Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

15 Δεκ 2013

Στο Αμβούργο της Γερμανίας θα κριθεί σε εύθετο χρόνο η τύχη του Καστελόριζου και θα διευθετηθεί το σύνολο των ελληνοτουρκικών διαφορών, σύμφωνα με αποκαλυπτικό ρεπορτάζ του περιοδικού «Crash» στο τεύχος που κυκλοφορεί.

Ο σχετικός οδικός χάρτης, ο οποίος έχει καταρτιστεί από τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά σε συνεργασία με τον υπουργό Εξωτερικών Ευάγγελο Βενιζέλο, τον στενό συνεργάτη του Χρύσανθο Λαζαρίδη και τον υφυπουργό Εξωτερικών Δημήτρη Κούρκουλα, έχει ως στόχο να αξιοποιήσει η Ελλάδα την ευνοϊκή για αυτή γεωστρατηγική συγκυρία στη Μεσόγειο, να εκμεταλλευτεί τον ενεργειακό πλούτο της και να λύσει οριστικά τις διαφορές της με την Τουρκία.

Τα ενδιάμεσα στάδια

Αυτή η διαδρομή θα έχει ως τελική κατάληξη την παραπομπή της διαφοράς μας για υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ με την Τουρκία σε ad hoc διαιτητικό δικαστήριο που θα συσταθεί στην έδρα του Δικαστηρίου της Θάλασσας, στο γερμανικό λιμάνι του Αμβούργου. Τα ενδιάμεσα στάδια, κατά το ρεπορτάζ είναι:

Πρώτον, η διακήρυξη της Ευρωπαϊκής Ενωσης (κατά τη διάρκεια της ελληνικής προεδρίας) για τα ευρωπαϊκά θαλάσσια σύνορα και την ΑΟΖ στη Μεσόγειο, γεγονός που θα προκαλέσει επενδυτικό ενδιαφέρον από ξένες εταιρίες εξόρυξης υδρογονανθράκων, οι οποίες θέλουν την πολιτική εγγύηση της Ε.Ε. για να μετάσχουν στους διαγωνισμούς.

Δεύτερον, η υπογραφή συμφωνίας μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου για την οριοθέτηση της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και της θαλάσσιας ζώνης στη Μεσόγειο με τρόπο που να αναγνωρίζεται η υφαλοκρηπίδα του Καστελόριζου και η επήρεια της νήσου στη διαμόρφωση της ελληνικής ΑΟΖ στη Μεσόγειο. Πρόκειται για εξέλιξη που, αν συμβεί (και υπάρχουν οι προϋποθέσεις μετά την απέλαση του Τούρκου πρέσβη στο Κάιρο και τη διακοπή των διπλωματικών σχέσεων Τουρκίας - Αιγύπτου). θα δημιουργήσει ισχυρό τετελεσμένο. Τέτοιο που η Ελλάδα θα μπορεί να επικαλεστεί σε ένα διαιτητικό δικαστήριο, το οποίο θα κρίνει μελλοντικά τη διαφορά.

Τρίτον, η αναγνώριση αυτής της συμφωνίας μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου -και συνακόλουθα της ανακήρυξης της ελληνικής ΑΟΖ- από τα παράκτια κράτη Ισραήλ και Κύπρο. Και αυτή η εξέλιξη θα δημιουργήσει τετελεσμένο για τις εξελίξεις .

Τέταρτον, η αξιοποίηση αυτών των συμφωνιών -για την επίτευξη των οποίων ο πρωθυπουργός εργάζεται πυρετωδώς στο παρασκήνιο- θα αποτελέσει ένα μεγάλο ευρωπαϊκό new deal με αντικείμενο τον τομέα της ενέργειας. Η εξόρυξη των υδρογονανθράκων από τα χρυσοφόρα κοιτάσματα που υπάρχουν σε όλη την περιοχή της Μεσογείου εκτιμάται ότι θα βάλει τη χώρα στο κέντρο του παγκόσμιου ενεργειακού χάρτη, καθώς θα ικανοποιήσει και τους Αμερικανούς αλλά και τους Γερμανούς: Το υγροποιημένο αέριο θα μεταφέρεται μέσω της εμπορικής ναυτιλίας σε λιμάνια της Μεσογείου (Γαλλία, Μάλτα, Ιταλία, Ισπανία) και θα αξιοποιηθεί ακόμη και για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.

Πέμπτον, η οριστικοποίηση της συμφωνίας για το ελληνικό χρέος, προκειμένου να μη χρησιμοποιηθεί από τους δανειστές ο ενεργειακός πλούτος στις διαπραγματεύσεις για τη ρύθμισή του.

Τελικός σταθμός αυτής της διαδρομής είναι, σύμφωνα με τη στρατηγική Σαμαρά, η υπογραφή μιας συμφωνίας ειρήνης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, βάση της οποίας θα είναι το περιεχόμενο της απόφασης ενός ad hoc διαιτητικού δικαστηρίου που θα λύσει φαινομενικά το θέμα της υφαλοκρηπίδας αλλά κατ' ουσίαν θα επηρεάσει όλα τα εκκρεμή θέματα: την έκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης (χωρικά ύδατα), τα εναέρια σύνορα που «καταπονούν» την Πολεμική Αεροπορία μας, ώστε να τα προστατεύει, και τέλος τον ενεργειακό πλούτο πάνω στον οποίο «κάθεται» το Καστελόριζο. Τα οικόπεδα είναι τέσσερα και το φυσικό αέριο πλούσιο, ακόμη και στερεοποιημένο.

Το δικαστήριο μπορεί να βρει τον τρόπο, όπως αναφέρει το δημοσίευμα, να επιτευχθεί μια συμφωνία που θα εξυπηρετεί το 70% των επιδιώξεων της ελληνικής πλευράς, που θα σέβεται κάποιες από τις ευαισθησίες της γείτονος για συμμετοχή στην εξόρυξη και θα ανοίξει τον δρόμο για την εκμετάλλευση των πλούσιων πλουτοπαραγωγικών πόρων στην περιοχή επ' ωφελεία της ελληνικής οικονομίας. Θεματοφύλακας της εφαρμογής της συμφωνίας θα μπορούσε να είναι ο ΟΗΕ, του οποίου όργανο είναι το Δικαστήριο του Αμβούργου.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο Παπανδρέου ενημέρωνε τους αμερικανούς «βάζοντας στο χέρι» όλα τα απόρρητα –ειδικού χειρισμού- δελτία που έστελνε η ΕΥΠ στον Καραμανλή!
Πως η ΕΥΠ παρακολουθούσε την αμερικανική πρεσβεία και πόσα μάθαινε η CIA για τον Καραμανλή…

Του Γ. Τράγκα
Περιοδικό "Crash", Τεύχος 28, Δεκέμβριος 2013

Ο Γιώργος Παπανδρέου «έβαζε στο χέρι» τις άκρως απόρρητες – ειδικού χειρισμού εκθέσεις της ΕΥΠ (το μηνιαίο απόρρητο δελτίο πληροφοριών προς τον πρωθυπουργό και τις επείγουσες αναφορές) προς τον Κώστα Καραμανλή και στη συνέχεια τα διαβίβαζε στην αμερικανική πρεσβεία!
Μία σειρά στοιχείων και καταγγελιών οδηγούν στο ασφαλές συμπέρασμα ότι το «βαθύ ΠΑΣΟΚ» μέσα στην ΕΥΠ έβγαζε αντίγραφα στη Διεύθυνση Αναλύσεων και τα «περνούσε» στον Μιχάλη Καρχιμάκη, με τελικό αποδέκτη τον τότε αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ας μην ξεχνάμε ότι σύμφωνα με τα απόρρητα τηλεγραφήματα της αμερικανικής πρεσβείας (που αναρτήθηκαν στον ιστότοπο wikileaks), ο κ. Παπανδρέου εμφανιζόταν «πρόθυμος» να υπηρετήσει την Ουάσινγκτον σε διάφορες διεθνείς αποστολές και τελικά έφερε το μνημόνιο, το ΔΝΤ και την ύπατη αρμοστεία στην Ελλάδα.

Είναι γεγονός ότι ο Παπανδρέου και τότε αλλά και επί των ημερών του στο Μαξίμου χρησιμοποίησε τα «εργαλεία» της ΕΥΠ με ποικίλους τρόπους και με διάφορους στόχους, προκειμένου να παρακολουθεί πολιτικούς αντιπάλους του (Καραμανλής, Τσίπρας επί των ημερών Μπίκα κ.α.).

Σύμφωνα με όσα γνωρίζουμε από έγκυρες πηγές, ο ανακριτής Δημήτρης Φούκας (που εδώ και καιρό κάνει σοβαρή και εξονυχιστική έρευνα ανταμώνοντας συχνά – πυκνά και ανθρώπους των μυστικών υπηρεσιών), έχει συνδέσει τις υποκλοπές με τον κοριό στο λογισμικό της Vodafone, με το Σχέδιο Πυθία, δηλαδή τις πληροφορίες που πήραν από τη ρωσική πλευρά για δολοφονία του Κώστα Καραμανλή.
Φυσικά, είναι δύσκολο να εκτιμήσει κάποιος πόσο μπορεί να προχωρήσει αυτή η έρευνα ή να προσωποποιηθεί η δίωξη, αν και έγκυρες πληροφορίες αναφέρουν ότι ο ανακριτής έχει καταλήξει ότι ένας άνθρωπος «συνδέει» αυτές τις δύο πολύκροτες υποθέσεις: Υποκλοπές με κέντρο εκείθεν του Ατλαντικού και πληροφοριακά σημειώματα από πηγές στη Μόσχα με ουσιαστικές απειλές εναντίον της ζωής του τέως πρωθυπουργού και των μελών της οικογενείας του!

Το «δέσιμο» από τον αρμόδιο ανακριτή του κοριού στο λογισμικό της Vodafone και η «Επιχείρηση Πυθία» (δηλαδή των πληροφοριών για την δολοφονία του Κώστα Καραμανλή) εκτιμάται ότι προκάλεσαν την έφοδο στο σπίτι του Μιχάλη Καρχιμάκη και την αποκάλυψη ότι παραλάμβανε από υπαλλήλους της ΕΥΠ αντίγραφα των πληροφοριακών δελτίων που πήγαιναν στον Καραμανλή για λογαριασμό του Παπανδρέου.

Η συγκλονιστική αποκάλυψη ήρθε έπειτα από εμπιστευτική αναφορά της κ. Ε.Λ. προ τη Δικαιοσύνη και τη διοίκηση της ΕΥΠ.
Η κ.E.Λ. από το 1979 που διορίστηκε μέχρι σήμερα είχε υπηρετήσει στο ιδιαίτερο γραφείο του Ανδρέα Παπανδρέου, στα γραφεία των αρχηγών της ΚΥΠ-ΕΥΠ, Πολίτη και Τσίμα, όπως επίσης υπηρέτησε ως ιδιαιτέρα όλων των διευθυντών του κλάδου κατασκοπείας και ταυτόχρονα ως υπεύθυνη διαχειρίστρια των απόρρητων δαπανών της διεύθυνσης. Για ένα διάστημα, επί διοικήσεως Ι. Κοραντή, τοποθετήθηκε προϊσταμένη του Α1 Τμήματος (Διοικητικού – Οικονομικού) της Διεύθυνσης Κατασκοπείας. Όπως υποστήριξε στις εμπιστευτικές αναφορές της, μετετέθη παρανόμως και σε πλήρη δυσμένεια επί των ημερών του έμπιστου της οικογένειας Παπανδρέου, κ. Κώστα Μπίκα.

Η κ. Λ. αποκάλυψε ότι περί τα τέλη Νοεμβρίου με αρχές Δεκεμβρίου του 2005, ο Μιχάλης Καρχιμάκης ζήτησε από τον πρόεδρο των συνδικαλιστών Κ.Α. να συναντηθεί με οκτώ – εννέα στελέχη της ΕΥΠ στο εστιατόριο «Πρυτανείο» του Κολωνακίου.
Την ώρα που έτρωγαν και έπιναν, ο Καρχιμάκης, απευθυνόμενος προς την Α.Π., είπε: «Τι γίνεται; Δεν μου έχετε φέρει τα τελευταία από εκείνα τα ωραία χαρτιά».
Τότε ο Κ.Α., που άκουγε, κόντεψε να πνιγεί, εξερράγη και φώναξε: «Τι χαρτιά είναι αυτά;»
Η κ. Α.Π., σύμφωνα πάντα με τις εμπιστευτικές αναφορές, του είπε: «Να, του πηγαίνουμε με τον Θ. (Θ.Σ.) αντίγραφο του ενημερωτικού δελτίου του πρωθυπουργού».
Ο Κ.Α. έγινε έξαλλος και άρχισε να φωνάζει: «Είστε καλά; Κομμένο. Δεν ξαναπάτε τέτοια πράγματα. Τι το περάσατε το μαγαζί; ΙΚΑ; Αν σας πιάσουν σε έναν έλεγχο στην πύλη, πάτε όλοι χαμένοι. Τέρμα, αυτό σταματά εδώ, Α. Τ’ ακούς; Τέρμα».

Η Α.Π., μία ψηλή, ωραία Κρητικιά, ανταποκρίθηκε θετικά, ενώ ο Καρχιμάκης επέμενε: «Μα, τα θέλει ο πρόεδρος (Γιώργος Παπανδρέου). Δεν τρέχει και τίποτα».
Ο Κ.Α. όμως του έκανε μία χειρονομία ότι «εδώ τελειώνει η κουβέντα» και ζήτησε αργότερα να πραγματοποιηθεί μετακίνηση της Α.Π. σε άλλη διεύθυνση της ΕΥΠ.

Ο Κ.Α. άρχισε μία έρευνα μέσα στην ΕΥΠ για να εντοπίσει ποιοι είχαν περίεργες συναντήσεις με τον Καρχιμάκη ή άλλους ή ποιοι περνούσαν απόρρητα έγγραφα στον Παπανδρέου και στο περιβάλλον του. Η διαρροή απόρρητων εγγράφων ειδικού χειρισμού και ειδικότερα του μηνιαίου δελτίου πληροφοριών που προορίζεται για τον πρωθυπουργό, όπως και τα επείγοντα που λαμβάνει για εξελίξεις σε εθνικά θέματα, είναι κακούργημα.

Βεβαίως, για όλη αυτή την ιστορία της εφόδου στο σπίτι του, ο Μιχάλης Καρχιμάκης λέει διάφορα και τα βάζει με τον Κ.Α., για τον οποίο υποστηρίζει ότι ήταν άνθρωπος του Προκόπη Παυλόπουλου και εξαιτίας αυτού τον κατηγορεί σήμερα.

Σύμφωνα με πληροφορίες μας από έγκυρες πηγές δυτικών μυστικών υπηρεσιών, η κ. Α.Π. μία εντυπωσιακή κυρία γύρω στα 40, από τα Χανιά, υπηρετούσε στη Διεύθυνση Ανάλυσης μέχρι το 2006. Δακτυλογραφούσε το άκρως απόρρητο Ειδικού Χειρισμού Μηνιαίο Δελτίο προς τον πρωθυπουργό, τα επείγοντα για Σκοπιανό, ελληνοτουρκικά, κινήσεις μουσουλμάνων στη Θράκη, καθώς και πληροφορίες που έδιναν οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες, οι συζητήσεις που γίνονταν με τον ομόλογο ρώσο σταθμάρχη (Ανατόλι Κ.) και αφορούσαν τις ελληνο-ρωσικές οικονομικές και πολιτικές σχέσεις.

Όπως αναφέρουν οι εμπιστευτικές αναφορές της κυρίας Λ. και οι πηγές μας, η κ. Α.Π. είχε μία φιλική σχέση με τον Θ.Σ. που υπηρετούσε στην Ε’ Διεύθυνση. Εκεί είναι ο πυρήνας που ασχολείται με τις υποκλοπές και την ασφάλεια ασύρματων επικοινωνιών. Ένας πυρήνας που θυμίζει τη λειτουργία της NSA. Ο κ. Θ.Σ., ικανός υπάλληλος, είναι γνωστός συνδικαλιστής και οπαδός του ΠΑΣΟΚ.

Εκείνη την περίοδο η κ. Φ.Π. (θεωρείται εξαιρετική αναλύτρια και δούλευε πάνω στις πληροφορίες των Ρώσων) ήταν στη Διεύθυνση Ανάλυσης και είχε υφισταμένη την κ. Α.Π. Σε αυτήν περνούσε για τις τελικές δακτυλογραφήσεις όλα τα απόρρητα προς Καραμανλή.

Ο κ. Κ.Α. ήταν στην Α’ Διεύθυνση Κατασκοπείας, πτυχιούχος και τμηματάρχης. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι στη διαμάχη Παπανδρέου – Βενιζέλου, τάχθηκε στο πλευρό του Βενιζέλου.

Σύμφωνα με τις πηγές μας (που ως ένα σημείο επιβεβαιώνονται από τη μηνυτήρια αλλά και την εμπιστευτική αναφορά της κ. Λ.), όλο το 2005 έως τα μέσα του 2006, όλα τα άκρως απόρρητα ειδικού χειρισμού προς το Μαξίμου περνούσαν στα χέρια του Καρχιμάκη και κατέληγαν στα χέρια του Παπανδρέου. Από αυτή τη «διαδρομή» ανεκόπη η διαρροή μετά τη μετακίνηση της κ. Α.Π. στη Β’ Διεύθυνση της ΕΥΠ, της οποίας η λειτουργία έχει στόχο να βοηθά το έργο της διοίκησης. Η κ. Α.Π. είναι πολύγλωσση, μιλά γερμανικά και αγγλικά άπταιστα και ως εφόδιο έχει και Τρίτη γλώσσα, τα γαλλικά.

Η υπόθεση αυτή εκτιμάται ότι δεν θα μείνει ως έχει, γιατί ο ανακριτής κ. Φούκας ψάχνει σε βάθος όλη την ιστορία.

Σύμφωνα με τις πηγές μας, στις μυστικές υπηρεσίες οι Αμερικανοί έδειχναν σε όλες τις συναντήσεις τους με την ΕΥΠ ότι ήταν απολύτως ενημερωμένοι για όσα κατέγραφε η υπηρεσία, σταχυολογούσε, ανέλυε και έστελνε στον Κώστα Καραμανλή.
Ο κλαδάρχης της CIA, ο καστανομάλλης Μαρκ Τσ…, που μιλούσε άπταιστα ελληνικά, ένα πολύ δυνατό στέλεχος της αμερικανικής υπηρεσίας πληροφοριών, έδειχνε ότι τα μάθαινε όλα.
Παραδείγματος χάριν, οι αμερικανοί γνώριζαν όλες τις κινήσεις ενός αντισυνταγματάρχη της ΕΥΠ που ήταν μέσα στη λίστα με τα καρτοκινητά της Vodafone και σήμερα εργάζεται για μεγαλο-επιχειρηματία της Αθήνας.
Λεπτομέρεια: Οι αμερικανοί ήθελαν όλες τις πληροφορίες που καταγράφονταν από τα μηχανήματα γεωγραφικού προσδιορισμού, τα BEACON, που τοποθετούνταν σε αυτοκίνητα, μοτοσικλέτες, σκάφη κ.λ.π., αλλά και στις οπτικο-ακουστικές καταγραφές από μηχανήματα σε μπαρ αναρχικών.
Είναι βέβαιο ότι παρακολουθούσαν τον Καραμανλή πριν από το 2004, αλλά είναι και εύλογο ότι είχαν «καυτό ενδιαφέρον» για τα ραντεβού, τις επαφές και τη «μυστική διπλωματία» μεταξύ Αθηνών και Κρεμλίνου και για όλες τις πτυχές του «ειδυλλίου» Καραμανλή – Πούτιν.

Έτσι, ήταν πρώτης προτεραιότητας να φθάσουν τα δελτία στον Παπανδρέου κα μετά ενδεχομένως κάπου αλλού, όσα ανέφεραν οι πληροφορίες που μεταβίβαζε ο Ανατόλι Κ., ο επικεφαλής του κλιμακίου της SVR, του κλάδου κατασκοπείας της FSB, της ρωσικής υπηρεσίας πληροφοριών, Ο Ανατόλι Κ., συνταξιούχος σήμερα στη Μόσχα, προσωπικός φίλος του Πούτιν, ειδικός στη συλλογή στρατιωτικών, πολιτικών και οικονομικών πληροφοριών, περνούσε μέσω των δελτίων της ΕΥΠ προς το Μαξίμου διάφορες πληροφορίες ή σχόλια του Κρεμλίνου προς τον Καραμανλή.

Θεωρείται κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι δεν το έβλεπε μόνον ο Παπανδρέου, αλλά και η αμερικανική πρεσβεία. Επίσης, έβλεπαν ορισμένες πληροφορίες που περνούσε ένας πράκτορας της ΕΥΠ, ο Θ. S13, επιχειρηματίας, ο οποίος διατηρούσε πολλά χρόνια επαφές με υψηλόβαθμο στέλεχος της KGB, που είχε μετατεθεί επί Πούτιν στο υπουργείο Ενέργειας, αλλά, μέσω αυτού του διαύλου στη Βόρεια Ελλάδα, πέρασε διάφορες σημαντικές πληροφορίες προς την ΕΥΠ και το τ. πρωθυπουργό για την παρακολούθησή του, τόσο από τη CIA όσο και από τη Mossad.
Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, η αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα, η CIA και η NSA είχαν απόλυτη γνώση όλων αυτών των πληροφοριών ειδικού χειρισμού που έφθαναν στον Καραμανλή.

Από την πλευρά μας, εμείς αποκαλύπτουμε σήμερα ότι εδώ και πάρα πολλά χρόνια η ΕΥΠ (από τη δεκαετία του ’90 με καλύτερα τεχνολογικά μέσα, αλλά και πιο πριν…) είχε σε παρακολούθηση όχι μόνο τους γνωστούς «εχθρικούς στόχους», αλλά και «πριζωμένους» όλους τους αμερικανούς πρεσβευτές και τα περισσότερα υψηλόβαθμα στελέχη της αμερικανικής πρεσβείας.
Είναι υπερβολικός ο κ. Θόδωρος Πάγκαλος όταν λέει ότι «παρακολουθούσαν τον αμερικανό πρέσβη στην Αθήνα και ταυτόχρονα τον αμερικανό πρέσβη στην Άγκυρα», απλώς δεν γνωρίζει (γιατί ίσως ήταν πολύ πρόχειρος στην ανάγνωση) ότι ο πρέσβης στην Αθήνα είχε στενό φίλο εκείνη την περίοδο τον αμερικανό πρέσβη στην Άγκυρα! Κι επειδή η ΕΥΠ παρακολουθούσε την Αθήνα, άκουγε και τις συνομιλίες με την Άγκυρα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είχαμε μηχανήματα και στην Τουρκία. Είναι αλήθεια, όμως, ότι έχουν καταγραφεί δεκάδες χιλιόμετρα συνομιλιών των πολιτικών μας, των εκδοτών μας και των «καλών» δημοσιογράφων μας.

Για να βάλουμε όμως τα πράγματα σε μία σειρά σε αυτό τον πόλεμο πληροφοριών, πρέπει να πούμε ότι έχει δίκιο ο πλανητάρχης Μπάρακ Ομπάμα που λέει ότι εδώ και πολλά χρόνια ξέρουν όλοι οι ηγέτες και όλες οι κυβερνήσεις, ότι αυτή τη δουλειά κάνουν οι μυστικές υπηρεσίες, δηλαδή η μία κυβέρνηση παρακολουθεί τις άλλες.
Σύμφωνα με όσα λένε υψηλόβαθμα στελέχη μυστικών υπηρεσιών, όλες οι υπηρεσίες αντικατασκοπείας έχουν υποχρέωση να γνωρίζουν και να καταγράφουν τις ξένες παρουσίες και επίσημες εκπροσωπήσεις (πρεσβείας, προξενεία, εμπορικές αντιπροσωπείες, στρατιωτικές αποστολές κ.α.) στις χώρες τους.
Πολλές από αυτές τις αποστολές και αναλόγως των σχέσεων των χωρών τους με την φιλοξενούσα χώρα, παρακολουθούνται περισσότερο ή λιγότερο από τις υπηρεσίες εσωτερικής ασφάλειας και αντικατασκοπείας. Σε κάθε περίπτωση, οι στόχοι της κάθε υπηρεσίας αντικατασκοπείας ιεραρχούνται και καθορίζονται προτεραιότητες. Με βάση ότι τα συμφέροντα της κάθε χώρας παραμένουν σταθερά, ενώ οι πολιτικές, οι κίνδυνοι και οι απειλές από τις άλλες χώρες μεταβάλλονται, αλλάζουν τακτικά και οι προτεραιότητες παρακολούθησης αυτών των αποστολών και ως προς τη σειρά, αλλά και ως προς τη σημασία τους.

Αυτή η πάγια τακτική όλων των υπηρεσιών πληροφοριών ακολουθήθηκε πάντοτε και από την παλαιά ΚΥΠ, αλλά και από τη μετέπειτα ΕΥΠ.
Ειδικότερα, μετά την κατάρρευση των ανατολικών καθεστώτων και τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, γεννήθηκαν πολλά θέματα και προβλήματα για τη χώρα μας, η οποία κλήθηκε να αντιμετωπίσει προκλήσεις και απειλές, πρωτίστως από την Τουρκία και τα Σκόπια και δευτερευόντως από την Αλβανία.
Η αντίδραση της ΕΥΠ υπήρξε άμεση, σωστή και αποτελεσματική, όσο και αν αυτό δεν έτυχε προβολής και δημοσιοποίησης. Οργανώθηκαν επιχειρήσεις αντιμετώπισης δραστηριοτήτων και ενεργειών που άγγιζαν την εσωτερική ασφάλεια και τα εθνικά μας θέματα. Πέρα από τις πολιτικές και τις δραστηριοποιήσεις αξιωματούχων από τις γειτονικές χώρες, η ΕΥΠ ήταν υποχρεωμένη να αναπτύξει δράση και απέναντι σε σχεδιασμούς και ενέργειες μεγάλων χωρών και συμμάχων, οι οποίοι σε πολλές περιπτώσεις και με συγκεκριμένους αξιωματούχους σε καίριες θέσεις των πρεσβειών τους, ταυτιζόμενοι απόλυτα με ανθελληνικές θέσεις, ανέπτυξαν έντονη και πολλές φορές προκλητική στάση έναντι των ελληνικών θεμάτων και συμφερόντων.

Η φυσική και τεχνικής φύσεως παρακολούθηση (κυρίως μέσω τηλεφωνικών υποκλοπών) εντάθηκε απέναντι σε πολλά μέλη επίσημων εκπροσωπήσεων και αποστολών από μεγάλες και συμμαχικές χώρες. Οι πρεσβείες, τα προξενεία, οι στρατιωτικές αποστολές και βεβαίως τα κλιμάκια των υπηρεσιών πληροφοριών των ΗΠΑ αποτελούσαν πρώτο στόχο και ακολουθούσαν οι αντίστοιχες αποστολές από τη Μ. Βρετανία, τη Γερμανία, την Ιταλία και την Ολλανδία. Θα πρέπει να τονιστεί ότι, εκείνη τη χρονική περίοδο, ουσιαστικά δεν υπήρχε στην Ελλάδα κινητή τηλεφωνία και η όποια τηλεφωνική επικοινωνία πραγματοποιούνταν μέσω της ευάλωτης, ως προς την ασφάλειά της, χρήση της σταθερής και αναλογικής μορφής τηλεφωνίας. Βεβαίως, οι κατέχοντες σημαντικές θέσεις αξιωματούχοι των πρεσβειών από μεγάλες χώρες, κατείχαν και χρησιμοποιούσαν γραμμές – συσκευές ασφαλούς τηλεφωνικής επικοινωνίας, αλλά πολλές φορές αυτές δεν ενεργοποιούνταν λόγω «υπερφόρτωσης» ή άλλων τεχνικών λόγων ή ακόμα και σκοπίμως από τον όποιο αξιωματούχο που επέλεγε, για τους δικούς του λόγους, τη χρησιμοποίηση της εύκολης και εύχρηστης «ανοιχτής γραμμής», υποτιμώντας και αγνοώντας τις δυνατότητες της ΕΥΠ ή επιλέγοντας και προκαλώντας τη γνωστοποίηση ή «προσβολή» των συνομιλιών του.

Στα πλαίσια αυτά των σύνθετων καταστάσεων, η ΕΥΠ κατέγραφε πολλές συνομιλίες με ουσιαστικό και κρίσιμο περιεχόμενο, που διαβιβάζονταν αμέσως στο υπουργείο Εξωτερικών, στο ΓΕΕΘΑ, αλλά πολλές φορές και αναλόγως της αξίας τους και στον ίδιο τον εκάστοτε Έλληνα πρωθυπουργό.
Πιο συγκεκριμένα, σημαντικής σπουδαιότητας πληροφοριακό υλικό προέκυψε από τηλεφωνικές συνομιλίες των πρέσβεων των ΗΠΑ, Μάικλ Σωτήρχος (1989-1993), Τόμας Νάιλς (1993-1997), Νίκολας Μπερνς (1997-2001) και Τόμας Μίλερ (2001-2004), αλλά και άλλων πρέσβεων. Μιλάμε για χιλιόμετρα καταγραφές – υποκλοπές.

Σύμφωνα με όσα φέρνει στη δημοσιότητα για πρώτη φορά το Crash, από αυτές τις υποκλοπές αποκαλύφθηκε, μεταξύ άλλων, το παρασκήνιο των πιέσεων που άσκησαν οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ προς τις ελληνικές, σε κρίσιμα και ευαίσθητα θέματα, όπως η δυνατότητα χρήσης της βάσης του Ελληνικού για την εγκατάσταση των αεροσκαφών εναέριου ανεφοδιασμού και όταν σχεδιαζόταν η πρώτη επιχείρηση στο Ιράκ (1990), οι διαφορές και οι σχέσεις Ελλάδας – Σκοπίων, η απειλή από τη 17Ν και τον ΕΛΑ, τα γεγονότα στα Ίμια κ.α. Οι πιέσεις αυτές, σε πολλές περιπτώσεις ασκούνταν και απευθείας μέσα από τις επαφές των πρέσβεων με υπουργούς των Ελληνικών κυβερνήσεων, ακόμα και με πρωθυπουργούς.

Με τον ίδιο τρόπο προέκυπταν στοιχεία για τις επαφές και σχέσεις των συγκεκριμένων πρέσβεων με Έλληνες πολιτικούς, κρατικούς αξιωματούχους, επιχειρηματίες, δημοσιογράφους κ.α., οι οποίοι σε πολλές περιπτώσεις διευκόλυναν εκουσίως ή ακουσίως, τους σκοπούς τους.
Σημαντικό, επίσης, πληροφοριακό υλικό προέκυπτε και από τις συνομιλίες αξιωματούχων των πολιτικών τμημάτων από τις συγκεκριμένες πρεσβείες. Στα αρχεία της ΕΥΠ υπάρχει σειρά ειδικών αναφορών για την έντονα ανθελληνική και προκλητική δραστηριότητα του Τόμας Μίλερ από τη θέση του πρέσβη των ΗΠΑ (2001-2004) και περισσότερο από τη θέση του επιτετραμμένου της πρεσβείας κατά τη διάρκεια της θητείας του πρέσβη Τόμας Νάιλς (1993-1997). Από την παρακολούθηση των τηλεφωνικών συνομιλιών του συγκεκριμένου αμερικανού αξιωματούχου, ο οποίος είχε κατηγορηθεί και για υπονόμευση του έργου της κυπριακής κυβέρνησης, διαπιστώθηκε ανάπτυξη ιδιαίτερων επαφών και σχέσεων με υπουργούς, βουλευτές και στελέχη πολιτικών κομμάτων, κρατικούς αξιωματούχους, δημοσιογράφους, καθώς και με επιφανείς επιχειρηματίες και διευθυντικά στελέχη μεγάλων εταιρειών και επιχειρήσεων.
Μεταξύ αυτών των επαφών του, ξεχωρίζουν εκείνες με μεγάλες πολιτικές οικογένειες, αλλά και με τον Μιχάλη Χριστοφοράκο, οι οποίες δικαιολογούν και το έντονο προσωπικό του ενδιαφέρον για την προμήθεια του C4I.
Οι τηλεφωνικές παρακολουθήσεις αποκάλυψαν, ακόμα, και τις παρασκηνιακές ενέργειες και διαβουλεύσεις του, οι οποίες οδήγησαν στην υπογραφή της ενδιάμεσης συμφωνίας Ελλάδας – Σκοπίων (13/9/1995), σε χρόνο που απουσίαζε ο πρέσβης Νάιλς και ενεργώντας πάντοτε και σύμφωνα με τις πιέσεις και οδηγίες του προστάτη του και τότε υφυπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ.

Γενικά, ο Μίλερ θεωρήθηκε από τις παρακολουθήσεις της ΕΥΠ ότι ήταν ένας θρασύτατος και αδίστακτος «αντι-διπλωμάτης», με ριζωμένο μέσα του το μίσος απέναντι σε κάθε ελληνικό στοιχείο, που απομακρύνθηκε ξαφνικά από τις επίσημες υπηρεσίες και αποστολές των ΗΠΑ το 2005, γεγονός που πολλοί το αποδίδουν σε εμπλοκή του στο σκάνδαλο των υποκλοπών στη Vodafone, το οποίο από τους ίδιους κύκλους θεωρείται δικό του έργο και έμπνευση.

Ανάλογη ανθελληνική συμπεριφορά και προκλητικές θέσεις, όπως έχει καταγραφεί από τις υποκλοπές, κυρίως στο θέμα των Σκοπίων, ανέπτυξε και επέδειξε η α’ γραμματέας της βρετανικής πρεσβείας, στο διάστημα 1991-1994, ταυτιζόμενη και συντονισμένη απόλυτα με τα άρθρα και τις αναλύσεις της στενής της φίλης δημοσιογράφου και ανταποκρίτριας των “Financial Times”.
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η ανθελληνική δραστηριοποίηση της συγκεκριμένης Βρετανίδας αξιωματούχου, ανακόπηκε έπειτα από ειδική επιχείρηση, που βασίστηκε στην εκμετάλλευση του πληροφοριακού υλικού και των εντοπισθέντων «αδυναμιών» της.

Τηλεφωνικές συνομιλίες στρατιωτικών αξιωματούχων από τις ίδιες μεγάλες δυτικές και συμμαχικές χώρες, απέφεραν σημαντικά πληροφοριακά στοιχεία αναφορικά με τους εξοπλισμούς στις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, τα οποία διαβιβάζονταν πάντοτε εγκαίρως και αρμοδίως.
Στις περιπτώσεις που το περιεχόμενο των συνομιλιών ήταν πολύ σημαντικό και ευαίσθητο ή δεν καθίστατο απόλυτα κατανοητό ή ακόμα για να κατανοηθεί απαιτούνταν ειδικές γνώσεις, αυτές οι συνομιλίες μεταφέρονταν αυτολεξεί στον αρμόδιο αποδέκτη.
Το ειδικό δελτίο, με τέτοιου είδους περιεχόμενο συνομιλιών, διαβιβαζόταν με άτυπο τρόπο (δηλαδή χωρίς σφραγίδες και υπογραφές) και είχε τον ακόλουθο εισαγωγικό χαρακτήρα:
«Σας γνωρίζουμε ότι από πηγή υψηλής αξιοπιστίας προέκυψε η ακόλουθη συνομιλία μεταξύ του (της) … και του (της)…»
Αυτή τη μορφή, πιθανότατα, είχε και το έγγραφο που ισχυρίζεται ότι παρέλαβε από την ΕΥΠ ο κ. Θόδωρος Πάγκαλος και περιείχε συνομιλία του αμερικανού πρέσβη (προφανώς του Τόμας Μίλερ) με τον ομοεθνή και ομόλογό του στην Άγκυρα. Ο κ. Πάγκαλος φαίνεται ότι ουδέποτε αντελήφθη ότι η υποκλοπή αφορούσε τον αμερικανό πρέσβη στην Αθήνα και όχι αυτόν της Άγκυρας, ο οποίος απλώς προέκυψε παρακολουθούμενος ως συνομιλητής του εδώ συναδέλφου του. Δηλαδή, αν ο πρέσβης στην Αθήνα επικοινωνούσε τηλεφωνικά με τον αμερικανό πρόεδρο, ο κ. Πάγκαλος θα αντιλαμβανόταν και θα διατυμπάνιζε ότι η ΕΥΠ παρακολουθούσε τον αμερικανό πρόεδρο;

Αυτή η τυχαία και άκρως ανακριβής αναφορά του κ. Πάγκαλου αποτελεί ένα απλό και μικρό δείγμα του βαθμού κατανόησης του περιεχομένου των πληροφοριών της ΕΥΠ που διαβιβάζονται και περιέχονται για εκμετάλλευση και αξιοποίηση σε κυβερνητικούς αξιωματούχους, οι οποίοι ορίζονται να διαχειρίζονται κρίσιμα και ευαίσθητα για τα συμφέροντα της χώρας θέματα.
Παρακολουθώντας αυτούς τους υψηλόβαθμους αξιωματούχους, παράλληλα, η ΕΥΠ εντόπιζε και τις επαφές, τις κινήσεις τους και τις προσπάθειες προσέγγισης και επηρεασμού Ελλήνων πολιτικών, κρατικών αξιωματούχων και επιχειρηματιών, στοιχεία που και αυτά γίνονταν γνωστά στους αρμόδιους υπουργούς και αρκετές φορές στον ίδιο τον πρωθυπουργό. Στη δεκαετία του ’90 π.χ. καταγράφηκε το σύνολο σχεδόν των επικοινωνιών που είχαν πολιτικοί και εκδότες των Αθηνών, όπως ο Χρήστος Λαμπράκης και ο Σταύρος Ψυχάρης με τους αμερικανούς, αλλά και διαφόρων επιχειρηματιών, όπως ο Σωκράτης Κόκκαλης.

Εκείνο που πρέπει να επισημανθεί ιδιαίτερα, είναι το γεγονός ότι, κατά την περίοδο της δεκαετίας του ’90, στην Ελλάδα και κάτω από την ομπρέλα των επίσημων αποστολών υπηρέτησαν αξιωματούχοι εντυπωσιακά ικανοί και δραστήριοι, η επιλογή και η τοποθέτηση των οποίων σε καίριες θέσεις μόνο τυχαία και συμπτωματική δεν ήταν. Αυτό ισχύει, για την ίδια χρονική περίοδο, και για τη στελέχωση των εδώ κλιμακίων και σταθμών των μεγάλων δυτικών υπηρεσιών πληροφοριών με αξιωματούχους, πολλοί από τους οποίους και μέσα από τη δραστηριοποίησή τους στον ελληνικό χώρο αναδείχθηκαν και αναρριχήθηκαν στις κορυφές των υπηρεσιών τους.

Πολλές ερμηνείες και αναλύσεις προκύπτουν από τους συσχετισμούς και συνδυασμούς των παραπάνω επισημάνσεων με τα πολλά σημαντικά γεγονότα που συνέβησαν ή προκλήθηκαν κατά τη συγκεκριμένη δεκαετία και τα οποία έβλαψαν σημαντικά και καθοριστικά τη χώρα μας (η υπόθεση Λάλα, το θέμα της ονομασίας του κράτους των Σκοπίων που δημιούργησε κλίμα έντασης μεταξύ της Ελλάδας και πολλών δυτικών χωρών, η στάση και η πολιτική της Αλβανίας απέναντι στους βορειο-ηπειρώτες, στην ελληνική μειονότητα και στο «θέμα των Τσάμηδων», η ένταση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας για υφαλοκρηπίδα και δίκαιο θαλάσσης, το περιστατικό της σύλληψης των δύο αξιωματούχων της CIA στην οδό Μηθύμνης, οι συνεχιζόμενες τρομοκρατικές δραστηριοποιήσεις της 17Ν και του ΕΛΑ, τα τραγικά γεγονότα στα Ίμια, η υπόθεση Οτσαλάν, η συνεχώς αυξανόμενη εισροή λαθρομεταναστών κ.α.).
Η συνολική και αποτελεσματική αντίδραση της ΕΥΠ απέναντι σε όλες αυτές τις καταστάσεις υπήρξε περισσότερο έντονη κατά την περίοδο 1990-1996 και άρχισε σταδιακά να μειώνεται από το έτος 1996 και μετά…, επί Σημίτη.

Αξίζει να σημειωθεί, όπως λένε παράγοντες των ΝΑΤΟϊκών μυστικών υπηρεσιών, ότι αποτελεί μεγάλη αδικία για την ΕΥΠ και δεν αναγνωρίστηκε με έμφαση από κανέναν, το γεγονός ότι είχε συλλέξει πληροφορίες, είχε προβλέψει και είχε αναπτύξει δυνατότητα άμεσης ενημέρωσης πριν και κατά τη διάρκεια των δραματικών γεγονότων στα Ίμια, τα οποία επέβαλαν την άμεση συνάντηση του διοικητή της με τον πρωθυπουργό, αλλά ο τελευταίος τον αγνόησε και τον απαξίωσε επιδεικτικά και προσβλητικά, αφήνοντάς τον να περιμένει άσκοπα και για ώρες έξω από το γραφείο του, προτιμώντας άλλες επαφές και υποκύπτοντας σε πιέσεις, για να καταλήξει σε ταπεινωτικές και εθνικά επιζήμιες λύσεις.

Όπως γίνεται αντιληπτό, παρά το γεγονός ότι έχουμε ισχυρούς συμμαχικούς δεσμούς με τους αμερικανούς, τους άγγλους και γενικά τους ΝΑΤΟϊκούς (και παρά το γεγονός ότι σε ορισμένα θέματα γεωπολιτικής στρατηγικής σημασίας δεν… αναπνέουμε αν δεν ρωτήσουμε την υπερδύναμη και τους έχοντες τον οικονομικό έλεγχο Γερμανούς), εδώ και πολλά χρόνια διεξάγεται ένας απίθανος – συναρπαστικός πόλεμος πληροφοριών. Φυσικά, ούτε το «Spiegel» έλεγε ψέματα για το NSA, ούτε είναι ψέμα ότι τα περισσότερα μέλη της αμερικανικής διπλωματικής αντιπροσωπείας –και όχι μόνο- ήταν για τα καλά «πριζωμένα» στα μηχανήματα της ΕΥΠ. Ειδικότερα αυτοί που ήταν εντοπισμένοι για πλήθος ανθελληνικών ενεργειών.

Έχει ενδιαφέρον βέβαια να ακούσει κανείς τα χιλιόμετρα των συνομιλιών που υπέκλεψε η ΕΥΠ μεταξύ του Τόμας Νάιλς και του Τόμας Μίλερ με τον τότε αρχηγό της αστυνομίας Νασιάκο, με τα μέλη της οικογένειας Μητσοτάκη, με την κ. Νίκη Τζαβέλλα, με την Έλσα Παπαδημητρίου, με τον αείμνηστο Χρήστο Λαμπράκη, με τον κ. Σταύρο Ψυχάρη, με τον κ. Αλέξη Παπαχελά, με τον κ. Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και με πλήθος άλλων παραγόντων της πολιτικής μας σκηνής.

Πηγή περιοδικό Crash

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Δύο χρόνια Μνημονίου ήταν αρκετά να καταπο­ντιστούμε και να γίνου­με η δεύτερη φτωχότερη από τις 17 χώρες της Ευρωζώνης στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ 


Ρήμαξε την Ελλάδα με απίστευτη ταχύτητα το Μνημόνιο που μας επέβαλε η ΕΕ με τη συνενοχή του Γιώργου Παπαν­δρέ­ου. Εντυπωσιακά γοργά άρχισαν να εξαλείφονται τα κέρδη σε υλική ευημερία της τελευταίας τριακονταετίας. Το ζούμε, το ξέρουμε, το βλέπουμε. Τώρα όμως ήρθαν και τα στοιχεία της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας για να το επιβεβαιώσουν για μία ακόμη φορά. Ηταν αρκετά δύο και μόνο χρόνια μνημονιακής πολιτικής από τις κυβερνήσεις Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά, το 2011 και το 2012, για να καταποντιστεί η Ελλάδα και να γίνει η δεύτερη φτωχότερη από τις 17 χώρες της Ευρωζώνης στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ: στο 88% του μέσου όρου της ΕΕ στον τομέα αυτόν ανερχόταν το 2010 ο δείκτης της Ελλάδας, στο 75% κατρακύλησε το 2012.

Μόνο την Εσθονία από τα κράτη της Ευρωζώνης περάσαμε πέρυσι: 75% εμείς και 71% αυτοί. Μας πέρασαν δηλαδή και τα 13 δυτικοευρωπαϊκά κράτη που συμμετέχουν στο ευρώ. Ακόμη και η... Μάλτα και η Κύπρος! Το κακό είναι πως με τη νέα βουτιά του ελληνικού ΑΕΠ τη χρονιά που τελειώνει σε δύο εβδομάδες, όλα δείχνουν ότι θα μας περάσουν το 2013 και οι Εσθονοί! Οι Ελληνες πρωταθλητές... «ευρωμπα­τίρηδες»! Οι Ανατολικοευρωπαίοι άρχισαν να μας περνούν κι αυτοί, παρόλο που οι χώρες τους ήταν συντρίμμια όταν μπήκαν στην ΕΕ δεκαπέντε χρόνια μετά την κατάρρευση του προηγούμενου καθεστώτος. Η Σλοβενία και η Σλοβακία, που έχουν μπει στην Ευρωζώνη, μας πέρασαν ήδη στο ΑΕΠ κατά κεφαλήν, ως ποσοστό του μέσου όρου της ΕΕ. Μας πέρασε όμως και η Τσεχία, η οποία ούτε ανήκει στην Ευρωζώνη, αλλά και ούτε θέλει να μπει, όπως δηλώνουν πολιτικοί ηγέτες της. Μοναδική μας ελπίδα άλλωστε μήπως ξεφύγουμε το 2014 από την τελευταία θέση της Ευρωζώνης στον δείκτη που συζητάμε είναι η είσοδος στο ευρώ από την 1η Ιανουαρίου μιας ακόμη πρώην δημοκρατίας της Σοβιετικής Ενωσης, της Λετονίας.

Η ΕΕ παρηγορεί τους φτωχούς λαούς που έχει στους κόλπους της με έναν άλλο αρκετά αμφιλεγόμενο δείκτη: αυτόν του ΑΕΠ, κατά κεφαλήν εκπεφρασμένο όμως σε αγοραστική δύναμη που αντανακλά τελικά την πραγματική ατομική κατανάλωση κατά κεφαλήν. Στον δείκτη αυτόν λοιπόν η Ελλάδα το 2010 είχε το 98% της αγοραστικής δύναμης του μέσου όρου της ΕΕ. Δύο χρόνια αργότερα, το 2012, το Μνημόνιο την είχε ρίξει στο 85% του μέσου όρου, όπως μας πληροφορεί η Γιούροστατ.

Η πτώση 13 μονάδων είναι όμως εξαιρετικά βίαιη. Πρωτοφανής, μοναδική σε ολόκληρη την ΕΕ. Ακόμη και στις μνημονιακές χώρες. Η Ιρλανδία π.χ. από το 102% του μέσου όρου που είχε το 2010 έπεσε στο 98% το 2012. Μείωση κατά 4 εκατοστιαίες μονάδες. Υποφερτή. Ακόμη κι η Πορτογαλία έπεσε από το 84% στο 77% του μέσου όρου της ΕΕ. Το μισό από εμάς. Οι Ισπανοί έπεσαν από το 94% στο 92%, οι Ιταλοί από το 105% στο 100% και πάει λέγοντας.

Τα Βαλκάνια να είναι καλά! Ευτυχώς που υπάρχουν για να μας δίνουν κουράγιο! Είναι οι τελευταίες χώρες ακόμη και από εκείνες του αλήστου μνήμης «υπαρκτού σοσιαλισμού». Τελευταία στην ΕΕ η Βουλγαρία με 49% και προτελευταία η Ρουμανία με 50%. Απέξω περιμένει και η Αλβανία με... 35%! Οι γείτονες μας δείχνουν άραγε το... ευρω-βαλκανικό μέλλον μας;

Μας ανησυχεί η Τουρκία, οφείλουμε να ομολογήσουμε! Με πληθυσμό 80 εκατομμύρια και «φτώχεια και των γο­­­­νέων», όπως φανταζόμαστε, πώς κα­­­τορθώνει να εμφανίζει αγοραστική δύναμη στο 59% του μέσου όρου της ΕΕ; Μάλλον πρέπει να τη βάλουμε στην ΕΕ, να της ρίξουμε κι ένα Μνημόνιο για να ξεμπερδεύουμε με τους Τουρκαλάδες!

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Χρήστου Γιανναρά

Η καταστροφή που έχει συντελεστεί στη χώρα μας και στη ζωή μας είναι, ολοφάνερα, συνάρτηση του πρωτογενούς πλεονάσματος φαυλότητας, διαφθοράς, ανικανότητας (σε βαθμό κακουργήματος) των επαγγελματιών της εξουσίας. Kάποιοι επιλέγουν να προσθέτουν αμέσως ότι η «κρίση» είναι διεθνής, παγκόσμια. Tο χρειάζονται, σαφέστατα, για ψυχολογική καταφυγή στην παρηγοριά της γενίκευσης: O,τι είναι να συμβεί για όλους, θα συμβεί και για μας. Kαι μέσα στο «σε όλους» εμπεριέχονται οπωσδήποτε παράγοντες ικανοί να μας χαρίσουν (δωρεάν) την ανάκαμψη.

Eνας λαός ξεπερνάει κρίσεις και δυσκολίες, όταν τολμάει να κοιτάζει την πραγματικότητα κατά πρόσωπο. Nα μη γλιστράει σε δικαιολογίες ανώδυνες και αισιοδοξίες ηδονικές. Σίγουρα, να μην ομφαλοσκοπεί. Nα μην απολυτοποιεί τη συμφορά του με κοντόφθαλη μονομέρεια, μυωπικό επαρχιωτισμό, να μην την απομονώνει από το ιστορικό της πλαίσιο, από τα συμβαίνοντα στον διεθνή σήμερα στίβο. Aλλά και να μη στρουθοκαμηλίζει καταφεύγοντας στην «κοινή μοίρα», στο γενικευμένο αναπόφευκτο.

Mόνο λαοί που αντιπαλεύουν τη συμφορά τους σαν πρόβλημα με ευρύτερη σημασία και συνέπειες για την ανθρωπιά του ανθρώπου, την πάλη για «νόημα» της Iστορίας, μόνο αυτοί οι λαοί σώζονται από την περιθωριοποίηση, από την ασημαντότητα την ταυτόσημη με την ανυπαρξία.

H καταστροφή που έχει συντελεστεί στη χώρα μας και στη ζωή μας (καταστροφή που μόνο μια επιμέρους πτυχή της είναι η οικονομική) έχει αποδειχθεί συνάρτηση της φαυλότητας, της διαφθοράς, της ανικανότητας των πολιτικών μας. Aλλά και συνάρτηση της δραματικής κρίσης που μαστίζει την Eυρώπη και είναι κρίση ταυτότητας.

Tο όραμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης μοιάζει να μην κατανοείται ευρωπαϊκά, να πρυτανεύουν κριτήρια και σκοποθεσίες που δεν έχουν σχέση με τις έως τώρα κατακτήσεις των ευρωπαϊκών κοινωνιών, την ιδιαιτερότητα των αναγκών και προτεραιοτήτων του ευρωπαίου ανθρώπου. Eίναι πια σαφέστατη η απειλή να οδηγηθεί η Eυρώπη σε μια εξομοιωτική των λαών της πολτοποίηση, με ολοκληρωτική την υποταγή τους στους όρους του παγκοσμιοποιημένου, δίχως αντίπαλο, και γι’ αυτό αχαλίνωτου παιχνιδιού των «αγορών».

Bέβαια η Eυρώπη γέννησε τον Iστορικό Yλισμό (τυπικό προϊόν του θρησκευτικού [αυγουστίνειου] ατομοκεντρισμού και συνακόλουθα της χρησιμοθηρίας) με τα δυο εφιαλτικά του πλοκάμια: κομμουνισμό και καπιταλισμό. Kαι τα δυο, με συγγενικές ή και απαράλλαχτες στρατηγικές απανθρωπίας, αυτονομούν την οικονομία από την κοινωνία, θυσιάζουν σαδιστικά και ανάλγητα αναρίθμητες ανθρώπινες υπάρξεις για να δοκιμάσουν τις εφαρμογές των ιδεολογικών τους εφευρημάτων ή και μόνο για την ηδονή του διεθνοποιημένου τζόγου στα χρηματιστήρια. Aυτονομούν και την πολιτική από την κοινωνία, παίζουν το παιχνίδι τους με «πολιτικούς» – εξαγορασμένα κνώδαλα, λακέδες εξυπηρετικούς της διαστροφικής κερδολαγνείας.

Σαν τον μαθητευόμενο μάγο, τον πανικόβλητο μπροστά στα αυτονομημένα γεννήματα της θαυματουργίας του, προσπάθησε η Eυρώπη να καταφύγει σε συμβιβασμούς εξισορροπητικής μεσότητας, δυο αιώνες τώρα, υπό την απειλή των ακροτήτων μπολσεβικισμού και αχαλίνωτης κεφαλαιοκρατίας. Πέτυχε, σε κάποιες περιπτώσεις, θαυμαστά επιτεύγματα «κοινωνικού κράτους» – κράτους πρόνοιας, ισονομίας, σεβασμού της προσωπικότητας, έντιμης οριοθέτησης των ατομικών ελευθεριών. Πέτυχε να διασώσει τη γονιμότητα των διαφορών, την ποικιλότητα παραδόσεων, εθισμών, νοοτροπιών, που χαρακτηρίζει τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Nα σεβαστεί την εμμονή στη διαφορά των γλωσσών, την ξεχωριστή στα περισσότερα κράτη ιστορική μνήμη και συνείδηση, την καύχηση για εθνικές σχολές και ιδιαιτερότητες εκφραστικής στην Tέχνη.

Kαθόλου τυχαία, οι ακρότητες του (ευρωπαϊκότατου) Iστορικού Yλισμού αναπτύχθηκαν εκτός του κυρίως ευρωπαϊκού χώρου: στη Σοβιετική Eνωση και στην Kίνα ο κομμουνισμός, στις HΠA ο σκληρός καπιταλισμός. H ακαταγώνιστη δυναμική των ενστικτωδών ενορμήσεων ηδονής (η Lustprinzip, που είπε ο Φρόυντ) αποδείχτηκε σαρωτικά ισχυρότερη των ενορμήσεων αυτοσυντήρησης (Selbsterhaltungstrieb): με δόλωμα τον καταναλωτισμό ο καπιταλισμός νίκησε κατά κράτος τον απάνθρωπο ισοπεδωτισμό του κομμουνισμού. Σαν λάβαρο λειτούργησε το αμερικανικό μοντέλο: μια «κοινωνία της ευκαιρίας», της προτεραιότητας του χρήματος ως αυταξίας, όπου ακόμα και η πίστη στον Θεό αναγράφεται εμβληματικά στο χαρτονόμισμα («In God we trust»). Mετά τη συντριβή του σοβιετισμού, ο καπιταλισμός είναι πια μονόδρομος, αχαλίνωτος σε ωμότητα, αδίστακτος σε εκβιαστικές μεθοδεύσεις, παγερά αδιάφορος για τον τεράστιο αριθμό των ανθρώπων που βυθίζονται καθημερινά στην απόγνωση.

Tελευταία παρουσία ευρωπαϊκής πολιτικής αξιοπρέπειας και αντίστασης στον ανδραποδώδη εξαμερικανισμό της Eυρώπης ήταν ίσως ο Zακ Nτελόρ. Mετά από αυτόν, η ευθύνη πλοήγησης της E.E., όπως και η διακυβέρνηση των κρατών-μελών της, παραδόθηκε σε θλιβερές μετριότητες, διεκπεραιωτές εντολών που υπαγορεύουν οι «αγορές» (χαρακτηριστικό παράδειγμα: το ποιοι πρωτάρηδες, νεοσσοί, επελέγησαν ως υπουργοί Oικονομικών από ολόκληρη την γκάμα έμπειρων και ιδιοφυών Eλλήνων οικονομολόγων, για να διαχειριστούν την «ανάκαμψη» της χώρας από την καταστροφή).

Mεθοδικά, ο εξαμερικανισμός της Eυρώπης ξεκίνησε από τα πανεπιστήμια (όπως και ο αφελληνισμός των Eλλαδιτών από τις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις). Aιώνες τώρα, η ταυτότητα της Eυρώπης ήταν τα πανεπιστήμιά της, όλα κρατικά – η μετάδοση της γνώσης και η δυνατότητα της έρευνας δεν ήταν εμπορεύσιμα αγαθά, ήταν αδιανόητο να υποταχθούν στη λογική της προσφοράς και της ζήτησης. Στην ευρωπαϊκή παιδεία δέσποζε η αρχή: «η γνώση για τη γνώση», η γνώση για τη χαρά της καλλιέργειας, της ποιότητας, τη χαρά του καινούργιου, όχι του χρήσιμου. O εξαμερικανισμός καταργεί από την Oξφόρδη τη σπουδή των σανσκριτικών, μεταφέρει το σχετικό κονδύλι σε άλλο, «παραγωγικό» αντικείμενο – αλλά η Eυρώπη ήταν αυτό ακριβώς: η σπουδή των σανσκριτικών, σύμβολο της αντίστασης στον πρωτογονισμό της ωφελιμοθηρίας.

O εκβιαστικός, ραγδαίος εξαμερικανισμός της Eυρώπης έχει παμπλήθια πτυχών και η κάθε πτυχή προσθέτει ένταση στην οδύνη της απώλειας – κατεξοχήν η βάναυσα γενικευμένη αγγλοφωνία και η εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης. O καινοφανής «ευρωσκεπτικισμός», αν γλιτώσει την παγίδευση στον εθνικισμό, θα μπορούσε να εκφράσει τη ριζική διαφορά της «ευρωπαϊκής ενοποίησης» από τη χρησιμοθηρική (τυπικά ιστορικο-υλιστική) διεθνική μαρμελάδα μιας κοινωνίας μεταναστών, που τους συνδέει μόνο η «ευκαιρία» για χρήμα – όχι κοινός πολιτισμός, όχι η «καλλιέργεια».

H Eλλάδα της «γενιάς του ’30» θα μπορούσε να είχε πρωτοστατήσει σε μια αυθεντική «ευρωπαϊκή ενοποίηση

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Εκείνοι που κυβερνούν, συμπεριφέρονται στη Θράκη σαν να ανήκει στην Τουρκία!

Γράφει ο Σεμπαϊδήν Καραχότζα

Πάνε πολλά χρόνια από τότε που αρχίσαμε να φωνάζουμε πως ορισμένοι στη Θράκη, προερχόμενοι κυρίως από τους κύκλους της μουσουλμανικής μειονότητας που κρυφά ή φανερά συνεργάζονται με το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής συμπεριφέρονται σαν να είναι η Θράκη Τουρκία και όχι Ελλάδα αλλά όπως γίνεται συνήθως, ελάχιστοι δίνουν σημασία σε αυτά που λέμε και ακόμα λιγότεροι καταλαβαίνουν πως αυτά που λέμε ανταποκρίνονται απόλυτα στην πραγματικότητα και δεν είναι απλά μια υπερβολή. Να όμως που έφτασε η ώρα όλα όσα λέμε να τα δουν στην πράξη και κορυφαία στελέχη της επίσημης ελληνικής πολιτείας αφού τέτοιου είδους συμπεριφορές είδαν με τα ίδια τους τα μάτια και πλέον κανένας δε μπορεί να πει πως φωνάζουμε άδικα όλα αυτά τα χρόνια.

Αντιλαμβάνομαι βέβαια πως για κάποιον που ζει στην Αθήνα και γενικότερα μακριά από τη Θράκη είναι δύσκολο να καταλάβει και να πιστέψει όλα αυτά που ζούμε εμείς εδώ, αφού οι περισσότεροι ζουν έχοντας στο μυαλό την πολύ καλή για να είναι αληθινή εικόνα μιας δημοκρατικής χώρας όπου τα πάντα κυλάνε ομαλά και οι νόμοι είναι πάνω απ’ όλους. Επιτρέψτε μου όμως να ξέρω κάτι παραπάνω και να πω με απόλυτη βεβαιότητα πως τη δημοκρατία και τους νόμους της Ελλάδας ορισμένοι τα έχουν γραμμένα στα παλαιότερα των υποδημάτων τους, αφού έχουν εδώ και δεκαετίες ορίσει τους δικούς τους νόμους και τη δική τους δημοκρατία με μοναδικό σκοπό την υποστήριξη συμφερόντων άλλων ή μάλλον άλλης χώρας.

Φυσικά αναφέρομαι στο πρόσφατο συνέδριο που έλαβε χώρα στην Κομοτηνή για τα 90 χρόνια από την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάνης, όπου και παραβρέθηκαν στελέχη του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων και είχαν την ευκαιρία να δουν στην πράξη όλα αυτά που εμείς φωνάζουμε κι εκείνοι δεν τα πιστεύουν. Εκεί ορισμένοι εκ των δημοσιογράφων του τουρκόφωνου τύπου της περιοχής μας θέλησαν να κάνουν ομιλίες στην τουρκική και όχι στην ελληνική και όταν αυτό δεν τους επιτράπηκε αποφάσισαν να αποχωρήσουν εις ένδειξη διαμαρτυρίας αφού όλα αυτά τα χρόνια είχαν μάθει να κάνουν ότι θέλουν χωρίς να τους φέρνει κανείς αντίρρηση και τώρα που βρέθηκε κάποιος να τους πει ΟΧΙ τους κακοφάνηκε.

