Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

18 Ιουν 2015

Γράφει ο Μελέτης Μελετόπουλος 


Εθνική αντιπολίτευση, σημαίνει αντιπολίτευση που θέτει το εθνικό συμφέρον πάνω από το κομματικό. Επίσης, εθνική αντιπολίτευση, είναι η πολιτική παράταξη εκείνη που υπερασπίζεται την πατρίδα, ακόμη και αν αυτό αντίκειται στην ιδεολογία της.

Εδώ διεξάγεται μία μείζων διαπραγμάτευση, που αφορά το μέλλον της χώρας. Η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το «Ποτάμι» υποστηρίζουν την άνευ όρων παραδοχή των προϋποθέσεων που θέτουν οι δανειστές για να συνεχίσουν να παρέχουν ρευστότητα, ώστε η Ελλάδα να πληρώνει εις το διηνεκές τα τοκοχρεωλύσια. Η πολιτική αυτή εφαρμόστηκε πέντε χρόνια και απέτυχε.

Φυσικά, η μνημονιακή πολιτική που άσκησε η δικομματική φαυλοκρατία, εμπεριείχε και μία μεγάλη δόση υποκρισίας. Διότι, αντί οι διαδοχικές μνημονιακές κυβερνήσεις Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά να πραγματοποιήσουν άμεσα τις βαθειές μεταρρυθμίσεις που θα καθιστούσαν τη χώρα δημοσιονομικά βιώσιμη (αλλά και που θα έπλητταν τα πελατειακά τους συμφέροντα), έλαβαν τα διαβόητα «ισοδύναμα μέτρα», κατακρεουργώντας μισθούς και συντάξεις, ακίνητη περιουσία, εμπόριο και κοινωνικό κράτος. Το πλήρωσαν βέβαια στις εκλογές. Αλλά έχουν το θράσος να εμφανίζονται τώρα ως υπέρμαχοι της «ευρωπαϊκής πορείας της χώρας». Ουαί υμίν, υποκριταί!

Στις τελευταίες εκλογές, ο κυρίαρχος ελληνικός λαός ανέδειξε στη διακυβέρνηση τα κόμματα που απέρριψαν ως οικονομικά ατελέσφορη και κοινωνικά καταστρεπτική την μνημονιακή πολιτική. Η παρούσα κυβέρνηση προσπαθεί να μείνει συνεπής σε αυτήν την επιλογή. Οι δανειστές επιμένουν σε περαιτέρω μειώσεις μισθών και συντάξεων, υψηλά πλεονάσματα κλπ. Η συζήτηση έχει καταλήξει σε αδιέξοδο.

Σε αυτό το αδιέξοδο, τι κάνουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης; Η ΝΔ του Σαμαρά αναμένει την… ιστορική της δικαίωση, που θα επέλθει από την αποτυχία της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Στην προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στην Βουλή, ο Σαμαράς αποδύθηκε σε μία άνευ ουσίας και περιεχομένου επίθεση εναντίον της κυβέρνησης, του τύπου της δεκαετίας του ’80. Αλλά δεν έχει αποφασίσει αν θα υπερψηφίσει ένα νέο μνημόνιο, διότι φοβάται ότι… θα είναι χειρότερο από το δικό του.

Το «Ποτάμι» είναι μερκελικώτερο της Μέρκελ, καταγγέλλει την κυβέρνηση, αλλά δηλώνει έτοιμο να… συγκυβερνήσει, εάν αυτή αποδεχθεί ένα νέο μνημόνιο. Δηλαδή τα δικά μου δικά μου και τα δικά σου κι αυτά δικά μου! Το δε ΠΑΣΟΚ οδεύει προς το ιστορικό του τέλος, προσπαθώντας να αποπλύνει τα μνημονιακά του ανομήματα, να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα (αν θυμάμαι καλά η κυρία Φώφη Γεννηματά ήταν υφυπουργός Υγείας στην κυβέρνηση που έφερε το Μνημόνιο το 2010) και να διαχωρίσει την θέση του από την οικογένεια Παπανδρέου, κάτι αδύνατον, διότι, χωρίς τους Παπανδρέου, όλους αυτούς δεν θα τους ήξερε ούτε ο… θυρωρός τους.

Αντιθέτως, τα κόμματα της αντιπολίτευσης θα μπορούσαν να συσπειρωθούν έστω προσωρινά σε ένα ενιαίο μέτωπο μαζί με την κυβέρνηση, να διατρανώσουν την κοινή τους πεποίθηση ότι ο ελληνικός λαός όσα πλήρωσε πλήρωσε και ότι η μνημονιακή πολιτική είναι κάτι χειρότερο από κοινωνικό έγκλημα, είναι οικονομικό λάθος, και να ενδυναμώσουν μία κυβέρνηση που παλεύει αυτήν την στιγμή με τα θηρία.

Πηγή KontraNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Συνειδητά ή ασυνείδητα επιχειρούν τον διχασμό

Του Δημήτρη Στεμπίλη

Για την Τετάρτη και την Πέμπτη είχαν προγραμματιστεί δύο διαδηλώσεις στο Σύνταγμα, μία εναντίον της λιτότητας, που ουσιαστικά στηρίζει την κυβέρνηση απέναντι στις παράλογες απαιτήσεις των δανειστών, και μία με τον τίτλο «Μένουμε Ευρώπη», που διοργανώνεται από οπαδούς της συμφωνίας με τους θεσμούς χωρίς «κόκκινες γραμμές».
Η ανακοίνωση και προώθηση των δύο εκδηλώσεων που έγινε από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης καταδεικνύει σε μεγάλο βαθμό τον κίνδυνο δημιουργίας χάσματος στην ελληνική κοινωνία σχετικά με την επίτευξη ή μη συμφωνίας μεταξύ Ελλάδας και εταίρων. Το ελληνικό ζήτημα φαίνεται ότι δημιουργεί ανάμικτα συναισθήματα, με τις ευρωπαϊκές ηγεσίες όμως να θέλουν να στρέψουν τις κοινωνίες τους εναντίον της κυβέρνησης Τσίπρα και των «κακών Ελλήνων».

Η ευρωπαϊκή οικοδόμηση, σύμφωνα με πολλούς αναλυτές, ακολούθησε μία σιωπηρή διαδικασία, πράγμα που, παρά τις εκάστοτε διακηρύξεις, είχε ως αποτέλεσμα την αδύναμη συμμετοχή των Ευρωπαίων στο κοινό οικοδόμημα. Δεν συζητήθηκαν δημόσια οι στόχοι, οι αξίες και τα αποτελέσματα. Από τις απαρχές της δημιουργίας των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων οι αποφάσεις λαμβάνονταν πίσω από κλειστές πόρτες και απλώς ανακοινώνονταν στους λαούς από τις κυβερνήσεις τους. Η συμμετοχή των πολιτών με την ψήφο τους για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 1979 δημιούργησε την ψευδαίσθηση για ενεργότερη συμμετοχή των πολιτών, αλλά οι περιορισμένες αρμοδιότητές του στην λήψη αποφάσεων κατέστησαν πολύ γρήγορα σαφές ότι ο ρόλος του θα παρέμενε θεωρητικός και συμβουλευτικός.

Τη δεκαετία του ’80 η πρώτη στροφή προς τις πολιτικές οικονομικής λιτότητας δημιούργησαν μία ακόμα ψευδαίσθηση, αυτή της οικονομικής σύγκλισης μεταξύ των κρατών – μελών, ενώ την ίδια στιγμή η ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική της Μάργκαρετ Θάτσερ στο Ηνωμένο Βασίλειο δημιουργούσε το υπόδειγμα της οικονομικής ανταγωνιστικότητας, που ενδόμυχα πολλοί σύγχρονοι ευρωπαίοι συνάδελφοί της θα ήθελαν να ακολουθήσουν. Κι αυτό δεν άργησε να φανεί.

Η περιβόητη Συνθήκη του Μάαστριχτ, παρόλο που εξαγγέλθηκε ως η απάντηση της Ευρώπης στις ανακατατάξεις που δημιούργησε παγκοσμίως η πτώση των πρώην κομμουνιστικών καθεστώτων, αποτέλεσε την ταφόπλακα του ευρωπαϊκού κράτους δικαίου και την αρχή του τέλους για τις χαρισματικές ευρωπαϊκές ηγεσίες, που και στην πιο φιλελεύθερη εκδοχή τους είχαν την κουλτούρα του κοινού ευρωπαϊκού οράματος.

Η εισαγωγή του ευρώ στο ευρωπαϊκό στερέωμα άλλαξε τα δεδομένα. Οι χώρες που δέχτηκαν να συμμετάσχουν, ακόμα και με πρόχειρες και επισφαλείς διαδικασίες, όπως η Ελλάδα, αποδέχτηκαν a priori τη διαρκή συμμόρφωσή τους με όρους και κανόνες που θα έθεταν η Κομισιόν, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και πάνω απ’ όλα το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο των Ευρωπαίων ηγετών. Κατ’ αρχήν αυτό δεν αποτελεί αρνητική εξέλιξη, αν αποδεχτεί κανείς τη συμμετοχή του στις διαδικασίες της ευρωπαϊκής ενοποιητικής διαδικασίας. Ήταν, ωστόσο, σαφές από την αρχή ότι η εφαρμογή των όρων της Συνθήκης του Μάαστριχτ θα ευνοούσε την γερμανική κυριαρχία, που εκείνη την εποχή στρεφόταν στις πολιτικές σκληρής λιτότητας στο εσωτερικό της, ενώ την ίδια στιγμή εξήγε τεχνογνωσία, όπλα κ.α. στους φτωχούς εταίρους της, όπως η Ελλάδα, μέσω ενός διεφθαρμένου και διαπλεκόμενου δικτύου πολιτικών, επιχειρηματιών και δημοσίων λειτουργών, βλέπε Siemens, εξοπλιστικά, φοροδιαφυγή αυτοκινητοβιομηχανιών κ.α.

Χωρίς πυξίδα

Την περίοδο 2008 – 2009, όταν ενέσκηψε η κρίση, η Ευρώπη πιάστηκε απροετοίμαστη. Οι διαφορετικές οικονομικές ταχύτητες ανάμεσα στα κράτη – μέλη της Ευρωζώνης και η αναποτελεσματικότητα ουσιαστικού ελέγχου από την Κομισιόν, οδήγησαν σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις, όπως αυτές που είδαμε στην Πορτογαλία, την Ιρλανδία, την Ελλάδα και την Ισπανία, των οποίων το αγγλικό ακρωνύμιο PIGS, που σημαίνει «γουρούνια», ήταν δηλωτικό των επικοινωνιακών παιχνιδιών σε βάρος τους. Στην περίπτωση της Ελλάδας, αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι για την Κομισιόν «όλα έβαιναν καλώς» και χρειάστηκε να περάσουν χρόνια για να πληροφορηθούμε ότι, ενώ προειδοποιούσαν για την τραγική οικονομική κατάσταση την ελληνική κυβέρνηση, δεν έκαναν τίποτε για να τη σταματήσουν, όπως και οι ελληνικές κυβερνήσεις βέβαια.

Ενδεικτική της αμηχανίας(;) της Ευρώπης να αντιμετωπίσει σύνθετες καταστάσεις αλλά και της βούλησης της Γερμανίας να επιβάλει στο ακέραιο τις οικονομικές της επιλογές, αγνοώντας τις ολέθριες κοινωνικές συνέπειες που αυτές θα προκαλούσαν, στάθηκε η διαχείριση της ελληνικής κρίσης από τον Οκτώβριο του 2009 και εντεύθεν.
Η αποδοχή της εμπλοκής του ΔΝΤ a la carte, όπως είπε και Αλέξης Τσίπρας, καθώς και τα δρακόντεια μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής οδήγησαν σε ασφυξία την ελληνική οικονομία και κοινωνία. Οι ελληνικές κυβερνήσεις που αποδέχτηκαν τα Μνημόνια ακολούθησαν πειθήνια τις εντολές των δανειστών, χρησιμοποιώντας σε κάθε ευκαιρία το επιχείρημα του κοινού ευρωπαϊκού οράματος και την απειλή για ενδεχόμενη έξοδο από το ευρώ. Η ελληνική κοινωνία, ποτισμένη για δεκαετίες με την «Μεγάλη Ιδέα» της ευρωπαϊκής ενοποίησης, δεχόταν να υποβληθεί σε μεγάλες θυσίες, προσδοκώντας στο σύντομο τέλος της λιτότητας. Το βαρέλι όμως δεν έχει πάτο και οι συνταγές –το παραδέχτηκε επίσημα το ΔΝΤ- ήταν πέρα για πέρα λανθασμένες και αλυσιτελείς. Η τοξική τους διάσταση και η ανικανότητα των ελληνικών κυβερνήσεων να χτυπήσουν την φοροδιαφυγή των ολιγαρχών μας έφεραν στο σημερινό αδιέξοδο. Τον λογαριασμό στο τέλος, όπως πάντα, τον πλήρωνε ο ελληνικός λαός, ο οποίος χαρακτηριζόταν «τεμπέλης» και «ανεπίδεκτος μαθήσεως».

Η Ευρώπη βρέθηκε έρμαιο των αγορών και αναζητούσε αποδιοπομπαίο τράγο, ενώ στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού οι ανανήψασες από την κρίση ΗΠΑ έπαιζαν τον επαμφοτερίζοντα ρόλο τους, θολώνοντας τα νερά πότε συγκρουόμενες με την ευρωπαϊκή ηγεσία και πότε παρεμβαίνοντας «διδακτικά» και ασφυκτικά, όπως ο υπουργός Οικονομικών Τζακ Λιού, εσχάτως στην Ελλάδα. Ο αμερικανικός παράγοντας μπορεί άνετα να υποστηριχθεί ότι δεν επιδιώκει καμία αναταραχή στην Ευρωζώνη, αφού ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα έχει ως αποτέλεσμα την αποσταθεροποίηση στην ευρύτερη περιοχή, σε μία εποχή, μάλιστα, που το ουκρανικό ζήτημα παραμένει ανοιχτό και οι γεωπολιτικοί κίνδυνοι υπαρκτοί, αλλά δεν κάνει και τίποτε ουσιαστικό για να την αποτρέψει.

Σε ένα εξαιρετικό άρθρο του στον Guardian με τίτλο «Η Ελλάδα πρέπει να σώσει την Ελλάδα για να σώσει τον εαυτό της,» ο Βρετανός ιστορικός Timothy Gaston Ash επισημαίνει τις ολέθριες συνέπειες ενός Grexit. Εκτός των άλλων, αναφέρεται στην γεωπολιτική ενίσχυση της Ρωσίας, προβλέποντας τη δημιουργία ενός ορθόδοξου τόξου στην περιοχή που θα αποδυνάμωνε τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Ε.Ε. με την Τουρκία, αφού η ανταγωνιστική Ελλάδα της δραχμής θα την ωθούσε σε μεγαλύτερη προσπάθεια να γίνει η κυρίαρχη περιφερειακή δύναμη, ενώ παράλληλα θα άνοιγε την όρεξη της Κίνας για μεγαλύτερη διείσδυση στην Ευρώπη μέσω Ελλάδας.
Ένας άλλος έγκριτος αρθρογράφος, ο Wolfdang Munchau, έγραψε στους Financial Times ότι ένα Grexit δεν συμφέρει κανέναν, αφού η αποδοχή των προγραμμάτων της τρόικας σημαίνει διπλή αυτοκτονία –τόσο για την ελληνική οικονομία όσο και για την πολιτική σταδιοδρομία του έλληνα πρωθυπουργού. Από την άλλη, τα160 δις ευρώ ζημιά που θα σημάνει για την Γερμανία και τη Γαλλία, αποτελούν δαμόκλειο σπάθη πάνω από τα κεφάλια των Μέρκελ και Ολάντ, που θα χαρακτηριστούν ως οι μεγαλύτεροι «losers» στην ευρωπαϊκή ιστορία.

Δεν παραλείπουμε τις ευθύνες των ελληνικών κυβερνήσεων πριν και κατά τη διάρκεια της κρίσης. Εκτός του ότι ακολούθησαν χωρίς αντίσταση ακόμη και τις πιο επιζήμιες για τα ελληνικά συμφέροντα πολιτικές, δεν διεκδίκησαν, έστω και αν η χώρα βρισκόταν σε δυσχερή θέση, έναν ισότιμο ρόλο στο ευρωπαϊκό πλαίσιο.
Οι ευρωπαϊκές ηγεσίες και τα «διευθυντήρια» εξέθρεψαν την κρίση που εύλογα έχει οδηγήσει στην αύξηση των εχθρικών ομάδων προς το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Αυτές οι χωρίς χάρισμα και έμπνευση ηγεσίες προσπαθούν να δαιμονοποιήσουν την ελληνική κυβέρνηση, η οποία, παρά τα όποια –ενίοτε σημαντικά- λάθη της, έχει κάνει υποχωρήσεις διεκδικώντας ωστόσο, τα αυτονόητα.

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 294


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Μανώλης Κοττάκης

Παράλληλα με τις ψυχοφθόρες διαπραγματεύσεις Ελλάδας - δανειστών για την πολυπόθητη -όπως εξελίσσονται τα πράγματα- συμφωνία, στη γειτονιά μας τρέχουν και άλλου είδους εξελίξεις. Εξελίξεις φαινομενικά άσχετες με όσα συμβαίνουν γύρω μας, στην πραγματικότητα συνδεδεμένες. Οι Αμερικανοί οργιάζουν στα Βαλκάνια και ας παριστάνουν τους αδιάφορους. Βασικός στόχος τους είναι να αποτρέψουν τη ρωσική κάθοδο σε αυτή τη στρατηγικής σημασίας ευαίσθητη ζώνη εδάφους, μα, το κυριότερο, να ακυρώσουν τον αγωγό Τurkish-Greek Stream που έχει σχεδιαστεί να διέλθει από τουρκικοελληνικοσκοπιανό και σερβικό έδαφος.

Επαναλαμβάνοντας όσα ακριβώς έκαναν εναντίον της κυβέρνησης Καραμανλή για τον South Stream και τον αγωγό πετρελαίου Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη, τορπιλίζουν την προοπτική κατασκευής του χώρα χώρα. Πρώτα στη Σερβία -που ακούω ότι παγώνει τα σχέδια-, μετά στα Σκόπια -που ένιωσαν την ανάσα της αποσταθεροποίησης μέσω του φιλοαμερικανού Ράμα-, τώρα και στην Ελλάδα.

Απαιτούν το ίδιο. Δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά οι απαντήσεις που έδωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γαβριήλ Σακελλαρίδης για το ζήτημα της αυριανής επίσκεψης Τσίπρα στην Αγία Πετρούπολη ήταν εξαιρετικά προσεκτικές και είχαν άρωμα υποβάθμισης της μετάβασης. Ακούσαμε δηλώσεις του τύπου ότι πρόκειται για ένα «εδώ και καιρό προγραμματισμένο ταξίδι», ότι «αυτή τη στιγμή» δεν ξέρει αν θα υπογραφεί κάποια συμφωνία για τον αγωγό και ότι, επειδή ήταν προγραμματισμένο, «αυτό το ταξίδι δεν θα ακυρωθεί» (ποίου το ταξίδι ζητείται να ακυρωθεί, Γαβριήλ;).

Εξίσου ενδιαφέρουσες ήταν οι απαντήσεις που έδωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος για τη στάση του ΔΝΤ, ίσον Αμερικανοί, στη διαπραγμάτευση. Θα περίμενε κανείς σκληρή κριτική κατά του ταραξία των διαπραγματεύσεων με τις απαράδεκτες αξιώσεις για τη μείωση των συντάξεων. Αντιθέτως, ο Σακελλαρίδης διερωτήθηκε πώς η Ευρώπη θεωρεί αναγκαία την παρουσία του ΔΝΤ στην Ελλάδα, αλλά ταυτόχρονα αρνείται να δεχτεί την πρότασή του για αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Ολα όσα συμβαίνουν λοιπόν στο προσκήνιο και το παρασκήνιο με κάνουν να σκέφτομαι: Γιατί χάλασε η κλεισμένη συμφωνία Ελλάδος - δανειστών την τελευταία στιγμή την προηγούμενη Παρασκευή;

Γιατί το ΔΝΤ ανατίναξε τη συμφωνία με πρόσχημα το Ασφαλιστικό και το καταστατικό του, που όποτε θέλει το παραβιάζει και όποτε θέλει το επικαλείται; Τι τρέχει; Αν έχουμε εξελίξεις με τον αγωγό στην κατεύθυνση που θέλουν οι Αμερικανοί, μήπως θα έχουμε εξελίξεις και για το χρέος;

Κλείνω με μια πληροφορία από τις Βρυξέλλες: Κοινοτικός αξιωματούχος μού εξήγησε ότι η 30ή Ιουνίου είναι η καταληκτική ημερομηνία και ότι μπορούν τα ξένα Κοινοβούλια να την κυρώσουν μέσα στον Ιούλιο. Στην απορία μου αν αυτό γίνεται, απάντησε με τρόπο που με εξέπληξε: «Μα πρόκειται για πλανητική συμφωνία».
Πλανητική!

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Παναγιωτίδης Μάρκος

Είναι αλήθεια πως ξεκίνησαν με τις καλύτερες προϋποθέσεις. Μία ομάδα τριών εργατικών ανθρώπων, με ειδικές γνώσεις στην πολιτική εντός και εκτός Ελλάδας. Βρήκαν και έναν «μπροστινό» (που φώναζε και προσέλκυε τα πλήθη μέσα από το «γυαλί») και τόλμησαν να κάνουν το θαρραλέο βήμα προς τα εμπρός, συνεπικουρούμενοι και από ταπεινούς και έμπειρους ανθρώπους της αγοράς, των ΜΜΕ αλλά και της πολιτικής.
Δεν άργησαν όμως να διαπιστώσουν πως είχαν ποντάρει σε «κουτσό άλογο» (κάποιοι λένε πως είχε ιδιοκτήτη πέραν του Ατλαντικού) και αποχώρησαν απογοητευμένοι.
Ο «μπροστινός» μένοντας μόνος, διαπίστωσε πως δεν ήταν λίγοι εκείνοι που είτε άδολα είτε με δόλο (τι μπορεί να κάνει η μανία της εξουσίας δεν μπορείτε να το φανταστείτε…), τους έβαλε πισινούς του και… προχώρησε. Είχε, βλέπετε και κόκκινες γραμμές, ήταν και μηχανοδηγός, και έπεισε το πόπολο να του δώσει ψήφο εκπροσώπησης.

Έλα όμως που οι κόκκινες γραμμές ξεθώριασαν!
Η Θράκη ξεχάστηκε μεταξύ υπουργείων και δεδικασμένων χρεών…
Τα Ίμια έγιναν χώρος αφ’ υψηλού κατάθεσης στεφάνου, και αναγνωρίστηκαν εμμέσως (πλην σαφώς) ως γκρίζα ζώνη…
Οι λαθρομετανάστες έγιναν παράτυποι μετανάστες...
Το Αιγαίο χώρος για βόλτες με το ελικόπτερο ή θα την θαλαμηγό του Πολεμικού Ναυτικού...
Τα ελληνοτουρκικά έγιναν ευκαιρία πατριωτικών άσφαιρων και αφόρητων κομπασμών...
Το τζαμί στο Βοτανικό αναγκαίο κακό...
Η ιθαγένεια χώρος σύγκρουσης (το ξεκάρφωμα, για να είχαμε να λέγαμε…).
Και ούτω καθεξής…
Με απλά λόγια, οι κόκκινες γραμμές μετατράπηκαν σε κόκκινα στρινγκ που πλύθηκαν κι έχουνε γίνει αόρατα…

Κυριολεκτικά, θα μπορούσε να είναι ανέκδοτο, αλλά, δυστυχώς, είναι τραγέλαφος. Αφού αυτοί οι ένθερμοι πατριώτες συνεργάστηκαν για το καλό της χώρας (για εμάς τα κάνουν όλα, αν δεν το αντιλαμβάνεστε) με εκείνους που την αναφορά στο σύμβολο του έθνους ή την εμφάνιση της ελληνικής σημαίας την θεωρούν απόδειξη φασισμού!

Μα τω Θεώ, σκέφτομαι πως αν και ο Λεωνίδας είχε την ίδια σταθερότητα θέσεων στις Θερμοπύλες, θα βραβευόταν από τον Ξέρξη ως ο «καλύτερος φίλος των Περσών…
Δεν το συζητάω βέβαια καθόλου για την περίπτωση που ο Σωκράτης θα είχε την δική τους σταθερότητα. Είμαι βέβαιος πως θα πέθαινε από οτιδήποτε άλλο εκτός από κώνειο...

Το επόμενο διάστημα θα ανοίξει διάπλατα των κεφάλαιο των ΑΝΕΛ, δηλαδή εκείνων που απέσπασαν την ψήφο του κόσμου για να κρατήσουν τα εθνικά θέματα μακριά από τις παρεμβάσεις του ΣΥΡΙΖΑ.
Κι επειδή τις προθέσεις τους δεν έχω καμία διάθεση να τις αμφισβητήσω, απλά αναρωτιέμαι: «Αν δεν υπερασπιζόντουσαν τα εθνικά θέματα, που θα βρισκόμασταν τώρα σαν χώρα;»

Απορία ψάλτου βηγξ.
Η παράσταση αρχίζει.
Κι εμείς, ανοίξαμε και σας περιμένουμε…

Α, και μία συμβουλή φιλική προς τους έντιμους του "καραβιού": Πηδήξτε όσο είναι νωρίς. Το καράβι αυτό δεν έχει στεγανά"...

ΥΓ1: Καλό το δούλεμα μέχρι τώρα. Σας πάνε όλα "φίνα". Το που θα κρυφτείτε μετά το έχετε σκεφτεί καθόλου; Όχι τίποτε άλλο, αλλά ο "μπροστινός" σας άρχισε ήδη να κάνει πρόβες για γρήγορη είσοδο σε ελικόπτερο και... διαφυγή. Κι αν πιστεύετε ότι θα σας πάρει μαζί του, πλανάσθε πλάνην οικτράν...
ΥΓ2: Κάποιοι ισχυρίζονται πως το μεγαλύτερο πολιτικό ανέκδοτο είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Διατηρούμε τις επιφυλάξεις μας, αφού ο αγώνας μεταξύ των δύο αντιπάλων (ΑΝΕΛ και ΣΥΡΙΖΑ) για την ανάδειξη του… νικητή, αναμένεται να είναι ανελέητος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Mενέλαος Τασιόπουλος

Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις στην Ελλάδα δείχνουν ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων βλέπει θετικά τη διαπραγματευτική στρατηγική, ενώ τάσσονται αναφανδόν υπέρ του τελικού συμβιβασμού από την πλευρά της Ελλάδας με υποχωρήσεις. Η πραγματικότητα αυτή μπορεί να αποτελέσει πολύ σημαντικό ψυχολογικό όπλο για την κυβέρνηση. Αλλά μέχρι εκεί. Δεν υπάρχει κανένα ενδιαφέρον να χρησιμοποιηθεί αυτή η εικόνα προκειμένου να πειστούν οι εταίροι στο πολιτικό επίπεδο ή τα γκρίζα κοστούμια στο τρίγωνο Βρυξελλών - Φρανκφούρτης - Λουξεμβούργου, ότι στη βάση αυτή θα πρέπει να δείξουν σεβασμό και να συνεννοηθούν με την κυβέρνηση της Ελλάδας. Τις γραφειοκρατίες των ηπειρωτικών δυνάμεων της Ευρώπης τις έχει περιγράψει με τα απαραίτητα μελανά χρώματα, αλλά με τεράστια διεισδυτικότητα και ακρίβεια ο Φραντς Κάφκα και τίποτα δεν έχει αλλάξει από τότε, παρά μόνον τα τεχνολογικά μέσα.

Την προηγούμενη Τρίτη στην Αθήνα υπήρξε μια σειρά σημαντικών πολιτικών εξελίξεων. Με παρέμβασή του σε ημερήσια πρωινή εφημερίδα, ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, από τη θέση του στην Κομισιόν αλλά με το βλέμμα του έμπειρου πλέον Ελληνα πολιτικού, μίλησε για την ανάγκη εθνικής συνεννόησης, αφήνοντας μάλιστα περισσότερο ως υπονοούμενο παρά ως υποψηφιότητα τη δυνατότητα, εφόσον του ζητηθεί, να αναλάβει ο ίδιος ως πολιτικός πρωθυπουργός εθνικής εντολής τη διακυβέρνηση από την υπογραφή της συμφωνίας με τους εταίρους έως και τη λήξη του προγράμματος-γέφυρα.

Τις επόμενες ώρες της δημοσιοποίησης της παρέμβασης υπήρξαν διαδοχικές συναντήσεις του πρωθυπουργού για ενημέρωση και ανταλλαγή απόψεων με τον επικεφαλής του Ποταμιού κ. Θεοδωράκη, της νέας προέδρου του ΠΑΣΟΚ Φώφης Γεννηματά και της ηγετικής προσωπικότητας της Κεντροδεξιάς Ντόρας Μπακογιάννη.

Το κλίμα εντός του πρωθυπουργικού γραφείου, όπως και οι δηλώσεις στην έξοδο του Μαξίμου απέπνεαν κλίμα εθνικής συναίνεσης και διάθεση στήριξης του εθνικού προσανατολισμού για τη συνέχεια της πορείας της χώρας εντός της ζώνης του ευρώ. Σε κάθε περίπτωση, η απουσία του διδύμου Σαμαρά - Βενιζέλου από το προσκήνιο με την πρώτη ευκαιρία έδειξε ότι βοηθά την ανάκτηση του δυναμισμού του ελληνικού πολιτικού παράγοντα αλλά και συνδράμει πολύ περισσότερο από την παρουσία τους στη δημιουργία συνθηκών εθνικής διαπραγμάτευσης πέρα από τις υστερίες των μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων της προηγούμενης διετίας.

Στην προκειμένη περίπτωση, ο κ. Τσίπρας αποκτά δύο πολύ σημαντικές δυνατότητες επιλογής, ενόψει της τελικής φάσης της διαπραγμάτευσης αλλά και της υλοποίησης της όποιας συμφωνίας με την Ευρώπη και τον διεθνή παράγοντα.
Η πρώτη να παραμείνει ο ίδιος πρωθυπουργός και προχωρώντας άμεσα σε δομικό ανασχηματισμό, αξιοποιώντας πολιτικούς από όλο το φάσμα στο υπουργικό συμβούλιο και όχι μόνον από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝ.ΕΛ., να στείλει έμπρακτα το μήνυμα στους Ευρωπαίους ότι στην άλλη πλευρά του τραπεζιού δεν έχουν μια αριστερή κυβέρνηση, αλλά την Ελλάδα αμετάκλητο μέλος του ευρώ.

Η δεύτερη επιλογή για τον κ. Τσίπρα είναι, έχοντας «κλείσει» τον βασικό κύκλο της επίμονης διαπραγμάτευσης, ο ίδιος να προκρίνει εθνικό πρωθυπουργό ευρύτερης πολιτικής εντολής, πιθανότερος ο κ. Αβραμόπουλος, με κυβέρνηση εθνικής συνοχής που να καταλήξει τη συμφωνία και να προωθήσει την υλοποίησή της με προδιαγεγραμμένο τρόπο, έως το σημείο της ανάληψης ευθύνης για την έξοδο στις αγορές. Στις αρχές του 2016. Με τον τρόπο αυτό ο κ. Τσίπρας θα στείλει και πάλι το ίδιο μήνυμα στην Ευρώπη, θα διατηρήσει τον ηγεμονικό ρόλο του στο εσωτερικό ως επικεφαλής της πλειοψηφίας και θα οργανώσει τις διεθνείς επαφές και τα πλάνα του για την επόμενη φάση για τη χώρα, μετά τα Μνημόνια, όπου με ψήφο εμπιστοσύνης στο Κοινοβούλιο θα ανακτήσει την πρωθυπουργία μέχρι τα όρια της θητείας του. Στη δεύτερη αυτή περίπτωση φυσικά η Ν.Δ. θα πρέπει να καταλήξει με την «εκκρεμότητα Σαμαρά», με δεδομένο ότι στο ΠΑΣΟΚ έχουν ολοκληρώσει την αντίστοιχη διαδικασία, με συμμετοχή μάλιστα του ίδιου του κ. Βενιζέλου.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Γράφει ο Παναγιωτίδης Μάρκος

Σαφέστατο μήνυμα, ότι η Ελλάδα είναι κυρίαρχο κράτος που πρέπει να αποφασίζει μόνο του το πώς εξοικονομεί χρήματα και ότι ο ίδιος δεν πρόκειται να συναινέσει σε μία κακή συμφωνία, στέλνει ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, μέσα από τη συνέντευξή του που δημοσιεύεται σήμερα στην αυστριακή εφημερίδα "΄Εστεραϊχ".
Ο πρωθυπουργός τονίζει ότι θέλει μια συμφωνία, η οποία θα έχει μία βιώσιμη μορφή για την οικονομία και το κοινωνικό σύστημα της Ελλάδας, και όχι απλά μία συμφωνία, αλλά μία συμφωνία η οποία θα δίνει τη δυνατότητα εξόδου από την κρίση.
«Αυτές τις ημέρες μάθαμε να ζούμε με κίνδυνο και οι τελευταίοι τέσσερις μήνες ήταν επίσης επικίνδυνοι. Θα συνεχίσουμε μέχρι να βρούμε μία δίκαιη λύση. Είμαστε κυρίαρχο κράτος που πρέπει να αποφασίζει μόνο του το πώς εξοικονομεί χρήματα» σημειώνει χαρακτηριστικά.
Αναφερόμενος στη χθεσινή επίσκεψη στην Αθήνα του Αυστριακού ομοσπονδιακού καγκελάριου Βέρνερ Φάιμαν, ο πρωθυπουργός παρατηρεί ότι ο Βέρνερ Φάιμαν είναι ένας ειλικρινής φίλος της Ελλάδας, ο οποίος κατανοεί, επίσης, πως η πολιτική λιτότητας δεν μπορεί να είναι το μέλλον της ΕΕ.
"Έχω ήδη αποστείλει τις ελληνικές προτάσεις στους θεσμούς της ΕΕ. Θέλουμε μία λύση. Αναμένω την επίσημη απάντηση των θεσμών της ΕΕ", σημειώνει ο κ. Τσίπρας, ενώ απαντώντας στην ερώτηση, «αν η κ. Μέρκελ πει ότι πρέπει να γίνει αποδεκτή η πρόταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, διαφορετικά θα υπάρξει το Grexit» ο Έλληνας πρωθυπουργός επισημαίνει: «Στην Ευρώπη δεν υπάρχει μόνον η κυρία Μέρκελ. Υπάρχουν πολλοί αρχηγοί κυβερνήσεων στην ΕΕ».

Την ίδια στιγμή, προσπαθώντας να επισημάνει τον κίνδυνο, το Skynews γράφει: H Ελλάδα μπορεί να είναι το 2% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ αλλά να θυμάστε ότι και το σιφώνι είναι μόνο το 2% μιας μπανιέρας...
Για τους μη γνωρίζοντες (και είναι δυστυχώς πολλοί) στην Ελλάδα, όταν έκλεισε – πτώχευσε η Leahman Brothers είχε ζημία 600 δις. δολάρια. Όμως, το κόστος της πτώχευσής της λειτούργησε γεωμετρικά, δημιουργώντας ζημίες 15 τρις δολαρίων στη διεθνή αγορά.
Τώρα, κι ενώ το ελληνικό χρέος (αθροιζόμενο το δημόσιο με το τραπεζικό) βρίσκεται πάνω από τα 500 δις. ευρώ (κάποιοι οικονομολόγοι αναφέρουν πως ενδεχομένως να ξεπερνά και τα 600 δις ευρώ), ποιο θα είναι άραγε το πραγματικό μέγεθος της ζημίας που θα προκαλέσει διεθνώς μία περίπτωση ελληνικής χρεοκοπίας;

Οι Ευρωπαίοι και οι αμερικανοί, πέρα από την βιτρίνα της απάθειας – αδιαφορίας που θέλουν να εμφανίζουν, είναι πραγματικά προβληματισμένοι. Και ο προβληματισμός τους δεν έγκειται μόνο στο οικονομικό σκέλος, το οποίο ενδέχεται να έχουν την δυνατότητα να το αντιμετωπίσουν… Ο κύριος προβληματισμός ΗΠΑ και Βερολίνου βρίσκεται στο πολιτικό σκέλος, και τις αναταράξεις που μπορεί να δημιουργήσει μέσα στην Ευρωζώνη. Αναταράξεις οι οποίες προδιαγράφονται… διαλυτικές…, παρά την εμφανή αγωνία του Μοσκοβισί, ο οποίος δηλώνει ξεκάθαρα ότι «το Eurogroup θα πρέπει να βρει πολιτική λύση για την Ελλάδα και να μην επαναληφθεί το Βατερλό, όταν οι Ευρωπαίοι παρατάχθηκαν απέναντι σε ένα μόνο κράτος»…, ενώ ενώ σε μία μεστή και προφανούης σύγχυσης δήλωσή του ο Γκάμπριελ (αντικαγκελάριος Γερμανίας) είπε πως "Πρέπει να βοηθήσουμε την Ελλάδα ακόμα και μετά από Grexit – Αν περάσει ο ελληνικός εκβιασμός, αυτό θα ήταν ένα κακό σήμα"...
Τέλος, ο Χέλμουτ Σμιτ (πρώην καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας) σε συνέντευξή του στο ΑΠΕ - ΜΠΕ δηλώνει πεπεισμένος ότι χρειάζεται ένα επενδυτικό πρόγραμμα προς όφελος της Ελλάδος και ταυτόχρονα μια συμφωνία για τη διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του χρέους. Εκτιμά επίσης ότι η Eλλάδα δεν θα μπορέσει ποτέ να πληρώσει το τεράστιο χρέος της. Ενώ επισημαίνει ότι στην πραγματικότητα πολλά από τα δισεκατομμύρια ευρώ της βοήθειας προς την Ελλάδα βρίσκονται στα βιβλία μόνο...

Επειδή, όμως γίνεται λόγος για την ευρωζώνη, καλό θα είναι να θυμόμαστε πως τόσο η Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και η Ευρωζώνη είναι ξεκάθαρες τραπεζικές ενώσεις (για ενδυνάμωση των συμμετεχόντων χωρών) και καμία απολύτως σχέση δεν έχουν με κοινωνικές πολιτικές. Η Τραπεζική Ένωση δημιουργήθηκε για να στηρίζει τις ευρωπαϊκές τράπεζες και να επεκτείνει την οικονομική ισχύ της γερμανοκρατούμενης (αυτή είναι η αλήθεια) Ευρώπης.

Κατανοώντας πως δεν υπάρχει καμία απολύτως περίπτωση να προσεγγιστεί και να επιλυθεί πολιτικά το πρόβλημα χρέους της Ελλάδας (χρέος για το οποίο ήδη υπάρχουν ενδείξεις πλαστότητας αλλά και σκοπιμότητας της δημιουργίας του), γυρνώντας στην περίοδο υπογραφής του πρώτου μνημονίου, το 2010, και ενθυμούμενοι τους όρους υπογραφής του, εκεί εμφανίζονται δύο σημαντικές προϋποθέσεις των «δανειστών», οι οποίες δεν έχουν προφανή αιτιολόγηση.
Η πρώτη δέσμευση προς την Ελλάδα είναι να μην δανειστεί από άλλους, για να ξεχρεώσει το χρέος της προς τους «δανειστές»…! Δηλαδή οι «δανειστές» επιλέγουν να διακινδυνεύσουν τα χρήματά τους στην Ελλάδα, από το να πληρωθούν!!! Κάτι, μάλλον, δεν πηγαίνει και πολύ καλά σε αυτή την δέσμευση.
Η δεύτερη ισχυρή δέσμευση που έθεσαν οι «δανειστές» προς την Ελλάδα είναι η αποπληρωμή ολόκληρου του χρέους της και μετέπειτα μπορεί να προχωρήσει σε διεκδικήσεις απέναντι σε όσες χώρες (ή ιδιώτες) έχουν χρέος προς την Ελλάδα. Από τα λίγα που μπορούμε να γνωρίζουμε, το μοναδικό σημαντικού ποσού χρέος προς την Ελλάδα, είναι αυτό της Γερμανίας από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο… Άρα, η δέσμευση των «δανειστών» (δηλαδή της γερμανοκρατούμενης Ευρώπης) είναι προφανέστατα εκ του πονηρού.
Εάν μάλιστα συνδυάσουμε πως τα νέα «δάνεια» που δίνουν οι «δανειστές» αφορούν αποκλειστικά την αποπληρωμή προηγούμενων χρεών, τότε κατανοούμε ότι επιχειρούμε ως χώρα (με τις ευλογίες των «θεσμών») να αποπληρώσουμε ένα χρέος δημιουργώντας άλλα χρέη. Κι επειδή αυτό δεν μπορεί να το υποστηρίξει καμία οικονομική θεωρία, γίνεται διάφανος ο σκοπός των όρων των «δανειστών». Και αυτός ο σκοπός δεν είναι άλλος από τη δημιουργία ενός προτεκτοράτου (στο καλύτερο γεωπολιτικό και γεωστρατηγικό οικόπεδο αλλά και στο πάρα πολύ σημαντικό ενεργειακό χώρο) στην Ελλάδα, η οποία μετατρεπόμενη σε πηγή αποπληρωμής ενός αέναου χρέους, θα γίνει παράγοντας σταθερών και σημαντικών εσόδων και όχι μόνο.

Με βάση τους όρους που μας έθεσαν, λοιπόν, οι δανειστές μας, η χώρα μας δείχνει να είναι εγκλωβισμένη σε μία οικονομική παγίδα, η οποία ήδη της έχει στερήσει σημαντικό μέρος της εθνικής της ανεξαρτησία, απειλεί δια της πλαγίας την εθνική της ανεξαρτησία και στοχεύει στην καταλήστευση όλων των οικονομικών (και κυρίως ορυκτών ενεργειακών) πόρων της χώρας από τους «δανειστές».
Επειδή, όμως δεν υπάρχουν αδιέξοδα, κι επειδή η διαχείριση του όλου θέματος γίνεται οικονομικά (δεν υπάρχει η παραμικρή βούληση για πολιτική λύση), ίσως η κυβέρνηση (σημερινή ή αυριανή) της Ελλάδας, θα πρέπει να κινηθεί περισσότερο ελαστικά, χρησιμοποιώντας οικονομικά εργαλεία για να απεγκλωβιστεί από την «θανατηφόρο θηλιά» στην οποία την έχουν τοποθετήσει τα μνημόνια και οι ανίκανοι να λειτουργήσουν πολιτικά και δημιουργικά πολιτικοί του παρελθόντος.

«Και ποια είναι η λύση που θα μας βγάλει από το αδιέξοδο;» είναι αυτό που όλοι αναρωτιούνται. Η λύση βρίσκεται στην αντιστροφή του προβλήματος. Η λύση, είναι το ίδιο το γερμανικό χρέος προς την Ελλάδα. Χρέος που στο μικρότερο μέγεθός του είναι περίπου 300 δις. ευρώ. Χρέος που πρέπει η σημερινή κυβέρνηση να το μεταφέρει ως αποπληρωμή χρέους σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες (μέσω ειδικών ομολόγων Γερμανικού Χρέους προς την Ελλάδα), ζητώντας από τις ηγεσίες τους να προχωρήσουν στην είσπραξή του, αφού γνωρίζουν πως η Γερμανία (παρά τις όποιες ενστάσεις της) είναι σε θέση να πληρώσει το ομολογιακό κατοχικό προς την Ελλάδα χρέος της. Με απλά λόγια: Πόσο είναι το άνοιγμα – χρέος της Ελλάδας προς την Γαλλία; 60 ή 70 δις. ευρώ; Τους δίνουμε ένα ομόλογο προς άμεση είσπραξη, μέρος του γερμανικού χρέους προς την Ελλάδα. Η Γαλλία έχει δικαίωμα είσπραξης, ενώ εμείς όχι. Και η Γαλλία έχει την δυναμική και ξέρει πως να το εισπράξει. Το ίδιο προς όλες τις άλλες χώρες της Ευρώπης… Τους πληρώνουμε άμεσα με ομόλογα του γερμανικού χρέους. Αν δεν τους πληρώσει η Γερμανία, τότε το πρόβλημα είναι δικό της. Γιατί το χρέος της προς την Ελλάδα είναι παγκοσμίως αναγνωρισμένο (εκτός από την ίδια τη Γερμανία, η οποία το διέγραψε μονομερώς…!).

Την ίδια ώρα, στην Ελλάδα, ασχολούμαστε με λίστα δημοσιογράφων που εκπαίδευσε το ΔΝΤ, με τις παρεμβάσεις Στουρνάρα και άλλα συναφή... Η «μπάλα» έχει πεταχτεί προ πολλού στην κερκίδα, αν αναλογιστούμε επίσης ότι ο κύριος Μάρδας (υφυπουργός Οικονομικών) δήλωσε απερίφραστα ότι «η ελληνική κυβέρνηση έχει αποδεχθεί το 90% του προγράμματος που επιβάλλουν οι εταίροι»… Επίσης, πρέπει να ξέρουμε όλοι πως η "πρώτη φορά αριστερά" κυβέρνηση, με εντολή του κυρίου Μάρδα, έδωσε διαταγή μείωσης 4 δισ. στα έξοδα των υπουργείων. Αιτιολόγηση; Ήταν απόφαση της προηγούμενης κυβέρνησης και απόδειξη πως υπάρχει συνέχεια του κράτους στην Ελλάδα. Ενώ (αξίζει να σημειωθεί) ο Αλέξης Τσίπρας ήδη συμμετέχει σε μυστικές συζητήσεις για την δημιουργία της Νέας Ευρώπης, μέσα στην οποία η Ελλάδα θα παραδώσει το σύνολο της ανεξαρτησίας της, ενώ θα αφεθεί, επίσης, στην καλή διάθεση της Γαλλίας και της Γερμανίας για σοβαρά ζητήματα σχετικά με την άμυνα και την ασφάλειά της επί των συνόρων...

Κι ενώ σημαντική μερίδα των Ελλήνων πολιτών, υπό το καθεστώς ψυχολογικής βίας και τρομοκρατίας, αλλά και τεραστίου μεγέθους παραπληροφόρησης, δηλώνει πως στηρίζει την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, στο σημείο αυτό θα πρέπει, επιτέλους, να ξεκαθαριστεί από την πλευρά της κυβέρνησης: Είναι με τους Έλληνες ή προσπαθεί να βαφτίσει «το ψάρι κρέας»;
Λύσεις υπάρχουν, λοιπόν. Ας τις εφαρμόσουν… Αν θέλουν… Γιατί, το μόνο βέβαιο είναι ότι μπορούν… Αν δεν θέλουν, ή επικαλεστούν ότι δεν μπορούν, ας κάνουν στην άκρη να τις εφαρμόσουν εκείνοι που θα έχουν και σχέδιο και βούληση να τσακίσουν τα γυάλινα πόδια της γερμανικής Ευρώπης ή της Γερμανίας του Δ’ Ράιχ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Με διαφορετική ατζέντα και συγκρουόμενα συμφέροντα οι τρεις δυνάμεις

Του Σωτήρη Σιδέρη

Τη στιγμή που η Ελλάδα προσπαθεί, εν μέσω δραματικών συνθηκών, πιέσεων και εκβιασμών, να διασώσει ό,τι έχει απομείνει από τη λαίλαπα των Μνημονίων, Γερμανία, Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία και ΗΠΑ συνεργάζονται για τη νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική, που θα αλλάξει ριζικά την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη, άρα και τη θέση της χώρας μας στο οικοδόμημα. Μάλιστα, δεν πρόκειται για κάτι μακρινό και ασαφές, καθώς η σχετική διαπραγμάτευση έχει ήδη αρχίσει. Υπ’ αυτό το πρίσμα και με δεδομένο ότι στις σημερινές διαπραγματεύσεις της Αθήνας με τους εταίρους δεν λαμβάνονται υπόψη τα δεδομένα που θα διαμορφωθούν άμεσα, σε λίγους μήνες όσα είναι σήμερα στο τραπέζι για τους μεν κεντροευρωπαίους θα είναι εντελώς παρωχημένα, για τη δε Ελλάδα δεν θα αποτελούν παρά μία αφόρητη κατάσταση, από την οποία δύσκολα θα ξεφύγει και στο μέλλον.

Οι διαπραγματεύσεις ήδη διεξάγονται σε επίπεδο πρωθυπουργικών γραφείων σε ό,τι αφορά στις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας, αλλά μεταξύ Γαλλίας, Γερμανίας και Μεγάλης Βρετανίας η συζήτηση γίνεται σε πολλά επίπεδα και είναι, μάλιστα, σε προχωρημένο στάδιο.
Το Λονδίνο, καλά προετοιμασμένο και με πλήρες σχέδιο, ζητά την αλλαγή των ιδρυτικών(!) Συνθηκών της Ε.Ε., επιδιώκει, δηλαδή, να προσαρμόσει την ευρωπαϊκή πολιτική στις δικές του εθνικές ανάγκες, κάτι που κάνει εδώ και χρόνια, ενώ είναι αδιανόητο για οποιοδήποτε άλλο κράτος – μέλος.

Το δημοψήφισμα, στο πλαίσιο του οποίου θα κληθεί να αποφασίσει ο βρετανικός λαός για την παραμονή ή μη στην Ευρωπαϊκή Ένωση –έχει προγραμματιστεί για το 2017-, είναι το όχημα με το οποίο ταξιδεύει ο πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας, Ντέιβιντ Κάμερον, προκειμένου να αλλάξει τα δεδομένα για την Ε.Ε. και τη χώρα του. Όμως, το μεγάλο παιχνίδι εξελίσσεται ακριβώς με αφετηρία το βρετανικό δημοψήφισμα για να δρομολογηθούν οι μεγάλες ανατροπές στην Ε.Ε., καθώς συμμετέχουν η Γερμανία, η Γαλλία και οι ΗΠΑ (σε συμβουλευτικό ρόλο) συνεργαζόμενες στενά. Οι αλλαγές όμως δεν γίνονται σε μία νύχτα, καθώς σε όλες τις περιπτώσεις οι αλλαγές Συνθηκών χρειάστηκαν τουλάχιστον ένα – δύο χρόνια διαπραγματεύσεων.

Γερμανική και Γαλλική ηγεμονία

Η Γερμανία και η Γαλλία, όπως αναφέρουν άριστα ενημερωμένες πηγές, χρησιμοποιούν την πολιτική Κάμερον για να προωθήσουν τις δικές τους αλλαγές στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Με απλά λόγια, Βερολίνο και Παρίσι, με τη στήριξη των ΗΠΑ, δρομολογούν νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική με στρατηγικό στόχο να ηγηθούν θεσμικά πλέον της Ευρώπης και παράλληλα να θέσουν σε θεσμική και πολύχρονη ομηρία τα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης, όπως και τις Βαλτικές χώρες αλλά και αυτές της Νοτιο-ανατολικής Ευρώπης και της Μεσογείου.

Σημειώνεται ότι ο τρόπος διαχείρισης της ελληνικής κρίσης και κυρίως οι διαπραγματεύσεις που έχουν εξελιχθεί σε τριμερείς μεταξύ Ελλάδας, Γερμανίας και Γαλλίας, παρασκηνιακά έχουν προκαλέσει πολλές αντιδράσεις από άλλες χώρες που –ορθώς- θεωρούν ότι παραγκωνίζονται από την κεντρική πολιτική σκηνή της Ε.Ε. Διακριτικές διαμαρτυρίες γίνονται και προς την ελληνική κυβέρνηση, αλλά πλέον είναι αργά, π.χ. για την Ιταλία και άλλες χώρες. Η Αθήνα σχεδόν παρακαλούσε επί χρόνια να βρει συμμάχους, αλλά Μαδρίτη, Ρώμη, Δουβλίνο, Λισαβόνα και άλλοι έδειχναν το Βερολίνο. Αυτό έκανε και ο Αλέξης Τσίπρας. Πήγε στο Βερολίνο. Τώρα όλοι αντιλαμβάνονται το λάθος τους, αλλά είναι αργά. Το κατά πόσο ο Έλληνας πρωθυπουργός έκανε λάθος που εμπιστεύτηκε την κυρία Μέρκελ, θα φανεί από την κατάληξη των διαπραγματεύσεων.

Με βάση πληροφορίες, αλλά και μισόλογα που γίνονται γνωστά για τις συζητήσεις με στόχο τη νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική, οι αλλαγές που θα συντελεστούν θα δημιουργήσουν ένα νέο, πολύ πιο σκληρό πυρήνα με επικεφαλής τη Γερμανία και σε δεύτερο ρόλο τη Γαλλία αλλά και ορισμένες χώρες της Κεντρικής Ευρώπης και της Σκανδιναβίας.

Τα όργανα ελέγχου των κρατών

Ένα από τα πρώτα στοιχεία ελέγχου των οικονομιών είναι το Δημοσιονομικό Συμβούλιο, που αποτελεί μνημονιακό νόμο στην Ελλάδα και ήδη εφαρμόζεται ως οικονομικός θεσμός σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Στόχος είναι η λειτουργία του να γίνει ενιαία, να αναβαθμιστεί θεσμικά, να αποτελέσει μέρος της αλλαγής των Συνθηκών και να αποκτήσει ιδιαίτερα ισχυρά χαρακτηριστικά επιβολής της δημοσιονομικής πολιτικής.

Το Δημοσιονομικό Συμβούλιο θεωρείται Ανεξάρτητη Αρχή και στην Ελλάδα θα ενταχθεί στο Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής, που επίσης λειτουργεί ως Ανεξάρτητη Αρχή, και θα συνδεθεί με το ΚΕΠΕ, το οποίο θα παρέχει την επιστημονική υποστήριξη και θα χαράσσει ουσιαστικά τη δημοσιονομική πολιτική με στόχο να υπάρχουν ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί.
Σύμφωνα με τις συζητήσεις που γίνονται, το Δημοσιονομικό Συμβούλιο θα αποκτήσει χαρακτηριστικά υπερδομής που θα αναφέρεται στο υπό συζήτηση υπερ-υπουργείο Οικονομικών που δρομολογούν Γαλλία και Γερμανία. Θα ελέγχει τις δαπάνες του κράτους και θα έχει λόγο στην άσκηση της οικονομικής πολιτικής, η οποία θα πρέπει να είναι προσαρμοσμένη στις κεντρικές πολιτικές οδηγίες. Πολλοί υποστηρίζουν ότι η δημιουργία του υπερ-υπουργείου Οικονομικών δεν απαιτεί αλλαγές στις Συνθήκες και επικαλούνται, μάλιστα, το παράδειγμα της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Εξωτερικής Δράσης (ΕΥΕΔ), ενός φορέα που συστάθηκε με τη Συνθήκη της Λισαβόνας για να εφαρμόζει την εξωτερική πολιτική της ΕΕ. Και υ ΕΥΕΔ αναμένεται να αναβαθμιστεί θεσμικά, οπότε και η εξωτερική πολιτική θα ασκείται με βάση κεντρικές πολιτικές κατευθύνσεις.

Η ΕΥΕΔ τίθεται υπό την εξουσία του ύπατου εκπροσώπου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για θέματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας. Έργο της, η χάραξη και άσκηση της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ) της Ε.Ε., συμπεριλαμβανομένης της Κοινής Πολιτικής Ασφάλειας και Άμυνας (ΚΠΑΑ). Σημειώνεται ότι στην ΕΥΕΔ είναι τοποθετημένοι και εργάζονται δεκάδες διπλωμάτες από όλα τα κράτη – μέλη της Ε.Ε., μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα.

Αυτό προφανώς, αν τελικά προωθηθεί, συνιστά κίνδυνο για την Ελλάδα, που έχει τεράστια διπλωματικά μέτωπα ανοιχτά, ενώ οι σχέσεις της με την Τουρκία θα περάσουν στη διαχείριση του κεντρικού ευρωπαϊκού πυρήνα. Οι θιασώτες της ενοποίησης της Ε.Ε. οπωσδήποτε θα υποστηρίξουν ότι θα είναι θετικό για τη χώρα μας να υπάρχει μία και ενιαία εξωτερική πολιτική, γιατί έτσι θα υπάρχει κι ένα δίχτυ ασφαλείας. Πρόκειται για παραμύθι, γιατί οι σχέσεις της μελλοντικής Ε.Ε. με την Τουρκία θα περάσουν σε άλλη φάση, κυρίως οικονομική και γεωπολιτική και η πίεση προς την Ελλάδα θα είναι και θεσμική, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τα εθνικά μας συμφέροντα. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, η Ελλάδα οφείλει αυτή τη φορά να μελετήσει και να συζητήσει τα θέματα αυτά πριν εγκλωβιστεί σε αποφάσεις, από τις οποίες δύσκολα θα μπορεί να απαλλαγεί, όπως έγινε και με την ένταξή της στην Ευρωζώνη.

«Όπλο» η διαχείριση των χρεών

Η συζήτηση που γίνεται για το χρέος της Ελλάδας είναι παράλληλα μία συζήτηση που γίνεται στο παρασκήνιο και για τα χρέη των κρατών στη νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική. Η Γερμανία υποστηρίζει και θα επιβάλει σίγουρα στις άλλες χώρες να υιοθετηθεί η θέση ότι τα παλιά χρέη, όπως της χώρας μας, ισχύουν στο ακέραιο και θα πρέπει να αποπληρωθούν. Η νέα οικονομική αρχιτεκτονική θα μπορεί να επιλύει προβλήματα χρέους συλλογικά, αλλά μόνο για χρέη που θα δημιουργούνται από τις αλλαγές και μετά.

Αυτό σημαίνει ότι η προσπάθεια της ελληνικής κυβέρνησης να συμφωνήσει σε αναδιάρθρωση χρέους έχει νόημα να επιτευχθεί τώρα και όχι αργότερα. Γιατί αν το συμφωνήσει τώρα θα μπορεί να πετύχει μία μικρή έστω ρύθμιση, όσο όμως περνά ο καιρός και θα κυριαρχούν οι διαπραγματεύσεις για τη νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική, θα είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί λύση.

Σε κάθε περίπτωση, το πιο σημαντικό είναι ποια θα είναι η επιλογή της Ελλάδας ως προς τη νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική. Θα διαπραγματευτεί, και, αν ναι, πως για τη θέση της στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα; Ποιοι είναι οι στόχοι της, ποιο το σχέδιο, ποιες οι θέσεις της;
Σε λίγους μήνες οι συζητήσεις θα ενταθούν, πιθανότατα, μάλιστα, θα οξυνθούν, καθώς Γερμανία, Γαλλία και ΗΠΑ θα επιβάλουν τα δικά τους σχέδια. Πολλοί παράγοντες και κυβερνήσεις θα επιδιώξουν να κρατήσουν τη σχετική συζήτηση όσο πιο χαμηλά γίνεται προκειμένου το σημερινό κυρίαρχο ευρωπαϊκό σύστημα να επιβληθεί θεσμικά, χωρίς εντάσεις και φασαρίες.

Ας μην κάνει η Ελλάδα, για μία ακόμη φορά, το ίδιο λάθος και ας συζητήσει το μέλλον της με σχέδιο, με απόψεις και προτάσεις στο κοινοβούλιο και έξω από αυτό με την κοινωνία και τους επαΐοντες. Άλλη ευκαιρία ανάκαμψης και επιστροφής της χώρας μας στη διεθνή σκηνή με αξιοπρέπεια και σεβασμό δεν θα υπάρξει ξανά για πολλά χρόνια.

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 294


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Τώρα που σιγά σιγά το τοπίο ξεκαθαρίζει και για τον πιό ''ανυποψίαστο'' και που οι τεχνικές της καταστροφής σχηματοποιούνται αδρά και ονομαστικά, πολλά απ' τα ''αναπάντητα'' ερωτήματα παίρνουν απάντηση αυτόματα και αβίαστα: 

Γιατί μπαμπά ακόμα και τώρα που οι περισσότεροι στην  θεσμο-τρόϊκα παραδέχονται ότι η συνταγή της ακραίας, προτεσταντικού τύπου λιτότητας που εφαρμόστηκε στην χώρα μας ήταν λάθος, εξακολουθούν εμμονικά να την στηρίζουν και να θέλουν την συνέχειά της;
Διότι δεν τους ενδιαφέρει τόσο η οικονομική διάσταση του θέματος, όσο η επιτυχία του πειράματος της καθυπόταξης μιάς χώρας, κι ενός λαού, και της κατάργησης ουσιαστικά και σε βάθος της δημοκρατίας, προς χάρη μιάς παγκόσμιας φεντεραλιστικής διακυβέρνησης ταχνοκρατών και εκπροσώπων μεγάλων εταιρικών και ιδιωτικών κεφαλαίων. 

Ποιός φταίει μπαμπά για την καταστροφή αυτή στην χώρα μας; 
Πρωτίστως φαίνεται ότι φταίει ο νέος Εθνικός Προδότης, ο και Μεγάλος Ηλίθιος επονομαζόμενος, πράγμα που ενώ τυπικά ισχύει, αποκρύβει το γεγονός πως αυτός που τον έφερε στην εξουσία και του έδωσε την δυνατότητα της προδοσίας είναι ο ίδιος ο λαός.
Το ίδιο ισχύει και για τους συνεχιστές του ανόσιου έργου του, την συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠαΣοΚ, καθώς βεβαίως και για το πραξικόπημα της πρωθυπουργίας του Τραπεζίτη που προηγήθηκε, και που ο λαός αποδέχτηκε αδιαμαρτύρητα.

Γιατί μπαμπά οι ΗΠΑ που τόσα χρόνια θεωρούσαν προτεκτοράτο τους την Ελλάδα τώρα δέχονται και θέλουν αυτή να παραμείνει προτεκτοράτο της Ευρωπαϊκής ''Ένωσης'', με κάθε θυσία; 
Διότι βλέπουν ξεκάθαρα πως με μία πατριωτική και όχι δωσιλογική κυβέρνηση, η Ελλάδα μπορεί να στραφεί και να αναζητήσει άλλους εταίρους ανατρέποντας εντελώς την παγκόσμια γαιοπολιτική ισορροπία που ως τώρα τόσο συμφέρει τις ΗΠΑ και τον λεγόμενο ''δυτικό κόσμο''.

Γιατί μπαμπά ο αστοιχείωτος και σμπίρος των εχθρών της Ελλάδας διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας και πρώην δοτός υπουργός Οικονομικών, εμφανίζεται να κατέχει συνεχώς θέσεις εξουσίας απ' την εποχή που τέθηκε σε εφαρμογή το προσχεδιασμένο έγκλημα εναντίον της χώρας μέχρι σήμερα και κανείς δεν τολμάει να του πάρει πολιτικά το κεφάλι; 
Διότι ακριβώς είναι σμπίρος των εφαρμοστών του πειράματος Παγκοσμιοποίησης στην πατρίδα μας, και ο πολιτικός αποκεφαλισμός του θεωρείται ''αιτία πολέμου'' απ' τους δανειστές-τοκογλύφους και διεθνείς και ευρωπαίους πολιτικούς απατεώνες, ένας ''αποκεφαλισμός'' που κρατιέται μάλλον για το τέλος, σαν σημειολογική εκκίνηση μιάς ρήξης, όταν και αν αυτή έρθει.

Γιατί μπαμπά αυτή η καινούργια κυβέρνηση φαίνεται ότι καθυστερεί ή διστάζει να κάνει αυτό που πρέπει, δηλαδή να απαιτήσει η χώρα να ξαναγίνει αυτόνομη, ή να λύσει τον γόρδιο δεσμό με τον τρόπο του Μεγαλέξανδρου; 
Διότι μάλλον (εδώ η απάντηση δεν είναι ακόμη και τόσο ξεκάθαρη) θέλει να εξαντλήσει ως δείγμα καλής διάθεσης και τα τελευταία όρια, αλλά προπαντός επειδή θέλει μ' αυτόν τον τρόπο να ''ξεμπροστιάσει''  στα μάτια της παγκόσμιας κοινής γνώμης ''Εταίρους'', ''θεσμούς'', και δανειστές, κερδίζοντας συμπάθειες και εντυπώσεις.

Έτσι κι αλλιώς όμως και μόνον ότι η κουρτίνα τραβήχτηκε και μόνον ότι ο λαός μπορεί να δει σε απ' ευθείας μετάδοση τις διαδικασίες και τις αλήθειες που τον αφορούν, αποτελεί ένα τεράστιο κέρδος και ένα δικαίωμα που το κέρδισε και που πρέπει πιά να το υπερασπιστεί με κάθε τρόπο!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το άχθος του Αλλοδαπών

Η απευθείας και άνευ άλλων ενδιάμεσων υπαγωγή της ΕΥΠ στον υπουργό Δημόσιας Τάξης έχει καταρχήν την πρώτη εμφανή ανάγνωση της.

Την απόλυτη στήριξη του πρωθυπουργού στον κ. Πανούση, ο οποίος εξακολουθεί να βρίσκεται στο στόχαστρο της κριτικής πολλων παράριζων του ΣΥΡΙΖΑ με κοινό χαρακτηριστικό τους την τοποθέτηση τους στα... "Ορεινά" της Συμβατικής, είτε ως "Λυσσασμένοι", είτε ως "Αβράκωτοι".

Αυτή είναι μια πρώτης τάξης. Η εύκολη ανάγνωση.
Διαβάζοντας ωστόσο ακόμα περισσότερο το βιβλίο της πολιτικής εξέλιξης του πράγματος, οδηγούμαστε σε ορισμένες διαπιστώσεις και συμπεράσματα.

Η επιλογή των δύο υποδιοικητών της ΕΥΠ έγινε όταν η ΕΥΠ βρισκόταν στη δικαιοδοσία του κ. Βούτση. Λίγο αργότερα ακολούθησε η τοποθέτηση του κ. Ρουμπάτη ως διοικητή.

Ενός υπουργού δηλαδή, του κ. Βούτση, που φέρεται με τη δική του ανοχή, είτε την κάλυψη, είτε εν αγνοία του αλλά με επίκληση του ονόματος του, να οργανώθηκε το ιερατείο που κατεύθυνε τις κρίσεις και μεθόδευε εντός τετραμήνου την απομάκρυνση του κ. Πανούση από το υπουργείο.

Για τη μία απο τις δύο επιλογές υποδιοικητών, υπήρξε λένε οι πληροφορίες μας εκφρασμένη ένσταση του κ. Πανούση, όμως τότε δεν εισακούστηκε, γεγονός που σηματοδότησε την απομάκρυνση από τον σκληρό πυρήνα της Κουμουνδούρου αξιωματικών που είχαν εργαστεί για τη διαμόρφωση του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ για τα Σώματα Ασφαλείας.

Έκτοτε όμως, μεσολάβησαν πολλά πράγματα και κυρίως οι αποκαλύψεις από τις Εσωτερικές Υποθέσεις για το ... "Κίνημα" του Αλλοδαπών. Μια υπόθεση που όλες οι πληροφορίες συγκλίνουν ότι θα φέρει πολλές και ραγδαίες εξελίξεις αμέσως μόλις ολοκληρωθεί η έρευνα από την εισαγγελέα κατά της διαφθοράς κ. Ελένης Ράικου, με τους πρώτους κραδασμούς της να έχουν ήδη εκδηλωθεί με τον "επαναπατρισμό" στο Αλλοδαπών, όπως αποκάλυψαμε, αξιωματικών που είχαν διατεθεί με απόσπαση τους τελευταίους μήνες στο ευαγές της Κατεχάκη.

Και αν οι κραδασμοί δεν μείνουν στα κράσπεδα, αλλά φτάσουν πιο ψηλά, πολιτικά μπορεί πιο εύκολα να απορροφηθούν μετά την αντιμετάθεση της υπαγωγής.

Πηγή Bloko


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Όμηρος Τσάπαλος

Σε μια χώρα όπου το νόημα των λέξεων έχει αλλοιωθεί μέσα από απανωτές δόσεις λαϊκισμού και παραπληροφόρησης, η πραγματική εθνική ταπείνωση βρίσκεται προ των πυλών.

Ο Αλέξης Τσίπρας σπατάλησε 5 μήνες πολιτικού χρόνου για να διαπραγματευθεί την αλλαγή του τόπου διεξαγωγής των διαπραγματεύσεων, την αντικατάσταση του όρου «τρόικα» από τον όρο «θεσμοί» και την επέκταση ενός Μνημονίου που στην αρχή δεν ήθελε να παραδεχτεί, τώρα όμως επιζητά την εκ νέου επέκταση του γιατί χωρίς αυτήν δεν θα μπορούν οι ελληνικές τράπεζες να βρίσκονται υπο την προστασία της ΕΚΤ.

5 μήνες δήθεν διαπραγμάτευσης που στο τέλος θα οδηγήσουν σε ένα τελεσίγραφο εκ μέρους των δανειστών με μέτρα δυσβάστακτα και αντιαναπτυξιακά, μέτρα τριπλάσια σε μέγεθος από το mail Χαρδούβελη, μέτρα που θα πρέπει να ψηφιστούν και κυρίως να εφαρμοστούν από την πιο αντιμεταρρυθμιστική κυβέρνηση των τελευταίων δεκαετιών.

Η «σκληρή» διαπραγμάτευση μπορεί επικοινωνιακά να περνά ως «υπερήφανη στάση της Κυβέρνησης και των Ελλήνων απέναντι στους εκβιασμούς των δανειστών», σε καμία όμως περίπτωση δεν θα αντιστοιχεί στην εθνική ταπείνωση που πρόκειται να υποστούμε αν δεν παρθούν οι μεγάλες πολιτικές αποφάσεις από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό.

Εξαιτίας δικών του διαπραγματευτικών λαθών φτάσαμε στο σημείο να έχουμε να επιλέξουμε ανάμεσα στην Σκύλλα των νέων μέτρων και την Χάρυβδη της ρήξης με την Ευρώπη. Υπερεκτίμησε την θέση της Ελλάδας εντός της Ευρώπης και κυρίως υποεκτίμησε το consensus πολιτικής που εφαρμόζεται τα τελευταία χρόνια από την Ε.Ε. Πολιτική που δεν μπορεί να αλλάξει μέσα σε πέντε μήνες και σίγουρα από μια υπο χρεοκοπία χώρα όπως η Ελλάδα. Ο συναισθηματισμός της αλλαγής κάλυψε την ανάγκη για ρεαλισμό και αποφασιστικότητα. Μέγα λάθος σε μια Ευρώπη που τα τελευταία χρόνια εστιάζει στην οικονομική ενοποίηση και όχι στον πολιτικό οραματισμό.

Ο Πρωθυπουργός πλέον έχει να επιλέξει ανάμεσα στην λιγότερο επίπονη απόφαση για το κόμμα του και την λιγότερο καταστροφική για την χώρα. Έχει να επιλέξει ανάμεσα στην πολιτική του ηγεμονία, πάνω όμως σε στάχτες μιας βίαιης εξόδου από τον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης, και την πολιτική του αμφισβήτηση, η οποία όμως διασφαλίζει την παρουσία της χώρας στην ευρωζώνη και δίνει χρόνο για γενναίες μεταρρυθμίσεις σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.

Η επιλογή της ρήξης είναι η πιο εύκολη. Με διάγγελμα του στις 30 Ιουνίου αναγγέλλει στον ελληνικό λαό την αθέτηση της υπόσχεσης του για πληρωμή του ΔΝΤ. Προχωρά σε έναν εθνικολαικιστικό λόγο μεγέθυνσης των ωφελειών ενός «ηρωικού ΟΧΙ» και στην συνέχεια υιοθετεί την κίνηση κεφαλαίων «ως τρόπο διαφύλαξης της εθνικής μας ανεξαρτησίας». Οι πολίτες θα βγαίνουν να διαδηλώνουν υπέρ της ρήξης τα αποτελέσματα της οποίας δεν θα τα έχουν υποστεί μέχρι τότε. Και κάθε μέρα που θα περνά θα είναι μια εκστρατεία ενημέρωσης εκ μέρους της Κυβέρνησης για τα οφέλη μιας «εθνικής οικονομικής πολιτικής». Μιας εξόδου δηλαδή από το ευρώ…

Η επιλογή του συμβιβασμού είναι πιο δύσκολη αλλά πιο εθνικά υπεύθυνη. Ο Αλέξης Τσίπρας λαμβάνει τελεσίγραφο μέτρων από τους δανειστές που θα πρέπει να ψηφίσει για να πάρει τα πρώτα χρήματα. Ο Πρωθυπουργός δεν θα βασιστεί αρχικά στους σταυρούς των φιλοευρωπαϊκών κομμάτων αλλά θα πάει προηγουμένως σε δημοψήφισμα για την έγκριση του πλαισίου από τους Έλληνες πολίτες. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ενδεχομένως να είναι καταστροφικό για την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας (αν η Κυβέρνηση δεν συμπεριφερθεί όπως πρέπει). Αν όμως επικρατήσει το «ΝΑΙ» στα μέτρα τότε ο Αλέξης Τσίπρας θα έχει το όπλο άμβλυνσης των πιέσεων που δέχεται στο εσωτερικό της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας και θα ψηφιστούν τα μέτρα από ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, Ποτάμι και ΠΑΣΟΚ. Μετά την τρικυμία, θα προχωρήσει σε ριζικό ανασχηματισμό και θα εφαρμόσει απο κοινού με άλλες πολιτικές δυνάμεις τα όσα συμφώνησε με τους δανειστές.

Η μπάλα βρίσκεται στα πόδια του Αλέξη Τσίπρα. Απέναντι του έχει το τέρμα του αντιπάλου και το τέρμα της ομάδας του. Ο ίδιος θα επιλέξει αν θα βάλει γκολ ή αυτογκόλ. Γιατί η πραγματική εθνική ταπείνωση είναι πλέον ορατή και περιμένει τις αποφάσεις του.

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το "βαθύ λαρύγγι" προαναγγέλει εισβολή - επίθεση της Τουρκίας

Σε μια νέα εκτίμηση - πρόβλεψη για την τουρκική κυβέρνηση και τις επιλογές της προχωρά ο εικονικός διαδικτυακός χρήστης του Twιtter «Φουάτ Αβνί», η πραγματική ταυτότητα του οποίου παραμένει άγνωστη, ενώ έχει προβλέψει επανειλημμένα σε αναρτήσεις του κινήσεις των τουρκικών Αρχών που έχουν επαληθευτεί σε σύντομο χρονικό διάστημα.: Ο νέος ισχυρισμός του Φουάτ Αβνί - που ίσως ειναι υψηλόβαθμος αξιωματούχος γι αυτό έχει χαρακτηρισθεί και "βαθύ λαρύγγι" - είναι ότι η Τουρκία είναι αποφασισμένη να μπει στη Συρία!

Συγκεκριμένα αυτή τη φορά, ο «Φουάτ Αβνί» αναφέρει ότι στις 11 Ιουνίου, στη διάρκεια της συνάντησης για την ασφάλεια που πραγματοποιήθηκε στην τουρκική Πρωθυπουργία ελήφθησαν σημαντικές αποφάσεις. Στη συνάντηση είχε γινει γνωστό ότι συμμετείχαν ο Διοικητής της μυστικής υπηρεσίας πληροφοριών ΜΙΤ κ. Χακάν Φιντάν και ο υφυπουργός Εξωτερικών κ. Φεριντούν Σινιρλίογλου.

Ο Φουάτ Αβνί, αποκαλύπτει ωστόσο, ότι στη συνάντηση συμμετείχε και ο Υπουργός Εσωτερικών, κ. Εφκάν Αλά, που θεωρείται ο πρωταγωνιστής των αιματηρών γεγονότων του Άγρι και του Ντιγιάρμπακιρ. Ο κ. Εφκάν αντλεί δύναμη από τους Γεζίντι και επιδιώκει να μετατρέψει τη χώρα σε λουτρό αίματος, ισχυρίζεται ο «Φουάτ Αβνί». Οι τρεις τους – Εφκάν Αλά, Χακάν Φιντάν και Φεριντούν Σινιρλίογλου – θέλουν να σύρουν την Τουρκία σε πόλεμο με τη Συρία, πριν το σχηματισμό της νέας κυβέρνησης.
Μπαίνοντας σε πόλεμο με την τζιχαντιστική οργάνωση ISID θα έχουν ουσιαστικά επιτεθεί σε συριακά εδάφη.

Ο Στρατός αντιστέκεται εδώ και καιρό. Σε περίπτωση που εισβάλλει στη Συρία με εντολή μιας κυβέρνησης που δεν έχει δικαιοδοσία, όταν η κυβέρνηση θα καταρρεύσει, αυτοί θα έχουν όλη την ευθύνη. Το θεμα αποκαλύπτει η εφημερίδα Cumhuriyet σε είδηση με τίτλο «Φουάτ Αβνί: "Η Τουρκία είναι αποφασισμένη να μπει στη Συρία, οι Γεζιντί ψάχνουν έξοδο".

Η Χουριέτ επιβεβαιώνει την πρόθεση της τουρκικής κυβέρνησης

«Η τουρκική κυβέρνηση εκφράζει τις ανησυχίες της για τις έκδηλες προσπάθειες ενοποίησης των κουρδικών καντονίων στη Βόρειο Συρία και επαναλαμβάνει ότι η ΄Αγκυρα «δεν θα επιτρέψει» τη δημιουργία μιας εν δυνάμει εχθρικής οντότητας στην εμπόλεμη χώρα», αναφέρει η τουρκική εφημερίδα Χουριέτ.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Μπουλέντ Αρίντς, δήλωσε ότι η Τουρκία έλαβε μέτρα τόσο εντός των συνόρων της όσο και στην περιφέρεια για την εσωτερική και την εξωτερική της ασφάλεια, προσθέτοντας ότι τα συμφέροντα της διαφέρουν κάποτε από εκείνα των εταίρων της στην συμμαχία κατά των δυνάμεων του «Ισλαμικού Κράτους» (ISIS).

Οι δηλώσεις έγιναν μετά το πρώτο μετεκλογικό υπουργικό συμβούλιο, σε έκφραση της τουρκικής δυσφορίας για την προβολή των κουρδικών Μονάδων Λαϊκής Προστασίας ως κύριας χερσαίας δύναμης στις επιχειρήσεις της συμμαχίας υπό την αιγίδα των ΗΠΑ κατά των ισλαμιστών.

Έπειτα από ενδείξεις ότι οι κουρδικές δυνάμεις επιδίωξαν να «συνενώσουν καντόνια», η Τουρκία –γράφει η Χουριέτ- προειδοποίησε τις ΗΠΑ και τους άλλους εταίρους της για «τον κίνδυνο δημογραφικής εκκαθάρισης» και την εγκατάσταση κουρδικών όσο και στοιχείων του «Ισλαμικού Κράτους» στις βομβαρδισμένες περιοχές…»
Είναι –δήλωσε ο Αρίντς- παράξενες σχέσεις και συμμαχίες… Βλέπουμε ενδείξεις προσπάθειας συνένωσης των καντονίων, προσέθεσε.

Σαν ένδειξη της σημασίας και του επείγοντος χαρακτήρα του θέματος κρίνεται και η έκτακτη παρουσία στο υπουργικό συμβούλιο του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου, στρατηγού Νεσντέτ Οζέλ και του Διοικητή των Χερσαίων Δυνάμεων Χουλουσί Ακάρ, για την ενημέρωση των υπουργών.

Η δήλωση του Αρίντς έρχεται μετά την ανακατάληψη από τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό και τις κουρδικές Μονάδες Λαϊκής Προστασίας της συριακής πόλης Ταλ Αμπυάντ, κοντά στα τουρκικά σύνορα -από τους σφαγείς του «Ισλαμικού Κράτους», που κατά την τουρκική αντιπολίτευση δεν έπαψαν να εφοδιάζονται, νοσηλεύονται και εκπαιδεύονται στη Τουρκία.

Η Χουριέτ προσθέτει πως η Τουρκία θεωρεί ότι το κουρδικό ένοπλο PYD στη Συρία είναι παρακλάδι του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος, το οποίο διεξήγαγε επί δεκαετίες αιματηρή εξέγερση στη Τουρκία και είναι καταχωρημένο ως τρομοκρατική οργάνωση στην Τουρκία, στις ΗΠΑ και στην Ε.Ε.

Ποιοί είναι οι Γεζίντι

Για ενημέρωση να σημειώσουμε ότι οι Γιαζίντι, ή Γεζίντι (κουρδικά: Êzidî, ελληνοποιημένο: Γιαζιντίτες ή Γιεζιντίτες), είναι, συμφωνα με την Βικιπαίδεια, κουρδική εθνοθρησκευτική ομάδα με ινδοϊρανικές ρίζες. Οι Κούρδοι Γεζίντι διατηρούν στοιχεία του κουρδικού πολιτισμού. Ζουν κυρίως στην επαρχία της Νινευή του βορείου Ιράκ. Στην Ασία υπάρχουν κι άλλες κοινότητες Γιαζιντιτών στην Υπερκαυκασία, την Αρμενία, την Τουρκία και τη Συρία, οι οποίες όμως βρίσκονται από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 σε παρακμή, με τα περισσότερα μέλη τους να έχουν μεταναστεύσει στην Ευρώπη, κυρίως στη Γερμανία.
Η θρησκεία τους, ο Γιαζιντισμός, αποτελεί κλάδο του Γιαζντανισμού και θεωρείται ως ένα εξαιρετικώς συγκριτικό θεολογικό σύμπλεγμα τοπικών κουρδικών πίστεων, που περιέχει επίσης ζωροαστρικά στοιχεία, ενώ προστέθηκαν και τμήματα του ισλαμικού σουφικού δόγματος, το οποίο εισήχθη στην περιοχή από τον σεΐχη Αντί ιμπν Μουσαφίρ το 12ο αιώνα μ.Χ.


Οι Γιαζίντι πιστεύουν στον Θεό ως δημιουργό του κόσμου, τον οποίο έθεσε υπό τη φροντίδα επτά θεϊκών υπάρξεων ή αγγέλων, ο αρχηγός των οποίων είναι ο Μελέκ Τάους, ο άγγελος Παγώνι όπως ονομάζεται.
Στη Συρία οι Γιαζίντι ζουν σε δύο κοινότητες. Μία στην περιοχή Τζαζίρα και μια άλλη στο Κουρντ-Νταγ. Επίσης και στη Συρία ο αριθμός τους είναι ασαφής. Το 1963 ο πληθυσμός τους υπολογιζόταν σε περίπου 10.000, σύμφωνα με την απογραφή του πληθυσμού, αλλά οι αριθμοί της απογραφής του 1987 είναι δυσεύρετοι. Σήμερα, υπολογίζεται ότι ίσως είναι μεταξύ 12.000 - 15.000 οι Γιαζιντίτες στη Συρία, αν και περισσότεροι από τους μισούς εικάζεται ότι έχουν μεταναστεύσει από τη χώρα τη δεκαετία του 1980. Επιπλέον δυσχέρειες στις εκτιμήσεις προκαλούν οι 50.000 πρόσφυγες Γιαζίντι που κατέφθασαν από το Ιράκ λόγω του Πολέμου το 2003.

Πηγή "OnAlert"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οζώδης δερματίτιδα των βοοειδών χτυπά την πόρτα μας. Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες που έχουμε μέσα από την Τουρκία, εντοπίστηκαν στα Ελληνοτουρκικά σύνορα, στην πλευρά της Τουρκίας, δύο κρούσματα οζώδους δερματοπάθειας.

Πρόκειται για μια πάρα πολύ επικίνδυνη και μεταδοτική ασθένεια που προσβάλει τα βοοειδή και είχε ανιχθευθεί στην Τουρκία, όμως μέχρι πρόσφατα ήταν ελεγχόμενη.

Εντύπωση προκαλεί πως τα κρούσματα έφτασαν στην Ανατολική Θράκη και απειλούν το ζωϊκό κεφάλειο της βόρειας Ελλάδας και κατα συνέπεια της Ευρώπης.

Αν η επικίνδυνη ζωονόσος περάσει τα σύνορα, η κτηνοτροφία της Θράκης θα δεχτεί ακόμη ένα ισχυρό πλήγμα μετά από τις νωπές πληγές απο την ευλογιά που εξολόθρευσε το ζωικό κεφάλαιο της περιοχής και είχε σαν συνέπεια τη θανάτωση 30.000 προβάτων*.

Απαιτούνται άμεσα αυστηρά μέτρα, ώστε να μην κινδυνεύσει εκ νέου το ζωικό κεφάλαιο της περιοχής και βιώσουμε την απόλυτη καταστροφή.

Σύμφωνα με επιβεβαιωμένες πληροφορίες πάντως, το θέμα έχει φτάσει ήδη από το πρωί στο υπουργείο αγροτικής ανάπτυξης και έχει ενημερωθεί και ο υπουργός.

Πηγή "Το Σκάνδαλο"

Σχόλιο ιστολογίου: *Σύμφωνα με δικές μας πληροφορίες, έχει παρατηρηθεί εμφάνιση ζωικών ασθενειών σε εγκαταστάσεις κτηνοτροφικών μονάδων οι οποίες συνεργαζόμενες με τούρκους εμπόρους κάνουν εξαγωγή ζώντων ζώων στην Τουρκία κάνοντας χρήση τουρκικών φορτηγών. Το πλέον αξιοπερίεργο είναι πως οι εμφανίσεις αυτών των ζωικών ασθενειών γίνονται μόνο σε εγκαταστάσεις χριστιανών κτηνοτρόφων και όχι σε μουσουλμάνους που επίσης προμηθεύουν τους τούρκους εμπόρους...

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Δημοσιογράφοι έκαναν σεμινάρια στα ΙΕΚ του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου
Τα δίδακτρα κοψοχρονιά. Μόλις 30 αργύρια...

Του Παναγιώτου Λιάκου

Να που χρησίμευσε στους Ελληνες (και όχι μόνο στους πιστωτές) η Βουλή. Ακούστηκε μια αλήθεια που άπαντες υποπτεύονταν αλλά ελάχιστοι θα μπορούσαν να αποδείξουν. Οσοι μπορούν να αποδείξουν τις «βαριές» αλήθειες συνήθως δεν θέλουν να το πράξουν και όσοι απλά υποπτεύονται πληρώνουν τον λογαριασμό γκρινιάζοντας. Ετσι έχει ανακαλύψει το μεταπολιτευτικό οικοσύστημα την ιδανική ισορροπία για την πανίδα του.
Υποπτεύεσαι; Πληρώνεις εκείνους που ξέρουν ότι η υποψία σου ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, αλλά δεν μιλούν.
Όπως ήδη έχει μεταδοθεί στις ρούγες απάσης της επικρατείας, ο πρώην εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ Παναγιώτης Ρουμελιώτης, καταθέτοντας στην επιτροπή αλήθειας για το χρέος, είπε ότι ελληνόφωνοι δημοσιογράφοι παρακολουθούσαν «σεμινάρια» στην Ουάσινγκτον και την Αθήνα για να προβάλλουν τις απόψεις του ΔΝΤ και της Κομισιόν!

Από όσους έμαθαν την αποκάλυψη του κ. Ρουμελιώτη δεν βρέθηκε ούτε μισός που θα σκέφτηκε ότι οι δημοσιογράφοι έκαναν τα σεμινάρια... αμισθί, χάριν της ενημερώσεώς τους. Ακόμα και οι αμοιβάδες με νοητική υστέρηση σκέφτηκαν ότι έπεσε πολύ «μαμούνι», μπερντές, μπικικίνι και τάλαρο στους επαγγελματίες του... λόγου, για να μάθουν τα δίκια των πιστωτών και να τα μεταφέρουν στο πόπολο.

Μίστερ Ζονγκ

Ωστόσο, όσοι βρίσκονται στη λίστα των «ενημερωθέντων» από το ΔΝΤ και την... Κονομισιόν ανήκουν στη κατηγορία «μαρίδα». Οι καρχαρίες δεν χρειάζεται να υποβληθούν σε εξευτελιστικές διαδικασίες, όπως τα σεμινάρια και «γράψε μου σε μια κόλλα χαρτί πόσο αθληταράς είναι ο Τόμσεν που τρέχει σαν το σκυλί το μαύρο στον διάδρομο του γυμναστηρίου κάθε μέρα».

Οι θηρευτές των ελληνικών θαλασσών συνεννοούνται με τα μάτια με τον ξένο παράγοντα. Σαν τους παίκτες του μπάσκετ του ΝΒΑ που μπορούν να πασάρουν ο ένας στον άλλον δίχως να βλέπουν ούτε τον συμπαίκτη τους ούτε την μπάλα. Μόνο έτσι γίνονται οι μεγάλης κλίμακος μπίζνες. Σχεδόν με τηλεπάθεια. Ούτε έγγραφα ούτε γραπτά διαγωνίσματα με εξεταστές τον Γκομενίκ Στρος Καν και την Κριστίν Λαγκάρντ.

Ούτως ή άλλως, δεν χρειάζεται να ανακαλύψουν εκ νέου τη μέθοδο χειραγώγησης της κοινής γνώμης. Το κόλπο είναι πανάρχαιο: «Θέλετε αυτό το κακό ή κάτι ακόμα χειρότερο;» Σ' αυτό το ερώτημα ο αλαφιασμένος πολίτης επιλέγει την κουρτίνα Νο1 και πάντοτε ξεπηδά από πίσω της ο Μίστερ Ζονγκ...

Πηγή "Οι αδιάβροχοι"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Δεν θα θάψουμε τη δημοκρατία!»

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Καταπέλτης ήταν ο Αλέξης Τσίπρας στην αποκλειστική δήλωση που έκανε στην «Εφημερίδα των Συντακτών».
«Δεν κουβαλάμε μόνο μία βαριά ιστορία αγώνων. Κουβαλάμε στις πλάτες μας την αξιοπρέπεια ενός λαού, αλλά και την ελπίδα των λαών της Ευρώπης. Είναι πολύ βαρύ το φορτίο για να το αγνοήσουμε. Δεν είναι ζήτημα ιδεολογικής εμμονής. Είναι ζήτημα δημοκρατίας»,
υπογράμμισε ο πρωθυπουργός και κατέληξε στην κορύφωση της δήλωσής του:
«Δεν έχουμε το δικαίωμα να θάψουμε την ευρωπαϊκή δημοκρατία στον τόπο που γεννήθηκε. Μόνο πολιτική σκοπιμότητα μπορεί κανείς να διακρίνει στην επιμονή των θεσμών για νέες περικοπές στις συντάξεις μετά από πέντε χρόνια λεηλασίας από τα Μνημόνια»,
είχε τονίσει με ιδιαίτερη έμφαση ο πρωθυπουργός αρχίζοντας τη δήλωσή του, η οποία έγινε, φυσικά, μετά τη διακοπή των διαπραγματεύσεων στις Βρυξέλλες, την Κυριακή.

Οι δηλώσεις τόσο του πρωθυπουργού όσο και κορυφαίων υπουργών υποδηλώνουν ότι η κορυφή της κυβερνητικής ηγεσίας έχει αντιληφθεί πως, σε περίπτωση που υποχωρήσει στις απερίγραπτης κοινωνικής σκληρότητας απαιτήσεις των Γερμανών, το Βερολίνο θα κατασπαράξει πολιτικά τον Αλέξη Τσίπρα και θα μεθοδεύσει την ανατροπή του εν μέσω λαϊκής απαξίωσής του.

Μισο…κομμουνιστική η κυβέρνηση!

Έχουν λυσσάξει οι γερμαναράδες που η κυβέρνηση Τσίπρα δεν έχει ακόμη υποταχθεί στις απαιτήσεις και τους όρους τους. Μαινόμενος ταύρος ήταν αυτή τη φορά ο Γερμανός σοσιαλδημοκράτης, αντικαγκελάριος, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ:
«Δεν θα αφήσουμε τους Γερμανούς εργάτες και τις οικογένειές τους να πληρώσουν για τις προεκλογικές υποσχέσεις μίας εν μέρει κομμουνιστικής κυβέρνησης», διακήρυξε με στόμφο, χαρακτηρίζοντας ως… «εν μέρει κομμουνιστική» την κυβέρνηση Τσίπρα!
«Εξαντλείται όχι μόνο ο χρόνος, αλλά και η υπομονή σε όλη την Ευρώπη. Παντού στην Ευρώπη αυξάνεται το αίσθημα ότι «φτάνει πια»… Η σκιά μιας εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη διαγράφεται ολοένα και σαφέστερα»
πρόσθεσε, νομίζοντας ότι έτσι θα τρομοκρατήσει τον Αλέξη Τσίπρα.

Η αλήθεια είναι ότι η γερμανίδα δεξιά καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ, έχει πάρει στην κυβέρνησή της ως «τσόντα» τους γερμανούς σοσιαλδημοκράτες για να ασκεί μέσω αυτών έλεγχο στα σοσιαλιστικά και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα πρωτίστως των χωρών της Ευρωζώνης και δευτερευόντως όλης της Ε.Ε., προκειμένου η ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία να παραμένει υποταγμένη στη γερμανική πολιτική.
Όντως τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της κατηγορίας ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, ΔΗΜΑΡ και τα αντίστοιχά τους σε άλλες χώρες, είναι ο μοναδικός μείζων πολιτικός χώρος που παραμένει αδιατάρακτα γερμανόδουλος. Αυτή είναι και η αξία χρήσης για τη Μέρκελ του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας, του SPD.

Αν τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα προσβληθούν από… ΣΥΡΙΖίτιδα υπό τη μορφή της συνεργασίας με τα αριστερά κόμματα που αναδύθηκαν από τους «Αγανακτισμένους», όπως απειλείται να γίνει ενδεχομένως τον Οκτώβριο στην Πορτογαλία και το Νοέμβριο στην Ισπανία, όπου θα έχουν αντιστοίχως βουλευτικές εκλογές, πέραν των θετικών εξελίξεων που θα υπάρχουν στην Ευρώπη, θα πέσει κατακόρυφα η Δεξιά. Τι να το κάνει πια το SPD η Μέρκελ;

Οι δηλητηριώδεις επιθέσεις εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, στις οποίες προβαίνει ο αρχηγός του SPD, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, ξεκινούν επομένως από αυτή την αφετηρία κι αυτό είναι το κίνητρό τους: η διατήρηση της αξίας χρήσης του SPD για τη γερμανική Δεξιά στην πορεία οικοδόμησης του Δ’ Ράιχ της Γερμανίας, αξιοποιώντας ως όπλο αυτή την φορά όχι τα πάντσερ, τα ασυναγώνιστα γερμανικά τανκς των ναζί κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα, το ευρώ.

Μία τελευταία απόπειρα

Μπορεί οι Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες να θέλουν να… πνίξουν τον Τσίπρα, που απειλεί να τους κλείσει το σπίτι αν συνεχίσει να αντιστέκεται, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι και οι Ευρωπαίοι δεξιοί είναι έξω από το παιχνίδι. Κάθε άλλο.

«Μία τελευταία απόπειρα έκανε αυτό το Σαββατοκύριακο να βρεθεί λύση με τον πρωθυπουργό Τσίπρα» ο Ζαντ Κλοντ Γιούνκερ, τονίζεται σε ανακοίνωση της Κομισιόν, η οποία εκδόθηκε λίγα λεπτά αφότου η ελληνική διαπραγματευτική ομάδα, αποτελούμενη από τρεις υπουργούς (Γιάννη Δραγασάκη, Νίκο Παππά, Ευκλείδη Τσακαλώτο) αποχώρησε αγανακτισμένη και προβληματισμένη από την έδρα της Κομισιόν στις Βρυξέλλες, το κτίριο «Μπερλεμόν», στην καρδιά της Βελγικής πρωτεύουσας.

«Οι συνομιλίες δεν έχουν πετύχει τον στόχο τους, καθώς εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ των ελληνικών αρχών αφενός και των κοινών εκτιμήσεων της Κομισιόν, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ αφετέρου», αναφέρει η ανακοίνωση της Κομισιόν, διαφορές που «ισοδυναμούν με 2 δις ευρώ μόνιμων δημοσιονομικών μέτρων κάθε χρόνο», όπως διευκρινίζεται στην ίδια ανακοίνωση.
«Οι ελληνικές προτάσεις παραμένουν ημιτελείς», αποφαίνονται οι «σοφές κεφαλές» που συναπαρτίζουν την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στην ανακοίνωσή τους.

Αλήθεια, γιατί οι αποτυχημένες διαπραγματεύσεις της Κυριακής συνιστούν «μία τελευταία απόπειρα» του Γιούνγκερ για λύση, όπως λέει η ανακοίνωση της Κομισιόν; Εδώ, ακόμη και ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, περιμένει λύση στα τέλη του μήνα, ξαφνικά η Κομισιόν αποφάσισε να βιαστεί; Από πού κι ως που έγινε «ορόσημο» μία Σύνοδος της Ευρω-ομάδας;

Γερμανία κατά ΗΠΑ

Ο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ έκανε μία πονηρή πρόταση. Το Βερολίνο συμφωνεί, είπε, να μην μειωθούν οι συντάξεις στην Ελλάδα, αρκεί όμως η χώρα μας να μειώσει τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς κατά το αντίστοιχο ποσό. Όσο λογική κι αν φαίνεται η πρόταση αυτή –και μάλιστα, συμβατή με τις απόψεις ενός αριστερού κόμματος όπως ο ΣΥΡΙΖΑ-, είναι μία πρόταση που εντάσσεται στο πλαίσιο των αντιθέσεων ΗΠΑ – Γερμανίας, που τελευταία έχουν οξυνθεί.

Αυτή τη θέση, όπως αποκάλυψε η εφημερίδα της γερμανικής ελίτ Franfurter Allgemeine, την έχει ήδη απορρίψει το ΔΝΤ. Ο Γκάμπριελ, δηλαδή, προτείνει στον Τσίπρα μία θέση που σίγουρα θα απορρίψει το ΔΝΤ! Κάνει ο Γκάμπριελ «αριστερή» αντίσταση; Όχι βέβαια! Απλούστατα, επειδή οι ελληνικοί εξοπλισμοί συμπεριλαμβάνουν σε πολύ υψηλό ποσοστό αγορές όπλων από τις ΗΠΑ, το υπό αμερικανικό έλεγχο ΔΝΤ απέρριψε ασυζητητί την πρόταση αυτή. Αν χάσουν οι αμερικανοί τους εξοπλισμούς, τι θα μας πουλάνε; Πορτοκάλια Καλιφόρνιας; Η Google και η Microsoft δεν αρκούν φυσικά. Δεν πιάνουν οι αμερικανοί τα λεφτά των εξοπλισμών μόνο με προγράμματα και λογισμικό συν υπολογιστές και κινητά.

«Δεν εκβιαζόμαστε»

Ο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ ήταν ακράτητος το Σαββατοκύριακο.
«Στην ελληνική κυβέρνηση υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι ο φόβος μίας αποχώρησης της Ελλάδας από το ευρώ είναι τόσο μεγάλος (σ.σ. εννοεί στη Γερμανία) ώστε είμαστε έτοιμοι να κάνουμε τα πάντα. Αυτό δεν θα συμβεί. Εμείς δεν εκβιαζόμαστε!»
διακήρυξε, υπονοώντας ότι έτσι παραμένει ανοιχτή η πιθανότητα εκδίωξης της Ελλάδας από την Ευρωζώνη αν η κυβέρνηση Τσίπρα συνεχίσει να αρνείται να υποταχθεί στους γερμανικούς όρους.

Από κοντά ο γραμματέας του κόμματος της Μέρκελ, της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης (CDU), Κρίστιαν Μπέρμερ:
«Πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά την πιθανότητα αποχώρησης της Ελλάδας από το ευρώ εάν η Ελλάδα δεν δεχτεί μεταρρυθμιστικά μέτρα, όπως έκαναν οι άλλες χώρες που βρίσκονται σε κρίση. Δεν βλέπουμε τον λόγο γιατί η Ελλάδα επιδιώκει ξεχωριστή μεταχείριση σε σχέση με τα υπόλοιπα κράτη»,
δήλωσε.

Γιατί η Ν.Δ. κρατάει τον Σαμαρά;

Έξω φρενών είναι η εφημερίδα της γερμανικής σοσιαλδημοκρατικής διανόησης Die Zeit με την παραμονή του Αντώνη Σαμαρά στην ηγεσία της Ν.Δ., η οποία καθιστά το κόμμα της ελληνικής δεξιάς ανίκανο να διεκδικήσει εκ νέου την εξουσία.
«Ο Σαμαράς είναι ένας άνθρωπος του χτες. Είναι εκπληκτικό ότι το κόμμα του δεν τον έχει στείλει στον διάολο!»
γράφει επί λέξει και χωρίς περιστροφές ο αρθρογράφος Μίκαελ Τούμαν, ένας γερμανός δημοσιογράφος με αρκετές γνώσεις της ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας, ιδίως παλιότερα.
«Η Ν.Δ. χρειάζεται ακόμη χρόνο για μία παλατιανή επανάσταση και νέα τάξη πραγμάτων»
τονίζει και συνεχίζει υπογραμμίζοντας ότι
«ο Τσίπρας γνωρίζει επίσης πως… ο ίδιος δεν έχει κανέναν πραγματικά επικίνδυνο αντίπαλο, αφού ο ηγέτης της συντηρητικής Ν.Δ. εξακολουθεί πάντα να ονομάζεται Αντώνης Σαμαράς».
Κανένας πόνος δεν έπιασε, φυσικά, τους γερμανούς σοσιαλδημοκράτες για τη Ν.Δ. Αντιλαμβάνονται όμως πλήρως ότι όσο διατηρεί αρχηγό αυτόν που την οδήγησε στην ταύτιση με την γερμανική πολιτική, ο Σαμαράς στέκεται εμπόδιο στη συγκρότηση ενός νέου φιλογερμανικού κυβερνητικού συνασπισμού λόγω της προσωπικής απαξίωσής του ως πρωθυπουργού της Ελλάδας. Όσους όρκους πίστης στους Γερμανούς κι αν δώσει ο Αντώνης Σαμαράς, είναι πια «καμένο χαρτί» γι αυτούς, άρα άχρηστος.

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα» τεύχος 294


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

«Η γερμανική κυβέρνηση επιθυμεί μια λύση, αλλά αυτό προϋποθέτει ότι και η ελληνική κυβέρνηση από την δική της πλευρά εργάζεται σκληρά για μια τέτοια λύση», είπε χθες ο διευθυντής της Καγκελαρίας στο Βερολίνο Πέτερ Αλτμάιερ. Την ίδια ώρα, η ελληνική κυβέρνηση συγκέντρωνε τα ομαδικά πυρά όλων των γερμανικών κομμάτων, πλην του Die Linke, με τους σοσιαλδημοκράτες να ξεπερνούν ίσως σε οξύτητα ακόμα και εκείνους του κόμματος της Αγκελα Μέρκελ.

Ο κοινός τόπος, όπως άλλωστε συμβαίνει και στις Βρυξέλλες, ήταν, ουσιαστικά, ένας: «κάντε αυτά που σας λέμε για να μείνετε στο ευρώ». Την ίδια στιγμή, στην Αθήνα, όπως είναι απόλυτα φυσικό με αυτά τα δεδομένα, πολλοί είναι εκείνοι που ανησυχούν για το ενδεχόμενο ελληνικής εξόδου από το «κοινό» νόμισμα.

Όμως, αν ξεχάσουμε έστω για ένα λεπτό αυτές τις ανησυχίες που είναι το αποτέλεσμα των γερμανικών απειλών και πιέσεων, υπάρχει πρώτα ένα ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί: αν δεν υπήρχε αυτός ο κίνδυνος (που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει), αν η Ελλάδα μπορούσε να αποφασίσει για το μέλλον με μόνο γνώμονα το τι είναι καλό για την ανάπτυξή της, τι θα έκανε με αυτά τα μέτρα; Θα τα λάμβανε; Λ.χ. θα αύξανε τους φόρους; Ή θα διάλεγε έναν άλλο δρόμο για να διορθώσει τα ούτως ή άλλως πάρα πολλά που πρέπει να διορθωθούν;

Κανείς στην Ελλάδα και κανείς λογικός άνθρωπος πέρα από αυτήν δεν υπερασπίζεται αυτό το πρόγραμμα: αντίθετα, οι πάντες συμφωνούν ότι έχει επιφέρει μεγάλες καταστροφές. Οι πάντες, πλην του Βερολίνου, της Φρανκφούρτης και του ΔΝΤ – το τελευταίο μάλιστα με θεαματικές διαφορές από τους άλλους δύο, όπως λ.χ. στο ζήτημα του χρέους.

Αν δεν μιλούσε ο φόβος όλοι οι λογικοί άνθρωποι θα υποστήριζαν μια σοβαρότατη διαδικασία εκσυγχρονισμού της ελληνικής οικονομίας και διοίκησης με όλα όσα πρέπει να περιλαμβάνει: ιδιωτικοποιήσεις, περικοπές του δημοσίου, πάταξη της διαφθοράς και του λαθρεμπορίου κοκ.

Επίσης, αν δεν μιλούσε ο φόβος, ούτε οι εκροές των καταθέσεων θα ήταν σήμερα τέτοιες που να προκαλούν πολύ σοβαρή ανησυχία καθώς εξακολουθούν εντεινόμενες και ασταμάτητες. Γιατί; Επειδή οι συνεχείς απειλές που έχουν σκοπό να κάμψουν την προσπάθεια αλλαγής της πολιτικής που έχει επιβληθεί κυριολεκτικά τρομοκρατούν τους καταθέτες και παίρνουν από τις τράπεζες ότι έχει απομείνει. Ακόμα, έργο του ίδιου αυτού φόβου είναι και οι οξείες πολιτικές και οι υφέρπουσες κοινωνικές εντάσεις που επίσης διαρκώς μεγαλώνουν. Αυτοί που, εκτός Ελλάδος, καλλιεργούν συστηματικά και αποτελεσματικά το φόβο, ξέρουν καλά το παιγνίδι της άγριας πίεσης. Το έκαναν από την αρχή της κρίσης και μάλιστα με πολύ μεγάλη επιτυχία: αν η Ελλάδα είχε τολμήσει να διαπραγματευθεί είτε το 2010, είτε το ΄11, ακόμα και το ΄12, η θέση της θα ήταν πολύ καλύτερη για να το πράξει απ’ ότι είναι αυτή τη στιγμή που επιχειρεί να το κάνει υπό πολύ δυσμενέστερους αντικειμενικούς όρους.
Δυστυχώς, τα τελευταία πέντε χρόνια στην Ελλάδα μιλάει μόνον ο φόβος, ο ο τρόμος. Αυτός διευθύνει. Και φέρνει όχι εκσυγχρονισμό, αλλά λαίλαπα.

Ο φόβος δεν οδηγεί πουθενά την Ελλάδα παρά μόνον στην καταστροφή. Ο φόβος είναι αυτός που σκοτώνει τη χώρα. Και το δήθεν «σωτήριο» πρόγραμμα που έχει πάνω της η χώρα δεν φέρνει ελπίδες αναγέννησης, αλλά, αντιθέτως, γκρεμίζει και ότι είχε μείνει όρθιο.

Επειδή προδήλως ουδείς διαφωνεί με αυτά, ας αφήσουμε προς στιγμή τον φόβο στην άκρη. Κι ας κοιτάξουμε πώς μπορούμε να ξεφύγουμε απ’ αυτόν και από την ιδιοτελή ατζέντα εκείνων που μας τον επέβαλλαν.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μόνον έτσι θα μπορέσουμε, κάποτε έστω, να δούμε μια άσπρη μέρα. Αλλιώς, δεν υπάρχει σωτηρία… Όχι λοιπόν στο φόβο: μας φέρνει νομοτελειακά στο απόλυτο αδιέξοδο, μας οδηγεί από μόνος του στην καταστροφή. Πρέπει να νικηθεί.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Συμφωνούν για το 90% των μνημονίων και κάνουν ντόρο για τις συντάξεις

Γράφει η Μαρία Τσολακίδη

Δεκατρείς ημέρες πριν την λήξη του τελεσιγράφου της Γερμανίας για υπογραφή Συμφωνίας αποφάσισε η κυβέρνηση να κάνει αντιπολίτευση στους πολιτικούς της Ευρωπαίους συμμάχους με πρόσχημα... τις συντάξεις.
Δεκατρείς ημέρες πριν την λήξη του τελεσιγράφου αποφάσισε η Γερμανία να κάνει αντιπολίτευση στην ελληνική κυβέρνηση με πρόσχημα... τις συντάξεις.
Δηλαδή όλα τα άλλα έχουν κλείσει και όπως δήλωσε πριν τρεις ημέρες ο υπουργός Μάρδας η ελληνική κυβέρνηση έχει αποδεχθεί το 90% του προγράμματος που επιβάλλουν οι εταίροι. Από την αποδοχή του 70% των μνημονιακών όρων που ξεκίνησε ο αγώνας των "διαπραγματεύσεων" τον Φεβρουάριο, φτάσαμε στην αποδοχή του 90%. Κατά τα άλλα είμαστε στο χείλος της εξόδου από το ευρώ!

Η ελληνική κυβέρνηση αυτή την στιγμή θέλει να πείσει τον ελληνικό λαό ότι κάνει όλη αυτή την φασαρία για το 10% που δεν συμφωνεί απόλυτα με την "κοινωνική της πολιτική". Για το ίδιο ακριβώς ποσοστό ο κ. Σόιμπλε πετάει φωτοβολίδες για ετοιμασίες της γερμανικής οικονομίας για Grexit. Αυτό λογικά δεν θα έπρεπε να το λέει η Γερμανία, η οποία, όπως όλοι οι οικονομολόγοι παγκοσμίως υπογράφουν, θα σήμαινε καταστροφή για την χώρα του Σόιμπλε, λόγω του μεγάλου ποσού ενίσχυσης που έδωσε στις τράπεζες μέσω δανείου προς την Ελλάδα. Αυτή την απειλή έπρεπε να την έχει κάνει η ελληνική κυβέρνηση αν είχε αποφασίσει, έστω και στο παρά πέντε, να κάνει αντιπολίτευση στους συμμάχους της και υπέρ της ελληνικής αξιοπρέπειας, μην πληρώνοντας δραχμή για το σύνολο του χρέους και όχι μόνο για το 1,6 που χρωστάει στο ΔΝΤ.
Εφόσον το ΔΝΤ χρωστάει δόσεις δανείου στην Ελλάδα ύψους 3,6 δις μπορεί εύκολα να πάρει την διαφορά, να δώσει τα 2 δις δόσεων στην κυβέρνηση να πληρώσει μισθούς και συντάξεις του Ιουλίου ή του Αυγούστου, με την προϋπόθεση ότι θα παραμείνει ως θεσμός.

Δούναι και λαβείν

Όλα είναι θέμα επικοινωνιακών τρικ και τίποτε περισσότερο. Το όλο σκηνικό έχει στηθεί για έναν λόγο. Οι Ευρωπαίοι αποφάσισαν ότι το ΔΝΤ πρέπει σιγά-σιγά να αποχωρεί από την περιφέρεια της Ευρώπης και τα ηνία να τα πάρει εξ ολοκλήρου ένας νέος μηχανισμός φτιαγμένος από τα σπλάχνα της Γερμανίας. Οδεύουμε προς λήψη αποφάσεων από το Κέντρο της Ε.Ε αποσπώντας ως πρώτο κράτος-μέλος πολιτική λύση.

Την αλήθεια λέει ο κ. Τσίπρας όταν τονίζει ότι δεν αποδέχεται περικοπές συντάξεων, την αλήθεια λέει και ο κ. Γιούνκερ όταν υποστηρίζει ότι οι Θεσμοί (εκτός του ΔΝΤ που είχε αποχωρήσει) ποτέ δεν μίλησαν για μείωση συντάξεων, αλλά για ισοδύναμα όπως περικοπές στρατιωτικών δαπανών. Άλλωστε τι να τον κάνουμε τον ελληνικό στρατό όταν η Ε.Ε με κύριο υποστηρικτή την Γερμανία έχει ήδη ανακοινώσει μέσω Γιούνκερ την δημιουργία Ευρωστρατού;

Ένας μόνο μίλησε για περικοπές συντάξεων, αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης και μείωση των μισθών του δημοσίου. Μόνο ο εκπρόσωπος Ράις του ΔΝΤ λίγο μετά την αποχώρηση του ταμείου από το Brussels Group.

Καλές οι λεκτικές επαναστάσεις από την κ. Κωνσταντοπούλου περί αμφισβητούμενου χρέους αλλά εντελώς άκαιρες, ακίνδυνες για τον "εχθρό" και στάχτη στα μάτια ως αντίσταση για τον ελληνικό λαό. Από την στιγμή που ο επικεφαλής της διαπραγματευτικής ομάδας της Ελλάδας, κ. Τσακαλώτος, δηλώνει στο Reuters ότι "οι διαπραγματεύσεις είναι μία διαδικασία "δούναι και λαβείν", όχι σύγκλιση στην αρχική θέση της άλλης πλευράς" η κουβέντα περί αμφισβητούμενου χρέους θεωρείται απλή φιλολογία να περνάει η ώρα. "Δούναι και λαβείν" είναι η γραμμή των διαπραγματεύσεων και μέχρι στιγμής η Ελλάδα έχει δώσει τα πάντα για το "αμφισβητούμενο χρέος" και έχει πάρει μόνο αέρα κοπανιστό και επιτόκια τοκογλυφικά για δώρο.

Ε.Ε και κυβέρνηση θέλουν τα ίδια πράγματα

Ο "υπερπρωθυπουργός" της Ε.Ε, κ. Γιούνκερ, πληροφορίες θέλουν να έχει ετοιμάσει μία νέα πρόταση των Θεσμών με την οποία φέρνει τα πράγματα στα προσυμφωνημένα και με μια παράταση μηνών για το θέμα των περικοπών των συντάξεων και της μείωσης χρόνου συνταξιοδότησης. Η συζήτηση δηλαδή, για την μείωση των συντάξεων θα πάει από τον Σεπτέμβριο και πέρα κάνοντας την ελληνική κυβέρνηση να φαίνεται ότι έκανε ρήξη και η "δημοκρατία νίκησε στην χώρα". Η Ελλάδα νίκησε, οι Θεσμοί κονόμησαν και πάλι!

Η ελληνική πλευρά συνεχίζει να μιλά για μια δίκαιη οικονομική πολιτική που πρέπει να ισχύσει τόσο την Ελλάδα, όσο και την Ευρώπη με ευαισθησία στα χαμηλά οικονομικά στρώματα. Ίδια ακριβώς είναι και η θεωρία των εταίρων. Ο επίτροπος Οικονομικών Θεμάτων της Ε.Ε, κ. Μοσκοβισί ακούγεται πιο ένθερμος της πολιτικής αυτής απ' ό,τι ο κ. Βαρουφάκης. Δήλωσε ο επίτροπος:
"Είναι λάθος να παρουσιάζει κανείς την Επιτροπή ως κάποιον που προσπαθεί να επιβάλει λιτότητα στην Ελλάδα. Οι θεσμοί έχουν επιδείξει σημαντική ευελιξία, ειδικότερα όσον αφορά τους στόχους για το πρωτογενές πλεόνασμα. Όσον αφορά μέτρα, όπως ο ΦΠΑ στα φάρμακα και το ηλεκτρικό, αλλά και οι μικρές συντάξεις, οι θεσμοί είναι έτοιμοι να συζητήσουν εναλλακτικά μέτρα που δεν θα πλήττουν τα ευάλωτα στρώματα του πληθυσμού της Ελλάδας".
Άρα, μετά από αυτές τις δηλώσεις δεν υπάρχει κανένα απολύτως λόγος ρήξης της ελληνικής κυβέρνησης με τους εταίρους. Θα χτυπηθούν οι υψηλές συντάξεις, θα συνεχίσουμε με επιδόματα απόρων για την πληρωμή ρεύματος και το σχέδιο Κουρουμπλή σύμφωνα με το οποίο όσοι έχουν περισσότερα λεφτά (πάνω των 360 ευρώ μηνιαίως) να πληρώνουν μεγαλύτερη συμμετοχή στα φάρμακα και στην νοσηλεία. Πού είναι λοιπόν η ρήξη;

Κοινή φορολογική πολιτική στην Ε.Ε

Μάλιστα, η Κομισιόν αλλάζει όλο το φορολογικό σύστημα επιχειρήσεων στην Ε.Ε και το κάνει ακριβώς στα μέτρα που θέλει η ελληνική κυβέρνηση. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε σχέδιο δράσης για τη μεταρρύθμιση του συστήματος φορολογίας των εταιρειών στην Ε.Ε, με στόχο κατά κύριο λόγο την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και τη δημιουργία ενός πιο δίκαιου και ενοποιημένου φορολογικού περιβάλλοντος σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο αντιπρόεδρος της Επιτροπής Βάλντις Ντομπρόβσκις, αρμόδιος για το ευρώ και τον κοινωνικό διάλογο, δήλωσε ότι εφόσον εφαρμοστεί θα συμβάλλει σε μια «δικαιότερη και ευνοϊκότερη για την ανάπτυξη» φορολογία. Συνεχίζοντας, επεσήμανε πως η πρόταση της Επιτροπής βασίζεται στη «θεμελιώδη αρχή ότι όλες οι εταιρείες – μεγάλες ή μικρές, τοπικές ή παγκόσμιες – πρέπει να καταβάλλουν το μερίδιο του φόρου που δικαίως τους αναλογεί στον τόπο όπου πραγματοποιείται η οικονομική δραστηριότητα και αποκομίζουν κέρδη».

Μετά και από αυτή την εξέλιξη το δίκαιο φορολογικό σχέδιο της ελληνικής κυβέρνησης έρχεται και εφάπτεται τέλεια στο νέο ευρωπαϊκό φορολογικό σχέδιο.

Αν μέσα σε όλα αυτά προστεθεί και η συνάντηση του επικεφαλής του ΟΟΣΑ, Γκουρία, με τον κ. Βαρουφάκη στο Παρίσι, οι Έλληνες που επιλέγουν Ε.Ε και ευρώ δεν πρέπει να ανησυχούν για τίποτε. Τα εργαλεία για την ανεργία, για τις δημόσιες δαπάνες, για τα εργολαβικά έργα του δημοσίου, τις τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές άδειες, για τις επιδοτούμενες μέσω τραπεζικών δανείων επιχειρήσεις θα τα φέρει πακέτο ο κ. Βαρουφάκης από το Παρίσι μετά και από την επεισοδιακή εμφάνιση που θα κάνει στο επικείμενο Γιούρογκρουπ. Αναμένουμε άλλη μία φορά να δηλώσει ότι η λύση πρέπει να δοθεί από την κ. Μέρκελ σε μια Σύνοδο Κορυφής. Να είναι πολιτική και μεγάλης διάρκειας για την Ελλάδα. Αυτό ακριβώς που θέλει και η πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Λύση πανευρωπαϊκή και όχι εθνική.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


ΗΠΑ, Σαουδική Αραβία και Ισραήλ, επιλέγουν τους Κούρδους και απομονώνουν "επικίνδυνα" την Άγκυρα


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Την έντονη ανησυχία αλλά και οργή της Άγκυρας προκαλούν οι τελευταίες εξελίξεις στην βόρειο Συρία με την προέλαση των Κούρδων και την υποχώρηση των Τζιχαντιστών, με αποτέλεσμα την δημιουργία ανεξάρτητης κουρδικής ζώνης που φέρνει τα τουρκικά στρατεύματα σε απ” ευθείας αντιπαράθεση με το PYD, δηλαδή το στρατιωτικό σκέλος του ΡΚΚ στην περιοχή.

Εκείνο όμως που ανησυχεί τους Τούρκους είναι ότι όλες οι πληροφορίες που έχουν συντείνουν στο γεγονός ότι πίσω από την προέλαση των Κούρδων βρίσκονται οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες που δρουν βάση οργανωμένου σχεδίου δημιουργίας ανεξάρτητου κουρδικού κρατιδίου στην περιοχή, το οποίο όμως θα προκαλέσει έντονες τάσεις αποσταθεροποίησης στην ίδια την Τουρκία.

Χαρακτηριστικό είναι το δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας Hürriyet, (18/6), με τον χαρακτηριστικό τίτλο, «ABD Kürt Devleti nin altgyapısı hazırlıyor», δηλαδή «Οι ΗΠΑ ετοιμάζουν τις υποδομές ενός κουρδικού κράτους». Η επιδίωξη των ΗΠΑ είναι η δημιουργία ενός κουρδικού διαδρόμου που θα συνδέει το βόρειο κουρδικό Ιράκ με την ανατολική Μεσόγειο και ο οποίος θα είναι υπό τον έλεγχο των Αμερικανών.

Τις τουρκικές ανησυχίες ενέτειναν και οι αποκαλύψεις της εφημερίδας Sabah, με δημοσίευμα της 17/6 όπου αποκαλύπτεται ότι εδώ και καιρό διεξάγονται μυστικές συνομιλίες μεταξύ Σαουδικής Αραβίας που υποτίθεται ότι ένιαι ο ισχυρότερος σύμμαχος της Τουρκίας στην περιοχή και του Ισραήλ, για την δημιουργία ανεξάρτητου κουρδικού κράτους.
Στο δημοσίευμα αυτό αποκαλύπτεται ότι από το 2014 μέχρι σήμερα έχουν γίνει ήδη 5 μυστικές συναντήσεις παραγόντων των δυο χωρών για την προώθηση του σχεδίου ανεξαρτητοποίησης των Κούρδων. Το σχέδιο προβλέπει την δημιουργία ανεξάρτητου κουρδικού κράτους που θα είναι υπό τον έλεγχο των Αμερικανών αλλά και του Ισραήλ, ένα παλιό ισραηλινό σχέδιο που είχε ήδη προβληθεί από την εποχή του πρώτου πολέμου του Ιράκ.

Όλα αυτά έχουν πανικοβάλει την Άγκυρα που διαπιστώνει ότι οι παραδοσιακοί της σύμμαχοι, δηλαδή οι ΗΠΑ και η Σαουδική Αραβία καθώς και το Ισραήλ, φαίνεται πως έχουν αλλάξει τις επιλογές τους και τώρα επιλέγουν τους Κούρδους (αυτό και εξ’ αιτίας και της αλλοπρόσαλλης και υπερφίαλης πολιτικής του Ερντογάν τα τελευταία χρόνια), για να προωθήσουν τα σχέδια τους στην περιοχή, με ανυπολόγιστες συνέπειες ακόμα και για την ίδια την συνοχή της Τουρκίας που αυτές τις μέρες διανύει μια περίοδο έντονης πολιτικής αστάθειας.

Φυσικά όλες αυτές οι εξελίξεις εγκυμονούν πολλά απρόοπτα και κυρίως κινδύνους για μεγαλύτερη εμπλοκή και για τον λόγο αυτό θα πρέπει να είμαστε σε επαγρύπνηση όσον αφορά τις διαθέσεις της Τουρκίας προς την δική μας πλευρά.
Να μην λησμονούμε πως το πληγωμένο θηρίο είναι πιο απρόβλεπτο.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου