Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

16 Φεβ 2017


Τα συστημικά media τον «χτυπούν» υποστηρίζοντας ότι, εκτός του Φλιν, είχαν και άλλα στελέχη επαφές με Μόσχα

Aφού έχουν επιστρατεύσει κάθε μέσο προκειμένου να συνεχίσουν τον πόλεμο εναντίον του νόμιμα εκλεγμένου προέδρου των ΗΠΑ, τώρα, για να «σκοτώσουν» πολιτικά τον Ντόναλντ Τραμπ, επιδιώκουν να κατασκευάσουν ένα νέο... Γουότεργκεϊτ!

Ο λόγος, βέβαια, για το σκληρό μπλοκ των συστημικών μέσων ενημέρωσης των ΗΠΑ, που βάλλουν κατά του νέου προέδρου αυτή τη φορά, με αφορμή την παραίτηση του Μάικλ Φλιν, του πρώην επικεφαλής του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας του Τραμπ.

Χθεσινό δημοσίευμα των «New York Times», το οποίο επικαλείται πληροφορίες του από τέσσερις «πρώην και νυν» Αμερικανούς αξιωματούχους, υποστηρίζει ότι και άλλα στελέχη της προεκλογικής εκστρατείας του Τραμπ αλλά και συνεργάτες του είχαν συστηματικές επαφές με υψηλόβαθμα στελέχη των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών και με μέλη της ρωσικής κυβέρνησης, τη χρονιά πριν από τις αμερικανικές εκλογές.

Οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες (μέλη των οποίων προφανώς ήταν οι τέσσερις αξιωματούχοι) υπέκλεψαν τα σχετικά τηλεφωνήματα, στο πλαίσιο των ερευνών που έκαναν για το θέμα της υποτιθέμενης ρωσικής εμπλοκής στην αμερικανική προεκλογική εκστρατεία. Η διαφορά, όμως, με την υπόθεση Φλιν είναι ότι, όπως μάλιστα παραδέχεται και η εφημερίδα, δεν προκύπτουν στοιχεία που αποδεικνύουν οποιαδήποτε «συνεργασία» μεταξύ του επιτελείου του Τραμπ και των Ρώσων, ενώ πάλι, κατά τους «New York Times», πολλοί από τους συνεργάτες αυτούς είναι και επιχειρηματίες που «δεν είναι ασυνήθιστο να έχουν επικοινωνίες με στελέχη των μυστικών υπηρεσιών άλλων χωρών»!

Από τους φερόμενους εμπλεκομένους κατονομάστηκε μόνο ο παραιτηθείς πρώην διευθυντής της εκστρατείας του Τραμπ Πολ Μάναφορτ, ο οποίος διέψευσε πως μίλησε ουδέποτε, εν γνώσει του, με Ρώσους πράκτορες. Ο ίδιος ο Τραμπ χαρακτήρισε παραλογισμό τις κατηγορίες, κατηγορώντας τα μέσα ενημέρωσης για θεωρίες συνωμοσίας και τυφλό μίσος, ενώ έστρεψε τα πυρά του και κατά των μυστικών υπηρεσιών NSA και FBI, τις οποίες κατηγόρησε για αντιαμερικανισμό. Την ίδια ώρα, ο επικεφαλής των Δημοκρατικών στη Γερουσία Τσακ Σούμερ ζήτησε να αρχίσει ανεξάρτητη έρευνα για ενδεχόμενες αξιόποινες πράξεις σχετικά με την υπόθεση Φλιν.

Συγγνώμη από τους «Times»

Με απολογητική διάθεση απέναντι στη Μελάνια Τραμπ εμφανίστηκε, στο μεταξύ, η ίδια εφημερίδα, με αφορμή τον χαρακτηρισμό «πόρνη» που έκανε για την πρώτη κυρία, στο πλαίσιο επίδειξης μόδας, ο δημοσιογράφος της εφημερίδας Τζέικομπ Μπέρνσταϊν (γιος του θρυλικού Καρλ Μπέρνσταϊν, ο οποίος αποκάλυψε το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ). «Σε ένα πάρτι χθες το βράδυ, ένας ρεπόρτερ των “Times”, που δεν καλύπτει την Ουάσινγκτον ή το πολιτικό ρεπορτάζ, αναφέρθηκε σε μια αβάσιμη φήμη που αφορά τη Μελάνια Τραμπ» αναφέρουν οι «New York Times» σε δήλωσή τους στην ιστοσελίδα Politico.

«Το σχόλιο δεν έγινε με σκοπό να δημοσιοποιηθεί, αλλά ήταν εντελώς ακατάλληλη η στιγμή και δεν θα έπρεπε να γίνει. Οι συντάκτες της εφημερίδας έχουν μιλήσει στον ρεπόρτερ ρωτώντας τον σχετικά με το ατόπημα που έκανε». Συγγνώμη, άλλωστε, ζήτησε και ο ίδιος ο Μπέρνσταϊν. Το σχόλιο διέρρευσε στο twitter από το σούπερ μόντελ Εμιλι Ραταϊκόφσκι -τυγχάνει μάλιστα υποστηρίκτρια του Μπέρνι Σάντερς-, την οποία έσπευσε να ευχαριστήσει η πρώτη κυρία.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Στη θέση της εναντίον του ενιαίου νομίσματος επικεντρώνεται με συνέντευξη στη βρετανική εφημερίδα Daily Telegraph η Πρόεδρος του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου της Γαλλίας και υποψήφια στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές της χώρας Marine Le Pen.

«Η Γαλλία είναι η πολιτική καρδιά της Ευρώπης και τη στιγμή που θα φύγουμε από το ευρώ, το όλο οικοδόμημα θα καταρρεύσει», αναφέρει η κα Le Pen και δηλώνει ότι ελπίζει σε συλλογική εξέγερση εναντίον του «γερμανικού ευρώ» με συμμετοχή της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Ελλάδας και άλλων χωρών.

«Ίσως ενωθούν γύρω από τη Γαλλία και συμφωνήσουν σε μια διάλυση αυτής της δομής με τάξη, πριν καταρρεύσει με χαοτικό τρόπο», λέει χαρακτηριστικά.

Η κα Le Pen χαρακτηρίζει το ευρώ «πολιτικό όπλο εξαναγκασμού χωρών» να εφαρμόσουν τις πολιτικές που αποφασίζει η ΕΕ.

«Βολεύει μια χαρά τους Γερμανούς αλλά εμείς οι ατυχείς σύντροφοι στο ταξίδι δεν μπορούμε να υπαγόμαστε σε αυτή τη μιζέρια για πάντα για να προωθούν την ευτυχία τους. Κοιτάξτε τι συνέβη στους Έλληνες όταν είπαν όχι στη λιτότητα, όπως σωστά έκαναν: η ρευστότητα για τις τράπεζες διακόπηκε», συμπληρώνει.

Παραδέχεται ότι η στάση της κατά του ευρώ της στερεί ψηφοφόρους, αλλά λέει ότι οι «πατριωτικές» πολιτικές της δεν μπορούν να εφαρμοστούν εντός της ευρωζώνης. Η Telegraph σημειώνει ότι η Marine Le Pen μιλά για συνύπαρξη δύο νομισμάτων: το φράγκο για εσωτερικές συναλλαγές και ομόλογα και το ευρώ για εξωτερική χρήση.

Γάλλος δημοσκόπος δηλώνει στην εφημερίδα ότι η ακροδεξιά πολιτικός έχει ενισχυθεί διότι έχει καταφέρει να θεμελιώσει τον εαυτό της ως «άγκυρα σταθερότητας» στο ρευστό πολιτικό τοπίο της Γαλλίας.

Σε ό,τι αφορά τις πολιτικές της, αναφέρει ότι αυτό που την απασχολεί είναι «η μαζική μετανάστευση ανειδίκευτων εργατών κυρίως από το Μαγκρέμπ και την Αφρική, που ρίχνει τους μισθούς στη Γαλλία».

Η Telegraph συνοψίζει τους όρους που θέτει η κα Le Pen για παραμονή της Γαλλίας στην ΕΕ: ελεγχόμενη διάλυση του ευρώ, επαναφορά ελέγχων στα σύνορα των χωρών της Συνθήκης του Σένγκεν, δικαίωμα επιβολής εμπορικών περιορισμών και υπερίσχυση του γαλλικού δικαίου έναντι του κοινοτικού. Εάν οι όροι δε γίνουν δεκτοί, προτίθεται να διοργανώσει δημοψήφισμα για τη συμμετοχή της Γαλλίας στην ΕΕ και για επιστροφή στο φράγκο.

Η Marine Le Pen λέει ότι ελπίζει για μία τελική μάχη στις προεδρικές εκλογές με τον Emmanuel Macron, καθώς όπως σχολιάζει πλέον το δίλημμα στη σύγχρονη πολιτική δεν είναι μεταξύ αριστεράς και δεξιάς, αλλά μεταξύ «πατριωτών και οπαδών της αχαλίνωτης παγκοσμιοποίησης».

Χαιρετίζει, τέλος, το Brexit επικρίνοντας τους Ευρωπαίους πολιτικούς: «Τι νόημα έχει να τιμωρήσεις μία χώρα; Είναι ανόητο, εκτός αν νομίζεις ότι η ΕΕ είναι μια φυλακή και ότι είσαι καταδικασμένος αν δραπετεύσεις. Θέλω να ξαναχτίσω τις χαλασμένες σχέσεις μας με το Ηνωμένο Βασίλειο».

Η ευρωσκεπτικιστική Telegraph σημειώνει ότι οι δηλώσεις της έρχονται σε πλήρη αντιδιαστολή με την προειδοποίηση Hollande ότι η Βρετανία πρέπει να πληρώσει ένα τίμημα ως παραδειγματισμό για άλλες χώρες με φυγόκεντρες τάσεις.

«Δεν μπορείς να αναγκάσεις μία χώρα να κάνει κάτι που είναι εναντίον των συμφερόντων της ή εναντίον της δημοκρατικής διαδικασίας», συμπληρώνει η κα Le Pen, η οποία παραδέχεται ότι το Brexit και η εκλογή Trump αποτελούν ένα «ισχυρό όπλο» για το Εθνικό Μέτωπο. «Ένα ολόκληρο ψυχολογικό πλαίσιο διαλύεται. Νομίζω ότι το 2017 πρόκειται να είναι η χρονιά της μεγάλης επιστροφής του εθνικού κράτους, του ελέγχου των συνόρων και των νομισμάτων», καταλήγει.

Πηγή Skai


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η αποκάλυψη-σοκ από οικονομολόγο 
που είχε «δει» το αδιέξοδο το 2010

Ρεπορτάζ Μάριος Ροζάκος

Την πλήρη αποτυχία της συνταγής του πρώτου Μνημονίου, αλλά και το γεγονός ότι το ελληνικό πρόγραμμα ήταν εξαρχής φανερό ότι δεν θα έβγαζε τη χώρα μας από την κρίση, επιβεβαιώνει έκθεση του πρώην επικεφαλής οικονομολόγου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) Ολιβιέ Μπλανσάρ, που είχε συνταχθεί το 2010 και αποκαλύφθηκε τώρα.

Οι επισημάνσεις της έκθεσης ότι δηλαδή η συνταγή ήταν «δολοφονική» και δεν θα έβγαζε ποτέ τη χώρα από την κρίση, παράλληλα, αναδεικνύουν τις τεράστιες ευθύνες τόσο της τότε ηγεσίας του ΔΝΤ, υπό τον Ντομινίκ Στρος Καν, όσο και των Ευρωπαίων πιστωτών μας αλλά και της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου, που όλοι μαζί εγκλώβισαν την Ελλάδα σε ένα πρόγραμμα καταδικασμένο να αποτύχει και το οποίο έμοιαζε με φόνο εκ προμελέτης.

Η έκθεση είχε συνταχθεί στις 4 Μαΐου 2010, απευθυνόταν προς τον σημερινό επικεφαλής του ευρωπαϊκού τμήματος του ΔΝΤ Πολ Τόμσεν και προειδοποιούσε ότι:
• Το ελληνικό πρόγραμμα ενέχει πολύ σοβαρούς κινδύνους, εξαιτίας του επιπέδου δημοσιονομικής προσαρμογής που απαιτεί.
• Ακόμη και αν υπάρξει πλήρης συμμόρφωση με τις (ανεδαφικές, όπως αποδείχθηκε) προβλέψεις του πρώτου Μνημονίου, υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να βρεθεί το πρόγραμμα εκτός τροχιάς.
• Δεν έχει επιτευχθεί ποτέ αθροιστική δημοσιονομική προσαρμογή ύψους 16% σε τόσο σύντομη περίοδο και με τόσο εμπροσθοβαρή προσαρμογή.
• Υπάρχει κίνδυνος για μεγαλύτερη σε βάθος και διάρκεια ύφεση απ' ό,τι προβλεπόταν στο πρώτο ελληνικό πρόγραμμα.