Είμαι βέβαιος πως ακόμα και τώρα οι περισσότεροι εξ αυτών που ζουν μακριά από τη Θράκη δε μπορούν να καταλάβουν τη σημασία αυτών που λέω και ίσως να είναι αρκετοί εκείνοι που θα πουν πως δε θα πείραζε κανέναν μια ομιλία στην τουρκική αφού στην περιοχή ζουν και Τούρκοι. Όλα αυτά όμως θα τα πει ο Αθηναίος, εκείνος δηλαδή που ακούγοντας το όνομα Χασάν, Αχμέτ κλπ. θα βιαστεί να μιλήσει για έναν ακόμα Τούρκο που ζει στη Θράκη κι αυτό διότι δε γνωρίζει την πραγματική τους ιστορία και δε μπορεί να αντιληφθεί πως αυτός ο Χασάν, αυτός ο Αχμέτ μπορεί να είναι πολύ πιο Έλληνες από εκείνον.
 
 Όσοι πάλι γνωρίζουν τι ακριβώς συμβαίνει στη Θράκη θα πουν πως δεν υπάρχει κανένας λόγος οι τέτοιου είδους ομιλίες να γίνονται με τη χρήση της τουρκικής γλώσσας, αφού στην περιοχή αυτή ζουν μόνο Έλληνες πολίτες και η επίσημη γλώσσα τους είναι ασφαλώς η ελληνική. Ωστόσο ένα από τα επιχειρήματα που συνήθως χρησιμοποιούν σε αυτές τις περιπτώσεις για να μπορούν να κάνουν επίσημες ομιλίες στην τουρκική είναι πως αρκετοί, ίσως οι περισσότεροι από τους μουσουλμάνους της Θράκης, δε γνωρίζουν καλά την ελληνική γλώσσα κι αυτό δυστυχώς είναι κάτι που ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

 Ακόμα όμως και με αυτό τους το επιχείρημα δικαιώνουν όλους εμάς που φωνάζουμε πως η μειονοτική εκπαίδευση δεν είναι αρκετή και πως μέσα από τα μειονοτικά σχολεία οι Έλληνες μουσουλμάνοι δε μπορούν να μάθουν σωστά την ελληνική γλώσσα. Μιλάμε για τα ίδια μειονοτικά σχολεία που οι κύκλοι αυτοί του τουρκικού προξενείου υπερασπίζονται με τόσο πάθος, τη στιγμή που οι ίδιοι παραδέχονται πως οι μουσουλμάνοι της Θράκης δε γνωρίζουν καλά την ελληνική γλώσσα και για το λόγο αυτό κάνουν αυτές τις ομιλίες στην τουρκική. Θα πρέπει όμως κάποια στιγμή να αποφασίσουν διότι δε γίνεται να ισχύουν και τα δύο, δε γίνεται δηλαδή από τη μια να είναι καλά τα μειονοτικά μας σχολεία και από την άλλη οι μουσουλμάνοι που φοιτούν σε αυτά να μη μπορούν να μιλήσουν και να κατανοήσουν την ελληνική γλώσσα με αποτέλεσμα να υπάρχει η ανάγκη ομιλιών στην τουρκική, κάτι δεν ταιριάζει εδώ.

Ξεχνάνε όμως πως ακόμα κι αν τους επιτραπεί να κάνουν ομιλίες στην τουρκική γλώσσα, ελάχιστοι από τους μουσουλμάνους της περιοχής θα μπορέσουν να τις καταλάβουν κι αυτό διότι η μητρική γλώσσα των περισσότερων είναι η Πομακική. Κι αν είναι πολλοί εκείνοι που δε μπορούν να καταλάβουν μια ομιλία στην ελληνική είναι ακόμα περισσότεροι αυτοί που δε θα την καταλάβουν στην τουρκική. Με λίγα λόγια,  ενώ το λένε και οι ίδιοι πως αρκετοί από τους Έλληνες μουσουλμάνους δυσκολεύονται να κατανοήσουν την ελληνική γλώσσα, δεν τολμούν να πουν πως οι ίδιες και ακόμα μεγαλύτερες δυσκολίες υπάρχουν και ως προς την κατανόηση της τουρκικής, διότι όπως προανέφερα οι περισσότεροι μουσουλμάνοι στην καθημερινότητα τους χρησιμοποιούν την πομακική γλώσσα.

Για όσους τολμήσουν να αμφισβητήσουν αυτά που λέω τους προσκαλώ και τους προκαλώ παράλληλα να κάνουμε σε ανύποπτο χρόνο μια βόλτα στα πομακοχώρια, ακόμα και σε εκείνα που έχουν εκτουρκιστεί σε πολύ μεγάλο βαθμό, για να δούμε από κοντά μαζί ποια είναι η γλώσσα που μιλάνε στο σπίτι, στο καφενείο, στη δουλειά οι κάτοικοι τους. Είμαι όμως απόλυτα βέβαιος πως κανένας τους δε θα δεχθεί αυτήν την πρόσκληση και πρόσκληση μου, αφού ξέρουν καλύτερα κι ακόμα μένα τη γλώσσα που χρησιμοποιείται σε αυτά τα χωριά.
Ας αφήσουν λοιπόν αυτό το, καλό μεν, αλλά πολύ παλιό και ξεπερασμένο παραμυθάκι πως οι μουσουλμάνοι της Θράκης δεν ξέρουν καλά ελληνικά αλλά ξέρουν τουρκικά. Ούτε τη μια γλώσσα ξέρουν καλά ούτε την άλλη, παρόλο που ως Έλληνες πολίτες έπρεπε να ξέρουν το ίδιο καλά με τους χριστιανούς συμπολίτες μας την ελληνική γλώσσα. Αλλά για να τη μάθουν, θα πρέπει να έχουν και σωστά σχολεία διότι τα μειονοτικά μπορεί να είναι οτιδήποτε άλλο, εκτός από σχολεία. Είναι το μεγαλύτερο έγκλημα των ελληνικής πολιτείας εις βάρος των Ελλήνων μουσουλμάνων.

Από τόν σύμπακτο δίσκο "Πομάτσκι Πέσνε" (=Πομάκικα Τραγούδια), 1996.
Παραδοσιακό πομάκικο τραγούδι άπό χωριό Γοργόνα τού ορεινού όγκου τής Ροδόπης, ερμηνευτής ο 'Αλή Ρόγγο. Στο λαούτο, ο Δασκαλόπουλος Αναστάσιος.






Ξέσπασμα οργής σε Ισπανία και Ιταλία προκαλούν οι πολιτικές λιτότητας αλλά και o περιορισμός κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων όπως αυτό της διαμαρτυρίας.

Στη Μαδρίτη, χιλιάδες διαδηλωτές κατέβηκαν στους δρόμους κατά του νόμου - φίμωτρο και  προσπάθησαν να περικυκλώσουν το κτήριο της βουλής. Η διαδήλωση τους ήταν παράνομη, μιας και ο Δήμος της πόλης, ανακοίνωσε πωςδεν είχε ενημερωθεί εγκαίρως για τη διεξαγωγή της.

Οι συγκρούσεις με την αστυνομία δεν έλειψαν όπως και οι τραυματισμοί. Σύμφωνα με τα ισπανικά μέσα, 23 τραυματίστηκαν, ανάμεσα τους και αστυνομικοί ενώ συνελήφθησαν  7 άτομα. Στα πλακάτ και τα πανό των διαδηλωτών κυριαρχούσαν τα συνθήματα « ελευθερία στη διαμαρτυρία»  «το Λαικό κόμμα της χώρας είναι η ντροπή της Ισπανίας».

Ο νόμος της κυβέρνησης, προβλέπει μεταξύ άλλων, πρόστιμα για όσους διοργανώνουν διαμαρτυρίες χωρίς την έγκριση των αρχών αλλά και για αυτούς που δημοσιεύουν φωτογραφίες των αστυνομικών. Η διαδήλωση κοντά στη Βουλή, χωρίς άδεια μπορεί να επιφέρει πρόστιμο έως  600.000 ευρώ ενώ το πρόστιμο για εξύβριση  αστυνομικού μπορεί να φθάσει ακόμα και τα 30.000 Ευρώ.
 
Ξεχειλίζει η οργή στην Ιταλία

Σε πεδίο μάχης μετατράπηκαν δρόμοι σε Ρώμη Τορίνο και Βενετία ενώ συνεχίστηκαν και οι κινητοποιήσεις του κινήματος Φορκόνι, το οποίο προκαλεί μεγάλο προβληματισμό καθώς στις τάξεις του, πέραν των αγροτών και των φορτηγατζήδων, αγανακτισμένων και ανέργων,  έχουν βρει καταφύγιο και ακροδεξιές ομάδες.

Τα μέλη του κινήματος των Forconi που γεννήθηκε πριν από ένα 1 1/2 χρόνο στη Σικελία, γεμίζουν τις πλατείας της Ιταλίας διαδηλώνοντας κατά της πολιτικής λιτότητας.
Λένε ότι δεν θα φύγουν από εκεί, μέχρι να πέσει η κυβέρνηση.
Ωστόσο, παρότι αυτοαποκαλούνται ένωση αγροτών, κτηνοτρόφων και «φορτηγατζήδων», στους κόλπους τους θα βρει κανείς από στοιχεία της ακροδεξιάς, όπως η «Casa Pound» και η «Forza Nuova» μέχρι χούλιγκανς της Λάτσιο.

Την περασμένη Παρασκευή, στο Τορίνο, πραγματοποιήθηκε αντιφασιστική διαδήλωση κατά των Φορκόνι, στην οποία πήραν μέρος και μέλη του κομμουνιστικού κόμματος.

Χρωμοβόμβες κατά των αστυνομικών στο Τορίνο

Στο Τορίνο, εστία  διαδηλώσεων κατά της οικονομικής πολιτικής τις τελευταίες μέρες, φοιτητές εκτόξευσαν χθες χρωμοβόμβες εναντίον των αστυνομικών που περιφρουρούσαν το κτήριο το περιφερειακού συμβουλίου Palazzo della Ragione.

Και στη Ρώμη, μέλη του ακροδεξιού Casa Pound φορώντας μάσκες στα χρώματα της Ιταλίας και μαύρες κουκούλες προσπάθησαν να κατεβάσουν τη σημαία της ευρωπαικής ένωσης από τα γραφεία της Κομισιόν. Και τα κατάφεραν. Ο νούμερο 2 πάντως της Casa  Pound στην περιοχή συνελήφθη.

Στη Βενετία οι αστυνομικοί έκαναν χρήση δακρυγόνων για να σταματήσουν τις συγκρούσεις μεταξύ ακροδεξιών της Forza Nuova και αντιφασιστών διαδηλωτών κοντά στο σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης.

Η κατάσταση προκαλεί μεγάλη ανησυχία στην κυβέρνηση.

Χαρακτηριστική και δήλωση υπουργού Εσωτερικών Angelino Alfano ο οποίος προειδοποίησε ότι το κύμα διαδηλώσεων κατά των μέτρων λιτότητας φέρνει στη χώρα στο χείλος της εξέγερσης.

Αναλυτές και πολιτικοί επιστήμονες ερμηνεύουν διαφορετικά την οργή και εντοπίζουν ένα τεράστιο χάσμα ανάμεσα στην πολιτική εξουσία και την κοινωνία

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι από διαφορετικές ομάδες που κατεβαίνουν στους δρόμους αισθάνονται οργή διότι κανείς δεν τούς ακούει. Ένα μεγάλο κομμάτι της ιταλικής κοινωνίας δεν αισθάνεται ότι εκπροσωπείται από πουθενά. Ούτε από κόμματα ούτε από συνδικάτα λέει στον Guardian, ο Duncan McDonnell πολιτικός επιστήμονας του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου της Φλωρεντίας.

Πηγές: Russia Today, ANSA, Guardian
Από:  ertopen.com



Η υπόθεση με τις «κόκκινες γραμμές», που δήθεν βάζει η κυβέρνηση κάθε φορά που διαπραγματεύεται με την τρόικα, έχει γίνει το πιο σύντομο και διασκεδαστικό ανέκδοτο της μνημονιακής εποχής. Οπως αποδεικνύεται, ουδέποτε οι ελληνικές κυβερνήσεις έθεσαν σοβαρά, αδιαπραγμάτευτα όρια στους δανειστές, για να τα τηρήσουν. Ολα είναι ένα κακοστημένο πολιτικό, επικοινωνιακό θέατρο.

Εδώ και σχεδόν τέσσερα χρόνια είμαστε όλοι μάρτυρες ενός φαινομένου που επαναλαμβάνεται. Η τρόικα απαιτεί, βάζει στο τραπέζι, ενός φαινομενικού διαλόγου με τους αρμόδιους υπουργούς, τις απαιτήσεις της και πάντα στο τέλος τις επιβάλλει. Χωρίς ουσιαστικά καμία αντίσταση, καθώς η ελληνική πλευρά....
δείχνει αδύναμη ακόμη και να ψελλίσει ένα σθεναρό «όχι». Πόσω μάλλον να το κρατήσει μέχρι τέλους.
Το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Μόνοι τους, πρωθυπουργός και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, έγραφαν και έσβηναν τις «κόκκινες γραμμές», που οι ίδιοι ωστόσο σχεδόν ποτέ δεν σεβάστηκαν. Με τις πρώτες πιέσεις των Ευρωπαίων εταίρων μας, η υποχώρηση ήταν άτακτη και περίπου αυτονόητη. Και πάντα με την ίδια δικαιολογία. Βλέπετε, διακυβευόταν η δόση μας.

Οι πλειστηριασμοί και ο μόνιμος φόρος ακινήτων ήταν, υποτίθεται, στην ατζέντα των αδιαπραγμάτευτων. Κορυφαία κυβερνητικά στελέχη το διατυμπάνισαν με στόμφο επανειλημμένα. Ομως ήδη, όπως όλα δείχνουν, κυβέρνηση και τρόικα είναι ένα βήμα πριν από την τελική συμφωνία σε αυτά τα κρίσιμα ζητήματα. Και όταν λέμε συμφωνία, εννοούμε ότι τελικά θα γίνει της... τρόικας.

Η άρση της απαγόρευσης των πλειστηριασμών, έστω και μερικώς, παρά το μεταβατικό στάδιο, υπό ασαφή κριτήρια και προϋποθέσεις, ανοίγει το δρόμο για μαζικές εκποιήσεις πρώτης κατοικίας, πτώση της τιμής της ακίνητης περιουσίας των Ελλήνων, υποβάθμιση των τραπεζικών ασφαλειών.

Η υπέρογκη επιβάρυνση των πολιτών με διπλό χαράτσι στα ακίνητα διαλύει κάθε έννοια φορολογικής δικαιοσύνης, οδηγώντας σε δήμευση της μικρής ακίνητης ιδιοκτησίας.

Η κοροϊδία με τις επανασυνδέσεις ρεύματος στις φτωχές οικογένειες περιλαμβάνει μόλις 15.000 νοικοκυριά, ενώ χωρίς ρεύμα ζουν εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες.

Οπως και να 'χει, η κοινωνία είναι άλλη μία φορά χαμένη. Παρά τη γενικευμένη εξαθλίωση που έφεραν οι πολιτικές λιτότητας, οι πολίτες καλούνται πάλι να βγάλουν το φίδι της κρίσης από την τρύπα. Ηδη πληρώσαμε 73 δισ. ευρώ για τα Μνημόνια. Τα 40 δισ. ήταν οι κομμένοι μισθοί και συντάξεις. Τα άλλα 33 δισ. είναι η υπερφορολόγηση που δεν βλέπει ο κ. Στουρνάρας. Νισάφι πια. Ολα έχουν τα όριά τους. 
 
