Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

14 Μαΐ 2014

Οι συγκλονιστικές αποκαλύψεις για τα σχέδια των αμερικανών για την Ελλάδα, περιλαμβάνονται σ΄ ένα μακροσκελές άρθρο Ρώσου που έχει δημοσιευθεί στο nvo.ng.ru.
“Βαλκανική Ομοσπονδία” στην οποία θα έπρεπε να ενταχθούν η Βουλγαρία, η Γιουγκοσλαβία, η Τουρκία, η Ελλάδα, η Αλβανία και η «Μακεδονία» όπως την ανέφεραν σχεδίαζαν οι Δυτικοί από το 1940 ακόμη. Εμπνευστής της ιδέας που στόχο είχε να κρατήσει τη Σοβιετική Ένωση μακρυά από τα Βαλκάνια, ήταν ο Ουίνστον Τσώρτσιλ που “οραματιζόταν” μια Ομοσπονδία που θα ήταν ανεξάρτητη κρατική οντότητα, υπό την εποπτεία της Μεγάλης Βρετανίας! 

Τα όσα αναφέρει είναι συγκλονιστικά και δείχνουν ότι οι Δυτικοί Σύμμαχοι δεν είχαν κανένα πρόβλημα να ονομάζουν τα Σκόπια “Μακεδονία” και επίσης δεν νοιάζονταν και πολύ για την εθνική οντότητα  της Ελλάδας την οποία πολύ εύκολα “συμπεριελάμβαναν” σε μια “Ομοσπονδία” σχεδιασμένη μόνο για να εξυπηρετήσει τα δικά τους συμφέροντα. Η Ελλάδα δεν κινδύνευσε μόνο από τον "κομμουνιστικό κίνδυνο" τελικά.

Όλο το εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο όπως έχει μεταφραστεί από την ιστοσελίδα Η Ρωσία Τώρα.

Σχέδια για τη δημιουργία Συνομοσπονδίας Κρατών της Βαλκανικής, όπου θα μετείχε και η Ελλάδα, καθώς και της Παραδουνάβιας λεκάνης, εκπονούσε ήδη το 1943 η Βρετανία και άλλες Δυτικές δυνάμεις, προκειμένου να σταματήσουν την κάθοδο της Σοβιετικής Ενωσης στο Νότο.

Το 2013, η Ρωσία γιορτάζει την 70η επέτειο από τις νίκες του Σοβιετικού Στρατού στο Κουρσκ, στο Ορέλ και στο Σμολένσκ. Σε ανάμνηση της πορείας του Κόκκινου Στρατού προς τη Μεγάλη Νίκη, σαν από παράδοση, θυμόμαστε και το ρόλο που διαδραμάτισαν στην έκβαση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (Β’ ΠΠ) οι Σύμμαχοι της ΕΣΣΔ στον αντιχιτλερικό συνασπισμό. Στα υπουργικά γραφεία όμως, εκεί που επεξεργάζονταν τα σχέδια και συντόνιζαν τον πολιτικο-στρατιωτικό σχεδιασμό του πολέμου, οι παρασκηνιακές κινήσεις των Συμμάχων προκαλούσαν  έντονες ενοχλήσεις. Ο Winston Churchill (Ουίνστον Τσώρτσιλ), εξάλλου, είχε πει πολλές φορές: «Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στα Σοβιέτ να περάσουν στην κοιλάδα του Δούναβη και στα Βαλκάνια».

«Κάθε φορά που εύρισκε την κατάλληλη ευκαιρία, ο Βρετανός πρωθυπουργός επέμενε στην ανάγκη εισβολής των Δυτικών Συμμάχων της ΕΣΣΔ εναντίον του Γερμανικού Γ’ Ράϊχ, μέσω των Βαλκανίων»,  είχε πει ο αμερικανός πρόεδρος Franklin Roosevelt (Φρανκλίνος Ρούζβελτ) στο γιο του Elliot (Έλιοτ). «Σε όλους, όσοι ήταν παρόντες σε αυτές τις συζητήσεις, ήταν απολύτως σαφές τι θέλει να πετύχει. Θέλει να χτυπήσει σαν σφήνα στην Κεντρική Ευρώπη για να κρατήσει τον Κόκκινο Στρατό μακριά από την Αυστρία και τη Ρουμανία και, αν είναι δυνατόν, μακριά και από την Ουγγαρία.

Η Ελλάδα στην Ομοσπονδία
Το 1940, ο Τσώρτσιλ με την υποστήριξη των ΗΠΑ, διατύπωσε την ιδέα της δημιουργίας της Βαλκανικής – Παραδουνάβιας Ομοσπονδίας. Ενός «μπλοκ» κρατών της Βαλκανικής και των παραδουνάβιων χωρών που θα στρέφεται ενάντια στη Σοβιετική Ένωση. Στην Ομοσπονδία, θα έπρεπε να ενταχθούν η Βουλγαρία, η Γιουγκοσλαβία, η Τουρκία, η Ελλάδα, η Αλβανία και η «Μακεδονία». Η Ομοσπονδία θα ήταν μια ανεξάρτητη κρατική οντότητα, υπό την εποπτεία της Μεγάλης Βρετανίας.

Ένα από τα πρώτα βήματα στην οργάνωση του αντισοβιετικού μπλοκ, ήταν η δημιουργία της προσωρινής  «Ομοσπονδίας Πολωνίας – Τσεχοσλοβακίας», το Νοέμβριο του 1940 από τις εξόριστες κυβερνήσεις των χωρών αυτών στο Λονδίνο. Μετά τον πόλεμο, η Αγγλία προγραμμάτιζε να συμπεριλάβει στην Ομοσπονδία, τη Ρουμανία, την Ουγγαρία, ίσως, ακόμα και την Αυστρία. Το δεύτερο βήμα για το σχηματισμό του αντισοβιετικού μπλοκ, ήταν το Σύμφωνο πολιτικής συμμαχίας, που υπεγράφη τον Ιανουάριο του 1942, μεταξύ των κυβερνήσεων της Ελλάδας και της Γιουγκοσλαβίας στο εξωτερικό. Την ίδια στιγμή στο Λονδίνο, υπεγράφη η πολωνο –τσεχοσλοβακική συνθήκη για τη δημιουργία μιας άλλης Ομοσπονδίας, της Κεντρο-Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Στην Ομοσπονδία, θα έπρεπε να ενταχθούν η Βουλγαρία, η Γιουγκοσλαβία, η Τουρκία, η Ελλάδα, η Αλβανία και η «Μακεδονία». Η Ομοσπονδία θα ήταν μια ανεξάρτητη κρατική οντότητα, υπό την εποπτεία της Μεγάλης Βρετανίας.

Βήματα για την παγκόσμια κυριαρχία
Αμέσως μετά την έναρξη του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου (22 Ιουνίου 1941 – «Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα»), η σοβιετική κυβέρνηση στράφηκε προς τον Τσώρτσιλ με την πρόταση για διεξαγωγή επιθετικών επιχειρήσεων κατά της Γερμανίας στη Δυτική Ευρώπη. Το επονομαζόμενο «Δεύτερο» Μέτωπο. Ο καλύτερος τρόπος για την αποχώρηση μέρους των μεραρχιών της Βέρμαχτ από το Ανατολικό Μέτωπο θα ήταν μια απόβαση στη Γαλλία. Οι Βρετανοί θα μπορούσαν να βοηθήσουν και με τη ρήψη αλεξιπτωτιστών στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Νορβηγία. Με δεδομένη τη βρετανική κυριαρχία στη θάλασσα και τη γεωγραφική θέση της Νορβηγίας, το Λονδίνο είχε μεγάλες πιθανότητες για την επιτυχή επίτευξη του στόχου.

Οι Εγγλέζοι το 1942 άρχισαν να επεξεργάζονται την «Επιχείρηση Δίας» (Operation Jupiter), την εισβολή στη Νορβηγία. Ο Τσώρτσι, υπολόγιζε να παραπλανήσει τόσο τον Χίτλερ, όσο και τον Στάλιν. Ωστόσο, ο Στάλιν εύστοχα, αρνήθηκε επιδεικτικά να συζητήσει το σχέδιο. Ο Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν, σε αντίθεση με τον Χίτλερ, γνώριζε για μια άλλη επιχείρηση που προετοιμαζόταν. Την εκστρατεία των αγγλο-αμερικανικών δυνάμεων στη βορειοδυτική Αφρική (Αλγερία - Μαρόκο), την «Επιχείρηση Πυρσός» (Operation Torch). Στη Νορβηγία τελικά, εστάλησαν σχεδόν όλα τα μεγάλα πλοία επιφανείας του γερμανικού Πολεμικού Ναυτικού (Kriegsmarine) και εκατοντάδες βαρέα παράκτια πυροβόλα, αλλά οι συμμαχικές δυνάμεις εισέβαλαν στις βόρειες ακτές της Αφρικής. Η συγκεκριμένη κίνηση, δεν ήταν στρατηγικό λάθος. Αντίθετα, ήταν το πρώτο βήμα μιας Επιχείρησης πολλών σταδίων: Της Επιχείρησης για την παγκόσμια κυριαρχία των ΗΠΑ και της Μ. Βρετανίας.

Μετά την κατάληψη της Βόρειας Αφρικής, θα έπρεπε να ακολουθήσει η απόβαση στη Σικελία και στη συνέχεια, η συνθηκολόγηση της Ιταλίας. Αυτό θα δημιουργούσε την τέλεια βάση για την εισβολή στα Βαλκάνια. Σε αυτό, θα συνέβαλαν επίσης τα παλατιανά πραξικοπήματα στην Ιταλία, την Ουγγαρία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία.

Στο «κόλπο» Βατικανό και Τουρκία
Τεράστιο ρόλο στα σχέδια για τη δημιουργία της Βαλκανικής – Παραδουνάβιας Ομοσπονδίας, έπαιξε το Βατικανό. Ο Πάπας Πίος ΧΙΙ, ήταν ένθερμος αντικομμουνιστής και ρωσοφοβικός. Ο ίδιος υποστήριξε ανοιχτά τη γερμανική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση. Την ιδέα του Τσώρτσιλ για τη δημιουργία Βαλκανικής – Παραδουνάβιας Ομοσπονδίας, ο Πίος ΧΙΙ την έκανε δεκτή με ενθουσιασμό. Σύμφωνα με τον Ποντίφηκα, η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία θα έπρεπε να κυριαρχεί στη διοίκηση αυτής της Συνομοσπονδίας.

Επίσης, ο ηγεμόνας της Ουγγαρίας, Miklos Horthy (Μικλός Χόρτι), αντιβασιλέας με ουσιαστικά απεριόριστη εξουσία στη χώρα, ήδη από τα τέλη του 1942, είχε αρχίσει διαπραγματεύσεις με τη Μ.Βρετανία και τις ΗΠΑ για την έξοδο της χώρας του από τον πόλεμο. Στις 30 - 31 Ιανουαρίου 1943 στην πόλη Άδανα στην Τουρκία, ο Ουίστον Τσώρτσιλ συναντήθηκε με τον Τούρκο πρωθυπουργό Ινονού, ο οποίος, σύμφωνα με τον πρέσβη της Ουγγαρίας στην Άγκυρα Ινός Βέρνλε, επανέλαβε την ιδέα του Τσώρτσιλ για τη δημιουργία μιας «Βαλκανικής Ομοσπονδίας».

Στις 30 - 31 Ιανουαρίου 1943 στην πόλη Άδανα στην Τουρκία, ο Ουίστον Τσώρτσιλ συναντήθηκε με τον Τούρκο πρωθυπουργό Ινονού, ο οποίος, σύμφωνα με τον πρέσβη της Ουγγαρίας στην Άγκυρα Ινός Βέρνλε, επανέλαβε την ιδέα του Τσώρτσιλ για τη δημιουργία μιας «Βαλκανικής Ομοσπονδίας».

Μοίρασμα της μεταπολεμικής Ευρώπης
Ο Τσώρτσιλ, σε γενικές γραμμές μιλούσε για τον πιθανό σχηματισμό τριών ομάδων κρατών μετά το τέλος του πολέμου: Της Βαλτικής, της Κεντρικής Ευρώπης και της Νότιας Ευρώπης (Σχέδιο Μπένες). Τις αστυνομικές λειτουργίες σε αυτές τις περιοχές, θα τις αναλάμβανε ένας γιγάντιος αγγλο–αμερικανικός αεροπορικός στόλος. Η τελευταία σκέψη, άρεσε επίσης στους Τούρκους, επειδή ο Τσώρτσιλ μίλησε για την επιχειρησιακή – αμυντική λειτουργία της Συμμαχικής Αεροπορίας σε περίπτωση ρωσικής προέλασης στα Βαλκάνια.

Μέχρι το Σεπτέμβριο του 1943, το σχέδιο βρίσκονταν πολύ κοντά στην πραγματοποίηση του. Η κατάληψη του μεγαλύτερου μέρους της Ιταλίας, θα μπορούσε να προκαλέσει τη μεταστροφή προς την πλευρά των Δυτικών συμμάχων, των κυβερνήσεων της Ουγγαρίας, της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας, της Αλβανίας και, ενδεχομένως, της Γιουγκοσλαβίας. Είναι σαφές, ότι η δημιουργία του νέου «φράγματος», μιας ιδιόμορφης «ουδέτερης ζώνης» (buffer zone) στην Κεντρική Ευρώπη, θα εμπόδιζε την προέλαση του Κόκκινου Στρατού προς τη Δυτική Ευρώπη. Δεν είχε αποκλειστεί βέβαια το ενδεχόμενο μιας δυναμικής αντίδρασης – «σπασίματος» του φράγματος με στρατιωτικά μέσα, που με τη σειρά του θα μπορούσε να οδηγήσει σε σύγκρουση μεταξύ των χωρών του αντιχιτλερικού συνασπισμού.

Γιατί τελικά δεν αποδείχθηκε λειτουργικό το σχέδιο αυτό των πολλών σταδίων των Τσώρτσιλ και Πίου ΧΙΙ; Διότι στις 8 Σεπτεμβρίου 1943, ανακοινώθηκε η άνευ όρων συνθηκολόγηση της Ιταλίας. Ο βασιλιάς παρέδωσε τη χώρα στους Συμμάχους. Ταυτόχρονα, ένα τάγμα γερμανών αλεξιπτωτιστών κατέλαβε το Επιτελείο της Ιταλικής Ανώτατης Στρατιωτικής Διοίκησης. Τρεις ημέρες αργότερα, απελευθερώθηκε ο δικτάτορας Μπενίτο Μουσολίνι, ο οποίος μέχρι τότε κρατείτο φυλακισμένος. Τα γερμανικά στρατεύματα, μέσα σε λίγες ημέρες, κατέλαβαν χωρίς μάχη, σχεδόν όλη την Ιταλία.
Αν και έμειναν χωρίς καμία βάση στη χερσόνησο των Απεννίνων, οι Τσώρτσιλ και Πίος ΧΙΙ, δεν εγκατέλειψαν την ιδέα της δημιουργίας της Βαλκανικής – Παραδουνάβιας Ομοσπονδίας. Στο σημείο όμως αυτό, παρενέβη ο πανίσχυρος και νικηφόρα προελαύνων στην Ανατολική Ευρώπη  Κόκκινος Στρατός.

Στις 31 Αυγούστου 1944, τα ρωσικά τανκ εισήλθαν στο Βουκουρέστι, στις 16 Σεπτεμβρίου, στη Σόφια, στις 20 Οκτωβρίου, στο Βελιγράδι, και στις 13 Φεβρουαρίου 1945, στη Βουδαπέστη. Στο τέλος Αυγούστου του 1944, ο σοβιετικός στολίσκος του Δούναβη, «ανέβαινε» μαχόμενος τον ποταμό, απελευθερώνοντας στη σειρά το Βελιγράδι, τη Βουδαπέστη, τη Μπρατισλάβα και τη Βιέννη. Φυσικά, στην οριστική διαγραφή του σχεδίου της Βαλκανικής – Παραδουνάβιας Ομοσπονδίας, βοήθησαν όχι μόνο οι σοβιετικοί τανκιστές και ναυτικοί, αλλά και οι διπλωμάτες και οι κατάσκοποι.

Σύγκρουση Εκκλησιών
Σημαντικός ήταν και ο ρόλος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (ΡΟΕ) στο ζήτημα της δημιουργίας μιας Βαλκανικής – Παραδουνάβιας Ομοσπονδίας στα ανατολικά της ΕΣΣΔ. Με την έναρξη του πολέμου, η σοβιετική κυβέρνηση σταμάτησε την κριτική του σοβιετικού Τύπου προς την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Η Μόσχα έκανε μια σειρά από βήματα στην κατεύθυνση της προσέγγισης με το Βατικανό. Ωστόσο, οι προσπάθειες της Αγίας Έδρας για χωριστή ειρήνη και τη δημιουργία της Βαλκανικής – Παραδουνάβιας Ομοσπονδίας το μόνο που κατάφεραν, ήταν να αλλάξουν τη θέση του Κρεμλίνου.

Την πρώτη «βολή» στο Βατικανό, την έριξε η ηγεσία της ΡΟΕ. Στην αρχή του 1944, στην «Εφημερίδα του Πατριαρχείου της Μόσχας» δημοσιεύτηκε ένα αντικαθολικό κείμενο με την υπογραφή του Πατριάρχη Σέργιου. Το άρθρο, με τίτλο: «Υπάρχει τοποτηρητής του Χριστού στην Εκκλησία;» διαβάστηκε με τη δέουσα προσοχή στη Δύση και προκάλεσε σάλο στους θρησκευτικούς και πολιτικούς κύκλους. Στο άρθρο του, ο Πατριάρχης Σέργιος, υποστήριξε ότι η ιδέα περί αρχηγών (πρωτεία) στην Εκκλησία είναι αδιανόητη και εν μέρει βλάσφημη.

Στις 6 Φεβρουαρίου 1945, το Συμβούλιο Επισκόπων της ΡΟΕ επέκρινε έντονα την πρόταση του Πίου ΧΙΙ για μια «ήπια» ειρήνη με τη Γερμανία. Κατά τα έτη 1944 και 1945, η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία διεξήγαγε πολύ σημαντικές συνομιλίες με την ηγεσία των Ορθοδόξων Εκκλησιών των χωρών της υποτιθέμενης Βαλκανικής – Παραδουνάβιας Ομοσπονδίας, ιδίως με τη Σερβική, τη Ρουμανική και τη Βουλγαρική Ορθόδοξες Εκκλησίες. Στα τέλη του 1944, η ηγεσία της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, τάχθηκε υπέρ της δημιουργίας ενός «συστήματος Ορθόδοξης ενότητας», που εξέφραζε τη στενή συνεργασία μεταξύ των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών.

Αμέσως μετά τη Διάσκεψη της Γιάλτας (4-11 Φεβρουαρίου 1945), όπου θάφτηκε οριστικά η ιδέα της Βαλκανικής – Παραδουνάβιας Ομοσπονδίας, το Πατριαρχείο της Μόσχας κυκλοφόρησε δήλωση του Πατριάρχη Αλέξιου, στην οποία ο επικεφαλής της ΡΟΕ εξέφραζε «τη μέγιστη ικανοποίηση και χαρά» για την έκβαση της διάσκεψης. «Τέθηκε –σημείωσε- ένα γερό θεμέλιο για το μέλλον της ειρήνης σε όλο τον κόσμο. Αυτό ακριβώς για το οποίο η Εκκλησία προσεύχεται αδιαλείπτως, δηλαδή «για την ειρήνη σε όλο τον κόσμο», φαίνεται να γίνεται πραγματικότητα στο εγγύς μέλλον. Θα σπάσει ολοκληρωτικά και θα συντριφτεί «… αυτή η σφύρα, που εκτυπούσεν ανελέητα όλην την γην…» (Ιερ. 50,23),  ο βίαιος και επιθετικός γερμανικός φασισμός. Και όχι μόνο από τη δύναμη των γενναίων στρατιωτών των συμμαχικών κρατών, αλλά και με τη σοφία του Μεγάλου Στάλιν και των Αρχηγών των κυβερνήσεων των Συμμάχων μας. Όλα αυτά με βεβαιότητα, σταθερότητα και σαφήνεια εξάγονται από τις αποφάσεις της Διάσκεψης, η οποία έθεσε σαν στόχο να «εξασφαλίσει μια τέτοια κατάσταση των πραγμάτων, στην οποία οι άνθρωποι σε όλες τις χώρες του κόσμου να μπορούν να ζήσουν όλη τους τη ζωή, χωρίς να γνωρίσουν κανέναν φόβο, καμία ανάγκη».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 


Με μία κίνηση που μπορεί να απειλήσει άμεσα το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα και τις νομισματικές ισορροπίες απειλεί να προχωρήσει η Ρωσία.

Η Ρωσία ανακοίνωσε σήμερα ότι αναζητεί τρόπους ώστε οι μεγάλες κρατικές εξαγωγικές εταιρείες, όπως οι ενεργειακοί γίγαντες της χώρας, να πληρώνονται σε ρούβλια, αντί για δολάρια.

Η κίνηση αυτή είναι απάντηση στις κυρώσεις που έχει επιβάλει η Δύση εναντίον Ρώσων αξιωματούχων και εταιρειών μετά την προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσική Ομοσπονδία.

«Υπάρχουν κάποιοι κίνδυνοι, όμως προετοιμάζουμε έναν μηχανισμό, εργαζόμαστε πάνω σε αυτό», δήλωσε ο ρώσος υπουργός Οικονομικών Αντόν Σιλουάνοφ.

Άνθρωποι της αγοράς εκτιμούν ότι με την κίνηση αυτή «η Ρωσία βάζει φωτιά στις αγορές, αν και είναι δύσκολο να το πραγματοποιήσει».

Ωστόσο μόνο και με την ανακοίνωση δημιουργεί αστάθεια στις νομισματικές ισορροπίες που έτσι κι αλλιώς είναι εύθραστες.

Να σημειώσουμε ότι ο τζίρος των τριών μεγαλύτερων ρωσικών κρατικών εταιρειών, της Gazprom, της Rosneft και της Rosoboronexport, είναι συνολικά περίπου 230 δισεκατομμύρια δολάρια και αντιπροσωπεύει το 44% των εξαγωγών της Ρωσίας.

Πώς θα απαντήσει η Ουάσινγκτον σε αυτή την κίνηση περιθωριοποίησης του δολαρίου;
Το μόνο βέβαιο είναι πως εάν η Ρωσία υλοποιήσει αυτό τον σχεδιασμό, τότε οι ΗΠΑ θα αντιδράσουν με απόλυτη νευρικότητα, η οποία ίσως να ξεπεράσει και τα όρια της απλής επιθετικότητας... Κι αυτό επειδή εάν παραγκωνιστεί το δολάριο των ΗΠΑ ως νόμισμα παγκόσμιων και ιδιαίτερα ενεργειακων συναλλαγών, τότε η αμερικανική οικονομία θα καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος...

Το μεγαλύτερο πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι υπαρξιακό - όχι η επικοινωνία, ο αρχηγός του που δεν μπορεί να πείσει ή τα στελέχη του που αρέσκονται στις διαφωνίες και τις αλληλοαναιρέσεις. Αυτό το πολυπρισματικό μόρφωμα που συντέθηκε από ετερόκλητα σχήματα του αριστερίστικου χώρου δεν γνωρίζει τι είναι, τι εκπροσωπεί, τι θέλει να πράξει και για ποιους λόγους οφείλει να πολιτευτεί!

Εκείνοι που συνήθισαν να εντυπωσιάζουν αφελείς με αοριστίες όπως «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός» δείχνουν να... στριμώχνονται άσχημα, όταν κληθούν να τον περιγράψουν, πολλώ δε μάλλον να τον διαμορφώσουν και ύστερα να τον διαχειριστούν.

Κι όμως, στην πολιτική όσοι υπόσχονται λύσεις, μεταβολές, στασιμότητα, επαναστάσεις, ανακωχές και εν γένει οτιδήποτε έχει να κάνει με τον δημόσιο βίο οφείλουν να είναι συγκεκριμένοι. Μπορεί όσα έχουν κατά νου να μην υλοποιηθούν κατά γράμμα, αλλά τουλάχιστον οι πολιτικοί έχουν την υποχρέωση να τα έχουν σχεδιάσει λεπτομερώς. Αλλιώς, το έσω χάος που θα επικρατήσει στη συνείδηση του ανερμάτιστου πολιτικάντη θα διαχυθεί στην κοινωνία με απρόβλεπτα και δυσάρεστα αποτελέσματα.

Αλλον ΣΥΡΙΖΑ έχουν κατά νου ο κ. Λαφαζάνης και ο κ. Στρατούλης και άλλον ο κ. Σταθάκης ή ο κ. Παπαδημούλης. Αλλη αντιμετώπιση των αποταμιεύσεων των καταθετών και των μεσαίων εισοδημάτων θα ήθελε ο κ. Γλέζος (με τον «αναγκαστικό εσωτερικό δανεισμό») και άλλη θα πρότεινε ο κ. Μηλιός. Το ίδιο και σε πολύ πιο έντονο βαθμό ισχύει για τα Μνημόνια, που άλλοτε «σκίζονται» από τα προβεβλημένα στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης και άλλοτε εξυπηρετούνται - μέχρι νεωτέρας.

Το ίδιο ισχύει για τα εθνικά ζητήματα, τις συντάξεις, τον κατώτατο μισθό, τους δημοσίους υπαλλήλους και όλα τα υπόλοιπα θέματα που αντιμετωπίζει η χώρα. Η αστάθεια για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι άποψη!

Η Ελλάδα, ωστόσο, δεν μπορεί να πορευτεί έτσι, στα τυφλά και με βάρκα την ελπίδα. Το έχει ξανακάνει τούτο το πείραμα και κατέληξε στους Τιτανικούς του κ. Παπανδρέου και του κ. Παπακωνσταντίνου. 


Τα (εγκληματικά) λάθη Τσίπρα (και) στη Μόσχα

Γράφει ο Αλέξανδρος Τάρκας

Η επίσκεψη του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρα στη Ρωσία ακολούθησε την προδιαγεγραμμένη πορεία αποτυχίας όλων των διπλωματικών εξορμήσεών του: λάθος επιλογή χρόνου, αδυναμία εξασφάλισης συναντήσεων υψηλού επιπέδου, έλλειψη ουσιαστικής συνεννόησης με τους ξένους συνομιλητές και, τελικά, αποτυχία προώθησης των εθνικών συμφερόντων.

Την τελευταία διετία ο κ. Τσίπρας επισκέφθηκε αρχικά το Παρίσι, αλλά εξανέμισε την παραμικρή πιθανότητα χρήσιμων επαφών, όταν αποκάλεσε δημόσια «Ολαντρέου» τον Γάλλο πρόεδρο λίγες ημέρες μετά την εκλογή του. Στην Ουάσινγκτον (και άλλη μια φορά στην κατοικία του Αμερικανού τότε πρεσβευτή στην Αθήνα Ντ. Σμιθ) συνομίλησε μόλις σε επίπεδο αναπληρωτή βοηθού υπουργού Εξωτερικών, καταργώντας τον ουσιαστικό και εθιμικό κανόνα ότι ο εκάστοτε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, από τη δεκαετία του ’60 έως σήμερα, συναντούσε τον αντιπρόεδρο ή τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ. Στο Βερολίνο, αφού παρευρέθη (μαζί με κάτι λίγους νοσταλγούς της μισητής Στάζι) στο μνημόσυνο της Ρόζα Λούξεμπουργκ, δεν κατάφερε να μεταβάλει, στο παραμικρό, τις απόψεις του υπουργού Οικονομικών Β. Σόιμπλε.

Υπό αυτή τη βαριά σκιά αποτυχιών θα ανέμενε κανείς ότι ο κ. Τσίπρας θα παρουσίαζε καλύτερες επιδόσεις στη (θεωρητικά) πιο φιλική Μόσχα. Ούτε κι εκεί τα κατάφερε!

Με προφανέστατο άγχος οικοδόμησης διεθνούς ηγετικής εικόνας, ο κ. Τσίπρας δεν αντελήφθη το κλίμα που θα συναντούσε πέριξ του Κρεμλίνου. Λογικά, σε περίοδο πίεσης από το ΝΑΤΟ, την Ε.Ε. και τις ΗΠΑ, η ρωσική ηγεσία θα πάσχιζε να συναντήσει οποιονδήποτε ξένο επισκέπτη, ώστε να αποδείξει ότι δεν είναι απομονωμένη. Οταν μάλιστα πρόκειται για τον υποψήφιο πρόεδρο της Κομισιόν και αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης της Ελλάδας, που, κατά την οπτική της Μόσχας, είναι ο ευάλωτος, αδύναμος κρίκος του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε., τότε θα έπρεπε ένα πλήθος Ρώσων αξιωματούχων να έσπευδε να συναντήσει τον κ. Τσίπρα. Τελικά, μόνο η πρόεδρος του ομοσπονδιακού συμβουλίου  Β. Ματβιένκο (συμπαθέστατη και επιτυχημένη σε θέματα της Gazprom, της Prometheus Gas και εξοπλιστικών προγραμμάτων κατά την πρεσβευτική θητεία της στην Αθήνα) επωμίστηκε την «αγγαρεία» συζήτησης με τον περίεργο ταξιδιώτη. Ολοι οι άλλοι, συμπεριλαμβανομένου και του επόμενου (ήδη επιλεγέντος) Ρώσου πρεσβευτή στην Αθήνα, είτε απέφυγαν είτε δεν ενδιαφέρθηκαν να συναντήσουν τον κ. Τσίπρα, δίνοντας σαφή μηνύματα.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο κ. Τσίπρας, αν και δήλωσε ότι υπήρξαν και διαφωνίες με τη ρωσική πλευρά, ταύτισε τις μοίρες Ελλάδας και Ουκρανίας λέγοντας ότι η Ε.Ε «θέλει τις ηγεσίες τους υποτελείς». Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ μάλλον δεν σκέφτηκε ότι, από τη στιγμή που εξισώνει Αθήνα και Κίεβο και κατηγορεί την Ε.Ε. για παράνομη παρεμβατικότητα, υπάρχουν κι άλλοι «σκληροί παίκτες»: αφενός ο Βλ. Πούτιν, που θεωρεί την Ουκρανία μέρος του σχεδιασμού του για μια Ευρασιατική Ενωση και επιθυμεί τον έλεγχό της, και αφετέρου το επιτελείο γύρω από τον Μπ. Ομπάμα, που επείγεται να ανακόψει, με κάθε μέσο, τα σχέδια της Μόσχας και απαιτεί προσαρμογή των μελών της Ε.Ε. Ο κ. Τσίπρας θα κάνει το λάθος να ταυτίσει την Ελλάδα με την Ουκρανία και σε άλλους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ - Ρωσίας;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 


Τρομακτικές αποκαλύψεις για το παρασκήνιο της κρίσης χρέους στην Ευρωζώνη κάνει στο βιβλίο του «Stress Test», ο πρώην υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Timothy Geithner, σύμφωνα με την εφημερίδα «Καθημερινή».
Όπως υποστηρίζει, το καλοκαίρι του 2012 ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, W. Schaeuble, του είχε παρουσιάσει σχέδιο για έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη.

Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η «Καθημερινή», ήταν τέλη Ιουλίου του 2012 και ενώ οι αγορές στην Ευρώπη βρίσκονταν σε αναταραχή για μία ακόμη φορά, θυμάται ο πρώην υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, για να περιγράψει μια συνάντηση που «τον ανησύχησε βαθιά», τον ίδιο και τον πρόεδρο Οbama.

Κατά τη διάρκεια ταξιδιού του στην Ευρώπη, μετέβη στο νησί Σιλτ, στη Βόρεια Θάλασσα, για να συναντήσει τον Schaeuble. Στη διάρκεια γεύματος που είχαν στο γερμανικό θέρετρο, ο Βόλφγκανγκ Schaeuble του είπε ότι «υπήρχαν πολλοί στην Ευρώπη που ακόμη πίστευαν ότι το να διώξουν τους Έλληνες από την Ευρωζώνη ήταν μία πιθανή, ακόμη και επιθυμητή, στρατηγική». Όπως εξηγεί, η ιδέα του Schaeuble ήταν ότι με την Ελλάδα έξω, η Γερμανία θα μπορούσε να διαθέσει την οικονομική στήριξη που χρειαζόταν η Ευρωζώνη, διότι ο γερμανικός λαός δεν θα εκλάμβανε τη βοήθεια προς την Ευρώπη ως ξελάσπωμα των Ελλήνων. Επιπλέον, μία ελληνική έξοδος θα τρόμαζε αρκετά την Ευρώπη για να προχωρήσει σε ένα ισχυρότερο τείχος προστασίας.

Nέα Lehman Brothers

«Βρήκα το επιχείρημα τρομακτικό», υπογραμμίζει ο Geithner, όπως αναφέρεται στην εφημερίδα. Στην επιστροφή, σταμάτησε στη Φρανκφούρτη για να συναντήσει τον επικεφαλής της ΕΚΤ κ. Ντράγκι. Παρά τις διαβεβαιώσεις του τελευταίου, δεν ήταν ακόμη σίγουρο τι θα έκανε η ΕΚΤ για να στηρίξει το ευρώ. Έτσι, όταν γύρισε στην Ουάσιγκτον, μετέφερε στον Αμερικανό πρόεδρο τη βαθιά ανησυχία του ότι ένα τέτοιο σενάριο θα έριχνε τις ΗΠΑ πίσω στην ύφεση, ή ακόμη και σε μια νέα χρηματοοικονομική κρίση.

Η πρώτη φορά, πάντως, που ο Geithner αντιλήφθηκε το μέγεθος του προβλήματος της Ευρωζώνης ήταν δύο χρόνια νωρίτερα, στις αρχές Φεβρουαρίου του 2010, στο καναδικό θέρετρο Ικαλουί, όπου οι αρκτικές θερμοκρασίες ανάγκασαν τους συνήθως κοστουμαρισμένους εκπροσώπους των επτά πλουσιότερων χωρών στο G7 να βάλουν τα χρωματιστά πουλόβερ τους. Το κόστος ασφάλισης έναντι του κινδύνου χρεοκοπίας της Ελλάδας είχε ανέλθει σε επίπεδα αντίστοιχα με εκείνα λίγο πριν από την κατάρρευση της Lehman Brothers. Οι αγορές κατέρρεαν.

«Ο ξαφνικός πανικός στην Ευρώπη ήταν σοκαριστικός. Και η συζήτηση στο εναρκτήριο δείπνο δεν ήταν καθησυχαστική», γράφει χαρακτηριστικά. Όπως θυμάται, οι Ευρωπαίοι πέρασαν το μεγαλύτερο μέρος του δείπνου παραπονούμενοι για την ελληνική ασυδοσία. Υπήρξαν εκκλήσεις για λιτότητα και «δικαιοσύνη Παλαιάς Διαθήκης», καθώς και αποφασιστικές δεσμεύσεις να αποτραπεί ο ηθικός κίνδυνος που θα προκαλούσε μια στήριξη στην Ελλάδα. Ο Geithner είπε στους Ευρωπαίους πως αν σχεδιάζουν «να κρατήσουν την μπότα τους στον λαιμό της Ελλάδας», θα πρέπει επίσης να διαβεβαιώσουν τις αγορές ότι δεν θα επιτρέψουν μια χρεοκοπία ή την κατάρρευση ολόκληρων τραπεζικών συστημάτων.

«Μόνο μην το παρακάνετε. Αν δεν αφαιρέσετε τον κίνδυνο μιας καταστροφικής αποτυχίας, δεν έχετε πιθανότητα να το λύσετε αυτό», είπε χαρακτηριστικά. Δεν φάνηκαν όμως να συμφωνούν. Όπως γράφει, δεν θα έπαιρναν συμβουλές από τους «παράτολμους Αμερικανούς», τους οποίους θεωρούσαν υπεύθυνους για τη χρηματοπιστωτική κρίση, σχετικά με το πώς να αντιμετωπίσουν τους «παράτολμους Έλληνες».

Δύο εβδομάδες αργότερα, κυκλοφόρησε μία πρόταση για ένα «παράλογα τσιγκούνικο» πακέτο διμερών δανείων μέχρι 25 δισ. ευρώ, σε συνδυασμό με σκληρά μέτρα. Σύμφωνα με τον Geithner, «ήταν ξεκάθαρο ότι η Ελλάδα έπρεπε να ελέγξει το δημοσιονομικό έλλειμμα... αλλά η επιβολή αυστηρής λιτότητας υπερβολικά γρήγορα ήταν αντιπαραγωγική, καθώς θα πίεζε την οικονομία και τα φορολογικά έσοδα, αυξάνοντας τελικά το έλλειμμα». Κι ενώ το τελικό πακέτο που συμφωνήθηκε με το ΔΝΤ «τουλάχιστον φαινόταν αρκετό» για να καλύψει τις υποχρεώσεις της Ελλάδας για δύο χρόνια, οι «δρακόντειες περικοπές και η ρητορική της Παλαιάς Διαθήκης» θεωρεί ότι υπονόμευσαν την ισχύ της βοήθειας. Θυμάται μάλιστα μία δήλωση της Christine Lagarde, τότε υπουργού Οικονομικών της Γαλλίας, ότι «αν η Ελλάδα χρεοκοπήσει, θα βάλουμε αμέσως το πόδι μας στο φρένο». Η αρμόδια υφυπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, του έγραψε ότι αυτή η δήλωση δεν βοηθά καθόλου, καθώς και μόνο η αναφορά στη χρεοκοπία κάνει τους κατόχους ομολόγων να πανικοβάλλονται.

Τείχος προστασίας

Με δική του παρότρυνση, εξάλλου, γράφει ότι οι Ευρωπαίοι κατέληξαν λίγο αργότερα σε ένα πακέτο 500 δισ. ευρώ για τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού τείχους προστασίας, καθώς η αρχική σκέψη τους για μόλις 50 δισ. ευρώ θα ήταν, όπως τους είπε, «σαν να ρίχνουν λάδι στη φωτιά». Με τους Γερμανούς να υπόσχονται κι εκείνοι δημοσιονομική πειθαρχία σε... ένδειξη συμπαράστασης, προειδοποίησε πως ακούγονται «σαν τον πρόεδρο Χούβερ τη δεκαετία του ’30. Χρειάζεται να σκέφτεστε την ανάπτυξη». Τουλάχιστον, η Γερμανίδα καγκελάριος Angela Merkel είπε στον πρόεδρο των ΗΠΑ Obama ότι «δεν θα επαναλάβουμε μια Lehman Brothers», δήλωση την οποία οι Αμερικανοί είχαν ερμηνεύσει ως ένδειξη ότι η Ευρώπη δεν θα επέτρεπε μια άτακτη χρεοκοπία της Ελλάδας. Ακολούθησε ωστόσο το γεύμα με τον Schaeuble στο νησί Σιλτ, που κινητοποίησε την Ουάσιγκτον.


Ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ υποστήριξε σήμερα ότι η Ουκρανία βρίσκεται στα πρόθυρα του εμφυλίου πολέμου, παρουσιάζοντας ένα κλίμα το οποίο, κατά τη Μόσχα, δεν ευνοεί τη διεξαγωγή "ελεύθερων και αμερόληπτων" εκλογών.

"Όταν οι Ουκρανοί σκοτώνουν Ουκρανούς, νομίζω ότι βρισκόμαστε όσο πιο κοντά σε εμφύλιο πόλεμο μπορούμε να είμαστε", είπε ο Λαβρόφ σε συνέντευξη που παραχώρησε στην τηλεοπτική υπηρεσία του πρακτορείου ειδήσεων Bloomberg. Ο επικεφαλής της ρωσικής διπλωματίας πρόσθεσε ότι στην ανατολική και τη νότια Ουκρανία υπάρχει ήδη "πραγματικός πόλεμος" αφού γίνεται "χρήση βαρέων όπλων".

Την Τρίτη οι υπηρεσίες ασφαλείας της χώρας ανακοίνωσαν ότι επτά στρατιώτες σκοτώθηκαν από ρουκέτες που εκτόξευσαν εναντίον τους οι φιλορώσοι αυτονομιστές στην ανατολική Ουκρανία. Εάν οι συνθήκες αυτές "ευνοούν τη διεξαγωγή ελεύθερων και αμερόληπτων εκλογών, τότε δεν ξέρω τι μπορεί να σημαίνουν οι λέξεις ΄ελεύθερες΄ και ΄αμερόληπτες΄", σημείωσε ο Λαβρόφ αναφερόμενος στις προεδρικές εκλογές που είναι προγραμματισμένες για τις 25 Μαΐου.

Η μεταβατική κυβέρνηση του Κιέβου έχει ξεκινήσει από τα μέσα Απριλίου μια επιχείρηση εναντίον των φιλορώσων που έχουν καταλάβει διάφορες δημόσιες υπηρεσίες στα ανατολικά και σχεδιάζει, κατόπιν πιέσεων και από τη Δύση, να ξεκινήσει έναν "εθνικό διάλογο", χωρίς όμως τη συμμετοχή των αυτονομιστών. Ο Λαβρόφ τόνισε ότι για να είναι επιτυχής ο "εθνικός διάλογος" θα πρέπει απαραιτήτως να συμμετάσχουν σε αυτόν "όλες οι περιοχές της Ουκρανίας".

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πολλές δεκάδες κάτοικοι της Σόμα, εξοργισμένοι για το πολύνεκρο δυστύχημα στο ανθρακωρυχείο της περιοχής, διαδήλωσαν σήμερα με συνθήματα εναντίον του πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, μετέδωσε το ειδησεογραφικό πρακτορείο Ντογάν.

Οι διαδηλωτές, που ζητούσαν την παραίτηση του Ερντογάν, επιτέθηκαν στο αυτοκίνητο που τον μετέφερε και άρχισαν να το κλωτσούν, παρά τις ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις που είχαν αναπτυχθεί στην περιοχή.

Σύμφωνα με τον τελευταίο, επίσημο απολογισμό που ανακοίνωσε ο Τούρκος πρωθυπουργός στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε από το δημαρχείο της Σόμα, οι νεκροί από το δυστύχημα ανέρχονται στους 238 ενώ άλλοι 80 άνθρωποι έχουν τραυματιστεί.

Οι εκατοντάδες συγγενείς και φίλοι των θυμάτων έδειξαν από την πρώτη στιγμή στον Ερντογάν ότι δεν ήταν ευπρόσδεκτος στη Σομά, καθώς είχαν αποκλείσει το αυτοκίνητο που τον μετέφερε και το κλωτσούσαν. Λίγα λεπτά μετά, άρχισαν τα γιουχαϊσματα και οι φωνές. “Δολοφόνε παραιτήσου!”, ούρλιαζαν άνθρωποι οργισμένοι, πονεμένοι, που έκλαιγαν για τα αγαπημένα πρόσωπα που έχασαν.  

Και τότε ο Τούρκος πρωθυπουργός κάνει την απίστευτη δήλωση, σαν να πήγαινε γυρεύοντας για να εξοργίσει ακόμα περισσότερο το πλήθος! “Αυτά συμβαίνουν σε όλα τα ανθρακωρυχεία, είναι φυσιολογικό”, είπε με θρασύτητα, όπως άλλωστε είχε κάνει και το 2010 σε ανάλογη τραγωδία, λέγοντας: “Αυτή είναι η μοίρα των ανθρακωρύχων”. 

Αμέσως μετά, έκανε μια ιστορική αναδρομή στις εκρήξεις που έγιναν σε ανθρακωρυχεία από τον 19ο αιώνα, ενώ τόνισε στη συνέχεια ότι η συγκεκριμένη επιχείρηση λάμβανε τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας για τους εργαζομένους. 

Βουλευτές του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (αξιωματική αντιπολίτευση) είχαν καταθέσει τον Οκτώβριο του 2013 πρόταση σύστασης εξεταστικής επιτροπής για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το ανθρακωρυχείο στη Σόμα. Η πρόταση συζητήθηκε και απορρίφθηκε στην ολομέλεια της εθνοσυνέλευσης στις 29 Απριλίου 2014, δηλαδή δέκα πέντε μέρες πριν από το δυστύχημα. 

Ερωτηθείς σχετικά με την πρόταση αυτή της αντιπολίτευσης, ο Ερντογάν είπε στη συνέντευξη τύπου ότι “στόχος της αντιπολίτευσης με κείνη την πρόταση ήταν να μπλοκαριστούν οι εργασίες της εθνοσυνέλευσης”.


Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ

Γράφει ο Γιάννης Τριάντης 

Mακάρι να ήταν πανηγύρι του απρόβλεπτου οι εκλογές. Να σε ξαφνιάζουν ευχάριστα οι ηγέτες, με πικρές αλήθειες και χυμώδεις κουβέντες, να σε παρηγορεί η σοφία των παλιών, να σε εγκαρδιώνει η φρεσκάδα των νέων στελεχών και να λες ότι κάτι θα γίνει, ότι θα βγει κάποτε η χώρα από τον κύκλο της φωτιάς.
Και το πανηγύρι να φτάνει στην κορύφωσή του όταν αυτά τα προεκλογικά απρόβλεπτα καταλήγουν το βράδυ των εκλογών σε προβλέψιμα αποτελέσματα. Που θα δείχνουν ότι ο κόσμος κατάλαβε, προβληματίστηκε, πείστηκε και επιβράβευσε. Τα στέρεα επιχειρήματα, τον ευφάνταστο ρεαλισμό, τη στιβαρή ανατροπή.

Δυστυχώς συμβαίνει το αντίθετο. Ενας ασύστολος χορός κοινότοπης ευκολίας μετατρέπει την προεκλογική περίοδο σε σήριαλ με προβλέψιμες συνέχειες. Θανάσιμη παγίδα για όλους. Ακόμη και για εκείνους που μάχονται για την ποθητή ευτοπία, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, ή τους άλλους που μένουν περίκλειστοι στον μονήρη, ιδεολογικό κόσμο τους, όπως το ΚΚΕ, και θεωρούν ότι έτσι αντιδιαστέλλονται από το σύνολο και ξεχωρίζουν. Τίποτε δεν φαίνεται να δημιουργεί καθαρή δυναμική. Ούτε ο συσσωρευμένος θυμός, απότοκο της καταστροφής, ούτε -πολλώ μάλλον- τα ρόδινα ψέματα των κυβερνώντων, που πλασάρονται συσκευασμένα ως απτές αλήθειες, επικυρωμένες από εντολείς, δανειστές και επικυρίαρχους.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν μουδιασμένο κόσμο. Αλλά αυτό που δεν αποκαλύπτουν, καθώς οι περισσότεροι αρνούνται να απαντήσουν, ίσως να κρύβει ένα ηφαιστειώδες απρόβλεπτο, κρυμμένο στα μύχια της κοινωνίας. Επειδή ουδείς μπορεί -ή νομιμοποιείται- να μιλάει για λογαριασμό της, οι προβλέψεις δεν είναι εύκολες. Μια καθημαγμένη κοινωνία, κουρασμένη απ' την ανέχεια και την καθημερινή ταπείνωση, συνιστά δυσεπίλυτο γρίφο. Το σαράκι της απελπισίας τρώει αθόρυβα την οργή και συχνά μεταβάλλει την οδύνη σε εξάρτηση ελεητικού τύπου. Ακόμη και ψιχία όπως το μέρισμα, μαζί με έγχρωμες μακέτες ενός αισιόδοξου μέλλοντος, από αυτές που φιλοτεχνεί η υπεραιμία της προπαγάνδας, μπορούν να επηρεάσουν καθοριστικά ένα μέρος ψηφοφόρων.

Το αντίθετο είναι πιο πιθανό, αλλά όχι δεδομένο. Έστω χωρίς το πάθος της προηγούμενης μετακίνησης προς τον ΣΥΡΙΖΑ, ο κόσμος δείχνει -αποτυπώνεται στην πρωτιά της αξιωματικής αντιπολίτευσης, σχεδόν σε όλες τις έρευνες- ότι επενδύει στην προοπτική της ανατροπής. Αν αυτό επιβεβαιωθεί στις ευρωκάλπες, η αντίστροφη μέτρηση για το κυβερνητικό δίδυμο θα αρχίσει το βράδυ της 25ης Μαΐου. Ομως τα πράγματα είναι δύσκολα. Και καλύτερα απ' όλους το ξέρει ο ίδιος ο Τσίπρας. Οι δανειστές έχουν την Ελλάδα δεμένη χειροπόδαρα. Και θα ακούσουν βερεσέ τις προτάσεις για την επαναδιαπραγμάτευση και τη μη βιώσιμη προοπτική να αποπληρωθεί το χρέος. Οπότε;

Είναι ικανή η ελληνική δάδα -ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία- να βάλει φωτιά στα τόπια της Ευρώπης, όπως ελπίζει ο Τσίπρας, και να δημιουργήσει συνθήκες εκρηκτικής αναδιάταξης του σκηνικού; Δύσκολο. Οπότε; Θα εξελιχθεί ο Τσίπρας σε νέο Σαμαρά, θα αρχίσει τα πάρε δώσε με την Ενωση και θα εμπλακεί στη μοίρα της σοσιαλδημοκρατίας; Το ξέρει καλά ότι έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ θα εξαερωθεί σε χρόνο dt. Ή θα γυρίσει στην Αθήνα αποφασισμένος να καταγγείλει τη Μέρκελ και τους εταίρους, να πει καθαρά πώς διαγράφεται η προοπτική και να ζητήσει με δημοψήφισμα τη στήριξη των επιλογών του από την κοινωνία; Ο λόγος, για επιλογή ρήξης με τους δανειστές και την Ενωση. Ρήξη που ενδέχεται να οδηγήσει τη χώρα εκτός Ευρωζώνης, με ό,τι αυτό -αρνητικό ή θετικό- συνεπάγεται. Και προπάντων με τίμημα.

Οι ασκήσεις επί χάρτου είναι εύκολη δουλειά. Αλλά κάποια στιγμή πρέπει να μαθαίνει και το στράτευμα ποιος είναι ο στόχος, ποιες οι δυνατότητες κατίσχυσης και ποιες οι πιθανές απώλειες. Οσο κι αν κινδυνολογεί η προπαγάνδα, δεν είναι βέβαιο ότι ο κόσμος θα φοβηθεί και θα ενδώσει στις παραστάσεις τρόμου. Ποιες απώλειες να σκεφτεί ο κατεστραμμένος που βλέπει ότι θα συνεχίσει να ψωμοζεί -αυτός και τα παιδιά του- στην απόλυτη έρημο του μέλλοντος;

Αυτά δεν αφορούν τις ευρωεκλογές. Αλλά το αποτέλεσμά τους -ένα ηφαιστειώδες απρόβλεπτο που θα αναδείξει κραταιό τον ΣΥΡΙΖΑ- θα βάλει μπροστά τον μύλο. Και σύντομα θα φανεί αν θα έχουμε αλεύρι ή πίτουρα από τα σιτηρά του ΣΥΡΙΖΑ.

Πηγή enet

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Μετάφραση - Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών

Ινδία, Νότια Αφρική και Βραζιλία είναι ένθερμοι υποστηρικτές της ένταξής της Αργεντινής στους BRICS, μιας ομάδας αναδυόμενων χωρών, η οποία περιλαμβάνει επίσης την Ρωσία και την Κίνα.

Αυτή την πληροφορία μετέφερε η πρεσβευτής της Ινδίας στην Αργεντινή Amarenda Khatua. Η σύνοδο κορυφής των χωρών που απαρτίζουν τους BRICS, έχει προγραμματιστεί για τις 15 Ιουλίου στην πόλη Fortaleza στην Βραζιλία. Επίσης σύμφωνα με πληροφορίες της ίδιας, ο Πρωθυπουργός της Ινδίας πρόκειται να επισκεφθεί επίσημα την Αργεντινή.

Την ίδια στιγμή, το περιοδικό www.clarin.com αναφέρει ότι για την είσοδο της Αργεντινής στο οργανισμό απαιτείται «πολύ δουλειά», αλλά και η έγκριση των άλλων χωρών μελών, λόγω της τεράστιας κλίμακας του εδάφους του εν λόγω κράτους, αλλά και του σημαντικού αριθμού του πληθυσμού. Επιπλέον, η Αργεντινή διαθέτει ένα πολύ μεγάλο εξωτερικό χρέος.

Όπως αναφέρθηκε από την ιστοσελίδα «Pronedra» η Αργεντινή διαπραγματεύεται για την προσέλκυση ενός δανείου ύψους 1 δισ. δολαρίων με την Goldman Sachs.


Δεν απέχουμε από τις ευρωεκλογές.
Δεν απέχουμε από τις κάλπες. 
Δεν απέχουμε από τις εκλογές.
Δεν απέχουμε από την ευθύνη και την υποχρέωσή μας.
Πάμε με οργή και τιμωρούμε όσους μας τυραννούν και δεν μας σέβονται ως ανθρώπους και ως πολίτες.

Δεν μένουμε ανοήτως προσκολλημένοι σε κόμματα και πρόσωπα που μας δουλεύουν για να ζουν αυτοί καλά σε βάρος μας.
Τους αλλάζουμε.
Δεν έχουμε άλλη δυνατότητα.
Δεν μας δίνουν τη δυνατότητα να αποφασίσουμε εμείς ούτε ακόμα και για το νερό που πίνουμε.
Έχουμε μόνο μία δυνατότητα.
Να επιλέγουμε τους εξουσιαστές που μας προτείνουν.

Επομένως εμείς πρέπει να τους εκπλήξουμε. 
Να ψηφίσουμε αυτούς που δεν περιμένουν να εκλεγούν.
Δεν ψηφίζουμε προβεβλημένους από τα συστημικά ΜΜΕ, πολιτικά τζάκια και πολιτικούς γόνους.
Ψηφίζουμε μικρά, κατά βάση αντισυστημικά κόμματα και φυσικά απλούς καθημερινούς υποψήφιους και όχι τηλεπερσόνες.

ΔΕΝ ΑΠΕΧΟΥΜΕ.
Η αποχή και η αδιαφορία του πολίτη αποθρασύνει και δυναμώνει το σύστημα, κάνοντάς το πιο συγκεντρωτικό, ανάλγητο και σκληρό.
Πάμε με οργή και τιμωρούμε.


Σχόλιο ιστολογίου: Πρόβατο γίνεσαι όταν μπεις σε κάποια στάνη και κάποιος "τσέλιγγας" αποφασίζει πότε θα σε σφάξει για να κερδίσει περισσότερα... Σε αυτές τις εκλογές δεν πρέπει να ψηφίσουμε μόνο για το μέλλον μας, αλλά και για να τιμωρήσουμε παραδειγματικά τους υπεύθυνους της καταστροφής ολόκληρης της πατρίδας μας...
Σαν παλιό μαγέρικο. Έτσι Αντωνάκη;
Αυτή είναι η "καθαρή" πολιτική σου;
Αυτό είναι που μπορείς να "κοιτάς τον λαό στα μάτια";
Έτσι λειτούργησες "υπεύθυνα" σαν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης;
 
Αντί να ζητήσεις, να απαιτήσεις εκλογές (μιλάμε για τον Νοέμβρη του 2011, τότε που ο νυν αντιπρόεδρός σου "άδειασε" τον Μεγάλο Ηλίθιο, τον κατάπιε αμάσητο), συμφώνησες, δηλαδή έσκυψες το κεφάλι στην πρόταση-εντολή Μπαρόζο, να ΤΟΠΟΘΕΤΗΘΕΙ για πρωθυπουργός ο τραπεζίτης Παπαδήμος;
 
Αντί να επιδιώξεις να γίνεις εσύ πρωθυπουργός με λαϊκή εντολή, προτίμησες να προσκυνήσεις τρόϊκα, Μέρκελ, Κομισιόν και Μπαρόζο, εις βάρος της πατρίδας σου και των δημοκρατικών θεσμών!
Ωραία αξιωματική αντιπολίτευση! 
Τα καλά τα γιουσουφάκια!
 
Ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα ΔΕΧΤΗΚΕ να διοριστεί πρωθυπουργός κάποιος έξω απ' το πολιτικό σύστημα, παρακάμπτοντας την προσφυγή στην γνώμη και την βούληση του λαού!
 
Καταλάβατε ότι τότε, εκείνες τις μέρες ΣΚΟΤΩΣΑΤΕ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ;
 
Ότι συνωμοτήσατε και ΣΥΝΩΜΟΤΗΣΕΣ εναντίον του ελληνικού λαού και εγκαθιδρύσατε δικτατορία;
 
ΜΕ ΤΟ "ΕΤΣΙ ΘΕΛΩ" ΟΡΙΣΑΤΕ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ;
ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ ΓΙΑ ΕΣΑΣ, ΑΛΛΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΒΛΕΠΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ;
 
Σε ποιά ευνομούμενη χώρα θα είσασταν όλοι εσείς ακόμη ελεύθεροι να παριστάνετε τους πολιτικούς και τους ταγούς;
Και ζητάς τώρα να σε ξαναπιστέψει ο ελληνικός λαός και να σε ξαναψηφίσει;
Γιατί;
Για να βυσσοδομήσεις και πάλι πίσω απ' τις πλάτες μας;
Δεν σου φτάνουν όσα δεσμά χάλκεψες για την χώρα;

Αιδώς Αντωνάκη! Λίγη τσίπα κύριε "πρωθυπουργέ"! Μιά σταλιά ελληνικό αίμα στις φλέβες σας!
Τίποτα; 
Μόνον χολή και μαύρο;...


Από το 1990 η Ελλάδα έχει γίνει αποδέκτης πολλών μεταναστευτικών αλλά και ισχυρών λαθρομεταναστευτικών εισροών τόσο λόγω της πτώσης των σοσιαλιστικών καθεστώτων στην ανατολική Ευρώπη όσο και από χώρες της Ασίας και της Αφρικής λόγω κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών μεταβολών συμπεριλαμβανομένου της εμπόλεμης κατάστασης και των φυλετικών διωγμών. Ιδιαίτερη αύξηση παρουσιάστηκε τη δεκαετία 2000-2010 με αποτέλεσμα το 7% περίπου του πληθυσμού της Ελλάδας να είναι «μετανάστες» από χώρες εκτός της Ε.Ε. (Καθημερινή 30/7/2013) και 4 χρόνια μετά να αγγίζουν τα 2 εκατομμύρια (ομιλία Α. Σαμαρά στην εκδήλωση «Economic Ideas Forum» που διοργάνωσε το Centre of European Studies 7/7/2013).

Μπροστά σε αυτό το «ανθρώπινο τσουνάμι» η Ελλάδα βρέθηκε σχεδόν ανέτοιμη τόσο από πλευράς οργάνωσης και νομοθετικού πλαισίου εισδοχής και αποδοχής αυτών, καθώς η Ελλάδα ποτέ δεν είχε θέσει ποτέ θέμα προσκλήσεως μεταναστών ή ξένων εργατών (βλέπε Αυστραλία, Αμερική), αλλά και του ελέγχου των εισόδων της λόγο κυρίως της γεωγραφικής της θέσης (εκτεταμένη ακτογραμμή, πλήθος νησιών και βραχονησίδων, πυκνότατη ναυτιλιακή κίνηση, εγγύτητα προς τις ανατολικές τουρκικές ακτές και οι σχετικά μικρές θαλάσσιες οδοί που τα οργανωμένα εγκληματικά δίκτυα χρησιμοποιούν για να μεταφέρουν τους παράνομα διακινούμενους αλλοδαπούς στη χώρα μας).

Η συσσώρευση αυτού του μεγάλου πλήθους μεταναστών και λαθρομεταναστών δημιούργησε ένα πρωτόγνωρο πολιτικό και κοινωνικό ζήτημα με τελείως διαφορετικές αναλυτικές προσεγγίσεις και προτάσεις επίλυσης τόσο από τα πολιτικά κόμματα αλλά και από τα ίδια τα Ευρωπαϊκά όργανα όσο και από οργανισμούς για την προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων όπως της Human Rights Watchαλλά και της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες.

Σε Ευρωπαϊκό, επίπεδο οι εταίροι μας οχυρώνονται πίσω από την κοινοτική οδηγία 343/2002 ή αλλιώς Δουβλίνο ΙΙ, που καθορίζει την χώρα η οποία θα είναι υπεύθυνη για να δώσει άσυλο στον αιτούντα πρόσφυγα. Έτσι σύμφωνα με τον Κανονισμό ένας μετανάστης δικαιούται να ζητήσει άσυλο στην Ευρωπαϊκή χώρα στην οποία θα εισέλθει την πρώτη φορά με αποτέλεσμα οποίοι εισέρχονται στην Ελλάδα και κατόπιν μεταβαίνουν σε άλλη χώρα και αιτηθούν άσυλο θα πρέπει να επιστρέφονται πίσω στην Ελλάδα. Αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος είναι η καθημερινή πλέον επιστροφή στην Ελλάδα λαθρομεταναστών που κατάφεραν να περάσουν τα σύνορά μας και να φτάσουν σε άλλη Ευρωπαϊκή χώρα.

Άλλες χώρες όπως η Ισπανία, η Ιταλία και η Μάλτα (δυτικό τείχος λαθρομετανάστευσης) έχοντας «φράξει» τα θαλάσσια και χερσαία σύνορα τους αλλά και με διακρατικές συμφωνίες όπως αυτής της Λιβύης να απελαύνουν άμεσα όσους συλληφθούν σε διεθνή ύδατα έχει ως αποτέλεσμα τα οργανωμένα εγκληματικά δίκτυα να προτιμούν την είσοδο της Ελλάδας για την Ευρώπη που σε συνδυασμό με την άρνηση της Τουρκίας για επανεισδοχή των συλληφθέντων στην Ελλάδα να δημιουργείται το αδιαχώρητο στα αστυνομικά τμήματα και στα κέντρα κράτησης.

Επίσης τελευταία, με τις αποφάσεις τους, τα αρμόδια Όργανα, οι Υπηρεσίες και οι Οργανισμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης (π.χ. η FRONTEX), φαίνεται πως στρέφουν το ενδιαφέρον τους στο δυτικό τείχος λαθρομετανάστευσης θεωρώντας το ποιο μαζικό λόγω των μεγάλων θαλάσσιων αποστάσεων μεταξύ των χωρών προέλευσης και προσέγγισης και των μεγάλων μέσων (μεγάλα πλοία) που χρησιμοποιούν, προσεγγίζοντας σε δεύτερο βαθμό το πρόβλημα που διαχειρίζεται η χώρα μας με αποτέλεσμα να αφήνουν την Ελλάδα να προσπαθεί μόνη της να αντιμετωπίσει την κρίση αυτή χωρίς να υπάρχουν μηχανισμοί πραγματικής Ευρωπαϊκής κοινοτικής αλληλεγγύης.

Δεν είναι λοιπόν τυχαίος ο χαρακτηρισμός που επικρατεί για την Ελλάδα ως «η πύλη της Ευρώπης για παράνομη μετανάστευση».

Από την άλλη, σε επίπεδο διεθνών οργανώσεων κατηγορούμαστε για πλημμελή φροντίδα και άσχημες συνθήκες κράτησης των λαθρομεταναστών καταδικάζοντας τη χώρα μας στα Ευρωπαϊκά δικαστήρια με αποτέλεσμα τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης από την ουσία του προβλήματος και την μεταφορά του στις ευθύνες της Ελλάδας για την ποιότητα των υπηρεσιών και του τρόπου αντιμετώπισης της παράνομης εισόδου. Απώτερος στόχος αυτής της πρακτικής είναι η απομάκρυνση του προβλήματος από τις άλλες χώρες της Ε.Ε. και την ουσιαστική μετάθεση του για επίλυση στην Ελλάδα.

Αξιοσημείωτη είναι τόσο η δραστηριότητα που αναπτύσσει η Ολλανδία και άλλα εύπορα κράτη της Ευρώπης διαφωνώντας κάθετα με την ενδοευρωπαϊκή επανεγκατάσταση, που θα έδινε τη δυνατότητα σε αλλοδαπούς που βρίσκονται στην Ελλάδα να μετοικήσουν σε άλλα κράτη όσο και η δήλωση της υφυπουργού Δικαιοσύνης της Ολλανδίας κ. Νεμπαχάτ Αλμπαγιαράκ «Κάτι τέτοιο θα ήταν καταστροφικό για την Ευρώπη, διότι το μήνυμα που θα δινόταν στον έξω κόσμο θα ήταν ότι αν καταφέρουν να φθάσουν στην Ελλάδα, μπορούν να προχωρήσουν στην υπόλοιπη Ευρώπη».

Υπό το πρίσμα των παραπάνω η Ελλάδα έχει υποχρεωθεί, όχι μόνο να δεχθεί τα Ασιατικά και Αφρικανικά πλήθη στο έδαφός της, αλλά αυτά να παραμείνουν εσαεί, με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό για το μέλλον της Πατρίδος μας.

Ιδιαίτερα στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης, της τάσης για ομοσπονδοποίηση της Ε.Ε. από πλευράς Βορειο-ευρωπαίων και της υπονόμευσης των Εθνών Κρατών, την πολυδιάσπασή τους και την εσωτερική δημογραφική και πολιτική τους «αναδιάρθρωση» μέσω εγκατάστασης μεταναστών ιδιαίτερα Μουσουλμανικής θρησκείας, αντιλαμβάνεται ο καθένας τη γεωπολιτική σημασία της επίλυσης της λαθρομετανάστευσης για την χώρα μας.

Ψηφίζουμε, υποτίθεται, με κριτήριο τις πολιτικές που επιθυμούμε να εφαρμόσει η Ευρωπαϊκή Ένωση, όμως σχεδόν κανείς δεν αναφέρεται σε αυτές, δεν συνδέει εγχώριες προκλήσεις με ευρωπαϊκές δράσεις, ντιρεκτίβες, ψηφίσματα του Ευρωκοινοβουλίου και αποφάσεις της Επιτροπής. Αντιμετωπίζουμε την έκρηξη ενός ζητήματος που κατ’ εξοχήν περνάει από τις Βρυξέλλες και λέγεται αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης και δεν λύνεται το πρόβλημα αυτό με μέτρα τύπου Frontex, και με μέτρα καταστολής, διότι πρέπει να ληφθούν προηγουμένως πολύ σοβαρές πολιτικές αποφάσεις, οι οποίες ξεκινούν από :

Τον καθορισμός μέγιστου ποσοστού μεταναστών το οποίο δεν δύναται να υπερβαίνει το 2,5% του συνολικού πληθυσμού της χώρας, με την προϋπόθεση ότι αυτό είναι οικονομικά και κοινωνικά βιώσιμο,
την αλλαγή της συνθήκης «Δουβλίνο ΙΙ», ώστε η Ελλάδα να μην είναι χώρα αναγκαστικής αποθήκευσης ενός μεγάλου αριθμού μη νομίμων μεταναστών που θέλουν να πάνε αλλού τελικά,
επιδίωξη της εξεύρεσης Ευρωπαϊκής λύσης για την ισόποση κατανομή σε όλες ανε­ξαιρέτως τις ευρωπαϊκές χώρες των παράνομα διαμενόντων μεταναστών στην πατρίδα μας,
επιβολή στην Άγκυρα, της αρχής της επαναπροώθησης στο έδαφος της Τουρκίας, όσων παράνομων μεταναστών μας στέλνει από την πλευρά της .

Μέλος Εθνικού Συμβουλίου
Ανεξάρτητοι Έλληνες



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο Άγγλος πρωθυπουργός Ντέϊβιντ Κάμερον δήλωσε πως σε περίπτωση που η Τουρκία γίνει μέλος της Ε.Ε. , ο ίδιος δεν επιθυμεί να έρθουν οι πολίτες της να εργαστούν στην Αγγλία.

ΛΟΝΔΙΝΟ – Ο πρωθυπουργός της Αγγλίας Κάμερον ανέφερε πως εάν χώρες όπως η Τουρκία γίνουν στο μέλλον μέλη της Ε.Ε. , θα πρέπει να περιμένουν πολύ περισσότερο για να μπορέσουν να έρθουν να εργαστούν στην Αγγλία.

Ο Κάμερον μιλώντας στο BBC δήλωσε πως πλέον ο αγγλικός λαός δεν επιθυμεί διεύρυνση της Ε.Ε. και ότι αν δεν υπάρξουν σοβαρές αλλαγές στο θέμα της ελεύθερης μετακίνησης, είναι ενάντιος στην είσοδο νέων μελών στην Ε.Ε. όπως η Τουρκία.

Ο Κάμερον έδωσε το σήμα πως ενδεχομένως μπορεί να προβάλλει βέτο σε υποψηφιότητες μελών για την Ε.Ε. και υπογράμμισε πως τα νέα μέλη θα πρέπει να εισέρχονται με απόλυτη ομοφωνία των χωρών μελών της Ε.Ε.

Ο Άγγλος πρωθυπουργός είπε πως είναι ανάγκη για τα νέα μέλη της Ε.Ε. η ελεύθερη μετακίνηση των πολιτών τους να παράσχεται μόνο μετά από την επίτευξη συγκεκριμένου μέσου εθνικού εισοδήματος.

Εφ. Ραντικάλ 12/5/2013

Σχόλιο: Πριν από μια εβδομάδα ο εκπρόσωπος του ελληνικού ΥΠΕΞ δήλωσε πως η Ελλάδα είναι ο πιο ισχυρός υποστηρικτής της τουρκικής υποψηφιότητας στην Ε.Ε. και ότι ¨βρισκόμαστε στην αρχή των εργασιών για την κατάργηση της βίζας¨ !

Είναι πασιφανές πως η Αγγλία απειλείται η εθνική της συνοχή και ασφάλεια από την ελεύθερη μετακίνηση των Τούρκων πολιτών, ενώ η Ελλάδα όχι…



Ανοιχτή Επιστολή
 
Μου δίνεται η ευκαιρία να απευθυνθώ σε κάθε Ελληνίδα, σε κάθε Έλληνα πολίτη.Μπροστά μας έχουμε τη μεγαλύτερη πρόκληση. Οι εκλογές για την Ευρωβουλή, σε συνδυασμό με τις αυτοδιοικητικές εκλογές, διεξάγονται ακριβώς στο μέσον της κυβερνητικής τετραετίας. Χρειάστηκε μια τεράστια επιχείρηση προπαγάνδας και τρομοκράτησης του ελληνικού λαού, τον Ιούνιο του 2012, για να ηττηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Στην κυβέρνηση βρέθηκαν τα κόμματα που κυβερνούν δεκαετίες την Ελλάδα. Τα κόμματα που δημιούργησαν την κρίση, τρέφονται από την κρίση και με την κρίση που ευνοεί τα μεγάλα συμφέροντα σχεδιάζουν το μέλλον του τόπου. 

Συμπληρώνονται τέσσερα χρόνια από τη μέρα που η χώρα πέρασε στην εποπτεία των αγορών και της τρόικας. Σε αυτά τα τέσσερα χρόνια τα Μνημόνια έφεραν τη μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση που γνώρισε ο τόπος. Απέτυχαν σε όλες τις προβλέψεις για την οικονομία, πέτυχαν απολύτως σε όλο τους τον σχεδιασμό για την κατεδάφιση της κοινωνίας. Οι αγορές θριάμβευσαν, το σύστημα διαφθοράς και διαπλοκής παρέμεινε ακλόνητο, ο κόσμος της εργασίας και της πραγματικής οικονομίας πληρώνει το τίμημα και το χρέος που άλλοι δημιούργησαν. Όλες οι κοινωνικές τάξεις και οι επαγγελματικές κατηγορίες κατασυκοφαντήθηκαν. Το χρέος εκτινάχθηκε. Το κοινωνικό κράτος κατεδαφίστηκε, οι τραπεζίτες σώθηκαν. Η ανεργία είναι, πλέον, ο εφιάλτης κάθε οικογένειας, ενώ η πιο μορφωμένη νέα γενιά που είχαμε ποτέ μετανάστευσε. Η χώρα έγινε πειραματόζωο των πιο βάρβαρων πολιτικών, διαλύοντας τη μεσαία τάξη. 

Αυτή τη δραματική κατάσταση η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου την ονόμασε success story. Δεν υπάρχει κανένα success story· υπάρχει οικονομική γενοκτονία. Τη σημερινή πολιτική κατάσταση η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου τη βάφτισε σταθερότητα. Είναι η πλήρης αποσταθεροποίηση των κανόνων ενός δημοκρατικού πολιτεύματος. Το Σύνταγμα κουρελιάστηκε, η εθνική κυριαρχία παραχωρήθηκε, η Βουλή κατάντησε διακοσμητική. Νομοσχέδια γράφονται από την τρόικα και ξένους οίκους και μεταφράζονται από υπουργούς. Χτίστηκε ένα κράτος εκτάκτου ανάγκης σε μια χώρα που σε λίγο δεν θα έχει δημόσια περιουσία, οι φυσικοί της πόροι θα ελέγχονται από πολυεθνικές, δεν θα υπάρχει ελληνική υγιής επιχειρηματική τάξη. Η χώρα θα παραμείνει εγκλωβισμένη στα Μνημόνια για δεκαετίες. 

Σε αυτές τις κρίσιμες αυτοδιοικητικές εκλογές, που κάποιοι προσπαθούν να υποβαθμίσουν, σε αυτές τις κρίσιμες ευρωεκλογές δεν ψηφίζουμε απλώς για το ποιοι θα μας εκπροσωπήσουν. Ψηφίζουμε για την ίδια τη ζωή μας. Ψηφίζουμε για το μέλλον των παιδιών μας. Ψηφίζουμε για την εθνική ανεξαρτησία και τη λαϊκή κυριαρχία.
 
Πρέπει να δοθεί το πιο αποφασιστικό πολιτικό μήνυμα στο καθεστώς που καταρρέει. Σε αυτές τις εκλογές μπορούμε να γράψουμε Ιστορία. Να τελειώσουμε με τις αφηγήσεις ψεύδους και επιτυχίας. Να γράψουμε την πραγματική ιστορία. Δεν πρόκειται να φύγουν, αν δεν τους διώξουμε. Δεν πρόκειται να σταματήσουν τις εκτροπές, αν δεν τους σταματήσουμε εμείς στις 18 και στις 25 Μαΐου. Φοβούνται μόνο τη λαϊκή εντολή. Φοβούνται μην γίνουν η οργή και ο θυμός μας πολιτική πράξη. Γιατί την επόμενη ώρα δεν θα κάνουν κουμάντο στη χώρα το νεοφιλελεύθερο λόμπι και η κυρία Μέρκελ, αλλά αυτός που πραγματικά το δικαιούται, ο ελληνικός λαός. Γιατί η ήττα της κυρίας Μέρκελ είναι προϋπόθεση για να υπάρξει η Ευρώπη και για να οικοδομήσουμε με τους λαούς μια νέα Ευρώπη. 

Μπροστά μας έχουμε διλήμματα που τα βάζει η ίδια η ζωή. Μνημόνια ή παραγωγική ανασυγκρότηση. Επιτήρηση ή εθνική ανεξαρτησία. Χρέος μέχρι τα τέλη του αιώνα ή «κούρεμα» του μεγαλύτερου μέρους του. Αφωνία ή διεκδίκηση του κατοχικού δανείου και των επανορθώσεων. Διεφθαρμένο πελατειακό σύστημα ή κράτος δημοκρατικό, με αξιοκρατία, προς όφελος του λαού. Ανατροπή ή υποταγή.
 
Σας καλώ να μην πέσετε στην παγίδα της αποχής ή σχημάτων που στηρίζουν το σύστημα. Σας καλώ για πρώτη φορά να επιλέξετε αριστερά. Μας γνωρίζετε καλά δεκαετίες τώρα. Δεν πρόκειται να σας προδώσουμε ποτέ. Ας πάρουμε την υπόθεση της πατρίδας και της κοινωνίας στα χέρια μας.
 
Αλέξης Τσίπρας