Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

20 Ιουλ 2012


Του Francesco Sisci
Αsia Times
20 Ιουλίου 2012
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Η "Ευρώπη" δεν είναι oύτε όραμα, ούτε πολιτική αποστολή. Δεν είναι κάτι ικανό να εμπνεύσει τους πολίτες των χωρών αυτής της ηπείρου να αφοσιωθούν σε κάτι με την καρδιά τους, αψηφώντας τους οποιουσδήποτε κινδύνους. Ωστόσο, κάποιοι επιμένουν να επιδιώκουν την πραγμάτωση του "οράματος", για πολύ πρακτικούς λόγους, προς το δικό τους συμφέρον, και σε αυτούς συμπεριλαμβάνεται η Γερμανία.

Να τι είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, σύμφωνα με την Γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ, η οποία περιέγραψε με σαφήνεια το κεντρικό πλαίσιο της σημερινής κρίσης της ευρωζώνης σε μια πρόσφατη συνέντευξή της στο γερμανικό τηλεοπτικό δίκτυο ZDF:

"Η Γερμανία θα ήταν πρόθυμη να βοηθήσει τα ασθενέστερα κράτη που αντιμετωπίζουν δυσκολίες, αλλά σε αντάλλαγμα θα επιδιώξουμε περισσότερο "ευρωπαϊκό" έλεγχο αυτών των κρατών μελών".

Πολύ θετικό μήνυμα για όλη την Ευρώπη, θα σκεφτούν κάποιοι. Πρόκειται για ένα σαφές μήνυμα ότι οι Βρυξέλλες θα αποκτήσουν μεγαλύτερη πολιτική ένωση με τα "αμελή" και "ανεύθυνα" μέλη της Ένωσης. Και είναι ένα σαφές μήνυμα επίσης προς τις αγορές και όσους κερδοσκοπούν εις βάρος του ευρώ. Ένα μήνυμα που λέει ότι η Γερμανία, η μεγαλύτερη οικονομία στη ζώνη του ευρώ, πράγματι θα παρέμβει για να υπερασπιστεί το κοινό νόμισμα.

Η καγκελάριος τόνισε:

"Δεν θα υπάρξει αλληλεγγύη [στην Ευρώπη], χωρίς ελέγχους. Η ύπαρξη ενός κοινού νομίσματος σημαίνει, βέβαια, ότι υπάρχουν πλεονεκτήματα εκτός από τις υποχρεώσεις, και οι πολιτικές αποφάσεις του κάθε μέλους επηρεάζουν τις άλλες χώρες. Οφείλουμε να είμαστε πιο ενεργοί, παρακολουθώντας αυστηρά την κατάσταση. Οφείλουμε, επίσης, να προσφέρουμε στα θεσμικά όργανα της ΕΕ περισσότερη ισχύ προκειμένου να ενεργούν κατά των χωρών οι οποίες δεν σέβονται τους κανόνες. Να υπάρχει ένα στοιχείο ελέγχου που θα είναι δεσμευτικό και δεν θα επιτρέπει εύκολα παραβιάσεις των κανόνων που έχουμε επιβάλει".

Η Μέρκελ επανέλαβε στη συνέχεια την έκκλησή της για αυξημένες εξουσίες σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης. "Η Ευρώπη πρέπει να γίνει αποκτήσει μεγαλύτερη συνοχή", είπε, "και το δημοσιονομικό σύμφωνο είναι ένα βήμα προς αυτή την κατεύθυνση". Πρόσθεσε δε ότι τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα θα πρέπει να έχουν πιο διευρυμένες εξουσίες ώστε να επιβάλουν κυρώσεις στα κράτη μέλη που δεν τηρούν τους κανόνες.

Ωστόσο, η ευθύνη για τη διάσωση του κοινού νομίσματος έχει μετατεθεί σήμερα από το Βερολίνο στις τις πρωτεύουσες των χωρών που αντιμετωπίζουν δημοσιονομική κρίση. Οι χώρες αυτές καλούνται να αποφασίσουν εάν θα δεχθούν την άσκηση μεγαλύτερου ελέγχου επί των χρηματοπιστωτικών συστημάτων τους από τις Βρυξέλλες ή απλά θα εγκαταλείψουν το ευρώ. Είναι μια πολιτική επιλογή που θα κρίνει την εθνική κυριαρχία αυτών των χωρών, επειδή οι κυβερνήσεις τους, για κάποιους λόγους, δεν έχουν καταφέρει μέχρι τώρα να θέσουν σε εφαρμογή τα αναγκαία μέτρα ώστε να "διασωθούν" από μόνες τους.

Στην περίπτωση αυτή, η οικονομική κρίση μετατρέπεται σαφώς σε πολιτική πρόκληση. Είναι οι "σπάταλες" χώρες της ομάδας των PIIGS (Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ιταλία, Ελλάδα και Ισπανία) διατεθειμένες να εγκαταλείψουν μέρος της κυριαρχίας τους και να το παραχωρήσουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Στην περίπτωση αυτή, όποια και να είναι η απάντησή τους, θα είναι θετική για την Ευρωπαϊκή Ένωση, θεωρητικά. Εάν αυτά τα κράτη αποφασίσουν να διατηρήσουν την κυριαρχία τους, τότε απλά και εθελοντικά κινούνται εκτός της ζώνης του ευρώ. Θα είναι μια εθελοντική αποχώρηση που δεν θα εκθέσει την Ένωση. Εάν, αντίθετα, τα κράτη αυτά αποφασίσουν να μείνουν στην νομισματική ένωση, παραχωρώντας έστω και μέρος της εθνικής τους κυριαρχίας στις Βρυξέλλες, η ΕΕ θα ενισχυθεί, γεγονός που θα συμβάλει σημαντικά στην δημιουργία μιας ισχυρότερης πολιτικής ένωσης μέσα στη "γηραιά ήπειρο".

Το πραγματικό ζήτημα δεν αφορά τόσο τις μικρότερες χώρες, των οποίων η απόφαση να κινηθούν εκτός του κοινού νομίσματος δεν θα έχει τόσο σοβαρές επιπτώσεις στην ευρωζώνη, όσο αυτή των μεγαλύτερων οικονομιών: της Ισπανίας και, φυσικά, της Ιταλίας. Εάν οποιαδήποτε από αυτές τις δύο χώρες αποχωρούσε από τη νομισματική ένωση, αυτό θα μπορούσε να προκαλέσει μια αλυσιδωτή αντίδραση, δημιουργώντας μια κρίση πανευρωπαϊκών και παγκόσμιων διαστάσεων.

Ωστόσο, εάν κάποιο από αυτά τα κράτη έμπαινε σε μηχανισμό στήριξης, χωρίς να του επιβληθούν οι έλεγχοι που προωθούνται, αυτό όχι μόνο θα προκαλούσε το θυμό των Γερμανών φορολογούμενων, αλλά ίσως και να απομυζούσε σταδιακά από την οικονομική δύναμη Γερμανίας και όλων των "πειθαρχημένων" χωρών του Βορρά, οι οποίες δεν αποκλείεται να κατέληγαν να ενισχύουν μια ζωή τις χώρες που οι ίδιες ισχυρίζονται ότι σπαταλούν όλους αυτούς τους πόρους.

Επομένως, με τη λογική αυτή, ο πολιτικός έλεγχος πάνω σε αυτές τις "απείθαρχες" χώρες συνιστά απόλυτη αναγκαιότητα, προκειμένου να σωθούν οι χώρες αυτές από τον ίδιο τον αυτοκαταστροφικό εαυτό τους - και φυσικά, για να επωφεληθούν και οι "ενάρετες" χώρες, με πρώτη και καλύτερη τη Γερμανία, που είναι πάντα πρόθυμες να δώσουν ένα χεράκι.

Η αναγκαιότητα αυτή δημιουργεί πολύ διαφορετικά σενάρια σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Ακούμε ότι οι Βρυξέλλες θα πρέπει να θεσπίσουν μηχανισμούς που θα τους επιτρέπουν να αποκτήσουν τον ουσιαστικό έλεγχο των οικονομιών των χωρών αυτών. Δηλαδή, οι Βρυξέλλες υποτίθεται ότι θα πρέπει να αποκτήσουν πρόσβαση στην διαχείριση της οικονομίας, της εκπαίδευσης και της υγειονομικής περίθαλψης της Ιταλίας και της Ισπανίας - και, ενδεχομένως, στην αναδιοργάνωση αυτών των τομέων. Πρόκειται για ένα τεράστιο έργο, τόσο για τις Βρυξέλλες, όσο και για τις "απείθαρχες" χώρες.

Στην περίπτωση αυτή, η Ιταλία και η Ισπανία έχουν την επιλογή είτε να περιμένουν οι Βρυξέλλες να αναμορφώσουν τις κρατικές δομές τους, είτε να πάρουν οι ίδιες πρωτοβουλία, περιορίζοντας τις εξωτερικές παρεμβάσεις. Πρόσφατες κινήσεις αυτού του τύπου από την πλευρά της Μαδρίτης που αποσκοπούσαν στην ανασύσταση του τραπεζικού συστήματός της, αλλά και από τη Ρώμη, για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του δημόσιου χρέους της και αυτό της πώλησης κρατικών περιουσιακών στοιχείων, έγιναν με σκεπτικό αυτή την κατεύθυνση. Η Ιταλία έχει βρεθεί και πάλι στο επίκεντρο αυτής της αναδιοργάνωσης.

Την περασμένη εβδομάδα, ο Ιταλός πρωθυπουργός, Mario Monti, έδειξε να κερδίζει την εμπιστοσύνη κάποιων μελών μιας επιλεγμένης ομάδας Αμερικανών επιχειρηματιών και πολιτικών λόγω του προγράμματός του για την αναδιάρθρωση της οικονομίας. Μετά από αυτό, ξεκίνησε ένα πρόγραμμα ιδιωτικοποίησης των κρατικών περιουσιακών στοιχείων, το οποίο είναι πιθανό να αποφέρει έσοδα περίπου 600 δισ. ευρώ, μειώνοντας έτσι το δημόσιο χρέος της Ιταλίας κατά 30%. Τα προγράμματα αυτά υποτίθεται ότι πρέπει να εφαρμοστούν για μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλάζοντας την πολιτική και κοινωνική δομή της Ιταλίας και όλων των ενδιαφερομένων χωρών.

Εκατομμύρια πολίτες καλούνται να αλλάξουν τη ζωή τους, ακόμα και τον τρόπο σκέψης τους. Αυτό δεν πρόκειται να επιτευθεί, εάν δεν τους δοθεί ένα ισχυρό κίνητρο. Τα ψυχρά, ωμά μηνύματα, με έντονη χροιά ιδιοτέλειας, δεν επαρκούν. Και είναι αυτό ακριβώς που λείπει περισσότερο από ο,τιδήποτε άλλο από την καγκελάριο Μέρκελ.

Δεν είναι δυνατόν να περιμένουν από εκατομμύρια Ευρωπαίων να αλλάξουν τη ζωή τους, να χάσουν την εθνική ανεξαρτησία τους, που ήταν ο εξάντας της ζωής τους εδώ και πάνω από έναν αιώνα, μόνο και μόνο επειδή κάποιοι έκαναν κάποιους λογιστικούς υπολογισμούς στο πόδι. Οι λογαριασμοί δεν υπολογίζονται εύκολα. Τα μακροπρόθεσμα και βραχυπρόθεσμα συμφέροντα δεν αποκλείεται να συγκρούονται. Εξάλλου, οι πολίτες χρειάζονται κάτι παραπάνω από χρήματα για να επιβιώσουν.

Στην Κίνα, ο Ντενγκ Σιάο-Πινγκ εισηγήθηκε μεταρρυθμίσεις που άλλαξαν τη χώρα του και την παγκόσμια οικονομία. Φορώντας ένα αγροτικό καπέλο, έδωσε στους πολίτες εντός και εκτός Κίνας ένα όραμα: ότι μπορούσαν, αν το ήθελαν, να αποκτήσουν τόσο πλούτο όσο και οι Αμερικανοί.

Τα ευρωπαϊκά κράτη, εντός και εκτός του ευρώ, βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε ένα πολιτικό σταυροδρόμι. Γι' αυτό ακριβώς η Μέρκελ οφείλει να δώσει ένα όραμα στους λαούς της Ευρώπης. Αυτό προσδοκούμε όλοι, απλοί πολίτες και αγορές.


*Ο Francesco Sisci είναι αρθρογράφος της ιταλικής εφημερίδας Il Sole 24 Ore.



Αγοράζεις κάτι με δόσεις επειδή το θες τώρα και θα το πληρώσεις αργότερα. Θα έχεις να το πληρώσεις αργότερα. Σημαίνει ότι ή θα έχεις αργότερα περισσότερα από όσα έχεις τώρα, ή θα καταναλώσεις τώρα, σε βάρος μελλοντικής κατανάλωσης. Και επειδή δεν βρισκόμαστε σε φάση αυξητικών εισοδημάτων, κατανάλωση σήμερα, με δανεικά, (δόσεις, κάρτες κλπ) απλά μεταθέτει για αργότερα σκληρότερη ανέχεια, ή αδιέξοδο. Προφανώς δεν τα καταλαβαίνουν αυτά στο Υπουργείο Οικονομικών, ή είμαστε συλλογικά αποβλακωμένοι, και μιλάμε για (απο)πληρωμή φόρων με δόσεις, λες και πρόκειται για διευκόλυνση. ΔΕΝ είναι διευκόλυνση, είναι θανάσιμη παγίδα, είναι η μετάθεση σε ιδιωτικό επίπεδο της αναπόφευκτης Ελληνικής χρεοκοπίας. Που θα συμβεί, ούτως ή άλλως, μετά! ΕΚΤΟΣ εάν κάνουμε στάση πληρωμών εξωτερικού χρέους, ΤΩΡΑ. Ο φορολογούμενος δεν έχει τώρα, και θα πληρώσει με δόσεις. Και τι θα κάνει ο φορολογούμενος σε έξη μήνες που θα είναι 2013; Θα εξοφλεί το 2011, μάλλον θα είναι σε χειρότερη οικονομική κατάσταση από σήμερα, τα πάντα θεωρητικά θα έχουν πέσει σε πραγματική αξία, και θα κληθεί να κάνει τι; Να αναλάβει περισσότερες δόσεις για το 2012, που θα πάνε μέχρι το 2015; Μα δεν βλέπει κανείς την ανάποδη φούσκα; Την τρύπα; Την μετάθεση της αναπόφευκτης χρεοκοπίας του Ελληνικού Κράτους σε ιδιωτικές μελλοντικές χρεοκοπίες; Και συζητιέται αυτό σαν διευκόλυνση; Είμαστε με τα καλά μας; Ιδιωτικοποιήσαμε την χρεοκοπία της χώρας, σε περίπτωση που δεν το έχετε καταλάβει... Το έχω ξαναπεί, αλλά το μήνυμα δεν έχει περάσει... Και μάλλον θα περάσει όταν θα είναι αργά. Το 2015 η αλητεία θα έχει εκχωρήσει και εισπρακτικούς μηχανισμούς, και τότε όλοι οι εφιάλτες περί κατασχέσεων ιδιωτικής περιουσίας θα αποκτήσουν άλλη διάσταση... Και αφού θα έχουν υπάρξει όσες ιδιωτικές χρεοκοπίες μπορούν να υπάρξουν και όσες κατασχέσεις, τότε θα χρεοκοπήσει και η χώρα. Μεγάλα τα νούμερα. Είχα αναρωτηθεί εάν ο ΓΑΠ ήταν εκκαθαριστής ή αναισθησιολόγος. Ελπίζω ο Σαμαράς να ξέρει τι κάνει... Δηλαδή ελπίζω απλά να μηδενίζει το πρωτογενές και να πάμε στα περαιτέρω...

21/05/10 Εκκαθαριστής ή αναισθησιολόγος;
05/11/10 Δις ιζ Πάρτα
27/09/11 Στάση πληρωμών και έξοδος από την ευρωζώνη
25/06/12 Ξυπνήστε κωθώνια!
Και πιο ευγενικά: "Κύριοι, σε τελική ανάλυση επειδή στόχος των ξένων είναι να πάρουν τα λεφτά τους πίσω και τίποτε άλλο, θα μας απομυζούν μέσω φορολογίας μέχρι να μην έχουμε να δώσουμε άλλα και τότε θα πτωχεύσουν και επισήμως την χώρα παίρνοντας και ότι θεωρούν πως έχει αξία. Όσο ταχύτερα πτωχεύσει η χώρα τόσο περισσότερο ιδιωτικό κεφάλαιο θα παραμείνει σε Ελληνικά χέρια και τόσο μεγαλύτερες θα είναι οι δυνατότητες ανασυντάξεως της".



Έναν μήνα μετά τις εκλογές, το ερώτημα που έχει αρχίσει να κυκλοφορεί μεταξύ σοβαρού και αστείου στα πολιτικά και δημοσιογραφικά γραφεία και διαχέεται στην κοινωνία είναι αν «η κυβέρνηση θα κάνει παρέλαση την 28η Οκτωβρίου». Γιατί για τη γαλοπούλα τα Χριστούγεννα κανείς δεν στοιχηματίζει ούτε για πλάκα.

Είναι σαφές πλέον ότι η «επαναδιαπραγμάτευση» ή «αναθεώρηση» ή «απαγκίστρωση» έχει περιοριστεί στο αίτημα προς τους Ευρωπαίους εταίρους να δεχθούν επιμήκυνση κατά δύο χρόνια στην επιβολή του προγράμματος δημοσιονομικής σταθερότητας. Ο πρωθυπουργός και οι πολιτικοί αρχηγοί μαζί με τον υπουργό Οικονομικών μοιάζουν με λογιστές που έχουν ανοίξει τα τεφτέρια και μετρούν τρεις το λάδι τρεις το ξύδι από πού θα κόψουν για να είναι αρεστοί στους ελεγκτές της τρόικας.

Τα ερωτήματα που υπήρχαν πριν από τις εκλογές επανακάμπτουν πιο έντονα:

-Αν είναι κακή η συνταγή των μνημονίων και διευρύνει την ύφεση, γιατί οι τρεις αρχηγοί έχουν πέσει με τα μούτρα στην αναζήτηση τρόπων για να την εφαρμόσουν; Μήπως για να επιφέρουν νέα ύφεση και ακόμη μεγαλύτερη αποψίλωση της παραγωγικής βάσης της χώρας;

-Ποιος εγγυάται ότι, αν εμφανιστούν σαν καλά παιδιά προς τους Ευρωπαίους εταίρους, θα κερδίσουν κάτι περισσότερο από ένα χτύπημα στον ώμο και την παρότρυνση ότι «είστε σε καλό δρόμο, συνεχίστε να εξοντώνεται τον λαό σας και θα δούμε»;

Εν τω μεταξύ αποδείχθηκε ότι η εσωτερική υποτίμηση με τις οριζόντιες περικοπές μισθών, συντάξεων και η πλήρης διάλυση του εργασιακού καθεστώτος ούτε πιο ανταγωνιστική έκαναν την ελληνική οικονομία ούτε ξένες επενδύσεις προσέλκυσαν. Κανείς δεν δείχνει πρόθυμος να επενδύσει σε μια καθημαγμένη οικονομία και κοινωνία. Τώρα ζητείται το επόμενο βήμα: «Κάντε μερικές ιδιωτικοποιήσεις όσο-όσο για να φανεί ότι κινείται η αγορά και ότι το κλίμα αλλάζει». Αλλά κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι το βήμα αυτό θα έχει καλύτερη τύχη από το προηγούμενο πέρα από το να στερήσει από τον ελληνικό λαό δημόσια περιουσία και από το κράτος πηγές εσόδων που θα είναι απαραίτητες όσο πλησιάζει η ανθρωπιστική κρίση που προετοιμάζεται με τη χρόνια πια ανεργία, την κατάρρευση του ασφαλιστικού συστήματος και το κλείσιμο νοσοκομείων.

Ενα ακόμη επιχείρημα που επικαλούνται εγχώριοι και ξένοι θαυμαστές των μνημονίων είναι ότι «πρώτα πρέπει να υπάρξει σταθεροποίηση και μετά ανάπτυξη». Παραβλέπουν όμως ότι η ανάπτυξη θέλει πόρους που η Ευρώπη ακόμη δεν έχει αποφασίσει. Και επιπλέον πρέπει να υπάρχει εθνικό σχέδιο για την αξιοποίησή της και τη διοχέτευση των πόρων σε παραγωγικούς στόχους, που η κυβέρνηση δεν δείχνει να έχει. Οσο όμως αυτά είναι αβεβαιότητες, η χώρα θα συνεχίσει να πορεύεται με τη βεβαιότητα της καταστροφικής πολιτικής των μνημονίων. Εάν και όταν αλλάξει η ευρωπαϊκή πολιτική, κανείς δεν ξέρει πώς θα αντιμετωπιστεί η «sui generis» ελληνική περίπτωση και τι θα έχει απομείνει τότε από τη χώρα για να διασωθεί.

Οσο όμως αυτός ο προβληματισμός εξαπλώνεται στην κοινωνία που υποφέρει και οι ψευδαισθήσεις καταρρέουν, αποκτά ρεαλιστική βάση το ερώτημα αν η κυβέρνηση αυτή θα κάνει Χριστούγεννα…

Πηγές: protothema.gr, defencenet.gr
Το φωτομοντάζ είναι από το "Γρέκι"


Την 20η Ιουλίου του 1974, οι Ελλαδίτες αξιωματικοί, υπαξιωματικοί και οπλίτες που υπηρετούσαν στην Ελληνική Δύναμη Κύπρου με κύριο εφόδιο τους την υπέρμετρη αγάπη τους προς την πατρίδα μαζί με τον αδελφό Ελληνοκυπριακό λαό ρίχτηκαν στη μάχη κατά των ιταμών Τούρκων εισβολέων, γράφοντας με τα αιματοβαμμένα τους κορμιά σελίδες άφθαστου ηρωισμού.

Όπου και να κλήθηκαν, σε όποιες μάχες και να έλαβαν μέρος, με αποκορύφωμα την τριήμερη επική μάχη του Στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ, υπερασπίστηκαν με σθένος τα ιερά και τα όσια της πατρίδας.

Η ΕΛΔΥΚ που είχε το στρατόπεδο της δίπλα στη Λευκωσία, στον δρόμο προς το Γερόλακο, ήταν κυριολεκτικά σαν τη μύγα μες στο γάλα στον εκτεταμένο και επίπεδο κάμπο. Χτυπήθηκαν λυσσαλέα και οι βόμβες Ναπάλμ κατέκαιαν τα πάντα.

Οι μισοί από τους ηρωικούς μαχητές είχαν αφιχθεί μόλις την προηγούμενη το βράδυ από την Ελλάδα. Αυτοί δε που είχαν φύγει με το Α/Γ ΛΕΣΒΟΣ για να απολυθούν ξαναγύρισαν εθελοντικά για να πολεμήσουν. Οι Τούρκοι πίστεψαν ότι μετά τον βομβαρδισμό θα μπορούσαν εύκολα να καταλάβουν το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ. Όμως γελάστηκαν, αφού οι ΕΛΔΥΚάριοι όχι μόνο δεν εκάμφθησαν από τους βομβαρδισμούς, αλλα κατέλαβαν το στρατόπεδο της ΤΟΥΡΔΥΚ και επιχείρησαν και νυχτερινή επίθεση προς το ΚΙΟΝΕΛΙ, εναντίον των Τουρκικών μονάδων, που είχαν φτάσει στον Τουρκικό θύλακα με ελικόπτερα και αλεξίπτωτα.

Οι Τούρκοι λόγω της αρχικής πικρής εμπειρίας τους στη σύγκρουση με την ΕΛΔΥΚ, συγκέντρωσαν τα επίλεκτα συντάγματά τους (καταδρομών και αλεξιπτωτιστών) και αμέσως με την υπόγραφή της ανακωχής (22 Ιουλίου 1974 ώρα 16.00) άνανδρα επιτέθηκαν το ίδιο βράδυ κατά της ΕΛΔΥΚ, ώστε να ξεκαθαρίσουν αυτό το ισχυρό εμπόδιο.

Οι ΕΛΔΥΚάριοι είχαν εντολή να μην κάνουν χρήση πυρών λόγω της ανακωχής. Οι Τούρκοι πλησίασαν ανενόχλητοι μέχρι τα 150 μέτρα και κανείς από την ΕΛΔΥΚ δεν έβαλε λόγω της απαγορευτικής διαταγής...

Είχε αρχίσει να πέφτει σκοτάδι όταν μια κραυγή έσκισε τον αέρα «ΒΑΡΑΤΕ ΤΟΥΣ! ΘΑ ΜΑΣ ΦΑΝΕ ΟΛΟΥΣ». Ήταν ο Λοχαγός Αρώνης Σπύρος του 6ου Λόχου όπου παρέβη την απαγορευτική εντολή και έτσι άρχισε μια από της μεγαλύτερες μάχες της πρώτης φάσης του ΑΤΤΙΛΑ όπου και διαλύσαμε τους Τούρκους.
Οι Τούρκοι Κομάντος είχαν βάλει στην πρώτη σειρά Κούρδους για να σκοτωθούν αυτοί πρώτα από τα πυρά μας (το ομολόγησαν άλλωστε οι συλληφθέντες αιχμάλωτοι). Δεν μπορούσαν να χωνέψουν την αποτυχία τους από μια μονάδα αριθμητικά κατώτερη, που δεν ήταν σε ισχυρό έδαφος και την όλη επιχείρηση την είχαν χαρακτηρίσει σχετικά εύκολη.

Μετά την αποτυχία τους προσπάθησαν να κυκλώσουν την ΕΛΔΥΚ και γι’αυτό άρχισαν τις μετακινήσεις βαρέων αρμάτων και πυροβολικό προς το Αεροδρόμιο της Λευκωσίας που ήταν στα νώτα της ΕΛΔΥΚ. Οι Τούρκοι αργά αλλά σταθερά άρχισαν να μεταφέρουν τις πιο επίλεκτες μονάδες τους γύρω από την ΕΛΔΥΚ και την 14η Αυγούστου το πρωί, ολόκληρο το 50ό Σύνταγμα ενισχυμένο με δύο επιπλέον Τάγματα, με 45 άρματα μάχης και Πυροβολικού, με συνεχή υποστήριξη από την αεροπορία, επιτέθηκαν κατά του Στρατοπέδου. Το Στρατόπεδο το υποστήριζαν δύο λόχοι των 100 περίπου ανδρών (2ος και 4ος Λόχος) και ορισμένα κομμάτια του Λόχου διοικήσεως, όπως οι Μουσικοί, το Μηχανικό, οι γραφείς οι Στρατονόμοι και άλλοι. Μόλις που έφθαναν τους 300ους, πιθανώς να τους ξεπερνούσαν κατά τι. Όλοι αυτοί οι άνδρες ήμασταν καταταλαιπωρημένοι από τον Α' γύρο του πολέμου. Υποφέραμε από τη ζέστη, την έλλειψη νερού και φαγητού καθώς και αϋπνία. Η κρούση της πρώτης επίθεσης ήταν εξαιρετικά βίαιη κυρίως λόγω των βομβών Ναπάλμ από τον αέρα. Σε όλη τη διάρκεια των βομβαρδισμών χωνόμαστε μέσα σε χωμάτινα ορύγματα και μόλις οι Τούρκοι έφθαναν σε απόσταση βολής τους χτυπούσαμε με φονικό πυρ.
Όλη η Κύπρος έπεφτε από την άνευ αντιστάσεως προέλαση των Τούρκων και στην ΕΛΔΥΚ η καλύτερη Τουρκική δύναμη δεν είχε προχωρήσει ούτε μέτρο. Ενώ οι επιθέσεις διαδέχονταν η μια την άλλη χωρίς κανένα αποτέλεσμα.

Πρωί πρωί της Παναγίας οι Τούρκοι αναμένονται αλλά δε φαίνονται πουθενά. Οι φήμες έλεγαν ότι έγινε ανακωχή. Όμως κατά τις 11.00 η ώρα οι Τούρκοι με ξαφνικό και συντονισμένο πυρ επιτέθηκαν ξανά κατά των ΕΛΔΥΚάριων. Παρά τις λυσσώδεις επιθέσεις μιας ολόκληρης μέρας, η ΕΛΔΥΚ δεν πέφτει. Το πιο σημαντικό όμως είναι οι απώλειες, αφού η πεδιάδα είχε στρωθεί με τα κορμιά των Τούρκων στρατιωτών.

Οι απώλειες της ΕΛΔΥΚ είναι μικρές και όσο προχωρεί ο πόλεμος είναι ακόμα μικρότερες λόγω της εμπειρίας των μαχητών...


Όταν άρχισε να σκοτεινιάζει της Παναγίας για πρώτη φορά το πυροβολικό των Τούρκων σταμάτησε. Για μας η νύχτα ήταν λυτρωμός από την αεροπορία και εκείνο το καταραμένο όλπο που λέγεται όλμος. Με την κατάσταση στην ΕΛΔΥΚ άρχισαν πλέον να ασχολούνται Τούρκοι, Έλληνες, ΟΗΕδες μη μπορώντας να εξηγήσουν τα συμβαίνοντα μέσα σε μια γενική κατάρρευση. Ακόμα και ο Στρατηγός της εισβολής ΝΤΕΜΙΡΕΛ το μνημονεύει.
Έτσι φθάσαμε στην αποφράδα ημέρα της 16ης Αυγούστου.

Αυτή η μέρα δεν μπορεί να περιγραφεί με τίποτα. Ήταν μια μέρα που άνοιξαν οι πύλες της κολάσεως. Ενίσχυση δεν ερχότανε, αλλά και ο απεγκλωβισμός των ΕΛΔΥΚάριων δεν απασχολούσε κανέναν!

Πίστευαν ότι τελικά δεν θα ζούσαμε κανένας.

Η τουρκική επίθεση άρχισε με το σύνολο των δυνάμεων της και των πυρών. Τα άρματα άρχισαν να καβαλούν τα ορύγματα και εκεί έγινε μάχη σώμα προς άρμα. Οπότε άρχισαν και οι απώλειες.

Τι θαύμα και πάλι! Οι 300 ΕΛΔΥΚάριοι κράτησαν και δε χάσανε το Στρατόπεδο ώσπου ήρθε η διαταγή στις 13.45 από τον Υποδιοικητή και Στρατοπεδάρχη Σταυρόπουλο Παναγιώτη για οπισθοχώρηση. Οπισθοχώρηση βέβαια την ημέρα είναι ένας θάνατος. Πράγματι κινηθήκαμε προς τα πίσω στη Σχολή Γρηγορίου με σκοπό να απεγκλωβιστούμε από τους Τούρκους.
Μερικοί δεν ειδοποιήθηκαν εγκαίρως για την οπισθοχώρηση και έμειναν εκεί, πολεμώντας, πέφτοντας νεκροί ή συλλαμβανόμενοι τραυματίες από τους Τούρκους. Μεταξύ αυτών και ο γίγαντας του 4ου Λόχου Ανθ/της Κέντρας Κ. με τη Διμοιρία του.
Τότε άρχισαν και οι πολύ μεγάλες απώλειες. Όσοι σωθήκαμε μπήκαμε κατά τις 18.00 στις γραμμές μας, οπότε έγινε και ανακωχή.

ΣΧΟΛΙΑ

Αυτοί οι ήρωες και όλοι οι υπόλοιποι που καταφέραμε και επιβιώσαμε πιστεύουμε ότι πράξαμε στο ακέραιο το καθήκον μας απέναντι στην πατρίδα. Η πατρίδα όμως όλα αυτά τα χρόνια έλαμψε και εξακολουθεί να λάμπει δια της απουσίας της.

Στην πατρίδα μας την Ελλάδα, όμως, όλα μπορεί να συμβούν. Το τι υπεστήκαμε από την πρώτη στιγμή που πατήσαμε το πόδι μας επιστρέφοντας στην Ελλάδα από την φρίκη και την αγριότητα του πολέμου, με νωπές τις μνήμες της αθλιότητας και τα βιώματα μας, δεν περιγράφεται. Περιμέναμε από την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία να μας καλέσουν κάποια στιγμή όταν ηρεμήσουν τα πράγματα και να μας δώσουν να καταλάβουμε ότι η πολιτεία αναγνωρίζει των αγώνα μας, την προσφορά μας και ότι μας τιμούν σαν ήρωες πολέμου. Αντ’ αυτών όμως εισπράξαμε αδιαφορία, εγκατάλειψη,κλειστές πόρτες, περιφρόνηση και βέβαια το στίγμα του Χουντικού. Λες και εμείς οι Έφεδροι που μας έστειλε στην Κύπρο η ίδια μας η Πατρίδα για να την υπηρετήσουμε οργανώσαμε και κάναμε το Πραξικόπημα! Βέβαια, αν ανατρέξουμε στην Ιστορία μας θα θυμηθούμε το τέλος του Αθηναίου Ναυάρχου Θεμιστοκλή, νικητή της ναυμαχίας της Σαλαμίνας, του Λακεδαιμόνιου αντιβασιλιά Παυσανία, νικητή της μάχης των Πλαταιών, την καταδίκη σε θάνατο του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, τον Ελευθέριο Βενιζέλο κλπ.

Εμείς οι μικροί και ταπεινοί γιατί να έχουμε διαφορετική αντιμετώπιση;

Η σκέψη μας καθημερινά εδώ και 34 χρόνια κάποια στιγμή του 24ώρου επιστρέφει και περιηγείται τα πεδία του ηρωισμού και της θυσίας και συγκινούμαστε και δακρύζουμε. Η καρδιά μας όμως, σας διαβεβαιώνουμε, δεν έφυγε ποτέ από την Κύπρο μας. Βρίσκεται πάντα εκεί, για να συντροφεύει τους συμπολεμιστές μας που έγειραν στη γη της μαρτυρικής Μεγαλονήσου, και λέω έγειραν γιατί, όπως όλοι θα γνωρίζετε, οι ήρωες δεν πεθαίνουν ποτέ, αλλά γέρνουν για να ξαποστάσουν.

Επαναλαμβάνουμε ότι όλοι εμείς πράξαμε το καθήκον μας προς την πατρίδα στο ακέραιο και θεωρούμε πως μας αντιπροσωπεύει πλήρως ο παρακάτω στίχος:
Εμείς ήμασταν πάντα με τον Έκτορα
Που ήξερε πως δεν έχει ελπίδα,
Μα βγήκε από τα Τείχη και σκοτώθηκε,
Για της ψυχής του την Πατρίδα!





Ο ευρωπαϊκός επαρχιωτισμός των ελίτ

Του Σταύρου Λυγερού

Είναι κοινός τόπος πια ότι η Ελλάδα έχει μετατραπεί σ’ ένα μεταμοντέρνο ευρωπαϊκό προτεκτοράτο. Η ουσιαστική χρεοκοπία δεν ανέδειξε μόνο τις εγκληματικές ευθύνες του πολιτικού συστήματος. Ανέδειξε και το σύνδρομο εξάρτησης συνολικά της άρχουσας τάξης. Εντυπωσιάζει η ευκολία με την οποία οι κυρίως υπεύθυνοι για την κατάντια της χώρας κατέφυγαν στην αγκαλιά των ξένων κηδεμόνων κι από εκεί παραδίδουν μαθήματα μονοδιάστατης λιτότητας στην κοινωνία.

Πίσω από τη σημαία του ευρωπαϊσμού και του εκσυγχρονισμού κρύβεται συνήθως το δίδυμο του ιδεολογικού μεταπρατισμού και του μετέωρου κοσμοπολιτισμού. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για τη μία από τις δύο εκδοχές του ευρωπαϊκού επαρχιωτισμού. Η άλλη είναι η δαιμονοποίηση της Ευρώπης και ευρύτερα της Δύσης. Σε αντίθεση με την πρώτη εκδοχή, που ανθεί στους κόλπους των ιθυνουσών ελίτ, η δεύτερη εκδοχή ανθεί σε ακραία ιδεολογικοπολιτικά ρεύματα και σε μάλλον κατώτερα εισοδηματικά στρώματα.

Τα δύο αυτά ιδεολογικά ρεύματα είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, αφού ο πολιτικοψυχολογικός μηχανισμός είναι ο ίδιος. Με τη μία ή την άλλη του εκδοχή, ο ευρωπαϊκός επαρχιωτισμός αντανακλά εθνικά πλέγματα και τάσεις στρουθοκαμηλισμού που εμποδίζουν την ισότιμη συμμετοχή της Ελλάδας στη διαμόρφωση του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι. Κάθε χώρα-μέλος της Ε.Ε. που σέβεται τον εαυτό της συμμετέχει στο ενοποιητικό εγχείρημα, προσκομίζοντας και όχι απαλλοτριώνοντας την εθνική της ιδιαιτερότητα και τις πολιτισμικές της αποσκευές.

Το σύνδρομο του ευρωπαϊκού επαρχιωτισμού έχει πρόσθετες αρνητικές επιπτώσεις, επειδή η Ελλάδα είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που αντιμετωπίζει οξύ πρόβλημα εθνικής ασφάλειας. Το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι μέλος της Ε.Ε. συνιστά ένα πλεονέκτημα, αλλά -προς το παρόν τουλάχιστον- δεν εγγυάται την εθνική ασφάλεια. Με την ένταξή της, η Ελλάδα δεν μετακόμισε ως διά μαγείας στον Ατλαντικό! Συνεχίζει με το ένα πόδι να χορεύει στους ρυθμούς της -προβληματικής πια- ευρωπαϊκής ενοποίησης και με το άλλο στον ρυθμό των παραδοσιακών εθνικών προκαταλήψεων της Βαλκανικής και της Ανατολικής Μεσογείου.

Η αντίφαση αυτή δεν εξορκίζεται με κοινοτικά πιστοποιητικά. Και οι δύο όψεις του ευρωπαϊκού επαρχιωτισμού έχουν την τάση να παρακάμπτουν -από διαφορετικούς δρόμους- αυτή την αντίφαση, ενώ το κρίσιμο ζητούμενο είναι ο πολιτικός χειρισμός της.

Σαν να μην έφθαναν αυτά, η τωρινή κρίση κατέδειξε ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να εγγυηθεί ούτε την οικονομική επιβίωση των μελών της. Δεν είναι τυχαίο ότι οι χώρες της Ευρωζώνης ετοιμάζουν σχέδια για την περίπτωση που χρειασθεί να επιστρέψουν στο εθνικό τους νόμισμα. Η μόνη που δεν προετοιμάζεται είναι η Ελλάδα, η οποία και απειλείται ευθέως με έξωση!

Ο επαρχιωτισμός των ελληνικών ελίτ τις ωθεί να υιοθετούν τις πολιτικές που έχουν ευρωπαϊκό περιτύλιγμα, ακόμα κι αν αυτές θίγουν την εθνική οικονομία ή ακόμα και την εθνική ασφάλεια. Στην πραγματικότητα, προσφέρουν πολύ κακές υπηρεσίες στο ενοποιητικό εγχείρημα. Κι αυτό, επειδή διευκολύνουν την τάση της Γερμανίας να χρησιμοποιεί την Ε.Ε. σαν όχημα για να προωθήσει τα συμφέροντά της, αδιαφορώντας εάν κατ’ αυτό τον τρόπο πνίγει τους αδύναμους κρίκους.




Γράφει ο Βασίλης Γιαννακόπουλος

Στα μέσα του 2012, τρεις μείζονες παγκόσμιες προκλήσεις (Ευρωζώνη, καθεστώς Assad και πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν) στον ευρω-αραβικό χώρο απειλούν να αποσταθεροποιήσουν την περιοχή. Φυσικά, για την Αθήνα κυρίαρχο θέμα συνιστά η προσπάθεια περιστολής των δημόσιων δαπανών κατά 11,5 δισ. ευρώ, στη διετία 2013–2014. Ωστόσο, η Ελλάδα σχετίζεται άμεσα ή έμμεσα ως ένα βαθμό και με τα άλλα δύο μείζονος σημασίας θέματα (Συρία και Ιράν). Η συγκέντρωση δυνάμεων στη γειτονική περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και η πιθανή έναρξη εχθροπραξιών στη Συρία δεν αφήνουν αδιάφορη την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία, καθώς επιδεινώνεται βαθμιαία η περιφερειακή κατάσταση ασφάλειας. Επίσης, η αντιμετώπιση του προβλήματος της ανάπτυξης του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν έχει ήδη επηρεάσει την περιφερειακή ενεργειακή κατάσταση ασφάλειας, κυρίως της Ελλάδας, της Ιταλίας και της Ισπανίας, λόγω του εμπάργκο στις εισαγωγές ιρανικού πετρελαίου που αποφάσισε η Ευρωπαϊκή Ένωση από την 1η Ιουλίου 2012. Και αυτά είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου, σε σχέση με τις εξελίξεις που αναμένονται στο επόμενο χρονικό διάστημα.

Στη Συρία, ο εμφύλιος μεταξύ του αλαουιτικού καθεστώτος και των αντικαθεστωτικών συνεχίζεται αδιάκοπα για περίπου ενάμιση χρόνο (οι αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις στη Συρία ξεκίνησαν το Φεβρουάριο του 2011), με αποτέλεσμα οι συνολικές ανθρώπινες απώλειες να προσεγγίζουν τους 20.000 νεκρούς.[1] Καθώς δεν φαίνεται ορατή μια πολιτική συμφωνία μεταξύ του καθεστώτος Assad και των αντικαθεστωτικών, αλλά ούτε σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής δεδομένα είναι πιθανή μια διεθνής στρατιωτική επέμβαση, ο αριθμός των ανθρώπινων απωλειών θα συνεχίζει να αυξάνεται σταθερά.

Παρότι χιλιάδες στρατιωτικών έχουν μέχρι στιγμής αυτομολήσει, συμπεριλαμβανομένων και μερικών υψηλόβαθμων, εντούτοις δεν διαφαίνεται ότι η συνοχή του καθεστώτος επηρεάζεται σημαντικά, ώστε η πλάστιγγα να γείρει υπέρ της αντικαθεστωτικής πλευράς. Από την πλευρά τους, Μόσχα και Τεχεράνη υποστηρίζουν τη Δαμασκό, αλλά αν διαπιστώσουν ότι προκύπτει μείζον πρόβλημα με τις συνεχείς αυτομολήσεις ανώτερων αξιωματικών των συριακών ενόπλων δυνάμεων, γεγονός που θα επηρεάσει αρνητικά και με ταχείς ρυθμούς τις εξελίξεις, δεν είναι απίθανο να ενορχηστρώσουν την πτώση του Assad με πραξικόπημα, για την αντικατάστασή του με ένα φιλικό προς αυτές νέο Σύριο ηγέτη. Στην αντίπαλη πλευρά, η ενότητα των αντικαθεστωτικών δυνάμεων υφίσταται μόνο ως προς τον κοινό σκοπό. Δηλαδή, την ανατροπή του Assad. Σε επιχειρησιακό επίπεδο, οι δυνάμεις των αντικαθεστωτικών αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα (διοίκησης και ελέγχου, εξοπλισμού βαρέων όπλων, χρηματοδότησης, κτλ), τα οποία επηρεάζουν την επίτευξη του στόχου τους. Εδώ και μερικούς μήνες, σουννιτικές χώρες του Κόλπου, κυρίως η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, με το συντονισμό των Ηνωμένων Πολιτειών επιδιώκουν να επιλύσουν τα εν λόγω προβλήματα στο βαθμό του δυνατού, ωστόσο δεν έχουν επιφέρει σημαντικά αποτελέσματα.

Η συνεχώς επιδεινούμενη εσωτερική κατάσταση ασφάλειας και ο πολλαπλασιασμός των ανθρώπινων απωλειών έχουν προκαλέσει τις επανειλημμένες διεθνείς εκκλήσεις για εξωτερική στρατιωτική επέμβαση, για τη δημιουργία διαδρόμων παροχής ανθρωπιστικής βοήθειας, για τη δημιουργία μιας “buffer zone” στα συρο-τουρκικά σύνορα και για τη δημιουργία μιας “no fly zone” υπεράνω των περιοχών, όπου κατοικούν σουννίτες και Κούρδοι αντικαθεστωτικοί. Ωστόσο, όλες αυτές οι επιλογές προϋποθέτουν τη συναίνεση της διεθνούς κοινότητας και συγκεκριμένα τη λήψη απόφασης από το Συμβούλιο Ασφάλειας του ΟΗΕ, προκειμένου να είναι σύμφωνες με τη διεθνή νομιμότητα.

Από τις αρχές της συριακής Αραβικής Άνοιξης, η Τουρκία παίζει έναν ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο. Διέκοψε τις σχέσεις συνεργασίας με τη Δαμασκό, αντιτάχθηκε κατά του καθεστώτος Assad, φιλοξενεί την ηγεσία του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (Free Syrian Army – FSA) και εντός των εδαφών της έχουν εισέλθει δεκάδες χιλιάδες Σύριοι πρόσφυγες (περίπου 37.000). Αποκορύφωμα της συρο-τουρκικής τριβής είναι η πρόσφατη κατάρριψη του τουρκικού μαχητικού αεροσκάφους στα συριακά παράλια. Μάλιστα, εξαιτίας αυτού του γεγονότος, οι δύο χώρες έφθασαν στα πρόθυρα έναρξης εχθροπραξιών. Βέβαια, με τη στάση της η Άγκυρα έχει καταδείξει ότι δεν πρόκειται να επέμβει χωρίς ΝΑΤΟϊκή υποστήριξη. Η συριακή πτέρυγα του PKK, τα όπλα μαζικής καταστροφής της Συρίας (βαλλιστικά βλήματα εδάφους-εδάφους με χημικές κεφαλές), καθώς και η πιθανή αντίδραση της Μόσχας και της Τεχεράνης, συνιστούν τους κύριους λόγους για τους οποίους η Άγκυρα δεν θα αποφασίσει να δράσει μονομερώς, όπως ακριβώς συνηθίζει να πράττει στο βόρειο Ιράκ.

Ένα από τα σοβαρά εμπόδια είναι ότι το συριακό καθεστώς διατηρεί καλές έως άριστες σχέσεις με περιφερειακούς κρατικούς και μη κρατικούς δρώντες, όπως το Ιράν, η Hezbollah του Λιβάνου και τα δύο από τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ (Ρωσία και Κίνα). Τις τελευταίες δεκαετίες, οι σχέσεις συνεργασίας της Ρωσίας με τις χώρες της Μέσης Ανατολής έχουν περιορισθεί δραματικά και είναι προφανές ότι η Μόσχα, επιδιώκοντας να διατηρήσει τις σχέσεις συνεργασίας με τη Δαμασκό και την Τεχεράνη, θα αντιδράσει με βέτο σε οποιοδήποτε σχέδιο απόφασης για διεθνή επέμβαση, που θα στόχευε στην πτώση του συριακού καθεστώτος. Ήδη, οι Ρώσοι διέπραξαν ένα στρατηγικό λάθος στην περίπτωση του Qaddafi, που έχει ως αποτέλεσμα να απουσιάζουν από τη μετά-κανταφική Λιβύη.

Παράλληλα, οι χώρες που υποστηρίζουν τους Σύριους αντικαθεστωτικούς ή έχουν επιβάλλει κυρώσεις κατά του καθεστώτος, όπως οι ΗΠΑ, η ΕΕ, ο Αραβικός Σύνδεσμος και η Τουρκία, δεν προθυμοποιούνται να αναλάβουν την ευθύνη μιας εξωτερικής επέμβασης. Το οικονομικό κόστος θα είναι τεράστιο, οι ανθρώπινες απώλειες σημαντικές, το αποτέλεσμα αβέβαιο και η πιθανότητα μιας περιφερειακής σύγκρουσης υψηλή. Μέχρι στιγμής, όλοι οι εν δυνάμει εξωτερικοί δρώντες αντιλαμβάνονται τη Συρία ως «το κουτί της Πανδώρας».

Ουσιαστικά, λόγω έλλειψης πολιτικών επιλογών, και οι δύο αντίπαλες πλευρές, υποστηριζόμενες από εξωτερικούς κρατικούς και μη κρατικούς δρώντες, έχουν υιοθετήσει τη στρατηγική της πολιτικο-στρατιωτικής φθοράς του αντιπάλου. Επομένως, οι νεκροί θα αυξάνονται καθημερινά και οι προσπάθειες του ΟΗΕ για την επίτευξη λύσης, μέσω εθνικού διαλόγου ή αποστολής παρατηρητών ή κατάπαυσης του πυρός, δεν θα επιφέρουν κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Η Συρία βαδίζει προς έναν παρατεταμένο αιματηρό και θρησκευτικού χαρακτήρα εμφύλιο πόλεμο, με κίνδυνο η συγκρουσιακή κατάσταση να επεκταθεί και στις γειτονικές χώρες. Ίσως, ο ΟΗΕ θα έπρεπε να εξετάσει και να προωθήσει την έσχατη λύση της διχοτόμησης της Συρίας, σε ανατολική των σουννιτών και των Κούρδων και σε δυτική των αλαουιτών και των υπόλοιπων σιιτών. Κατ’ αυτόν τον τρόπο:[2]
  • Το καθεστώς του Bashar θα επιβίωνε πολιτικά. Οπότε, η διχοτόμηση θα ήταν μια επιλογή που θα τη λάμβανε σοβαρά υπόψη ο Σύριος μονάρχης και ίσως με πιέσεις των Ρώσων να την αποδεχόταν.
  • Οι σουννίτες και οι Κούρδοι θα δημιουργούσαν τη δική τους κρατική οντότητα στην ανατολική Συρία. Επομένως, και η πλευρά των αντικαθεστωτικών θα εξέταζε αυτή την πρόταση με ιδιαίτερη προσοχή.
  • Οι απώλειες του συριακού λαού θα σημείωναν σημαντική μείωση.
  • Οι πρόσφυγες θα μπορούσαν να επιστρέψουν στις εστίες τους.
  • Οι εξωτερικοί δρώντες, κυρίως οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία και το Ιράν, θα διατηρούσαν τους στρατηγικούς τους εταίρους, και
  • Η περιφερειακή κατάσταση ασφάλειας θα παρουσίαζε βελτίωση, εφόσον οι αντίπαλες πλευρές κατέληγαν σε συμφωνία.
[1] Σύμφωνα με την Syrian Revolution Database, «στις 15 Ιουλίου 2012, οι νεκροί έφθασαν τους 19.867 (18.365 πολίτες και 1.502 στρατιωτικοί),
http://syrianshuhada.com/?lang=en&a=st&st=7
[2] Γιαννακόπουλος Βασίλης, «Αραβική Άνοιξη – Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική», Αθήνα 2012, σ. 296




Της Ζέζας Ζήκου

Θεωρώ ότι η διάσημη φράση του Κλίντον «It’s the economy, stupid»... ταιριάζει απόλυτα στο καθεστώς που διέπει τη Βουλή των Ελλήνων. Σήμερα, λοιπόν, η φράση-κλειδί του τίτλου: «Είναι η Βουλή, ηλίθιε!» δικαιούται να χρησιμοποιηθεί μετά και την πρόσφατη απόφαση του μισθοδικείου για την εφαρμογή συνταγματικής διάταξης που εξισώνει τις συνολικές απολαβές βουλευτών και δικαστικών. Για να εφαρμοστεί, λοιπόν, η απόφαση αυτή θα πρέπει είτε να μειωθούν κατά 60% οι αποδοχές των βουλευτών είτε να αυξηθούν οι μισθοί (αναλογικά) χιλιάδων δικαστικών.

Η απόφαση του μισθοδικείου καταλήγει ότι οι απολαβές των υψηλόβαθμων δικαστικών θα πρέπει να ισούνται με αυτές των βουλευτών (συμπεριλαμβανομένων πάσης φύσεως επιδομάτων και προνομίων). Τώρα γνωρίζουμε ότι ο κάθε βουλευτής κοστίζει στο Ελληνικό Δημόσιο 20.000 μηνιαίως, που σημαίνει ότι οι μηνιαίες δαπάνες για το σύνολο των βουλευτών ανέρχονται στα 6 εκατ. ευρώ, και ετησίως (χωρίς να υπολογίζονται οι δύο έξτρα μισθοί... κ.λπ. η δαπάνη για τη συντήρηση των 300 ανέρχεται κατ’ ελάχιστον στα 72 εκατ. Είναι πάντως προκλητική η πραγματικότητα των στοιχείων παρά το γεγονός ότι οι βουλευτές ισχυρίζονται ότι οι απολαβές τους έχουν ήδη περιορισθεί κατά 40%!

Βάσει του προϋπολογισμού της Βουλής, η βουλευτική αποζημίωση για κάθε βουλευτή φτάνει συνολικά τα 8.000 ευρώ. Περίπου στα 1.100 ευρώ κατά μέσο όρο τον μήνα, υπολογίζονται οι αμοιβές των βουλευτών από τη συμμετοχή τους στις κοινοβουλευτικές επιτροπές, με το συγκεκριμένο κονδύλι να ανέρχεται στα 2.875.000 ευρώ. Το ποσό αυτό δεν είναι σταθερό, αφού οι βουλευτές του ελληνικού Κοινοβουλίου που συμμετέχουν, για παράδειγμα, στην Επιτροπή Οικονομικών παίρνουν πολλά περισσότερα χρήματα από άλλους, αφού οι συνεδριάσεις της εν λόγω επιτροπής είναι πολύ περισσότερες.

Οσο για τα αυτοκίνητα των βουλευτών που τους παρέχονται από τη Βουλή, κοστολογούνται περίπου 1.000 ευρώ κατά μέσο όρο. Για τους βουλευτές της Αττικής, τα αυτοκίνητα 1.400 κυβικών κοστίζουν 750 ευρώ τον μήνα, ενώ για τους βουλευτές επαρχίας τα αυτοκίνητα 1.800 κυβικών κοστίζουν 1.200 ευρώ τον μήνα. Το κόστος για τους δύο επιστημονικούς συνεργάτες που δικαιούται να έχει ο κάθε βουλευτής ανέρχεται περίπου στα 2.000 ευρώ μηνιαίως για τον κάθε συνεργάτη. Επίσης, οι βουλευτές επαρχίας δικαιούνται δύο μονά εισιτήρια την εβδομάδα, προκειμένου να μεταβαίνουν στις περιφέρειές τους. Αυτό σημαίνει 104 μονά εισιτήρια τον χρόνο, τα οποία υπολογίζονται κατά μέσο όρο στα 11.500 ευρώ τον χρόνο ή 960 ευρώ τον μήνα.

Για τα τηλέφωνά τους οι βουλευτές λαμβάνουν περίπου 11.800 ευρώ ετησίως για τα σταθερά τηλέφωνα και άλλα 200 ευρώ τον μήνα ως πλαφόν για τα κινητά. Οι βουλευτές περιφέρειας λαμβάνουν επίδομα ενοικίου που υπολογίζεται περίπου σε 1.000 τον μήνα για κάθε βουλευτή, με τους περισσότερους να διαμένουν σε μεγάλα ξενοδοχεία της Αθήνας ύστερα από συμφωνίες που έχουν γίνει με τη Βουλή.

Και έζησαν αυτοί καλά... και ο λαός χειρότερα. Καθώς τα εφιαλτικά σενάρια για την οικονομία και για τα μέτρα που μας πιέζουν να λάβουμε είναι συνεχή. Η «μαύρη» τρύπα των 2 δισ. ευρώ που αποκαλύφθηκε, ξεχωριστά δηλαδή από τα 3 δισ. που πήραμε και από τα 11,6 δισ. που πρέπει να βρούμε την επόμενη διετία. Δηλαδή θα κοπούν ξανά και ξανά μισθοί και συντάξεις.

Ολα αυτά ενώ η ύφεση μάλλον θα ξεπεράσει και τα χειρότερα σενάρια, με το ΑΕΠ να συρρικνώνεται πάνω από 7% για το 2012 και την ανεργία να ξεπερνά το 24% μέχρι το τέλος του έτους. Τα δεδομένα αυτά θα επιχειρήσει να προτάξει το οικονομικό επιτελείο ως τη βασική αιτία για την υστέρηση στα έσοδα, με την προσδοκία ότι η τρόικα θα τα δεχθεί και θα συμφωνήσει σε παράταση του στόχου για το έλλειμμα. Ετσι ο Γιάννης Στουρνάρας θα πρέπει να προτείνει εναλλακτικές οι οποίες όμως να έχουν την προοπτική να γίνουν αποδεκτές και από την τρόικα.

Ενώ προκλητικό δημοσίευμα κάνει λόγο για «επαιτεία» της ελληνικής κυβέρνησης. Η Ελλάδα προσπαθεί να εξασφαλίσει από τους ευρωδιασώστες ένα δάνειο-γέφυρα μέχρι τον Σεπτέμβριο, προκειμένου να αποκτήσει μεγαλύτερα περιθώρια για μεταρρυθμίσεις, γράφουν οι γερμανικοί Financial Times. «Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί, αν το Eurogroup συμφωνούσε να χρησιμοποιηθούν χρήματα που δεν έχουν ζητηθεί ακόμα και έχουν καταβληθεί από το EFSF στο ελληνικό ταμείο ενίσχυσης τραπεζών» συνεχίζει η εφημερίδα. «Οι δυσκολίες, σύμφωνα πάντα με το δημοσίευμα, προέκυψαν επειδή τα δάνεια που έχουν υποσχεθεί η Ευρωζώνη και το ΔΝΤ δεν μπορούν να εκταμιευθούν, λόγω του ότι η τρόικα δεν μπόρεσε ακόμα να ελέγξει την εφαρμογή των όρων τους».


Κυκλοφορεί το νέο βιβλίο του καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Ένα ξάφνιασμα ευχάριστο, μέσα στο φετινό καλοκαιριάτικο λιοπύρι, είναι το νέο βιβλίο του γνωστού μας Σαλονικιού διδάκτορα κοινωνιολογίας-ψυχολογίας, (συνταξιούχου πλέον) καθηγητή Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

Πρόκειται για ένα βιβλίο ενημερωτικό, πικάντικο αλλά όχι προσβλητικό, χωρίς την κουραστική για κάποιους ακαδημαϊκή σχολαστικότητα, γραμμένο σε γλώσσα κατανοητή, που θα αποδειχθεί χρήσιμο για εφήβους, νέους, αλλά και πιο ώριμους στην ηλικία αναγνώστες.

Διαβάζοντας το νέο βιβλίο του Γιώργου Πιπερόπουλου στους πιο ώριμους στην ηλικία θα ξυπνήσουν αναμνήσεις άλλων εποχών, θα προστεθούν νέες οπτικές γωνιές κατανόησης στους νεότερους αναγνώστες που, όπως οι έφηβοι και οι νέοι κάθε άλλης γενιάς ανιχνεύουν, κάποιοι με έντονη περιέργεια και άλλοι με έκδηλο πάθος αλλά όλοι με ελπίδα, τον γοητευτικό κόσμο του έρωτα και του Sex…

Εάν προβλέπετε να έχετε λίγο διαθέσιμο χρόνο για διάβασμα τότε πριν ξεκινήσετε τις διακοπές σταματήστε σε ένα βιβλιοπωλείο (το βιβλίο αποτελείται από 224 σελίδες σε μικρό σχήμα και τιμή € 12 και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΖΥΓΟΣ της Θεσσαλονίκης), και προσθέστε στην εκδρομική σας τσάντα μαζί με τα μαγιό, τα αντηλιακά, τα λάδια και τις κρέμες μαυρίσματος και το νέο βιβλίο του Γιώργου Πιπερόπουλου…

Μπορεί να φανεί και πρακτικά χρήσιμο καθώς το ελληνικό καλοκαίρι με τις μύριες προκλήσεις του είναι μπροστά μας…

Εάν, πάλι, προτιμήσετε να το αφήσετε για το Σεπτέμβρη θα βρείτε στις 224 σελίδες του απαντήσεις στους συναισθηματικούς, ερωτικούς και σεξουαλικούς προβληματισμούς όχι μόνο του καλοκαιριού αλλά και των υπόλοιπων τριών εποχών, καθώς το νέο βιβλίο του Γιώργου Πιπερόπουλου αποτελεί βοήθημα με σαφή διαχρονική χρησιμότητα…



Κατά της υπερβολικής λιτότητας στην ευρωζώνη τάσσεται ο Πέτερ Μπόφινγκερ, μέλος της ομάδας των «σοφών» που συμβουλεύουν τη γερμανική κυβέρνηση, προειδοποιώντας για περαιτέρω αποδυνάμωση των οικονομιών που ήδη αντιμετωπίζουν προβλήματα.

«Η υπερβολική λιτότητα οδηγεί σε βαθύτερη ύφεση τα κράτη που πλήττονται από κρίση. Όταν το παρακάνει κανείς με τη λιτότητα, αποδυναμώνεται η οικονομία του σε τέτοιο βαθμό, που τα δημοσιονομικά του κράτους χειροτερεύουν αντί να βελτιώνονται», υποστηρίζει ο Μπόφινγκερ σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Passauer Neue Presse.

Ο Γερμανός καθηγητής Οικονομικών προειδοποιεί, μάλιστα, για τον κίνδυνο «εάν δεν σταματήσει αυτή η καθοδική πορεία, η βοήθεια που παρέχεται από κράτη σε κράτη ή τράπεζες να μην μπορέσει να αποδώσει και πολύ».

Σύμφωνα με τον Μπόφινγκερ, δεν πρέπει να υπάρξουν άλλα προγράμματα λιτότητας στην ευρωζώνη, «μέχρις ότου η οικονομία ξαναβρεί το βηματισμό της και εμφανίσει θετικά ποσοστά ανάπτυξης». «Η μείωση του ελλείμματος θα καθυστερήσει, αλλά αυτό πρέπει να το αποδεχτούμε», σημειώνει.

Ο ίδιος πάντως θεωρεί πάντως ότι η ευρωζώνη βρίσκεται σε καλύτερη κατάσταση όσον αφορά το δημόσιο χρέος, σε σχέση με τους υπόλοιπους μεγάλους νομισματικούς χώρους. Το έλλειμμα στην ευρωζώνη ανέρχεται σε 3% για το 2012, στις ΗΠΑ σε 8,3%, στη Βρετανία σε 7%, στην Ιαπωνία σε 9,9%. Για τη βιώσιμη σταθεροποίηση των δημοσίων οικονομικών στην ευρωζώνη, υποστηρίζει, ωστόσο, ότι θα είναι καλύτερα να δοθεί περισσότερος χρόνος στη δημοσιονομική προσαρμογή και το έλλειμμα να αυξηθεί προσωρινά στο 4%, ώστε να μην στραγγαλιστεί η οικονομία.

Για το 2013, προβλέπει ότι θα συνεχιστεί η συρρίκνωση της οικονομίας σε Ιταλία και Ισπανία.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Το περιοδικό Economist, σε σημερινό του δημοσίευμα αναφέρει ότι η ελληνική κυβέρνηση ίσως χρειαστεί να καταφύγει στην επιβολή οριζόντιων περικοπών, αθετώντας την προεκλογική τους υπόσχεση.Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η κυβέρνηση έχει καταφέρει μέχρι στιγμής να εντοπίσει 7,5 δισεκατομμύρια ευρώ περικοπών από τα περίπου 11,5 που ζητά η τρόικα για την περίοδο 2013-14.

Η διαφορά αυτή, σημειώνει ο Economist, προκάλεσε όξυνση των πνευμάτων μέσα στην εβδομάδα, με το υπουργείο Οικονομικών να εξάπτεται διότι, όπως σχολίασε αξιωματούχος του,«κάποιοι υπουργοί δεν κατανοούν ότι οι προϋπολογισμοί των υπουργείων τους δεν αρκεί να ψαλιδιστούν, αλλά πρέπει να κοπούν δραστικά». Εδώ δεν παραλείπει να αναφέρει τις ενστάσεις του υπουργού Δικαιοσύνης, Αντώνη Ρουπακιώτη που σημείωνε ότι το υπουργείο του έχει στη διάθεσή του 550 εκατομμύρια ευρώ από 950 εκατομμύρια το 2009.

Ο Economist αναφέρει ότι ίσως χρειαστούν οριζόντιες περικοπές σε όλο το δημόσιο, ενώ πιθανή θεωρείται και η ανάθεση στην Εκκλησία της υποχρέωσης κάλυψης του μισού μισθολογικού κόστους για τους ιερείς. Επίσης σχολιάζει ότι αν και ο Φώτης Κουβέλης επιμένει ότι η κυβέρνηση θα ζητήσει διετή παράταση για την εφαρμογή του προγράμματος λιτότητας, η Ελλάδα δεν έχει σχεδόν καθόλου περιθώρια ελιγμών, καθώς έχει αποτύχει να προωθήσει μεταρρυθμίσεις κατά την τελευταία διετία.

Τονίζεται ότι οι εταίροι της ευρωζώνης είναι εχθρικά διακείμενοι απέναντι στην παράταση των διοριών με τον γερμανό υπουργό Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε να δηλώνει σχεδόν κάθε εβδομάδα σε συνεντεύξεις του ότι η Ελλάδα πρέπει να τηρήσει το πρόγραμμά της.

Το δημοσίευμα καταλήγει αναφέροντας ότι η στιγμή της αλήθειας για τον υπουργό Οικονομικών, Γιάννη Στουρνάρα, είναι η 26η Ιουλίου, όταν θα παρουσιάσει το πακέτο περικοπών στην τρόικα. Αν τα μέτρα δεν ικανοποιήσουν, τότε οι πιστωτές θα καταρτίσουν τις δικές τους προτάσεις και οι πολιτικοί ηγέτες δε θα έχουν επιλογές πέρα από το να συμφωνήσουν με αυτές. «Ειδάλλως, η ροή διεθνούς χρήματος θα σταματήσει εγείροντας την πιθανότητα να μην μπορεί η κυβέρνηση να πληρώσει μισθούς και συντάξεις τον Αύγουστο».



Γράφει ο Χρήστος Καψάλης

Θα ήθελα πολύ να επιτύχει η κυβέρνηση, αλλά για να είμαι ειλικρινής, δεν είμαι και πολύ αισιόδοξος. Ο βασικότερος λόγος είναι πως οι ενδείξεις δείχνουν πλέον με σαφήνεια ότι η κυβέρνηση ελάχιστα προτίθεται να κάνει σε σχέση με τις προεκλογικές δεσμεύσεις των τριών κομμάτων που την στηρίζουν, αλλά και την προγραμματική συμφωνία που από κοινού υπέγραψαν.

Παράδειγμα: Δεν έθεσε θέμα επαναδιαπραγμάτευσης στο Eurogroup ο υπουργός Οικονομικών κ. Στουρνάρας (δηλαδή ποια επαναδιαπραγμάτευση, απλώς διετή επιμήκυνση φέρεται να θέλει να ζητήσει η κυβέρνηση) γιατί , όπως ο ίδιος είπε, τον προειδοποίησε ο κ. Γιούνκερ ότι αν το τολμήσει θα πάρει αρνητική απάντηση.

Μάλιστα! Αυτό δείχνει πως αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση την διαπραγμάτευση: Περιμένει μάλλον να μας παρακαλέσουν οι δανειστές να δεχτούμε να μας προσφέρουν καλύτερους όρους στη Συμφωνία του προηγούμενου έτους. Και για να συμβεί αυτό πρέπει να δείξουμε καλή στάση εφαρμόζοντας στο ακέραιο του όρους του Μνημονίου…

Μα τότε γιατί έγιναν οι δύο εκλογικές αναμετρήσεις; Την απαρέγκλιτη εφαρμογή του Μνημονίου θα μπορούσε να το υλοποιήσει μια χαρά και η κυβέρνηση Παπαδήμου, χωρίς μάλιστα να έχει χαθεί πολύτιμος χρόνος.

Οι εκλογές έγιναν διότι ήταν ηλίου φαεινότερον ότι ο λαός ήταν «στα κάγκελα», δεν αποδεχόταν το Μνημόνιο και τις ερήμην του Συμφωνίες και έπρεπε, βάσει Συντάγματος, να δώσει την δική του εντολή.

Την εντολή την έδωσε και όλοι παραδέχτηκαν ότι στις 6 Μαίου το βασικό μήνυμα της κάλπης ήταν «Όχι στην εφαρμογή της Συμφωνίας που μας οδηγεί σε μεγαλύτερη ύφεση, αποεπενδύσεις, ανεργία, φτώχεια, αυτοκτονίες, διάλυση της κοινωνικής συνοχής».

Τι σημαίνει αυτό; Ότι η κυβέρνηση έχει ΕΝΤΟΛΗ και υποχρέωση αυτή την πολιτική να εφαρμόσει, ότι κι αν λένε ο κ. Γιούνκερ, η κ. Μέρκελ και οι λοιποί δανειστές και εκβιαστές μας. Άλλωστε γνώριζαν προφανώς (ή όφειλαν να γνωρίζουν) και οι τρεις αρχηγοί των κομμάτων της συγκυβέρνησης, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, το κλίμα που υπάρχει στην Ευρώπη.

Και αν πράγματι Ευρωπαίοι και ΔΝΤ δεν δέχονται να αναδιαπραγματευτούν, η κυβέρνηση θα έπρεπε είτε να έχει έτοιμο τολμηρό και αποφασιστικό σχέδιο Β ή να στραφεί και πάλι στον λαό και να ζητήσει ξανά τη γνώμη του αν υπό τις νέες συνθήκες δέχεται την άνευ όρων εφαρμογή του Μνημονίου.

Τα νέα μέτρα που, σύμφωνα με την ειδησεογραφία, ετοιμάζει η κυβέρνηση είναι βέβαιο ότι θα πέσουν αβάστακτα βαριά στις πλάτες των πολιτών, θα οδηγήσουν σε ακόμη μεγαλύτερη ύφεση, που σημαίνει νέα λουκέτα σε επιχειρήσεις, μεγαλύτερη αύξηση της ανεργίας, κι άλλες αυτοκτονίες και το ποτάμι της κοινωνικής οργής φοβάμαι πως θα ξεχειλίσει ανεξέλεγκτα πολύ νωρίτερα απ’ότι το περιμένουν.

Φυσικά, όσα περί δημιουργίας κλίματος προσέλκυσης επενδύσεων μας λένε, μόνο ως το πλέον σύντομο ανέκδοτο μπορεί να εκληφθεί. Διότι ποιος επενδύει υπό αυτές τις συνθήκες σε μια χώρα που βρίσκεται πρώτη παγκοσμίως υποψήφια προς χρεοκοπία με πιθανότητες 97%; Εκτός αν όταν αναφέρονται σε επενδύσεις εννοούν χαριστικό ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου…

Υπάρχει ελπίδα; Μπορεί κάτι να αλλάξει; Ναι, αν υπάρξει πολιτική βούληση και η κυβέρνηση αλλάξει γραμμή πλεύσης προς δύο κατευθύνσεις:

Α. Προς ΕΕ, δανειστές, ΔΝΤ: Να απευθυνθεί ξεκάθαρα, διεκδικητικά, με ειλικρίνεια επισημαίνοντας ότι η εντολή του λαού δεν είναι τα γίνει η Ελλάδα Ταιβάν. Ναι στις μεταρρυθμίσεις, την πλήρη αναδιάρθρωση δημόσιου τομέα, την αλλαγή νοοτροπιών και την δημιουργία συνθηκών διαφάνειας, αλλά με πραγματική στήριξη από τους εταίρους. Αυτό σημαίνει και επιμήκυνση και περίοδο χάριτος, ώστε η αποπληρωμή των δανείων να γίνει σταδιακά αφού δοθεί η δυνατότητα να δημιουργηθούν συνθήκες ανάπτυξης, και νέο σχέδιο Μάρσαλ ώστε να χρηματοδοτηθούν αναπτυξιακά σχέδια ανά περιοχή και ανά κλάδο με βάση τις δυνατότητες ανταγωνιστικότητάς τους.

Β. Προς την κοινωνία: Να κερδίσει την προσωρινή ανοχή των πολιτών, με άμεσες εξαγγελίες και υλοποίηση: μέτρων προστασίας των κοινωνικών ομάδων που έχουν πληγεί περισσότερο και αποκατάστασης των αδικιών που έφεραν τα οριζόντια μέτρα, μέτρων προστασίας της εργασίας, των συλλογικών συμβάσεων και κινήτρων για δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, μέτρων και κινήτρων ενίσχυσης της επιχειρηματικότητας. Να στείλει στο σκαμνί επίορκους δημόσιους λειτουργούς (εκλεγμένους και διορισμένους) στέλνοντας το μήνυμα της εκκίνησης μια νέας εποχής.

Και για να είμαι ξεκάθαρος: Πολύ περισσότερα μπορούν να γίνουν, αλλά η πιο πάνω απαρίθμηση στηρίχτηκε μόνο στις ήδη υπάρχουσες δεσμεύσεις, βάση της προγραμματικής συμφωνίας, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ.

Αν απλώς συνεχιστεί η εφαρμογή της, καθ’υπόδειξη των δανειστών, πολιτικής απαρέγκλιτης εφαρμογής του Μνημονίου, τότε, να το θυμηθείτε: το Φθινόπωρο, οι τελευταίες μέρες καύσωνα του Ιουλίου, θα μοιάζουν ιδιαίτερα δροσερές…




Tου Χρήστου Μακρυγιάννη

Ακούμε και διαβάζουμε διάφορα στο διαδίκτυο, στα ΜΜΕ και πιο πολύ στις λέσχες και στις παρέες!

Το μεγαλύτερο θέμα που απασχολεί αυτήν την χρονική περίοδο τους Αξιωματικούς είναι οι μεταθέσεις και οι τοποθετήσεις!

Ο Αξιωματικός και η οικογένεια του αντιμετωπίζει αυτή τη στιγμή εκτός από το φάσμα της φτώχειας τα περί αξιοπρεπούς διαβιώσεως έχουν εκλείψει πια, εκτός των άλλων είναι και έρμαιο αυτήν την στιγμή κύκλων Αποστράτων που αφού έφτασαν εκεί που έφτασαν και αποστρατεύτηκαν θεωρούν ότι πάντα κακώς αποστρατευτήκαμε και επιθυμούν στην καλύτερη περίπτωση την επαναφορά τους!

Για το σκοπό αυτό αφού τους κυνηγάει η σύζυγό τους από το σπίτι τους η οποία βαρέθηκε να ακούει τις ιστορίες του κάθε μπάρμπα, τρέχουν στις λέσχες όπου μπορούν χρησιμοποιούν κατά κάποιο τρόπο το βαθμό τους ή στα Κομματικά γραφεία όπου είναι περιζήτητοι λόγου του χρόνου που διαθέτουν!

Το τι εκπροσωπούν και τι δύναμη προσφέρουν στα κόμματα άστο καλύτερα, δεν τους αποδέχεται ούτε ο περίγυρος του γιατί δεν μπορούν πλέον να δώσουν ούτε ολιγόωρη αδεια στα στρατευμένα νιάτα της Πατρίδος!

Η ιστορία με την επαναφορά των Αποστράτων στην ενεργό υπηρεσία είναι μια φάμπρικα που εξυπηρετεί μόνο τους κομματικούς μηχανισμούς που απαιτούν εξυπηρετήσεις και μετατρέπουν τα γραφεία των Αξιωματικών των σχηματισμών σε κομματικά γραφεία!

Εχω ζήσει αρκετές περιπτώσεις και μάλιστα αυτές τις περιπτώσεις που ήταν κραυγαλέες ακόμη και Στρατηγοί δεν μπορούσαν να τους αγγίξουν γιατί είχαν την προστασία του Υπουργού που τους επανέφερε!

Σε αρκετές των περιπτώσεων η συμπεριφορά τους όταν τοποθετούνταν σε επικεφαλής των κέντρων "ΚΑΑΥ" η συμπεριφορά τους ήταν από δουλική σε πολιτικούς έως απαράδεκτη σε συναδέλφους !

Την προηγούμενη περίοδο ο πρώην Υπουργός είχε επαναφέρει πάνω απο 250 Αποστράτους στην ενεργό υπηρεσία για να μην αναφέρω τις έξτρα επιβαρύνσεις που στοίχιζαν σε όλους μας... Κατάλαβε όμως ότι δεν πρόσφεραν το κάτι παραπάνω και δυστυχώς είδαμε Αξιωματικούς να μιλάνε για την "σοφία" των πολιτικών προϊσταμένων που τους επανέφερε την ίδια στιγμή που ο λαός τους έστελνε στο περιθώριο...

Διαβάζω για λίστες επαναφοράς των Αποστράτων Αξιωματικών που κυκλοφορούν στο ΥΠΕΘΑ και μάλιστα στο γραφείο του Υφυπουργού... Γιατί άραγε;

Αν ο Πρωθυπουργός και ο Υπουργός Αμύνης κρίνουν οτι δεν μπορούν να συνεργαστούν ή οι κατευθύνσεις που θα δώσουν δεν μπορούν να εκτελεστούν από την παρούσα ηγεσία να την αλλάξουν , έχουν το δικαίωμα αλλά και την ευθύνη των αποφάσεως τους, αν πρόλαβαν και έκριναν απο τον ένα μήνα που είναι στην εξουσία το έργο των Αρχηγών της ηγεσίας του Στρατεύματος καλούνται να τους διατηρήσουν ή να τους αλλάξουν, αλλά απο τους ενεργεία συναδέλφους τους και όχι απο Αποστράτους!

Να γίνει τώρα όμως , οι Αξιωματικοί πρέπει να μαζέψουν τα σπίτια τους ,να γίνουν οι μεταθέσεις και οι τοποθετήσεις όσο σύντομα γίνεται, για η ιστορία με την χωριστή οικογένεια του Στρατιωτικού αλλού ο Αξιωματικός και αλλού τα παιδιά του ,μόνο διαζύγια και χωρισμούς μας έδωσε!

Δεν πρέπει όμως σε καμιά περίπτωση όμως να τους αντικαταστήσουν μόνο και μόνο επειδή υπήρξαν επιλογή προηγούμενων κυβερνήσεων ή επειδή το επιθυμεί μια ομάδα Αποστράτων!

Δεν είναι δυνατόν οι Αρχηγοί που έχουν την απόλυτη ευθύνη για να παραδώσουν την Πατρίδα όπως την παρέλαβαν ,να μην καθορίζονται με ποιοτικά και καθαρά στρατιωτικά κριτήρια αλλά αν είναι στο δικό μας στρατόπεδο και κατά πόσο είναι κοντά σε κάποιο πολιτικό πρόσωπο!

Η παγίδα είναι μπροστά μας και η φάμπρικα παραγωγής Αποστράτων θα μείνει ακέραια και κάποιοι θα νομίσουν ότι έχουν και παραπάνω από πολιτική δύναμη ....αυτά είναι Μύθος!

Όποιος πιστεύει ότι αξίζει να μπει στη διαδικασία επιλογής μέσα ''από το εκλέγειν και εκλέγεστε'' εκεί θα δείτε κύριοι πόσα απίδια βάζει ο σάκος και αυτοί που τώρα διοικούν στρατιές με π@@@ς από τις λέσχες και τα καφέ εκεί θα δούμε τι αξίζει καθένας από εμάς...
Αλλά ούκ το γήρας έρχεται μόνο του!

Μακρυγιάννης Χρήστος
Ανώτερος Αξιωματικός ε.α


Ας βγούμε από το ευρώ και ας σταματήσουν να γίνονται εισαγωγές. Και ας πεινάσουμε όπως προσπαθούν να μας πείσουν οι ξένοι και οι έλληνες δοσίλογοι των καναλιών.

Όλοι λένε ότι θα σταματήσουν να γίνονται εισαγωγές, αλλά έκατσε κανείς από εσάς να σκεφτεί τι ακριβώς εισάγουμε και τι ακριβώς να πάψει να έρχεται στην Ελλάδα; Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:

-Θα σταματήσουμε να εισάγουμε αυτοκίνητα. Τότε να δείτε κλάμα που θα ρίξουν Γερμανοί και Γάλλοι που δεν θα ξαναπουλήσουν ούτε ένα αυτοκίνητο τα επόμενα χρόνια.
-Θα σταματήσουμε να εισάγουμε γάλα, τυριά και βούτυρο. Τότε να δείτε κλάμα που θα ρίξουν τα φασιστόμουτρα οι Βέλγοι και οι Ολλανδοί.
-Θα σταματήσουμε να εισάγουμε ξηρούς καρπούς από την Τουρκία.
-Θα σταματήσουμε να εισάγουμε καρπούζια και σταφύλια από την Αφρική.
-Θα σταματήσουμε να εισάγουμε σταφίδες από την Χιλή (αν είναι δυνατόν!)
-Θα σταματήσουμε να εισάγουμε σπορέλαια και άλλα γράσα.
-Θα σταματήσουμε να εισάγουμε ρετσίνα από την Καλιφόρνια (θου Κύριε).
-Θα σταματήσουμε να εισάγουμε τις εκατοντάδες είδη από οινοπνευματώδη ποτά.
-Θα σταματήσουμε να εισάγουμε τυριά, κονσέρβες, κέικ, ζαμπονάκια κλπ.
-Θα σταματήσουμε να εισάγουμε κινητά, τηλεοράσεις, υπολογιστές και τα χίλια δυο ηλίθια γκάτζετ που στραβώνουν τον κόσμο.
-Θα σταματήσουμε να εισάγουμε τα εκατοντάδες είδη καπνού, πούρων και άλλων δηλητηρίων.
-Θα σταματήσουμε να εισάγουμε τα μπατζάρια τουρσί από την Γερμανία (θεέ μου, θεέ μου).
-Θα σταματήσουμε να εισάγουμε τα δεκάδες είδη ξένων γλυκών και σοκολατοειδών που στέλνουν τα λεφτά μας στο εξωτερικό και την χοληστερίνη στα ύψη.
-Θα σταματήσουμε να εισάγουμε ρούχα, παπούτσια, παιχνίδια, και πληθώρα από άχρηστα είδη για το σπίτι (μέχρι κόφτης για να κόβεις σε ίσια κομμάτια την μπανάνα υπάρχει!!!).
Ας επιστρέψουμε στην εποχή του 60.
Ας περπατήσουμε και πάλι ήσυχοι στον άδειο δρόμο.
Ας κοιμηθούμε το βράδυ χωρίς να ξυπνάμε από τον κάθε αργόσχολο ηλίθιο που τριγυρνάει με το αμάξι ακούγοντας τουρκογύφτικα καψουρολαϊκά ή χαζά ραπ στην διαπασών.
Ας φάμε λιγότερο και ας χάσουμε το υπέρβαρο λίπος μας.
Ας κάνουμε πάλι γιορτές-ρεφενέ.
Ας ξανακάνουμε αληθινούς φίλους, αντί για τους ηλεκτρονικούς που έχουμε σήμερα.

Ξυπνάτε μ@λ@κες Έλληνες. Έχουμε περάσει δια πυρός και σιδήρου. Έχουμε δώσει τα φώτα του πολιτισμού στον κόσμο. Έχουμε τσακίσει στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο την ιταλική και γερμανική υπερδύναμη.

Και έχουμε καταντήσει σήμερα να ζητιανεύουμε από τους κ@λ@-ευρωπαίους και να τους παρακαλάμε να μας πηδάνε ώστε να έχουμε βίντεο και κινητά. Και από πάνω καθόμαστε και μας βρίζουν, αφού δεν έχουμε πλέον ΚΑΘΟΛΟΥ αξιοπρέπεια.



Κοντά στα 3 δισ. οι ζημιές του ΤΤ από εκατοντάδες εκ. Κέρδη το 2009
Το ετοιμάζουν για δωράκι;


Φαίνεται ότι οι τραπεζίτες (Ευρωπαίοι και εγχώριοι) δεν μπορούν να περιμένουν άλλο: τώρα ζητούν αυτό που τους είχαν υποσχεθεί προεκλογικά. Να βάλουν χέρι και στα «φιλέτα» των υπό δημόσιο έλεγχο Τραπεζών (Τ.Τ. και ΑΤΕ), εξαλείφοντας ταυτόχρονα τον ενοχλητικό, κρατικό ανταγωνισμό.

Στην περίπτωση του Τ.Τ., μιλάμε για σκάνδαλο μεγατόνων!!! Το Τ.Τ. ήταν και είναι διαχρονικός αιμοδότης της ελληνικής οικονομίας, εγγυητής των αποταμιεύσεων των λαϊκών στρωμάτων και κυρίως, ένα από τα πιο σημαντικά εργαλεία αντίστασης του κράτους απέναντι στην ασυδοσία του ιδιωτικού τραπεζικού κεφαλαίου. Το 2009 η Citigroup δημοσίευσε την έκθεσή της σχετικά με τα «Κεφάλαια» των ευρωπαϊκών τραπεζών. Σε αυτή την έκθεση το Τ.Τ. ήταν πρώτο στην Ελλάδα σε κεφαλαιακή επάρκεια και τρίτο στην Ευρώπη! Επιπλέον, από τότε που το Τ.Τ. εισήχθη στο ΧΑΑ, δεν επιβάρυνε τον κρατικό προϋπολογισμό ποτέ! Το αντίθετο μάλιστα. Από το 2006 έως σήμερα έχει προσφέρει στο κράτος 3,6 δισ. ευρώ. Και μετά ήρθε το Μνημόνιο…

Σήμερα, το Τ.Τ. παρουσιάζει ζημιά κοντά στα 3 δισ. ευρώ. Το καλύτερο όπλο στη φαρέτρα δηλαδή των θιασωτών του ξεπουλήματος. Κανείς όμως δεν λέει ότι ο λόγος της πλασματικής «ζημιάς» είναι αποκλειστικά και μόνο το περιβόητο PSI… Όπως λοιπόν οι ελληνικές κυβερνήσεις άρπαξαν τα λεφτά απʼ τους μικροομολογιούχους και τα ασφαλιστικά ταμεία, έτσι άρπαξαν και τα χρήματα του Τ.Τ. Τι έκαναν δηλαδή; Αρνήθηκαν να προστατεύσουν την περιουσία του Ελληνικού Δημοσίου! Ενός μαγαζιού απολύτως κερδοφόρου μέχρι την υφαρπαγή των ομολόγων.

Και ενώ από τη μία οι μνημονιακές κυβερνήσεις και η τρόικα μερίμνησαν για τους προνομιακούς τους συνομιλητές, τους συστημικούς τραπεζίτες, ανακεφαλαιοποιώντας τις ζημιές που (κυρίως) οι ίδιοι δημιούργησαν, με χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου, από την άλλη αρνούνται πεισματικά να αξιοποιήσουν τα κρατικά εργαλεία που θα μπορούσαν να ηγηθούν στην έξοδο από τη χρηματοπιστωτική κρίση. Για να γίνει ακόμα πιο κατανοητό: Η σημερινή κυβέρνηση κρατικοποιεί τις ζημιές των ιδιωτικών τραπεζών και επιπλέον τους χαρίζει τις καταθέσεις και τις δομές των Τ.Τ. και ΑΤΕ!

Ποιοι θα πληρώσουν τη νύφη, εκτός από τους φορολογούμενους; Ποιοι άλλοι; Μα φυσικά οι εργαζόμενοι του Τ.Τ.! Αυτοί που σε όλη την ιστορική του διαδρομή φρόντισαν έτσι ώστε ο οργανισμός να είναι κερδοφόρος, τώρα απειλούνται με το «σπάσιμο» σε «καλή» και «κακή» τράπεζα, τη μεταφορά τους σε μια από τις τέσσερις συστημικές τράπεζες και κατʼ επέκταση την απόλυση του μεγαλύτερου μέρους τους, όπως έχει αποδείξει το ιστορικό των επιθετικών συγχωνεύσεων.

Σκάνδαλο μεγατόνων και τίποτε λιγότερο!

* Ο Αντώνης Καββαδίας είναι μέλος του Γενικού Συμβουλίου της ΟΤΟΕ, εργαζόμενος στο Τ.Τ.



Του Δημήτρη Μάρδα

Κατά την περίοδο της διαπραγμάτευσης του πρώτου Μνημονίου ακούστηκε ο όρος «απεχθές χρέος», ένας όρος που αναφέρεται στο δημόσιο εκείνο χρέος, που έγινε με ανήθικο-παράνομο τρόπο και δε χρησιμοποιήθηκε για σκοπούς που εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα ενός κράτους και τις ανάγκες των πολιτών.

Έτσι, σύμφωνα με τους υποστηριχτές αυτής της θέσης, η Ελλάδα δεν έπρεπε να πληρώσει το όποιο παράνομο χρέος, που όφειλε να καταγγείλει μονομερώς. Υπάρχουν αρκετά παραδείγματα στην παγκόσμια ιστορία, που υποστηρίζουν αυτήν την προσέγγιση.

Το απεχθές χρέος αναφέρεται λοιπόν σε χώρες που κυβερνώνται από αυταρχικά παράνομα καθεστώτα, κυβερνήσεις λοιπόν με μη δημοκρατική νομιμοποίηση, με αρχηγούς κρατών ή κυβερνήσεων που κατακλέβοντας το κράτος, διαθέτουν δισεκατομμύρια δολάρια σε ξένες τράπεζες. Κύρια λοιπόν προϋπόθεση για την ύπαρξη του απεχθούς χρέους είναι η ύπαρξη μιας μη νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης, κάτι που η χώρα έχει να το βιώσει από το 1974. Μια δεύτερη προϋπόθεση είναι η χρήση των δανείων της χώρας για προσωπικούς σκοπούς.

Ως προς την Ελλάδα, γρήγορα διαπιστώθηκε, ότι ο προσδιορισμός του απεχθούς της χρέους (μέσω της δικαστικής οδού) ήταν μια επώδυνη ιστορία. Έτσι, η πρώτη «φούσκα» της σωτηρίας της χώρας μέσω της μη πληρωμής του όποιου απροσδιόριστου –πλην ελαχίστων εξαιρέσεων– απεχθούς χρέους φαίνεται ότι έδωσε τα ηνία σε μια άλλη διαδικασία. Η τελευταία, άρχισε να δίνει έμφαση στους όρους, απαράδεκτους εν πολλοίς, των μνημονιακών συμβάσεων, που διέπουν τα πρόσφατα ελληνικά δημόσια χρέη.

Παράλληλα με τον όρο απεχθές χρέος, χρησιμοποιήθηκε και ένας άλλος όρος το «επονείδιστο χρέος», το λεγόμενο αξιοκατάκριτο ή αισχρό χρέος. Και οι δύο όροι θεωρούνται από πολλούς ως συνώνυμοι, αποδίδοντας την έννοια του αγγλικού όρου Odious dept. Το ελληνικό όμως λεξιλόγιο είναι ιδιαίτερα πλούσιο και ακριβές. Έτσι, κατ’ άλλους οι δυο αυτοί όροι διαφέρουν σε κάποιο βαθμό, άσχετα αν καταλήγουν στο ίδιο σημείο.

Πράγματι, το αξιοκατάκριτο ή αισχρό χρέος (επονείδιστο) λόγω πολλών απαράδεκτων όρων που διέπουν την όποια σχετική με δημόσιο χρέος σύμβαση, δεν είναι απαραίτητα και παράνομο χρέος (απεχθές) ούτε καταλήγει στις τσέπες διεφθαρμένων πολιτικών.

Σύμφωνα λοιπόν με τη δεύτερη προσέγγιση, επονείδιστο θεωρείται το χρέος, το οποίο προκύπτει από όρους υπερβολικούς, ληστρικούς, όντας λοιπόν το προϊόν μιας λεοντείου συμφωνίας. Αυτή εισάγει λόγου χάρη υψηλά επιτόκια, μικρούς χρόνους αποπληρωμής και γενικά όρους με δυσμενέστατες επιπτώσεις στο δανειζόμενο κράτος, μέσω Μνημονίων κ.λπ., δεν είναι όμως προϊόν μη νόμιμων κυβερνήσεων.

Ως λύση στο επονείδιστο χρέος (όπως και στο απεχθές) προτείνεται από ορισμένους, η δημιουργία μιας διεθνούς επιτροπής σοφών, που θα προσδιορίσει με τη σειρά της τους απαράδεκτους εκείνους όρους (ή τις παράνομες διαδικασίες), που σκιαγραφούν το πλαίσιο λειτουργίας κάθε μορφής τέτοιου χρέους.

Η εν λόγω όμως επιτροπή έχει μια μόνο ηθική αξία, ιδίως στην περίπτωση που το δημόσιο χρέος δε συνάφθηκε από μια παράνομη κυβέρνηση. Η ύπαρξή της από την άλλη, δε μπορεί να υποκαταστήσει αρμοδιότητες δικαστηρίων. Ακόμη και αν συσταθεί λοιπόν μια τέτοια επιτροπή, δεν αφαιρεί το δικαίωμα του οποιουδήποτε θιγόμενου πιστωτή να προσφύγει στα δικαστήρια (εν προκειμένω στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο) και να δικαιωθεί.

Άρα, το στοιχείο εκείνο που θα προσδιορίσει τα όρια του επονείδιστου χρέους της Ελλάδας μετά το πρώτο Μνημόνιο, δε θα είναι σε τελική ανάλυση η οποιαδήποτε επιτροπή σοφών αλλά τα καθ’ ύλην αρμόδια δικαστήρια και το συγκεκριμένα το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Η ύπαρξη μιας τέτοιας επιτροπής μπορεί να ηχεί πολιτικά ευχάριστα, στην πράξη όμως ο ρόλος της είναι επουσιώδης, δεδομένης της δομής του διεθνούς συστήματος διαιτησίας, που συνήθως χρησιμοποιείται στην ΕΕ.

Στην περίπτωση που καταλήξουμε στα δικαστήρια, τότε θα συμβεί ένα από τα ακόλουθα: Αν δικαιωθούμε, τότε θα ανατραπούν Μνημόνια και Συμβάσεις. Από την άλλη όμως μπορεί να τεθεί θέμα συνέχισης των πιστώσεων, καθώς οι δανειστές μας δε θα είναι διατεθειμένοι να ακολουθήσουν άλλους όρους, πλην εκείνων που αρχικά συμφώνησαν. Εδώ βέβαια, υπάρχουν διάφορες λύσεις υποκατάστασης των δανειστών, ιδιαίτερα όμως επώδυνες αν όχι παρακινδυνευμένες στην τρέχουσα χρονική περίοδο.

Αν δεν δικαιωθούμε όμως, τότε οι πιστωτές πατώντας στις επίμαχες αποφάσεις των Δικαστηρίων, δε θα έχουν την παραμικρή πρόθεση να συζητήσουν το οποιοδήποτε μελλοντικό κούρεμα ή αναθεώρηση των όρων της Σύμβασης. Στην περίπτωση λοιπόν αυτή τα περιθώρια ελιγμών εκ μέρους της Ελλάδας στενεύουν για οποιαδήποτε επαναδιαπραγμάτευση του χρέους.

Η διαδικασία της συνεννόησης, που οδηγεί σε μια σύμπτωση απόψεων ανάμεσα στα ενδιαφερόμενα μέρη, αν και πολιτικά λιγότερο ελκυστική, φαίνεται ως η πιο προσήκουσα λύση στην περίπτωση μας. Μπορεί να οδηγήσει σε επαναγορά των ομολόγων μας από την ΕΚΤ, στην τιμή που αυτή τα αγόρασε και όχι στην ονομαστική τους τιμή. Μπορεί επίσης να καταλήξει σε ένα δεύτερο κούρεμα κρατικού χρέους αυτήν την φορά, αν και το τελευταίο έχει αποκλειστεί (ως τώρα φυσικά). Όλα ανάγονται λοιπόν στην διαπραγματευτική ικανότητα των συμβαλλομένων μερών.

* Ο κ. Δημήτρης Μάρδας είναι Καθηγητής Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ



Η πυριτιδαποθήκη του Περσικού Κόλπου είναι έτοιμη να ανατιναχτεί, αν οι εντάσεις συνεχιστούν ως έχουν.

Πριν από δυο ημέρες, ένα δευτερεύον περιστατικό, με ένα ανεφοδιαστικό σκάφος του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού και ένα ινδικό ψαράδικο στις ακτές των ΗΑΕ, είχε ως αποτέλεσμα έναν θάνατο και τρεις τραυματισμούς. Οι ψαράδες ισχυρίστηκαν πως δέχθηκαν απροειδοποίητα πυρά, κάτι που αρνείται η αμερικανική πλευρά. Πράγμα, που μας οδηγεί σε ανησυχίες για δυσμενείς εξελίξεις. Οι «πολεμοχαρείς» Αμερικανοί ναύτες, μάλλον προβλέπουν ατμόσφαιρα σύγκρουσης και παίρνουν ήδη προληπτικά μέτρα, κάτι όμως που δημιουργεί πρόβλημα στις, κατά τα άλλα, φιλικές σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ινδίας.

Από πλευράς Ινδίας, η κυβέρνηση δεν άφησε καμιά υπόνοια κριτικής απέναντι στην Αμερική. Τα αμερικανικά ΜΜΕ αναφέρουν το περιστατικό ως μια προειδοποίηση προς το Ιράν και την Αλ Κάιντα, να αποφεύγουν τα αμερικανικά πλοία, με αφορμή τις απειλές του Ιράν για κλείσιμο των στενών του Ορμούζ. Όλα αυτά απηχούν μια πολεμική αντίληψη από πλευράς ΗΠΑ, που έρχεται να προστεθεί στην ήδη υπάρχουσα αστάθεια της περιοχής, με προοπτικές περαιτέρω εντάσεων.

Η αυξημένη ένταση έχει να κάνει εν μέρει και με την μεγάλη ναυτική παρουσία των ΗΠΑ στην περιοχή. Το πεντάγωνο ήδη απέστειλε ένα επιπλέον αεροπλανοφόρο, ενώ ετοιμάζει μεγάλη ναρκαλιευτική άσκηση, με συμμετοχή πολεμικών αεροσκαφών.

Η συγκέντρωση τόσου μεγάλου αριθμού πλοίων στον Περσικό Κόλπο, αποτελεί ανοιχτή πρόσκληση για επικίνδυνα συμβάντα. Τα διάφορα τυχαία περιστατικά μπορούν πολύ εύκολα να κλιμακωθούν σε σοβαρά, και υπάρχει κίνδυνος μιας ναυτικής εμπλοκής ΗΠΑ-Ιράν.

Επειδή δεν υπάρχουν δίαυλοι έκτακτης επικοινωνίας μεταξύ των δυο αυτών χωρών, ο κίνδυνος μιας ανεξέλεγκτης σύγκρουσης είναι πολύ πιθανός. Η Αμερική προσπάθησε να στήσει κάποιον τέτοιο μηχανισμό στο παρελθόν, αλλά το Ιράν αρνήθηκε, όπως αρνείται οποιαδήποτε άλλη συμφωνία για διαδικασίες αποτροπής θαλάσσιων «ατυχημάτων», αφού θεωρεί την αμερικανική παρουσία στον Κόλπο ως παράνομη πράξη.

Η παντελής έλλειψη εμπιστοσύνης, που είναι αμοιβαία, γίνεται επικίνδυνη, με την Αμερική να περιμένει μια ιρανική προβοκατόρικη ενέργεια, και το Ιράν να ανησυχεί με την προδιάθεση των ΗΠΑ να επιδεικνύουν δια της χρήσης βίας την ηγεμονία τους.

Το μεγάλο στρατηγικό ερώτημα είναι το εξής: Που στοχεύει η Αμερική; Η άποψη του Ιράν είναι ότι τα πρόσφατα γυμνάσια του απέδειξαν στην Δύση ότι έχει πλέον μεγάλες πυραυλικές δυνατότητες, παρά τις απόψεις των ειδικών των ΗΠΑ, για έλλειψη ακρίβειας και μικρή δυνατότητα μεταφοράς κεφαλών.

H Αμερική έχει πλέον να αντιμετωπίσει έναν αντίπαλο, πιο ισχυρό απ’ ότι νόμιζε μέχρι πρότινος. Γι’ αυτό στηρίζεται στην στρατιωτική της ισχύ ώστε να αποτρέψει οποιαδήποτε ιρανική ασύμμετρη απειλή, που θα ανέβαζε κατακόρυφα την τιμή του πετρελαίου. Αυτή η αμερικανική στρατηγική «συγκράτησης» του Ιράν μπορεί να μην αποδώσει, αν η Τεχεράνη αποφασίσει να ανεβάσει τον πήχη εναντίον των ΗΠΑ σε σχέση με τις εναντίον του κυρώσεις, που βλάπτουν την ιρανική οικονομία.

Κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται να γίνει, αφού οι αμερικανικές εξαιρέσεις στις πετρελαϊκές κυρώσεις εναντίον του Ιράν, τουλάχιστον για το επόμενο πεντάμηνο, θα επιτρέψουν την συνέχιση των νυν μεταφορών πετρελαίου. Αν όμως η Ουάσιγκτον ανακαλέσει αυτές τις εξαιρέσεις, τότε ίσως το Ιράν να επιλέξει μια πιο επιθετική δράση στον Περσικό Κόλπο.

Έτσι, ο Περσικός Κόλπος παραμένει όμηρος μεταξύ των γεωστρατηγικών υπολογισμών μιας δυτικής υπερδύναμης και των συμμάχων της στην περιοχή, και μίας περιφερειακής δύναμης που συνεχώς αναπτύσσεται στρατιωτικά.

Η επικινδυνότητα αυτού του σεναρίου έγκειται στο ότι όλα βαίνουν προς μια εξέλιξη «ή όλα ή τίποτα», στερούμενη γκρίζων αποχρώσεων και παράλληλων συμφερόντων. Η όξυνση των συγκρουόμενων συμφερόντων αποτελεί ιδανική συνταγή για μια ανοιχτή σύγκρουση στον Κόλπο.

Ανάλογα αδιέξοδα υπάρχουν και στις υποβαθμισμένες πλέον συνομιλίες και διαπραγματεύσεις σχετικά με το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα.

Για να αποκλιμακωθούν οι εντάσεις με το Ιράν, η Δύση θα πρέπει να ακολουθήσει μια εντελώς διαφορετική στρατηγική διαπραγματεύσεων, που θα προσφέρει παραχωρήσεις έναντι των κυρώσεων. Επειδή όμως επίκεινται προεδρικές εκλογές στην Αμερική, κάτι τέτοιο φαντάζει απίθανο.

atimes.com

S.A.





Ο Στουρνάρας δήλωνε μεν ότι συμφώνησαν στις βασικές κατευθύνσεις και όχι σε συγκεκριμένα μέτρα μετά τη συνάντηση των τριών αρχηγών στο Μέγαρο Μαξίμου, όπου οι Βενιζέλος και Κουβέλης τόνισαν στις δηλώσεις τους ότι δεν θα ληφθούν νέα μέτρα, πέρα φυσικά από τις περικοπές 3 δισ. ευρώ που προβλέπονται στο Μνημόνιο. Ωστόσο συγκεκριμένες προτάσεις για τις περικοπές δαπανών, ύψους 11,5 δισ. ευρώ, περιμένει από όλα τα υπουργεία, έως και αύριο Παρασκευή, το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, προκειμένου να οριστικοποιηθεί τάχιστα το πλάνο των περικοπών.

Τα τζιμάνια του υπουργείου Οικονομικών προσανατολίζονται το βάρος των περικοπών να πέσει στις φαρμακευτικές δαπάνες, που εκτιμάται ότι μπορούν να περικοπούν κατά 1,2 δισ. ευρώ με την επέκταση της χρήσης των γενόσημων φαρμάκων, στις δαπάνες Υγείας, Παιδείας, Άμυνας και της δημόσιας διοίκησης.

Ο πήχης των περικοπών είναι ιδιαίτερα υψηλός, φτάνοντας στο ποσό των 5,75 δισ. ετησίως, ενώ οι ελπίδες της κυβέρνησης εναποτίθενται στην έγκριση, από την τρόικα, της επιμήκυνσης της διάρκειας του προγράμματος προσαρμογής κατά ένα ή δύο χρόνια. Σε μια τέτοια εξέλιξη οι περικοπές, ετησίως, θα κυμανθούν από 2,9 μέχρι 3,8 δισ. ευρώ.

Εν τω μεταξύ αναμένεται και η συγκρότηση επιτροπών αξιολόγησης και για τα 11 υπουργεία. Στα τέλη Ιουλίου θα γίνει η πρώτη ημερίδα ενημέρωσης με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα όλων των αξιολογητών, ώστε να οικειοποιηθούν τη μέθοδο και τη διαδικασία της αξιολόγησης. Μέχρι τέλη Αυγούστου θα έχει ξεκινήσει η αξιολόγηση σε όλα τα υπουργεία.

Στις αρχές Σεπτεμβρίου η κυβέρνηση εκτιμά ότι θα έχει τελειώσει και το οργανόγραμμα του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης (ΥΔΜΗΔ), το οποίο αποτελεί τον πιλότο για τα οργανογράμματα όλων των άλλων υπουργείων, με τις αναγκαίες προσαρμογές βέβαια. Παράλληλα ο άμεσος περιορισμός των φορέων και των Οργανισμών της Δημόσιας Διοίκησης κατά 30%, χωρίς να υπάρξει – σε αυτή τη φάση – μείωση προσωπικού, αποφασίστηκε στη σύσκεψη κορυφής που πραγματοποιήθηκε στο υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, υπό τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά.

Κάπως έτσι, το ΥΔΜΗΔ καλείται να βρει λύση σε έναν πολύ δύσκολο γρίφο: πώς να περιοριστεί το κόστος του Δημοσίου, να μειωθούν οι δημόσιοι υπάλληλοι κατά 15.000 εντός του 2012 και να μη γίνουν και απολύσεις.

Η μείωση του εφάπαξ είναι πια γεγονός. Χτες ο υπουργός Εργασίας, Γιάννης Βρούτσης, ανακοίνωσε στους εκπροσώπους της ΑΔΕΔΥ, τη μείωση των εφάπαξ του Δημοσίου κατά 22,63%.

Σύμφωνα με τον υπουργό με αυτό τον τρόπο διασφαλίζεται η βιωσιμότητα των εφάπαξ αλλά και η είσπραξη 1,2 δισεκατομμυρίων ευρώ από την επόμενη δόση ληξιπρόθεσμων οφειλών του δημοσίου προς τα ασφαλιστικά ταμεία. Η μείωση αφορά και τις αιτήσεις που εκκρεμούν και για τις οποίες δεν έχει εκδοθεί ακόμα εφάπαξ.

«Το υπουργείο Εργασίας δεν μπορεί να δεχθεί ως λύση ούτε την αύξηση εισφορών ούτε και την επιπλέον χρηματοδότηση του ταμείου από τον προϋπολογισμό», υπογράμμισε ο κ. Βρούτσης.

Το ποσοστό της μείωσης ισοδυναμεί με «ψαλίδι» έως και 10.820 ευρώ στο εφάπαξ των δημοσίων υπαλλήλων. Αναμένεται να ακολουθήσει η περικοπή έως και 40% και σε άλλα Ταμεία, από τον χώρο τν ΔΕΚΟ και του ιδιωτικού τομέα, τα οποία χορηγούν μεγαλύτερο εφάπαξ σε σχέση με τις εισφορές που έχουν καταβληθεί.

Η αναλογιστική μελέτη που διενεργήθηκε προκειμένου να εκτιμηθεί η αντιστοιχία εισφορών και παροχών στο Ταμείο Πρόνοιας Δημοσίων Υπαλλήλων καταγράφει σημαντικές αποκλίσεις μεταξύ των εισφορών που καταβλήθηκαν και των εφάπαξ.

Η ανακοίνωση για το νέο κούρεμα προκάλεσε την έντονη αντίδραση της ΑΔΕΔΥ. Ο πρόεδρός της Κώστας Τσικρικάς «η νέα μείωση στο εφάπαξ, συνιστά αιτία πολέμου».



Η ελληνική οικονομία είναι πλήρως ιδρυματοποιημένη και μπροστά σε Στάση πληρωμών έναντι των υποχρεώσεών της. Ο μηχανισμός διάσωσης που μας έφερε πανηγυρίζοντας ο κ Παπανδρέου έχει αποτύχει με κάθε πιθανό και απίθανο μέσο.

Η χώρα δε έχει σωθεί ούτε κατά διάνοια.

Η στάση πληρωμών η οποία στο ΒΗΜΑ αποκαλείται “μετάθεση πληρωμών” και Σιωπηρή παράταση εκτιμάται πως θα δοθεί από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στην Ελλάδα αναφορικά με τη αποπληρωμή του ομολόγου αξίας 3,2 δισ. ευρώ που ωριμάζει στις 20 Αυγούστου.

Η επόμενη δόση του μηχανισμού που αποκαλείται στήριξης δεν αναμένεται να εκταμιευθεί εγκαίρως και οι διεργασίες για τη λήψη δανείου-γέφυρας (bridge loan) για να καλυφθούν οι πληρωμές ομολόγων 3,2 δισ. ευρώ δεν έχουν ακόμη τελεσφορήσει. Έτσι ως πιθανότερη λύση θεωρείται η επίκληση ρητρών για την μετάθεση της πληρωμής του ομολόγου.

Εάν ο πιστωτής, δηλαδή η ΕΚΤ, δεν κάνει άμεσα απαιτητή την πληρωμή τότε δεν θα υπάρξει κανένα πρόβλημα και η Ελλάδα θα έχει μπει και επισήμως στο κίνημα του τζάμπα. Αν όμως ενεργοποιηθούν τα όσα έχουμε υπογράψει με τους δανειστές μας -οι οποίοι και καθυστερούν την δόση-τι θα γίνει άραγε;

Το προηγούμενο διάστημα και σε επίπεδο Eurogroup Working Group εξετάσθηκαν κάποιες εναλλακτικές λύσεις όπως η προκαταβολή από κάποιες χώρες ποσών από την επόμενη δόση των 30 δισ. ευρώ ώστε να καλυφθούν τα συγκεκριμένα ομόλογα, την έκδοση εντόκων γραμματίων που θα καλυφθούν απευθείας από την ΕΚΤ, αλλά και χρήση των ομολόγων του EFSF που έχει το ΤΧΣ ως εγγύηση για τη παράταση της περιόδου αποπληρωμής. Καθώς για τις λύσεις αυτές δεν σημειώθηκε ομοφωνία και κάποιες κρίθηκαν τεχνικά ανέφικτες τη λύση αναμένεται να τη δώσει η ίδια η ΕΚΤ αν δεχτεί σιωπηρά την μετάθεση πληρωμής.

Όπως και αν έχει όμως και όπως και να αποκληθεί η στάση πληρωμών στο ομόλογο του Αυγούστου δεν πρόκειται να πάει μακριά ούτε αυτό το παραμύθι. Έρχονται κι άλλα ομόλογα και η Ελλάδα εφεξής θα είναι σε καθεστώς εθελοντικής και μόνιμης χρεοκοπίας και “εκκαθάρισης” αλλά θα είμαστε στο ευρώ…




Μπορεί στην Ελλάδα να γίνεται λόγος πολύς για τη χρονική επιμήκυνση της εφαρμογής των μνημονιακών υποχρεώσεων, μπορεί οι κυβερνητικοί (συν)εταίροι να πλακώνονται για το πότε πρέπει αυτή να ζητηθεί, αλλά είναι κάτι περισσότερο από προφανές ότι η συζήτηση αυτή στερείται περιεχομένου.

Αυτό ακριβώς γράψαμε πρώτη φορά όχι όταν η κυβέρνηση Σαμαρά ανέλαβε την (μαύρη) τύχη αυτής της χώρας, αλλά ήδη την εποχή που ο Βενιζέλος, αναλαμβάνοντας το υπουργείο Οικονομικών με στόχο να κάνει (κι αυτός...) επαναδιαπραγμάτευση, «έδιωχνε» τους αυθάδεις χαμηλόβαθμους υπαλλήλους της τρόικας. Για να τους παρακαλάει εν συνεχεία επί μήνες να γυρίσουν πίσω και να συνεχίσουν το θεάρεστο έργο τους...

Γιατί όμως στερείται περιεχομένου η συζήτηση; Κοινώς, γιατί οι Ευρωπαίοι «εταίροι», δανειστές και επιτηρητές της Ελλάδας, επιμένουν να μην συζητούν καμιά «παραχώρηση», αν όχι προς την ελληνική κοινωνία, τουλάχιστον προς τις αρεστές σε αυτούς κυβερνήσεις;

Ακόμη χειρότερα, δεν βλέπουν τα αποτελέσματα της μέχρι τώρα εφαρμογής της - αποτυχημένης και καταστροφικής, κατά την άποψη των περισσότερων αναλυτών του κόσμου - οικονομικής συνταγής των Μνημονίων; Κι όμως, τα αποτελέσματά τους είναι εμφανή. Ας τα δούμε μέσω της περιληπτικής καταγραφής που κάνει ο οικονομολόγος Σάββας Ρομπόλης σε συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα «Zeit»:

1.«Το ΑΕΠ έχει μειωθεί συνολικά από το 2008 κατά 22%- ποσοστό 10% μεγαλύτερο από εκείνο που προέβλεπαν οι δημόσιοι πιστωτές της Ελλάδας. Ταυτόχρονα, οι μισθοί μειώθηκαν μέχρι και κατά 30%. Αν συνυπολογίσει κανείς και την αύξηση των άμεσων και έμμεσων φόρων, το μέσο οικογενειακό εισόδημα στην Ελλάδα μειώθηκε σε σχέση με το 2008 κατά 50%. Η αγοραστική δύναμη έχει συρρικνωθεί στο επίπεδο του δεύτερου μισού της δεκαετίας του ’70».

2. Ο μέσος καθαρός μηνιαίος μισθός στην Ελλάδα «το 2008 ανερχόταν στα 1.200 ευρώ, τώρα βρίσκεται στα 700».

3. Για την υποτιθέμενη αύξηση της ανταγωνιστικότητας και της απασχόλησης μέσω της εφαρμοζόμενης πολιτικής της «εσωτερικής υποτίμησης»:

«Η περίπτωση της Ελλάδας αποδεικνύει ότι αυτό είναι αποδεδειγμένα λάθος. Ενώ η παραγωγικότητα στην περίοδο ακμής από το 2005 μέχρι το 2008 αυξήθηκε κατά 6%, στην περίοδο κρίσης από το 2008 μέχρι το 2011 μειώθηκε κατά 5,6%. Και παρόλο που το μισθολογικό κόστος στην Ελλάδα μειώθηκε κατά 8%, η ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας δεν αυξήθηκε. Αυτό που ισχύει είναι το αντίθετο: Ο όγκος της παραγωγής στην Ελλάδα μειώθηκε κατά 12%».

Ενώ η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας δεν αυξάνεται, ενώ η ανεργία αυξάνεται αλματωδώς χωρίς ορατό όριο και 60.000 επιχειρήσεις κλείνουν ετησίως, τα επιχειρηματικά κέρδη, εν μέσω εσωτερικής υποτίμησης, αυξάνονται, ενίοτε και εντυπωσιακά. Γιατί;

4. «Ενώ στην περίοδο ανάπτυξης 2005-2008 (σ.σ.: τα επιχειρηματικά κέρδη) παρέμειναν στάσιμα ή στην καλύτερη των περιπτώσεων σημείωσαν ελαφρά αύξηση, έκτοτε αυξάνονται διαρκώς.

(...) Οι επιχειρήσεις που απομένουν συγκεντρώνουν υψηλότερα κέρδη. Αντί να μειώσουν τις τιμές τους λόγω των χαμηλών μισθών, οι επιχειρήσεις μετέτρεψαν το χαμηλό εργασιακό κόστος σε αύξηση των κερδών τους. Αυτός είναι και ο πραγματικός λόγος για το ότι οι τιμές στην Ελλάδα δεν μειώνονται. Για τον εργαζόμενο αυτή η πολιτική είναι με πολλούς τρόπους καταστροφική, καθώς βλέπει ότι το εισόδημά του μειώνεται σταθερά, ενώ οι τιμές εξακολουθούν και αυξάνονται και επιπλέον αναγκάζεται να πληρώνει ακόμα περισσότερους φόρους.

Επιπλέον, η μερική απασχόληση, η ορισμένου χρόνου, παράνομη και ανασφάλιστη εργασία αφορά στο μεταξύ το 50% όλων των εργαζομένων. Πρόκειται για περίπου 900.000 από τους συνολικά 1,8 εκατ. ιδιωτικούς υπαλλήλους. Το ποσοστό ανεργίας εξάλλου θα αυξηθεί μέχρι το τέλος του χρόνου στο 24%.

Όσο η τρόικα δεν παραδέχεται τις δικές της εσφαλμένες εκτιμήσεις, τίποτα δεν θα βελτιωθεί. Στο μεταξύ φέρει το 70% της ευθύνης για τα σημερινά προβλήματα στην Ελλάδα, ενώ η ελληνική πλευρά στην καλύτερη περίπτωση το 30%».

Γιατί λοιπόν επιμένουν; Διότι, απλούστατα, όπως πολλές φορές έχουμε εξηγήσει, αυτή η καταστροφή είναι ο στόχος των Μνημονίων και όχι το... «ανεπιθύμητο» αποτέλεσμα. Οι κεντρικές προτεραιότητες είναι δύο:

Η πάση θυσία διασφάλιση, για όσο το δυνατόν μακρότερο διάστημα, των δανείων, ακόμη και αν χρειαστεί η πλήρης υποθήκευση οικονομίας, περιουσίας και των ίδιων των Ελλήνων ως ενέχυρων.

Η μετατροπή, σε πλήρη αντιστοίχηση προς τον παραπάνω στόχο, του ελληνικού λαού σε εργασιακό ανδράποδο, χωρίς δικαιώματα, υποταγμένου στα κέφια των δανειστών και εγκλωβισμένου σε Ειδικές Οικονομικές Ζώνες, ακόμη και αν αυτή η πρακτική υπονομεύει και υποθηκεύει και εθνικά θέματα, όπως στην περίπτωση της Θράκης ή, στο μέλλον, και νησιών του Αιγαίου.

Κάπως έτσι ερμηνεύεται και ο... χρησμός της Μέρκελ περί επίλυσης του ελληνικού ζητήματος έως τις επόμενες γερμανικές εκλογές.

Θερμό φθινόπωρο

Ας δούμε όμως λίγο πιο προσεκτικά πέρα από αυτόν τον «χρησμό», τον οποίο σύντομα θα βρούμε μπροστά μας.

Εξ άλλου μπορεί να είναι πολύ σημαντικός κυρίως επειδή το διάστημα μεταξύ των αμερικανικών και γερμανικών εκλογών ίσως αποδειχθεί εξαιρετικά κρίσιμο για τη χώρα μας, όμως προηγείται ο... Σεπτέμβρης, ο οποίος ίσως να είναι, εν όψει των επαπειλούμενων εξελίξεων και των πάμπολλων εκκρεμοτήτων, πολύ… θερμός.

Η αλήθεια είναι ότι κατά καιρούς όλοι έχουμε υποχρεωθεί να ασχοληθούμε με διάφορα, πραγματικά ή πλαστά όρια και ορόσημα, όμως προτιμότερο είναι να βλέπουμε έως εκεί που φτάνει η... ορατότητά μας.

Κατ’ αρχάς, τόσο για την Ελλάδα όσο και για την ευρωζώνη και την ίδια τη Γερμανία προδιαγράφεται καυτός ο Σεπτέμβριος επειδή στα μέσα εκείνου του μήνα αναμένεται το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας να ανακοινώσει την απόφασή του για τη νομιμότητα τηςεπικύρωσης (από το γερμανικό Κοινοβούλιο) του δημοσιονομικού συμφώνου και του μόνιμου Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM).

Εκεί θα κριθεί αν η γερμανική κυβέρνηση ενημέρωσε επαρκώς την Bundestag για το δημοσιονομικό σύμφωνο και τον ESM, δεδομένου ότι μεγάλο μέρος της ευθύνης για την κατάρτιση του προϋπολογισμού μεταφέρεται από το Κοινοβούλιο της Γερμανίας στις Βρυξέλλες.

Έτσι, μπορεί σύμφωνο και ESM να έχουν επικυρωθεί με καθαρή και μεγάλη πλειοψηφία στη Βουλή, αλλά οι δικαστές ίσως βάλουν μπουρλότο στο περίφημο (έστω και ανεπαρκές...) «τείχος προστασίας» της ευρωζώνης, του οποίου η επίσημη λειτουργία, προγραμματισμένη για την 1η Ιουλίου, αναγκαστικά μετατίθεται.

Η μετάθεση αυτή, προφανώς είναι κρίσιμη για μια σειρά από πολύ σημαντικούς λόγους:

1. Από τον μηχανισμό αυτόν εξαρτάται η υλοποίηση του δεύτερου ελληνικού προγράμματος «στήριξης», το οποίο ούτως ή άλλως κρέμεται από μια κλωστή. Τυχόν κατάρρευσή του θα είχε συνέπειες με άγνωστη έκταση και ένταση. Αφήστε που κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος για την πραγματική επιθυμία της Μέρκελ για την απόφαση του συνταγματικού δικαστηρίου - αλλά αυτό είναι... άλλης κόρης παπά ευαγγέλιο.

2. Από τον ίδιο μηχανισμό κρίνεται η κάλυψη της Ισπανίας, η οποία βρίσκεται ήδη στον δημοσιονομικό φαύλο κύκλο του δικού της ανεπίσημου Μνημονίου, τη στιγμή μάλιστα που απειλείται με ένα ακόμη επισημότατο Μνημόνιο.

Ήδη τα γερμανικά μηνύματα λένε ότι η αναχρηματοδότηση των ισπανικών τραπεζών θα έχει τελικό εγγυητή το ισπανικό κράτος, το οποίο ήδη βρίσκεται στον κυκλώνα της ανεργίας, στα πρόθυρα της ύφεσης και τωνχωρίς όριο ιδιωτικοποιήσεων, με την ισπανική κοινωνία ακόμη μια φορά στο όριο της έκρηξης.

Αν ο ESM δεν λειτουργήσει στην ώρτου, έστω και με τις περιορισμένες και ανεπαρκείς δυνατότητές του, οι αγορές θα θεωρήσουν την Ισπανία εντελώς ακάλυπτη από την ευρωζώνη, με μη προβλέψιμες συνέπειες.

3. Κάτι ανάλογο ισχύει δεδομένου και του ιταλικού προβλήματος, καθώς στη γειτονική μας χώρα τα προβλήματα συσσωρεύονται με εκρηκτικό ρυθμό.

Εκτός από τις δραματικές περικοπές, οι οποίες θα συνεχιστούν με αμείωτο ρυθμό από την κυβέρνηση Μόντι, κατά τις επιταγές της ευρωζώνης και του ΔΝΤ για δημοσιονομική «προσαρμογή», στην Ιταλία πρέπει να προστεθούν δύο ακόμη παράγοντες:

♦ Το ενδεχόμενο μιας εξαιρετικά οργανωμένης κοινωνικής έκρηξης, δεδομένου ότι τα ιταλικά συνδικάτα μπορεί να ξέρουν πολύ περισσότερο από άλλα την τέχνη του συμβιβασμού στο «ιδιαίτερο» ιταλικό πλαίσιο, αλλά όλοι γνωρίζουν τη δυναμική τους όταν τα πράγματα ζορίζουν πέρα από το όριο. Η ιταλική παράδοση είναι πάντα ζωντανή, όπως και οι πασίγνωστες ιταλικές... ιδιαιτερότητες.

♦ Το ενδεχόμενο μιας μεγάλης πολιτικής κρίσης, με δεδομένο ότι ο Μόντι δεν νιώθει ιδιαίτερα σταθερός, αφού έχει ήδη καταγραφεί - παρά τις ανοησίες που γράφτηκαν ως συνήθως στην Ελλάδα - ως ηττημένος από τη Μέρκελ (αν όχι εντελώς συμβιβασμένος μαζί της) στην τελευταία ευρωσύνοδο κορυφής.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Μπερλουσκόνι ξεμύτισε πάλι πολιτικά απειλώντας μέσω δικών του και άλλων φιλικών ΜΜΕ, τα οποία προδιαγράφουν δυναμική επιστροφή του.

Την ίδια ώρα το κλίμα έως και... εναντίον του ευρώ, τροφοδοτούμενο ακόμη και από τον ίδιο τον τέως πρωθυπουργό, μοιάζει αρκετά απειλητικό για τις πολιτικές εξελίξεις στην Ιταλία την επόμενη περίοδο και ταυτοχρόνως με ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της γερμανικής πολιτικής για τη... σωτηρία του ευρωνομίσματος.

Σε ένα τέτοιο κλίμα μια εμπλοκή στον ESM θα ήταν πραγματική βόμβα στις όποιες ευρωπαϊκές και διεθνείς βεβαιότητες για τη δυνατότητα αντιμετώπισης της κρίσης.

Στο πλαίσιο δε αυτής της τρομακτικής ρευστότητας ποιος μπορεί να είναι βέβαιος για τη θέση της Ελλάδας στο ευρωσύστημα, για τη σημασία της ως ευρωπαϊκού και παγκόσμιου προβλήματος, αλλά και για τη βούληση των «εταίρων» να της δώσουν - έστω και αμιγώς πολιτικές - ανάσες;

Ίσως αυτός να είναι ένας ακόμη λόγος για τον οποίο η Μέρκελ αλλά και το ΔΝΤ προτιμούν να μεταθέτουν όσο το δυνατόν περισσότερο τις όποιες αποφάσεις για την Ελλάδα επιλέγοντας την πίεση για «μεταρρυθμίσεις».

Πάντως, αν για τη στάση και τις επιλογές των δανειστών και επιτηρητών της χώρας οι ερμηνείες είναι περίπου αυτονόητες, το ερώτημα είναι με ποιους σχεδιασμούς κινείται το ελληνικό πολιτικό σύστημα και ειδικότερα η τρικομματική συγκυβέρνηση.

Δυστυχώς, όπως φαίνεται μέχρι στιγμής, η κυβερνησάρα μας επιλέγει την πλήρη συμμόρφωση χωρίς να δείχνει ότι διαθέτει ένα επεξεργασμένο εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο, ικανό να αντισταθμίσει την ευρωπαϊκή πίεση και την πλήρη άρνηση των δανειστών να δώσουν έστω τις στοιχειώδεις ανάσες στην Ελλάδα...

Ραντεβού με τα πρωτοβρόχια

Μεταξύ των εκκρεμοτήτων που αναμένεται να παραπεμφθούν για τον Σεπτέμβριο, εκτός από την απόφαση ευρωζώνης και ΔΝΤ για την καταβολή της επόμενης δόσης των 31 δισ. ευρώ, ή θα πρέπει να αρθούν έως τότε, σημειώστε τις εξής:

1. Το επιχειρηματικό κλίμα, το οποίο βρίσκεται ήδη σε κακό χάλι, αναμένεται να επιδεινωθεί περαιτέρω δεδομένου ότι η ύφεση αναμένεται το τρίτο - καλοκαιρινό και τουριστικό - τρίμηνο να εκτιναχθεί στο ιστορικά πρωτοφανές 9%, οδηγώντας πολλές από αυτές στο όριο της επιβίωσης.

2. Το παραπάνω δεδομένο, το οποίο μπορεί να επιφέρει αυτομάτως νέες δραματικές επιλογές στο εργασιακό πεδίο, σε συνδυασμό με την ανεξέλεγκτη ανεργία και την πρόθεση της κυβέρνησης να φορτώσει – πάλι - το ένα τρίτο του κόστους των 11,5 δισ. ευρώ του νέου Μεσοπρόθεσμου (συν δύο της μαύρης τρύπας) στους φορολογούμενους, προβάλλει ως μια ασύμμετρη απειλή τόσο για την οικονομία όσο και για τις αντοχές της κοινωνίας.

3. Παράλληλα θα τρέξουν οι εξελίξεις που αφορούν την επανακεφαλαιοποίηση, αλλά και την τελική μοίρα των τραπεζών, παράγοντας που θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό τον έλεγχο όχι μόνο του τραπεζικού συστήματος, αλλά και τη διαχείριση δανείων και υποθηκών, και τις συνέπειες που αυτή θα έχει στους δανειολήπτες - καταναλωτές αλλά και στο επιχειρηματικό τοπίο της χώρας.

Ήδη η βόμβα της Αγροτικής Τράπεζας έχει ενεργοποιηθεί με συνέπειες που δεν είναι ακόμη δυνατόν να προβλεφθούν με ασφάλεια.


Το μοντάζ είναι από το "Γρέκι"