Από enet, μοντάζ Γρέκι

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Έχουν περάσει 40 και κάτι μήνες από την αποφράδα ημέρα της 23ης Απριλίου του 2010 όταν ο τέως Πρωθυπουργός της χώρας από το Καστελόριζο ανακοίνωσε την προσφυγή της χώρας στην μεγαλοψυχία και μεγαθυμία Ε.Ε. και ΔΝΤ.
Τριάμισι χρόνια μετά η χώρα συνεχίζει να ανεβαίνει έναν Γολγοθά χωρίς Ανάσταση.
Τριάμισι χρόνια μετά οι μόνοι ένοχοι είναι οι πολίτες τούτου εδώ του τόπου..
Κανένας δεν μιλά ποια για το τι έγινε τους μήνες που προηγήθηκαν της απόφασης.
Κανένας ποια δεν ενδιαφέρεται να μάθει αν κάποιος άλλος εκτός των υδραυλικών, ταξιτζήδων, φορτηγατζήδων ήταν υπεύθυνος για το ότι η χώρα μετασχηματίζεται σε μια αποικία χρέους.
Καρφωμένοι, ο καθένας μας, στον σταυρό του αναφωνούμε το Βιβλικό «ημείς μεν δικαίως, άξια γαρ ών επράξαμεν, απολαμβάνομεν»  
Και περιμένουμε φιλευσπλαχνία από τους δανειστές και εταίρους. Εκλιπαρούμε  για τον οίκτο τους, παραδίδοντας γη και ύδωρ.
Ακόμα και πάνω στον σταυρό συνεχίζουμε να είμαστε αφελείς. Αφελείς ή ακόμα χειρότερα γεννημένοι ανδράποδα.
Δεν θέλουμε, ή και δεν μπορούμε να καταλάβουμε την αλήθεια.
Οι τρείς κύριοι που μπαινοβγαίνουν στα Υπουργεία δεν ενδιαφέρονται για την πρόοδο ή τον «εκσυγχρονισμό» της χώρας και των πολιτών της.
Χρήμα αίμα και εξαθλίωση απαιτούν.
Στους τρείς κυρίους που μπαινοβγαίνουν στα Υπουργεία, δεν χρειάζεται να ψάξεις τα σακάκια τους για να δεις αν οπλοφορούν.  Έδειξαν στην Κύπρο τα όπλα τους και μάλιστα χωρίς αιδώ.
Το euro σίγουρα δεν είναι το σωστό νόμισμα, αν σκοπός σου είναι να απολαμβάνεις τα οφέλη ενός κοινωνικού κράτους, ενός κράτους δικαίου.
Η Ε.Ε. είναι η Ευρώπη των λαών μόνο για τις ώρες που ζητωκραυγάζουμε κάτω από τα μπαλκόνια.
Δεν χρειάζεται να δεις εισβολή ξένων δυνάμεων ή και τανκ στην πλατεία Συντάγματος για να ορίσεις τον όρο κατοχή. Υπάρχει και ο όρος «φόρου υποτελείς».
Οι οικονομικοί δολοφόνοι δεν ντύνονται με στολές παραλλαγής, και δεν θα έπρεπε να τους ψάχνουμε σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας.
Τους καλέσαμε και θα μας συντροφεύουν για το υπόλοιπο του βίου μας.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Παραβιάζεται ή όχι το Σύνταγμα; Και ο πιο αφελής έχει πλέον συνειδητοποιήσει ότι το Σύνταγμα παραβιάζεται κατά κόρον. Το λένε οι πάντες.
Όμως δεν παραβιάζεται το σύνολο του Συντάγματος και αυτό ακριβώς έχει προκαλέσει...
σύγχυση μεταξύ των πολιτών και αδράνεια σε ότι αφορά την ανάληψη δράσης κατά το ακροτελεύτιο άρθρο 120. Ένα μέρος του δεν παραβιάζεται και συγκεκριμένα:
Το Σύνταγμα χωρίζεται σε τέσσερα μέρη. 
α) τις γενικές αρχές, 
β) τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα των πολιτών, 
γ) την οργάνωση και λειτουργία της Πολιτείας και 
δ) τις ειδικές και μεταβατικές διατάξεις. 
Από τα πιο πάνω μέρη, εκείνο που αφορά την Πολιτεία, σε γενικές γραμμές, δεν παραβιάζεται.
Όταν όμως το Σύνταγμα λέει Πολιτεία, δεν εννοεί τους πολίτες, αλλά το πολιτικό προσωπικό (δηλαδή τις δύο εξουσίες, εκτελεστική και νομοθετική) και την δικαστική εξουσία. Στην πραγματικότητα ό,τι έχει να κάνει με τη νομιμοποίηση και την εξασφάλιση του πολιτικού προσωπικού, καθώς και την άσκηση της εξουσίας του (έστω και κατά παράβαση του υπολοίπου Συντάγματος), τηρείται με ευλάβεια και δεν παραβιάζεται. Σε ό,τι όμως, έχει να κάνει με τα δικαιώματα των πολιτών έχει γίνει κυριολεκτικά «σουρωτήρι».
Αυτή ακριβώς η τήρηση των κανόνων οργάνωσης της Πολιτείας, δηλαδή μονομερώς της ύπαρξης και των δικαιωμάτων του πολιτικού προσωπικού, είναι αυτό που δίνει μια επίφαση «δημοκρατικότητας» του πολιτικού συστήματος. Και αυτή τη «δημοκρατικότητα», επικαλείται το ίδιο το πολιτικό προσωπικό για να νομιμοποιεί την ύπαρξη και την εξουσία του και ταυτόχρονα να καταπατά τα δικαιώματα των πολιτών και να κυνηγάει κάθε πολιτικό αντίπαλο που αμφισβητεί την κατ’ επίφαση υφιστάμενη «δημοκρατικότητα».   
Αυτό πρέπει να αλλάξει. Είτε θα μπουν στην έννοια της Πολιτείας και οι πολίτες, είτε θα καταργηθεί αυτή η αντιδημοκρατική «Πολιτεία».
Πέτρος Χασάπης

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
-->
“Ντροπιασμένοι και εκτεθειμένοι, είναι έμπλεοι οργής πια «πράσινοι και βένετοι», καθώς ο ίδιος ο στρατηγός του υπουργείου Οικονομικών επιδεικτικά όχι μόνο τους αγνοεί, αλλά και τους εμπαίζει”

Καλύτερα είναι να φύγουν νύχτα. Από ανθρωπιστικής απόψεως, είναι καλύτερα να φύγουν όταν οι δρόμοι είναι ήσυχοι. Αργά την νύχτα. Πολύ αργά. Λίγο πριν το ξημέρωμα. Όταν οι δρόμοι είναι ήσυχοι. Χειρότερο κακό στον τόπο δεν μπορεί να κάνει ο πρωθυπουργός. Ας ξυπνήσει τον Κάρολο νωρίς. Έτσι κι αλλιώς οι ηλικιωμένοι ξυπνούν αχάραγο. Κι αν είναι και τον πάρει να φύγουν μαζί, αυτόν που με την υπογραφή του καταρράκωσε το Σύνταγμα, το οποίο υποτίθεται ότι πρώτος θα προστάτευε, ακόμα καλύτερα. Γιατί να περιμένει ακόμη ένα χρόνο; Κι ας μη φωνάξει τα τηλεοπτικά συνεργεία για κάλυψη. Θα τον κατανοήσουν άπαντες. Και η Ιστορία επίσης.
Καλύτερα είναι να φύγουν νύχτα. Ο κ. Σαμαράς με τον κ. Βενιζέλο. Μέσα σε τόσα δεινά που έχουν φέρει στην κοινωνία, θα της κάνουν και ένα καλό. Το καλύτερο που θα μπορούσαν να φανταστούν. Θ’ αρχίσει να ανασκουμπώνεται ο κόσμος, θα πιάσει την τσάπα ο αγρότης, το καλαπόδι ο τσαγκάρης, το πηλοφόρι ο χτίστης, το «ταυ» ο αρχιτέκτονας, θ’ ανοίξει τον υπολογιστή του ο άνθρωπος του γραφείου, τα βιβλία και τα τετράδιά του ο μαθητής και ο σπουδαστής, θα κάνει τέλος πάντων ο καθένας ο,τι ξέρει να κάνει, και θα ξανάρθει το χαμόγελο πίσω στα πρόσωπα μικρών και μεγάλων.
Καλύτερα είναι να φύγουν νύχτα, και κανείς δεν θα τους παρεξηγήσει. Γιατί το κατηγορηματικό, κάθετο και αδιαπραγμάτευτο «όχι νέα οριζόντια μέτρα» έγινε μπαλτάς δημίου που κατεβαίνει κάθετα στα κεφάλια των πολιτών με τη μορφή ενός φορολογικού πολυνομοσχεδίου που πρέπει να ψηφιστεί με τη διαδικασία του επείγοντος. Κι όσοι γλιτώσουν, να οδηγηθούν στον εξανδραποδισμό, στα σκλαβοπάζαρα των αγορών της Εσπερίας. Ούτε οι «κόκκινες γραμμές» των υποτελών γαλάζιων αρχόντων έγιναν σεβαστές από τους δανειστές, ούτε οι ικεσίες των πράσινων εταίρων τους για έλεος και φιλανθρωπία στους αναξιοπαθούντες ψηφοφόρους τους βρήκαν ώτα ακουόντων.
Καλύτερα είναι να φύγουν νύχτα, γιατί θα έχουν τη συμπόνια και των δικών τους ανθρώπων. Οι Σαμαρικοί των Καραμανλικών, οι οποίοι θεωρούν τον σημερινό ηγέτη της παράταξής τους ανίκανο να φυλάξει το σπίτι που του εμπιστεύτηκαν, και οι Βενιζελικοί των Παπανδρεϊκών και Σημιτικών, οι οποίοι αναζητούν το δρόμο της φυγής και της σωτηρίας αλλού, μακριά από την καταιγίδα που τράβηξε πάνω του ο σημερινός ηγέτης του αποδεκατισμένου πράσινου στρατοπέδου. 
Ντροπιασμένοι και εκτεθειμένοι, είναι έμπλεοι οργής πια «πράσινοι και βένετοι», καθώς ο ίδιος ο στρατηγός του υπουργείου Οικονομικών επιδεικτικά όχι μόνο τους αγνοεί, αλλά και τους εμπαίζει, όταν-ποιος ξέρει από ποιο γραφείο του εξωτερικού-τους φέρνει να ψηφίσουν με τη μορφή νόμου αξιώσεις που μόνο ο Κοκκινογένης πειρατής του μεσαίωνα θα μπορούσε να φανταστεί.
Καλύτερα, λοιπόν, είναι να φύγουν νύχτα. Κι ας αφήσουν τη μέρα για όλους τους άλλους.
Του Γρηγόρη Ρουμπάνη  από periodista

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ 

Θρασύτατοι έχουν γίνει οι ευρωσυµµορίτες της ΕΕ εναντίον των Ελλήνων. Αποθρασυµένοι πλήρως από τη δουλοφροσύνη της κυβέρνησης των σύγχρονων «Τσολάκογλου», του Σαµαρά, του Βενιζέλου και του πανάθλιου τσούρµου των υπουργών τους, θέλουν να κατακλέψουν ό,τι ανήκει σε αυτή τη χώρα. Να αρπάξουν τις καταθέσεις οποιουδήποτε χρωστάει στην εφορία χωρίς καν δικαστική απόφαση, ακόµη κι αν έχει κάνει ρύθµιση των οφειλών του (!), αποφασίζουν οι ντόπιοι δωσίλογοι και οι ξένοι επικυρίαρχοι. Την κλοπή των καταθέσεων όλου του κόσµου, αν οι τράπεζες δεν πάνε καλά εξαιτίας των χρηµατοπιστωτικών παιχνιδιών των τραπεζιτών, εισηγείται ο ίδιος ο πρόεδρος του Γιούρογκρουπ, ο ολλανδός Γερούν Ντέισελµπλουµ.

Η αρπακτικότητα και επιθετικότητα των ευρωπαίων καπιταλιστών δείχνει δύο τουλάχιστον πράγµατα:
Πρώτα πρώτα, την προχωρηµένη σήψη του καπιταλιστικού συστήµατος, το οποίο πλέον ληστεύει για να ικανοποιήσει τις αδηφάγες κορυφές του αντί να ενσωµατώνει όλο και περισσότερα κοινωνικά στρώµατα και οµάδες, όπως έκανε δύο αιώνες τώρα.
∆εύτερον, το συγκεκριµένο στόχο της γερµανικής αστικής τάξης τον οποίο υπηρετεί. Αποσταθεροποιώντας µε την απειλή της κατάσχεσης των καταθέσεων τα τραπεζικά συστήµατα πληθώρας κρατών της ευρωζώνης (Ιταλία, Ισπανία, Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία, Κύπρος, Σλοβενία κ.λπ.), θέλει να οδηγήσει σοβαρό τµήµα των καταθέσεων στις χώρες αυτές προς τη µετακίνησή του σε γερµανικές, γαλλικές ή ολλανδικές τράπεζες. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι από την 1η Αυγούστου του 2011 ως τις 31 Ιουλίου του 2012, από τις τράπεζες της Ιταλίας, Ισπανίας, Ελλάδας και Πορτογαλίας αποσύρθηκαν καταθέσεις συνολικού ύψους 326 δισεκατοµµυρίων ευρώ.
Την ίδια στιγµή, οι καταθέσεις στις τράπεζες των χωρών του «σκληρού» γερµανικού πυρήνα του ευρώ παρουσίασαν αύξηση συνολικού ύψους περί τα 300 δισεκατοµµύρια ευρώ! Και αναφερόµαστε ακόµη στο 2012, πολύ πριν δηλαδή την αρπαγή των χρηµάτων όσων είχαν καταθέσεις στην Κύπρο.

Μέσα στο κλίµα αυτό του ανοιχτά ληστρικού ολοκληρωτικού καπιταλισµού της εποχής µας µια απέραντη δυστυχία απλώνει στην Ελλάδα το ολέθριο µνηµονιακό καθεστώς που επέβαλε η ΕΕ και µε τόσο πάθος υπηρετούν ο Σαµαράς, ο Βενιζέλος και το πανάθλιο τσούρµο των υπουργών της Ν∆ και του ΠΑΣΟΚ. Ολη η Ελλάδα έχει ληξιπρόθεσµα χρέη προς την εφορία µετά την ανελέητη φοροεπιδροµή των ευρωληστών και των ντόπιων συνεργατών τους. Στις 31 Οκτωβρίου 2013 ληξιπρόθεσµες οφειλές προς το ∆ηµόσιο είχαν… 2.695.791 φυσικά πρόσωπα! Σχεδόν όλος ο πληθυσµός της χώρας δηλαδή, γιατί αν στα 2,7 εκατοµµύρια ατόµων που χρωστούν προσθέσουµε και τα 3,3 του οικονοµικά µη ενεργού πληθυσµού (3.327.869 άτοµα ήταν για την ακρίβεια), συγκριτικά λίγοι είναι όσοι έχουν ακόµη τη δυνατότητα να πληρώνουν την εφορία τους.
Την κρισιµότητα της ελληνικής οικονοµίας µάλιστα τη συνειδητοποιούµε περισσότερο, αν σηµειώσουµε ότι τα νοµικά πρόσωπα –δηλαδή οι επιχειρήσεις, οι εταιρείες, τα ιδρύµατα κ.λπ.– που έχουν ληξιπρόθεσµα χρέη προς την εφορία, από 148.658 που ήταν στις 31 ∆εκεµβρίου 2012 αυξήθηκαν µέσα στους δέκα πρώτους µήνες του 2013 σε… 487.686! Μιλάµε δηλαδή για αύξηση ποσοστού κοντά… 228% (!!!) των επιχειρήσεων που εµφάνισαν µέσα στο πρώτο δεκάµηνο του 2013 ληξιπρόθεσµες οφειλές στην εφορία. Από 150.000 πέρυσι έγιναν µισό εκατοµµύριο φέτος! Οσο απατεώνες κι αν είναι οι έλληνες επιχειρηµατίες και να προσπαθούν να εκµεταλλευθούν την κατάσταση, αυτή η εκτόξευση του αριθµού των εταιρειών που χρωστούν στην εφορία σηµατοδοτεί πολύ περισσότερο την προϊούσα κατάρρευση πληθώρας επιχειρήσεων, τις συνέπειες της οποίας θα αισθανθούν ακόµη πιο επώδυνα οι εργαζόµενοι το 2014 και τα επόµενα χρόνια, αν δεν αλλάξει η πολιτική που εφαρµόζεται υπό την πίεση του λαού από τα κάτω.

Ευνόητο είναι ότι υπό τις συνθήκες αυτές οι έλληνες κατρακυλούν προς τον πάτο της ευρωζώνης και της ΕΕ. Μέσα σε δύο µόνο χρόνια µνηµονιακής πολιτικής, από τις 31 ∆εκεµβρίου του 2010 ως τις 31 ∆εκεµβρίου του 2012, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ελλάδας από το 88% του µέσου όρου τα ΕΕ έπεσε στο 75%! Ραγδαία πτώση κατά 13 εκατοστιαίες µονάδες που έφερε την Ελλάδα στην προτελευταία θέση της ευρωζώνης στον σχετικό δείκτη. Περνάµε µόνο την Εσθονία από τις υπόλοιπες 16 χώρες του ευρώ το 2012, αλλά µε δεδοµένη τη νέα κατακρήµνιση του ελληνικού ΑΕΠ φέτος, θεωρείται πιθανότατο ότι θα µας περάσουν και οι Εσθονοί το 2013. Είµαστε σίγουροι… πρωταθλητές «ευρωµπατίρηδες» στην ευρωζώνη! Ζήτωσαν το ευρώ και το µνηµόνιο της ΕΕ! Ας είναι καλά πάντως ο αλήστου µνήµης «υπαρκτός σοσιαλισµός» που τροφοδότησε την ΕΕ µε όλες τις χώρες-παριές, γιατί αλλιώς θα ήµασταν τελευταίοι όχι µόνο στους 17 της ευρωζώνης αλλά και… 28οι στις 28 χώρες της ΕΕ! Για την ώρα, τη γλιτώνουµε στην 20ή θέση. Πίσω µας έχουµε τη Λιθουανία, την Εσθονία, την Πολωνία, την Ουγγαρία, τη Λετονία, την Κροατία, τη Ρουµανία και τη Βουλγαρία. Ολες ανατολικοευρωπαϊκές χώρες, καµιά δυτικοευρωπαϊκή! Μας πέρασαν µέχρι και η… Μάλτα και η Κύπρος!

∆εν τα γράφουµε όλα αυτά ούτε για να µελαγχολήσουµε ούτε για να καλαµπουρίσουµε µε τα χάλια µας. Είναι η εποχή, πρώτη φορά ύστερα από τριάντα και πλέον χρόνια από την ένταξη στην ΕΟΚ το 1981, που ευρύτατες µάζες του ελληνικού λαού συνειδητοποιούν σταδιακά ότι η συµµετοχή της Ελλάδας στην ΕΕ φέρνει πείνα, δυστυχία, φτώχεια. Η ευκαιρία είναι µοναδική για την ανάπτυξη ενός µαζικού κινήµατος εξόδου από την ΕΕ.

Πηγή Πριν

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Να λοιπόν που συμφωνούμε με το αφεντικό του "πρωθυπουργού", τον ψυχοπαθή κύριο Τρόμπσεν!
Εμείς μάλιστα πάμε την σκέψη του δυό βήματα παραπέρα:

Αφού, μία μέρα των ημερών, θα ψοφήσετε που θα ψοφήσετε, δεν ψοφάτε από τώρα, να ησυχάσουμε όλοι;

Και μ' αυτές τις χαρούμενες σκέψεις, ας περάσουμε μία καλή υπόλοιπη Κυριακή, μιά και ο υπέροχος καιρός μας υπενθυμίζει για ποιόν λόγο γίνονται όλα αυτά:
 
Για να ληστέψουν μία από τις πιό όμορφες πατρίδες του κόσμου!
'Εναν μικρό επίγειο παράδεισο...




Το ρίσκο τραπεζικών πτωχεύσεων θα επιβαρύνει τους μετόχους τους, αμέσως μετά τους καταθέτες τους ενώ, στο τέλος, τους φορολογουμένους πολίτες των εθνικών τραπεζών – εάν υποθέσουμε βέβαια ότι θα υπάρχουν εθνικές τράπεζες

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος 

Οι περισσότεροι εξακολουθούν να αναμασούν «το θρίλερ του χρέους», καθώς επίσης τον, μάλλον ακατάσχετο, βερμπαλισμό των «αντιμνημονιακών κομμάτων»: Είναι μη βιώσιμο και πρέπει να διαγραφεί ή, έστω, να αναδιαρθρωθεί το χρέος; Η λύση των προβλημάτων μας είναι η δραχμή, αφού έτσι θα μπορούμε να κόβουμε μόνοι μας χρήματα και να σωθούμε ως δια μαγείας; Θα καταργήσουμε τα μνημόνια μονομερώς, χωρίς να διακινδυνεύουμε τις δανειακές συμβάσεις; Η Ευρώπη δεν θα άντεχε τη χρεοκοπία της Ελλάδας, οπότε μπορούμε να την εκβιάσουμε;    
Από την άλλη πλευρά η πλήρης αποστασιοποίηση των Ελλήνων, η παντελής έλλειψη αντίδρασης, η σιωπή των «αμνών» καλύτερα πριν από τη σφαγή τους, δεν έχει να κάνει απλά με τα ερωτηματικά που τους βασανίζουν ή με τις αυθαίρετες απαντήσεις – ούτε με την κατάθλιψη και τις συνέπειές της. Πρωτίστως οφείλεται σε έναν βαθιά ριζωμένο ατομικισμό, τον οποίο το σύστημα καλλιέργησε, με επιτυχία προφανώς, επί σειρά δεκαετιών.
Ακόμα και στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, ο «νομοταγής Έλληνας πολίτης» δεν αντιλαμβάνεται ότι, κανείς δεν μπορεί να μας νικήσει όταν είμαστε ενωμένοι, για έναν κοινό και ξεκάθαρο σκοπό. Όμως, η ένωση και η συλλογικότητα προϋποθέτουν, έστω σε ένα βαθμό, το συμβιβασμό και την αναγνώριση του άλλου, ως άξιου σεβασμού – δεδομένο που προσκρούει δυστυχώς στην κλασική ελληνική έκφραση «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;
Ο ατομικισμός είναι επίσης αλληλένδετος με μία πρωτοφανή έλλειψη παιδείας, καθώς επίσης με μία συλλογική αυταπάτη. Όπως φαίνεται λοιπόν, και σε αυτό το κομμάτι έκανε πολύ καλή δουλειά το σύστημα, μέσω της ατελέστατης εκπαίδευσης – όπως επίσης μέσω των «συστημικών» ΜΜΕ, τα οποία επί δεκαετίες έτρεφαν τους θεατές, τους ακροατές και τους αναγνώστες τους με σκουπίδια (τελευταία και με τούρκικες σαπουνόπερες από κάποια κανάλια, τα οποία φαίνεται πως θαυμάζουν τον αθάνατο οθωμανικό πολιτισμό).
Κατ’ αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκαν στρατιές «λοβοτομημένων» οι οποίοι, μετά από μία τελική πλύση εγκεφάλου, απλά αναπαράγουν άθλια στερεότυπα και σαθρά πρότυπα – ενώ είναι ανίκανοι για συνδυαστική σκέψη και για απλή λογική
Ολοκληρώνοντας, μόνο εάν παραλύσει ο μηχανισμός που συντηρεί αυτό το σύστημα, το σύστημα θα καταρρεύσει. Ο μηχανισμός όμως αυτός δεν παραλύει μόνο με διαδηλώσεις και με διαμαρτυρίες. Εμείς οι ίδιοι τον συντηρούμε: με το να πληρώνουμε αυτά που μας επιβάλλει, με το να πηγαίνουμε υπάκουα στη δουλειά μας, με το να μη φέρνουμε αντιρρήσεις, με το να φοβόμαστε τον ίσκιο μας και με το να μην βλέπουμε τίποτα άλλο, πέρα απ’ την μίζερη ζωούλα μας και τον μικρόκοσμό μας.
Για να το πούμε απλά, εάν παραλύσουμε τον μηχανισμό που παράγει χρήματα και διεφθαρμένα κόμματα ή πολιτικούς, τότε αυτό το σαθρό σύστημα θα καταρρεύσει – αφού αυτό εξαρτάται από εμάς και όχι εμείς από αυτό.
Σε αυτή τη θέση βέβαια ο κλασικός αντίλογος των υπερασπιστών της υποτέλειας είναι ότι, θα κυριαρχήσει το χάος και η αναρχία. Όμως, είναι αδιαμφισβήτητο πλέον ότι ζούμε «κατ’ επίφαση εν τάξει» – εκτός εάν «τάξη» θεωρείται να μην ξέρεις τι φόρους θα σου επιβάλλουν την επόμενη εβδομάδα, αν θα έχεις δουλειά αύριο ή όχι, αν θα μπορείς να πληρώσεις φάρμακα, αν πρέπει να μεταναστεύσεις για να επιβιώσεις, αν τα νοσοκομεία θα έχουν γάζες, αν τα σχολεία θα συνεχίσουν να λειτουργούν και αν τα παιδιά σου θα έχουν το δικαίωμα να ονειρεύονται.
Ίσως πρέπει λοιπόν να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας – όχι όμως για να την παραδώσουμε ξανά σε κάποιον άλλον……” .
 .
Ανάλυση
Κρίνοντας από τις τελευταίες συζητήσεις, στις οποίες επικράτησε ξανά η θέση της Γερμανίας, η επείγουσα τραπεζική ένωση της Ευρωζώνης, την οποία θα ακολουθούσε η  δημοσιονομική και η πολιτική, δεν πρόκειται να συμβεί – γεγονός που σημαίνει ότι, το νόμισμα χωρίς πατρίδα, το ευρώ, η «κατασκευή» του οποίου είναι εξαιρετικά προβληματική, θα συνεχίσει να υπηρετεί μονομερώς τη Γερμανία.
Επιλέγοντας πολλές χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, να εισέλθουν στο ίδιο «κλουβί με τα θηρία», ελπίζοντας να «εξημερωθούν» και να γίνουν αλληλέγγυα μεταξύ τους, έχουν πλέον εγκλωβιστεί – χωρίς καμία προοπτική για -το μέλλον τους, επειδή εάν δεν δημιουργηθούν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, οι δυνατότητες τους να ανταγωνιστούν τη Γερμανία είναι μηδενικές.
Ειδικότερα, εάν δεν δώσει κανείς σημασία στις «πομπώδεις» ανακοινώσεις περί διάσωσης του ευρώ με κάθε θυσία, επιλέγοντας να διαβάσει τα «μικρά γράμματα», θα διαπιστώσει πως μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια, οι τραπεζικές διασώσεις θα παραμείνουν θέμα των εθνικών κρατών – τα οποία θα τις χρηματοδοτούν με δικά τους μέσα και όχι απ’ ευθείας από το ESM (τον ευρωπαϊκό μηχανισμό σταθερότητας, ο οποίος θα μετατραπεί στο ΔΝΤ της Γερμανίας).
Συνεχίζοντας, αυτό που μας προξενεί μεγάλη εντύπωση δεν είναι το ότι επιβάλλεται η Γερμανία, αλλά η προθυμία, με την οποία όλοι οι ηγέτες της Ευρωζώνης αποδέχονται την ηγεμονία της – παρά το ότι γνωρίζουν, τουλάχιστον στο θέμα της τραπεζικής ένωσης, πως αυτά που συμφωνήθηκαν θα επιδεινώσουν τις υφεσιακές πιέσεις στις οικονομίες τους.
Η αιτία είναι το ότι, η ΕΚΤ θα τοποθετήσει κάτω από την εποπτεία της συνολικά 128 μεγάλες τράπεζες – ερευνώντας τους ισολογισμούς τους, για να ανακαλύψει τα επισφαλή δάνεια. Στη συνέχεια, θα δρομολογήσει τις γνωστές μας «προσομοιώσεις ακραίων καταστάσεων» (stress test), υποχρεώνοντας εκείνες τις τράπεζες, οι οποίες θα αποδειχθεί πως δεν έχουν τα αναγκαία κεφάλαια, να προβούν στην αύξηση τους.
Γνωρίζοντας το οι τράπεζες, είναι προφανές ότι θα μειώσουν τα ρίσκα τους, περιορίζοντας τα δάνεια τους προς την πραγματική οικονομία – με αποτέλεσμα να ενταθεί επικίνδυνα η παγίδα ρευστότητας, να μειωθούν οι τιμές των προϊόντων και να κλιμακωθεί η ύφεση σε πολλές χώρες, εξελισσόμενη σε αποπληθωρισμό.
Περαιτέρω, επανερχόμαστε στον ίδιο «φαύλο κύκλο» – όπου οι τράπεζες έσωζαν τα κράτη αγοράζοντας τα ομόλογα τους, χρεοκοπούσαν εξ αυτού  και στη συνέχεια τα κράτη έσωζαν τις τράπεζες, με χρήματα των φορολογουμένων τους. Στην ιστορία λοιπόν με τους δύο μεθυσμένους, οι οποίοι στηρίζονται μεταξύ τους για να μην πέσουν στο έδαφος – αδιαφορώντας εντελώς για το τι συμβαίνει γύρω τους.
Εάν τώρα, όπως λέγεται, απαγορεύσει η ΕΚΤ τις αγορές κρατικών ομολόγων από τις τράπεζες, για να μην κινδυνεύουν όταν τυχόν χρεοκοπούν τα κράτη, τότε θα έχουν τοποθετηθεί οι βάσεις πτώχευσης των κρατών, αποκλειστικά και μόνο εις βάρος των πολιτών τους – γεγονός που θα πρέπει να προβληματίσει ιδιαίτερα τις χώρες του Νότου, οι οποίες θα μετατραπούν σε χρεοκοπημένα προτεκτοράτα, απόλυτα εξαρτημένα από την ΕΚΤ και τη Γερμανία.
Αντί λοιπόν να υποχρεωθούν οι τράπεζες να συνεισφέρουν περισσότερα χρήματα σε ένα κοινό ταμείο διάσωσης, είτε δικής τους, είτε των καταθέσεων τους, καθώς επίσης να δρομολογηθεί ο διαχωρισμός τους σε επενδυτικές και εμπορικές, έτσι ώστε να είναι πιο ασφαλείς οι καταθέτες τους, η Ευρώπη, η Γερμανία δηλαδή, «θεσμοθετεί» την απόλυτη κυριαρχία των μεγάλων τραπεζών.
Την ίδια στιγμή, μεταφέρεται το ρίσκο τυχόν τραπεζικών πτωχεύσεων στους μετόχους τους, αμέσως μετά στους καταθέτες τους (haircut) και, τέλος, στους φορολογουμένους πολίτες των εθνικών τραπεζών – εάν υποθέσουμε βέβαια ότι θα συνεχίσουν να υπάρχουν εθνικές τράπεζες αφού, κρίνοντας τουλάχιστον από την Ελλάδα, ο ενδιάμεσος ιδιοκτήτης τους, το ΤΧΣ, έχοντας τη συντριπτική πλειοψηφία των μετοχών τους, θα τις πουλήσει στις ξένες μεγαλύτερες.
Στην περίπτωση αυτή θα καλούνται, για παράδειγμα, οι Έλληνες ή οι Ιταλοί να διασώζουν τράπεζες τυπικά δικές τους και ουσιαστικά γερμανικές – επειδή διαφορετικά θα χάνουν τις καταθέσεις τους. Πιθανότατα λοιπόν η Γερμανία θα εξασφαλίσει τον έλεγχο του κυκλοφοριακού συστήματος της Ευρωζώνης, των τραπεζών δηλαδή, θέτοντας κάτω από την απόλυτη ηγεμονία της όλες τις χώρες.

Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΥΠΕΡΟΧΗ
Εάν οι ευρωπαϊκές χώρες, υιοθετώντας το κοινό νόμισμα, γνώριζαν πως δεν θα ακολουθούσε η τραπεζική, η δημοσιονομική, καθώς επίσης η πολιτική ένωση της Ευρώπης, τότε στην κυριολεξία αυτοκτόνησαν – αφού είναι αδύνατον να ανταγωνιστούν τη Γερμανία.
Απλά και μόνο η εσωτερική αγορά της (100 εκ. άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένης της Αυστρίας και μέρους της Ελβετίας), επιτρέπει στις επιχειρήσεις της να αναπτύσσονται πολύ πιο εύκολα - αυξάνοντας τα μεγέθη τους σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην μπορούν να τις ανταγωνισθούν οι άλλες χώρες. Στη συνέχεια, εισβάλλοντας χωρίς συναλλαγματικά ή άλλα ρίσκα στα υπόλοιπα κράτη της Ευρωζώνης μπορούν, χρησιμοποιώντας μεθόδους «damping», να κυριαρχήσουν πλήρως στις αγορές τους.
Αναλυτικότερα, χαμηλώνουν στην αρχή τις τιμές πώλησης κάτω του κόστους, «επιδοτούμενες» από τις υψηλότερες τιμές στην εσωτερική τους αγορά – με αποτέλεσμα να κλείνουν ή να εξαγοράζουν τις ανταγωνιστικές επιχειρήσεις. Αφού συμβεί αυτό, τότε αυξάνουν τις τιμές στις χώρες που μονοπωλούν, μειώνοντας τες πλέον στη δική τους – οπότε επιδοτείται ουσιαστικά το βιοτικό επίπεδο των Γερμανών, εις βάρος των Ολλανδών, των Ελλήνων, των Ιταλών κοκ.
Οι γερμανικές επιχειρήσεις έχουν ένα ακόμη ανταγωνιστικό πλεονέκτημα σήμερα, σαν αποτέλεσμα της κρίσης χρέους της Ευρωζώνης – από την οποία, όπως είναι γνωστό, τρέφεται η Γερμανία, όσο καμία άλλη χώρα στον πλανήτη, αφού εισρέουν στην οικονομία της πολύ μεγάλα ποσά χρημάτων, με μηδενικό κόστος (χαμηλά επιτόκια), διευκολύνοντας την αύξηση των εξαγωγών και του ΑΕΠ της, οπότε των εσόδων του δημοσίου της, χωρίς να ανατιμάται το νόμισμα της.  Στο γράφημα που ακολουθεί φαίνεται η εξέλιξη των γερμανικών τόκων, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ της χώρας:
.
Τόκοι του δημοσίου στη Γερμανία (ποσοστά επί του ΑΕΠ). (*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)
Τόκοι του δημοσίου στη Γερμανία (ποσοστά επί του ΑΕΠ).
(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)
.
Η εξέλιξη δε των επιτοκίων δανεισμού της Γερμανίας, ειδικά μετά το ξέσπασμα της κρίσης (2007), τεκμηριώνει με τον καλύτερο δυνατόν τρόπο τα τεράστια οφέλη της – εις βάρος φυσικά όλων των υπολοίπων κρατών:
 .
Πραγματικό (αποπληθωρισμένο) επιτόκιο του γερμανικού-δημοσίου (σε ποσοστά του χρέους του εκάστοτε προηγουμένου έτους). (*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)
Πραγματικό (αποπληθωρισμένο) επιτόκιο του γερμανικού-δημοσίου (σε ποσοστά του χρέους του εκάστοτε προηγουμένου έτους).
(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)
.
Επανερχόμενοι στα τεράστια ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα των εταιρειών της, οφείλουμε να σημειώσουμε πως όταν ένα κράτος δανείζεται με χαμηλά επιτόκια, τότε το ίδιο συμβαίνει με τις τράπεζες, καθώς επίσης με όλους τους υπόλοιπους οφειλέτες – τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις.
Στα πλαίσια αυτά, η βιομηχανία, καθώς επίσης όλες οι υπόλοιπες εταιρείες της Γερμανίας, εξοικονομούν τόσο μεγάλα ποσά από τους τόκους (γράφημα που ακολουθεί), τα οποία τις καθιστούν «de facto» ασυναγώνιστες – σε σχέση με τις επιχειρήσεις των άλλων «εταίρων» της.
.
Εξοικονόμηση τόκων των γερμανικών επιχειρήσεων (πορτοκαλί = επιτόκιο παλαιών χρεών, μπλε = επιτόκιο νέων χρεών, πράσινο = εξοικονόμηση). (*Πατήστε στην εικόνα μεγέθυνση)
Εξοικονόμηση τόκων των γερμανικών επιχειρήσεων
(πορτοκαλί = επιτόκιο παλαιών χρεών, μπλε = επιτόκιο νέων χρεών, πράσινο = εξοικονόμηση).
(*Πατήστε στην εικόνα μεγέθυνση)
 .
Όπως φαίνεται από το γράφημα, η εξοικονόμηση των γερμανικών επιχειρήσεων μόνο από τους τόκους έως το 2016 φτάνει στα 70 δις € – όπου τα παλαιά δάνεια τους είχαν επιτόκιο 5,68%, ενώ τα καινούργια μόλις 2,84%. Προφανώς είναι αδύνατον να τις ανταγωνιστούν οι ελληνικές ή άλλες επιχειρήσεις, όταν όχι μόνο χρεώνονται με πολύ υψηλότερα επιτόκια, αλλά δυσκολεύονται ακόμη και οι υγιείς να εξασφαλίσουν το δανεισμό τους.
Εάν δε προσθέσουμε στους τόκους τη συνεχώς αυξανόμενη φορολόγηση των ελληνικών επιχειρήσεων, το κόστος της γραφειοκρατίας και όλα τα υπόλοιπα, τότε θα κατανοήσουμε πως η υπεροχή της Γερμανίας δεν οφείλεται σε κάποιο θαύμα -  αλλά στις οικονομικές συνθήκες που έχει εξασφαλίσει η κυβέρνηση της, με τη βοήθεια της ζώνης του ευρώ, εις βάρος όλων των υπολοίπων.
Συμπεραίνουμε λοιπόν πως κάτω από τις παραπάνω προϋποθέσεις δεν υπάρχει μέλλον για καμία χώρα της Ευρωζώνης – όσο η Γερμανία έχει τα παραπάνω πλεονεκτήματα, με αποτέλεσμα να εισβάλλει οικονομικά σε όλα τα κράτη, τα οποία αδυνατούν να προστατεύσουν τα σύνορα τους.
Επομένως, υπάρχουν δύο μόνο λύσεις για τη ζώνη του ευρώ, εκ των οποίων η δεύτερη είναι ίσως προτιμότερη, κάτω από τις συνθήκες που έχει δημιουργήσει η παγκοσμιοποίηση:
(α)  Η ελεγχόμενη διάλυση της, έτσι ώστε όλες οι χώρες που την αποτελούν να επιστρέψου στην αφετηρία – ανακτώντας τη νομισματική τους κυριαρχία, για να προστατεύουν καλύτερα τις οικονομίες τους.
(β)  Η εκδίωξη της Γερμανίας από την Ευρωζώνη, έτσι ώστε να μπορέσουν να ενωθούν ισότιμα όλες οι υπόλοιπες χώρες – τραπεζικά, δημοσιονομικά και πολιτικά δηλαδή, δημιουργώντας τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης.
Άλλη λύση δεν υπάρχει και δεν πρόκειται φυσικά να υπάρξει – ενώ, εάν αργήσει να συνειδητοποιηθεί, τα επακόλουθα για όλες τις χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, θα είναι εξαιρετικά οδυνηρά.

Ο ΥΠΟΛΟΙΠΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ
Έχοντας αναφερθεί σε πολλές αναλύσεις μας στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν όλες ανεξαιρέτως οι περιοχές του πλανήτη, το γράφημα που ακολουθεί παρουσιάζει τις βασικές τους ασθένειες από γερμανικής «σκοπιάς» – τις χρηματοπιστωτικές φούσκες ειδικότερα, η ενδεχόμενη «έκρηξη» των οποίων θα προκαλέσει τεράστιες ζημίες στον πλανήτη.
.
(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)
(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)
.
Κατά την άποψη μας, το ασφαλέστερο λιμάνι είναι ακόμη η Ευρώπη – ενώ η «απελευθέρωση» της από τη Γερμανία θα έλυνε το μεγαλύτερο μέρος των προβλημάτων της. Από την άλλη πλευρά, η πλέον επικίνδυνη περιοχή, παρά το ότι δεν εμφανίζεται στο «χάρτη», είναι η Ιαπωνία – η οποία ευρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας.
Οι Η.Π.Α. βέβαια, εάν χειρισθούν σωστά την ποσοτική χαλάρωση (γράφημα που ακολουθεί), παράλληλα με τις αυξημένες δυνατότητες τους πλέον στην ενέργεια, θα μπορέσουν ίσως να ξεφύγουν πρώτες από την κρίση – την οποία φυσικά οι ίδιες προκάλεσαν και εξήγαγαν στον πλανήτη.
 .
Η αποτελεσματικότητα των QE. (*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)
(*Πατήστε στην εικόνα για μεγέθυνση)
.
Με βάση το γράφημα, η αποτελεσματικότητα των «προγραμμάτων χαλάρωσης» εξαρτάται αφενός μεν από τα χρήματα που δαπανώνται, αφετέρου από το τι κάνουν οι άνθρωποι με αυτά τα χρήματα.
Εάν οι άνθρωποι αγοράσουν αντικείμενα που ρευστοποιούνται άμεσα (μετοχές κλπ. – «πράσινος δρόμος»), τότε η αποτελεσματικότητα θα είναι μηδαμινή. Εάν συμβεί το αντίθετο («λευκός δρόμος»), εάν δηλαδή επενδυθούν τα χρήματα στην πραγματική οικονομία, τότε το πρόγραμμα θα αποδειχθεί εξαιρετικά επιτυχημένο.
 .
ΕΠΙΛΟΓΟΣ  
Είμαστε απολύτως πεπεισμένοι ότι, όλοι σχεδόν οι Ευρωπαίοι Πολίτες, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο, αντιμετωπίζουν ανάλογα προβλήματα με εμάς – αφού όλοι υποφέρουμε από την κατάλυση της Δημοκρατίας, από τη δικτατορία των αγορών, από τις επεκτατικές βλέψεις της πρωσικής Γερμανίας, από την ανεπάρκεια των πολιτικών, από τη διαφθορά, από τη διαπλοκή κοκ.
Ειδικά όσον αφορά τους Γερμανούς Πολίτες οι οποίοι, από πολλά χρόνια τώρα, έχουν υποχρεωθεί σε μία διαρκή πολιτική λιτότητας, συνδυασμένη με τρομακτικές φορολογικές επιδρομές, προς όφελος της ισχυροποίησης του κράτους τους, θεωρούμε ότι είναι ίσως αυτοί που υποφέρουν περισσότερο από όλους μας – υποθέτοντας φυσικά ότι δεν θέλουν να βιώσουν ξανά τα αποτελέσματα ενός παγκοσμίου πολέμου.
Αν και θεωρούμε λοιπόν ότι, δεν είμαστε οι μοναδικοί, οι οποίοι αντιμετωπίζουν προβλήματα, ενώ πιστεύαμε ανέκαθεν στην Ευρωπαϊκή Ιδέα, είμαστε παράλληλα υποχρεωμένοι να λάβουμε τα μέτρα μας – να μην επιτρέψουμε δηλαδή τον περαιτέρω εξευτελισμό ή/και το διασυρμό μας, την άσκοπη κατάλυση της εθνικής μας κυριαρχίας, τη λεηλασία της δημόσιας και ιδιωτικής μας περιουσίας, καθώς επίσης την καταδίκη της πατρίδας μας σε μία «κυλιόμενη χρεοκοπία». Στα πλαίσια αυτά, η έγκαιρη αναζήτηση πραγματικών, πρακτικών και εφαρμόσιμων λύσεων, ακόμη και ανατρεπτικών, είναι ίσως η μεγαλύτερη υποχρέωση μας.
Οι λύσεις αυτές οφείλουν να είναι αρχικά μέσα στα πλαίσια της Ενωμένης Ευρώπης και του κοινού νομίσματος – σημαντικότατα επιτεύγματα, τα οποία δεν πρέπει σε καμία απολύτως περίπτωση να θυσιάσουμε, επειδή μία και μόνο χώρα δημιουργεί προβλήματα. Εν τούτοις, οφείλουμε να ερευνήσουμε και άλλες δυνατότητες, οι οποίες θα εξαρτώνται αποκλειστικά και μόνο από εμάς – αφού δεν μπορούμε να επιβάλλουμε τις απόψεις μας, όσο και αν το επιθυμούμε.
Σε κάθε περίπτωση φυσικά, θα ήταν προτιμότερο όλων το να αποβληθεί η Γερμανία, εάν συνεχίσει να παραμένει αδιάλλακτη και μη συνεργάσιμη – αφού, εάν καθυστερήσει η τραπεζική, η πολιτική, καθώς επίσης η δημοσιονομική ένωση, με την παράλληλη «ενεργοποίηση» της ΕΚΤ (Ευρωομόλογα κλπ.), η ήδη «παραπαίουσα» Ευρωζώνη θα καταδικαστεί αμετάκλητα.

Black-Strip
V.V.
 Ο κ. Βασίλης Βιλιάρδος είναι ένας σύγχρονος οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου – όπου και δραστηριοποιήθηκε επαγγελματικά για αρκετά χρόνια, με ιδιόκτητες επιχειρήσεις.
Έχει γράψει το βιβλίο “Υπέρβαση Εξουσίας”, το οποίο αναφέρεται στο φορολογικό μηχανισμό της Γερμανίας, ενώ έχει  εκδώσει τρία βιβλία αναφορικά με την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, με τον  τίτλο “Η κρίση των κρίσεων”.
Έχει ασχοληθεί με σημαντικές έρευνες και αναλύσεις επί του αντικειμένου του (μακροοικονομία), επί διεθνούς επιπέδου, οι οποίες φιλοξενούνται τακτικά σε ημερήσιες εφημερίδες, περιοδικά και ηλεκτρονικές ιστοσελίδες.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου