Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Σεπ 2014

Κατανοούμε την ιδιαίτερη θέση του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως κ.κ. Βαρθλομαίου, ο οποίος είναι αναγκασμένος να ισορροπεί μεταξύ κοσμικής και θρησκευτικής ζωής, και επιπλέον, είναι επίσης εξαναγκασμένος να αντιμετωπίζει την τουρκική προκλητικότητα, τις πιέσεις αλλά και τις εκάστοτε "απαιτήσεις" του ισλαμιστή τούρκου πρώην πρωθυπουργού και νυν Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Πραγματικά, η θέση του ανώτατου ιεράρχη της Ορθοδοξίας είναι κάτι περισσότερο από δυσχερής, αφού τόσο η εθνικιστική όσο και η ισλαμιστική όψη της γείτονος Τουρκίας, αποτελούν μόνιμο πονοκέφαλο και πηγή μικρών και μεγάλων προβλημάτων για το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ
Πηγή GrCitizen

Με εγνωσμένη, λοιπόν, την δύσκολη θέση άμυνας στην οποία βρίσκεται ο Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος, αισθανθήκαμε ιδιαίτερη έκπληξη, καθώς και απογοήτευση και πικρία, όταν τον ακούσαμε να δηλώνει πως οι Νέες Χώρες ανήκουν στο Πατριαρχείο!!! Οι λεγόμενες "νέες χώρες" είναι επαρχίες του Οικουμενικού Πατριαρχείου (Ήπειρος, Μακεδονία, Θράκη, νησιά ανατολικού Αιγαίου), οι οποίες με Πατριαρχική και Συνοδική Πράξη του 1928 διοικούνται «επιτροπικώς» από την Εκκλησία της Ελλάδος.
Με δεδομένη την γεωγραφική τοποθέτηση των "νέων χωρών" γίνεται αντιληπτό πως το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως εμφανίζεται ως ο "φορέας" που "κατέχει" το σύνολο της προβληματικής συνοριογραμμής της Ελλάδας! Μάλιστα, σύμφωνα με πληροφορίες μας, στις εκκλησίες της Θράκης (δεν γνωρίζουμε εάν συμβαίνει σε όλες) δεν γίνεται καμία δοξαστική αναφορά στον Αρχιεπίσκοπο Ελλάδος, Ιερώνυμο, αλλά γίνεται στον Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο!

Στο σημείο αυτό θέτουμε και το πρώτο ερώτημα: Ο τίτλος του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου είναι "Αθηνών και πάσης Ελλάδος", αλλά με τις δηλώσεις του ο κ. Βαρθολομαίος φαίνεται πως εξαιρεί τις "νέες χώρες" από την Ελλάδα, αφού εμφανίζεται ως ο "κυρίαρχος" (πνευματικός και θρησκευτικός) σε αυτές! Ρωτάμε, λοιπόν, ευθέως τόσο τον κ. Ιερώνυμο, όσο και τον κ.κ. Βαρθολομαίο: Ποιά είναι η έκταση της Ελλάδας και πως γίνεται ανεκτή η απόσχιση των "νέων χωρών" από τον κορμό της χώρας, ελέω μίας απαίτησης (κι ενός χρυσόβουλου τούρκου σουλτάνου) του κ.κ. Βαρθολομαίου;

Όμως, επειδή ο Πατριάρχης προκαλεί με την τοποθέτησή του, και με δεδομένη την προσωπικότητα του ισλαμιστή προέδρου της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν, αναρωτιόμαστε:
Εάν ο Ερντογάν απαιτήσει το κτίσιμο, ενός, πέντε, δέκα, εκατό ή πεντακοσίων τζαμιών στις "νέες χώρες", από τον Βαρθλομαίο, ειδάλλως η τουρκική κυβέρνηση θα αποφασίσει να γκρεμίσει έναν, δύο, πέντε ή δέκα χριστιανικούς ναούς στην Κωνσταντινούπολη, για να τους κάνει πάρκα, μουσεία, αποθήκες, πάρκινγκ ή ακόμη και... τζαμιά, ο κ. Βαρθολομαίος θα ικανοποιήσει την απαίτηση του τούρκου ισλαμιστή Προέδρου; Ή υπάρχει κάποιος που πιστεύει πως μία τέτοια απόφαση της τουρκικής κυβέρνησης θα βρει αντιστάσεις στην δυτική ή την τουρκική κοινωνία;

Η ερώτηση, λοιπόν, είναι σαφής: Ο κ. Βαρθολομαίος, όντας πιεζόμενος και πιιθανότατα εκβιαζόμενος, θα επιτρέψει ή και θα ζητήσει από τους μητροπολίτες των νέων χωρών να συναινέσουν στην ανέγερση τζαμιών, προκειμένου να διασώσει ιερούς ναούς μέσα στην Τουρκία; Είναι προφανές πως θα "λυγίσει" και "μέσα σε πνεύμα αγάπης, ομόνοιας, αλληλοκατανόησης και φιλίας" θα απαιτήσει από την Ελλάδα να προβεί στις κατάλληλες ενέργειες για την άμεση ικανοποίηση του "αιτήματος του τούρκου Προέδρου.

Είτε μας αρέσει, είτε όχι, ο κ. Βαρθολομαίος είναι Πατριάρχης υπό ομηρεία και υπό συνεχή άσκηση πιέσεων. Με απλά λόγια, τελεί υπό αιχμαλωσία και ως εκ τούτου, δεν θα έπρεπε να επιτρέψει σε κανέναν (πόσω δε μάλλον στον ίδιο του τον εαυτό) να του "φορτώσει" την διοικητική ευθύνη, μέριμνα και οποιαδήποτε επιμελητεία των "νέων χωρών", αφού αυτομάτως αυτές γίνονται εύκολο θήραμα στους σχεδιασμούς της τουρκικής επιθετικής προς την Ελλάδα εξωτερικής πολιτικής. Ο κ. Βαρθολομαίος όφειλε, ακόμη και αν του πρόσφεραν τις "νέες χώρες", να αρνηθεί ευγενικά και να ξεχάσει τα χρυσόβουλα και τις οποιουδήποτε τύπου εποπτείες και "πνευματικές" ή άλλες εκ μέρους του ευθύνες, γιατί αυτή ακριβώς η προσωπική του στάση δημιουργεί μείζονα επιπρόσθετα εθνικά προβλήματα στην Ελλάδα, η οποία μέχρι σήμερα είχε να αντιμετωπίσει τις τουρκικές μεθοδεύσεις και σχεδιασμούς εις βάρος των συγκεκριμένων γεωγραφικών χώρων, που όλως τυχαίως ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως τις αποκαλεί "νέες χώρες" και τις θεωρεί "κτήμα" του Πατριαρχείου. Δυστυχώς, σύμφωνα με τις εξελίξεις, η ελληνική εξωτερική πολιτική (βιώνοντας τον δικό της κυκεώνα λόγω ανύπαρκτου σχεδιασμού αλλά και εξαιτίας της πολιτικής ηγεσίας) από τούδε και στο εξής υποχρεούται να παρακολουθεί στενά και τις δηλώσεις, τις επαφές και τις όποιες άλλες κινήσεις του κ. Βαρθλομαίου, ο οποίος "ρίχνει νερό στον μύλο" της Τουρκίας και μετατρέπει το Πατριαρχείο σε όπλο της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Δεν επιθυμούμε να κρίνουμε το πνευματικό έργο του κ. Βαρθλομαίου, αλλά ούτε επιθυμούμε να ασκεί οποιαδήποτε πολιτική (ιδιαίτερα πολιτική ευνοϊκή προς τις βλέψεις της Τουρκίας) και θα επιθυμούσαμε την επί των εθνικών θεμάτων σιωπή του, η οποία μπορεί να μεταβληθεί σε χρυσάφι...
Αραγε, γιατί ο κ. Βαρθλομαίος δεν έκανε δηλώσεις κατά της γενοκτόνου πολιτικής που ασκούν οι τελευταίες κυβερνήσεις στην Ελλάδα;
Γιατί δεν υπερασπίζεται τους Έλληνες στην ολομέτωπη επίθεση που δέχονται και η οποία εξωθεί πολλούς στην αυτοκτονία;
Γιατί ο "πνευματικός υπεύθυνος" της Ορθοδοξίας δεν βρίσκει λόγια (και χρήματα μέσω των διεθνών γνωριμιών του) για να βοηθήσει την Ελλάδα που ταλανίζεται από τα χτυπήματα των διεθνών τοκογλύφων;
Τέλος, γιατί προχωρά τόσο ανεύθυνα σε δηλώσεις που μόνο προβλήματα μπορούν να δημιουργήσουν;

Βαρθολομαίος: Οι Νέες Χώρες ανήκουν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο
Οι Νέες Χώρες «ανήκουν εις την Μητέρα σας μαρτυρική Εκκλησίαν, η οποία έδωσε το αίμα της δι αυτάς» και «αποτελούν αναπόσπαστον τμήμα της πνευματικής και κανονικής δικαιοδοσίας της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως» δήλωσε ο οικουμενικός πατριάρχης Βαρθολομαίος ολοκληρώνοντας την τριήμερη επίσκεψή του σε τέσσερις μητροπόλεις του οικουμενικού θρόνου στη Θράκη, μητροπόλεις των λεγομένων Νέων Χωρών.

«Επιστρέφομεν εις την Βασιλίδα των πόλεων και το Ιερόν μας Κέντρον έμφορτοι από βιώματα, συγκινήσεις, εντυπώσεις, εμπειρίας και αναμνήσεις, αι οποίαι θα μας συνοδεύουν διά βίου», σημείωσε ο οικουμενικός πατριάρχης, αλλά αναφέρθηκε και σε ερωτήματα που ετίθεντο «παλαιότερα», όπως είπε.

«Μας ρώτησε κάποιος, κατά τρόπον προκλητικό, προ τινών ετών: Παναγιώτατε, έχετε την Διασπορά. Διατί θέλετε και τας Νέας Χώρας; Καί απηντήσαμεν αμέσως και ευθέως: Διότι μας ανήκουν. Ανήκουν εις την Μητέρα σας μαρτυρική Εκκλησίαν, η οποία έδωσε το αίμα της δι? αυτάς, διά να μείνουν επαρχίαι Ελληνικαί· τας επροστάτευσε κατά τον Μακεδονικόν αγώνα και πάντοτε, διαχρονικός. Αποτελούν αναπόσπαστον τμήμα της πνευματικής και κανονικής δικαιοδοσίας της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως. Η σχέσις μας δον είναι ποσώς εθιμοτυπική, είναι πολλώ μάλλον ευχαριστιακή, λειτουργική».

«Δεν αντιδικούμε με κανέναν», λέει ακόμα ο οικουμενικός πατριάρχης και συνεχίζει: «Αλλά και δεν πρόκειται να απεμπολήσωμεν ποτέ τα δικαιώματα της Μητρός Εκκλησίας επί των Ιερών αυτής Μητροπόλεων εδώ εις την αγιοτόκον Θράκην, την αναμφισβητήτως Ελληνικήν και αιματοβαμμένην Μακεδονίαν, την υψηλόφρονα Ήπειρον και τας ερατεινάς νήσους του Αρχιπελάγους, διότι το αντίθετο θα ήτο προδοσία της ιστορίας της πίστεως και του Γένους».

«Ας σεβασθούμε όλοι την Μητέρα μας Εκκλησίαν η οποία αγωνίζεται κενωτικώς, διακονεί, προσφέρει, συμβάλλει εις την ενότητα της Ορθοδοξίας και τον διάλογο συμφιλιώσεως και συνεργασίας μετά των μη Ορθοδόξων, διά την ειρήνη του κόσμου, διά την δόξαν του Θεού», λέει και απευθύνει έκκληση «από του Φαναρίου, από της Βασιλευούσης, από του Ιερού μας Κέντρου, να το στηρίξωμεν, να το ενισχύσομε, να το βοηθήσομε να εκπληρώσει την οικουμενική αποστολή του, η οποία συνάδει προς την οικουμενικότητα του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας».

Σχόλιο ιστολογίου: Αυτού του είδους οι δηλώσεις δικαιώνουν, απλώς, όλους εκείνους που είχαν και συνεχίζουν να έχουν μικρές ή μεγάλες επιφυλάξεις για την ικανότητα αλλά και για τις πραγματικές διαθέσεις του κ. Βαρθολομαίου να υπερασπιστεί την ακεραιότητα της Ελλάδας, τον ελληνισμό και εν γένει την Ορθοδοξία. Δυστυχώς, για τον ίδιο, επιβεβαιώνει με τον "καλύτερο δυνατό τρόπο" εκείνους που τον κατηγορούν όχι ως ανίκανο, αλλά ως ικανότατο διαχειριστή της παγκοσμιοποίησης...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Το 13% των πολιτών ζει σε «μόνιμη» ανέχεια, σύμφωνα με έκθεση – σοκ

Προς τα έξω, φροντίζει με κάθε τρόπο να πουλάει την εικόνα της υπερδύναμης, τόσο σε τοπικό όσο και σε περιφερειακό επίπεδο.
Μιάς χώρας που «θέλει, αλλά και ταυτόχρονα μπορεί» να διαδραματίσει ηγετικό ρόλο, ρόλο ειρηνοποιού, στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής Μεσογείου, η οποία ειδικά τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει τεράστιο γεωπολιτικό, όσο βέβαια και οικονομικό ενδιαφέρον.

Ωστόσο, σύμφωνα με τα στοιχεία έρευνας του Στατιστικού Ινστιτούτου της Τουρκίας, η κατάσταση που επικρατεί εντός των συνόρων είναι εντελώς διαφορετική, σχεδόν ζοφερή, για τους πολίτες της, που σε καμία περίπτωση δεν ζουν ζωή ανάλογη με αυτή που διαφημίζεται μέσω των τηλεοπτικών σήριαλ.

Μόνο δύο στους 10 τούρκους μπόρεσαν να κάνουν διακοπές μίας εβδομάδας, ένας στους δύο τούρκους δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει έκτακτα έξοδα και τα τρία τέταρτα του πληθυσμού αδυνατούν να αντικαταστήσουν τα φθαρμένα έπιπλα του σπιτιού και τα χαλασμένα είδη οικιακής χρήσης.

Και αυτά δεν είναι παρά μόνο μερικά από τα στοιχεία που περιγράφουν την οικονομική κατάσταση της Τουρκίας του παντοδύναμου πολιτικά Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Έρευνα

Πάντα σύμφωνα με την έρευνα που διενεργήθηκε το 2013 αλλά δόθηκε μόλις προχθές στη δημοσιότητα, το 15% του τουρκικού πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, την ώρα που υπάρχει και το 13% των τούρκων πολιτών που ζουν σε κατάσταση «μόνιμης ανέχειας». Παράλληλα, το 40% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι ζει σε σπίτι που παρουσιάζει προβλήματα τεχνικής φύσης, τα οποία όμως δεν μπορεί να επισκευάσει, ενώ από την έρευνα αποκαλύφθηκε ακόμη ότι κατά τους χειμερινούς μήνες 4 στα 10 νοικοκυριά παγώνουν, καθώς δεν έχουν χρήματα για θέρμανση. Επίσης αξίζει να σημειωθεί ότι το 2013 ένας στους τρεις τούρκους πολίτες δεν ήταν σε θέση να πληρώσει το ενοίκιο ή το στεγαστικό του δάνειο ή να έχει θέρμανση τον χειμώνα ή να καταναλώσει κρέας μία φορά την εβδομάδα.

Ως θετικό στοιχείο παρουσιάζεται το γεγονός ότι φαίνεται πως υπάρχει, παρ’ όλα αυτά, εντυπωσιακή βελτίωση της οικονομίας από το 2001 έως και σήμερα, δηλαδή κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης της χώρας από τον Ερντογάν, περίοδο κατά την οποία τριπλασιάστηκε το τουρκικό ΑΕΠ και ταυτόχρονα μεγάλωσε κατά 11 φορές ο αριθμός των πλουσίων.

Πηγή εφημ. «Δημοκρατία»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής Μπαράκ Ομπάμα δεσμεύθηκε κατά την ομιλία του στη Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, ότι η στρατιωτική πίεση που ασκείται στην εξτρεμιστική οργάνωση Ισλαμικό Κράτος θα συνεχιστεί και κάλεσε όλους όσοι έχουν ενταχθεί στις τάξεις του ΙΚ να «εγκαταλείψουν το πεδίο της μάχης όσο ακόμη μπορούν».

Ο Ομπάμα κάλεσε τη διεθνή ενότητα να ενωθεί για να «καταστρέψει» το ΙΚ, τη στιγμή που μια ομάδα που είχε απαγάγει έναν Γάλλο όμηρο στην Αλγερία έδωσε στην δημοσιότητα ένα βίντεο με τον αποκεφαλισμό του, σε αντίποινα για τη συμμετοχή της Γαλλίας στις επιχειρήσεις εναντίον των τζιχαντιστών.

«Η μόνη γλώσσα την οποία καταλαβαίνουν οι δολοφόνοι σαν αυτούς είναι αυτή της ισχύος», είπε ο Ομπάμα στην ομιλία του ενώπιον της ΓΣ του ΟΗΕ.

«Σήμερα, καλώ τον κόσμο να ενταχθεί» σε αυτή τη μάχη, συνέχισε ο Ομπάμα, δύο ημέρες μετά τις πρώτες αεροπορικές επιδρομές εναντίον των τζιχαντιστών στο συριακό έδαφος οι οποίες διεξήχθησαν από τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις και αυτές αραβικών χωρών.

Οι ΗΠΑ δεν «δρουν μόνες», τόνισε ο 44ος πρόεδρος των ΗΠΑ, υποσχόμενος ότι θα ενεργήσει μαζί με έναν ευρύ διεθνή συνασπισμό που έχει συγκροτηθεί για να «εξαρθρωθεί το δίκτυο του θανάτου» το οποίο ανακήρυξε στα τέλη του Ιουνίου την εγκαθίδρυση ενός «χαλιφάτου» στις περιοχές του Ιράκ και της Συρίας τις οποίες ελέγχει.

«Δεν θα υποχωρήσουμε ενώπιον των απειλών και θα δείξουμε ότι το μέλλον ανήκει σε εκείνους που οικοδομούν, όχι σε εκείνους που καταστρέφουν», συνέχισε ο Αμερικανός πρόεδρος.

Ο Ομπάμα κάλεσε παράλληλα να καταβληθεί η μέγιστη δυνατή προσπάθεια για να μην δοθεί χώρος στους εξτρεμιστές, περιλαμβανομένου «του Διαδικτύου» γενικά και πιο συγκεκριμένα «των ιστοτόπων κοινωνικής δικτύωσης».

Στην ομιλία του ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης ο Ομπάμα κάλεσε τη διεθνή κοινότητα να «ενωθεί» έναντι και άλλων «προκλήσεων» παγκόσμιας εμβέλειας, όπως είπε, αναφερόμενος στην ρωσική «επιθετικότητα» στην Ευρώπη και στο ξέσπασμα της επιδημίας του ιού Έμπολα στη δυτική Αφρική.

Ωστόσο, επέμεινε πως η σημαντικότερη απειλή για την ασφάλεια και την ευημερία είναι ο «εξτρεμισμός» των τζιχαντιστών, τον οποίο χαρακτήρισε «καρκίνο».

Εντός της ημέρας ο Ομπάμα θα προεδρεύσει της συνεδρίασης του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, το οποίο αναμένεται να υιοθετήσει μια απόφαση με την οποία θα διατυπώνεται έκκληση προς όλα τα κράτη να αναλάβουν δράση εναντίον όσων εντάσσονται σε εξτρεμιστικές οργανώσεις όπως το ΙΚ.

Αυτό δεν θα είναι εύκολο, τόνισε ο Ομπάμα, αποκαλώντας το έργο αυτό «καθήκον μιας γενιάς» στην Μέση Ανατολή, που θα απαιτήσει να σπάσει ο φαύλος κύκλος των θρησκευτικού χαρακτήρα συγκρούσεων και να δοθούν ευκαιρίες στη νεολαία.

Για την κρίση στην Ουκρανία, ο Ομπάμα καταδίκασε την «επιθετικότητα» της Ρωσίας, κάλεσε τη Μόσχα να επιλέξει τον δρόμο της «ειρήνης και της διπλωματίας» και υποσχέθηκε ότι εάν το πράξει, η κυβέρνησή του «θα άρει τις κυρώσεις» τις οποίες έχει επιβάλει ως σήμερα.

Ακόμη, κάλεσε ακόμη περισσότερες χώρες να κάνουν σθεναρές και στέρεες δεσμεύσεις για την αντιμετώπιση της επιδημίας του Έμπολα, της χειρότερης στην Ιστορία.

Απευθυνόμενος στην ηγεσία του Ιράν, ο Αμερικανός πρόεδρος κάλεσε την Τεχεράνη να μην «χάσει την ευκαιρία» να επιτύχει μια συμφωνία με τη διεθνή κοινότητα όσον αφορά το πυρηνικό πρόγραμμα της Ισλαμικής Δημοκρατίας.

Ακόμη, ο Ομπάμα —χωρίς να αναφερθεί ονομαστικά στην Κίνα— κάλεσε όλα τα κράτη της περιοχής Ασίας-Ειρηνικού να «τηρούν τους κανόνες» και να επιδιώκουν τη διευθέτηση διενέξεων περί εδαφικής κυριαρχίας με ειρηνικά μέσα.

Ο Αμερικανός πρόεδρος αναφέρθηκε επίσης στην ομιλία του στις «φυλετικές εντάσεις» που διαπερνούν το εσωτερικό της δικής του χώρας, των ΗΠΑ, υπενθυμίζοντας τις ταραχές στο Φέργκιουσον μετά τον θάνατο ενός νεαρού μαύρου από τα πυρά αστυνομικού στις αρχές Αυγούστου.

«Ναι, έχουμε και τις δικές μας φυλετικές και εθνικές εντάσεις», είπε ο Ομπάμα, καλώντας να υπάρξει «σεβασμός στον Άλλο».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Ενορχηστρωμένες επιθέσεις, απειλές θανάτου, στοχοποίηση, αποκλεισμός, εξαναγκασμοί σε παραίτηση. Αυτή είναι η «νέα Τουρκία» του Ταγίπ Ερντογάν για τους δημοσιογράφους που τον επέκριναν ως πρωθυπουργό και εξακολουθούν να τον επικρίνουν τώρα ως πρόεδρο και οι οποίοι συγκαταλέγονται πλέον με σαφήνεια στην ίδια κατηγορία των εσωτερικών «εχθρών» του Τούρκου ηγέτη, μαζί με το «παράλληλο κράτος» του κληρικού Φετουλάχ Γκιουλέν, τους δικαστικούς, τους διαδηλωτές του Γκεζί, τους «αντιδραστικούς επιχειρηματίες», τους «πουλημένους» αστυνομικούς κ.λπ.

Μόλις την περασμένη εβδομάδα η δημοσιογράφος των New York Times στην Τουρκία, Τζεϊλάν Γεγινσού -πρώην ρεπόρτερ και της εφημερίδας Hurriyet- δημοσίευσε στην εφημερίδα της μια εις βάθος έρευνα για τη στρατολόγηση νεαρών Τούρκων στην πρωτεύουσα Αγκυρα από τους εξτρεμιστές του «Ισλαμικού Κράτους». Η Γεγινσού έκανε ρεπορτάζ στην πολύ φτωχική συνοικία Χατζιμπαϊράμ, που έχει εξελιχθεί, όπως γράφει, σε «θερμοκήπιο» για τους φανατικούς ισλαμιστές τον τελευταίο χρόνο και η εφημερίδα της έκανε το «λάθος» να συνοδεύσει την ιστορία με μια φωτογραφία του Ταγίπ Ερντογάν, που μαζί με τον νέο πρωθυπουργό Αχμέτ Νταβούτογλου, έβγαιναν από τζαμί της περιοχής.

Προσωπική επίθεση

Δεν πέρασαν λίγα 24ωρα και ο Ταγίπ Ερντογάν εξέφρασε δημοσίως τον θυμό του και για το ρεπορτάζ και για τη φωτογραφία. Και παρ’ ότι η μεν δημοσιογράφος διευκρίνισε ότι δεν ευθύνεται αυτή για την εικονογράφηση, η δε εφημερίδα φρόντισε να αποσύρει τη φωτογραφία, ο Τούρκος πρόεδρος ξέσπασε χαρακτηρίζοντας το άρθρο «κατάπτυστο, ξεδιάντροπο και κακόηθες», δίνοντας έτσι το έναυσμα για ένα κύμα επιθέσεων κατά της ρεπόρτερ. Η Γεγινσού βομβαρδίστηκε με απειλές. Σχεδόν στο σύνολό του ο φιλοκυβερνητικός Τύπος φιλοξένησε σειρά δημοσιευμάτων για να αποδομηθεί η έρευνά της, ενώ ορισμένες εφημερίδες τη στοχοποίησαν περαιτέρω προβάλλοντας στα πρωτοσέλιδά τους τη φωτογραφία της και λεπτομέρειες για την οικογένειά της. Οι New York Times απάντησαν καταδικάζοντας την εκστρατεία εναντίον της δημοσιογράφου τους και ζητώντας από την Τουρκία να προστατεύσει το προσωπικό της εκεί.

Αυτό ήταν το πολλοστό κρούσμα. Ηταν συνήθεια του Ερντογάν να «παρεμβαίνει» στον χώρο του Τύπου με πολλούς τρόπους εδώ και χρόνια διαμορφώνοντας τοπίο ευνοϊκό γι’ αυτόν. Ωστόσο, μετά τις περσινές μαχητικές διαδηλώσεις με αφορμή το πάρκο Γκεζί, η πρακτική αυτή υιοθετήθηκε πλήρως σε όλα τα μέτωπα: από τις σελίδες του φιλοκυβερνητικού Τύπου, μέχρι τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης και τα δημόσια φόρα. Κάθε φορά ο ίδιος ο Ερντογάν ή στελέχη της κυβέρνησής του έδιναν το σύνθημα κατηγορώντας δημοσιογράφους ξένων και ντόπιων ΜΜΕ ότι θέλουν να υπονομεύσουν την ηγεσία της χώρας. Η πιο καλολαδωμένη μηχανή εξυπηρέτησης αυτής της στρατηγικής έχει αποδειχτεί το Twitter, όπου «φίλοι», «οπαδοί», ανώνυμα ή επώνυμα διασπείρουν «πληροφορίες» για τους… εχθρούς της κυβέρνησης και από εκεί τη σκυτάλη παίρνουν οι φίλα προσκείμενες στον Ερντογάν εφημερίδες και ιστοσελίδες, που δημοσιοποιούν τα ονόματα των «προδοτών» ή των «υπονομευτών», με τα προσωπικά τους στοιχεία και τις φωτογραφίες τους. Στη διάρκεια των περσινών ταραχών, για παράδειγμα, ο δήμαρχος της Αγκυρας κατηγόρησε τη ρεπόρτερ του BBC Σελίν Γκριτ ότι είναι «πράκτορας των Βρετανών». Τον περασμένο Μάιο, ο Ερντογάν έβαλε στο στόχαστρο τη Ρεγκίν Ασλάν, επίσης δημοσιογράφο του BBC, κατηγορώντας την ότι χρησιμοποίησε ηθοποιούς για να παριστάνουν συγγενείς θυμάτων της τραγωδίας στο ορυχείο της Σόμα, που εξέφραζαν την οργή τους κατά της κυβέρνησης -ισχυρισμός που είχε δημοσιευτεί νωρίτερα σε φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ. Και μόλις πριν από ενάμιση μήνα ξεκίνησε άλλη μια εκστρατεία κατά της Αμπερίν Ζαμάν, ανταποκρίτριας του Economist και αρθρογράφου της τουρκικής Taraf. Με αφορμή σχόλιό της σε συνέντευξή της, ο Ερντογάν την αποκάλεσε «ξετσίπωτη φανατική μεταμφιεσμένη σε δημοσιογράφο (…) που θα έπρεπε να ξέρει ποια είναι η θέση της», προκαλώντας την έντονη αντίδραση του Economist. «Η κ. Ζαμάν συνεργάζεται με εμάς επί 15 χρόνια» ανέφερε στην απάντησή του το βρετανικό περιοδικό, «και χαίρει σεβασμού. Υποστηρίζουμε σταθερά και αυτήν και τη δουλειά της. Ο εκφοβισμός δημοσιογράφων δεν έχει θέσει σε μια δημοκρατία. Υπό την ηγεσία του κ. Ερντογάν, η Τουρκία εξελίσσεται σε μια χώρα όπου πολύ δύσκολα μπορεί να δουλέψει ένας δημοσιογράφος».

Απειλές

Την ίδια μεταχείριση με αυτή της Αμπερίν Ζαμάν επιφύλαξε η τουρκική κυβέρνηση και οι πιστοί ακόλουθοί της και στον απεσταλμένο του CNN, Ιαν Γούτσον, ενώ ο απεσταλμένος του γερμανικού περιοδικού Der Spiegel, Χασνάιν Καζίμα, αναγκάστηκε να φύγει από τη χώρα, έχοντας δεχτεί «εκατοντάδες απειλές για τη ζωή του», με αφορμή τα ρεπορτάζ του για την τραγωδία στη Σόμα.

Εν τω μεταξύ, παράλληλα με την εκστρατεία κατά των ξένων μέσων ενημέρωσης, συνεχίζεται το ξεκαθάρισμα μεταξύ των ντόπιων δημοσιογράφων. Μόλις την περασμένη εβδομάδα, ο νέος πρωθυπουργός της χώρας Νταβούτογλου κατηγόρησε ευθέως την εφημερίδα Zaman ότι είναι όργανο του λεγόμενου «παράλληλου κράτους» και ότι συνωμοτεί για να βλάψει την εικόνα της Τουρκίας. Οπως έγινε γνωστό χθες, δικαστήριο ήδη επιδιώκει να «κλείσει» τον λογαριασμό στο Twitter του διευθυντή σύνταξης της εφημερίδας Τζελίλ Σαγίρ, έπειτα από αίτημα -ανώνυμου προς το παρόν- «θιγόμενου», με την κατηγορία ότι «παραβιάζει» διάφορα άρθρα του Συντάγματος και ότι τα tweets του συνιστούν «επίθεση στα προσωπικά δικαιώματα» του… αγνώστου ενάγοντος.

«Εάν κάτι έχουμε μάθει, είναι ότι δεν πρέπει κανείς να τα βάζει με τον Ερντογάν», γράφει ο Εμρέ Ντελιβελί στη Hurriyet, «διότι εάν τα βάλεις μαζί του, θα ανταποδώσει κι αυτός στον μέγιστο βαθμό!».

Πηγή Efsyn


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Οι οβιδιακές εξελίξεις στην Ανατ. Μεσόγειο, τη Μεσοποταμία και τη Βόρειο Αφρική προκαλούν σοβαρές ανησυχίες για την ασφάλεια όχι μόνο της ευρύτερης περιοχής αλλά και της ίδιας της Ευρώπης. Η ταχεία μετατροπή χωρών όπως η Λιβύη -συγκοινωνούν δοχείο με την Υποσαχάρια Αφρική- η Συρία, το Ιράκ, αλλά και η Υεμένη, σε αποτυχημένα κράτη, όπου η κεντρική κυβέρνηση αδυνατεί να ελέγξει το σύνολο της εδαφικής επικράτειας, επιτρέπει σε εξτρεμιστικές ομάδες -όπως το Ισλαμικό Κράτος- πολιτοφυλακές ή άλλες ένοπλες ομάδες να δημιουργούν θυλάκους ανομίας που εξάγουν αστάθεια στην ευρύτερη περιοχή.

Μεσομακροπρόθεσμα δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο αλλαγών στον γεωγραφικό χάρτη της περιοχής, πρωτίστως με τη δημιουργία ενός κουρδικού κράτους -αγνώστων γεωγραφικών παραμέτρων- με επίκεντρο το βόρειο Ιράκ. Επίσης, η Λιβύη και η Συρία θα αντιμετωπίσουν σοβαρές δυσκολίες στην προσπάθεια διατήρησης της εδαφικής τους ακεραιότητας, ενώ το μεγάλο ερώτημα (κυρίως, όμως, όσον αφορά τη σταθερότητα του καθεστώτος) αποτελεί η Σαουδική Αραβία όταν θα έρθει η ώρα της διαδοχής του βασιλιά Αμπντάλα. Ελπίζεται δε ότι οι εξελίξεις στη Συρία δεν θα επηρεάσουν σημαντικά τη σταθερότητα στον Λίβανο και την Ιορδανία. Η διαχείριση των προβλημάτων αυτών δεν θα είναι καθόλου απλή υπόθεση για τον αραβικό κόσμο και τη διεθνή κοινότητα.

Υπάρχει, όμως, και ένα εν δυνάμει σοβαρό βραχυπρόθεσμο πρόβλημα ασφάλειας που αφορά τη μετακίνηση και πιθανή δράση τζιχαντιστών τόσο ευρωπαϊκής καταγωγής και υπηκοότητας, όσο και εξτρεμιστικών στοιχείων άλλων εθνικοτήτων που θα προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν τις μεγάλης κλίμακας μετακινήσεις προσφύγων και παράτυπων μεταναστών προς την Ευρώπη και τη σχετική διαπερατότητα των νοτιοευρωπαϊκών συνόρων. Είναι δύσκολο να εκτιμηθεί η πιθανότητα τρομοκρατικών ενεργειών από Ευρωπαίους ή άλλους τζιχαντιστές σε ευρωπαϊκό έδαφος ύστερα από μια λίαν μακρά περίοδο σχετικής ηρεμίας. Σε καμία περίπτωση, όμως, αυτό δεν πρέπει να οδηγήσει σε εφησυχασμό, δεδομένου ότι και η Αλ Κάιντα, που έχει επισκιαστεί από τη δράση του Ισλαμικού Κράτους, μπορεί να αποφασίσει να επιστρέψει στο προσκήνιο με μια θεαματική ενέργεια.

Για την αντιμετώπιση του προβλήματος επείγει η εντατικοποίηση της συνεργασίας των ελληνικών υπηρεσιών πληροφοριών και ασφαλείας με τις άλλες χώρες της Ε.Ε., αλλά και τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και την Αίγυπτο. Ανάλογες -διακριτικές- επαφές με στόχο την ανταλλαγή πληροφοριών θα πρέπει να γίνουν και με τους Κούρδους του βορείου Ιράκ, ορισμένα βαλκανικά κράτη, αλλά και με την Τουρκία εντός συγκεκριμένων πλαισίων. Τέλος, η διαχείριση των προβλημάτων της περιοχής θα καθίστατο σαφώς δυσχερέστερη χωρίς τη συμμετοχή της Ρωσίας και του Ιράν. Η χώρα μας, αποδεκτή ως συνομιλητής απ’ όλες τις ανωτέρω χώρες, θα μπορούσε να διοργανώσει μια περιφερειακή διάσκεψη υπηρεσιών πληροφοριών (ενδεχομένως στο πλαίσιο της Λέσχης της Βέρνης) με αντικείμενο την αντιμετώπιση της τζιχαντικής απειλής αλλά και των παράπλευρων συνεπειών, όπως το λαθρεμπόριο όπλων και άλλων υλικών. Για την αντιμετώπιση των περιφερειακών προβλημάτων ασφαλείας θα ήταν επίσης πολύ χρήσιμη η επιδίωξη πολυεπίπεδης συνεργασίας των χωρών της νότιας πτέρυγας της Ε.Ε.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ αξίωσε από όλα τα κράτη μέλη του οργανισμού να καταστήσουν ποινικώς κολάσιμο αδίκημα για τους υπηκόους τους, το να ταξιδεύουν στο εξωτερικό για να πολεμήσουν στις τάξεις εξτρεμιστικών οργανώσεων, να στρατολογούν άλλους προς αυτό ή να χρηματοδοτούν εξτρεμιστικές οργανώσεις, μια κίνηση η οποία οφείλεται κυρίως στη τρομοκρατική δράση της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος.

Στη συνεδρίασή του, στην οποία προέδρευσε ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, καθώς η χώρα του προεδρεύει στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ αυτόν τον μήνα, υιοθετήθηκε ομόφωνα μια απόφαση το κείμενο της οποίας κατήρτισε η Ουάσινγκτον και η οποία απαιτεί από τα κράτη μέλη του Οργανισμού να «προλαμβάνουν και να καταστέλουν» τη στρατολόγηση καθώς και τη μετάβαση στο εξωτερικό εξτρεμιστών μαχητών για να πολεμήσουν.

Η απόφαση αυτή οφείλεται κατά κύριο λόγο στην τρομοκρατική δράση του Ισλαμικού Κράτους και του βραχίονα της αλ Κάιντα στη Συρία, του Μετώπου αλ Νόσρα. Περίπου 12.000 μαχητές από 70 και πλέον χώρες έχουν ταξιδέψει στη Συρία και στο Ιράκ για να πολεμήσουν στις τάξεις εξτρεμιστικών οργανώσεων, υπολογίζουν ειδικοί.

Στη συνεδρίαση ήταν επίσης παρόντες, εκπροσωπώντας τις χώρες τους, ο Βρετανός πρωθυπουργός, Ντέιβιντ Κάμερον και ο Γάλλος Πρόεδρος, Φρανσουά Ολάντ, ο οποίος είχε καταδικάσει πριν από λίγο τη «βάρβαρη» εκτέλεση του Γάλλου ομήρου, Εβρέ Γκουρντέλ από τους τζιχαντιστές στην Αλγερία.

«Είμαστε μαζί σας και με τον γαλλικό λαό τώρα που αντιμετωπίζετε μια τρομερή απώλεια και που στέκεστε όρθιοι ενάντια στον τρόμο για να υπερασπιστείτε την ελευθερία», είπε ο Ομπάμα απευθυνόμενος στον Γάλλο ομόλογό του.

Η απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας ελήφθη βάσει του άρθρου 7 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ, γεγονός το οποίο την καθιστά νομικά δεσμευτική για τα 193 κράτη-μέλη του και δίνει την εξουσία στο Συμβούλιο Ασφαλείας να ελέγχει την εφαρμογή της και σε διαφορετική περίπτωση να την επιβάλει, μέσω οικονομικών κυρώσεων ή ακόμη και διά της ισχύος.

Η απόφαση στοχοθετεί γενικά μαχητές που ταξιδεύουν για να πολεμήσουν οπουδήποτε στον κόσμο. Δεν συμπεριλαμβάνει πάντως την εντολή χρήσης στρατιωτικής ισχύος για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα των ξένων μαχητών στη Συρία και στο Ιράκ.

Ο Ομπάμα οικοδομεί έναν διεθνή συνασπισμό με στόχο «να καταστραφεί» το ΙΚ, μια οργάνωση που έχει καταλάβει τεράστιες εκτάσεις στη Συρία και στο Ιράκ και έχει καλέσει τους υποστηρικτές της να εξαπολύσουν επιθέσεις εναντίον υπηκόων διαφόρων κρατών. Οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ ηγούνται της εκστρατείας αεροπορικών πληγμάτων εναντίον της οργάνωσης των τζιχαντιστών στο ιρακινό και το συριακό έδαφος.

Ο Ομπάμα είπε νωρίτερα ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ ότι η Απόφαση αυτή του Συμβουλίου Ασφαλείας θα υπογραμμίσει την ευθύνη των κρατών να αντιμετωπίζουν τους βίαιους εξτρεμιστές. «Αλλά οι αποφάσεις πρέπει να ακολουθούνται από απτές δεσμεύσεις, ώστε να λογοδοτούμε όταν αποτυγχάνουμε», τόνισε. «Την επόμενη χρονιά πρέπει όλοι να είμαστε έτοιμοι να ανακοινώσουμε τα στέρεα βήματα που κάναμε για να αντιμετωπίσουμε τις εξτρεμιστικές ιδεολογίες στις χώρες μας», πρόσθεσε.

Η απόφαση του ΣΑ του ΟΗΕ εκφράζει έντονη ανησυχία για το γεγονός πως «οι ξένοι τρομοκράτες αυξάνουν την ένταση και τη διάρκεια των συγκρούσεων και τις καθιστούν όλο και πιο δύσκολα αντιμετωπίσιμες, ενώ επίσης μπορεί να εγείρουν σοβαρές απειλές για τις χώρες από όπου προέρχονται, τις χώρες από όπου περνούν και τις χώρες στις οποίες ταξιδεύουν».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Μεγάλες διαφορές στις θέσεις της ελληνοκυπριακής και της τουρκοκυπριακής πλευράς διαπιστώνει ο Ντερβίς Έρογλου ο οποίος έκανε δηλώσεις σε τουρκικό κανάλι, από τη Νέα Υόρκη.

Ο κ. Έρογλου ανέφερε πως από το 1974 η ελληνοκυπριακή πλευρά λέει στον κόσμο της ότι “όλοι οι άνθρωποι θα γυρίσουν πίσω, όλα όσα χάθηκαν θα επιστραφούν, θα φύγει ο

τουρκικός στρατός και η επανένωση θα γίνει στο πλαίσιο της Κυπριακής Δημοκρατίας”, που δεν είναι εφικτά.

Πρόσθεσε ότι η ελληνοκυπριακή ηγεσία δυσκολεύεται να πει στον κόσμο ότι όλα όσα θέλουν δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν και ότι δεν είναι δυνατό να επιτευχθεί συμφωνία με “ακραίες απαιτήσεις”.

Είπε ότι μπορεί να ολοκληρωθεί η διαδικασία μέσω του πάρε – δώσε και μια προσέγγιση που θα είναι επωφελής για όλους (win – win).

Αναφέροντας ότι είχε προτείνει στον Πρόεδρο Αναστασιάδη να γίνει τριμερής συνάντηση στη Νέα Υόρκη με τον ΓΓ του ΟΗΕ Μπαν Γκι-μουν, πρόταση που απορρίφθηκε από πλευράς του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, είπε ότι μπορεί να πραγματοποιηθεί τριμερής συνάντηση στη Γενεύη μετά την Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.

Έκανε επίσης λόγο για “αλλεργία” της ελληνοκυπριακής πλευράς στον όρο “πάρε – δώσε” γιατί, κατά τον ίδιο, για τόσα χρόνια η ηγεσία των Ελληνοκυπρίων υποστηρίζει ότι “θα πάρουμε”, συμπληρώνοντας ότι για να υπάρξει συμφωνία πρέπει να γίνει πάρε – δώσε.

Υποστήριξε ακόμη ότι ο Πρόεδρος Αναστασιάδης τους είπε πως “γνωρίζω ότι θα γίνει πάρε – δώσε αλλά δεν επιθυμώ αυτό να γραφτεί στο ανακοινωθέν” και ότι αντί αυτού γράφτηκαν οι λέξεις προσέγγιση “επωφελής και για τις δύο πλευρές” (win – win).

Εξέφρασε επίσης την άποψη ότι οι διαπραγματεύσεις γίνονται από το 1968, ότι το Κυπριακό δεν αποτελεί πλέον πρόβλημα και ισχυρίστηκε ότι υπάρχουν δύο «κράτη» στα γεωγραφικά “όρια που δημιουργήθηκαν το 1974”.

Οπότε, το ζήτημα που προκύπτει είναι το γιατί ο κ. Αναστασιάδης (τονίζουμε πως είναι ο πρόεδρος της Κύπρου) απέκρυψε την αλήθεια περί των συμφωνιών του και πόσοι από τους συνεργάτες του ή τον πολιτικό κόσμο της Κύπρου γνώριζαν αυτό το "πάρε- δώσε"...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 


Εκτοπισμένοι Γιαζίντι, που εκδιώχθηκαν από την πόλη Σιντζάρ από τους τζιχαντιστές, ασκούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα στο Λαλίς του βόρειου Ιράκ (REUTERS/Ahmed Jadallah)

Ο χρόνος λιγοστεύει - Πιο απαραίτητη από ποτέ η επέμβαση της διεθνούς κοινότητας

Με το χρόνο να κυλά δραματικά, η ανησυχία για τις αιχμάλωτες Γιαζίντι μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο, καθώς η επέμβαση της διεθνούς κοινότητας κρίνεται πιο απαραίτητη από ποτέ.

Η φυλή των Γιαζίντι, που εκδιώχθηκε από το Ισλαμικό Κράτος (πρώην ISIS) τον Αύγουστο, υπέστη τεράστιες κακουχίες στη μάχη για την επιβίωσή της. Έτσι αποτέλεσε την αφορμή για το «ξύπνημα του γίγαντα», καθώς ο αμερικανός πρόεδρος Ομπάμα προχώρησε στην πρώτη αεροπορική παρέμβαση στο Ιράκ για την σωτηρία τους.

Σήμερα, οι Γιαζίντι ζουν σε παράγκες και εγκαταλελειμμένα κτήρια κάτω από γέφυρες στο κουρδικό βόρειο Ιράκ. Δεν τους ανησυχεί όμως τόσο η δική τους τύχη όσο η τύχη των 4.500 αιχμαλώτων τους, εκ των οποίων οι 3.000 είναι γυναικόπαιδα.

«Πρώτα οδηγήθηκα σε ένα μεγάλο σπίτι στη Μοσούλη. Ήταν γεμάτο γυναίκες και είχαν κλειδωθεί όλα τα παράθυρα και οι πόρτες ενώ είχε περικυκλωθεί από φρουρούς. Κάθε μία ή δύο μέρες έρχονταν άντρες και μας έβγαζαν τις μαντίλες για να επιλέξουν ποιες από μας ήθελαν. Οι γυναίκες σύρονταν έξω από τα μαλλιά», περιγράφει την τραγική εμπειρία της η Άντλα, μια από τις κρατούμενες που κατάφερε να ξεφύγει από τα δίχτυα του ISIS.

«Η κατάσταση είναι απίστευτη, ειδικά στη Μοσούλη και στο Ταλ Αφάρ. Η παγκόσμια κοινότητα δεν προχωρά σε έρευνες», δήλωσε ο Χϊντερ Ντόμλε, ειδικός σε θέματα μειονοτήτων, υποστηρίζοντας μάλιστα πως έχει πληροφορίες για τα μέρη που βρίσκονται αιχμάλωτες οι γυναίκες αυτές.

Η Βιάν Νταχίλ, η μοναδική βουλευτής των Γιαζίντι στο Ιράκ, θεωρεί απαραίτητη την επέμβαση των Αμερικανών για την σωτηρία των αιχμαλώτων, καθώς τυχόν εφησυχασμός θα μπορούσε να αποβεί μοιραίος. «Η δημοσιότητα θα βοηθούσε… Αποτελούμε μειονότητα εδώ και δεν υπάρχει κάποια ισχυρή ομάδα συμφερόντων να μας υποστηρίξει», δήλωσε.

Για τις οικογένειες των αγνοούμενων γυναικών και κοριτσιών, ο χρόνος λιγοστεύει. Φοβούνται ότι αν δεν βρεθούν σύντομα, ίσως να μην τις ξαναδούν ποτέ.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Αλέξανδρος Τάρκας

Οι προ ετών επισκέψεις της καγκελαρίου Μέρκελ στη Λευκωσία είχαν γεννήσει ελπίδες γερμανικής στήριξης στην κυπριακή πολιτική εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων, πολλαπλασιάζοντας τα πολιτικά και οικονομικά οφέλη για τη Μεγαλόνησο.

Μολονότι η κυπριακή (και ελλαδική) αισιοδοξία ήταν πρόωρη, δεν ήταν αβάσιμη ή αδικαιολόγητη, καθώς οι γερμανικοί όμιλοι του κλάδου της ενέργειας θα κέρδιζαν από την ανάμειξή τους, σε κάποια μεταγενέστερη φάση, στο έργο. Η βούληση του Βερολίνου θα μεταφραζόταν σε γενναία χρηματοδοτική στήριξη μελλοντικών εταιρικών σχημάτων άντλησης, επεξεργασίας και μεταφοράς του φυσικού αερίου. Χωρίς να διατυπώνεται δημόσια, η κυπριακή πλευρά υπολόγιζε και στην έμμεση γερμανική θωράκιση της περιοχής, όπως ακριβώς η παρουσία της αμερικανικής Noble Energy και της ισραηλινής Delek είχε μειώσει την τουρκική επιθετικότητα.

Δυστυχώς, οι προσδοκίες δεν ευοδώθηκαν. Οσοι παρακολουθούν τις παρασκηνιακές διασταυρώσεις διπλωματίας και ενέργειας σημειώνουν ότι η κυρία Μέρκελ, ορισμένες φορές τουλάχιστον, παίζει παιγνίδι παραπλάνησης σε θέματα φυσικού αερίου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο αγωγός TAP, όπου η καγκελάριος και ο (απερχόμενος) επίτροπος Ενέργειας της Ευρωπαϊκής Ενωσης Γκ. Ετιννγκερ είχαν «ξεχάσει» την ανάμειξη και τα συμφέροντα ενεργειακού κολοσσού με έδρα το Ντίσελντορφ, υποστηρίζοντας έως την άνοιξη του 2013 τον ανταγωνιστικό αγωγό Nabucco West. Χαρακτηριστικές, επίσης, και οι πολυετείς διακυμάνσεις απόψεων της ηγέτιδας της Γερμανίας έναντι της ρωσικής Gazprom, που έγιναν πιο ορατές από τις αρχές του 2014 λόγω της ουκρανικής κρίσης.
Ο Πρόεδρος της Κύπρου Ν. Αναστασιάδης ίσως δεν γνώριζε ή υποβάθμισε όλα αυτά ή είχε την πολιτική και ανθρώπινη αισιοδοξία ότι θα στηριχθεί από την καγκελάριο, όταν επισκέφθηκε το Βερολίνο φέτος τον Μάιο.

Εγκυρες πηγές αναφέρουν ότι το συμπέρασμα της κυπριακής ηγεσίας από τις συνομιλίες με την κυρία Μέρκελ, όπως και από προγενέστερες και μεταγενέστερες με τον υπουργό Εξωτερικών Φ. Στάινμαγερ, ήταν ότι το Βερολίνο δεν έβλεπε πια το Κυπριακό υπό τη στρατιωτική σκοπιά της 40χρονης τουρκικής κατοχής. Αξιολογήθηκε ότι η Γερμανία προτιμούσε μια προσέγγιση υπό το πρίσμα της ενέργειας, ανοίγοντας τον δρόμο για πιέσεις προς την Τουρκία, ώστε να διευκολυνθεί η επίλυση του προβλήματος.

Οι προβλέψεις της Λευκωσίας, ατυχώς, δεν δικαιώθηκαν: το Βερολίνο πραγματικά αναβάθμισε την ενεργειακή παράμετρο, αλλά με τρόπο αντίθετο από αυτόν που ανέμενε ο κ. Αναστασιάδης. Η κυρία Μέρκελ, αντί θεωρητικών συζητήσεων περί αγωγών και τερματικών σταθμών, προτίμησε την «πρακτική» κατεύθυνση, συμβουλεύοντας τον Κύπριο Πρόεδρο να δεχθεί το άνοιγμα του Κεφαλαίου 15 του ενταξιακού διαλόγου Ε.Ε. - Τουρκίας σε θέματα ενέργειας. Ακολούθησε, πρόσφατα, ο υφυπουργός Εξωτερικών Μ. Ροτ, τασσόμενος υπέρ της προόδου στα Κεφάλαια 23 και 24 (θεμελιώδη δικαιώματα και θέματα Δικαιοσύνης, αντίστοιχα).

Αν και η γερμανική στροφή υπέρ των Τουρκοκυπρίων γίνεται ολοένα και σαφέστερη, η Λευκωσία φαίνεται όχι μόνο να μην την αντιλαμβάνεται, αλλά και να εξακολουθεί να ελπίζει ότι (μετά την αποτυχία της αμερικανικής μεσολάβησης και ανεξάρτητα από μια πιθανότατη νέα) πολλά θα κριθούν στο επίπεδο της Ε.Ε. Θα ήταν ευχής έργον, αλλά μάλλον η κυρία Μέρκελ, λόγω των εξελίξεων στην περιοχή και της έντασης Αγκυρας - Βερολίνου σε σειρά θεμάτων, προτιμά να προσφέρει κάποιο αντάλλαγμα στην Αγκυρα.

Πηγή "Δημοκρατία"
* Εκδότης του περιοδικού «Αμυνα & Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Η στρατιωτική δράση που ανέλαβε είναι αξιόπιστη;

«Υπό τις εντολές μου», είπε ο πρόεδρος Ομπάμα φορώντας τη στολή του ανωτάτου διοικητή των ενόπλων δυνάμεων, «ξεκίνησε η αεροπορική εκστρατεία εναντίον του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία», με τη συμμετοχή και μερικών αραβικών χωρών. Έξι χρόνια μετά την αναρρίχησή του στην προεδρία, γεννήθηκε έτσι ο πολεμιστής Ομπάμα, αναφέρει η εφημερίδα La Repubblica.

Μετά τον ειρηνιστή Ομπάμα, τον διαπραγματευτή Ομπάμα, τον διστακτικό Ομπάμα, έρχεται ο πολεμιστής Ομπάμα, γράφει ο Βιτόριο Τσουκόνι στην ιταλική εφημερίδα και αναρωτιέται «Μπορούμε να του έχουμε εμπιστοσύνη;»

Η απάντηση είναι καταφατική, σύμφωνα με τον συντάκτη, στο βαθμό που ήταν αξιόπιστοι και όλοι οι προκάτοχοί του στον Λευκό Οίκο, των οποίων οι πράξεις στο τέλος της θητείας του ήταν αντίθετες από εκείνες που τους οδήγησαν στην εξουσία. Αποτελεί πλέον οικουμενικό κανόνα η ασυνέπεια, την οποία επιβάλλει η σκληρή σύγκρουση με την πραγματικότητα.

Ο υποψήφιος, έτσι, που είχε υποσχεθεί την αποδέσμευση από την κινούμενη άμμο στην οποία είχε οδηγήσει ο Μπους την Αμερική, ο πρόεδρος που επικαλούνταν τον Κένεντι σύμφωνα με τον οποίο «διαπραγματεύεσαι με τους εχθρούς ακριβώς επειδή είναι εχθροί», κατέληξε να διατάξει κι αυτός αεροπορικές επιδρομές στη Μέση Ανατολή.

«Η Αμερική δεν πολεμά μόνη της», δικαιολογήθηκε, «δεν πολεμάμε μόνο για μας, αλλά για ολόκληρο τον κόσμο, κι έχουμε στο πλευρό μας τις αραβικές χώρες επειδή η ασφάλεια είναι ένα κοινό αγαθό». Χωρίς τη δική του μεταμόρφωση, όμως, κανείς δεν θα διανοούνταν να ρίξει βόμβες ή να εκτοξεύσει πυραύλους στο Ιράκ ή στη Συρία, τονίζει η εφημερίδα.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν ο στρατηγός Ομπάμα εξακολουθεί να αξίζει το Νόμπελ Ειρήνης, σύμφωνα με τη Repubblica, αλλά αν η στρατιωτική δράση που ανέλαβε είναι αξιόπιστη. Και η αξιοπιστία των πολεμικών επιχειρήσεων κρίνεται ανέκαθεν όχι με βάση τις προθέσεις, αλλά τα αποτελέσματα. Ο στόχος μας είναι να «χτυπάμε τους τρομοκράτες όπου κι αν βρίσκονται», είπε ο Ομπάμα, «να μην τους αφήσουμε να βρίσκουν ασφαλές καταφύγιο σε καμιά χώρα».

Αν ο βομβαρδισμός της Ράκα στη Συρία, όπου φέρονται να έχουν τη βάση τους οι τρομοκράτες, οδηγήσει στην εξόντωσή τους, τότε θα χαρακτηριστεί δίκαιος, αναφέρει η εφημερίδα.
Αν αποτελέσει την αρχή ενός «πολέμου κατά του τρόμου», του οποίου τόσο η σύλληψη όσο και η διεξαγωγή μετά το 2001 έγιναν με λάθος τρόπο, τότε θα χαρακτηριστεί άδικος. Και η Ιστορία θα καταδικάσει τον Ομπάμα, όπως καταδίκασε τον Τζόνσον και τον Νίξον για το Βιετνάμ.

Όπως έγινε με τον Ρούσβελτ το 1941 μετά το Περλ Χάρμπορ, έτσι και τώρα με τον Ομπάμα, η πραγματικότητα δεν του άφησε εναλλακτικές λύσεις, συνεχίζει η εφημερίδα. Αν ο αμερικανός πρόεδρος επιδίωκε την ψήφο του Συμβουλίου Ασφαλείας, είναι βέβαιο ότι ο Πούτιν θα ασκούσε βέτο και το Ισλαμικό Κράτος θα κέρδιζε χρόνο για να επεκτείνει τις επιχειρήσεις του και να στρατολογήσει εθελοντές.

Ο πόλεμος περιορισμένης έκτασης, που περιλαμβάνει αεροπορικές επιθέσεις με πυραύλους Τόμαχοουκ και την αποστολή «στρατιωτικών συμβούλων» στη Συρία για την εκπαίδευση των «μετριοπαθών» ανταρτών, ήταν έτσι μια αναγκαστική επιλογή. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα αποδειχθεί κατ' ανάγκη και αποφασιστικής σημασίας. Το να μην έχεις άλλη επιλογή, όπως συμβαίνει τώρα με τον Ομπάμα, δεν σημαίνει ότι κάνεις και τη σωστή επιλογή, γράφει η La Repubblica. Γιατί ο πραγματικός περιοριστικός παράγων της αμερικανικής ισχύος δεν είναι η Αμερική, αλλά οι αναξιόπιστοι σύμμαχοί της.

Με την Τουρκία που διαφωνεί, το Ιράν που παίζει διπλό παιχνίδι, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τη Σαουδική Αραβία που η παρουσία τους είναι συμβολική, ο Ομπάμα διατρέχει τον κίνδυνο να κληθεί να αναλάβει το κόστος μια αποτυχίας, προσθέτει η Repubblica.

Και να καταφέρει όμως να ανακόψει την προέλαση των τζιχαντιστών, είναι βέβαιο ότι θα κατηγορηθεί για παραβίαση των διεθνών κανόνων. Αυτόν τον πόλεμο, είναι βέβαιο ότι δεν ήθελε να τον κάνει, καταλήγει η εφημερίδα.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Κρίμα που δεν ζει ο Σουρής: γελάει κανείς και μόνο που φαντάζεται το τι θα έγραφε στον υποθετικό σημερινό «Ρωμιό» αν είχε παρακολουθήσει χθες τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της Ν.Δ. Άδωνι Γεωργιάδη να σκούζει στην τηλεόραση ότι αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ θα πάρει τα λεφτά του την επομένη το πρωί και θα φύγει απ’ την Ελλάδα και στη συνέχεια να ρωτάει πιεστικά τους παρισταμένους αν δεν θα έκαναν κι εκείνοι το ίδιο.

Ο κ. Γεωργιάδης είχε πάντα ένα σαφές προβάδισμα, αλλά, χθες, κατέκτησε οριστικά και αδιαφιλονίκητα τον τίτλο του πιο διασκεδαστικού πολιτικού της εποχής της μεγάλης κρίσης. Είναι ένας υπερήφανος τίτλος που ουδείς μπορεί πλέον να του στερήσει.

Βεβαίως, ο τίτλος αυτός δεν κατακτήθηκε χωρίς κόστος, το οποίο θα βαρύνει το κόμμα του: αν δεν το έχουν καταλάβει, αυτό ακριβώς το είδος εξαλλοσύνης είναι που εξαγριώνει σήμερα τους πολίτες περισσότερο από οτιδήποτε. Γιατί;

Για έναν πολύ απλό λόγο: επειδή δείχνει ότι ακόμα και σε δραματικές συνθήκες, υπάρχουν στις κυβερνήσεις άνθρωποι που τους είναι αδύνατο να σοβαρευτούν. Και δεν είναι εν τέλει παράλογο ότι πρόκειται για ανθρώπους που έχουν λεφτά να πάρουν για να τα βγάλουν έξω, σε μία χώρα εκατομμυρίων παγίως πλέον ανέργων ανθρώπων «δεύτερης» κατηγορίας, άλλου θεού...

Ο πανικός που έβγαλε χθες ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ δεν μπορεί παρά να σημαίνει ότι ο ίδιος αναμένει πλέον όχι ήττα, αλλά συντριβή. Κάτι θα ξέρει παραπάνω.

Πάντως, πέραν του ότι μετέτρεψε την πολιτική επιχειρηματολογία της κυβέρνησης σε ενοχλητική καρικατούρα, πέτυχε και κάτι ακόμα: χάλασε και την όποια «φιέστα» της επίσκεψης Σαμαρά στο Βερολίνο – το οποίο ασφαλώς και δεν έβγαλε απολύτως τίποτα όπως ήταν δεδομένο ότι θα συμβεί, αλλά, ήταν, τουλάχιστον, κάτι για να χουν τα κανάλια. Ε, του το μαγάρισε κι αυτό τόσο πολύ, που αναρωτιέται κανείς μπας και επελέγη η ημέρα…

Τέλος πάντων. Σε τέτοιους καιρούς που ζούμε, κάθε τι που μπορεί να μας κάνει να γελάσουμε, είναι κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτο.

Να ναι καλά λοιπόν ο Αδωνις και να μας χαρίζει ατέλειωτες τέτοιες στιγμές!

Υ.Γ. Και επειδή είναι πάντα σταθερός στις απόψεις του και ο λόγος του μετράει, να πει πότε θα πάει στην τράπεζα και πότε στο αεροδρόμιο, πρέπει να καταγραφούν αυτά.

Κι όταν με το καλό γυρίσει, τι πιο ωραίο; Θα πουλάει τους αρχαίους σε δραχμές, ή, γιατί όχι, και σε μνες…

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης
Δικηγόρος


Οσο η «βαριά» δημοσιογραφία ασχολείται με το αν ο Αλέξης έλυσε το θέμα του Filioque με το Βατικανό ή αν o Σκουρλέτης βρήκε λύτρωση από τον άγιο Ποντίφικα για την μπόχα των ιδεών του, που του δίνουν αυτή τη μονίμως ξινισμένη έκφραση, συμβαίνουν άλλα, σοβαρά πράγματα.

Το καρντάσι μας, ο Ερντογάν, πάλι πιάστηκε με την κάννη του πιστολιού να καπνίζει πάνω απ’ το πτώμα - κι αυτή τη φορά επίσης αλά τούρκα, άτσαλα. Μερικές δεκάδες κοστουμάτοι, χαλαροί και χαμογελαστοί «όμηροι» διπλωμάτες του, που κρατούσε τάχα το ISIS, επέστρεψαν σώοι κι αβλαβείς. Ολοι οι άλλοι όμηροι πυροβολούνται στον αυχένα, αποκεφαλίζονται, διαμελίζονται, θάβονται ζωντανοί. Ολοι, εκτός από τα μεμέτια.

Αυτά επιστρέφουν ντυμένα για δεξίωση, με μανικετόκουμπα, γραβάτα με φαρδύ κόμπο, με τις φαμίλιες τους απείραχτες, για να κάνει φιέστα ο Νταβούτογλου. Ακόμη κι ο τελευταίος redneck, που φτιάχνει τους καφέδες στη CIA ή στην DIA, αισθάνεται την όσφρησή του να κατακλύζεται από την αποφορά του ψοφιμιού και την απάτη να κραυγάζει σαν τη Ζωίτσα στα κάγκελα της ΕΡΤ. Οι Ισραηλινοί θα ήταν ανάσκελα από τα γέλια, αν το πράγμα δεν ήταν τόσο σοβαρό και δεν τους αφορούσε.

Αυτό που νιαουρίζει στα κεραμίδια, μοιάζει με γάτα και περπατάει σαν γάτα είναι προφανώς γάτα. Η ομηρία ήταν εικονική, ένας αντιπερισπασμός, ένα άλλοθι για τις βρομοδουλειές του αληθινού χαλίφη, του Ερντογάν, με τα ψυχοπαίδια του τού ISIS. Οταν έχουν κέντρα στρατολογίας σε όλη την Τουρκία και δη στο Χατζιμπαϊράμ της Αγκυρας, μόλις 100 μέτρα από το παλαιότερο τζαμί της συνοικίας, όπου την περασμένη Παρασκευή ο Ερντογάν και η ποντικομαμή πρωθυπουργός του συμμετείχαν στην προσευχή της Παρασκευής, όταν όλη η διοικητική μέριμνα και η πολιτική προστασία παρέχονται από την Αγκυρα στους γενοκτόνους, όταν ο Ομπάμα στην πρόσφατη συνάντηση ζήτησε τη συνδρομή της Τουρκίας στην εξόντωση του ISIS κι ο Ερντογάν τού απάντησε «ωραίος καιρός σήμερα», πόσο όμηροι σας φάνηκαν οι «όμηροι»;

Στις 16 Σεπτεμβρίου ο αληθινός χαλίφης πίσω από τον κατσαπλιά Μπαγκντάντι επέστρεψε από ταξίδι στο Κατάρ, το οποίο επίσης είναι χωμένο ως τον λαιμό στην υποστήριξη των ισλαμοφασιστών του ISIS και της Χαμάς. Γύρισε δε με πολλά νεύρα λόγω των αποκαλυπτηρίων που του είχε κάνει το βαρύ πυροβολικό του αμερικανικού τύπου. Υπήρξε συνέχεια σε αυτά που αναφέραμε την προηγούμενη Τετάρτη.

Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο δύο διακεκριμένοι ρεπόρτερ των «New York Times», ο David E. Sanger και η Julie Hirscfield Davis, δημοσίευσαν ένα άρθρο-κόλαφο για τον Ερντογάν με τίτλο: «Οι ΗΠΑ ζητούν βοήθεια από την Τουρκία, αγωνιζόμενες να στερήσουν το ISIS από πετρελαϊκά έσοδα». Με τον γνωστό «στεγνό» κοφτερό αγγλοσαξονικό τρόπο, οι δύο δημοσιογράφοι αποκαλύπτουν ότι το ISIS, από τις περιοχές που ελέγχει στο Ιράκ, εξορύσσει από 25.000 έως 40.000 βαρέλια αργού πετρελαίου την ημέρα και, εξάγοντάς τα, κερδίζει από τη μαύρη αγορά τουλάχιστον 1.200.000 δολάρια καθημερινά. Αυτό το λαθρεμπόριο διεξάγεται μέσω Τουρκίας, μόνο από εκεί είναι εφικτό, και Τούρκοι αξιωματούχοι έχουν το μερτικό τους, ενώ αξιοζήλευτο μερίδιο αποκομίζουν τα τουρκικά διυλιστήρια, που μετατρέπουν το λαθραίο αργό πετρέλαιο σε εμπορικά προϊόντα. Κάθε κρούση των Αμερικανών προς τις τουρκικές Αρχές για να χτυπηθεί το λαθρεμπορικό δίκτυο που γεμίζει τα ταμεία κι επομένως και το οπλοστάσιο των αποκεφαλιστών πέφτει πάνω σε τοίχο άρνησης.

Ο Ερντογάν λοιπόν, επιστρέφοντας από το Κατάρ, εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση στον αμερικανικό Τύπο αλλά και στους οίκους αξιολόγησης, με τον γνωστό κι αγαπημένο του συνωμοσιολογικό τρόπο, αφήνοντας και απειλές. Για την ταμπακιέρα βέβαια δεν είπε κουβέντα. Απλά τήρησε τη λεγόμενη «αρνητική στάση», αυτή που τηρούν οι σκληροί κακοποιοί, των τρομοκρατών συμπεριλαμβανομένων. Ξέρετε, «Πώς σε λένε; Οχι. Πότε γεννήθηκες; Οχι. Γιατί κάνεις λαθρεμπόριο πετρελαίου με το ISIS; Οχι. Γιατί η χώρα σου είναι γεμάτη κέντρα στρατολογίας του ISIS; Οχι».

To Begin-Sadat Center for Strategic Studies (BESA) ανήκει στο Πανεπιστήμιο Μπαρ-Ιλάν του Ισραήλ και συγκεντρώνει στη διεύθυνσή του, στους επιστήμονες συνεργάτες, ερευνητές και συμβούλους του την αφρόκρεμα της ισραηλινής στρατηγικής σκέψης. Ανάμεσά τους κορυφαίες προσωπικότητες, όπως ο στρατηγός (ε.α.) Yakov Amidror, ο οποίος διετέλεσε έως πέρυσι σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του Ισραηλινού πρωθυπουργού. Το BESA λοιπόν εξέδωσε ένα μακροσκελές (36 σελίδες) άρθρο του διευθυντή του, του καθηγητή Efraim Inbar, το οποίο μου απέστειλε καλός Ελληνοαμερικανός φίλος, με τίτλο «Η νέα στρατηγική εξίσωση στην Ανατολική Μεσόγειο».

Ο Inbar με διεισδυτική διαύγεια αναλύει την παρακμή της αμερικανικής δύναμης στην περιοχή, τον τουρκικό κίνδυνο, την ολική ρήξη των τουρκοϊσραηλινών σχέσεων, την ευρωπαϊκή ανεπάρκεια στρατηγικής και στρατιωτικής αποτροπής, τον κίνδυνο μετατροπής της Αν. Μεσογείου σε ισλαμική λίμνη και τους κινδύνους για την Ελλάδα, την Κύπρο και το Ισραήλ. Καταλήγει σε μια πρακτική πρόταση, που δεν είναι παρά η ενίσχυση μιας συμμαχίας Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ και η κοινή δράση τους για την αφύπνιση των ΗΠΑ, της Ευρώπης και της εξασφάλισης της υποστήριξής τους. Η ασφάλεια των πεδίων φυσικού αερίου, των ενεργειακών και ναυσιπλοϊκών γραμμών κι η εν γένει ασφάλεια του Ελληνισμού και του Ισραήλ συμπίπτουν, οι δε σχέσεις ΗΠΑ - Τουρκίας είναι σε ελεύθερη πτώση. Η Ιστορία του μέλλοντος μας γνέφει…

Πηγή εφημ. "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Αλέξανδρος Ασωνίτης
Συγγραφέας


Η στάση της FYROM έχει μοναδικό ενδιαφέρον για πολιτικούς, ιστορικούς, γεωπολιτικούς, οικονομικούς, αλλά και ψυχολογικούς λόγους. Ίσως ποτέ στην παγκόσμια ιστορία δεν έχει εμφανιστεί σε τέτοια έκταση και με τέτοια άτεγκτη εμμονή ένας λαός, μία κοινωνία, να αρνείται με πάθος και να απορρίπτει με μανία τον εαυτό της, να τον εξαφανίζει, να μην βρίσκει τίποτε καλό στην ιστορική της διαδρομή και στα ό,ποια επιτεύγματά της.

Να παραλογίζεται ότι υπάρχει μόνο κλέβοντας την ταυτότητα και τον πολιτισμό τρίτων, να βγαίνει στον κόσμο αλλά όχι με το πρόσωπό της, αλλά με πρόσωπο ξένο, κλεμμένο. Κι όλοι ξέρουν ότι είναι κλεμμένο κι εκείνοι να κορδώνονται για τα κλεμμένα –σημαία, ταυτότητα, ιστορία και πολιτισμό- με τα οποία δεν έχουν καμία απολύτως σχέση.

Βασικό ανθρώπινο χαρακτηριστικό είναι να εκθειάζεις τον τόπο σου, καμαρώνοντας για πράγματα απλά, αθώα, καθημερινά. Το δείνα χωριό έχει ωραία θέση στη θάλασσα, το άλλο έχει ωραίες δημόσιες βρύσες, το άλλο βγάζει ωραία φραγκόσυκα. Η ανάγκη ισορροπίας ωθεί τον άνθρωπο να βρίσκει λόγους που τον κάνουν να αισθάνεται φιλικά και οικεία με τον εαυτό του, την παράδοσή του. Αλλιώς αδυνατεί να υπάρξει, αδυνατεί να ζήσει μία στιγμή χωρίς να βουλιάζει σε έναν ατέρμονο εφιάλτη αυτό-ανυποληψίας και αυτό-οικτιρμού, που του στραγγαλίζει ανάσα και εξέλιξη.

Αυτό υποφέρει με τις έμμονες ιδέες της η FYROM, ηγεσία, διανοούμενοι και πληθυσμός, στην πλειονότητά τους, δυστυχώς. Λίγη περηφάνεια, αξιοπρέπεια, αυτοπεποίθηση, στοιχειώδης αυτοσεβασμός, ντροπή και αυτοεκτίμηση αν υπήρχαν, θα άλλαζαν στάση, για να χαρούν την ζωή τους με την απαραίτητη εντιμότητα. Δεν ξέρω την ιστορία τους, αλλά είμαι σίγουρος ότι η σλάβικη καταγωγή και παράδοσή τους έχει μικρές ή μεγάλες επιτεύξεις, αξιόλογες κατ’ αρχάς για τους ίδιους και ύστερα για τους άλλους, γιατί κανείς πολιτισμός δεν αναπτύσσεται για τους τρίτους.
Και όσο πιο πολύ δεν ζητιανεύει αναγνώριση και δεν επαιτεί επαίνους, τόσο πιο αυθεντικός και σημαντικός είναι, στο πλαίσιο των δυνατοτήτων του. Οι ανθρώπινοι πολιτισμοί δεν είναι διαγωνισμός ούτε έχουν κάποιον τελολογικό, νομοτελειακό προορισμό. Εμφανίζονται και αναπτύσσονται για να περιθάλπουν τις ανάγκες των δημιουργών τους, τίποτε άλλο. Αν τρίτου θέλουν να υιοθετήσουν κάποιες αξίες ή επιλογές τους, καλώς. Δεν είναι ζητούμενο. Ο Ελληνικός πολιτισμός και ο πολιτισμός μιάς φυλής του Αμαζονίου ή της Πολυνησίας, είναι ακριβώς ίδιοι, ισότιμοι. Άλλες ανάγκες αυτοί, άλλες εμείς, καμία διαφορά ή «ανωτερότητα».

Θλιβερή εξαίρεση στο θεμελιώδη αυτό κανόνα, η FYROΜ. Πιστεύουν ότι υπάρχουν αυτοεξευτελιζόμενοι. Έκλεψαν για σημαία τους το μακεδονικό αστέρι, γεμίζουν τα άμοιρα Σκόπια (χαιρετίσματα στους παλιόφιλους, Μίο, Ματ, Κόκα, Λίζα) με αγάλματα Μακεδόνων, δήθεν προγόνων τους, ενασμενίζονται ότι η σλάβικη γλώσσα τους είναι μία ανύπαρκτη μακεδονική, αδιαφορούν που τα μακεδονίτικα ονόματα και οι επιγραφές είναι ελληνικές, το έργο του Αριστοτέλη στα ελληνικά, ότι ο Ευρυπίδης πέθανε στη Μακεδονία, όπου εκεί πρωτοανέβασε τις «Βάκχες», έγραψε μία χαμένη τραγωδία για τον βασιλιά Αρχέλαο κ.α. Στο μουσείο τους εκθέτουν ελληνικές επιγραφές. Οι επιστήμονες τους χλευάζουν παγκοσμίως για την ανόητη απρέπειά τους κι αυτοί επιμένουν…

Δεν σκέφτονται ούτε τα παιδιά τους, ότι τα μεγαλώνουν με ψέματα, τα οδηγούν στην παράνοια και στην τρέλα, και ότι τα εξαπατούν και τα γαλουχούν ως απατεώνες, ότι έχουν υποχρέωση απέναντί τους και οφείλουν να τα προστατεύσουν.

Μακάρι να ισορροπήσουν. Προέρχονται και από κομμουνιστές που επαίρονται ότι πάσχιζαν για το δίκαιο, αλλά διέπρεψαν στο σοσιαλιμπεριαλισμό περί τη Μακεδονία. Βαυκαλίζονται ότι κλέβοντας αποκτούν υπόσταση και μετέχουν σε γεωπολιτικά τερτίπια. Δεν αντιλαμβάνονται ότι αυτοταπεινώνονται. Ότι γίνονται γελωτοποιοί της ανθρωπότητας. Μετέφεραν όντως το φέρετρο του Γκλιγκόροφ με αγροτικό επειδή είπε το αυτονόητο, πως δεν είναι Μακεδόνες.

Δικοί μας ψευτο-ιστοριοδίφες, ιοί, χολέρες και πανούκλες, υποδαυλίζουν τον παρανοϊκό φανατισμό τους, επικαλούμενοι στοιχεία και «στοιχεία». Ας τους λυπηθούν. Δεν θα ησυχάσουν ποτέ, αν δεν αποδεχθούν και δεν συμφιλιωθούν με τον εαυτό τους. Είναι Σλάβοι και σε είναι υπερήφανοι.

Αφορμή η Αμφίπολη –ο κυκλικός περίβολος και μόνο αποδεικνύει τη μεγαλειώδη αξία του ευρήματος, ευκαιρία για τη FYROM να συνειδητοποιήσει ότι υπόσταση και ταυτότητα δεν νοούνται να υφίστανται κλεμμένες και ταυτόχρονα να πάψει να είναι υποκατάστημα Γερμανίας, ΗΠΑ κ.λ.π.- τι καλοί σύμμαχοι και εταίροι είναι…

Κι εμείς να δείξουμε σοβαρότητα, σταματώντας φλυαρίες και προβλέψεις. Η κυβέρνηση χρησιμοποιεί την ανασκαφή για να κουκουλώσει το μνημονιακό έρεβος και παίζουν το παιχνίδι της όσοι διαπληκτίζονται, μιλώντας κιόλας για «εθνικιστική παράκρουση» και «κατασκευή εθνικής αφήγησης».
Δεν έχουμε τέτοιες ανάγκες. Δεν ζούμε στην FYROM, ούτε στην Τουρκία, ευτυχώς.

Πηγή Enet


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Άλλη μια ιστορική εκκλησία της Μικράς Ασίας αποδόθηκε αυτές τις μέρες στην μουσουλμανική λατρεία σαν συνέχεια μιας ξέφρενης εκστρατείας μουσουλμανοποίησης των ιστορικών χριστιανικών ναών σε τζαμιά, με απώτερο και κορυφαίο στόχο την ίδια την Αγία Σοφία Κωνσταντινούπολης.

Όπως αναφέρεται, την ένατη κατά σειρά ιστορική εκκλησία αφιερωμένη στην Αγία Σοφία, μετέτρεψαν αυτές τις μέρες σε μουσουλμανικό τέμενος οι Τούρκοι. Συγκεκριμένα η ιστορική εκκλησία της Αγίας Σοφίας του Ereğli, δηλαδή της ιστορικής Ηράκλειας του δυτικού Πόντου, αυτές τις μέρες μετατράπηκε σε μουσουλμανικό τέμενος με την ονομασία Ορχάν Τζαμί και αποδόθηκε στην ισλαμική λατρεία.
Το γεγονός αυτό, όπως τόνισε ο Τούρκος ιστορικός ερευνητής Recep Çetin, που έκανε και την παρουσίαση του νέου τζαμιού, είναι πολύ σημαντικό γιατί η Αγία Σοφία του Ereğli είναι η ένατη κατά σειρά Αγία Σοφία που μετατρέπεται σε μουσουλμανικό τέμενος και ακολουθεί, όπως τονίζεται από τους Τούρκους, την μετατροπή σε τζαμιά της Αγίας Σοφίας της Νίκαιας, όπου όπως είναι γνωστό είχε γίνει η οικουμενική σύνοδος και της Αγίας Σοφίας Τραπεζούντας.
Μάλιστα αυτή η μετατροπή σε τζαμί έχει μεγάλη ιστορική σημασία, γιατί η Αγία Σοφία της Ηράκλειας είναι πιο παλιά ακόμα και από την Αγία Σοφία της Κωνσταντινούπολης.
Συγκεκριμένα, όπως ανέφερε και ο Τούρκος ιστορικός ερευνητής, η Αγία Σοφία του Ereğli κτίστηκε την εποχή του βυζαντινού αυτοκράτορα Θεοδοσίου του δευτέρου, δηλαδή την περίοδο 408-450 μ. Χριστό.

Το γεγονός αυτό, δηλαδή της χρονικής περιόδου της κτίσεως του ναού, αναγράφεται σε μια ιστορική επιγραφή που βρίσκεται στον εξωτερικό τοίχο και ανάγετε στον έκτο αιώνα. Η επιγραφή είναι στην ελληνική γλώσσα και αναφέρει ότι ο ναός αυτός αφιερώθηκε από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο τον δεύτερο στην χριστιανική λατρεία με την ονομασία Αγία Σοφία.
Μάλιστα, όπως υποστηρίζεται, ο ναός αυτός είναι τουλάχιστον εκατό χρόνια προγενέστερος της μεγάλης Αγίας Σοφίας Κωνσταντινούπολης.
Μετά την κατάκτηση της περιοχής από του Οθωμανούς, επί σουλτάνου Ορχάν Γκαζί, ο ναός αυτός έγινε τζαμί γι’ αυτό και σήμερα το τέμενος θα έχει την ονομασία Ορχάν Γκαζί Τζαμισί. Αφού επί κάποιους αιώνες είχε χρησιμοποιηθεί σαν τζαμί, είχε εγκαταλειφθεί επί πολλές δεκαετίες και είχε παρουσιάσει σημεία κατάρρευσης.
Το 2013 τον Μάιο, άρχισαν εντατικές εργασίες αναστύλωσης και ανακαίνισης του κτίσματος με τον σκοπό να ξαναγίνει μουσουλμανικό τέμενος. Τώρα όπως ανακοινώθηκε, με την ευκαιρία της μουσουλμανικής εορτής του Κουρμπάν Μπαϊράμ, θα ξαναλειτουργήσει με εορταστικό και πανηγυρικό τρόπο για τους μουσουλμάνους της περιοχής.

Ενώ λοιπόν εμείς εδώ στην Ελλάδα έχουμε πάθει «ισλαμική παράκρουση» και κάποιοι ισλαμολάγνοι δήμαρχοι φιλοδοξούν να γεμίσουν τις πόλεις τους με μιναρέδες, ενώ ο ίδιος ο Ερντογάν απαιτεί τουλάχιστον δυο μουσουλμανικά τεμένη μέσα στην Αθήνα και ο Τούρκος αρχιμουφτής, Μουσταφά Γκιορμέζ, απαιτεί να γίνει και η Αγία Σοφία Κωνσταντινούπολης τζαμί, στην Τουρκία συνεχίζεται παράλληλα η ξέφρενη ισλαμική εκστρατεία μετατροπής ιστορικών χριστιανικών ναών σε τζαμιά, με αποκορύφωμα την ένατη, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, Αγία Σοφία του Ereğli, δηλαδή της ιστορικής Ηράκλειας του Πόντου.

Παράλληλα ενώ κάποιοι στην χώρα μας θριαμβολογούν για την προώθηση της ισλαμικής παιδείας, στην Τουρκία κλείνουν και τα τελευταία μειονοτικά χριστιανικά σχολεία.
Η θρησκευτική αμοιβαιότητα σε όλο της το μεγαλείο!
Κατακαημένο Γιουνανιστάν, άραγε πότε θα ξεσηκωθούμε να σταματήσουμε αυτή την κατρακύλα;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου