Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

9 Σεπ 2013


«Από την Συρία θα ξεκινήσει ο Παγκόσμιος Πόλεμος»
 
«Τρομερές συνέπειες» - ανακοίνωσε ο Τζον Κέρι, Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, εάν οι Αμερικανοί στο Κογκρέσο δεν εγκρίνουν την ανάληψη στρατιωτικής δράσης εναντίον της Συρίας. Αυτή η απειλή έχει μάλλον λειτουργήσει, διότι η επιτροπή της Γερουσίας έχει ήδη εγκρίνει το σχέδιο ψηφίσματος. Οι «τρομερές συνέπειες», όμως, είναι πλέον ήδη ορατές.

Η ιστορία μας διδάσκει ότι οι πόλεμοι συχνά προκαλούνται από απροσδόκητες, «πολιτικά λαθεμένες κρίσεις» - το ανθρώπινο λάθος. Εντός ενός διχαστικού και διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, ακριβώς αυτό είναι πιθανό. Όμως, το ανθρώπινο λάθος... προγραμματισμένο;

Στην Ανατολική Μεσόγειο, μπροστά από τις ακτές της Συρίας, την Ερυθρά Θάλασσα και τον Περσικό Κόλπο, συνεχίζεται η μαζική συγκέντρωση αμερικανικών και συμμαχικών ναυτικών δυνάμεων. Αν και δεν είναι σαφές εάν αυτή η συγκέντρωση είναι επίδειξη της στρατιωτικής ισχύος ή μέρος μιας επικείμενης επίθεσης στη Συρία, αποκαλύπτει μια ατμόσφαιρα φόβου και πανικού σε σχέση με την Συρία.

Πέντε αμερικανικά αντιτορπιλικά βρίσκονται στην Μεσόγειο, ανοικτά των ακτών της Συρίας: USS Stout, USS Mahan, USS Ramage, USS Barry und USS Gravely - για να μην αναφέρουμε το αμφίβιο πλοίο επίθεσης USS San Antonio. Όλα τα αντιτορπιλικά είναι εξοπλισμένα με πυραύλους κρουζ Tomahwak που μπορούν να εξαπολυθούν ανά πάσα στιγμή ... Ο Ομπάμα θα πρέπει να δώσει την κατάλληλη εντολή.

Το Αμερικανικό Πεντάγωνο επιβεβαίωσε ότι το αεροπλανοφόρο USS Nimitz, μαζί με την ομάδα μάχης του, έχει λάβει εντολή να αφήσει τον Ινδικό Ωκεανό και να αναπτυχθεί την Ερυθρά Θάλασσα.

Η ομάδα μάχης του USS Nimitz περιλαμβάνει το κατευθυνόμενων βλημάτων καταδρομικό USS Princeton και οι τρία αντιτορπιλικά: USS William P. Lawrence, USS Stockdale και USS Shoup. Το αεροπλανοφόρο USS Harry S. Truman και η ομάδα μάχης του έχουν αναπτυχθεί στα βόρεια της Αραβικής Θάλασσας.

Η Γαλλία έχει αποστείλει στην Ανατολική Μεσόγειο το πλοίο Chevalier Paul, ένα από τα πιο μοντέρνα αντιτορπιλικά αεράμυνας της κλάσης Horizon ... θα είναι εξαιρετικά χρήσιμο, εάν η Συρία αποφασίσει να διεξάγει αεροπορικές επιθέσεις εναντίον των συμμαχικών δυνάμεων.

Ο κόσμος βρίσκεται σε ένα επικίνδυνο σταυροδρόμι
Η συγκέντρωση των πολεμικών πλοίων των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Μεσόγειο εξελίσσεται σε άμεση γειτνίαση με την συγκέντρωση των ρωσικών πολεμικών πλοίων στην ίδια περιοχή.

Κάθε άμεση στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στη Συρία θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει ολόκληρη την περιοχή και θα μπορούσε να οδηγήσει στην εξάπλωση και την εντατικοποίηση [της έντασης] σε μια τεράστια γεωγραφική περιοχή που εκτείνεται από την Ανατολική Μεσόγειο έως το Αφγανιστάν - στα σύνορα του Πακιστάν, το Τατζικιστάν και να επεκταθεί έως την Κίνα.

Ο στρατιωτικός σχεδιασμός για την προσομοίωση πολύπλοκων σεναρίων, υπάρχει σε όλες τις πλευρές, και αυτός περιλαμβάνει τη χρήση προηγμένων οπλικών συστημάτων. Από τις αρχές του 2000, το σενάριο ενός Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου έχει λάβει «σάρκα και οστά» από τους στρατιωτικούς σχεδιαστές των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και του Ισραήλ.

Η κλιμάκωση αποτελεί αναπόσπαστο μέρος των στρατιωτικών προθέσεων και σχεδίων. Είναι μέρος της στρατιωτικής ατζέντας. Για πολλά χρόνια τώρα, οι προετοιμασίες για τον πόλεμο κατά του Ιράν και της Συρίας είναι σε μια κατάσταση «προχωρημένης ετοιμότητας». Η σχεδιαζόμενη επίθεση κατά του Ιράν αποτελεί μέρος ενός συντονισμένου παγκόσμιου στρατιωτικού οδικού χάρτη. Είναι μέρος του «μακροχρόνιου πολέμου» του Πενταγώνου, με γνώμονα τον πόλεμο χωρίς σύνορα, ένα έργο της παγκόσμιας κυριαρχίας, μια σειρά από στρατιωτικές επιχειρήσεις.

Ο μεσοπρόθεσμος στρατηγικός στόχος είναι η στόχευση του Ιράν και η εξουδετέρωση των σμμάχων του Ιράν. Ο μακροπρόθεσμος στρατιωτικός στόχος είναι η άμεση στόχευση της Κίνας και της Ρωσίας.

Έχουμε να κάνουμε με πολύπλοκες πολιτικές και στρατηγικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων, οι οποίες αντικατροπτίζουν την αλληλεπίδραση της ασκούμενης επιρροής των οικονομικών φορέων και στελεχών των μυστικών υπηρεσιών πληροφόρησης - στο ανώτερο δυνατό επίπεδο.

Η πολεμική προπαγάνδα διαδραματίζει καίριο ρόλο. Αυτή δεν κινείται μόνο για να αποδεχτεί το ευρύ κοινό μια ατζέντα του πολέμου, αλλά και να επιφέρει μια συναίνεση στους πολιτικούς φορείς της διαδικασίας λήψης αποφάσεων. Πρόκειται για μια πολύπλοκη επιχείρηση πολέμου προπαγάνδας εναντίον κυβερνητικών οργανισμών, υπηρεσιών πληροφοριών, στρατιωτικές υπηρεσίες, αρχές ασφαλείας και επιβολής του νόμου, με στόχο την ακλόνητη συναίνεση για τον πόλεμο.

Όλοι αυτοί θα πρέπει να είναι πλήρως πεπεισμένοι ότι αυτός ο πόλεμος θα διεξαχθεί «στο όνομα της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας» - τόσο οι πολιτικοί όσο και οι στρατιωτικοί σχεδιαστές. Για την επίτευξη αυτού του στόχου, θα πρέπει να πειστούν από τη δική τους προπαγάνδα ότι ο πόλεμος είναι «ένα όργανο της ειρήνης και της δημοκρατίας».
Επιτρέπετε να αντιλαμβάνονται τις καταστροφικές συνέπειες των προηγμένων οπλικών συστημάτων - που συνήθως αναφέρονται ως «παράπλευρες απώλειες», αλλά δεν πρέπει να επηρεάζονται από αυτές, για να μην αναφέρουμε τη σημασία του λεγόμενου «προληπτικού πολέμου» με πυρηνικά όπλα. Η πραγματικότητα εντελώς ανάποδα: Ο πόλεμος είναι ειρήνη. Το ψέμα μετατρέπεται σε αλήθεια.

Ο «ανθρωπιστικός πόλεμος» υποστηρίζεται από τη λεγόμενη διεθνή κοινότητα και δεν καταδικάζεται ως εγκληματική πράξη. Οι βασικοί αρχιτέκτονες του ανταμείβονται για τη συμβολή τους στην παγκόσμια ειρήνη!

Η απόφαση σχετικά με τον πόλεμο ή την ειρήνη, λαμβάνεται κυρίως από τους πολιτικούς, και όχι τους στρατιωτικούς, πάντα ως αποτέλεσμα οικονομικών συμφερόντων. Οι πόλεμοι λαμβάνουν χώρα για οικονομικά συμφέροντα - πίσω από τα παρασκήνια, πίσω από τις κλειστές πόρτες, εξελίσσεται η σε μακροπρόθεση βάση οικονομική δυναμική.

Ο δρόμος προς την Τεχεράνη διασταυρώνει τη Δαμασκό - μία από τις αρχαιότερες πόλεις του κόσμου. Ένας πόλεμος κατά του Ιράν θα στοχεύσει σε ένα πρώτο βήμα την αποσταθεροποίηση της Συρίας ως κυρίαρχο κράτος. Τα στρατιωτικά σχέδια, τα οποία στρέφονται κατά της Συρίας και του Λιβάνου, αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του μακρά σχεδιαζόμενου πολέμου κατά του Ιράν.

Ο πόλεμος στο Ιράν παρουσιάζεται στην κοινή γνώμη ως ένα θέμα μεταξύ άλλων. Το γεγονός ότι μια επίθεση στο Ιράν θα μπορούσε να οδηγήσει σε κλιμάκωση και ενδεχομένως, να εξελιχθεί σε ένα «παγκόσμιο πόλεμο» δεν είναι ένα θέμα ανησυχίας.
Ένας πόλεμος κατά της Συρίας θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μια στρατιωτική εκστρατεία υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών και με τη συμμετοχή του ΝΑΤΟ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν - στον οποίο η Τουρκία και το Ισραήλ θα είναι πιθανό άμεσα εμπλεκόμενοι.





Η σύρραξη στη Συρία και ο ανελέητος ηγεμονικός ανταγωνισμός ως καθοριστικός παράγων των περιφερειακών διενέξεων

Γράφει ο Παναγιώτης Ήφαιστος
Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων - Στρατηγικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πειραιώς

1.     Η ερμηνεία των περιφερειακών διενέξεων μέσα από αναλύσεις των πιο υψηλών προδιαγραφών

Οι συντρέχουσες κρίσεις στην Ανατολική Μεσόγειο και ευρύτερα Ανατολικά του Αιγαίου οδηγούν πολλούς στο να διερωτηθούν κατά πόσο υπάρχει κίνδυνος μεγάλης περιφερειακής σύρραξης με βαθύτατες συνέπειες για την Ελλάδα αλλά και όλο τον πλανήτη. Εύλογα κάποιοι http://1.bp.blogspot.com/-vrAyznSrBA4/UdRDlh56m6I/AAAAAAAAAEc/PxgAed-FsqM/s372/J_Mearsheimer.jpgδιερωτήθηκαν κατά πόσο υπάρχει κίνδυνος επέκτασης της συριακής κρίσης σε παγκόσμιο πόλεμο. Οι καταιγιστικές εξελίξεις στην Αίγυπτο, η κρίση της Λιβύης που προηγήθηκε, οι αναταραχές στην Τουρκία, το κοχλάζον Κουρδικό ζήτημα, οι απειλές επίθεσης κατά του Ιράν και η επαπειλούμενη επίθεση κατά της Συρίας είναι όλα γεγονότα που αναμενόμενα προκαλούν ανασφάλεια και ανησυχία. Πολύ περισσότερο εάν λάβουμε υπόψη ότι η Ελλάδα και η Κύπρος «βρέθηκαν» σε μια αξιοθρήνητη θέση απόλυτης αδυναμίας.
            Η απάντηση για τις προεκτάσεις μιας επίθεσης κατά της Συρίας είναι ότι τα νήματα που ενώνονται είναι πολλά και η κατάσταση που δημιουργείται από κάθε άποψη εκρηκτική. Όμως, εκπλήττει μόνο όσους έχουν στο μυαλό τους κατασκευασμένη μια εξωπραγματική και αναληθής εικόνα για τη διεθνή πολιτική. Κάποιος λοιπόν θα πρέπει να κρίνει την κρίση της Συρίας, ή αύριο κάποια άλλη, σύμφωνα τόσο με τις επιμέρους προϋποθέσεις όσο και με μονιμότερα χαρακτηριστικά της διεθνούς πολιτικής. Το τελευταίο δεν είναι σύνηθες στην Ελλάδα και αυτό το γεγονός ερμηνεύει, εν πολλοίς, τον καταστροφικό κατήφορό μας.
Οι σαπουνόφουσκες περί ανθόσπαρτου γραμμικά κινούμενου μετά-ψυχροπολεμικού κόσμου σκάνε και εξατμίζονται. Έξω και εδώ στη χώρα μας, εν τούτοις, συνεχίζουν να επηρεάζονται από τα βουνά των πνευματικών σκουπιδιών που στοιβάχτηκαν. Στην Ελλάδα τις δύο τελευταίες δεκαετίες πολλές φρικτά λανθασμένες «αναλύσεις» που ανακούφιζαν πνευματικά ή χάιδευαν αφτιά αφελών, ευθύνονται για την πολιτικοπνευματική, επιστημονική, οικονομική και διπλωματική αποχαύνωση που προκάλεσε τον εκτροχιασμό της χώρας.

Για να κατανοηθούν οι πιθανές προεκτάσεις κρίσεων, όπως αυτή της Συρίας, απαιτείται να μνημονευτούν μονιμότερα χαρακτηριστικά των ηγεμονικών ανταγωνισμών πλανητικά και στις περιφέρειες. Η ανάλυση των υψηλότερων δυνατών βαθμίδων που προσφέρει μια αποκρυσταλλωμένη, θεμελιωμένη και τεκμηριωμένη περιγραφή και ερμηνεία είναι το κορυφαίο βιβλίο-σταθμός του John Mearsheimer, Η Τραγωδία της Πολιτικής των Μεγάλων Δυνάμεων (Εκδόσεις Ποιότητα, Αθήνα, μετάφραση Κ. Κολιόπουλος, επιστημονική επιμέλεια Π. Ήφαιστος, Ηλίας Κουσκουβέλης, εισαγωγικό σημείωμα Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος).  
Το κείμενο του John Mearsheimer Η τραγωδία της πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων είναι αναμφίβολα το σημαντικότερο κείμενο διεθνούς πολιτικής μετά τον Θουκυδίδη και τον (δάσκαλο του Mearsheimer) Kenneth Waltz (βλ. τα εμβληματικά του έργα Θεωρία Διεθνούς Πολιτικής και το Ο Άνθρωπος, το Κράτος και ο Πόλεμος).
Το Η τραγωδία της πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων συνιστάται να διαβαστεί με προσοχή από όσους ενδιαφέρονται για εκτιμήσεις ακριβείας για το γενικότερο στρατηγικό πλαίσιο κρίσεων, όπως αυτές της Συρίας, της Αιγύπτου, της Λιβύης, το Κουρδικό, τις σχοινοβασίες της Τουρκίας, την επαπειλούμενη επίθεση κατά του Ιράν, την κινεζική ή ρωσική στρατηγική και ασφαλώς τους στρατηγικούς ελιγμούς της δεσπόζουσας ηγεμονικής δύναμης των Ηνωμένων Πολιτειών στις σχέσεις της με τις υπόλοιπες μεγάλες δυνάμεις και τις προσεγγίσεις που υιοθετεί στις υπερπόντιες εξισορροπήσεις.
O Mearsheimer σε μια ανάλυση που κυριολεκτικά κόβει την ανάσα περιγράφει και ερμηνεύει τον αδιάκοπο ηγεμονικό ανταγωνισμό και τον τρόπο που επηρεάζει τις τύχες καθοριστικά. Στις κομβικές στιγμές που διανύουμε και των κρίσεων που διαδέχεται η μια την άλλη, η άγνοια μιας τέτοιας θεώρησης είναι πολυτέλεια. Για τους ειδικούς των διεθνών σχέσεων είναι γνωστό ότι το αριστούργημα του John Mearsheimer αποτελεί το σημαντικότερο κείμενο που αναλύει τις τάσεις στο πεδίο των ηγεμονικών ανταγωνισμών και τον τρόπο που προβάλλονται τον 21ο αιώνα. Τεκμηριώνει τα αίτια των στρατηγικών επιλογών των δυνάμεων που εμπλέκονται στον ηγεμονικό ανταγωνισμό και δημιουργεί μια ερμηνευτικά μοναδική τυπολογία στάσεων, αποφάσεων, δράσεων και ενεργειών.
Ο Mearsheimer ο οποίος πρόσφατα έγινε επίτιμος διδάκτορας του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου, προσδιορίζει με εκπληκτική ακρίβεια τις μορφικά πανομοιότυπες επαναλαμβανόμενες στάσεις, αποφάσεις και προσεγγίσεις των ηγεμονικών δυνάμεων από τους Ναπολεόντιους πολέμους μέχρι σήμερα. Στο τελευταίο κεφάλαιο αναλύοντας την εξέλιξη της κατανομής ισχύος μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων και άλλων μεγάλων κρατών που αναδύονται στο στερέωμα των ηγεμονικών δυνάμεων των δεκαετιών που επέρχονται, περιγράφει με εγκυρότητα τις τάσεις, όπως αναπτύσσονται στο κατώφλι του 21ου αιώνα.
Η μελέτη αυτής της ανάλυσης όσον αφορά την εξέλιξη των σχέσεων ισχύος και των ισορροπιών στην Ευρώπη –για παράδειγμα για τις τάσεις όσον αφορά τη Γερμανία, τη Ρωσία, τις εναλλακτικές επιλογές των ΗΠΑ στην Ευρώπη και πλανητικά, κ.τ.λ.–, κανονικά εξατμίζει κάθε επικίνδυνη ουτοπική σκέψη και προσγειώνει σε στέρεο έδαφος πάνω στο οποίο θα πρέπει να πατούν οι πολίτες και το πολιτικό προσωπικό κάθε κράτος το οποίο θέλει να επιβιώσει.
Υπό το πρίσμα της κορυφαίων προδιαγραφών θεωρήσεων του John Mearsheimer, θα προχωρήσουμε τώρα στην εξέταση του γενικότερου διακρατικού πλαισίου μέσα στο οποίο εκτυλίσσονται οι κρίσεις στην Ανατολική Μεσόγειο αλλά και ευρύτερα Ανατολικά του Αιγαίου. Πλήρης εικόνα και μοναδικής ακρίβειας εκτιμήσεις, αλλά και κατανόηση της πραγματικότητας της διεθνούς εμπειρίας μέσα από αναρίθμητα παραδείγματα, μπορεί να υπάρξει μόνο, εάν η καταπληκτική ανάλυση του  John Mearsheimer διαβαστεί στο σύνολό της.

2.     Ο ηγεμονικός ανταγωνισμός και ο εγγενής χαρακτήρας των αιτιών πολέμου

Πρωταρχικό κριτήριο σωστής εκτίμησης της διεθνούς πολιτικής είναι ότι ποτέ δεν υπήρξε και ποτέ δεν μπορεί να υπάρξει παγκόσμιος ηγεμόνας. Οι μεγάλες δυνάμεις το γνωρίζουν και τα στρατηγικά τους σχέδια αποβλέπουν λιγότερο σε μια στρατιωτική συντριβή άλλων μεγάλων δυνάμεων και περισσότερο στην εξισορρόπησή τους. Το σύνηθες πεδίο του ανταγωνισμού τους είναι οι λιγότερο ισχυροί, και όποτε δοκίμασαν το αντίθετο το μετάνιωσαν. Σημειώνω εδώ το εξής καίριο και σημαντικό που ο λιγότερο ισχυρός θα πρέπει να γνωρίζει για να μην είναι ευκολόπιστος ή απρόσεκτος: «Τόσο όταν οι ηγεμονικοί ελέφαντες συγκρούονται όσο και όταν “ερωτεύονται” το γρασίδι υποφέρει».
Ο Mearsheimer τεκμηριώνει μια αλληλουχία μορφικά πανομοιότυπων στρατηγικών επιλογών από τους Ναπολεόντιους πολέμους μέχρι σήμερα. Ο κεντρικός στρατηγικός σκοπός κάθε ηγεμονικής δύναμης ανά πάσα στιγμή είναι να παρεμποδιστούν άλλες μεγάλες δυνάμεις να κατακτήσουν θέση ηγεμονίας στην περιφέρεια  όπου ανήκουν. Ακριβώς, η «Τραγωδία των Μεγάλων Δυνάμεων» έγκειται στο γεγονός ότι φοβούνται για την δική τους επιβίωση εάν κάτι τέτοιο συμβεί. Αυτό είναι κύριο αίτιο των εκατέρωθεν ασταμάτητων εξισορροπήσεων. Εάν μια μεγάλη δύναμη καταστεί περιφερειακή ηγεμονία, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για τη δική της παγκόσμια ηγεμονία. Έτσι, οι εκάστοτε ηγεμονικές δυνάμεις αδιάκοπα μεριμνούν, ούτως ώστε άλλες μεγάλες δυνάμεις να παρεμποδίζονται από το να καταστούν περιφερειακοί ηγεμόνες.
            Με πιο πρακτικούς όρους αυτό σημαίνει μια διαρκή εκτίμηση της κατανομής ισχύος παγκόσμια, περιφερειακά και τοπικά και ύπαρξη εναλλακτικών επιλογών στο πλαίσιο ενός στρατηγικού σχεδιασμού ελέγχου της κατανομής ισχύος στις περιφέρειες. Επίσης, ενός στρατηγικού σχεδιασμού που εμπεριέχει αναρίθμητες εναλλακτικές τακτικές ενέργειες που αποσκοπούν στην αποδυνάμωση της επιρροής που ασκούν άλλες δυνάμεις. Αυτό συνεπάγεται μεταξύ άλλων και ενέργειες που αυξομειώνουν τη θέση, τον ρόλο και την ισχύ των περιφερειακών κρατών. Κριτήριο δεν είναι ο «φίλος» ή ο «εχθρός» αλλά η «ρύθμιση» της κατανομής ισχύος με τρόπο που συμφέρει τον (εξισορροπητή) ηγεμόνα.
Για να παρεμβάλω έναν ακόμη κορυφαίο στοχαστή, τον Παναγιώτη Κονδύλη, σε μια εύστοχη θεώρηση που επιβεβαιώνεται καθημερινά στη διεθνή πολιτική, «η έσχατη πραγματικότητα συνίσταται από υπάρξεις, άτομα ή ομάδες που αγωνίζονται για την αυτοσυντήρησή τους και μαζί αναγκαστικά για τη διεύρυνση της ισχύος τους. Γι’ αυτό συναντώνται ως φίλοι ή ως εχθροί και αλλάζουν φίλους και εχθρούς ανάλογα με τις ανάγκες του αγώνα για την αυτοσυντήρησή τους και τη διεύρυνση της ισχύος τους».
            Στο σημείο αυτό, καλό είναι να τονιστεί ότι μόνιμοι εχθροί και φίλοι δεν υπάρχουν, όπως δυστυχώς νόμισαν μερικοί επικίνδυνα αφελείς που στο παρελθόν έφθασαν στο σημείο να χορεύουν ζεϊμπέκικα ή να γίνουν κουμπάροι κατευνάζοντας τον επιτιθέμενο ή που σήμερα εκλιπαρούν την εύνοια ξένων ηγετών ελπίζοντας σε θεία δώρα. Η ανελέητη πραγματικότητα της διεθνούς πολιτικής, την οποία εάν δεν γνωρίζεις παθαίνεις ζημιές είναι μία: Υπάρχουν μόνο υλιστικά σκεπτόμενοι διακρατικοί δρώντες με τους οποίους οι συγκλίσεις πάνε και έρχονται ανάλογα με τα συμφέροντα, την εξέλιξη των στρατηγικών και την εξέλιξη των συσχετισμών ισχύος και συμφερόντων. Ο καθείς θεωρεί την ασφάλεια και την επιβίωση υπέρτατη και έσχατη λογική (στην Ελλάδα, πάντως, αυτή δεν ήταν η κυρίαρχη παραδοχή και δεν είμαι σίγουρος ότι είναι ακόμη και σήμερα παρά τα παθήματά μας).
Η «διαχείριση» των λιγότερο ισχυρών κρατών εκ μέρους των ηγεμονικών κρατών ανάλογα με τις περιστάσεις συμβαδίζει με τις ρευστές στρατηγικές ανάγκες κάθε συγκυρίας του διαχρονικά εξίσου ρευστού ηγεμονικού ανταγωνισμού. Σχέσεις στα πεδία της αισθητικής, της ιδεολογίας, των διαπροσωπικών σχέσεων και τα λοιπά, δεν έχουν την παραμικρή άξια λόγου πολιτική σημασία για τον αδύναμο (για τον ισχυρό βέβαια τέτοιες ψευδαισθήσεις είναι ευχάριστα δώρα).
            Εξάλλου, σύμφωνα με τα κυρίαρχα πορίσματα ενός μεγάλου κλάδου της στρατηγικής ανάλυσης (patron-client relations), το κύριο έρεισμα και η προϋπόθεση επιβίωσης των λιγότερο ισχυρών κρατών είναι η κρατική τους ισχύς και οι διπλωματικές προσεγγίσεις που έχουν ως άξονα το κόστος/όφελος στην πλάστιγγα των σχέσεων με τα ισχυρότερα κράτη. Οι ηγεμονικές δυνάμεις, όπως εξάλλου δείχνει η ορατή με γυμνό οφθαλμό καθημερινή πρακτική στη διεθνή πολιτική, χαράσσοντας τα ρευστά και εναλλασσόμενα στρατηγικά τους σχέδια, δεν βλέπουν εχθρούς και φίλους αλλά συνομιλητές στην πλάστιγγα κόστους/οφέλους.
Ένα αδύναμο κράτος ή μια κοινωνία που δεν προσκολλάται στην εθνική ανεξαρτησία είναι αναλώσιμο και ευκαιρίας δοθείσης πετσοκόβεται πάνω στην ανελέητη κλίνη του Προκρούστη των στρατηγικών παιγνίων. Το αντίθετο συμβαίνει για ένα συγκροτημένο κράτος με κρατική ισχύ επαρκή για αυτοσυντήρηση και εξεζητημένες διπλωματικές δεξιότητες.

Οι ηγεμονικές δυνάμεις παλεύοντας ασταμάτητα για την ύπαρξη μιας κατανομής ισχύος που τις ευνοεί και τη μεγιστοποίηση του μεριδίου του παγκόσμιου πλούτου που κατέχουν ή ελέγχουν, επιδίδονται σε ασταμάτητους εξεζητημένους έμμεσους παρεμβατισμούς ή ανάλογα με τις περιστάσεις σε πιο άμεσους. Στη Συρία αυτό βασικά κρίνεται όπως και στην Λιβύη κάποια στιγμή όταν για πολλούς λόγους η πλάστιγγα έγειρε, και ο Καντάφι εκεί που πριν μερικές εβδομάδες εναγκαλιζόταν τους ηγέτες των περισσότερων κρατών που στη συνέχεια του επιτέθηκαν, τάχιστα αυτός και η χώρα του οδηγήθηκαν στο ηγεμονικό σφαγείο.
«Ειρήνη» υπό την έννοια της συνήθους χαζοχαρούμενης ψευδαίσθησης περί ενός αγγελικά πλασμένου –πλην εκ παρεξηγήσεως συγκρουόμενου– κόσμου, δεν υπάρχει. Υπάρχουν μόνο περίοδοι «πιο ήπιου» ή καλύτερα υπόγειου ανταγωνισμού κατά τη διάρκεια των οποίων γίνεται εξισορροπητικός αγώνας δρόμου μέχρι και την επόμενη αποκορύφωση της ηγεμονικής σύγκρουσης όταν οι συνθήκες «ωριμάσουν». Όταν δηλαδή η εξέλιξη των συσχετισμών οδηγεί σε σκληρότερες εξισορροπητικές αποφάσεις. Εδώ, λοιπόν, θα διερωτηθούμε τι κρίνεται πλανητικά εάν οι ΗΠΑ αποφασίσουν να υποστούν ένα πολύ μεγάλο κόστος και να αναλάβουν πολλά ρίσκα για να επηρεάσουν (μακροχρόνια) τις ισορροπίες, τα σύνορα, τις πληθυσμιακές συνθέσεις και την κατοχή του πλούτου στην παραδοσιακά κρίσιμη περίμετρο της Ευρασίας.
Κανένας δεν κατανοεί τίποτα, εάν δεν γνωρίζει ότι για εγγενείς λόγους αυτό για το οποίο μιλάμε μετά τον 17ο αιώνα μέχρι και σήμερα αφορά τη σταθερότητα και την αστάθεια μιας αναγκαστικής Οδύσσειας όλων των  κρατών που οφείλεται σε εγγενείς λόγους του σύγχρονου διεθνούς συστήματος. Ενώ η ηγεμονική ή άλλως πως πολιτικοανθρωπολογική ένωση του πλανήτη ήταν και θα συνεχίσει να είναι πάντα ουτοπική (και ακραία επικίνδυνη ακόμη και ως απλή αφελής σκέψη), η ισχύουσα πραγματικότητα είναι η εξής: Η κρατική κυριαρχία, δηλαδή η αξίωση των εθνών για ελευθερία και η εθνική ανεξαρτησία προκαλεί διεθνή αναρχία (απουσία παγκόσμιας εξουσίας). Επιπλέον, επειδή το διεθνές σύστημα αποτελείται από κρατικές οντότητες άνισου μεγέθους, άνισης ισχύος και άνισης ανάπτυξης, η πρόκληση διλημμάτων ασφαλείας προκαλεί εγγενή αίτια ανταγωνισμού και συγκρούσεων. Λόγω απουσίας παγκόσμιας εξουσίας, επιπλέον, ισχύει η αρχή της αυτοβοήθειας. Οι αφελείς ή απρόσεκτοι βλάπτονται και συχνά αποθνήσκουν. Οι διεθνείς θεσμοί δεν σχετίζονται με κάποια διεθνή δικαιοσύνη αλλά με διεθνή τάξη όπως ιστορικά οριοθετήθηκε [Κανείς δεν μπορεί να αποφανθεί περί διεθνούς δικαιοσύνης, για παράδειγμα να αποφανθεί που πρέπει να είναι τα σύνορα Ισραήλ και γειτόνων, Ελλάδας και Τουρκίας, κ.τ.λ. Οι συνθήκες περί εγκληματιών πολέμου κ.τ.λ. είναι παντελώς διαφορετική υπόθεση].
Σε έναν κόσμο κρατών άνισης ισχύος, άνισου μεγέθους και άνισα αναπτυσσόμενο, επιδιώκοντας ασφάλεια και ισχύ, τα κράτη εξισορροπούν όσους τους απειλούν και αυτό επιτείνει τον ανταγωνισμό οδηγώντας σε φαύλο κύκλο διλημμάτων ασφαλείας. Τα κράτη που επιβιώνουν και είναι ασφαλή είναι εκείνα που γνωρίζουν ότι η Ένωση του πλανήτη ποτέ δεν υπήρξε και ποτέ δεν θα υπάρξει ως πιθανό ενδεχόμενο και ότι η εθνοκρατική τους οντότητα είναι η αρχή και το τέλος της ύπαρξής τους. Γι’ αυτό προτεραιότητα έχει η κρατική ισχύς, η κατοχύρωση της ασφάλειας και των προϋποθέσεων αυτοσυντήρησης και επιβίωσης.
Σε κάθε περίπτωση μιας και οι ηγεμονικές δυνάμεις διαθέτουν βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας, η συλλογική ασφάλεια δεν ισχύει για τις μεγάλες δυνάμεις. Βασική αρμοδιότητα των διεθνών θεσμών στον βαθμό που μπορούν να λειτουργήσουν αποτελεσματικά είναι η διεθνής τάξη που συμφωνούν τα κράτη μετά από κάθε πόλεμο όταν χαράσσονται σύνορα. Καθημερινά διαπιστώνουμε ότι α) εάν δεν υπάρχει συγκλίνον συμφέρον (ή καλύτερα παζάρια κάτω από το τραπέζι) των μεγάλων δυνάμεων δεν υπάρχει δράση του ΣΑ «όταν κινδυνεύει η διεθνής ειρήνη και ασφάλεια», β) συχνά οι μεγάλες δυνάμεις επεμβαίνουν χωρίς απόφαση του ΣΑ όπως στο Ιράκ το 2003 ή ίσως στις μέρες μας στη Συρία και γ) όταν τα κράτη δεν επιλύουν τις διαφορές με συνομιλίες, επειδή δεν τα συμφέρει η σταθερότητα ή αστάθεια και τα οφέλη ή ζημιές μιας διένεξης, είναι συνάρτηση της ισορροπίας ή της ανισορροπίας μεταξύ των αντίπαλων κρατών (κάτι πρέπει να ξέρουμε εμείς από τα παθήματά μας στο Αιγαίο και στην Κύπρο).

3.     Η τυπολογία των ανελέητων στρατηγικών προσεγγίσεων και μεθοδεύσεων των ηγεμονικών δυνάμεων

Εάν σταθούμε στις μεγάλες δυνάμεις, ο Mearsheimer τεκμηριώνει ότι η τυπολογία των στρατηγικών προσεγγίσεων και μεθοδεύσεων όλων των ηγεμονικών δυνάμεων είναι μορφικά πανομοιότυπη. Διαφέρει μόνο κατά περίπτωση και συγκυρία ως προς την ένταση, έκταση και το περιεχόμενο των επί μέρους αξιώσεων. Το κύριο κριτήριο είναι εκτιμήσεις για την κατανομή ισχύος και των συμφερόντων, δικών τους και των άλλων.
            Κύρια διαρκής εισροή στον στρατηγικό σχεδιασμό είναι υπολογισμοί κόστους/οφέλους εναλλακτικών ενεργειών, οι κίνδυνοι για την επιβίωση –οι οποίοι όπως είπαμε για τις μεγάλες δυνάμεις προέρχονται από άλλες μεγάλες δυνάμεις εάν καταστούν περιφερειακές ηγεμονίες– και οι διαρκείς επιδιώξεις μεγιστοποίησης του παγκόσμιου πλούτου που βρίσκεται υπό τον έλεγχό τους.
Οι μεγάλες δυνάμεις διατηρούν και διαρκώς αναπτύσσουν επιθετικές δυνάμεις (ισχύ δηλαδή όχι μόνο για την άμυνά τους αλλά και για υπερπόντιες επεμβάσεις).
            Για να εκπληρώσουν τους σκοπούς τέτοιων ψυχρά και υπολογιστικά συγκροτημένων στρατηγικών σχεδίων, οι στρατηγικές τους είναι σχεδόν μαθηματικά προκαθορισμένες. «Διαλέξτε και πάρτε» ή εάν είστε το θύμα προστατευθείτε. Συνοψίζω μερικές πτυχές όπως τις καταγράφει στη βάση της διεθνούς εμπειρίας το άψογα τεκμηριωμένο και πλήρες πληροφοριών κείμενο του John Mearsheimer:
Μεταφορά βαρών: Προσπάθεια ανάληψης αναχαίτισης από τρίτο όχι κατ’ ανάγκη «σύμμαχο», ενώ το ίδιο φαινομενικά παραμένει θεατής.
Εξισορρόπηση: Δέσμευση αναχαίτισης επιτιθέμενου αντιπάλου  κατόπιν διακρατικής συμμαχίας και εμπράκτων μέτρων και δεσμεύσεων.
Εκβιασμός: Απειλή χρήσης βίας (μπλόφα ή μέτρα για κόστος κατά μικρών και αδυνάμων).
Πρόκληση πολέμου για κατατριβή τρίτων: Εξασθένιση «εχθρών» και/ή «φίλων» με πρόκληση μακροχρόνιων συρράξεων και πολέμων ή τα εκλεκτικά χτυπήματα με ή χωρίς την κάλυψη του ΟΗΕ για να σμικρύνει κάποιους στο επιθυμητό επίπεδο. Μέριμνα ούτως ώστε η εμπλοκή κάποιου αντιπάλου ή «φίλιου» κράτους σε αντιπαράθεση ή πόλεμο με κάποιο άλλο θα οδηγήσει σε μακροχρόνια κατατριβή και αποδυνάμωση (ή και το αντίστροφο) με συγκεκριμένο και προσεκτικά υπολογισμένο τρόπο. 
Αποτροπή περιφερειακής ηγεμονίας άλλων μεγάλων δυνάμεων με υπερπόντιες εξισορροπήσεις, όπως δεκάδες φορές γίναμε μάρτυρες τις τελευταίες δεκαετίες αλλά και στις μέρες μας.
Πολιτικοοικονομικές μεθοδεύσεις μεγιστοποίησης του ελεγχόμενου πλούτου και των αναπτυξιακών πόρων, καθότι όπως όλοι γνωρίζουμε η οικονομική δύναμη είναι η βάση της στρατιωτικής δύναμης.
Παρεμπόδιση άλλων μεγάλων δυνάμεων από το να έχουν πρόσβαση σε πλουτοπαραγωγικούς πόρους.
Απόκτηση ισχύος ευθέως με δικό τους παρεμβατικό πόλεμο εάν άλλες μέθοδοι καταστούν ατελέσφορες ή εξαιρετικά δύσκολες και αβέβαιες ως προς την εκπλήρωση των σκοπών.
Διευκόλυνση διείσδυσης με αποδυνάμωση του φρονήματος άλλων κοινωνιών και της πίστης των πολιτών στην εθνική ανεξαρτησία, στις εθνικές κοσμοθεωρίες και στους κρατικούς σκοπούς. Εδώ υπογραμμίζω, έχουμε μια εξαιρετικά σημαντική ενότητα στο βιβλίο η οποία ακόμη και οι άπιστοι Θωμάδες θα καταλάβουν τι σημαίνει «κριτικοί κονστρουκτιβιστές» (ή καθ’ ημάς εθνομηδενιστές), τύποι όπως ο Σόρος και τα στηριζόμενα από αυτόν ιδρύματα, σαπουνόφουσκες περί μετά-εθνικής εποχής (να θυμίσω υψιτενή «φιλοσοφική» θεώρηση η οποία το 2003 δικαιολόγησε το φασιστικό σχέδιο Ανάν ως προάγγελο της … μετά-εθνικής εποχής).
Προσωρινή παραχώρηση ισχύος σε αυριανούς εχθρούς για να ρυθμιστεί η κατανομή ισχύος.
Κατάκτηση και προσωρινός κατασταλτικός έλεγχος πόρων μέχρι να δημιουργηθούν και παγιωθούν πολιτικοοικονομικές δομές έμμεσου ελέγχου και προσπορισμού των πόρων άλλων κρατών και περιφερειών.
Προσπάθεια κατάκτησης θέσης τεχνολογικής υπεροχής και ίσως και πυρηνικής υπεροχής. Ως προς το τελευταίο, οι μεγάλες δυνάμεις γνωρίζουν –ή έτσι νομίζουν– ότι ένας τρόπος να αισθανθούν απόλυτα ασφαλείς είναι να αποκτήσουν απόλυτη πυρηνική υπεροχή. Ο σκοπός αυτός, θα συμφωνήσουν οι περισσότεροι στρατηγικοί αναλυτές, είναι κάτι περισσότερο από ψευδαίσθηση, πολύ υψηλού μάλιστα κινδύνου.

4.     Η διαλεκτική σχέση βραχυχρόνιων, μεσοπρόθεσμων και μακροχρόνιων σκοπών και στρατηγικών του ηγεμονικού ανταγωνισμού και η κρίση της Συρίας

Ο Mearsheimer όπως γίνεται αντιληπτό ανήκει στους ελάχιστους πολιτικούς επιστήμονες του διεθνούς συστήματος που αξίζει να προσεχθούν, επειδή με αξιολογικά ελεύθερο τρόπο και εδρασμένος πάνω στην αλάνθαστη Υποδειγματική Θουκυδίδεια παράδοση αναλύει την πραγματικότητα και την αλήθεια. Τέτοια έργα αξίζουν να τιμούνται παραφράζοντας τη γνωστή ρήση: «Ευχαριστούμε που μας λες όχι αυτό που μας ευχαριστεί αλλά την αλήθεια, την οποία μόνο εάν εκτιμήσουμε σωστά μπορούμε να επιτύχουμε ευημερία, να επιβιώσουμε και να είμαστε ασφαλείς».
            Σε αδύναμα, ασθενή και λικνιζόμενα κράτη, ατυχώς γι’ αυτά, η αλήθεια είτε αποκρύβεται είτε επισκιάζεται από τσαρλατάνους και νομικιστές που αγνοούν τις πολιτικές όψεις του διεθνούς συστήματος, είτε κατακλύζεται από παραπλανητικές θεωρήσεις εγχώριας ή εισαγόμενης προπαγάνδας. Συναφώς, η στρατηγική «μαλακή ισχύος» είναι από καιρό ένα από τα σημαντικότερα μέσα στη φαρέτρα των ηγεμονικών στρατηγικών. 
            Ο ορθολογισμός της εθνικής στρατηγικής ενός λιγότερο ισχυρού κράτους είναι ευθέως συναρτημένος με σωστές εκτιμήσεις των πολιτικών όψεων του διεθνούς συστήματος, των διεθνών θεσμών και του διεθνούς δικαίου. Έτσι, δεν μπορεί να παραγνωριστεί ότι η ελευθερία-ανεξαρτησία μιας κοινωνίας είναι ευθέως συναρτημένη με την κρατική ισχύ μιας Πολιτείας. Επίσης, με το γεγονός ότι είναι ένα πράγμα τα χαρούμενα θεωρήματα και ιδεολογήματα αργόσχολων του παγκόσμιου λεγόμενου ακαδημαϊκού χώρου και άλλο οι προϋποθέσεις ασφάλειας, ευημερίας και ελευθερίας ενός εθνοκράτους. Για παράδειγμα, η πλανητικοποίηση (globalization) –η μετάφραση της οποίας στην Ελλάδα οδήγησε στον ιδεολογικά εκπορευόμενο στρεβλό όρο «παγκοσμιοποίηση» (ως και να υπάρχει μια παγκόσμια κοινωνία, μια παγκόσμια διανεμητική δικαιοσύνη, ένα παγκόσμιο πολιτικό σύστημα)– προσφέρει ευκαιρίες για τους ισχυρούς δρώντες με τρόπο που ευνοεί την κυριαρχία τους. Σίγουρα, η πλανητικοποίηση θρέφει θηριώδεις αξιώσεις τόσο ηγεμονικών δυνάμεων όσο και πρωταγωνιστών της ιδιωτείας όπως οι κερδοσκόποι και με κανένα τρόπο δεν δημιουργεί προϋποθέσεις ενός διεθνούς σπαραξικάρδιου ταξιδιού πολιτικά αδιάφορων ανθρώπων, όπως πολλοί αφελώς νομίζουν.
            Υπογραμμίζουμε λοιπόν ότι δεν πρέπει να υπάρχουν απορίες για το προς τα πού κινείται ο ανταγωνισμός των ηγεμονικών δυνάμεων σ’ ένα διεθνές σύστημα το οποίο καθίσταται ολοένα και πιο πολύπλοκο λόγω αυξήσεως των κρατών και της ανάδυσης πολλών πλέον μεγάλων δυνάμεων.

Ακροτελεύτια εάν κάτι «νέο» υπάρχει τις δύο τελευταίες δεκαετίες είναι ο τρόπος που εξελίσσεται το ανθρωπολογικό ζήτημα σε σύγκριση με την αποικιακή εποχή και τον Ψυχρό πόλεμο. Δεν αλλάζει τη δομή παρά μόνο περιπλέκει τους υπολογισμούς των ηγεμονικών δυνάμεων καθιστώντας την έκβαση των εξισορροπήσεων περισσότερο αστάθμητη και απρόβλεπτη. Πιο συγκεκριμένα, εξεγείρονται εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι, οι οποίοι μέχρι και το τέλος του Ψυχρού πολέμου βρίσκονταν είτε εντός δεσποτικών και εξαρτημένων κρατών είτε εντός τεχνητών κρατιδίων κατασκευασμένων από τις αποικιακές δυνάμεις όταν αποχωρούσαν. Σκοπός των αποικιακών δυνάμεων ήταν να διαιωνίσουν την επιρροή τους και λίγο πολύ το πέτυχαν επί δύο περίπου αιώνες. Αυτή η εποχή φτάνει στο τέλος της και δεν φαίνεται να το κατανοούν πλήρως όλες οι ηγεμονικές δυνάμεις. Η ειδοποιός διαφορά σήμερα, ακριβώς, είναι ότι πλέον δεν μπορεί να θεωρηθεί δεδομένο πως οι ηγεμονικές δυνάμεις, όσο ισχυρές και να είναι, θα μπορέσουν να συνεχίσουν να επιτυγχάνουν εύκολα πλήρη ή τουλάχιστον επαρκή (σύμφωνα με τα κριτήριά τους) έλεγχο των εξελίξεων.
            Για παράδειγμα, τίποτα δεν είναι γραμμικό όταν μιλάμε για το ηφαίστειο της Αιγύπτου, τη δίνη που αναδεικνύει ανεξάρτητες κουρδικές οντότητες σε ένα ή πολλά κουρδικά κράτη, το βαθύτατα θρησκευόμενο Ιράν, τις βαθύτατες και οριζόντιες διαιρέσεις των θρησκευτικών δογμάτων, το υπό διάλυση Ιράκ ή την υπό διάλυση Συρία, την κρατική κατασκευή του Λιβάνου και ασφαλώς τη λικνιζόμενη και εσωτερικά εξαιρετικά διαφοροποιημένη Τουρκία.
Εν τούτοις, παρά τις αβεβαιότητες που σκιαγραφήσαμε μόλις, η σωστή κατανόηση των δομικών και εγγενών χαρακτηριστικών του σύγχρονου εθνοκρατοκεντρικού διεθνούς συστήματος κάνει σαφές ότι τα κύρια χαρακτηριστικά της διένεξης συνεχίζουν να είναι τα ίδια, δηλαδή οι προαναφερθείσες ιστορικές συνθήκες του σύγχρονου διεθνούς συστήματος. Δεν πρέπει να μην υπάρχουν αυταπάτες: Η διεθνής πολιτική των τελευταίων αιώνων εξελίσσεται στο πλαίσιο πανομοιότυπων κρατοκεντρικών προϋποθέσεων και η ηγεμονική διαπάλη είναι το σημαίνων και προσδιοριστικό χαρακτηριστικό μιας κρατοκεντρικής δομής που αποτελείται από μέλη άνισου μεγέθους, άνισης ισχύος και άνισης ανάπτυξης.

Για να απαντήσουμε λοιπόν το πόσο κοντά φτάσαμε στο σημείο μηδέν μιας ακόμη μεγάλης παγκόσμιας σύρραξης απαιτείται στοιχειώδης κατανόηση της τυπολογίας των συμπεριφορών των μεγάλων δυνάμεων που ισχύει για κάθε συγκυρία και κάθε εποχή. Τα σκιαγραφήσαμε πιο πάνω σε αναφορά με την εμβληματική ανάλυση του John Mearsheimer. Η παγκόσμια σταθερότητα απαιτεί ισορροπία και οι εξεζητημένες εκατέρωθεν προσεγγίσεις κινούνται πάνω σε μια πλάστιγγα με δύο δίσκους. Στον ένα δίσκο είναι το κόστος κάθε τακτικής και στρατηγικής κίνησης και στον άλλο δίσκο είναι το όφελος εναλλακτικών στάσεων και δράσεων.
Το ζήτημα περιπλέκεται αφάνταστα και οι κίνδυνοι αναλόγως, εάν κανείς λάβει υπόψη ότι κάθε απόφαση αφορά αναρίθμητους παίχτες και οι δυνατότητες των άλλων δεν είναι πάντα εύκολο να εκτιμηθούν. Πολύ περισσότερο ισχύει το γεγονός ότι δεν είναι γνωστό πότε και πως οι ανταγωνιστικές ηγεμονικές δυνάμεις θα εκμεταλλευτούν τα παράθυρα ευκαιρίας μιας κίνησης (π.χ., η Ρωσία λόγω παρατεταμένης αστάθειας, εάν μια επέμβαση στη Συρία ανοίξει τον ασκό του Αιόλου μεγάλων και απρόβλεπτων ανακατατάξεων).
Ακόμη πιο σημαντικό, όλοι οι ηγεμονικοί παίχτες λαμβάνουν και εκτελούν στρατηγικές αποφάσεις στη βάση εναλλακτικών σεναρίων που συμπλέκουν με ένα εξαιρετικά σύνθετο τρόπο σκοπούς και συμφέροντα με σενάρια βραχυχρόνιας, μεσοπρόθεσμης και μακροπρόθεσμης εξέλιξης των πραγμάτων (οπότε ανάλογα με την εξέλιξη των πραγμάτων επιλέγουν και το αντίστοιχο σχέδιο στρατηγικής ή τακτικής δράσης).
Οι μεγάλες ηγεμονικές δυνάμεις όταν κάνουν μια στρατηγική κίνηση το στοίχημα των επιτελείων τους είναι, βασικά, ότι θα δρομολογήσουν αυτή την κινούμενη δίνη της περιφερειακής ή ευρύτερα διεθνούς πολιτικής προς κατευθύνσεις οι οποίες θα τους προσδώσουν οφέλη. Μέσα στις συμπληγάδες που διαρκώς στήνονται συνθλίβονται όλοι οι ανόητοι, όλοι οι αφελείς και όλοι οι απρόσεκτοι. Ποια είναι όμως τα οφέλη αυτού του αέναου και ανελέητου ανταγωνισμού; Σχεδόν πάντοτε ο στρατηγικός σχεδιασμός αποτυπώνει μακροχρόνιους στρατηγικούς σκοπούς τους οποίους υπηρετούν οι βραχυχρόνιες και μεσοπρόθεσμες αποφάσεις.
Καταλήγουμε λέγοντας ότι ενίοτε το κόστος μιας στρατηγικής κίνησης –π.χ., μεγάλη αναταραχή στη Μέση Ανατολή λόγω επίθεσης στη Συρία– ενδέχεται να έχει σταθμιστεί και θεωρηθεί ανεκτό, επειδή μείζονα συμφέροντα κρίνονται στο μακροπρόθεσμο επίπεδο. Εάν, για παράδειγμα, ένα από τα πολλά contingency plan είναι ένα κουρδικό κράτος το οποίο ο στρατηγικός σχεδιασμός θέλει μελλοντικά να είναι, π.χ., σύμμαχος των ΗΠΑ και του Ισραήλ και με τρόπο που θα αποδυναμώνει Τουρκία, Ιράν και Ιράκ, οι βραχυχρόνιες και μεσοπρόθεσμες αποφάσεις και το κόστος του ενεργούντος (εδώ των ΗΠΑ και των συμμάχων τους) δεν επιδέχεται συμβατικές ερμηνείες. Ούτε οι σκοποί, οι ενέργειες και οι υπόγειες μεθοδεύσεις είναι ορατές με γυμνό οφθαλμό. Ούτε βέβαια και τα επιτελεία των μεγάλων ηγεμονικών δυνάμεων είναι πάντα σίγουρα για την εξέλιξη των πραγμάτων, εξού και τα πολλά εναλλακτικά στρατηγικά σχέδια που αλέθουν αδιακρίτως «φίλους» και «εχθρούς» (και τους οποίους αλλάζουν όπως τα πουκάμισά τους ανάλογα με τα συμφέροντά τους όπως εξελίσσονται, όπως θίγονται ή όπως ευνοούνται).
Γι’ αυτό δεν πρέπει να προδικάζουμε το βραχυχρόνιο κόστος μιας χαώδους κατάστασης, εάν τα επιτελεία τους εκτίμησαν ότι στο βάθος του χρόνου δρομολογείται μια περιφερειακή δομή και μια κατανομή ισχύος που εξυπηρετεί μακροχρόνια συμφέροντα. Το νήμα πάντα είναι λεπτό και ο κίνδυνος πολέμου, όταν έτσι τεντώνεται πάντα μεγάλος. Πολύ μεγάλος είναι όταν μία μεγάλη δύναμη αισθανθεί ότι η εξέλιξη της κατανομής ισχύος σε μια περιφέρεια θα μπορούσε να απειλήσει την ίδια, επειδή όπως ήδη υπογραμμίσαμε θα αναδείξει έναν περιφερειακό ηγεμόνα με δυναμική πλανητικής επικράτησης.
Έτσι κινούμενες οι ηγεμονικές αντιπαραθέσεις δημιουργούν εναλλασσόμενες συμπληγάδες μέσα στις οποίες μικρά, ασθενή και απρόσεκτα κράτη συνθλίβονται, ιδιαίτερα όταν ο ηγεμονικός ανταγωνισμός φτάνει στα όριά του ή όταν τα πράγματα είναι εκτός ελέγχου και ο ανταγωνισμός καθίσταται ανεξέλεγκτος και επικίνδυνος για όλους. Ένας ορθολογικός δρών που εκτιμά και σταθμίζει σωστά μακροχρόνια, μεσοπρόθεσμα και βραχυχρόνια δεδομένα, κατορθώνει να ισορροπήσει τις δικές του αποφάσεις και τις αποφάσεις των άλλων (και τις εξελίξεις που τους επηρεάζουν) και δεν πράττει οτιδήποτε του προκαλεί μεγαλύτερο κόστος από το όφελος. Ευλόγως, βέβαια, κανείς μπορεί να διερωτηθεί για τις δυσκολίες στάθμισης των συνεπειών εναλλακτικών στρατηγικών, όταν όπως ήδη υπαινιχθήκαμε μιλάμε για την άβυσσο ενός ανθρωπολογικά αστάθμητου και απρόβλεπτου κόσμου, του μετά-αποικιακού! Όχι μόνο μουσουλμανικού αλλά και κάθε άλλου που ορμητικά εισέρχεται μέσα στη δίνη της διεθνούς πολιτικής για να κατοχυρώσει αυτό που σύμφωνα με τη δική του λογική θεωρεί ιστορικά, θρησκευτικά και πολιτικά σωστό και δίκαιο.
Η εκτίμησή μας λοιπόν είναι ότι μόλις τώρα γίνεται αισθητό ότι το 1990 εισήλθαμε σε μια ιστορική μετάβαση και οι συγκαιρινές κρίσεις συμβολίζουν την τάση νέων ισορροπιών μέσα από δραστικές ανακατατάξεις σε όλα τα νοητά επίπεδα. Ο κόσμος της Ανατολής εξεγείρεται, οι ηγεμονικές δυνάμεις πληθαίνουν, οι αξιώσεις περιφερειακής ηγεμονίας είναι εγγενείς με τη φύση των μεγάλων δυνάμεων και η αποικιακή και η μεταβατική ψυχροπολεμική εποχή έφθασαν στο τέλος τους. Οι ανακατανομές ισχύος και οι στρατηγικές ανακατατάξεις πάνω στην περίμετρο της Ευρασίας, τη μεγάλη δηλαδή ζώνη που αρχίζει από την Ευρώπη και φτάνει στην Κίνα, δημιουργούν νέα δεδομένα. Επί αιώνες οι ναυτικές δυνάμεις –πρώτα το Ηνωμένο Βασίλειο και μεταπολεμικά οι ΗΠΑ– και οι σύμμαχοί τους με επεμβάσεις, συμμαχίες και «μαλακή ισχύ» (soft power) πετύχαιναν έναν σιδερένιο έλεγχο πάνω σε κράτη και ολόκληρες περιφέρειες.  Εάν κάτι διδάσκει η ιστορία είναι ότι οι ναυτικές δυνάμεις δεν θα εκτοπιστούν εύκολα από κράτη και περιφέρειες που διαιώνιζαν την ισχύ τους και την οικονομική τους υπεροχή.
Ολοφάνερα επιχειρούν κάτι πολύ ριψοκίνδυνο: Διαιώνιση του ελέγχου με μεγάλες ανακατατάξεις συνόρων, κατάλυση κρατών, δημιουργία μιας νέας αλυσίδας συμμαχιών και εμπέδωση τόσο στρατιωτικής όσο και κάθε άλλης μορφής παρουσία στα μεγάλα πεδία των πλουτοπαραγωγικών πόρων και των παραδοσιακών γεωπολιτικών ζωνών.
Η κλίνη του Προκρούστη ήδη στήθηκε και τα στρατηγικά παίγνια αγριεύουν. Θα πετσοκόψουν όσους βρουν αδύναμους, απρόσεκτους και ανυποψίαστους. 



-->
Η «οικονομική ατζέντα» δεν αγγίχτηκε επί της ουσίας. Η πολιτική, όμως, και κυρίως η κρίση στη Συρία, είχε την τιμητική της. Σε πολύ υψηλούς τόνους μάλιστα, όπως όταν ο Πούτιν –εμμέσως πλην σαφέστατα- αποκάλεσε τον αμερικανό υπουργό Εξωτερικών, «ψεύτη».

Την προηγούμενη εβδομάδα η Σύνοδος Κορυφής των χωρών- μελών της Ομάδας των Είκοσι (G2)0) στην Αγία Πετρούπολη προκάλεσε μεγαλύτερο παγκόσμιο ενδιαφέρον από το αναμενόμενο, κυρίως λόγω της όξυνσης της κατάστασης στη Συρία. Και, παρ’ ότι εκτιμάτο ότι η Ρωσία θα δυσανασχετούσε επειδή η «πολιτική ατζέντα» παραγκώνισε την «οικονομική ατζέντα» της Συνόδου, που τόσο σχολαστικά είχε προετοιμάσει η Ρωσία, ως οικοδεσπότης, μάλλον συνέβη το αντίθετο. Αλλωστε, το ύφος του ρώσου προέδρου κάθε άλλο παρά στενοχώρια έδειχνε.

Οσον αφορά τις τοποθετήσεις Πούτιν στο φλέγον θέμα της Συρίας, τόσο τις παραμονές όσο και στη διάρκεια της Συνόδου, ο Ρώσος πρόεδρος ύψωσε θεαματικά τους τόνους, κατηγορώντας ευθέως τις ΗΠΑ για την σχεδιαζόμενη στρατιωτική επέμβαση κατά του καθεστώτος Άσαντ. Ενδεικτικό ήταν το σχόλιό του για τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, Τζον Κέρι, για τον οποίο είπε ότι «ψεύδεται, και το γνωρίζει ότι ψεύδεται». Μια βαρύτατη δήλωση, την οποία έκανε ο Β.Πούτιν, όταν η αμερικανική πλευρά διέρρευσε την «πληροφορία» ότι η Ρωσία θα παράσχει πιθανώς τη στήριξή της σε στρατιωτικά πλήγματα εναντίον της Συρίας, εφόσον κατατεθούν πειστικές αποδείξεις για ενοχή του Άσαντ σχετικά με την τελευταία πολύνεκρη επίθεση με χημικά όπλα στη Συρία.

Η συγκεκριμένη στάση και το ύφος του Πούτιν, πρόσθεσαν μερικές νέες πινελιές στην αρκετά γνώριμη στη Δύση εικόνα του Ρώσου προέδρου, ως ενός οξύ στη γλώσσα ηγέτη, ο οποίος έχει έναν αδιαμφισβήτητο προσανατολισμό προς την προστασία των εθνικών συμφερόντων, αλλά ταυτόχρονα ρεαλιστή και πρόθυμο για συμβιβασμούς. Ωστόσο, όσο άνετα και αν αισθανόταν ο Πούτιν ως οικοδεσπότης της Συνόδου, και όσο επιτυχείς κι αν ήταν οι κατηγορίες του κατά της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης του Μπαράκ Ομπάμα η οποία έχει οδηγηθεί σε αδιέξοδο, στους παρατηρητές δεν θα μπορούσε να μην σχηματιστεί η εντύπωση ότι η G20, που τα τελευταία δυο χρόνια είχε δημιουργήσει πολλές ελπίδες ως ένα θετικό σχήμα διεθνούς διαλόγου, μετατρέπεται σε έναν ακόμη «άνευ νοήματος φορέα», όπου η εικόνα υπερισχύει του περιεχομένου.

Δεν ασχολήθηκαν με την οικονομική κρίση

Εξωτερικά, όλα έδειχναν πολύ καλά. Μάλιστα, στη διακήρυξη της Αγίας Πετρούπολης οι μετέχοντες συμπεριέλαβαν αρκετές σημαντικές κατευθύνσεις κοινής δράσης με σκοπό την επίλυση των παγκόσμιων οικονομικών προβλημάτων. Όμως, οι περιστάσεις υπό τις οποίες διεξήχθη η συνάντηση της G20, δεν προσέδωσαν καμία βεβαιότητα για την υλοποίηση των στόχων αυτών.

Μπορεί να αποτελεί σύμπτωση, αλλά τα περασμένα «χρυσά χρόνια» της G20 συνέπεσαν με την «επανεκκίνηση» των ρωσοαμερικανικών σχέσεων, όσο κι αν επικρίθηκε ως ελλιπής και αναποτελεσματική. Η ατμόσφαιρα της -έστω περιορισμένης- εμπιστοσύνης, και της πρόθεσης συνεργασίας που προέκυψε μεταξύ Ομπάμα και Μεντβέντιεφ, σε συνδυασμό με την απειλή για παγκόσμια χρηματοπιστωτική κατάρρευση, επέτρεψαν το διάστημα 2009-2011, όχι μόνο να συμφωνηθούν κοινές δράσεις στο πλαίσιο των Είκοσι, αλλά και να διασφαλιστεί η τήρηση των συμφωνιών που είχαν επιτευχθεί.

Θα ήταν μεγάλη υπερβολή ίσως, να ισχυριστεί κανείς ότι η επιτυχία της G20, που περιλαμβάνει τις είκοσι πιο ανεπτυγμένες οικονομίες του πλανήτη, εξαρτάται μόνο από τη Μόσχα και την Ουάσιγκτον και συνδέεται με το momentum στο οποίο βρίσκονται οι ρωσοαμερικανικές σχέσεις. Ωστόσο, δεν θα πρέπει να υποτιμάται αυτός ο πολύ σημαντικός παράγοντας. Η G20 προσπαθεί σήμερα να διεκδικήσει το ρόλο ενός νέου σημαντικού κόμβου στο σύστημα της παγκόσμιας διακυβέρνησης, ενός φορέα που θέτει τους κανόνες του παιχνιδιού στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Όπως έδειξε η ρωσική προεδρία στον Οργανισμό αυτό, η Μόσχα εκλαμβάνει την G20 με σοβαρότητα και είναι έτοιμη να χρησιμοποιήσει ένα νέο μηχανισμό για την επίλυση των πολλών και διαφόρων ζητημάτων.

Ωστόσο, η συγκυρία που επέβαλε τη συριακή κρίση πάνω από την οικονομική ατζέντα, κατέδειξε παράλληλα ότι η επιτυχία της G20 είναι ελάχιστα πιθανή. Και η αιτία είναι το βαθύ πολιτικό χάσμα μεταξύ των μελών της. Πόσο μάλλον, αφού η υλοποίηση των στόχων που έχουν εκπονηθεί στο πλαίσιο της G20, επαφίεται στην καλή πρόθεση των εμπλεκόμενων κυβερνήσεων. Να σημειωθεί πάντως, ότι οι φωνές που ακούστηκαν υπέρ και κατά της επίθεσης στη Συρία μοιράστηκαν περίπου ισομερώς. Από τη μεριά της, η Ρωσία ηγήθηκε ξεκάθαρα της τάσης ενάντια στα επιθετικά σχέδια της κυβέρνησης Ομπάμα. Ακόμη και η Κίνα, η οποία διαθέτει και αυτή το δικαίωμα άσκησης βέτο στο ΣΑ του ΟΗΕ, όπως και η Ρωσία, προτίμησε να μην προβάλλει τα δικά της επιχειρήματα και απλώς συμφώνησε με τις θέσεις Πούτιν.

Αντιαμερικανισμός και στο βάθος επανεκκίνηση

Θα έπρεπε οι Ρώσοι να είναι χαρούμενοι με αυτή την εξέλιξη; Η απάντηση στο συγκεκριμένο ερώτημα δεν είναι εύκολη. Η αποτελεσματική εναντίωση απέναντι στις ΗΠΑ αυξάνει το κύρος της Ρωσίας και του προέδρου της στα μάτια πολλών ανθρώπων. Για ένα αρκετά μεγάλο μέρος του πληθυσμού της χώρας, η προβολή της εικόνας της Ρωσίας ως μιας υπερδύναμης, έστω και μόνο σε φραστικό επίπεδο, αποτελεί ένα ιδιότυπο «ψυχολογικό ντοπάρισμα» που είναι απαραίτητο για να ξεπεραστεί η μελαγχολία για το χαμένο μεγαλείο. Και ο Βλαντίμιρ Πούτιν, ο οποίος κατ’ επανάληψη έχει ξυπνήσει τα αντανακλαστικά της νοσταλγίας για τη σοβιετική εποχή, εκτελεί πρόθυμα τα καθήκοντα ψυχοθεραπευτή για εκείνους τους ψηφοφόρους που νοσταλγούν την «Αυτοκρατορία».

Όπως και κάθε ναρκωτικό, ωστόσο, έτσι και αυτός ο αυτοκρατορικού τύπου αντιαμερικανισμός έχει το τίμημά του και μπορεί να προκαλέσει αρνητικές επιπτώσεις στην G20. Η επιτυχία της G20, για την οποία πειστήκαμε στην Αγία Πετρούπολη ότι ενδιαφέρεται πολύ η Ρωσία, μπορεί να καταστεί ένα από τα θύματα της υπέρμετρης αφοσίωσης στη συγκρουσιακή ρητορική.

Παρότι τους τελευταίους μήνες γίναμε επανειλημμένα μάρτυρες του ότι η Μόσχα κλίνει στις σχέσεις της με την Ουάσιγκτον σε συγκρουσιακά σενάρια, η ανάγκη για συνεργασία στα θέματα της παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης μπορεί -υπό ευνοϊκές συγκυρίες- να αποτελέσει την αφορμή για αλλαγή του προτύπου των σχέσεων που έχει διαμορφωθεί. Κάποιες ελπίδες δημιουργεί το γεγονός ότι σχεδόν ταυτόχρονα με το νέο κύμα σκληρής κριτικής με αποδέκτη τις ΗΠΑ, από το Κρεμλίνο ήχησαν και κάποιες φωνές για την υποθετική δυνατότητα μιας νέας επανεκκίνησης στις σχέσεις Ρωσίας και ΗΠΑ. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι αυτό συνέβη τις ημέρες των εργασιών της συνόδου της G20.

Ο Ιβάν Τσβετκόφ είναι καθηγητής της έδρας αμερικανικών σπουδών της Σχολής Διεθνών Σχέσεων του Κρατικού Πανεπιστημίου της Αγίας Πετρούπολης. Είναι ειδικός στον τομέα της ιστορικής επιστήμης και της σύγχρονης αμερικανικής πολιτικής, καθώς και στις ρωσοαμερικανικές σχέσεις. Από το 2003 είναι δημιουργός και διαχειριστής της επιμορφωτικής ιστοσελίδας «Η ιστορία των ΗΠΑ: Εκπαιδευτικό υλικό».


«Δεῦτε καὶ καταβάντες συγχέωμεν αὐτῶν ἐκεῖ τὴν γλῶσσαν, ἵνα μὴ ἀκούσωσιν ἕκαστος τὴν φωνὴν τοῦ πλησίον». Γεν. 11,7
Η ιστορία ξεκινάει από πολύ παλιά. Σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη οι άνθρωποι στην αρχή μιλούσαν όλοι την ίδια γλώσσα. Θέλησαν κάποτε να δείξουν στο Θεό πως μπορούν να τον φτάσουν. Ξεκίνησαν να χτίζουν έναν Πύργο μεγάλο που θα έφτανε στο Θεό. Ο Θεός οργισμένος από την αλαζονεία τους, προκάλεσε σύγχυση αλλάζοντας τη γλώσσα που μιλούσαν σε διαφορετικές για τον καθένα. Έτσι οι άνθρωποι δε μπορούσαν να συνεννοηθούν και παράτησαν το χτίσιμο του Πύργου…

Γράφει ο Βασίλης Παπαγιαννίδης (φοιτητής νομικής)

Στη συνέχεια χωρίστηκαν ανά γλώσσα και έζησαν χωριστά μεγαλουργώντας και θεμελιώνοντας διαφορετικούς πολιτισμούς. Ένα έθνος δεν είναι μια γενική και αφηρημένη έννοια. Ένα έθνος είναι το σύνολο αυτών των ανθρώπων που έχουν κοινή γλώσσα, θρησκεία, ήθη και έθιμα, αξίες. Και τα χρηστά κοινωνικά ήθη διαφέρουν από έθνος σε έθνος. Αρχικά τα έθνη δεν ήταν ανεξάρτητα. Ήταν επαρχίες αυτοκρατοριών. Μοναδική εξαίρεση ήταν οι ελληνικές πόλεις-κράτη του 5ου και 4ου π.Χ. αιώνα. Σύντομα όμως και αυτές έγιναν τμήμα πρώτα της Αυτοκρατορίας του Αλεξάνδρου και στη συνέχεια της Ρωμαϊκής.

Τα έθνη όμως ταυτίστηκαν με την έννοια του κράτους με τη Συνθήκη της Βεστφαλίας το 1648 όταν άρχισε να παρουσιάζεται το φαινόμενο του έθνους-κράτους. Έτσι στη Γαλλία ζούσαν Γάλλοι, στη Γερμανία Γερμανοί κτλ. Η οριστική διάλυση των αυτοκρατοριών στην Ευρώπη έγινε το 1918 οπότε και κάθε έθνος απέκτησε μια κρατική υπόσταση.
Μετά δε το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο διαλύθηκαν ουσιαστικά και τα αποικιακά κράτη… Και φτάσαμε στον 21ο αιώνα και στα σύγχρονα πρότυπα. Νέα πρότυπα. Διαφορετικά πρότυπα που προωθούν ένα νέο φαινόμενο: αυτό του Πολυπολιτισμού. Δηλαδή σε ένα κράτος να ζούνε παραπάνω του ενός έθνους.

Η αρχή γίνεται κυρίως με τη μετανάστευση. Και ως κράτος πρότυπο παρουσιάζονται οι ΗΠΑ. Με μια διαφορά όμως: στις ΗΠΑ αν και ζούνε πολλοί πολιτισμοί έχουν κοινό παρονομαστή μια ενιαία εθνική συνείδηση, κάτι που δε συμβαίνει στις Ευρωπαϊκές πολυπολιτισμικές κοινωνίες. Και κάπου εδώ φτάνουμε στα γεγονότα της Στοκχόλμης. Σε μια χώρα προοδευτική και ανεκτική με το διαφορετικό. Μια χώρα μη ρατσιστική και κοινωνικά ευαισθητοποιημένη. Ναι, σε αυτή τη χώρα έγινε μια εξέγερση μεταναστών…
Γιατί; Δέχονταν επιθέσεις; Απειλούνταν;
Μάλλον καταρρέει αυτό το πρότυπο του πολυπολιτισμού. Και αυτό γιατί είναι πολύ δύσκολο έως αδύνατον να συνυπάρξουν άνθρωποι από τόσο διαφορετικούς πολιτισμούς. Τι θέλω να πω; Ας πάρουμε για παράδειγμα την Ελλάδα που σήμερα έχει 11 εκατομμύρια κατοίκους και πρόσθετα 2 εκατομμύρια μετανάστες από χώρες της Ασίας και κυρίως Αφγανιστάν, Πακιστάν, Μπαγκλαντές κτλ. Μπορούν οι άνθρωποι αυτοί να ενσωματωθούν στην κοινωνία μας; Όχι. 

Δεν είναι χαζοί, ούτε κατώτεροι, ούτε τους λείπει κάτι. Απλά προέρχονται από εντελώς διαφορετικές πολιτιστικά κοινωνίες. Οι δικές μας κοινωνίες είναι ανεκτικές, προοδευτικές, ευρωπαϊκές, δημοκρατικές και έχουν ως βασική θρησκεία τον Χριστιανισμό που στην ουσία του συμπορεύεται αρμονικά , με τις παραπάνω έννοιες. Αντιθέτως στις χώρες προέλευσης των ανθρώπων αυτών επικρατεί ο Ισλαμικός Νόμος. Δεν είναι κάτι απαραίτητα «κακό» απλά κάτι πολύ διαφορετικό για τη δική μας κουλτούρα. Δεν είναι το ίδιο ένας Έλληνας στην Ιταλία με έναν πχ Αλγερινό. Γιατί;
Γιατί απλά έχουν άλλα πρότυπα. Π.χ. Ο Αλγερινός ή Πακιστανός (η πλειοψηφία) έχει μάθει να θεωρεί τη γυναίκα κατώτερη και γενικά κάτι σαν αντικείμενο για τον άνδρα (κρίνοντας από την ιδιαίτερη πατρίδα του). Αυτό γενικά μπορεί να μην είναι επικίνδυνο αν δεν εξωτερικεύεται. Όμως οι αυξανόμενοι βιασμοί γυναικών από μετανάστες τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας μάλλον δείχνουν πως εξωτερικεύεται η αντίληψη αυτή και σαν συνέπεια δημιουργεί εχθρικά αισθήματα στους κατοίκους της Ελλάδας απέναντι στους μετανάστες.

Και οι Έλληνες δεν είναι ένας αφιλόξενος και ρατσιστικός λαός. Από την αρχαιότητα σεβόταν ιδιαίτερα την φιλοξενία και τη θεωρούσε ιερή. Και στο πρόσφατο παρελθόν υπήρξε ιδιαίτερα φιλόξενος. Για παράδειγμα το 1943 όταν οι Ιταλοί προσχώρησαν στο πλευρό των Συμμάχων και οι Γερμανοί τους έσφαζαν, ο ελληνικός λαός βοήθησε πολύ τους μέχρι τότε Ιταλούς κατακτητές του να ξεφύγουν… Γιατί, λοιπόν, αν και βοήθησε τους κατακτητές Ιταλούς δε βοηθάει αυτούς τους ανθρώπους που έρχονται εδώ αναζητώντας μια καλύτερη ζωή και μια ελπίδα για να συνεχίσουν τη ζωή τους;

Κάθε άλλο. Οι Έλληνες αρχικά υποδέχτηκαν τους μετανάστες τη δεκαετία του 90’ πολύ θερμά. Τους φίλεψαν, τους βοήθησαν να ενσωματωθούν. Μέχρι που η ελληνική κυβέρνηση υπέγραψε τον κανονισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης με αριθμό 343/2003, ή όπως αλλιώς είναι γνωστός «Δουβλίνο ΙΙ». Τι προβλέπει; Το παρακάτω κομμάτι είναι από την ιστοσελίδα «europa.eu»:

«Ο κανονισμός θέτει την αρχή ότι ένα μόνο κράτος μέλος είναι υπεύθυνο για την εξέταση μιας αίτησης ασύλου. Στόχος είναι η αποφυγή της αποστολής των αιτούντων άσυλο από τη μια χώρα στην άλλη, αλλά επίσης η αποτροπή της κατάχρησης του συστήματος με την υποβολή περισσοτέρων αιτήσεων ασύλου από ένα μόνο άτομο. Επομένως, ορίζονται αντικειμενικά και ιεραρχημένα κριτήρια, προκειμένου να προσφέρουν τη δυνατότητα προσδιορισμού, για κάθε αιτούντα άσυλο, του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο.

Κριτήρια
Τα κριτήρια για τον προσδιορισμό του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο πρέπει να εφαρμόζονται σύμφωνα με τη σειρά παρουσίασής τους. Θα εφαρμόζονται ανάλογα με την κατάσταση που επικρατεί κατά τη στιγμή που ο αιτών το άσυλο υπέβαλε για πρώτη φορά την αίτησή του σε κράτος μέλος.

Αρχή της ενότητας των οικογενειών
Εάν ο αιτών άσυλο είναι ασυνόδευτος ανήλικος, υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησής του είναι το κράτος μέλος στο οποίο ευρίσκεται νομίμως ένα μέλος της οικογένειάς του, εφόσον αυτό είναι προς το μείζον συμφέρον του ανηλίκου. Εάν δεν υπάρχει μέλος της οικογένειας, υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησης είναι το κράτος μέλος στο οποίο ο ανήλικος υπέβαλε την αίτησή του για άσυλο.

Για τους ενήλικους, εάν ένα μέλος της οικογένειας του αιτούντος έλαβε άδεια παραμονής σε κράτος μέλος ως πρόσφυγας ή εάν η αίτηση του εν λόγω ατόμου τελεί υπό εξέταση, αυτό το κράτος μέλος είναι υπεύθυνο για την αίτηση ασύλου υπό τον όρο ότι το επιθυμεί ο ενδιαφερόμενος. Επιπλέον, οι αιτήσεις ασύλου που υποβάλλονται ταυτόχρονα ή σε παραπλήσιες ημερομηνίες από πλείονα μέλη μιας οικογενείας μπορούν να εξετάζονται από κοινού.

Έκδοση αδειών διαμονής ή θεωρήσεων
Το κράτος μέλος που χορήγησε στον αιτούντα ισχύοντα τίτλο διαμονής ή έγκυρη θεώρηση θα είναι υπεύθυνο για την αίτηση ασύλου. Εάν ο αιτών είναι κάτοχος περισσότερων αδειών ή θεωρήσεων που εκδόθηκαν από διαφορετικά κράτη μέλη, υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησης ασύλου θα είναι το κράτος που εξέδωσε το έγγραφο με την απώτερη ημερομηνία λήξεως ισχύος.
Οι ίδιοι κανόνες ισχύουν εάν ο αιτών άσυλο είναι κάτοχος ενός ή περισσοτέρων τίτλων διαμονής που έχουν λήξει για διάστημα μικρότερο από πριν από δύο έτη ή μίας ή περισσοτέρων θεωρήσεων που έχουν λήξει για διάστημα μικρότερο από πριν από έξι μήνες, αλλά εφόσον ο αιτών άσυλο δεν έχει εγκαταλείψει το έδαφος των κρατών μελών.

Παράνομη είσοδος ή διαμονή σε κράτος μέλος
Εάν ο αιτών διέβη παράνομα τα σύνορα ενός κράτους μέλους, αυτό το κράτος μέλος θα είναι υπεύθυνο να εξετάσει την αίτηση ασύλου. Η ευθύνη αυτή παύει να υφίσταται δώδεκα μήνες μετά την ημερομηνία κατά την οποία έλαβε χώρα η παράνομη διάβαση των συνόρων.
Όταν ο αιτών άσυλο διέμεινε σε κράτος μέλος για μία συνεχή περίοδο τουλάχιστον πέντε μηνών πριν υποβάλει την αίτησή του, το κράτος μέλος αυτό είναι υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησης. Εάν ο αιτών άσυλο διέμεινε για διάστημα τουλάχιστον πέντε μηνών σε πλείονα κράτη μέλη, υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησης ασύλου είναι το κράτος μέλος της τελευταίας διαμονής.

Νόμιμη είσοδος σε κράτος μέλος
Εάν υποβάλλει αίτηση ασύλου υπήκοος τρίτης χώρας σε κράτος μέλος όπου αυτός δεν υπόκειται σε υποχρέωση θεώρησης, υπεύθυνο είναι το κράτος μέλος υποβολής της αίτησης.

Αναδοχή του αιτούντος άσυλο
Το κράτος μέλος που έχει προσδιοριστεί ως υπεύθυνο για την αίτηση ασύλου πρέπει να αναδεχτεί τον αιτούντα και να εξετάσει την αίτηση. Εάν ένα κράτος μέλος στο οποίο έχει υποβληθεί αίτηση ασύλου θεωρεί ότι άλλη χώρα της ΕΕ είναι υπεύθυνη, μπορεί να απευθύνει προς αυτήν αίτημα αναδοχής της αίτησης.

Η αίτηση αναδοχής ή εκ νέου ανάληψης θα πρέπει να υποδεικνύει κάθε στοιχείο που επιτρέπει στο κράτος προς το οποίο απευθύνεται το αίτημα να προσδιορίσει εάν είναι πράγματι υπεύθυνο. Όταν το κράτος προς το οποίο απευθύνεται το αίτημα δέχεται την αναδοχή ή εκ νέου ανάληψη του ενδιαφερομένου προσώπου, αποστέλλεται στον αιτούντα αιτιολογημένη απόφαση που δηλώνει ότι η αίτησή του κρίνεται απαράδεκτη στο κράτος μέλος όπου υποβλήθηκε, και ότι υπάρχει υποχρέωση μεταφοράς του αιτούντος άσυλο στο κράτος μέλος που είναι υπεύθυνο».

Ουσιαστικά ,λοιπόν, ο παραπάνω κανονισμός επιτρέπει την παραμονή του μετανάστη στη χώρα της Ε.Ε. που εισήλθε μέχρι να του χορηγηθεί η άδεια παραμονής αφού εγκριθεί η αίτηση ασύλου και γίνει δεκτός ως πρόσφυγας. Μέχρι τότε παραμένει στο κράτος εισόδου.

Και έτσι άρχισαν να μαζεύονται όλο και περισσότεροι μετανάστες μέχρι που έφτασαν τα 2 εκατομμύρια. Και ζούσαν μέσα στη φτώχεια ωθούμενοι στην εγκληματικότητα και στον εύκολο πλουτισμό…

Όμως δεν είναι μόνο η φτώχεια που τους οδηγεί στη «γκετοποίηση» αλλά είναι και το πολιτιστικό χάσμα που τους χωρίζει με τους λαούς της Ευρώπης. Και πόσο μάλλον με τους πιο ανεπτυγμένους και προοδευτικούς λαούς όπως η Σουηδία. Στη Σουηδία λοιπόν πριν λίγες μέρες αυτή η γκετοποίηση οδήγησε σε μια εξέγερση που όχι μόνο είχε απίστευτες υλικές ζημιές αλλά –το χειρότερο- δημιούργησε δυο αντίπαλα στρατόπεδα: τους μετανάστες και τους αυτόχθονες, με το ένα να θέλει να πατάξει το άλλο.

Αν κάτι τέτοιο έγινε στην προοδευτική Σουηδία φανταστείτε τι θα μπορούσε να γίνει στην πολύ πιο συντηρητική και λιγότερο ανεπτυγμένη Ελλάδα. Αρκεί μια σπίθα να πέσει στη φωτιά και όλο αυτό το χάσμα: οικονομικό σε πρώτη φάση αλλά και πολιτιστικό μπορεί να εξελιχθεί σε μια άνευ προηγουμένου εξέγερση που θα αποσυντονίσει και θα καταστρέψει ολόκληρη την ελληνική κοινωνία.
Ήδη η Αθήνα έχει χωριστεί σε στρατόπεδα: οι δυτικές συνοικίες του κέντρου είναι τα ορμητήρια των μεταναστών που πράττουν συνήθως αδικήματα σε βάρος Ελλήνων και από την άλλη οι Έλληνες που πάνω στην ανησυχία τους ωθούνται σε ακραίες στάσεις και αντιλήψεις απέναντι στους μετανάστες.

Και εδώ πρέπει να επέμβει το κράτος. Η εκτελεστική και η νομοθετική εξουσία πρέπει να πάρουν αποφάσεις για τον περιορισμό του αριθμού των λαθρομεταναστών στη χώρα και την ομαλή ένταξη όσων μένουν νόμιμα ώστε η ελληνική κοινωνία να απαρτίζεται από Έλληνες και όχι από τις 12 φυλές του Ισραήλ σε ένα καζάνι που θα βράζει σε πολύ περισσότερους από 100 βαθμούς Κελσίου…



Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ βρίσκεται στο Λονδίνο για να προβάλλει τα επιχειρήματά του για τις επιθέσεις, αλλά τέτοιου είδους πυραυλικές επιθέσεις δεν είναι τίποτα άλλο παρά ποταμοί τρόποι επιβολής του νόμου, σχολιάζει ο Simon Jenkins στον Guardian.

Κάθε λογικός άνθρωπος πρέπει να δεχτεί ότι η κυβέρνηση της Συρίας χρησιμοποίησε χημικά όπλα τον περασμένο μήνα στα περίχωρα της Δαμασκού. Όλα τα όπλα είναι απαίσια. Οι Δυτικοί συγχώρεσαν τη χρήση τους από τον Σαντάμ Χουσεΐν στο Ιράκ και έχουν κατασκευάσει βόμβες ναπάλμ και λευκού φωσφόρου. Αλλά το σαρίν είναι ειδικά παράνομο κατά το διεθνές δίκαιο και ο Μπαράκ Ομπάμα είπε στη Συρία να μην το χρησιμοποιήσει. Δεν έχουν καμιά σημασία τα λόγια του;

Ο Αμερικανός υφυπουργός Εξωτερικών, Τζον Κέρι, βρίσκεται στο Λονδίνο, υποστηρίζοντας ότι το διεθνές δίκαιο πρέπει να εφαρμοστεί. Μπορούμε να συμφωνήσουμε μαζί του. Στην Καμπότζη, τη Ρουάντα, τη Λιβερία και την πρώην Γιουγκοσλαβία, όσοι έχουν καταδικαστεί για εγκλήματα πολέμου έχουν βρεθεί ενώπιον των διεθνών δικαστηρίων. Η Αμερική σπάνια υπήρξε υποστηρικτής των εν λόγω δικαστηρίων, φοβούμενη ότι οι συχνές επιθέσεις της εναντίον άλλων κρατών θα μπορούσαν να την κάνουν ευάλωτη σε δικαστικές διαμάχες. Αν η Αμερική τώρα αλλάζει τροπάριο για την ανελέητη εφαρμογή του διεθνούς δικαίου, αυτό είναι ευπρόσδεκτο.

Αλλά η Ουάσιγκτον δεν αναφέρθηκε καθόλου στο να κάνει τον πρόεδρο της Συρίας Άσαντ να λογοδοτήσει. Δεν αναφέρεται καθόλου στο ενδεχόμενο να τον φέρει μια μέρα ενώπιον της δικαιοσύνης. Θέλει απλώς να βομβαρδίσει τις πόλεις του, σε κάτι που μοιάζει με εξαγριωμένα αντίποινα επειδή ο Άσαντ ντρόπιασε τον Ομπάμα αγνοώντας την προειδοποίηση για την «κόκκινη γραμμή» του. Σε αυτό το σημείο, το διεθνές δίκαιο συγχέεται με την αμερικανική υπερηφάνεια.

Οι πύραυλοι είναι ένας ποταπός τρόπος επιβολής του νόμου. Σκοτώνουν σπάνια τους σωστούς ανθρώπους. Μπορούν να προκαλέσουν τεράστια καταστροφή, καταστρέφοντας τις ζωές των πολιτών και την αύξηση της εξάρτησής τους από τους καταπιεστές τους. Οι πυραυλικές επιθέσεις είναι απλές επιδείξεις εξουσίας, συνήθως ως μία θεαματική εναλλακτική λύση σε μια επίθεση επί του εδάφους. Η στρατιωτική αναποτελεσματικότητά τους, τους καθιστά επιρρεπείς σε μια διευρυμένη αποστολή.

Ήδη ο Ομπάμα έχει αλλάξει, από την απειλή ενός «χειρουργικού τιμωρητικού χτυπήματος», σε ένα μαζικά καταστροφικό, με σκοπό να βοηθήσει την εξέγερση και έτσι να συμβάλει στην αλλαγή του καθεστώτος. Αυτό συμβαίνει να είναι εναντίον του διεθνούς δικαίου. Πιο συγκεκριμένα, τέτοιες πυραυλικές επιθέσεις δεν «δουλεύουν» στη Σερβία, το Ιράκ ή το Αφγανιστάν. Χρησιμοποιήθηκαν απλώς ως ένα προοίμιο για το χάος επί του εδάφους και την πίεση για την παρέμβαση χερσαίων δυνάμεων.

Αν ο Ομπάμα εννοεί το ότι θέλει να αλλάξει το καθεστώς στη Συρία θα πρέπει να είναι έτοιμος να εισβάλει. Δεδομένου ότι δεν έχει τη βούληση και τα μέσα για το σκοπό αυτό, απλώς οδεύει προς μια δεύτερη ταπείνωση. Θα έπρεπε να υπαναχωρήσει και να αναπτύξει τη διπλωματία και την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας αντ’ αυτού. Δεν είναι και πολλά, αλλά είναι καλύτερα από τους βομβαρδισμούς.






Ο σύρος υπουργός Εξωτερικών είπε «ναι» στην πρόταση της Μόσχας να τεθεί το χημικό οπλοστάσιο υπό διεθνή έλεγχο
Μπαν Γκι Μουν : Τα χημικά θα αποθηκευθούν σε ασφαλές σημείο και θα καταστραφούν

Δεκτό έκανε το αίτημα της Μόσχας η Συρία, να θέσει τα χημικά της όπλα υπό τον διεθνή έλεγχο. Όπως έγινε γνωστό ο υπουργός εξωτερικών της Συρίας Ουάλιντ Αλ Μουάλεμ συμφώνησε στην πρόταση του Ρώσου ομόλογού του Σεργκέι Λαβρόφ γεγονός που δείχνει ότι ενδέχεται να αποφευχθεί μια στρατιωτική επέμβαση από τη Δύση.

Συγκεκριμένα ο Ουάλιντ Αλ Μουάλεμ δήλωσε ότι «Η Συρία δέχεται την πρόταση της Ρωσίας, βασιζόμενη στην προστασία της ανθρώπινης ζωής και στην ασφάλεια της χώρας» και συνέχιζε λέγοντας «εμπιστευόμαστε τη σοφία της ρωσικής ηγεσίας, η οποία προσπαθεί να αποτρέψει μια αμερικανική επίθεση κατά του λαού μας».

Ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας νωρίτερα σήμερα μετά, τη συνάντηση που είχε με τον σύρο ομόλογό του, είχε δηλώσει ότι «Καλούμε τους σύρους αξιωματούχους όχι μόνο να δεχθούν να θέσουν υπό διεθνή έλεγχο τα αποθέματα των χημικών τους όπλων και στη συνέχεια να τα καταστρέψουν, αλλά επίσης να εντάξουν τη χώρα τους στον Οργανισμό για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων»

Ο Λαβρόφ έκανε αυτές τις δηλώσεις λίγο αφού ο αμερικανός ομόλογός του Τζον Κέρι είχε δηλώσει ότι ο Άσαντ θα μπορούσε να αποτρέψει μια στρατιωτική επίθεση από μέρους της διεθνούς κοινότητας, εάν παρέδιδε όλο το χημικό οπλοστάσιο της Συρίας μέσα στην επόμενη εβδομάδα, αλλά πρόσθεσε πως δεν θεωρεί ότι ο Σύρος πρόεδρος προτίθεται να πράξει κάτι τέτοιο. Αμέσως μια εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ξεκαθάρισε ότι ο Κέρι «έκανε ένα ρητορικό σχόλιο».

Την ίδια ώρα, σύμφωνα με πληροφορίες που επικαλείται το Russia Today οι Σύροι αντάρτες σχεδίαζαν προβοκάτσια με επίθεση χημικών κατά του Ισραήλ, από εδάφη που ελέγχονται από το καθεστώς Ασαντ.

Την ίδια ώρα ο Βρετανός πρωθυπουργός, Ντέβιντι Κάμερον, μετά το "ναι" της Συρίας, δήλωσε πως αν πράγματι η Συρία θέσει το οπλοστάσιό της υπό διεθνή έλεγχο τότε πρόκειται για ένα μεγάλο βήμα.«"Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και να είμαστε σίγουροι ότι δεν πρόκειται για τακτική αποπροσανατολισμού» συμπλήρωσε.

Από την πλευρά του ο γγ του ΟΗΕ Μπαν Γκι Μουν δήλωσε ότι «είμαι σίγουρος ότι η διεθνής κοινότητα θα λάβει άμεσα μέτρα ώστε να εξασφαλίσει ότι τα χημικά θα αποθηκευθούν σε ασφαλές σημείο ώστε στη συνέχεια να καταστραφούν»

Μιλώντας σε δημοσιογράφους στη Νέα Υόρκη, ο Μπαν Γκι Μουν είπε ότι είναι πιθανό να καλέσει το Συμβούλιο Ασφαλείας να ζητήσει από τη Συρία να υπογράψει τη Σύμβαση για τα Χημικά Όπλα η οποία απαγορεύει την ανάπτυξη, αποθήκευση και χρήση τέτοιων όπλων.

Απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου σχετικά με την πρόταση της Ρωσίας να τεθούν τα χημικά όπλα της Συρίας υπό διεθνή έλεγχο, ο Μπαν είπε ότι θα μπορούσε να εισηγηθεί τη δημιουργία ζωνών υπό την επίβλεψη των Ηνωμένων Εθνών, στις οποίες θα μεταφέρονταν και θα καταστρέφονταν τα αποθέματα του συριακού καθεστώτος. Η πρόταση αυτή ενδέχεται να γίνει εφόσον οι επιθεωρητές του ΟΗΕ επιβεβαιώσουν ότι έγινε χρήση απαγορευμένων χημικών όπλων, με απώτερο στόχο να ξεπεραστεί η "ενοχλητική παράλυση" του Συμβουλίου Ασφαλείας. Αυτή πάντως θα είναι μία από τις πολλές προτάσεις που σχεδιάζει να κάνει ο Μπαν στο Συμβούλιο Ασφαλείας, εάν οι επιθεωρητές επιβεβαιώσουν τη χρήση χημικών όπλων στη Συρία.



-->