Το καυτό έγγραφο παρουσιάστηκε σε συνέδριο στα τέλη Ιανουαρίου από τον καθηγητή Οικονομικών Πολ Μπλουστάιν. «Ο Ολιβιέ Μπλανσάρ προειδοποιούσε ότι η λιτότητα μπορεί να πάει στραβά, ακόμη και αν (το πρόγραμμα) εφαρμοσθεί κατά γράμμα. Ο Ντομινίκ Στρος Καν (σ.σ.: τότε γενικός διευθυντής του ΔΝΤ) έθετε θέμα αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους. Ο Ζαν Κλοντ Τρισέ (σ.σ.: τότε επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας) είπε “όχι”» επισήμανε ο κ. Μπλουστάιν. Η αποκάλυψη αυτή ξεπέρασε τα ακαδημαϊκά τείχη και η έκθεση έγινε ευρύτερα γνωστή χάρη σε ανάρτηση στο twitter, που προκάλεσε αίσθηση.

Ο κ. Μπλανσάρ, με τον αέρα που του δίνει η δικαίωση των προειδοποιήσεών του, σχολίασε στον προσωπικό λογαριασμό του στο twitter ότι δεν έκανε ο ίδιος τη διαρροή, αλλά (φυσικά) δεν είναι διόλου δυσαρεστημένος γι' αυτή. «Επτά χρόνια μετά και ακόμη δεν υπάρχει ξεκάθαρο/ρεαλιστικό σχέδιο» για την Ελλάδα, πρόσθεσε ο παλαίμαχος οικονομολόγος, καυτηριάζοντας τη στάση όλων των εμπλεκομένων στο ελληνικό ζήτημα, αλλά προφανώς πρωτίστως του ΔΝΤ.

Θολώνει τα νερά ο Τόμσεν!

«Εάν έχουμε στη διάθεσή μας όλα τα στοιχεία για το 2016, θα τα εξετάσουμε και θα αλλάξουμε εν ανάγκη την πρόγνωσή μας για την Ελλάδα, εάν αποδειχθεί ότι υπήρξε πολύ απαισιόδοξη» δήλωσε ο διευθυντής του ευρωπαϊκού τμήματος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Πολ Τόμσεν στην οικονομική εφημερίδα «Handelsblatt». Όμως, εκπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Ένωσης επικρίνουν τις πρoγνώσεις του για την Ελλάδα. Το ΔΝΤ «εξέδωσε μια ιδιαίτερα απαισιόδοξη πρόγνωση για την ανάπτυξη της οικονομίας και τα δημόσια οικονομικά» είπε ο αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και αρμόδιος για θέματα ευρώ Βάλντις Ντομπρόβσκις στην ίδια εφημερίδα.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ένα απίστευτο γεωστρατηγικό πόκερ βρίσκεται σε εξέλιξη στο μέτωπο της Συρίας, με τη ρωσική διπλωματία να έχει στριμώξει άγρια της Τουρκία η οποία αφενός δεν έχει το παραμικρό περιθώριο να παρουσιαστεί ότι «τα σπάει» με τη Μόσχα, τουλάχιστον μέχρι να ξεκαθαρίσει το τοπίο στην Ουάσιγκτον, ενώ ακόμα και τότε, οι σχέσεις των ΗΠΑ με τους Κούρδους της Συρίας ορθώνουν πανομοιότυπα τείχη, με αποτέλεσμα οι Τούρκοι να έχουν κάθε λόγο να βρίσκονται σε απόγνωση, αφού το «παιχνίδι» να προσπαθήσουν να παίξουν τη Ρωσία απέναντι στις ΗΠΑ και τούμπαλιν, τελικά έχει ως αποτέλεσμα τη συντριβή της Άγκυρας ανάμεσα στους δυο κολοσσούς της διεθνούς πολιτικής…

Του Μιχαήλ Βασιλείου

Οι εξελίξεις είναι λογικό να προκαλούν τρομερό εκνευρισμό στην Άγκυρα, αφού είναι αντιμέτωποι ουσιαστικά με την ευθυγράμμιση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ και της Συρία που ακολουθούν όπως όλοι οι λογικοί άνθρωποι τη μέση οδό στην προσπάθεια αποκλιμάκωσης της έντασης και έναρξης μιας διαδικασίας που θα οδηγήσει σε κάποιου είδους κρατική μορφή στη Συρία, αφού φαίνεται πως προς το παρόν προκρίνεται η μη αλλαγή των συνόρων της Συρίας.

Η μέση οδός έχει στο επίκεντρο τους Κούρδους, στους οποίους ναι μεν δεν δίνουν κρατική υπόσταση, άρα πραγματοποιώντας μια υποχώρηση στους τουρκικούς όρους, αλλά σε αντάλλαγμα πηγαίνουν στο αμέσως επόμενο στάδιο, εξετάζοντας τη μετατροπή της Συρίας σε Ομοσπονδία ή Συνομοσπονδία, στο πλαίσιο της οποίας οι Κούρδοι της Συρίας τουλάχιστον θα αυτοκυβερνηθούν. Μόνο που και αυτή η εξέλιξη είναι δυσμενέστατη για την Τουρκία, παρότι λιγότερο από τη δημιουργία κουρδικού κράτους στα σύνορά της.

Σήμερα ξεκινούν εκ νέου οι συνομιλίες στην πρωτεύουσα του Καζακστάν, την Άστανα, με την Τουρκία να είναι παγιδευμένη εκεί, θύμα της ανάγκης της να παραστήσει ο Ερντογάν τον διεθνή παράγοντα, δίπλα στον Πούτιν, για να προειδοποιήσει τους Αμερικανούς, μόνο που οι Ρώσοι τον άφησαν «να κάνει το κομμάτι του» με στόχο να τον παγιδεύσουν και το κατάφεραν!

Οι απόψεις των δυο πλευρών απέχουν πολύ, με τους Ρώσους να εκπροσωπούνται από τον ορισμένο από τον Βλαντιμίρ Πούτιν «προεδρικό αντιπρόσωπο» για το θέμα, Αλεξάντερ Λαβρέντιεφ, ενώ οι Τούρκοι προσπαθώντας να τις υποβαθμίσουν για να απεμπλακούν, έστειλαν από επικεφαλής διεύθυνσης του υπουργείου Εξωτερικών!

Παράλληλα, οι Τούρκοι διαμηνύουν ότι δεν θα πρέπει να υποκατασταθούν οι επίσημες συνομιλίες στη Γενεύη υπό την αιγίδα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) που αρχίζουν ξανά στις 23 Φεβρουαρίου και επιμένουν ότι μοναδικό θέμα συζήτησης δεν μπορεί να είναι άλλο από τους στρατιωτικούς κανόνες που θα πρέπει να εφαρμοστούν ώστε να διατηρηθεί η κατάπαυση του πυρός! Διακρίνουμε μια συγκεκαλυμμένη απειλή ανάφλεξης ή λανθάνουμε;

Η Ρωσία βέβαια αναγκάζεται να συνεχίσει αν τηρεί διπλωματική στάση, καθώς ενοχλούμενο φέρεται να είναι και το Ιράν, καθότι ας μην ξεχνούμε, ότι οι γειτνιάζουσες σε συνοριακές περιοχές κουρδικές μειονότητες είναι το πρόβλημα που ένωναν παραδοσιακά Τουρκία, Συρία, Ιράκ και Ιράν, αν και καθεμιά χώρα υπέκυπτε από καιρού εις καιρόν στον πειρασμό να χρησιμοποιήσει την κουρδική μειονότητα του αντιπάλου για να τον αποσταθεροποιήσει, εάν τα πράγματα δεν έβαιναν καλώς στις διμερείς σχέσεις.

Σε αυτό το πλαίσιο, δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη μια εξέλιξη που καταγράφεται από χθες στη Μόσχα, καθώς ξεκίνησε συνέδριο στο οποίο συμμετέχουν Κούρδοι προερχόμενοι και από τις τέσσερις χώρες που φιλοξενούν τους προαναφερθέντες γειτνιάζοντες κουρδικούς πληθυσμούς, την Τουρκία, τη Συρία, το Ιράκ και το Ιράν, προκαλώντας σύγκρυο κυρίως σε Άγκυρα και Τεχεράνη.

Παρότι οι Ρώσοι τηρούν χαμηλό προφίλ, τα κουρδικά μέσα ενημέρωσης αποκαλούν τη διοργάνωση ως «Κουρδικό Εθνικό Συνέδριο»! Μοναδική απουσία το Κουρδικό Δημοκρατικό Κόμμα (KDP) του βορείου Ιράκ, γνωστός σύμμαχος της Άγκυρας, ενώ η παρουσία των Κούρδων της Συρίας και του PYD, αποτελεί άδειασμα στην Τουρκία που είχε μπλοκάρει τη συμμετοχή τους στις συνομιλίες της Άστανα στις 23-24 Ιανουαρίου.

Η Τουρκία πλέον περιμένει με αγωνία για το αποτέλεσμα της μελέτης του αμερικανικού Πενταγώνου για τη στρατηγική στο Ιράκ και τη Συρία, όπου χθες διέρρευσε πως είναι ενδεχόμενη εισήγηση στον Λευκό Οίκο να διατάξει την αποστολή τακτικών στρατευμάτων στο έδαφος!

Ωστόσο, το καθυστερημένο τηλέφωνο Τραμπ-Ερντογάν που έστειλε τα κατάλληλα μηνύματα, καθώς επίσης και η αποχώρηση του αντιστράτηγου και πρώην διευθυντή της στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών DIA, από το πόστο του Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας, ένα πρόσωπο με το οποίο είχαν καλλιεργηθεί εγκαίρως σχέσεις, οδηγούν στο μάλλον ασφαλές συμπέρασμα, ότι οι όροι επιστροφής στην «αγκαλιά» των ΗΠΑ θα είναι δυσμενείς, ενώ αν αυτό προχωρήσει, η Τουρκία θα έχει μετατραπεί σε έρμαιο στη βούληση της Μόσχας.

Να υπογραμμίσουμε καταληκτικά, ότι αυτή η αναταραχή και οι ζυμώσεις που αφορούν το κουρδικό ζήτημα, συμπίπτουν με την 18η επέτειο του δράματος που οδήγησε στην απαγωγή του Αμπντουλάχ Οτζαλάν από την Κένυα, μετά από συνδυασμένη επιχείρηση ανάμεσα στην αμερικανική CIA και την τουρκική MIT, ενώ βρισκόταν στα χέρια των ελληνικών αρχών.

Δυο δεκαετίες σχεδόν αργότερα, η Άγκυρα αρνείται να κατανοήσει ότι το εν λόγω ζήτημα δε χωρά στρατιωτικά αλλά πολιτική λύση, αφού δεν πρόκειται για μια μικρή πληθυσμιακή ομάδα, αλλά ένα ολόκληρο έθνος. Τις διαπραγματεύσεις αυτές τίναξε στον αέρα ο Ερντογάν όταν αντελήφθη ότι οι συνομιλίες δεν τον βοηθούσαν εκλογικά… κι ας βάζει τώρα τον ελεγχόμενο τουρκικό Τύπο να γράφει ότι οι συνομιλίες της περιόδου 2012-2015 κατέρρευσαν επειδή το PKK άρχισε εκ νέου επιθέσεις.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Δημήτρη Γ. Απόκη

Είμαι από αυτούς που πριν από αρκετές εβδομάδες με σχετική αρθρογραφία μου είχα επισημάνει τα ελαττώματα και τους κινδύνους από την τοποθέτηση του Στρατηγού, Μάϊκλ Φλήν, στην πολύ κρίσιμη και ευαίσθητη θέση του Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας του Αμερικανού Προέδρου, Ντόναλντ Τράμπ, με αφορμή άρθρο του σχετικά με την Τουρκία, το οποίο είχε όλα τα στοιχεία προϊόντος κατά παραγγελία εταιρίας δημοσίων σχέσεων της Ουάσιγκτον που είχε συμβόλαιο με την Άγκυρα.

Τότε ελάχιστοι από αυτούς που σήμερα κραυγάζουν για σκάνδαλο και χρησιμοποιούν την παραίτησή του για να πλήξουν τον Προεδρία Τράμπ, έδειξαν να ενοχλούνται από το γεγονός αυτό. Ούτε, με ελάχιστες εξαιρέσεις, στα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης των ΗΠΑ, αλλά ούτε και στο Κογκρέσο, όπου τα τελευταία εικοσιτετράωρα Δημοκρατικοί και κάποιοι γραφικοί Ρεπουμπλικάνοι ζητούν έρευνες και ακροάσεις. Και αυτό διότι προφανώς οι περισσότεροι από αυτούς έχουν γίνει κατά καιρούς αποδέκτες των εκατομμυρίων δολαρίων που δαπανά η Τουρκία στην αμερικανική πρωτεύουσα για να προωθεί τις θέσεις και τα συμφέροντά της.

Ως εδώ, για κάποιον που γνωρίζει το παραδοσιακό σύστημα εθνικής ασφάλειας της Ουάσιγκτον, όλα καλά και προβλέψιμα. Όμως, αυτό που εξελίσσεται τα τελευταία εικοσιτετράωρα στην αμερικανική πρωτεύουσα όχι μόνο ξεπερνά τα παραδοσιακά δεδομένα, αλλά αγγίζει τα όρια εγκληματικής ανευθυνότητας. Και όταν μάλιστα είναι παραπάνω από εμφανές ότι γίνεται για λόγους πολιτικού ρεβανσισμού και αδυναμία αποδοχής μιας καθαρής ήττας ενός συστήματος που υπερβαίνει τα όρια Ρεπουμπλικάνων και Δημοκρατικών, και ενώνει αυτούς που βρίσκονται για δεκαετίες στη μισθοδοσία αυτού του ξεπερασμένου από την εποχή και τις εξελίξεις συστήματος, τότε το έγκλημα είναι ειδεχθές.

Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου στις ΗΠΑ, και ειδικά στο τελευταίο κρίσιμο διάστημα, το σύστημα αυτό για να αντιμετωπίσει την αποδοχή που είχε το μήνυμα Τράμπ, εκτός των μητροπόλεων της Ανατολικής και Δυτικής Ακτής των ΗΠΑ, στην πλατιά Αμερική, έπαιξε γερά το χαρτί της συνδιαλλαγής στελεχών της ομάδας του Ντόναλντ Τράμπ με τη Ρωσία και την προσπάθεια της Μόσχας να επηρεάσει το αποτέλεσμα των εκλογών υπέρ του τότε υποψήφιου Τράμπ. Η ζαριά δεν πέτυχε και ο κ. Τράμπ κόντρα στο σύστημα κατάφερε μια αναπάντεχη νίκη και εκλέχθηκε Πρόεδρος των ΗΠΑ.

Το λάθος του Αμερικανού Προέδρου και του επιτελείου του στο Λευκό Οίκο, ήταν ότι επαναπαύτηκαν και πίστεψαν ότι το σύστημα αυτό θα σταματούσε αυτή την προσπάθεια. Και ας έβλεπαν να διαρρέουν οι τηλεφωνικές συνομιλίες και οι διάλογοι του Προέδρου με ξένους ηγέτες από το Οβάλ Γραφείο στις εφημερίδες. Δυστυχώς τα ελαττώματά και ο χαρακτήρας του Στρατηγού Φλήν, έδωσαν στους μισθοφόρους του εν λόγω συστήματος μέσα στις υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ, το άνοιγμα που αναζητούσαν για να πλήξουν τον Πρόεδρο και την κυβέρνηση Τράμπ, μέσω των τηλεφωνικών συνομιλιών που είχε με τον Πρέσβη της Ρωσίας στην Ουάσιγκτον κατά τη διάρκεια της περιόδου μετάβασης της εξουσίας αμέσως μετά τις εκλογές. Και βέβαια δεν χρειάζεται να ειπωθεί καν ότι ο Μπαράκ Ομπάμα και η ομάδα του έκαναν ότι μπορούσαν για να διευκολύνουν το εν λόγω σχέδιο.

Για να μην υπάρξει παρεξήγηση, είμαι από αυτούς που εδώ και αρκετά χρόνια μέσω της αρθρογραφίας μου έχω κάνει σαφή την άποψή μου ότι ο Πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν, είναι ένας απολυταρχικός ηγέτης που λειτουργεί και θα συνεχίσει να λειτουργεί με πλοηγό τα αισθήματα μίσους εναντίον των ΗΠΑ και της Δύσης γενικότερα, με τα οποία έχει εμποτιστεί ως πρώην πράκτορας της KGB, αρνούμενος να αποδεχθεί τη συντριπτική ήττα και διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, από τον Ρόναλντ Ρέηγκαν και τη Δύση. Την ίδια στιγμή αναγνωρίζω ότι σε σχέση με τις σημερινές ηγεσίες, για τον Πρόεδρο Τράμπ είναι πολύ νωρίς να διαμορφώσω άποψη, σε Ευρώπη και αλλού είναι ο καλύτερος στρατηγικός παίκτης.

Λέγοντας τα παραπάνω, και για να επανέλθω στον επικίνδυνα εγκληματικό χαρακτήρα των γεγονότων, όλοι αυτοί οι υποστηρικτές του συστήματος που τους σιτίζει για δεκαετίες, επέλεξαν να χρησιμοποιήσουν και να καταστήσουν τις σχέσεις μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ρωσίας, ένα θέμα υψίστης εθνικής ασφάλειας με παγκόσμιες προεκτάσεις, αντικείμενο φθηνής πολιτικής αντιπαράθεσης και πολιτικού ρεβανσισμού. Και το ερώτημα που μπαίνει στο τραπέζι είναι αμείλικτο. Τελικά τι επιδιώκουν οι υμνητές του παρωχημένου και διεφθαρμένου συστήματος; Μια επιστροφή σε ένα καθεστώς σύγκρουσης και Ψυχρού Πολέμου, μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας, με τη διαλυμένη Ευρώπη, ως πεδίο αυτής της εξαιρετικά, εάν επέλθει, αντιπαράθεσης και πιθανής σύγκρουσης των δυο δυνάμεων; Και όλα αυτά για να καταφέρουν να πουν στους εαυτούς τους, ναι μας κέρδισε ο Τράμπ, αλλά εμείς τον τελειώσαμε πριν καν αρχίσει. Με ποιο τίμημα; Την επιστροφή του διεθνούς συστήματος σε μια εποχή σκληρής αντιπαράθεσης, τη στιγμή μάλιστα που η εξτρεμιστική ισλαμική τρομοκρατία, με αποκλειστική ευθύνη του Μπαράκ Ομπάμα και της οκταετούς διακυβέρνησης του, έχει εξαπλωθεί ανεξέλεγκτα και δρα με απίστευτη αγριότητα και αδιαφορία για την ανθρώπινη ζωή.

Ας καταλάβουν λοιπόν οι στερούμενοι ουσιαστικών προτάσεων και λύσεων σε όλα τα επίπεδα, Δημοκρατικοί στο Κογκρέσο, τα αρνούμενα να αποδεχθούν τον εξευτελισμό τους συστημικά μέσα ενημέρωσης, το κλαμπ των Νεοσυντηρητικών Ρεπουμπλικάνων της Ουάσιγκτον, ότι παίζουν με τη φωτιά και με το μέλλον του πλανήτη για ένα καπρίτσιο και μια άρνηση αποδοχής της πραγματικότητας. Οι απλοί πολίτες έχουν βαρεθεί τη συμπεριφορά και τις πολιτικές της αστικής ελίτ, η οποία ξέρει να γράφει διατριβές για το πώς να αλλάξεις ένα σκασμένο λάστιχο, αλλά είναι άχρηστη να πιάσει το γρύλο να το αλλάξει. Οι κοινωνίες σε παγκόσμια κλίμακα έχουν σιχαθεί τους δήθεν λόγιους που τα λένε και τα γράφουν ωραία, με αποτέλεσμα να διψάνε και μια αντιμετώπιση των τεράστιων προβλημάτων με την κοινή λογική.

Αλλά και ο Πρόεδρος Τράμπ και το επιτελείο του, πρέπει να καταλάβουν ότι τώρα βρίσκονται στο Λευκό Οίκο και στα χέρια τους και από τις δράσεις τους κρίνεται η τύχη του πλανήτη. Ο χειρισμός των επισκέψεων του Ιάπωνα Πρωθυπουργού, του Πρωθυπουργού του Καναδά, και η καθαρότητα των θέσεων στις επαφές κατά την επίσκεψη του Πρωθυπουργού του Ισραήλ, πρέπει να είναι το πλαίσιο και ο κανόνας στην αντιμετώπιση των θεμάτων στην εξωτερική πολιτική. Χρειάζεται πολύ περισσότερο, Τζέημς Μάτις και Ρέξ Τίλλερσον.

Ας μην παίζουν λοιπόν κάποιοι με τη φωτιά, γιατί κάποιες φορές ξεφεύγει από τον έλεγχο.

* Ο Δημήτρης Γ. Απόκης είναι Διεθνολόγος Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University και Δημοσιογράφος
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιάννη Σιδέρη

Μια χώρα υπό κατάρρευση. Το ενοποιητικά στοιχεία της κοινωνίας έχουν πλέον διαρραγεί και δεν φταίει η οικονομική κρίση. Υπήρχαν και πριν από αυτήν. Απλώς η κρίση τα επιδείνωσε αποκαλύπτοντας το δυσοίωνο πρόσωπο της κοινωνικής και κρατικής αποσάρθρωσης, που παράγει μια καρικατούρα ασύντακτου και σποραδικού εμφυλίου.

Ο πανεπιστημιακός καθηγητής Αγγελος Συρίγος χτυπήθηκε από νεαρούς επειδή ζήτησε από νεαρό με… καλλιτεχνικές ανησυχίες, να σταματήσει το γκράφιτι με σπρέι σε τοίχο του Πανεπιστημίου. Ηταν ο τελευταίος κρίκος στις επιθέσεις κατά πανεπιστημιακών καθηγητών, με πιο γνωστές εκείνες κατά του Νίκου Μαρατζίδη και του Γιάννη Πανούση.

Στο ενδιάμεσο υπήρξαν επαναστατικά κλεισίματα αλλά και χτισίματα καθηγητών στα γραφεία τους, πάντα με την επίκληση του λαϊκού δίκιου και της λαϊκής πάλης, που αυτό επιβάλει (και πάντα με «μίσος ταξικό», μην ξεχνιόμαστε), και του ύστερου δίκιου που η λαϊκή πάλη παράγει, όπως μας είχε δασκαλέψει από τηλοψίας ο Κατρούγκαλος, εξομοιώνοντας ιστορικά επαναστατικά γεγονότα, με τη δράση μπαχαλάκηδων νεανικών ομάδων.

Την ίδια ώρα, οι φασίστες μπουκάρουν στα δικαστήρια, απειλούν, προκαλούν, εξυβρίζουν νεκρό θύμα τους, προσβάλουν και απειλούν τη μητέρα του, και η Πολιτεία παρακολουθεί. Γειτονιά της Αθήνας έχει αυτονομηθεί από τον πέριξ αστικό ιστό, σαν αυτόνομος θύλακας όπου ισχύουν άλλοι νόμοι, ενώ το παρακείμενο πανεπιστημιακό ίδρυμα γίνεται ταμπούρι εξορμήσεων για μάχες με αστυνομικές δυνάμεις. Τα τρόλεϊ, δημόσια Μέσα Μεταφοράς, και … εμβληματικό δείγμα του θηριώδους καπιταλισμού (καθώς μεταφέρουν τους κατά τεκμήριο πιο… πλούσιους καταπιεστές, τους μισθοσυντήρητους, τους μετανάστες, τους συνταξιούχους, τους νέους), αλλάζουν δρομολόγιο για να μην τα κάψουν, μέρα μεσημέρι, νεαροί επαναστάτες και σε ώρες που είναι άσχετες με εκείνες των μετωπικών συγκρούσεων με την αστυνομία - που στην άψη της «μάχης», θα μπορούσε κανείς να το «κατανοήσει», χωρίς φυσικά να το δικαιολογεί.

Ακυρωτικά μηχανήματα των ΜΜΜ καταστρέφονται - πουθενά αλλού στον πλανήτη. Οι ελεγκτές χαρακτηρίζονται ως «χαφιέδες του καθεστώτος» από αυτόκλητους λαϊκούς τιμωρούς, οι οποίοι προτρέπουν τους περιοίκους να τους λιντσάρουν. Προφανώς πρέπει να ταξιδεύουν όλοι δωρεάν, ακόμη και όσοι δύνανται οικονομικώς, λες και δεν θα πληρώσουν πάλι οι φορολογούμενοι, και μάλιστα οι πιο τίμιοι εξ αυτών.

Την ίδια ώρα αγάλματα ακρωτηριάζονται. Εκλαμβανόμενα προφανώς ως απεικονίζοντα ηγετικά πρόσωπα του διαχρονικού καθεστωτισμού, σε μια γενική ισοπέδωση, χωρίς καν να ενδιαφέρει τους αφασικούς δράστες η ιστορία που συμπυκνώνουν και εξ αυτής τους τίμησε η Πολιτεία - και που συχνά είναι αιμάτινη ιστορία προσφοράς στην λευτεριά του τόπου. Όπως πρόσφατα στα Εξάρχεια, που αποκεφάλισαν την προτομή της Λέλας Καραγιάννη, της γυναίκας που αντιστάθηκε στους Γερμανούς και εκτελέστηκε. Άλλα αγάλματα καταστρέφονται με γκράφιτι, ενώ μπρούτζινες προτομές βανδαλίζονται και καταλήγουν σε χυτήρια.

Δημόσιοι χώροι τελούν υπό κατάληψη, και πριν την εμφάνιση του προσφυγικού, και ιδιοποιείται η χρήση τους, πάντα στο όνομα της ιδιοκτησίας εκ μέρους του λαού, του οποίου αυτοχρίζονται εκφραστές. Κομματικά γραφεία καταστρέφονται, καθώς τώρα ο «αγαναχτισμένος λαός» στέφεται κατά των γραφείων του ΣΥΡΙΖΑ (εκτός βέβαια της εθιμικής περιοδικής επίθεσης με μολότοφ στα Γραφεία του ΠΑΣΟΚ και της διμοιρίας που τα φυλάει).

Φυσικά υπάρχει και η αύξουσα ποινική παραβατικότητα, διαρρήξεις, κλοπές, διάχυτη βία, συμμορίες ημεδαπών και αλλοδαπών αλωνίζουν, γειτονιές τρομοκρατούνται. Αλλά αυτή τουλάχιστον δεν επικαλείται πολιτική λεοντή για να δικαιολογηθεί. Τη δικαιολογούν άλλοι, κοινωνιολογούντες, κηρύσσοντας πως αυτή οφείλεται στην κρίση, άρα στα μνημόνια!

Η τελευταία εναπόκειται βέβαια και στην αποφασιστικότητα της πολιτικής ηγεσίας αλλά και την τεχνικοοικονομική στήριξη και ανάλογη εκπαίδευση που μπορεί αν έχει η αστυνομία.

Η πρώτη (φτωχή, ενδεικτική ήταν η καταγραφή) έχει πολιτική χροιά, διαιωνίζεται - και τελευταία αυξάνεται γεωμετρικά - γιατί και η Πολιτεία, δηλ. η κυβέρνηση, την αντιμετωπίζει ως τέτοια και στέκει αμήχανη, έχοντας ενδοιασμούς να την καταστείλει.

Λογικά θα δούμε και χειρότερα και θα μάθουμε να ζούμε - και - με αυτά, καθώς τα κοινωνικά φαινόμενα παραβατικότητας, όποια αιτιολογία και να επικαλούνται, όταν δεν αντιμετωπίζονται, έχουν την τάση να πολλαπλασιάζονται.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Νίκου Χρυσικόπουλου

Εδώ η Rothschild το έχει... τούμπανο, και εμείς κρυφό καμάρι… Αυτή η περίεργη μυστικότητα που έχει επικρατήσει γύρω από την επιλογή και την ύπαρξη ή μη σύμβασης μεταξύ ελληνικού δημοσίου, επί της ουσίας του ΟΔΔΗΧ και της Rothschild, προκαλεί αρκετά εύλογα ερωτήματα. Γιατί ενώ η ελληνική κυβέρνηση παριστάνει την ανήξερη, από την Rothschild κατ’ επανάληψη από πέρυσι γίνεται αναφορά στην συγκεκριμένη "δουλειά" που έχει αναλάβει για το ελληνικό κράτος! Σε επίσημα έγγραφά της!

Και φυσικά η υπόθεση έχει λάβει εντελώς διαφορετική διάσταση μετά και το ταξίδι του πρωθυπουργού στο Παρίσι και τις επίσημες δηλώσεις που ακολούθησαν. Όπου επιχειρείται να γίνει... παρθενογένεση στις σχέσεις ελληνικής κυβέρνησης και Rothschild. Γιατί δια στόματος του κυβερνητικού εκπροσώπου κ. Τζανακόπουλου ακούσαμε ότι ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος ζήτησε στις 25 Ιανουαρίου από τον ΟΔΔΗΧ να βρει σύμβουλο και μετά από δύο ημέρες του υπεδείχθη από τον οργανισμό η Rothschild! Έτσι απλά… Και το μόνο που εκκρεμεί είναι η έκδοση της Κοινής Υπουργικής Απόφασης. Ε, τώρα όσον αφορά το ταξίδι του πρωθυπουργού... σύμπτωση...

Ωραία όλα αυτά, αλλά τα... επίσημα έγγραφά της Rothschild δείχνουν άλλα. Γιατί για παράδειγμα, στο ενημερωτικό δελτίο του περασμένου Νοεμβρίου, η επενδυτική τράπεζα προβάλει ως πλέον σημαντική δουλειά, ως "key achievement”, την παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών προς τον ελληνικό ΟΔΔΗΧ για την αναδιάρθρωση δανείων ύψους 220 δισ. ευρώ! "Adviser to Greece PDMA on reporting of E220bn Financial Support Loans”, αναφέρει η τράπεζα. Ακριβώς δηλαδή για το ποσό που σήμερα γίνεται η συζήτηση όσον αφορά την αναδιάρθρωση του Χρέους, μια και θα εξαιρεθούν τα δάνεια του ΔΝΤ, τα διακρατικά, τα ιδιωτικά και αυτά των κεντρικών τραπεζών...

Επιπρόσθετα, όπως αναφέρει το IFR (International Financing review), η Rothschild ανακηρύχτηκε "Adviser of the year 2016” με ιδιαίτερα καθοριστική για την ανάδειξη αυτή, την "δουλειά" του συμβούλου αναδιάρθρωσης του ελληνικού Χρέους. Μάλιστα, όπως έχει αναφέρει το IFR ο γενικός διευθυντής του ΟΔΔΗΧ είχε μεταβεί τον περασμένο Ιούλιο στο Παρίσι για τρεις ημέρες, ύστερα από πρόσκληση της Rothschild για να συμμετάσχει σε συναντήσεις με αξιωματούχους μεγάλων επενδυτικών οίκων, τις οποίες διοργάνωσε η Rothschild.

Και όπως ανέφερε και η εφημερίδα "Κεφάλαιο" το περασμένο Σάββατο, στελέχη της Rothschild βρέθηκαν στις Βρυξέλλες κατά τη διάρκεια των συνεδριάσεων του Eurogroup τον Μάιο του 2016 για να συμβουλέψουν την ελληνική κυβέρνηση στις διαπραγματεύσεις για το κλείσιμο της πρώτης αξιολόγησης σε πραγματικό χρόνο. Ενώ στο annual report που εξέδωσε η Rothschild τον Αύγουστο του 2016 αφενός κατατάσσει την Ελλάδα στους σημαντικούς πελάτες της και αφετέρου χαρακτηρίζει ως ιδιαίτερα σημαντικό έργο της την "εντατική και αντισυμβατική διαδικασία που αφορά τη χώρα και τα ιδρύματα – κλειδιά, συμπεριλαμβανομένης της ΕΚΤ, της Κομισιόν και του ΔΝΤ".

Πώς συμβαδίζουν όλα αυτά; Ποιος ψεύδεται σε αυτή την υπόθεση; Ή για να το θέσουμε αλλιώς, ποιος και γιατί έχει λόγο να αποκρύψει την στενή σχέση που έχει αναπτυχθεί μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και της Rothschild; Εκτός και αν… ψεύδεται η Rothschild. Γιατί λοιπόν τόση μυστικότητα από την ελληνική πλευρά; Εδώ φτάσαμε στο σημείο να γίνεται προσπάθεια να αποκρυβεί η συνάντηση του πρωθυπουργού με τα στελέχη της στο Παρίσι… Και χωρίς παρεξήγηση, η μυστικοπάθεια δίνει λαβή για σκέψεις και απορίες σε διάφορα επίπεδα. Τι πιο απλό από το να ειπωθεί εξ αρχής η αλήθεια;

Και βεβαίως, τι ακριβώς συμβαίνει με την περίφημη σύμβαση; Η Rothschild λειτουργούσε όλον αυτόν τον καιρό χωρίς αμοιβή; Δωρεάν; Από… καλοσύνη; Βεβαίως μπορεί κανείς να υποθέσει ότι μπορεί ένας οργανισμός να ποντάρει για δουλειές στο μέλλον χάρη στη δεσπόζουσα θέση που αποκτά μέσα από τη συνεργασία για το Χρέος. Ως προς την παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών στις τραπεζικές και ιδιωτικές ομολογιακές εκδόσεις που θα ακολουθήσουν την αναδιάρθρωση αλλά και για τις κρατικές εκδόσεις στο πλαίσιο της εξόδου της χώρας στις αγορές. Μπορεί, αλλά είναι δυνατόν να αδιαφορεί κανείς για τις τόσο υψηλές αμοιβές που προκύπτουν από δουλειά 220 δις ευρώ;! Αν ναι, γιατί δεν το ανακοινώνει να τις αποδοθούν και… εύσημα; Και γιατί να θέλει να το κρατήσει αυτό κρυφό η ελληνική πλευρά;

Γύρω από αυτή την υπόθεση μπορεί να αναπτυχθεί πολύ μεγάλο παρασκήνιο. Και το παρασκήνιο το τροφοδοτεί η μυστικότητα. Ενώ αντίθετα, αν όλα είναι στο φως εξ αρχής, ποιος μπορεί να πει ότι δεν είναι διάφανα… Αν όμως επικρατεί… σκοτάδι, τότε το παρασκήνιο μπορεί να το φτάσει μακριά το πράγμα. Για παράδειγμα, θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει ότι η "γέφυρα" για συμμετοχή της Rothschild στην δουλειά του ελληνικού Χρέους, θα μπορούσε να αναζητηθεί στη Γαλλία. Υπό την έννοια ότι ο σημερινός υποψήφιος για τη γαλλική προεδρία με τους σοσιαλιστές, ο κ. Μακρόν και υπουργός Οικονομίας της Γαλλίας την περίοδο 2014 – 2016, τότε ακριβώς που ο πρόεδρος Ολάντ ανέλαβε καθοριστικό ρόλο για να μην βγει η Ελλάδα από το ευρώ το δύσκολο καλοκαίρι του 2015, υπήρξε σημαίνων στέλεχος της Rothschild. Συμπτώσεις; Πιθανώς...

Ενδιαφέρον πάντως παρουσιάζει και δημοσίευμα της "Καθημερινής" που αναφέρει ότι "η Rothschild δημιούργησε τον Νοέμβριο του 2015 μία νέα θέση, του επικεφαλής σε θέματα συμβουλευτικής κρατικού χρέους, και προσέλαβε σε αυτήν τον Πιερ Καϊτό. Από τη θέση αυτή, με έδρα το Παρίσι, ο κ. Καϊτό συντονίζει το έργο της τράπεζας με την ελληνική κυβέρνηση και τον ΟΔΔΗΧ". Δηλαδή επί της ουσίας, η θέση δημιουργήθηκε για την ελληνική υπόθεση!!!

Άλλωστε, στο επίσημο έγγραφο της Rothschild με τα "key achievements”, η μόνη ουσιαστικά παροχή συμβουλών σε κρατικό φορέα, είναι αυτή προς την Ελλάδα. Από τις 16 πιο σημαντικές δουλειές, "Recent major transactions”, μόνο μία αφορά δημόσιο τομέα. Όλες οι άλλες είναι corporate. Άλλωστε αυτή είναι και η γνωστή ευρύτερα ειδικότητα της Rothschild. Ο ιδιωτικός τομέας, ο τραπεζικός και οι ιδιωτικοποιήσεις. Όχι ο δημόσιος για Χρέος. Και αποτελεί και μία εύλογη απορία με ποιο κριτήριο επελέγη για να συμβουλέψει το ελληνικό δημόσιο η Rothschild. Λόγω… ειδίκευσης; Γιατί εμφανίστηκε επισήμως ο ΟΔΔΗΧ να επιλέγει μέσα σε δύο μόλις ημέρες σύμβουλο. Μετά την… ανυποψίαστη ερώτηση Τσακαλώτου. Ποιον; Εκείνον βέβαια με τον οποίο ήδη, υπό αδιευκρίνιστο καθεστώς, ήδη συνεργαζόταν!

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Αντιπαραγωγική θεωρούν τη συζήτηση περί Grexit μέλη της γερμανικής αντιπολίτευσης. Μιλώντας στη DW επισημαίνουν τους κινδύνους από την παράταση της αξιολόγησης και δικαιώνουν το ΔΝΤ για τη μη βιωσιμότητα του χρέους. Ο Wolfgang Ischinger, επικεφαλής της Διάσκεψης του Μονάχου και έμπειρος γερμανός διπλωμάτης, το περιέγραψε πολύ εύστοχα. Παρουσιάζοντας στους δημοσιογράφους τις προάλλες στο Βερολίνο την ιδιαίτερη προβληματική, λόγω Trump, των εργασιών της φετινής Διάσκεψης που ξεκινά αύριο, δήλωσε ότι είναι λυπηρή η εικόνα «διάβρωσης» που δείχνει προς τα έξω η ΕΕ. «Είναι λυπηρό, αντί να στρέψουμε την προσοχή μας σε όλα τα θέματα εξωτερικής πολιτικής, ασχολούμαστε πολύ με τον εαυτό μας» δήλωσε. «Μιλάμε για Brexit, για φυγόκεντρες δυνάμεις από την Πολωνία και την Ουγγαρία, και για Grexit, θα επιθυμούσα να τελειώνουμε με όλα αυτά».

Το χρέος δεν είναι βιώσιμο, το Grexit αντιπαραγωγικό

Για τη γερμανική αντιπολίτευση η επιστροφή στο δημόσιο διάλογο της φιλολογίας περί Grexit, που «εγκαινιάστηκε» και πάλι με τις δηλώσεις του Wolfgang Schaeuble σε πρόσφατη τηλεοπτική εκπομπή λόγου, είναι απολύτως αντιπαραγωγική. Ο πρόεδρος των Πρασίνων Cem Özdemir μιλώντας στην ελληνική εκπομπή της Deutsche Welle παρομοίασε τον γερμανό υπουργό Οικονομικών με κάποιον που ξυπνά και πάλι τα κακά πνεύματα του παρελθόντος. Ο τουρκικής καταγωγής πολιτικός υποστηρίζει ότι η παράταση των διαπραγματεύσεων θέτει σε κίνδυνο την σταθερότητα στην Ελλάδα, δυσκολεύει την διαδικασία χωρίς κανείς να έχει συμφέρον από τη διαιώνιση του προβλήματος. «Θα πρέπει να στραφούμε προς τα εμπρός και να πούμε σε αυτούς που θέλουν να δουν κατεστραμμένη την Ευρώπη ότι είμαστε δυνατοί. Δεν αντιλαμβάνομαι τη συζήτηση. Είμαστε όλοι μαζί σε αυτό το πρότζεκτ του ευρώ, και είτε μαζί θα κερδίσουμε, είτε μαζί θα χάσουμε. Δεν βοηθά να προκαλούμε την κρίση».

Ο Özdemir συμφωνεί με το ΔΝΤ ότι το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο. Καλεί όλους εκείνους που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους υπέρ της παραμονής του στο τρίτο πρόγραμμα, να αποδεχθούν και τις προβλέψεις του. «Θα πρέπει να διαμορφωθεί με τέτοιο τρόπο το χρέος, ώστε με ελάφρυνση να οδηγήσει την Ελλάδα μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα στο να σταθεί στα πόδια της». Και η Sahra Wagenknecht, επικεφαλής της ΚΟ του κόμματος Die Linke, δικαιώνει το ΔΝΤ στο σκέλος του χρέους, αν και του καταλογίζει συνυπευθυνότητα για την «υπερχρεωμένη» Ελλάδα. «Εμείς πάντα ζητούσαμε κούρεμα του χρέους», υπενθυμίζει σε δηλώσεις της στη DW. «Ο Wolfgang Schaeuble έχει επίγνωση του τι προκαλεί όταν κάνει λόγο για Grexit. Μπορεί να συμφωνεί ή να διαφωνεί κανείς με το ευρώ, αλλά ο τρόπος με τον οποίο ο Schaeuble διαμορφώνει τη συζήτηση, οδηγεί σε πιέσεις την Ελλάδα εκτός ευρώ, είναι ανεύθυνο».

«Ειλημμένη απόφαση για το ΔΝΤ»

Ο Oskar Lafontaine, στέλεχος του κόμματος Die Linke, που κατεβαίνει και πάλι υποψήφιος στις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου ως επικεφαλής του κόμματος στο κρατίδιο Ζάαρλαντ, υπογραμμίζει ότι δεν έχει βρεθεί μέχρι σήμερα βιώσιμη λύση για την Ελλάδα. «Όμως η δική μου άποψη είναι διαφορετική από ό,τι πρεσβεύει η πλειονότητα. Πιστεύω ότι η Ελλάδα θα πρέπει, όπως έκανε η Δανία, να επιστρέψει στο Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα, εκεί θα είχε τη δυνατότητα μεγαλύτερων παρεμβάσεων στην οικονομία της παραμένοντας στο σύστημα του ευρώ».

Για τα κόμματα της κυβέρνησης συνασπισμού η διαμάχη με το ΔΝΤ και η αναζωπύρωση της συζήτησης περί Grexit κάνει ακόμη πιο δύσκολη την προεκλογική εκστρατεία. Κληθείς από τη DW να σχολιάσει το σημείο αυτό ο Horst Seehofer, πρόεδρος της Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης και πρωθυπουργός της Βαυαρίας, συνέστησε ψυχραιμία. «Θα κάνουμε αυτό που πρέπει και ας περιμένουμε τις εξελίξεις στην Ελλάδα. Δεν μπορεί να διέπεται η καθημερινότητά μας από φόβο. Είμαι αισιόδοξος».

Αντίθετα ο χριστιανοδημοκράτης ευρωβουλευτής Elmar Brok, μέχρι πρότινος πρόεδρος της Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, τάσσεται ανοιχτά υπέρ της συνέχισης άσκησης πιέσεων για να κλείσει η διαπραγμάτευση και να αποδεσμευτεί η επόμενη δόση. «Η συζήτηση περί Grexit γίνεται για να μην έχουμε το ίδιο θέατρο τον Ιούνιο, καλύτερα να λύσουμε το πρόβλημα τώρα, θα βοηθούσε σε όλες τις προεκλογικές εκστρατείες» υποστηρίζει και επιμένει ότι η παραμονή του ΔΝΤ είναι «ειλημμένη απόφαση της γερμανικής βουλής αλλά και σε ευρωπαικό επίπεδο».

Πηγή Skai


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Εβδομήντα-δύο χρόνια μετά το τέλος του Β' παγκόσμιου πόλεμου, και η ανθρωπότητα αντί να πάει μπροστά έχει υποχωρήσει σε όλα τα σημεία.
Είναι διάχυτη η εντύπωση πως κάτι δεν πάει καλά στην πορεία του ανθρώπου επί της γής.
Και είναι διάχυτη γιατί είναι αλήθεια.

Και εδώ ας μην ακουστούν μπούρδες περί επιστήμης, βιοτικού επιπέδου, και άλλα συναφή.
Η επιστήμη είναι επιστήμη όσο υπηρετεί τις πραγματικές ανάγκες του ανθρώπου.
Όσο αναπτύσσεται παράλληλα με την πνευματική και ηθική ανάπτυξη της ανθρωπότητας.
Όταν τις προσπερνάει και υπηρετεί μόνον τα κατώτερα ένστικτα του κάθε ατόμου, τον εγωισμό, την προσπάθεια επιβολής επί του άλλου, τον χωρίς λόγο ανταγωνισμό, γίνεται μιά έξαλλη σκύλα που αποτέλεσμα έχει την ανάπτυξη των λίγων σε βάρος των πολλών, την άκριτη και καταστροφική συσσώρευση πλούτου, την υπερκατανάλωση, και το χειρότερο: την αλόγιστη κατανάλωση των πόρων του πλανήτη και την ήδη ορατή καταστροφή του περιβάλλοντος.

Η επιστήμη που προσπερνάει την ηθική και το πνεύμα, τα αφήνει να τρέχουν ασθμαίνοντας ξοπίσω της μπας και την προλάβουν, δημιουργώντας χάσματα και κενά απ' την βιασύνη, χάσματα και κενά που έρχονται να συμπληρώσουν η κατ' επίφαση "ηθική" και η ψευτοτέχνη, η εφήμερη εκείνη "τέχνη" που τρέφει τα ίδια κατώτερα ένστικτα που υπηρετεί και η έξαλλη επιστήμη.

Όλα γίνονται γρήγορα και βεβιασμένα. Να προλάβουμε τί;
Να προλάβουν ορισμένοι μέσα στο πεπερασμένο όριο αυτής της ζωής να εξουσιάσουν, να συσσωρεύσουν πλούτο άχρηστο εν πολλοίς, να δημιουργήσουν οικονομικές και πολιτικές αυτοκρατορίες, που όπως θα στηρίζονται στην μιζέρια και στην δυστυχία των πολλών, η κατάρρευση αυτών των πολλών θα φέρει και την κατάρρευση αυτών των αυτοκρατοριών.

Και τί θα απομείνει; Ποιά θα είναι η κληρονομιά αυτής της "ανάπτυξης";
Μα αυτό που ήδη βλέπουμε
Έκπτωση κάθε είδους ηθικής αξίας, αποδόμηση της όποιας δημοκρατίας έχει ώς τώρα επιτευχθεί με πολύ κόπο και αίμα ανά τους αιώνες, βία, πνευματική αλλαζονεία, θρησκευτική μισαλλοδοξία, υποχώρηση των ιδεών του ουμανισμού σε όλα τα πεδία.
Ένας κόσμος μπάχαλο, βεβιασμένος και βιασμένος, χωρίς ηθική πυξίδα, και χωρίς πνευματικό προσανατολισμό, που μιά αλλοπρόσαλλη και χωρίς έλεγχο τεχνολογική επιστήμη τον οδηγεί στην καταστροφή, στον πόλεμο και στον θάνατο.

Υπάρχει λύση και σωτηρία; Απ' ό,τι φαίνεται δυστυχώς όχι.
Η ανθρωπότητα βρίσκεται σε μιά κατηφορική πορεία χωρίς φρένα, χωρίς τιμόνι, χωρίς καν οδηγό, επιταχύνοντας συνεχώς, και ελπίζοντας μόνον (ορισμένοι) να είναι μακρύς ο κατήφορος πριν την τελική πρόσκρουση στα όρια φυσικής αντοχής του πλανήτη, ή στο δάχτυλο του τρελλού που θα πατήσει το κόκκινο κουμπί, στέλνοντας τούτη την εκδοχή της ανθρώπινης ιστορίας εκεί που ανήκει: στον διάολο.

Ίσως μετά από πολλές χιλιετηρίδες ένας καινούργιος homo sapiens, πολύ πιό  "sapiens" απ' τον προκάτοχό του εμφανιστεί επί της γης, για να τα πάει καλύτερα!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Την αναπόφευκτη έκρηξη ενός άγριου εμφυλίου πολέμου προανήγγειλε το υψηλόβαθμο στέλεχος του κυβερνώντος ισλαμικού κόμματος του Ερντογάν, Ozan Erdeme, στην περίπτωση που δεν περάσει η συνταγματική μεταρρύθμιση στο δημοψήφισμα και η είδηση αυτή φιγουράρει στα πρωτοσέλιδα των τούρκικων εφημερίδων προκαλώντας μεγάλη αίσθηση.

Όπως αναφέρεται, ο Ozan Edreme, υψηλόβαθμο στέλεχος του ισλαμικού κόμματος και υπεύθυνος αντιπρόεδρος των οργανώσεων της περιοχής Μαγνησίας της ευρύτερη περιοχής της Σμύρνης, ανήγγειλε ότι αν δεν περάσει το "ναι" στο επικείμενο δημοψήφισμα στις 16 Απριλίου το ποσοστό του 50%, τότε είναι αναπόφευκτη η έκρηξη ενός εμφυλίου πολέμου με όλες τις συνέπειες μιας τέτοιας εξέλιξης.

Για τον λόγο αυτό κάλεσε τις οργανώσεις του ισλαμικού κόμματος, ιδιαίτερα στις περιοχές Άγκυρα, Κωνσταντινούπολη και Τραπεζούντα, να είναι έτοιμες για κάθε ενδεχόμενο και να εντείνουν την προεκλογική τους εκστρατεία υπέρ του "ναι" στο δημοψήφισμα.

Εντωμεταξύ άκρως αντιφατικές είναι οι πρώτες δημοσκοπήσεις για το δημοψήφισμα καθώς άλλες εφημερίδες, όπως οι αντιπολιτευόμενες Aydınlık, Sçzçü και Cumhurriyet, δίνουν στο "όχι" ποσοστό 53%, ενώ οι φιλοκυβερνητικές όπως η Sabak, Akşam και Vatan προβλέπουν θρίαμβο το "ναι" με πάνω από 55%.

Γεγονός πάντως είναι ότι από εδώ και πέρα, μέχρι την ημερομηνία του δημοψηφίσματος, η κατάσταση αναμένεται να πολωθεί επικίνδυνα, με όλα τα ενδεχόμενα πιθανά, ακόμα και με…

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Daniel J. Ikenson

Ποτέ οι ΗΠΑ και η κινεζική οικονομία δεν ήταν περισσότερο αλληλεξαρτώμενες  όσο σήμερα. Ποτέ η σχέση του διμερούς εμπορίου και των επενδύσεων δεν ήταν μεγαλύτερη. Και βεβαίως, ποτέ η επισφαλής κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας  δεν απαιτούσε  μεγαλύτερη προσοχή  μεταξύ  ΗΠΑ και  Κίνας  από ό, τι τώρα. Ωστόσο, με τον Donald J. Trump να στέκεται θριαμβικά, σε μια πλατφόρμα  εθνικισμού και  προστατευτισμού, ποτέ η «συναστρία» δεν ήταν τόσο απόλυτα ευθυγραμμισμένη ώστε να οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε έναν καταστροφικό εμπορικό πόλεμο.

Από την άλλη, οι διμερείς εμπορικές τριβές δεν είναι κάτι καινούργιο. Κατά τη διάρκεια των ετών που πέρασαν  οι εντάσεις είχαν περιοριστεί σε ικανοποιητικό βαθμό, ώστε  να αποφευχθούν τυχόν σημαντικές ρευστοποιήσεις. Για τα τελευταία όμως, οκτώ χρόνια, που  η σχέση ΗΠΑ-Κίνας ήταν υπό αυξανόμενη πίεση, η αμοιβαία φορολόγηση είχε μπει σε ένα ελεγχόμενο σύστημα διακανονισμού  και γενικότερα, υπήρχε μεγάλη αυτοσυγκράτηση από την Ουάσιγκτον και το Πεκίνο. Και οι δύο κυβερνήσεις επέβαλαν  περιορισμούς στο εμπόριο, αλλά το έκαναν σε συνάρτηση  με τους ισχύοντες κανόνες του διεθνούς εμπορίου.

Η εκλογή του «ασυγκράτητου» Trump, ο οποίος βλέπει το εμπόριο ως ανταγωνιστικό παιχνίδι «μηδενικού αθροίσματος»  μεταξύ των χωρών, καθιστά την αυτοσυγκράτηση  απίθανη και στρατηγικά παράλογη. Επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες διαχειρίζονται  ένα μεγάλο διμερές εμπορικό έλλειμμα με την Κίνα, ο Πρόεδρος Trump βλέπει το Πεκίνο ως το πιο εξαρτώμενο μέρος, σε σχέση με τις πιθανότητες που υπάρχουν για να χάσει τον  εμπορικό πόλεμο…  Αντιλαμβάνεται μάλιστα τις συνέπειες ενός εμπορικού πολέμου ως μία σχετικά ήπια κατάσταση για την χώρα του καθιστώντας το σχέδιο δράσης του μία απολύτως ρεαλιστική επιλογή. Αυτή βέβαια, η σκέψη ισοδυναμεί με μία τεράστια απόκλιση από την ορθόδοξη εμπορική πολιτική των ΗΠΑ, για πάνω από 80 χρόνια.

Η επικίνδυνη, από κάθε άποψη, οικονομική πολιτική του  Trump δεν εμφανίστηκε  από το πουθενά. Η δεκτικότητα των ΗΠΑ  σε μια πιο έντονη πολιτική προστατευτισμού (Πρώτα η Αμερική) - ειδικά σε σχέση με την Κίνα - έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια. Και η  γενεσιουργός αιτία αυτής της αντίληψης ήταν η απώλεια θέσεων εργασίας κατά τη διάρκεια των ετών, ειδικά μεταξύ εκείνων των ανθρώπων που η επιβίωσή τους ήταν πλήττονται περισσότερο. Σύμφωνα με την πεποίθηση του προστατευτισμού η Κίνα «κινεί το σύστημα»  για να γίνει ισχυρότερη σε βάρος της Αμερικής! Και επιπλέον, αμφισβητεί τις ΗΠΑ  για την παγκόσμια στρατηγική και οικονομική τους υπεροχή. Αν και η αύξηση της επιρροής του Trump καθιστά ένα εμπορικό πόλεμο επικίνδυνα πιθανό, η κατάσταση των διμερών οικονομικών σχέσεων είναι το αποκορύφωμα μιας μακράς υποβόσκουσας αντιπαλότητας  που μπορεί να οδηγήσει  στο χείλος της αβύσσου.

Η Μεγάλη Πορεία προς τον εμπορικό πόλεμο

Στον απόηχο της σφαγής στην πλατεία  Τιενανμέν  του 1989, η κυβέρνηση Τζορτζ Μπους αποφάσισε ότι θα συνεχίσει την πολιτική των διμερών σχέσεων με την Κίνα αλλά με περιορισμούς. Εκείνη την εποχή, το διμερές εμπόριο ανήλθε σε μόλις 17,6 δισεκατομμύρια $, και οι διασυνοριακές επενδύσεις ήταν ασήμαντες. Αλλά τα δυνητικά οικονομικά οφέλη από την ευρύτερη διάδοση των δεσμών εμπορίου και των επενδύσεων ήταν προφανής. Εκτός αυτού, η οικονομική και πολιτική φιλελευθεροποίηση της Κίνας ήταν περισσότερο αποτέλεσμα των μεγάλων εμπορικών ανοιγμάτων της – κυρίως προς τις ΗΠΑ- από τις πολιτικές που είχαν σχεδιαστεί για να την τιμωρήσουν ή να την απομονώσουν από τον υπόλοιπο κόσμο. Ήταν άλλωστε, φανερό  ότι οι κυρώσεις θα έβλαπταν περισσότερο τον κινεζικό λαό από την κινεζική κυβέρνηση, παραδίνοντας  ταυτόχρονα, τις επιχειρηματικές ευκαιρίες  στις ευρωπαϊκές εταιρείες.

Έτσι, για τα επόμενα 20 χρόνια, η πολιτική των ΗΠΑ προς την Κίνα βασίστηκε στην ιδέα ότι η οικονομική σχέση ήταν πολλά υποσχόμενη  και άξιζε την καλλιέργεια και την φροντίδα, ανεξάρτητα από τις σημαντικές διαφορές μεταξύ της Ουάσιγκτον και του Πεκίνου για γεωπολιτικά και θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Κατά το  πρώτο εξάμηνο της περιόδου αυτής, οι Κινέζοι έκαναν τα πάντα για να  εφαρμόσουν  όλα τα είδη των μεταρρυθμίσεων στην αγορά, να αποδεσμεύσουν  οικονομία τους και να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της ιδιότητας του μέλους του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ). Από τη στιγμή που η Κίνα εντάχθηκε στον ΠΟΕ, το 2001, το εμπόριο  αυξήθηκε  σε 121.3 δις. $ και άμεσες επενδύσεις ήταν 12 δις. $. Μέχρι το 2008, η αξία του διμερούς εμπορίου έφθασε στα 409 δισεκατομμύρια $ και των επενδύσεων  56 δισεκατομμύρια $.

Η Κίνα έχει εξελιχθεί από μια αγροτική οικονομία σε μια βασική βιομηχανική οικονομία και  σε μια πλήρως ανεπτυγμένη βιομηχανική δύναμη μέσα σε 20 χρόνια. Η αύξηση του εμπορίου και των επενδύσεων έχει γλυτώσει εκατοντάδες εκατομμύρια  Κινέζων από τη φτώχεια και έχει δώσει την ευκαιρία να επωφεληθεί μεγάλο μέρος των εργαζομένων, των επιχειρήσεων και των καταναλωτών και στις δύο πλευρές του Ειρηνικού. Αλλά βεβαίως, η διαδικασία αυτή του διμερούς εμπορίου με τις ΗΠΑ, αναπαράγει  άφθονες τριβές με τις αμερικανικές βιομηχανίες.

Η οικονομική πολιτική των ΗΠΑ με την Κίνα, ουσιαστικά διεξάγεται ως εξισορρόπηση των δύο μεγάλων ομάδων συμφερόντων. Από τη μια πλευρά, είναι οι  εισαγωγικές ανταγωνιστικές βιομηχανίες και η οργανωμένη εργασία, που  προσπαθούν να εμποδίσουν τη διείσδυση των κινέζων εξαγωγέων στις ΗΠΑ. Αυτοί εκδήλωναν πάντα την  αντίθεσή τους  στη χορήγηση του καθεστώτος της Κίνας  «Ομαλές εμπορικές σχέσεις» (Normal Trade Relations) και είχαν αντιταχθεί στην προσπάθεια της Κίνας να ενταχθεί στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου. Ζήτησαν τότε να επιβληθούν δασμοί, ποσοστώσεις  και άλλες πολιτικές, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις  ανησυχίες τους (πραγματικές και φανταστικές)  ως ανάρμοστες «κινεζικές πρακτικές», όπως οι  επιδοτήσεις, οι ενέργειες  χειραγώγησης του νομίσματος, η κλοπή της πνευματικής ιδιοκτησίας, η αναγκαστική μεταφορά τεχνολογίας και εργασίας και οι περιβαλλοντικές καταχρήσεις.

Από την άλλη πλευρά, ήταν οι αμερικανικές  πολυεθνικές εταιρείες και οι εξαγωγείς, που  τάχθηκαν υπέρ μιας πιο προσεκτικής  και λιγότερο ανταγωνιστικής προσέγγισης. Ενθάρρυναν την ιδέα της φιλοξενίας της Κίνας, δεδομένου ότι  έτσι θα άνοιγε ο δρόμος της προόδου στη διαδικασία ένταξης και ενσωμάτωσής της στην παγκόσμια οικονομία. Αυτές οι ομάδες εργάστηκαν  ενάντια στις πολιτικές και τις δράσεις που θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο την πρόσβαση στην πολλά υποσχόμενη κινεζική αγορά των ΗΠΑ. Η στάση τους αυτή  ενισχύθηκε από την έρευνα οικονομολόγων, ακαδημαϊκών και μελετητών, οι οποίοι  υποστήριξαν  ότι το άνοιγμα στις εμπορικές συναλλαγές με την Κίνα υπηρετεί όχι μόνο τα συμφέροντα των αμερικανικών εισαγωγικών βιομηχανιών αλλά και  τα συμφέροντα  των καταναλωτών, ιδιαίτερα των νοικοκυριών χαμηλού εισοδήματος.

Η πολιτική των ΗΠΑ προσδιορίζει γενικά τη διαφορά μεταξύ αυτών των προοπτικών: «η Κίνα θα είναι ευπρόσδεκτη στην κοινότητα των εθνών, και οι εταιρείες και τα προϊόντα της θα πρέπει να αντιμετωπίζονται στο ίδιο επίπεδο με όλα τα άλλα έθνη ». Αλλά οι βιομηχανίες των ΗΠΑ θα μπορούν να προσφύγουν στην νομική κατοχύρωση των εμπορικών σχέσεων και στις ειδικές  εγγυήσεις με την Κίνα. Επίσης, η κυβέρνηση των ΗΠΑ θα είναι σε θέση να φέρει επίσημες καταγγελίες σχετικά με την κινεζική πολιτική στον ΠΟΕ. Ο Στρατηγικός Οικονομικός Διάλογος (Strategic Economic Dialogue) -δημιουργήθηκε κατά την διακυβέρνηση  του George W. Bush) και άλλες υψηλού επιπέδου μορφές διμερών διαύλων επικοινωνίας ιδρύθηκαν για να συζητήσουν και να επιλύσουν τα ζητήματα που θα προκύψουν αναπόφευκτα, με την εξέλιξη των εμπορικών σχέσεων. Σε γενικές γραμμές, η φόρμουλα αυτή λειτούργησε αρκετά καλά για να εξασφαλιστεί ότι οι τριβές θα είχαν αποτελεσματική διαχείριση και ποτέ δεν προκαλούνταν η ανάφλεξη μιας κόλασης. Αλλά μετά από 20 χρόνια, τα πράγματα άλλαξαν ξαφνικά το 2009.

Ήταν η χρονιά που η οικονομία  των ΗΠΑ συγκλονίστηκε από την οικονομική κρίση και μια βαθιά ύφεση. Η κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος  που συνοδεύτηκε από οικονομική συρρίκνωση, η αργή ανάκαμψη, η επίμονη υψηλή ανεργία, το φάντασμα της απώλειας  εκατομμυρίων  θέσεων εργασίας, καθώς και το εκτός ελέγχου δημόσιο χρέος κλόνισε την εμπιστοσύνη της κοινής γνώμης  στις  ΗΠΑ. Εν τω μεταξύ, η κινεζική οικονομία συνεχίζει σε σχεδόν διψήφιο ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης, ξεπερνώντας τις Ηνωμένες Πολιτείες ως  μεγαλύτερη παραγωγός και εξαγωγέας στον κόσμο. Οδεύει δηλαδή, πολύ γρήγορα στο να γίνει η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου. Έτσι, η κινεζική κυβέρνηση έχει γίνει πλέον επίσημα η μεγαλύτερη ξένη κάτοχος του αμερικανικού δημόσιου χρέους, ασκώντας  ιδιαίτερη επιρροή στη χάραξη της πολιτικής των ΗΠΑ, σύμφωνα με την άποψη  πολλών σχολιαστών.

[…] Η κατάσταση αυτή ήταν επόμενο να δημιουργήσει μία βαθιά ενδοσκόπηση στο εσωτερικό της αμερικανικής κοινωνίας και φυσικά και της αγοράς. Πολλοί αναρωτήθηκαν σε τι  οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν κάνει λάθος  και τι στην Κίνα είχε γίνει σωστά. Ορισμένοι πολιτικοί και ειδήμονες, όπως ο Tom Friedman των  New York Times , εντυπωσιάστηκαν  που οι Κινέζοι ήταν σε θέση να επιτύχουν αυτό το οικονομικό θαύμα  με την «πεφωτισμένη απολυταρχία» τους και πρότεινε στις ΗΠΑ να μιμηθούν τους ισχυρισμούς της επιτυχημένης βιομηχανικής πολιτικής της Κίνας. Άλλοι πάλι, κατέληξαν  στο συμπέρασμα ότι η πολιτική των ΗΠΑ ήταν υπερβολικά ανεκτική στην άνοδο της Κίνας, προτρέποντας  για μεγαλύτερη επιβολή κανόνων  στο διμερές τους εμπόριο.

Εν τω μεταξύ, η επιχειρηματική κοινότητα των ΗΠΑ στην Κίνα, κάνοντας  βεβιασμένες ενέργειες που θα μπορούσαν να ματαιώσουν τα σχέδιά τους στην κινεζική αγορά, άρχισε να διατυπώνει  ανησυχίες και  παράπονα  για πολλαπλασιασμό του κινεζικού προστατευτισμού. Οι αμερικανικές εταιρείες έχουν εκδώσει προειδοποιήσεις ότι η απελευθέρωση της αγοράς στην Κίνα  έχει περιοριστεί  και έχει αρχίσει να αντιστρέφεται. Μια ετήσια έκθεση που δημοσιεύθηκε από το Αμερικανικό Εμπορικό Επιμελητήριο στην Κίνα, εντοπίστηκαν τάσεις ανόδου του προστατευτισμού, έλλειψη κανονιστικής διαφάνειας, ασυνεπής πρακτικές  και ευνοιοκρατία προς τις τοπικές επιχειρήσεις, όπως τα μεγάλα και αυξανόμενα προβλήματα το 2009. Σε μια άλλη ξεχωριστή έκθεση εκθέτει το «σχέδιο της βιομηχανικής πολιτικής », υποστηρίζοντας ότι η  κινεζική κυβέρνηση σχεδιάζει να δημιουργήσει «εθνικούς  πρωταθλητές»  από τον« δανεισμό »της Δυτικής Τεχνολογίας.

Η δημοσίευση των εκθέσεων αυτών και οι αντιδράσεις  έχουν εμπνεύσει μια αλλαγή του κλίματος εντός των ΗΠΑ αλλά και στην διεθνή κοινότητα. Οι  απειλές  για τα επιχειρηματικά συμφέροντα των ΗΠΑ αυξήθηκαν, ενώ οι αισιόδοξες πεποιθήσεις των ρεαλιστικών δυνατοτήτων μειώθηκαν. Κι αυτό  δημιούργησε  μια μετατόπιση στη στάθμιση των συμφερόντων που επηρεάζουν την πολιτική των ΗΠΑ προς την Κίνα υπέρ των αμερικανικών  συμφερόντων.  

Το «σκληρό πρόσωπο» του Προέδρου Ομπάμα

Η εμπορική πολιτική των ΗΠΑ προς την Κίνα κατά τη διάρκεια των οκτώ ετών της κυβέρνησης Ομπάμα αντικατοπτρίζεται σε ένα νέο ύφος. Αρχικά, ο Πρόεδρος θέσπισε την επιβολή δασμών  στα κινεζικά ελαστικά, κάτω από μια ειδική διάταξη διασφάλισης του δικαίου των ΗΠΑ, πράγμα που  ο Πρόεδρος Μπους είχε εμποδίσει  σε τρεις προηγούμενες περιπτώσεις. Αυτή η κίνηση προκάλεσε αντιδράσεις στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου για την Κίνα (που  θεωρήθηκε ζημιωμένη), καθώς και μια πληθώρα κινεζικών «αντιποίνων»  κατά των αμερικανικών προϊόντων, συμπεριλαμβανομένων των  κοτόπουλων και των αυτοκινήτων.

Βεβαίως, η υποχρέωση του αντισταθμιστικού νόμου για τις  ΗΠΑ (νόμος για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων σε ξένη κυβέρνηση από την επιδότηση των εξαγωγών), θεωρείται ανεφάρμοστη σε «μη εμπορικές» οικονομίες από τις προηγούμενες διοικήσεις. Όμως έτσι ξαφνικά άνοιξε η όρεξη στις βιομηχανίες των ΗΠΑ και δημιούργησε  ένα ρεκόρ στον αριθμό των αθέμιτων εμπορικών υποθέσεων κατά της Κίνας, κατά τη διάρκεια της προεδρίας Ομπάμα. Στο  Γραφείο του Εμπορικού Αντιπροσώπου αυξήθηκε επίσης, κατά πέντε φορές - σε σχέση με την κυβέρνηση Μπους - ο αριθμός των καταγγελιών  κατά της Κίνας στον ΠΟΕ. Το αποτέλεσμα, γενικώς, ήταν να ελέγχονται πιο στενά οι υποψήφιες κινεζικές επενδύσεις στις ΗΠΑ. Μπλοκάροντας για παράδειγμα, μια προτεινόμενη κινεζική επένδυση αιολικών πάρκων στο Όρεγκον αλλά και την παραγγελία μια κινεζικής εταιρείας τεχνολογίας που ήθελε να εκχωρήσει δραστηριότητες σε άλλη αμερικανική εταιρεία που είχε εξαγοράσει πρόσφατα. Όλα αυτά προκάλεσαν περισσότερες ανησυχίες σε κινεζικές εταιρείες τεχνολογίας επειδή μπήκαν στο στόχαστρο της κυβέρνησης Ομπάμα και του Κογκρέσου. Το Κογκρέσο μάλιστα, πήρε και έκτακτα μέτρα  φραγής των αγορών για τη χρήση των κινεζικών προϊόντων τηλεπικοινωνιών από κυβερνητικές υπηρεσίες των ΗΠΑ. Ο κύβος είχε ήδη «ριφθεί».

Εν τω μεταξύ, το Πεκίνο δεν παρέμεινε παθητικό. Καθώς η κυβέρνηση Ομπάμα επέκτεινε τις δράσεις της, η κινεζική κυβέρνηση (υπό τον Πρόεδρο Hu και στη συνέχεια με τον Πρόεδρο  Xi) θέσπισε μια πληθώρα νέων νόμων που διέπουν - μεταξύ άλλων - τις ξένες επενδύσεις όπως  την πολιτική ανταγωνισμού και την ασφάλεια στον κυβερνοχώρο. Πολλοί από αυτούς τους νόμους, εξελήφθησαν  από τις επιχειρήσεις των ΗΠΑ ως παρέμβαση εναντίον τους. Οι εκθέσεις των αμερικανικών εταιρειών διατείνονται ότι  παρενοχλούνται, ότι υπόκεινται σε επαχθείς απαιτήσεις τεκμηρίωσης, ότι μπαίνουν σε ένα πλαίσιο άρνησης  επιχειρηματικών  ευκαιριών και ότι αναγκάζονται  να παραδώσουν τα εμπορικά μυστικά και τα κλειδιά κρυπτογράφησης των σχεδιασμών τους.

Ξεκίνησαν έτσι, συνεχείς  διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο κυβερνήσεων για μια καλύτερη προοπτική διμερών  συνθηκών στις  επενδύσεις. Αφορούσαν στην ελευθέρωση του εμπορίου περιβαλλοντικών αγαθών και των κρατικών προμηθειών, μεταξύ μιας σειράς πρωτοβουλιών που επιδιώκει  την προοπτική  θετικής στροφής στην αποκατάσταση των σχέσεων. Όμως η απαισιοδοξία  στην αμερικανική  και στη διεθνή κοινότητα για την πολιτική κατάσταση της Κίνας και την κατεύθυνση του επιχειρηματικού κλίματος  ενισχύθηκε.

Φτάνοντας στο 2016,εξαιτίας των εκλογών,  η «αντι-εμπορική» ρητορική εκστρατεία ήταν πολύ πιο οξεία από το συνηθισμένο. Η κινέζικη εμπορική πολιτική βρέθηκε  εκτεθειμένη στην  επίθεση των δύο άκρων και σε όλο το πολιτικό φάσμα. Η δημοσίευση ενός ακαδημαϊκού άρθρου με τίτλο  «Το σοκ της Κίνας», κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το κόστος προσαρμογής για τους  εργαζομένους ήταν μεγάλο. Θεωρήθηκε πως  είχαν ζημιωθεί εξαιτίας του ανταγωνισμού από τις εισαγωγές κινεζικών προϊόντων στις αρχές της δεκαετίας του 2000 και η επιβάρυνση ήταν πολύ μεγαλύτερη από ό, τι είχε αρχικά υπολογιστεί. Έτσι ήταν πλέον διάχυτη η τάση  στην κοινή γνώμη για μια πιο μαχητική προσέγγιση της  εμπορικής πολιτικής απέναντι στην Κίνα.

Το 2016  η κυβέρνηση Ομπάμα κατέθεσε τέσσερις νέες καταγγελίες κατά της Κίνας στον ΠΟΕ, και το Υπουργείο Εμπορίου άνοιξε  24  αντισταθμιστικές υποθέσεις εναντίον των κινέζων εξαγωγέων. Αλλά, ίσως η πιο προκλητική ενέργεια από όλα ήταν μια εσκεμμένη αδρανής πρακτική εκ μέρους των ΗΠΑ: Η καθυστέρηση της υποχρέωσης να χορηγήσουν στην Κίνα μία προνομιακή θέση στην «οικονομία της αγοράς», κάτι που έπρεπε να γίνει  το αργότερο 15 χρόνια μετά την ένταξή της  στον ΠΟΕ. Η ημερομηνία αυτή πέρασε  και στις 12 Δεκεμβρίου η Κίνα κίνησε  την διαδικασία άσκησης των νομικών της απαιτήσεων έναντι  του ΠΟΕ για το ζήτημα αυτό. Για να καταλήξουμε σε άλλη  μια σημαντική πηγή διενέξεων και την ενίσχυση του ήδη επιβαρυμένου κακού κλίματος στις διμερείς σχέσεις.

Στην άκρη του βράχου

Από τις αρχές του προηγούμενου έτους, το απόθεμα των διασυνοριακών και των διμερών επενδυτικών πακέτων έφτασε στα 90 δις $ και οι εμπορικές ροές ήταν 600 δις $ ετησίως. Με την εκλογή του νέου προέδρου, όλα φαίνεται να γίνονται ακόμα πιο δραματικά. Γιατί δεν φαίνεται να καταλαβαίνει ότι το επίπεδο αλληλεξάρτησης διαμορφώνει και τον βαθμό αποφασιστικής μόχλευσης  προκειμένου να αλλάξει η φύση της οικονομικής σχέσης με την Κίνα. Πολλοί από αυτούς που είχαν κάθετη άποψη μέχρι τώρα, στην Ουάσιγκτον, έχουν σωπάσει, αψηφώντας τις αντιλήψεις που πλέον διαμορφώνονται ως «μη πολιτικά ορθές».  Ο φόβος των πολιτικών αντιποίνων  για τη λήψη θέσεων που θα είναι αντίθετες από αυτές του προέδρου έχει καταστείλει τη δημόσια συζήτηση. Απλά κυριαρχεί στον εμπορικό κόσμο, το απλοϊκό σύνθημα «δεν είναι καλό για τις επιχειρήσεις», ως μότο στα απειλητικά  tweets του προέδρου. 

Ο Trump φαίνεται να είναι απτόητος και αδιάφορος για το ενδεχόμενο ενός εμπορικού πολέμου με την Κίνα. Ο ίδιος φαίνεται να έχει εντολή να κάνει ό, τι θέλει «για να τινάξει την μπάνκα στον αέρα», όπως δήλωσε  σε μια πρόσφατη συνέντευξη. Ο πρόεδρος ήταν πιο αιχμηρός  για μία υποτιθέμενη  κινέζικη νομισματική χειραγώγηση , που έχει εμπνεύσει την έκκλησή του για την επιβολή  45% … δασμών  στις εισαγωγές από την Κίνα. Φυσικά, η χειραγώγηση του νομίσματος είναι μια ξεπερασμένη καταγγελία. Οι Κινέζοι δεν έχουν παρέμβει στις αγορές συναλλάγματος για να καταστείλει την αξία του Γουάν, για πάνω από μια δεκαετία και, τα τελευταία χρόνια, αγωνίζονται να στηρίξουν την αξία του εξαιτίας της αχαλίνωτης φυγής κεφαλαίων.

Υπάρχουν και άλλες πηγές έντασης στη σχέση που θα μπορούσαν να προκαλέσουν μια κάθοδο στην άβυσσο. Διακρίσεις εις βάρος των αμερικανικών επιχειρήσεων στην Κίνα, η ευνοιοκρατία , η μαζική επιδότηση της βιομηχανίας, η κλοπή  πνευματικής ιδιοκτησίας, η υψηλή τεχνολογία, ο βαθύτερος  έλεγχος των κινέζικων εξαγορών στις ΗΠΑ, οι διακρίσεις εις βάρος των κινεζικών επιχειρήσεων τηλεπικοινωνιών  και η άρνηση των ΗΠΑ να αντιμετωπίσουν  την Κίνα ως «αγορά οικονομίας»  παραμένουν εξέχοντα σημεία της έριδος στις διακρατικές σχέσεις. Ο Πρόεδρος Trump και οι  σύμβουλοί  του, δείχνουν το μεγάλο διμερές εμπορικό πλεόνασμα της Κίνας ως απόδειξη των αθέμιτων εμπορικών πρακτικών και υπόσχονται να λάβουν  διορθωτικά μέτρα. Εν τω μεταξύ, η κινεζική κυβέρνηση απειλεί να μετατοπίσει τις αγορές των αεροσκαφών από την Boeing για την Airbus  και τα γεωργικά προϊόντα από τις Ηνωμένες Πολιτείες στην Αυστραλία και τον Καναδά.  Είναι πια σίγουρο ότι  οι Κινέζοι σχεδιάζουν άλλους στρατηγικούς στόχους για αντίποινα - επιχειρήσεις και βιομηχανίες που θα μπορούσαν να ασκήσουν πολιτική πίεση για το Κογκρέσο να κάνει κάτι για να χαλιναγωγήσει τον πρόεδρο.

Αλλά αυτό που είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι ότι, στο πλαίσιο μιας  εγχώριας κινεζικής πολιτικής  προοπτικής, ο Πρόεδρος Ξι θα μπορούσε να καλωσορίσει στην πραγματικότητα, έναν εμπορικό πόλεμο με τις Ηνωμένες Πολιτείες!  Με 6,5% οικονομική ανάπτυξη (η πιο αργή σε 25 χρόνια), τη λαϊκή δυσαρέσκεια με την στασιμότητα των εισοδημάτων, τη διαφθορά, την υποβάθμιση του περιβάλλοντος, την χειραγώγηση  των μέσων ενημέρωσης και των περιορισμών στο διαδίκτυο,  ο Ξι θα μπορούσε να επωφεληθεί πολιτικά από την απόσπαση της προσοχής. Το κόμμα και ο λαός της Κίνας θα μπορούσε να συσπειρωθεί στο πλευρό του Ξι, όταν ο ίδιος κατηγορεί τις ΗΠΑ για τα εμπορικά μέτρα και  για τη στασιμότητα, ως αιτίες για τις οικονομικές δυσκολίες που θα προκύψουν. Προσεγγίζοντας την  τεράστια δεξαμενή της κινέζικης  εθνικιστικής υπερηφάνειας και της σκοπιμότητας, θα παράσχει στην Κίνα, το πρόσχημα για να αντέξει έναν παρατεταμένο εμπορικό πόλεμο με τις Ηνωμένες Πολιτείες - ειδικά από την στιγμή,  η κυβέρνηση συνεχίζει να αποξενώνεται από τους φίλους και τους εχθρούς στην περιοχή.

Η ειρωνεία είναι , πως η  Διεθνής Εταιρική Σχέση του Ειρηνικού (Trans-Pacific Partnership) προσφέρει περισσότερα κίνητρα για την Κίνα να τηρεί τους κανόνες του παγκόσμιου εμπορίου από  οποιοδήποτε άλλο εργαλείο στη διάθεση της χάραξης πολιτικής των ΗΠΑ. Ως βιώσιμη συμφωνία, η TPP είναι ανοιχτή σε νέα μέλη που είναι σε θέση να ανταποκριθούν στα  σχετικά υψηλά πρότυπά της. Πολλές χώρες, πέρα ​​από τις αρχικές 12 που υπέγραψαν, είχαν επενδύσει πολλά στην συμμετοχή τους, αναλαμβάνοντας όλα τα είδη των εγχώριων μεταρρυθμίσεων προκειμένου  να πληρούν τις προϋποθέσεις για την ένταξη. Από το φόβο του αποκλεισμού, εν τω μεταξύ, αναζητούν μέσα κατοχύρωσης, όπως νέες επενδύσεις και αλυσίδες εφοδιασμού που αναπτύχθηκαν  γύρω από τη νέα συμφωνία. Η Κίνα είναι σίγουρο ότι ενδιαφέρεται για την συμμετοχή τους  στο TPP σε ένα λογικό διάστημα, κατά πάσα πιθανότητα, σε συνδυασμό με μια ενδεχόμενη αλλαγή ονόματος, κάτι σαν το «Ζώνης Ελεύθερων Συναλλαγών της Ασίας-Ειρηνικού» (Free Trade Area of the Asia Pacific). Η  μόχλευση αυτή, θα έδινε την ευκαιρία στις ΗΠΑ, να επιλύσουν διάφορα θέματα και να εκτονώσουν  τις αναδυόμενες τριβές με την Κίνα.  Απορρίφθηκε όμως, με την απόφαση του Προέδρου Trump να αποσύρει τις Ηνωμένες Πολιτείες από το TPP κατά τη διάρκεια της πρώτης εβδομάδας του στο γραφείο…

Προς το παρόν, οι ισχύοντες κανόνες του διεθνούς εμπορίου παραμείνουν ανέπαφοι και συνεχίζουν  να εξασφαλίζουν  ότι τα χειρότερα είδη παραβάσεων – όπως η μονομερής προσφυγή σε μέτρα προστατευτισμού - παραμένουν παρακινδυνευμένα και  αποθαρρύνονται. Όλα τα μέρη συνεχίζουν να επιδιώκουν την επίλυση των εμπορικών διαφορών μέσω του ΠΟΕ και η πολιτική όλων παραμένει υπό την προστασία ενός «νομικού προστατευτισμού με ένδικα μέσα», ελπίζοντας ότι το σύστημα  θα μειώσει την πιθανότητα ενός εμπορικού πολέμου. Αλλά με έναν πρόεδρο ο οποίος μιλά συνεχώς για τη «νίκη», λες και έχει ξεσπάσει σύρραξη,  και μια κινεζική κυβέρνηση που υπόσχεται να μην υποχωρήσει, το αναπόφευκτο φαίνεται ότι μόνο θέμα χρόνου.

Η απειλή μοιάζει σαν μια επικείμενη σύγκρουση τραίνων που την βλέπουμε, σε αργή κίνηση, να έρχεται  αλλά είμαστε ανίκανοι να την σταματήσουμε. Δεν έχουν πλέον τα γεγονότα σημασία. Δεν είναι θέμα διάθεσης για προσεκτική αντιμετώπιση του ζητήματος. Δεν μπορούμε πλέον να υποθέσουμε ότι  θα επικρατήσει η ψυχρή λογική. Τα προστατευτικά κιγκλιδώματα και τα φρένα έκτακτης ανάγκης που εμπόδισαν την ρήξη στο παρελθόν έχουν σπάσει. Πού αλλού μπορεί να εξωθήσει η έκβαση των συνθηκών τα πράγματα  από την άβυσσο;

* Ο Daniel Ikenson είναι διευθυντής του Herbert A. Stiefel,  Κέντρου Εμπορίου και Πολιτικών Μελετών του Cato Institute

Το άρθρο μεταφράστηκε για το Liberal, αφού πρώτα εξασφαλίστηκε η άδεια δημοσίευσης από το ΚΕΦΙΜ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Δεν είναι καλά τα νέα για το Βερολίνο. Καθόλου καλά. Για πρώτη φορά από την έναρξη της κρίσης το 2009, σήμερα, σχεδόν μία δεκαετία αργότερα, οι βασική πολικότητα των κύριων παραδοχών που είχαν επί τόσα χρόνια επικρατήσει, έχει πλήρως αντιστραφεί τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και εσωτερικό γερμανικό επίπεδο. Όχι, τελικά, δεν είναι άλλος παρά η ίδια η Γερμανία που έχει οδηγήσει όχι απλώς το ευρώ αλλά και την ίδια την Ε.Ε. να φλερτάρει πλέον με την καταστροφή: σε αυτό συμφωνούν πια περίπου άπαντες, εκτός φυσικά από την κυβέρνηση του Βερολίνου.

Εσωτερικά στη Γερμανία, όλος ο προεκλογικός αγώνας στηρίζεται πλέον στην πλήρη αποτυχία της χώρας να κρατήσει ενωμένη την Ευρώπη, να αντιμετωπίσει τις φυγόκεντρες τάσεις που πληθαίνουν διαρκώς, αλλά και να προστατεύσει το οικοδόμημα από το μεταναστευτικό πρόβλημα. Και παρά το γεγονός ότι οι σοσιαλδημοκράτες συγκυβερνούν εδώ και χρόνια με την CDU, έφτασε η αλλαγή προσώπου στην ηγεσία του κόμματος για να ανατρέψει πλήρως τα ως τώρα δεδομένα, την ώρα που η καγκελάριος Μέρκελ βλέπει για πρώτη φορά την κοινή γνώμη της χώρας της να της γυρίζει πλέον την πλάτη έπειτα από χρόνια στην εξουσία που συγκρίνονται μόνον με εκείνα ηγετών όπως ο Πούτιν ή ο Ερντογάν.

Στην Ευρώπη, η αμφισβήτηση για την πορεία της Ε.Ε. επί των ημερών της γερμανικής υπεροχής, έχει φτάσει σε επίπεδα πρωτοφανή από την εποχή της ίδρυσής της: 60 χρόνια μετά τη Συνθήκη της Ρώμης, είναι πλέον περισσότεροι εκείνοι που αμφισβητούν ριζικά ή και θέλουν να φύγουν, από εκείνους που πιστεύουν και θέλουν να συνεχίσουν. Όλα είναι πλέον ανοικτά.

Ως προς την Ελλάδα, το παραμύθι της χώρας που κατέστρεφε το κοινό οικοδόμημα έχει μπαγιατέψει τόσο, ώστε και οι σκληρός βορειοευρωπαικός Τύπος όχι απλώς δεν το «παίζει» πια, αλλά το αμφισβητεί ευρέως.

Οσο για την ενότητα του δυτικού κόσμου, μετά την απόφαση για την έξοδο της Βρετανίας από την Ε.Ε. αλλά και το ταυτόχρονο ξεφούσκωμα του παραμυθιού ότι αυτή η απόφαση θα τη διέλυε, τώρα, Βερολίνο και Βρυξέλλες, αφού τελειώσανε οι απειλές και οι λεονταρισμοί, αναζητούν κάποια φόρμουλα συμβιβασμού που θα τους επιτρέψει να μαζέψουν τη δική τους ζημιά, όχι της Βρετανίας… Πολλώ μάλλον από την ώρα που στις ΗΠΑ ήρθε ο Τραμπ στην εξουσία.

Η Γερμανία είναι πλέον περίπου μόνη της. Και κυριαρχεί όπως γνωρίζει, δια της άτεγκτης ισχύος με την οποία έχει εδώ και χρόνια αντικαταστήσει τη θεμελιώδη έννοια της συναίνεσης, που υπήρξε η βάση του πάλαι ποτέ ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Κι αυτό δεν είναι απλό όταν ο μύθος και η νομιμοποίηση της γερμανικής ηγεμονίας είναι θεμελιωμένα πάνωστην ένωση πολλών, υποτίθεται ισότιμων, κρατών.

Παρ’ όλα αυτά, το Βερολίνο ακόμα δεν καταλαβαίνει τι έχει κάνει και που έχει οδηγήσει τα πράγματα – είναι φυσικό και αναμενόμενο. Η ουσία όμως είναι ότι η κυριαρχία της υπήρξε η μεγάλη χαμένη δεκαετία για την Ευρώπη, από την οποία δεν υπάρχει πλέον γυρισμός…

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Tους κυνηγάνε οι τζιχαντιστές και οι Τούρκοι τρέχουν

Όπως μεταδίδει το Al Masdar News, το Ισλαμικό Κράτος (ISIS) νικά τους Τούρκους στην Αλ Μπαμπ και τους διώχνει μέσα από την πολιορκημένη πόλη.Οι τουρκικές δυνάμεις και οι μισθοφόροι τους από τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό (FSA) εισήλθαν σε συνοικίες της Αλ Μπαμπ από τα δυτικά και βόρεια της πόλης εδώ και μια εβδομάδα.

Μάλιστα τόσο ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν όσο και ο Μπιναλί Γιλντιρίμ δήλωναν τη Δευτέρα και την Τρίτη ότι επίκειται η κατάληψη της Αλ Μπαμπ από τον τουρκικό στρατό.

Όμως, μετά τις αποτυχημένες επιθέσεις των Τούρκων στα ανατολικά της Αλ Μπαμπ τη Δευτέρα, το Ισλαμικό Κράτος συγκέντρωσε τις δυνάμεις του και αντεπιτέθηκε στα δυτικά και βόρεια της πόλης.

Το Ισλαμικό Κράτος όχι μόνο ανακατέλαβε πολλές θέσεις από τους Τούρκους και τους μισθοφόρους τους, που τράπηκαν σε φυγή, αλλά ανάγκασε την τουρκική ηγεσία να στείλει ενισχύσεις στα μέτωπα για να κρατήσει όσες θέσεις μπορεί και να μην βρεθούν εντελώς εκτός πόλης.

Σε περίπτωση που ο τουρκικός στρατός υποστεί ολοκληρωτική ήττα μέσα στην Αλ Μπαμπ και αναγκαστεί να αποτραβηχτεί, θεωρείται πιθανό να εξαπολύσει επίθεση στην Αλ Μπαμπ ο συριακός στρατός που βρίσκεται στο 1 χλμ νότια της πόλης.

Πηγή Tribune


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου