Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

5 Δεκ 2011


Για τέταρτη ημέρα ο θίασος του ΠΑΣΟΚ παίζει τη μονόπρακτη φαρσοκωμωδία «δελφίνια και…μάγκες». Διαφημίζοντας την παράσταση μόλις τρείς ημέρες από το MEGAρο προβολής, τελικά την ανέβασε στο θέατρο «Βουλή» με πλειάδα γνωστών πρωταγωνιστών….

Αν και στο διαφημιστικό ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης ήταν καλύτερος, πριν από λίγο στη Βουλή μίλησε για «μια νέα πολιτική και κοινωνική συμμαχία, μια νέα εθνική συμμαχία που θα στηρίζεται στη συ-στράτευση, στην αξιοποίηση όλων των κοινωνικών δυνάμεων, με στόχο την οικονομική επιβίωση της χώρας».

Αν και λίγο αργά (το έχουμε ξαναπεί αυτό) φρόντισε να πάρει αποστάσεις από την πολιτική του Παπανδρέου κάνοντας λόγο «για λάθη, παραλείψεις και αδυναμίες»!

Δηλαδή, ότι έλεγε και η ΝΔ για να μην ξεχνιόμαστε…

Όμως, ιδιαίτερα ζωηρός ήταν και ο Γιάννης Ραγκούσης ο οποίος επέρριψε ευθύνες στον Γ. Παπανδρέου, τα μέλη της προηγούμενης κυβέρνησης και τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ…

(Μιλάμε για θρίλερ…)

Όπως είπε όταν ανέβηκε στη σκηνή, η αβεβαιότητα δεν έπεσε από τον ουρανό αλλά δημιουργήθηκε με ευθύνη όσων μέσα στην προηγούμενη κυβέρνηση, μέσα στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, μέσα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο… έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους για να αναβληθούν , να ανασταλούν να μην πραγματοποιηθούν εκείνες οι ριζικές, προοδευτικές μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη ο τόπος…»!

(Διαρκείας αγοράζω για το θέατρο…)

Η σοβαρότερη προσέγγιση ήταν του Κ. Σκανδαλίδη ο οποίος αφού ξεκαθάρισε ότι δεν είναι υπέρ των καλλιστείων, ούτε των προσωπικών στρατηγικών, αλλά υπέρ παρατάξεων και συλλογικών προσπαθειών, πρότεινε: «Να φύγουμε όλοι οι παλιοί και να έρθουν όλοι οι καινούργιοι να λύσουν τα προβλήματα»…!

(Ψηφίζω Σκανδαλίδη)

Βγάζοντας μόνο το μισό απ’ το κεφάλι του στη σκηνή (το άλλο μισό θα το εμφανίσει όταν ο ίδιος κρίνει) ο Ανδρέας Λοβέρδος κάλεσε όλους «να παλέψουμε για τη Νέα Ελληνική Ανόρθωση»…

Δυστυχώς δεν έχουν αντιληφθεί ότι οι καπετάνιοι του τιτανικού δεν πείθουν κανέναν παριστάνοντας τους ναυαγοσώστες.

Antiκοινοβουλευτικός




Εικόνες ντροπής έξω από τη Βουλή...

Κλούβες των ΜΑΤ επιστράτευσε η αστυνομία προκειμένου να… προστατεύσει τη Βουλή από μέλη της Εθνικής Ομοσπονδίας Τυφλών, που βρίσκονται εκεί για να διαμαρτυρηθούν.

Οι τυφλοί διαμαρτύρονται για τη χορήγηση επιδόματος ειδικών συνθηκών ύψους 25% σε όλους τους εργαζόμενους τυφλούς, καθώς και την αναγνώριση του επαγγέλματος του τηλεφωνητή ως ανθυγιεινού με ότι αυτό συνεπάγεται μισθολογικά και συνταξιοδοτικά.




Παροξυσμός του υπόγειου ανταγωνισμού μεταξύ Σουνιτών και Σιιτών μουσουλμάνων με επικεφαλής αντιστοίχως τη Σαουδική Αραβία και το Ιράν

Γράφει ο Περικλής Νεάρχου Πρέσβυς ε.τ.

Η Μέση Ανατολή βρίσκεται πάλι στο διεθνές προσκήνιο. Αιτία δεν είναι τη φορά αυτή το παραδοσιακό Μεσανατολικό, που παραμένει ακόμη άλυτο και λειτουργεί επί δεκαετίες ως μόνιμη εστία και μήτρα κρίσεων και αναφλέξεων. Είναι οι τεκτονικές αναταράξεις που συμπλέκουν τρεις διαφορετικούς παράγοντες και δημιουργούν τις προϋποθέσεις για μια νέα μεγάλη κρίση στην περιοχή και έναν νέο μεγάλο ενδομουσουλμανικό ανταγωνισμό.

Ο πρώτος παράγων είναι οι λαϊκές εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο, μ' επίκεντρο σήμερα τη Συρία, αλλά, κατά δεύτερο λόγο, την Υεμένη και τη συνεχιζόμενη αστάθεια στην Αίγυπτο.

Ο δεύτερος είναι η αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ και ο ανταγωνισμός που αναπτύσσεται μεταξύ των γειτονικών χωρών, της Τουρκίας, του Ιράν και της Σαουδικής Αραβίας, για την κάλυψη του κενού. Παραλλήλως προς τον εξωτερικό ανταγωνισμό, είναι δεδομένος στο Ιράκ και ο εσωτερικός ανταγωνισμός μεταξύ των Σιιτών, που αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού, και των Σουνιτών, όπως επίσης μεταξύ των δύο τελευταίων και των Κούρδων στο Βόρειο Ιράκ, που ζουν ήδη σε καθεστώς αυτονομίας.

Ο τρίτος παράγων είναι η νέα διεθνής ένταση που δημιουργήθηκε μετά την τελευταία έκθεση του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Το κρίσιμο σημείο στην έκθεση είναι η εκτίμηση ότι η χώρα αυτή είναι πια πολύ κοντά στο κατώφλι της τεχνογνωσίας που καθιστά δυνατή την κατασκευή πυρηνικών όπλων, σε πολύ σύντομο χρόνο, όταν το αποφασίσει.

Η ΣΥΡΙΑ ΠΕΔΙΟ ΜΑΧΗΣ ΕΥΡΥΤΕΡΩΝ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΩΝ

Η λαϊκή εξέγερση στη Συρία μετεξελίσσεται σε εμφύλια σύγκρουση αλλά και σε διεθνή κρίση για λόγους που δεν συνδέονται μόνο με την εσωτερική πολιτική κατάσταση, αλλά και με πολύ ευρύτερες αναμετρήσεις και ανταγωνισμούς.

Η Συρία είναι ο σύμμαχος του Ιράν, η επιρροή του οποίου προεκτείνεται, με στήριγμα τη Συρία, στον Λίβανο και στη Γάζα.

Η συμμαχική σχέση της Συρίας με το Ιράν επηρεάζει επίσης την κατάσταση στο Ιράκ, όπου διαμορφώνεται το σκηνικό ενός σκληρού εσωτερικού και εξωτερικού ανταγωνισμού μετά την αποχώρηση των Αμερικανών.

Η Τουρκία είναι ένας νέος παράγοντας που ανταγωνίζεται στη Συρία την επιρροή του Ιράν και αντιμετωπίζει τη χώρα ως προνομιακό εφαλτήριο για την προβολή στον αραβικό κόσμο της Νεο-Οθωμανικής πολιτικής.

Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ενώσεως άφησε για μια κρίσιμη περίοδο ακάλυπτη στρατηγικά τη Συρία. Η Άγκυρα εκμεταλλεύθηκε τη συγκυρία για ν' ασκήσει ωμό εκβιασμό στη Δαμασκό, απειλώντας με στρατιωτική εισβολή, εάν η τελευταία συνέχιζε την πολιτική υποστηρίξεως στους Κούρδους της Τουρκίας και στον Οτσαλάν. Η Δαμασκός υπέκυψε στον εκβιασμό και άλλαξε ριζικά την πολιτική της, διολισθαίνοντας, κάτω από τις συνθήκες αυτές, σε θέση σχεδόν δορυφόρου.

Η λαϊκή εξέγερση άλλαξε σημαντικά τα δεδομένα. Η Άγκυρα, θέλοντας να προβάλει στον αραβικό κόσμο και διεθνώς ένα νέο πρόσωπο, που ανταποκρίνεται, υποτίθεται, στο μοντέλο που εκπροσωπεί η Τουρκία και το οποίο συνδυάζει το Ισλάμ, τη δημοκρατία και την ανάπτυξη, έσπευσε να συμπαραταχθεί με τους εξεγερμένους, προεξοφλώντας την πτώση του καθεστώτος.

Υπολογίζοντας επίσης ανομολόγητα στη σουνιτική πλειοψηφία της Συρίας, η οποία αισθάνεται παραγκωνισμένη από το καθεστώς Άσσαντ, το οποίο βγήκε από τους κόλπους της κοινότητας των Αλαουιτών, που αντιπροσωπεύουν περίπου το 9% του πληθυσμού. Η πολιτική αυτή της Άγκυρας βρίσκεται σε αντιστοιχία με τη σφόδρα αντι-ιρανική και αντι-σιιτική πολιτική της Σαουδικής Αραβίας αλλά και με την κλιμάκωση των πιέσεων των Δυτικών κατά του Ιράν εξαιτίας του θέματος των πυρηνικών φιλοδοξιών του.

Η Άγκυρα καταβάλλει, άλλωστε, κάθε προσπάθεια για να υποκρύψει τους δικούς της ιδιαίτερους ηγεμονικούς στόχους στην περιοχή υπό τον μανδύα των γενικότερων αντιθέσεων προς το Ιράν, παρουσιάζοντας τη δική της επιρροή ως προτιμότερο υποκατάστατο της επιρροής του Ιράν.

Η πολιτική αυτή δεν εμποδίζει ταυτοχρόνως την Άγκυρα να κάνει ανοίγματα προς το Ιράν, να μη συμμετέχει στις διεθνείς κυρώσεις εναντίον του και, αντιθέτως, ν' αναπτύσσει μια ιδιαίτερα κερδοφόρα συνεργασία στον οικονομικό τομέα.

Η επιτήδεια αυτή τουρκική πολιτική έχει, βεβαίως, τα όριά της.

Η αποδοχή από την Τουρκία να εγκατασταθεί στο έδαφός της, κοντά στα σύνορα με το Ιράν, ένα από τα ραντάρ του ΝΑΤΟ που θα στηρίξουν τη σχεδιαζόμενη αντιπυραυλική ομπρέλα στην Ευρώπη έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στο Ιράν.

Οι αντιδράσεις κλιμακώνονται αντιστοίχως με την άνοδο της διεθνούς εντάσεως για το Ιράν και του διαφαινόμενου κινδύνου στρατιωτικού πλήγματος κατά της χώρας αυτής. Προσφάτως, Ιρανός αξιωματούχος προειδοποίησε την Άγκυρα ότι, σε περίπτωση ξένης επεμβάσεως, το ραντάρ του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Τουρκία είναι το πρώτο που θα εξουδετερωθεί, πριν από οποιονδήποτε άλλον στόχο.


ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΜΕ ΑΛΛΗ ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΚΟΥΡΔΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΚΑΙ ΣΥΡΙΑΣ

Η ρήξη στις σχέσεις Τουρκίας και του καθεστώτος Άσαντ οδήγησε, μεταξύ άλλων, στην αναγέννηση, με άλλη μορφή, του κουρδικού προβλήματος μεταξύ των δύο χωρών.

Ο Πρόεδρος Άσαντ, ως αντίδραση στην υποστήριξη από την Άγκυρα των εξεγερμένων, αποφάσισε να παίξει το κουρδικό χαρτί, αλλάζοντας ριζικά πολιτική έναντι των δικών του Κούρδων, που ανέρχονται σε 1,9 εκατ.

Επέτρεψε στον εξόριστο ηγέτη τους να επιστρέψει στο Συριακό Κουρδιστάν και να ηγηθεί κινήματος για την εγκαθίδρυση αυτόνομου Κουρδιστάν, κατά το πρότυπο εκείνου του Ιράκ. Στο πλαίσιο αυτό, έδωσε το πράσινο φως για το άνοιγμα κουρδικών σχολείων και τη διοργάνωση αυτόνομων τοπικών εκλογών.

Ο Σύριος Πρόεδρος ενέταξε τα μέτρα αυτά στην πολιτική των δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων που εξαγγέλλει και για τις οποίες έχει συστήσει Εθνική Επιτροπή Δημοκρατικών Μεταρρυθμίσεων. Στην τελευταία, συμμετέχει και ο σύμμαχος ηγέτης των Κούρδων, ενώ οι συντασσόμενοι με τους εξεγερμένους ομόφυλοί του καταδιώκονται με τον ίδιο σκληρό τρόπο, όπως και πριν.

Η δημιουργία αυτόνομου Κουρδιστάν στη Συρία, μετά το Ιράκ, εκθέτει την Άγκυρα και την προβαλλόμενη «δημοκρατική» πολιτική της, η οποία είναι γνωστό πώς αντιμετωπίζει τους Κούρδους της Τουρκίας. Είναι γι' αυτό ένας παραπάνω λόγος για την Άγκυρα να εντείνει την πολεμική της κατά του καθεστώτος της Συρίας, να παρέχει μυστικά στρατιωτική και οργανωτική βοήθεια στους εξεγερμένους, να φιλοξενεί το Συριακό Εθνικό Συμβούλιο, ένα από τα πολιτικά όργανα των εξεγερμένων, στην Κων/πολη, και να πρωτοστατεί σε σχέδια για ξένη στρατιωτική επέμβαση, υπό την κάλυψη διεθνών οργανισμών, κατά το προηγούμενο της Λιβύης.

Η Άγκυρα δεν παραλείπει, βεβαίως, τις προσπάθειες να διασυνδέσει την πολιτική της στη Συρία και στην περιοχή με τις ευρωπαϊκές της φιλοδοξίες, στο πλαίσιο του γνωστού ρόλου «γέφυρας» μεταξύ Ανατολής και Δύσεως και μεταξύ Δυτικών και μουσουλμανικού κόσμου, που αρέσκεται να προβάλλει.

Πολύ ενδεικτική από την άποψη αυτή είναι η προσπάθειά της, προσφάτως, να συμμετάσχει σε σύνοδο της Ευρωπαϊκής Ενώσεως για τη Συρία, εμφανιζόμενη περίπου ως χώρα που ενεργεί από κοινού με την Ευρωπαϊκή Ένωση και πρωτοστατεί για τη «δημοκρατία» στη Συρία. Η Κύπρος προέβαλε βέτο στη συμμετοχή της και οι προσπάθειές της έπεσαν στο κενό.

Η Άγκυρα έπρεπε να βρίσκει συστηματικά μπροστά της την εισβολή και την κατοχή στην Κύπρο και όχι να της επιτρέπεται, με την προβολή του Κυπριακού ως δήθεν διακοινοτικού θέματος, να παριστάνει το τρίτο μέρος και ν' αυτοπροβάλλεται ως υπερασπιστής των λαών και των δημοκρατικών αγώνων.

ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΡΩΣΙΚΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ

Το συριακό καθεστώς επενδύει πολλά για την επιβίωσή του στην επιστροφή της ρωσικής επιρροής στην Ανατολική Μεσόγειο, την οποία συμβολίζει η παρουσία μεγάλης ναυτικής μοίρας, με επικεφαλής το αεροπλανοφόρο Κουσνετσώφ. Η Ρωσία, λαμβάνοντας υπ' όψιν τις ευρύτερες γεωπολιτικές επιπτώσεις από την εγκαθίδρυση ενός μη φιλικού καθεστώτος στη Συρία, όπως επίσης τα δικά της ιδιαίτερα στρατηγικά συμφέροντα, αντιτίθεται σε κάθε ιδέα επαναλήψεως στη Συρία του προηγουμένου της Λιβύης. Προσφάτως, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Λαβρόφ απέρριψε ειδικότερα την ιδέα ενός εμπάργκο όπλων, καταγγέλλοντας ότι αυτό εξελίχθη στη Λιβύη σε μονομερές εμπάργκο κατά των κυβερνητικών δυνάμεων και σε απροκάλυπτη ενίσχυση, αντιθέτως, με όπλα των εξεγερμένων. Η επισήμανση αυτή αφήνει, προφανώς, ανοικτή την πόρτα για παραδόσεις όπλων στο συριακό καθεστώς, ιδιαίτερα αντιαεροπορικών συστημάτων μεγάλου βεληνεκούς, που θα καθιστούσαν πολύ δυσχερή οποιαδήποτε ιδέα επιβολής ελέγχου πτήσεων πάνω από τη Συρία.

Η κατάσταση όμως εξελίσσεται πολύ αρνητικά για το συριακό καθεστώς. Η επιβίωσή του εμφανίζεται ιδιαίτερα δύσκολη, παρά τη σημαντική υποστήριξη που έχει ακόμη από μεγάλη μερίδα του πληθυσμού και από τον στρατό, που παραμένει ακόμη ενωμένος υπέρ του καθεστώτος, με μικρή διαρροή λιποτακτών. Το μεγαλύτερο πλήγμα που έχει δεχθεί στο διπλωματικό επίπεδο το καθεστώς Άσσαντ προέρχεται από τις οικονομικές κυρώσεις που επέβαλε ο Αραβικός Σύνδεσμος, πρωτοστατούσης της Σαουδικής Αραβίας.

Το γεγονός αυτό είναι ενδεικτικό της μεγαλύτερης αντιπαραθέσεως που διαγράφεται πίσω από τη σύγκρουση για την αλλαγή καθεστώτος στη Συρία: η αντιπαράθεση για το Ιράν και μεταξύ Σουνιτών και Σιιτών.

Η ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ ΤΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΙΡΑΚ ΚΑΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΔΡΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΚΕΝΟΥ ΠΟΥ ΑΦΗΝΟΥΝ

Ένας από τους συμβούλους του Προέδρου Τζόνσον, που υποστήριζε την απαγκίστρωση των Αμερικανών από το Βιετνάμ, έδωσε την εξής αφοπλιστική απάντηση στο ερώτημα του Προέδρου πώς θ' αντιμετωπισθεί το πλήγμα στο γόητρο των ΗΠΑ από μια αποχώρηση των ΗΠΑ χωρίς νίκη. Θα δηλώσετε, προηγουμένως, Κύριε Πρόεδρε, ότι νικήσαμε και μετά θ' αποχωρήσετε.

Η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται με την αμερικανική επέμβαση στο Ιράκ. Η περιπέτεια φτάνει στο τέλος της, με δηλώσεις για ολοκλήρωση της αποστολής των αμερικανικών στρατευμάτων. Η χώρα όμως που αφήνουν πίσω τους είναι μια κομματιασμένη, διαιρεμένη χώρα, που την εποφθαλμιούν επιπλέον για επιρροή ανταγωνιστικές γειτονικές δυνάμεις.


Η Τουρκία βλέπει στο Ιράκ ταυτόχρονα τον κίνδυνο των Κούρδων και ένα ελντοράντο για οικονομική παρουσία και επιρροή. Η Σαουδική Αραβία φοβάται ότι η σιιτική πλειοψηφία του Ιράκ θα προσδέσει τη χώρα στην επιρροή του Ιράν και αυτοπροβάλλεται ως ο υπέρμαχος των Σουνιτών, συνεργαζόμενη σ' αυτό με την Άγκυρα.

Το Ιράν θεωρεί φυσιολογικές τις σχέσεις με τους ομόδοξους Σιίτες του Ιράκ και υπενθυμίζει ότι μερικά από τα ιερότερα προσκυνήματα του Σιιτισμού βρίσκονται στο Ιράκ. Είναι γεγονός, πάντως, ότι η φυλετική καταγωγή των Σιιτών του Ιράκ είναι αραβική και η θρησκευτική ομοδοξία δεν εμπόδισε τους Σιίτες του Ιράκ να συμπαραταχθούν με τους Σουνίτες συμπατριώτες τους στον πόλεμο Ιράν-Ιράκ επί Σαντάμ Χουσεΐν.



Έκπληξη προκάλεσε η επιστολή Ευρωπαίων υπουργών, με την οποία παρέχεται γενναιόδωρη υποστήριξη στην ευρωπαϊκή προοπτική της Άγκυρας. Το περιεχόμενο του δημοσιεύματος συνηγορεί στην αδυναμία των Ευρωπαίων να κατανοήσουν εις βάθος τους προσανατολισμούς της ισλαμικής κυβέρνησης ΑΚΡ.

Εν μέσω της σοβούσας πολιτικο-οικονομικής κρίσης, 11 υπουργοί Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης δημοσίευσαν κοινή επιστολή με την οποία υπογραμμίζουν την ανάγκη χάραξης κοινής στρατηγικής για την υπέρβαση των εμποδίων που παρουσιάζονται στις ενταξιακές διαδικασίες της Τουρκίας.

Η επιστολή που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα της ηλεκτρονικής εφημερίδας «EU Obsever», την 1η Δεκεμβρίου, εφιστά την προσοχή των Ευρωπαίων στις σχέσεις με τις γειτονικές χώρες, όπως η Τουρκία, με την οποία έχουν αναπτυχθεί στενές πολιτικο-οικονομικού χαρακτήρα σχέσεις την τελευταία κυρίως δεκαετία. Την εν λόγω επιστολή συνυπογράφουν οι κκ. Audronis Ažubalis (Λιθουανία), Carl Bildt (Σουηδία), Edgars Rinkēvičs (Λετονία), Erkki Tuomioja (Φινλανδία), Guido Westerwelle (Γερμανία), Giulio Terzi (Ιταλία), János Martonyi (Ουγγαρία), Karel Schwarzenberg (Τσεχία), Samuel Žbogar (Σλοβενία), Urmas Paet (Εσθονία) και William Hague (Ηνωμένο Βασίλειο).

Οι συντάκτες της επιστολής τονίζουν συγκεκριμένα τη στρατηγική σημασία της Τουρκίας ως εν δυνάμει εταίρας τόσο στον οικονομικό τομέα όσο και στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής. Θεωρούν ότι η Τουρκία έχει εξελιχθεί σε μια περιφερειακή δύναμη, η οποία ασκεί την επιρροή της σε μια περιοχή που εκτείνεται από τα Δυτικά Βαλκάνια έως τη Νότια Ασία και από το Κέρας της Αφρικής έως την Κεντρική Ασία, αποδίδοντας τα εύσημα στον αρχηγό της τουρκικής διπλωματίας, τον Α. Νταβούτογλου. Εξαίρουν ακόμη τις «προσπάθειες» που έχει κάνει η Άγκυρα στον τομέα της δημοκρατικής διακυβέρνησης υπενθυμίζοντας, ωστόσο, ότι έχει ακόμη αρκετή απόσταση να διανύσει έως ότου εναρμονιστεί πλήρως με τα κοινοτικά κεκτημένα. Επικροτούν επίσης την πρωτοβουλία που πήρε ο Επίτροπος Φούλε, συντάσσοντας την «Ανανεωμένη Ατζέντα» για τις Ευρω-τουρκικές σχέσεις, η οποία προβλέπει στενότερη οικονομική συνεργασία, εμβάθυνση του πολιτικού διαλόγου, ενίσχυση των μέτρων κατά της λαθρομετανάστευσης και άρση των εμποδίων που αντιμετωπίζουν οι ταξιδιώτες μεταξύ ΕΕ και Τουρκίας. Μοναδικός δυσάρεστος τόνος στην επιστολή η έκκληση που απηύθυναν προς την Άγκυρα για αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας, καθώς και την υποχρέωση εξεύρεσης μιας λύσης στο κυπριακό πρόβλημα.

Η επιστολή ήρθε σε μία κρίσιμη χρονική στιγμή τόσο για την ΕΕ όσο και για τις εξελίξεις στην περιοχή μας. Λίγες μόλις ώρες πριν τη δημοσίευση της επιστολής η Λευκωσία είχε κατορθώσει να αποκλείσει την Τουρκία από τις συζητήσεις που διεξήχθησαν στους ευρωπαϊκούς θεσμούς για την αντιμετώπιση της κρίσης στη Συρία. Η επιτυχία αυτή της Λευκωσίας προκάλεσε την οργή της Άγκυρας, η οποία δια στόματος του υπουργού Εξωτερικών της κατέκρινε με υποτιμητικά λόγια τόσο τις Βρυξέλλες όσο και την Κυπριακή Δημοκρατία.

Η τακτική που ακολουθούν οι ευρωπαίοι εταίροι μας απέναντι στην Τουρκία, δυστυχώς φαίνεται ότι δεν θα έχει ανταπόκριση, εάν κρίνει κανείς από τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τις ευρω-τουρκικές σχέσεις ο πρωτεργάτης της τουρκικής διπλωματίας. Είναι γνωστή η σημασία που δίνει ο Α. Νταβούτογλου στα θέματα της ταυτότητας και του πολιτισμού στις διακρατικές σχέσεις. Από τη Γερμανία όπου βρισκόταν αυτές τις μέρες ο ισλαμιστής υπουργός, ήταν εξαιρετικά διαφωτιστικός για την εκτίμηση που τρέφει για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Σε εκδήλωση τούρκων μεταναστών στη Φρανκφούρτη, ο Νταβούτογλού δήλωσε ότι ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός έχει ανάγκη από νέο «αίμα» και ότι είναι οι Τούρκοι εκείνοι που διαθέτουν το εν λόγω προσόν με το απαραίτητο «πολιτισμικό βάθος». Συνέστησε, λοιπόν, στους τούρκους μετανάστες να παραμείνουν πιστοί στις πολιτισμικές παραδόσεις τους και να απορρίψουν μια ολοκλήρωση με τις ευρωπαϊκές κοινωνίες με όρους «υποτιμητικούς». («Μιλιέτ», 2/12/2011) Έθεσε ακόμη ως προϋπόθεση για τη συνύπαρξή τους στις δυτικές χώρες τον επί ίσοις όροις αλληλοσεβασμό με τους γηγενείς. Σε αντίθετη περίπτωση, η εν λόγω τάξη πραγμάτων, δήλωσε ο Νταβούτογλου, πρέπει να αποκαλείται «καθεστώς δύο μέτρων και δύο σταθμών», λησμονώντας προφανώς τη σκληρή πραγματικότητα που επικρατεί στη χώρα του στη σκιά των πολυδιαφημισμένων «ανοιγμάτων» προς τις μη μουσουλμανικές και μη τουρκικές μειονότητες, καθώς και στην κατεχόμενη Κύπρο. Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και ο υπουργός για θέματα ΕΕ Εγκεμέν Μπαγίς, ο οποίος όχι μόνο ήταν προκλητικός στις δηλώσεις του για την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, αλλά εξύβρισε και Ολλανδό ευρωβουλευτή κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης της Μικτής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής ΕΕ-Τουρκία, ο οποίος του προσέφερε ένα τουρκικό σκίτσο! (Φαντάζεστε τι θα είχε συμβεί αν ευρωπαίος Επίτροπος είχε προβεί σε μια τόσο ποταπή ενέργεια στην Άγκυρα;)

Τα οπορτουνιστικά ανοίγματα που κάνουν οι εταίροι μας απέναντι στην Άγκυρα σε τόσο δύσκολες στιγμές για την Ηνωμένη Ευρώπη, δεν συμβάλλουν ούτε στο ευρωπαϊκό όραμα, αλλά ούτε και στον εκδημοκρατισμό της Τουρκίας, καθώς δεν εξασφαλίζουν τα ελάχιστα προαπαιτούμενα για μία ισόρροπη και αξιοπρεπή σχέση.

Κ. Βοσπορίτης, ο νεώτερος


Όχι ότι είναι κάτι σπουδαίο, αλλά τα Σκόπια κατόρθωσαν «να πάρουν στο χέρι» μία επίπληξη προς την Ελλάδα, για ανάρμοστη συμπεριφορά!!! Όσο απίστευτο και αν ακούγεται, εδώ επιβεβαιώνεται η λαϊκή παροιμία: «εκεί που μας χρωστούσαν, μας παίρνουν και τον γάιδαρο»!!!

Και τι κάναμε εμείς ως Ελλάδα; Απολύτως τίποτε. Παραδόξως ο απελθών από την πρωθυπουργία Γιώργος Παπανδρέου, στην τελευταία του εμφάνιση κάτι είπε για προώθηση του ζητήματος με τα Σκόπια, ενώ ο νυν πρωθυπουργός – τραπεζίτης κάνει τον Κινέζο (του έμεινε άραγε από τότε που σχεδίαζε και εκτελούσε υπό τον Σημίτη;) και αρκέστηκε σε τυπικές δηλώσεις, άχρωμες και άοσμες όπως και ο γενικότερος λόγος και στάση του…

Οι υπόλοιποι πολιτικοί χώροι είτε αδιαφορούν, είτε προσποιούνται τις βιασθείσες παρθένες, προσπαθώντας να κερδίσουν το παιχνίδι των εντυπώσεων και κυρίως του… «πατριωτισμού». Βέβαια, κάποιοι από αυτούς ψιλο-ήθελαν αυτήν την εξέλιξη, άλλοι την κρυφο-ήθελαν, ενώ κάποιοι άλλοι έλπιζαν πως θα είχε ξεχαστεί το θέμα και θα περνούσε απαρατήρητο. Αλλά, έτσι είναι η σημερινή πολιτική, έτσι είναι και οι σημερινοί πολιτικοί. Απλά, προσπαθούν να σκεπάσουν την ανικανότητά τους μέσα από κραυγές και χωρίς ουσιώδη πολιτικό λόγο, χωρίς πολιτική στάση που θα στείλει το κατάλληλο μήνυμα στην Χάγη, αλλά και σε «φίλους», «εχθρούς» και εταίρους που συμπεριφέρονται στην Ελλάδα με τον χειρότερο δυνατό τρόπο.

Όμως, όλοι αυτοί έτσι ξέρουν, έτσι τους συμφέρει, έτσι πράττουν. Το ουσιώδες ζήτημα είναι σε εμάς τους απλούς Έλληνες πολίτες. Τι κάναμε εμείς με την ανακοίνωση της γκρίζας απόφασης του αναρμόδιου (επί παντός επιστητού) δικαστηρίου της Χάγης; Πώς αντιδράσαμε; Κουνηθήκαμε από τον καναπέ μας; Βγήκαμε στους δρόμους να πιέσουμε την ανύπαρκτη πολιτική ηγεσία της χώρας μας και να στείλουμε εμείς ως λαός το μήνυμά μας σε αυτούς που άρχισαν να παίζουν ανοιχτά επικίνδυνα παιχνίδια εις βάρος της Ελλάδας;

Δυστυχώς, αγαπητοί μου, δεν κάναμε τίποτε. Κανένας φορέας δεν συγκινήθηκε. Καμία ΜΚΟ δεν κινητοποιήθηκε. Αύριο – μεθαύριο είμαστε ικανοί να βγούμε στους δρόμους για την καταστροφή των μελισσιών από αεροψεκασμούς, αλλά δεν είμαστε διόλου διατεθειμένοι να βροντοφωνάξουμε το δίκιο μας. Μαλάκια στον βυθό της θάλασσας, που διαβιούμε τα έσχατα του βίου μας, έχουμε γίνει σαν λαός. Καταπίνουμε την καμήλα και ασχολούμαστε με το κουνούπι. Και αυτό το κάνουμε κατά σύστημα, αγόμενοι και φερόμενοι από «παράγοντες» και «ιδέες» που δεκάρα δεν δίνουν για την πατρίδα.

Αφού αυτοί είμαστε, καλά μας κάνουν. Και από ότι φαίνεται, και λίγα μας κάνουν. Αφού όντας κλεισμένοι ο καθένας από εμάς στον μικρόκοσμό του, είμαστε άξιοι για τα χειρότερα. Ναι, για τα χειρότερα… Και δυστυχώς, αυτά έρχονται καλπάζοντας για να επιβεβαιώσουν το άλλο ρητό: «καταλαβαίνεις την αξία κάποιου όταν τον χάσεις». Και για όσους δεν το έχουν –ακόμη- καταλάβει, αυτό που χάνουμε σταδιακά, πέρα από την πατρίδα μας, είναι οι ηθικές μας αξίες, τις οποίες έχουμε ρίξει στο πηγάδι της λησμονιάς…

Αγόρια και κορίτσια, αυτοί είμαστε, δυστυχώς. Τον ήπιαμε κανονικά από τα Σκόπια. Κανονικότατα… και να θυμάστε πως ήταν η πρώτη "τζούρα", η πρώτη άτυπη ήττα στα εθνικά... Κατά τα φαινόμενα, έρχονται -δυστυχώς- μεγάλες και τραγικές εθνικές ήττες από τους γκρίζους κυβερνήτες της χώρας...




Εκλογές θα γίνουν όταν ανακάμψει το ΠΑΣΟΚ, τουλάχιστον αυτό θα προσπαθήσουν. Όπως έχουμε αντιληφθεί όλοι, οι πολιτικές εξελίξεις δεν καθορίζονται πλέον ούτε από τον Παπανδρέου, ούτε από τον Σαμαρά κ.λ.π.. Οι πολιτικές εξελίξεις καθορίζονται από τα πραγματικά αφεντικά της χώρας ντόπια και ξένα και φυσικά μέσα σ’ αυτά δεν είναι ούτε ο λαός ούτε οι πολιτικοί αρχηγοί και φυσικά ούτε οι βουλευτές. Ποιος άραγε τους υπολογίζει αυτούς, αφού το ίδιο το σύστημα φρόντισε να τους απαξιώσει.

Η ντόπια κρατικοδίαιτη ολιγαρχία, μαζί με τους ξένους δανειστές, θέλουν να έχουν υπό τον πλήρη έλεγχό τους τις πολιτικές εξελίξεις και φυσικά η βασικότερη από αυτές είναι ο χρόνος και το διακύβευμα των εκλογών. Είδατε άραγε πως αντέδρασε το καθεστώς στο διακύβευμα του δημοψηφίσματος που δεν…. θα μπορούσε να ελέγξει; αλλά και πως κατάφερε να πείσει εμάς τους πολίτες ότι το δημοψήφισμα είναι κάτι κακό; Κατάφερε δηλαδή, με τα ΜΜΕ που διαθέτει, να μας κάνει να απεχθανόμαστε το συγκεκριμένο ζωτικότατο δημοψήφισμα. Πειστήκαμε ότι ήμασταν ανίκανοι να αποφασίσουμε.

Η κρατικοδίαιτη λοιπόν ολιγαρχία (δηλαδή το υπάρχον καθεστώς), προκειμένου να μπορεί να ελέγξει τις εξελίξεις και να διασφαλίσει τα συμφέροντά της σε βάρος της ελληνικής κοινωνίας, θα πρέπει πάση θυσία να διατηρήσει τον δικομματισμό. Αν μπορούσε να έχει μόνο ένα κόμμα, δηλαδή ένα απόλυτα ολοκληρωτικό καθεστώς, δεν θα την χαλούσε, αλλά τότε θα χανόταν ο φερετζές της “δημοκρατίας”. Το άπλωμα όμως του πολιτικού «τραχανά» σε περισσότερα λιγότερο ελεγχόμενα κόμματα και πολιτικές προσωπικότητες, καθώς και η αναπόφευκτη στη συνέχεια θεσμοθέτηση της απλής αναλογικής, θα διέλυε (κάτω από τον ισχυρό έλεγχο ενός λιγότερο ελεγχόμενου Κοινοβουλίου) το πλέγμα της καθεστωτικής διαπλοκής και θα άνοιγε παράθυρο για απελευθέρωση της οικονομίας, για οικονομική ανάπτυξη και άνοδο νέων κοινωνικών δυνάμεων.

Επομένως, εκλογές θα γίνουν όταν θα καταφέρουν να ανακάμψει το ΠΑΣΟΚ. Γι’ αυτό και θα δείτε να εξοβελίζεται άρον άρον μετά τις γιορτές ο κ. Παπανδρέου, που αποτελεί πλέον κόκκινο πανί για τον ελληνικό λαό. Δεν θέλουν το ΠΑΣΟΚ να καταποντιστεί. Σ’ αυτή τη φάση, εκείνο που θέλουν να επιτύχουν είναι αυτοδύναμο αλλά ελεγχόμενο πρωθυπουργό τον Σαμαρά και ταυτόχρονα μια ισχυρή αντιπολίτευση ΠΑΣΟΚ, ώστε να ελέγχονται, όπως και πριν τα πράγματα. Αν οι υπάρχοντες πολιτικοί αρχηγοί δεν υπακούσουν, αν για παράδειγμα ο κ. Παπανδρέου επιμείνει να παραμείνει αρχηγός στο ΠΑΣΟΚ ή ο Αντώνης Σαμαράς επιμείνει να γίνουν εκλογές με αντίπαλο ένα διαλυμένο ΠΑΣΟΚ, τότε (και για το ενδεχόμενο αυτό) το καθεστώς ετοιμάζει ήδη εναλλακτικές λύσεις νέων κομματικών σχηματισμών, στις οποίες θα «τσιμπήσει» ο ανύποπτος και πλήρως ελεγχόμενος από τα ΜΜΕ πολίτης.

Ήδη ακούσαμε ότι ο ένας δεν κοιμάται αγκαλιά με το ημερολόγιο και ταυτόχρονα ο άλλος να πετιέται σαν την «τρίχα από το ζυμάρι» από την ιδιοκτησία του πατέρα του (Παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ), για να έρθει κάποιος άλλος απόλυτα ελεγχόμενος από το σύστημα.

Αναλώσιμοι αρχηγοί μιας καθεστωτικής μηχανής, την οποία συντηρούμε εμείς με τα λεφτά μας.

Αυτό είναι το πολιτικό μας σύστημα…

Αυτή είναι η διαφημιζόμενη “ισχυρή δημοκρατία” μας.



Πώς θα είναι ο κόσμος μας σε έξι μήνες από σήμερα; Οι μετά Χριστόν προφήτες θα μπορούν να σας απαντήσουν σε έξι μήνες από σήμερα. Οι υπόλοιποι κοινοί θνητοί, όσοι έχουμε μάθει να ακροβατούμε στην άκρη του ξυραφιού της, στην διάρκεια της μεγαλύτερης κρίσης που έχει βιώσει ο σύγχρονος καπιταλισμός, είμαστε υποχρεωμένοι να πάρουμε θέσεις μάχης.

Είναι τελείως διαφορετικό να μιλάει κανείς για έναν κόσμο που θα υπάρχει το ευρώ και τελείως διαφορετικό για έναν κόσμο δίχως το ευρώ. Είναι άλλο να είναι κανείς μέρος του κόσμου του ευρώ και άλλο να έχει εξοριστεί από την γη της επαγγελίας. Είναι σαφές ότι η ρευστότητα είναι το σήμα κατατεθέν μιας ιδιαίτερα δύσκολης χρονιάς που ετοιμάζεται να μας αποχαιρετήσει. Είναι όμως και πολύ πιθανό να ξέρουμε τα πάντα για το μέλλον πριν τελειώσει το 2011. Ίσως δεν χρειαστεί να περιμένουμε έξι ολόκληρους μήνες για να έρθουμε αντιμέτωποι με το μέλλον!

Οι επόμενες ημέρες είναι εξαιρετικά κρίσιμες για το μέλλον του ευρώ. Η τύχη του κοινού νομίσματος είναι το κλειδί που θα μας ανοίξει και τις άλλες σκοτεινές πόρτες του πύργου. Σε άλλο διάδρομο θα κατευθυνθούμε σε περίπτωση κατάρρευσης του ευρώ και άλλες διαδρομές θα ακολουθήσουμε αν η Ευρώπη εξακολουθήσει να ατενίζει το μέλλον ενωμένη και ισχυρή.

Είναι χαρακτηριστικό της κρισιμότητας των στιγμών ότι στον διεθνή Τύπο έχουν εμφανιστεί ακόμη και σενάρια που θέλουν τον κόσμο μας να διολισθαίνει στον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο, αν και εφόσον οι Ευρωπαίοι δεν βρουν άμεσα λύσεις. Κι όταν λέμε άμεσα εννοούμε άμεσα, το πολύ τις επόμενες δέκα ημέρες.

Πλέον όλα είναι αρκετά ξεκαθαρισμένα στο μυαλό μας: Ευρώ ή θάνατος! Θα λέγαμε ότι είναι τόσο καλά τακτοποιημένο το ερώτημα που αρχίζουμε να προβληματιζόμαστε. Όχι γιατί δεν μας αρέσει η προοπτική μιας ενωμένης Ευρώπης, αλλά διότι δεν μπορούμε να κατανοήσουμε πώς ο πολιτισμός μας έχει παγιδευτεί σε ένα τέτοιο αδιέξοδο. Δικαιούμαστε να αναρωτηθούμε αν το ερώτημα είναι πραγματικό ή πλασματικό και υποκρύπτει κάποιο άλλο μεγάλο παιγνίδι. Αν ο φόβος του πολέμου είναι πραγματικός ή αν χρησιμοποιείται για να πειστούν οι Ευρωπαίοι να ακολουθήσουν άλλες επιλογές.

Δεν ξέρουμε αν πρόκειται για την μεγαλύτερη ιστορική πρόκληση του σύγχρονου πολιτισμού μας ή για τον μεγαλύτερο εκβιασμό - απάτη. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα στοιχήματα που έχουν παίξει ποτέ οι αγορές κι αυτό το βλέπουμε καθημερινά στο ταμπλό. Κι αυτό είναι το στοιχείο που μας κάνει να είμαστε πιο προσεκτικοί. Επειδή οι αγορές δεν μοιράζουν χρήματα στο πεζοδρόμιο και το προφανές δεν είναι τελικώς τόσο προφανές όσο μας φαινότανε αρχικά...

Θανάσης Μαυρίδης




Την κάτσαμε την βάρκα με την Χάγη και κάποιοι κάνουν όνειρα με το Αιγαίο και επίλυσή του στην Χάγη!!!
Πάμε καλά;
Με ποιούς ρε σεις γιγαντοτεράστιοι θα πάμε να θέσουμε τέτοιο θέμα;
Με αυτούς που στείλαμε και για τα Σκόπια και μας τους επιστρέφουν αδιάβαστους;
Και πού θα πάμε ρε ομορφάντρες; Το έχετε διαννοηθεί;
Σε ένα δικαστήριο που κρίνει πολιτικά και πάντα μεσοβέζικα;
Θα παίξουμε το Αιγαίο σε ένα Δικαστήριο (όπως λέμε "σε μιά ζαριά" και με "στημένα" ζάρια) που δεν υφίσταται για να βρεθούμε με "δικαστικό" προηγούμενο για το Αιγαίο μας;
Πατάτε ή πετάτε;
Πείτε μου να το ξέρω, να κανονίσω την ψυχολογία μου... να δω και τον Ερμή μήπως είναι ανάδρομος ή έχει το κάτι τις του και να αποφασίσω τι χρώμα καλσόν θα στείλω στον Λουκά... φυσικά και στα άλλα παιδιά που τον κρατάνε γερά.

Σύμφωνα με τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 κάθε κράτος έχει το δικαίωμα να επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη του στα 12 ναυτικά μίλια, ενώ η κυριαρχία του παράκτιου κράτους εκτείνεται, περαιτέρω, και στον εναέριο χώρο που ευρίσκεται πάνω από την αιγιαλίτιδα ζώνη, όπως επίσης και στο βυθό αυτής αλλά και στο υπέδαφός της.

Άν χρειαστεί νά πάμε κάποτε στήν Χάγη, πρέπει νά πάμε αφού ασκήσουμε τό δικαίωμά μας τής επέκτασης της αιγιαλίτιδας ζώνης καί άν έχουμε διαφορετικές απόψεις μέ τήν Τουρκία γιά τήν οριοθέτηση τής υφαλοκρηπίδας πού απομένει πρός οριοθέτηση.

Άν απεμπολήσουμε αυτό τό δικαίωμά μας τής επέκτασης των χωρικών μας υδάτων, λύνοντας ταυτόχρονα καί τήν διεθνή παραδοξότητα τού εύρους τής εναέριας κυριαρχίας καί πάμε παρ’ όλα αυτά στήν Χάγη μέ τά σημερινά ισχύοντα, όπως σκόπιμα πολλοί υπαινίσσονται, είναι καθαρή προδοσία.

Η Χάγη έκανε τήν δουλειά της σωστά. Εμείς κινηθήκαμε τελείως λανθασμένα καί στό Σκοπιανό καί κινούμαστε τελείως λανθασμένα στό Αιγαίο καί στήν ανακήρυξη τής ΑΟΖ.

Άν η Τουρκία αποφασίσει νά κάνει πόλεμο σέ επέκταση τών χωρικών μας υδάτων στά 12 ν.μ., νά τό κάνει. Η ελληνική πολιτική ηγεσία είναι αυτή πού πρέπει νά πάρει όλα εκείνα τά μέτρα πού θά αποσοβήσουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο ή νά προετοιμασθεί νά τό αντιμετωπίσει.

Άν μιά ελληνική κυβέρνηση θέσει ώς προτεραιότητά της νά μάς απαλλάξει από τόν βραχνά τής υφαλοκρηπίδας καί αποφασίσει νά προχωρήσει τό θέμα μέ τήν δέουσα σοβαρότητα καί στρατηγική, σέ δυό χρόνια από τώρα μπορούμε νά εχουμε στρατηγικά ανακατατάξει όλη τήν περιοχή τού Αιγαίου καί τής αν. μεσογείου πρός όφελός μας.

Αυτή η τρομολαγνεία τής ακινησίας πρέπει νά σταματήσει. Μέχρι τώρα οι πολιτικοί φρόντιζαν νά μήν ενοχλήσουν τήν ραθυμία τού μέσου έλληνα στό ρούφηγμα τού δανεικού φραπέ, ώστε ανενόχλητα νά τόν ληστεύουν.

Μέχρι τώρα ο μέσος έλληνας τόν δανεικό φραπέ ψάχνει νά τού ξαναδώσουν πίσω καί απειλεί θεούς καί δαίμονες.
Ποτέ δέν θέλησε νά δεί καί νά πεί τά πράγματα μέ τό όνομά τους.
Καί άν τά έβλεπε περιοριζόταν στήν καταγγελία, στό πλαίσιο τής παρέας του τής τσιπουροκατάνυξης.
Δέν τόν κορόϊδεψαν οι πολιτικοί.
Ο ίδιος βολεύονταν μέ τήν κοροϊδία τους.
Καί μέ τό όποιο περαστικό βόλεμα.
Αυτός ο «πανέξυπνος» λαός τού ομφαλού τής γής.
Όλοι γιά μένα καί εγώ μαζί σας τό κυρίαρχο σύνθημά του.

Ο Σαμαράς είναι προδότης, κωλοτούμπας, τά βρήκε, τά γύρισε, κ.λ.π.
Ο Τσίπρας τά λέει ωραία.
Τό ΚΚΕ έχει σταθερές θέσεις.
Ο Αντωνάκης ή ο Τόνης γκρέμισε τήν εμπιστοσύνη τού λαού στό πρόσωπό του.
Τί θά κάνεις Αντωνάκη μέ τό χαράτσι;
Μέ τό μνημόνιο;
Μέ τούς κομμένους μισθούς;
Μέ τό μαγαζί μου;
Μέ τήν ανεργία μου;
Μέ τήν μάνα μου, τό παιδί μου, τό πρόβλημά μου, τήν γκόμενά μου, τό μαγιό μου, τόν φραπέ μου;

Όλα εδώ, ατάκα καί επί τόπου. Εκλογές τώρα.
Νά λυθεί τό δικό μου πρόβλημα, όπως εγώ τό καταλαβαίνω.
Τά άλλα δέν μέ ενδιαφέρουν.

Τί είχες Γιάννη μ’; Τἰ εἰχα πάντα.

Μεγάλε Τσίπρα καί κοντή Παπαρήγα.

Μόνον εσείς είστε πραγματικοί ηγέτες.

Πιάνετε στόν αέρα τά αιτήματα τού λαού.

Την ψυχολογία μου μέσα...

Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε ή θα μας το πει ο Γιώργος φεύγοντας, σαν την "τελευταία του λέξη";




Πολλή φασαρία γίνεται για την ενδιάμεση συμφωνία με τα Σκόπια, για παραβίαση της οποίας μας καταδίκασε το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Θυμάστε ποιός υπέγραψε τη συμφωνία αυτή;

Ο σημερινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Επί της ουσίας τώρα:

Τίποτα δεν αλλάζει όσον αφορά στο ζήτημα της ονομασίας, Ασχέτως αν μερικοί διαδίδουν ό,τι το Δικαστήριο εμμέσως αναγνώρισε τους Σκοπιανούς με το συνταγματικό τους όνομα.

Τους Σκοπιανούς τους ενδιαφέρει η αναγνώριση της Ελλάδος.

Όλος ο κόσμος να τους αναγνωρίσει, όσο η Ελλάδα αρνείται, για αυτούς θα υπάρχει θέμα.

Αυτή είναι η πρώτη παρατήρηση.

Η δεύτερη έχει να κάνει με τη δική μας αμέλεια.

Τα Σκόπια έχουν επανειλημμένως παραβιάσει την ίδια συμφωνία, αλλά εμείς ποτέ δεν μπήκαμε στον κόπο να τους καταγγείλουμε διεθνώς. Ας το έχουμε υπόψιν γιατί θα μας προσφέρουν και άλλες ευκαιρίες στο μέλλον.

Τρίτον, σχετικά με το Δικαστήριο της Χάγης:

Πρόκειται για ένα δικαστήριο που αποφασίζει, κυρίως, με πολιτικά κριτήρια.

Όπως και η σημερινή, όλες του οι αποφάσεις είναι συμβιβαστικές. ”Κόβει το καρπούζι στη μέση”

Αυτά για όσους, ακόμα μιλάνε, για ενδεχόμενη προσφυγή μας για το Αιγαίο.

Και στο Αιγαίο διεκδικήσεις εγείρει η Τουρκία και τις διευρύνει μάλιστα.

Σε περίπτωση προσφυγής μας θα είναι η μόνη κερδισμένη.

Κώστας Ροδινός



Πολλή... ανησυχία έχει πέσει εσχάτως για τη δημοκρατία. Εντυπωσιακός ο αριθμός άρθρων και σχολίων που επιχειρούν διασπορά φόβου και αναρίθμητες οι κραυγές για τα φιλοχουντικά «σταγονίδια» στον στρατό, τα οποία προφανώς αποτελούν τη νέα μεγάλη... απειλή. Μέχρι για απειλή μιας ελληνικού τύπου Δημοκρατίας της Βαϊμάρης μπορούσε κάποιος να διαβάσει τις προηγούμενες μέρες. Παράξενα πράγματα, αν μη τι άλλο...

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο αυτού του είδους της αρθρογραφίας και των σχολίων είναι ότι προέρχεται από δημοσιογράφους σε ισχυρά συγκροτήματα ΜΜΕ, τα οποία κατά κανόνα σφυρίζουν αδιάφορα όταν καταφανείς παραβάσεις του τύπου και της ουσίας της δημοκρατίας συντελούνται μπροστά στα μάτια τους. Αλλά και όταν η δημοκρατία τείνει να ευτελίζεται.

Ακόμη χειρότερα, συμβαίνει να είναι ακριβώς τα ίδια Μέσα που ενθαρρύνουν και στηρίζουν πλήρως αυτού του είδους τις παραβάσεις. Ενδεικτικά αναφέρουμε κάποια παραδείγματα παραβάσεων αυτού του είδους, οι οποίες μένουν πάντα μακράν του ενδιαφέροντος των οψίμως ανησυχούντων:

● Η Ελλάδα κυβερνάται, υπό την επίκληση συνθηκών «εκτάκτου ανάγκης», δεσμευμένη από μια δανειακή σύμβαση άγνωστη στον ελληνικό λαό. Στο πλαίσιο της οποίας χάνεται κάθε επίφαση εθνικής κυριαρχίας, ενώ έχει ήδη εκχωρηθεί από την κυβέρνηση Παπανδρέου - Παπακωνσταντίνου ακόμη και η κρατική ασυλία.

● Ακόμη κυβερνάται υπό τον οικονομικό και πολιτικό έλεγχο εξωχώριων θεσμών (επιτηρητών) και μάλιστα κατά τρόπο που δεν προβλέπεται καν από τις ευρωπαϊκές συνθήκες. Γι’ αυτό μάλιστα έχει προκύψει η νομικά και ουσιαστικά βλακώδης «συσκευασία» της «πρόσκλησης τεχνικών συμβούλων» εκ μέρους της κυβέρνησης Παπανδρέου.

● Στο πλαίσιο της δημοσιονομικής επιτήρησης η πολιτική εξουσία νομοθετεί αμφίβολης συνταγματικότητας αλλά και κανιβαλικής αγριότητας μέτρα – όπως το χαράτσι επί των ακινήτων να εισπράττεται μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ – παρότι ακόμη και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ο πυρήνας του ευρωπαϊκού σκέλους της τρόικας, ξεκαθαρίζει ότι το μέτρο αυτό κινείται έξω από τη λογική των οδηγιών της και του ευρωπαϊκού δικαίου.

Πολλά θα μπορούσαν να είναι τα παραδείγματα εθελοτυφλίας των ΜΜΕ, αλλά δεν είναι της ώρας. Ας σημειώσουμε όμως ότι τα ίδια αυτά Μέσα – έντυπα και ηλεκτρονικά – έχουν επιδείξει αξιοθαύμαστα ανακλαστικά στις περιπτώσεις που θεωρούν ότι πρέπει να ζητήσουν είτε υπογραφές προς την τρόικα (Σαμαράς) είτε πιστοποιητικά δημοκρατικών φρονημάτων (ΚΚΕ ή ΣΥΡΙΖΑ) κάθε φορά που η πατρίς... ευρίσκεται εν κινδύνω.

Πρόκειται για τα ίδια ΜΜΕ που έκαναν γαργάρα επί χρόνια τη μεγαλύτερη οικονομική απάτη της μεταπολίτευσης: το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου το 1999-2000, τότε που, μέσα από μια απίστευτη χειραγώγηση σημειώθηκε η μεγαλύτερη και ταχύτερη, κατά τη μεταπολίτευση, μεταφορά πλούτου από όλη την Ελλάδα προς τις τσέπες μερικών δεκάδων οικογενειών.

Είναι ακόμη αξιοθαύμαστη η συνέπειά τους στην καταδίκη κάθε μορφής συνδικαλισμού, στην ξεδιάντροπη συκοφάντηση κάθε αντίρρησης προς το σημερινό οικονομικό και πολιτικό έγκλημα εις βάρος της Ελλάδας και των Ελλήνων, στην προαγωγή και καλλιέργεια φασιστικών αντιλήψεων περί συλλογικής συνενοχής για τη χρεοκοπία της χώρας.

Τέλος είναι ταχύτατα τα ανακλαστικά τους στην ανάδειξη μιας κλίκας νοσταλγών της χούντας σε τρομερό κίνδυνο για τη δημοκρατία. Παρότι γνωρίζουν άριστα ότι τέτοιου είδους «σταγονίδια» υπήρχαν πάντα πολυάριθμα τόσο στον στρατό όσο και στην αστυνομία (για την οποία πάντοτε τηρούν απόλυτη σιγή – όχι τυχαία προφανώς).

Είναι όμως αφόρητα κάλπικη η «ευαισθησία» αυτών των ΜΜΕ αν αναλογιστούμε ότι επί χρόνια έχουν... «εργολαβικά» (κυριολεκτικά και μεταφορικά) αναλάβει το «ξέπλυμα» της ακροδεξιάς, των θαυμαστών της 21ης Απριλίου και του Μεταξά, των οποίων έχουν αναλάβει την προστασία και την (πολιτική...) σίτιση και στέγαση, για να τους αποθέσουν ως εγγυητές της συνοχής και μακροημέρευσης της κυβέρνησης Παπαδήμου.

Εξ ίσου κάλπικη και καταδικασμένη είναι η απόπειρά τους να εμφανίσουν ως... εγγυήτρια της δημοκρατίας μια κυβέρνηση - διαχειρίστρια της χρεοκοπίας, η οποία ανέλαβε εν μέσω της κρίσης, με την προηγούμενη κυβέρνηση ακυρωμένη, χωρίς να έχει τη δημοκρατική νομιμοποίηση της λαϊκής ψήφου καθώς αποτελεί απλώς τη συνέχεια του Παπανδρέου και των δικών του και επιχειρεί την ολοκλήρωση του πολιτικού σχεδιασμού τους.

Το πιο ενδιαφέρον με αυτά τα ΜΜΕ όμως δεν είναι οι παραπάνω συμπεριφορές τους – γνωστές άλλωστε από χρόνια – αλλά η καταφανής απόπειρά τους να χειραγωγήσουν τη μελλοντική ανασύνθεση ενός καταρρέοντος πολιτικού συστήματος.

Δυστυχώς γι’ αυτούς – και τελικά για όλους μας – δεν έχουμε να κάνουμε με μια ομαλή πολιτική μετάβαση, για μια ευκόλως διαχειρίσιμη αλλαγή εποχής. Η χώρα στο σύνολό της καταρρέει τόσο σε οικονομικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο και απειλείται με μια εθνικών διαστάσεων καταστροφή εξ αιτίας ακριβώς της «συνταγής» που τα ίδια αυτά ΜΜΕ προπαγανδίζουν ασυστόλως.

Όσο για τα πρόσωπα που συστηματικά προετοιμάζουν, ώστε να τα σερβίρουν ως εναλλακτικές λύσεις, είναι τόσο πολύ φθαρμένα, για γέλια και για κλάματα, ώστε να αποτελούν αδιαμφισβήτητο ποιοτικό δείκτη περί της κάκιστης αντίληψής τους και για τη δημοκρατία και για την πολιτική.

Με επιλογή τους βρίσκονται απέναντι στον ελληνικό λαό. Ούτε μαζί του ούτε δίπλα του.




Με τον δικό της τρόπο απάντησε η Λιάνα Κανέλλη, στις δηλώσεις του Θεόδωρου Πάγκαλου περί «κομμουνιστών , φασιστών και μαλάκων».

Αναλυτικότερα, η βουλευτής του ΚΚΕ, δήλωσε σε πρωινή εκπομπή πως αισθάνεται κάτι από την τριπλέτα του Πάγκαλου, λέγοντας πως αισθάνεται «μ...κας».

«Φασίστρια», το αποκλείουμε. «Κομμουνίστρια και αυτοκτονική διάθεση δεν πάνε μαζί", ξεκαθάρισε η ίδια η βουλευτής. Έτσι έμεινε το τρίτο...»Αισθάνομαι μ…κας», είπε.

«Όταν κάνεις πιπί σου στο σπίτι σου δεν είναι πολιτική πράξη, όταν κάνεις στον τάφο της μάνας μου είναι. Άρα εξαρτάται όλα μπορεί να είναι και να μην είναι πολιτικά», σημείωσε προσθέτοντας πως σημασία δεν έχει η λέξη, σημασία έχει ποιος το λέει, πού το λέει και πώς το λέει.

Τέλος, η Λ. Κανέλλη αναφέρθηκε και στον Γ. Παπανδρέου λέγοντας πως «δεν είναι κακό να παίζεις με ένα παπάκι αλλά σημασία έχει πού παίζεις με αυτό», σχολιάζοντας τη φωτογραφία του προέδρου του ΠΑΣΟΚ , στο συνέδριο των Πρασίνων στη Γερμανία.



Η Γερμανίδα Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ προσπαθούσε να πείσει τον πρώην Πρωθυπουργό της Ελλάδας, Κώστα Καραμανλή, να δείξει μεγαλύτερη "ευελιξία" στο θέμα της ονομασίας των Σκοπίων σύμφωνα με εμπιστευτικό έγγραφο της αμερικανικής πρεσβείας στο Βερολίνο με ημερομηνία 23 Απριλίου 2008. Το έγγραφο αναφέρει μάλιστα πως μόνο η Γερμανία απ’ όλα τα υπόλοιπα κράτη συντάσσεται με την πολιτική των ΗΠΑ.

Το έγγραφο αναφέρει επίσης πως η Γερμανία συμμερίζεται την απογοήτευση των ΗΠΑ για το ελληνικό βέτο στην είσοδο της “Μακεδονίας” στο ΝΑΤΟ και τονίζει πως η ίδια η Μέρκελ δραστηριοποιήθηκε ιδιαίτερα τις ημέρες πριν τη σύνοδο του ΝΑΤΟ προκειμένου να πείσει τον Καραμανλή να βάλει νερό στο κρασί του.

“Τουλάχιστον μία κυβέρνηση έχει καταρρεύσει εξαιτίας του ονόματος” αναφέρεται στο έγγραφο “και έτσι η ελληνική κυβέρνηση θέλει να είναι πολύ προσεκτική”.

Το έγγραφο είναι να αποχαρακτηριστεί το 2018 αλλά διέρρευσε στα Wikileaks και το XrimaNews.gr το παρουσιάζει σε αποκλειστικότητα.

Το θέμα του είναι ενδιαφέρον γιατί δείχνει πως η Γερμανίδα Καγκελάριος έχει μηδενική αίσθηση αλληλεγγύης απέναντι σε μία χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και λειτουργεί αντίθετα απ’ ότι οι υπόλοιπες χώρες σε αυτό το θέμα. “Οι Έλληνες περιμένουν οι εταίροι τους στην ΕΕ να τους στηρίξουν στο θέμα” αναφέρει το έγγραφο αλλά είναι η Μέρκελ η μόνη που ασκεί μεγάλες πιέσεις και συντάσσεται απόλυτα με την πολιτική των ΗΠΑ, αδιαφορώντας για την Ελλάδα.

Είναι η ίδια Μέρκελ που μερικούς μήνες αργότερα αρνήθηκε να βοηθήσει την Ελλάδα και την έσπρωξε με την πολιτική της σε ένα καταστροφικό Μνημόνιο με τα σκληρότερα δυνατά μέτρα, για τα οποία πανηγύρισε και περηφανεύτηκε δημοσίως σε ομιλία της.

Το έγγραφο κανονικά θα αποχαρακτηριζόταν από εμπιστευτικό στις 22 Απριλίου του 2018.

Ακολουθεί η συνέχεια του εγγράφου:

Πηγή






ΠΑΣΟΚ ακατάλληλον δια ανηλίκους...

Διαλύεται το ΠΑΣΟΚ; Ειλικρινά στα ... παπάκια μας. Έτσι κι αλλιώς αποδείχτηκε ότι αποτελεί συνεπή δύναμη καταστροφής και διάλυσης της χώρας, οπότε τέτοια τεχνογνωσία να πάει χαμένη;

Από μια άποψη είναι κρίμα βέβαια γιατί ο Φώτης ήθελε πάντα να συνεργαστεί με το πάλαι ποτέ ακμαίο κόμμα εξουσίας, αλλά φαίνεται τελικά ότι δεν προλαβαίνει και το επόμενο πρόσφορο σενάριο είναι να αποτελέσει το ... plus σε ένα από τα κομμάτια του ΠΑΣΟΚ που οραματίζεται η Αννούλα.

Στο μεταξύ το ΠΑΣΟΚ έχει εξελιχθεί σε ...τσόντα: Οι μάσκες έπεσαν, ο βασιλιάς είναι γυμνός, οι πρίγκιπες και οι πριγκιποπούλες το ίδιο, ο ένας προσπαθεί να «πηδήξει» (συγνώμη, να τη φέρει στον) άλλο στη μάχη για την εξουσία, και όλο αυτό, εμείς μες την απελπισία μας είμαστε αναγκασμένοι ν ατο παίρνουμε μάτι μέσα από τηλεοράσεις κι εφημερίδες που αναπαράγουν δηλώσεις και εντρυφούν στις προσωπικές στρατηγικές των επιφανών στελεχών του πασοκιστάν.

Όμως, όλη αυτή η μάχη για την καρέκλα και την εξουσία, το φτύσιμο εκεί που υπήρχε ασύστολο γλείψιμο, συμμετοχή και άρα πλήρης συνενοχή(ναι για το «χρυσό» παιδί μιλάμε και άλλους σαν και δαύτον), τα συτνροφικά μαχαιρώματα και τα τοιαύτα, προς τι;

Κι εξηγούμεθα: αν η κομματική βάση του ΠΑΣΟΚ είναι πλέον μια ανάμνηση, αφού στελέχη και μέλη είτε καθέτουν τις κομματικές τους ταυτότητες, με το ... κίνημα του «Θέλω κι εγώ να διαγραφώ» να πληθαίνει, είτε αποστασιοποιούνται σιωπηρά, ποιου κόμματος πασχίζουν οι δελφίνοι να ηγηθούν και ο ΓΑΠ να ξαναηγηθεί; Και να μην ξεχνάμε, όλες οι πραγματικές εξουσίες περνούν στα γερμανικά χέρια αναγορεύοντας σε μαριονέτα οποιοδήποτε "πολιτικό" πρόσωπο εντός της χώρας. Μήπως αυτό είναι αδιάφορο για τα κυβερνητικά στελέχη; Μήπως οι εγγυήσεις των δανειστών που έλαβαν ως αντάλλαγμα σε όποιες «εμπράγματες εγγυήσεις» έχουν παραχωρήσει, διασφαλίζουν ότι μέχρι να γίνουν οι δουλειές, το ... οικοδόμημα ΠΑΣΟΚ θα μπορεί να υπάρχει χωρίς βάση, μόνο με τη σκεπή και βεβαίως χωρίς πολιτική άλλη πλην της επιτήρησης της φάσης όπου το κράτος και η κοινωνία καταργούνται ολοκληρωτικά (και με ολοκληρωτικό τρόπο);

Προς τι όμως η έγνοια να επενδυθεί όλο αυτό από ορισμένους με την αγωνία για την ανασύσταση της κεντροαριστεράς – διαφοροοποιούμενοι δήθεν από την κυβέρνηση σταγονιδίων. Αρκούν οι πολιτικές «οραματικές» φανφάρες ύστερα από τη σύμπραξη στην καταστροφή να ξεπλύνουν πεπραγμένα ιστορικής σημασίας; Το ερώτημα ισχύει και για την δήλωση των δηλώσεων: «Η διετής κυβέρνηση η δική μας οδήγησε σε αδιέξοδα. Οικονομικά, εθνικά, κοινωνικά. Οδήγησε σε φτώχεια και αποσύνθεση, εθνική ταπείνωση και εθνική αναξιοπρέπεια και τέλος οδήγησε σε εθνική αποδιοργάνωση» (Χρυσοχοϊδης).

Σε ποιον απευθύνονται όλα αυτά; Έχει απομείνει σώφρων άνθρωπος που να περιμένει κάτι από τυχόν αναδιάταξη δυνάμεων στο ΠΑΣΟΚ; Υπάρχουν άνθρωποι που θα φάνε τη φόλα;

Όχι γιατί άν υποψιαστώ ότι ύστερα από το έγκλημα και το ξεφτιλίκι που ξετυλίγεται τώρα, το ΠΑΣΟΚ θα καταφέρει αν όχι να αναγγενηθεί εκ της τέφρας του, να επιβιώσει με διάφορες μορφές και σχήματα... σας το λέω θα φαρμακωθώ!!!




  • Γράφει ο Μακεδών
Η πολιτική ζωή δεν είναι ούτε αθώα ούτε απρογραμμάτιστη. Μετά την πρώτη έκπληξη, από τις αναπάντεχα και σε ανύποπτο χρόνο, οργισμένες δηλώσεις του κ. Χρυσοχοΐδη για τον αρχηγό του και τα πεπραγμένα της κυβερνητικής λαίλαπας που επί διετία βρίσκεται στο σβέρκο των Ελλήνων, άρχισα να σκέφτομαι ότι όλα αυτά μόνο τυχαία δεν μπορεί να είναι.

Τόσο πολύ θέλει να προεδρεύσει του κόμματός του ο καταγγέλλων υπουργός;
Μετά από αυτά που κατήγγειλε δεν έχει ούτε την τσίπα ούτε το φιλότιμο να παραιτηθεί;

Αφού ο ίδιος τοποθετεί τον εαυτό του στο κάδρο των βιαστών του ελληνικού λαού και εφόσον ο ίδιος παραδέχεται ότι συμμετείχε στην βάναυση κακοποίηση του Ελληνικού λαού, όφειλε σήμερα να έχει την παραίτησή του και να αποχωρεί από το υπουργείο που θεωρεί ότι είναι τσιφλίκι του πατέρα του.

Μια άλλη σκέψη είναι γιατί τώρα; Πόσο τον κυνηγούν οι όποιες τύψεις για αυτό που έκανε; Μήπως είναι όμως μια θαυμάσια ευκαιρία να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη αφού καταγγέλλει τον αρχηγό του, λέγοντας στο τέλος το πόσο ευαίσθητος και καλός είναι.
Να σε κάψω Γιάννη, να σε αλείψω λάδι.

Ξέρετε η κοινή γνώμη είναι ευμετάβλητη και σε πρώτο χρόνο αποφόρτισε την όποια οργή του κόσμου με τις δηλώσεις του. Γνωρίζει πολύ καλά ο κ. Χρυσοχοΐδης ότι δακτυλίδι δεν παίρνει, ούτε έχει καμιά σοβαρή επιρροή στο κόμμα του.

Μήπως ο στόχος είναι να πάρει μερικούς βουλευτές και σε σύμπραξη με άλλους από άλλα κόμματα δημιουργήσουν μια νέα κίνηση; Μήπως αυτός είναι ο νέος σχεδιασμός των κέντρων που κινούν τα πάντα στον ταλαίπωρο αυτό τόπο;

Έτσι ή αλλιώς πρέπει να το καταλάβουμε ότι η χώρα έχει καταληφθεί και από τους Γερμανούς και οι πάντες υποκρίνονται ότι δεν τρέχει απολύτως τίποτα και όλα καλά.

Πόσα από αυτά που έπραξε ο κ. Χρυσοχοΐδης και ταλαιπωρούν τον λαό ήταν με την σύμφωνη γνώμη του, και αφού είχε πρόβλημα συνείδησης δεν έπρεπε να στέκεται ούτε ώρα στην θέση του.

Δεν μπορεί να εμφανίζεται σαν μετανοούσα Μαγδαληνή ¨ για τα πεπραγμένα του γιατί δεν σώζεται. Ίσως το καλύτερο που έχει να κάνει να περάσει το κατώφλι του εισαγγελέα και να τα πει όλα χωρίς φόβο και πάθος και να ελαφρύνει την θέση του. Αυτή θα ήταν η καλύτερη υπηρεσία που μπορεί να προσφέρει στον τόπο του. Από πίσω να είναι σίγουρος ότι θα ακολουθήσουν και άλλοι, γιατί βλέπουν τα αδιέξοδα που δημιούργησαν. Η εκδίκηση του Έλληνα θα είναι σαν το κινέζικο μαρτύριο, αργό και σταθερό. Ε, ας διδαχτούμε και κάτι από την σοφία αυτού του λαού. Όσοι επιθυμούν να σκέφτονται ελληνικά, υπάρχουν οι Ερινύες που δεν σε αφήνουν ποτέ, μα ποτέ.



Ωραία ομιλεί στη Βουλή ο κ. Παπαδήμος. Με τον άχρωμο τόνο και τον ρυθμό ενός αυτόματου τηλεφωνητή... Αλλά κι αυτά που λέει έχουν εξίσου «κάτι το ωραίον». Εξηγεί (;) στους άνεργους γιατί είναι άνεργοι. Εξηγεί στην πρώην γενιά των 700 Ευρώ γιατί έγινε των 450, ή γιατί μια καθηγήτρια στα σαράντα της θα βγάζει 959 Ευρώ και γιατί δεν έχουν μέλλον τα παιδιά (να κάνουν παιδιά)... Η γενιά του κ. Παπαδήμου, αν όχι ο ίδιος, έχει περάσει ζόρια και οι προγενέστερες γενιές ακόμα περισσότερα. Ομως για όλους τους αγώνες που δώσανε αυτές οι γενιές υπήρχε πάντα το πρόταγμα του «καλύτερου αύριο», του μέλλοντος. Σήμερα η γενιά μας αυτό το πρόταγμα το έχει στερήσει απ' τα παιδιά μας. Σήμερα το μέλλον φυτοζωεί υπό την εποπτεία των επιτοκίων... Αν αυτό είναι η ευρωζώνη.


Αν η ευρωζώνη είναι να μην έχουν γιατρούς και νοσηλευτές τα νοσοκομεία, να μην έχουν φάρμακα οι ασθενούντες, να μην έχουν βιβλία οι μαθητές, αν η ευρωζώνη είναι η διχοτόμηση ή η τριχοτόμηση της Ευρωπαϊκής Ενωσης σε κράτη Επικυρίαρχους και κράτη ακόλουθους, προτεκτοράτα, καθεστώτα υπό Εντολή αν ευρωζώνη δεν είναι η σύγκλιση αλλά η απόκλιση των ευρωπαϊκών χωρών, αν αυτό είναι η ευρωζώνη, αλλοίμονό μας.

Αν ευρωζώνη είναι η αναβίωση και η κατίσχυση του ρατσισμού εναντίον ολόκληρων λαών, φέρ' ειπείν των «ακαμάτηδων του Νότου», αν ευρωζώνη είναι η «συλλογική ευθύνη» των Ισπανών που δεν μπορούν να γίνουν Γερμανοί, αν ευρωζώνη είναι ο νέος θαυμαστός κόσμος των Τοκογλύφων, αν ευρωζώνη είναι μια οικονομική χούντα αν είναι μια γραφειοκρατική δικτατορία αν ευρωζώνη δεν είναι η Γαλλία, αλλά η Γαλλία του Βισύ, αν ευρωζώνη σημαίνει να έχει η Γερμανία υφυπουργό Ελλάδος, αν στο πλαίσιο της ευρωζώνης η Ελλάδα μπορεί να διαμελισθεί σε ειδικές οικονομικές ζώνες, η Ιταλία να διασπασθεί σε «περιοχές» πλούσιες ή φτωχές, η Τσεχία να ξαναγίνει προτεκτοράτο, αν ευρωζώνη σημαίνει επιστροφή της Ευρώπης στο 1914, τότε την έχουμε βάψει.

Αν ευρωζώνη είναι τα «βουλγάρικα» μεροκάματα, η εξώθηση των εργαζομένων στην ανεργία κατά μάζες, αν ευρωζώνη είναι η βάναυση καταφορολόγηση των αδυνάτων και ο φορολογικός παράδεισος των Δυνατών, αν ευρωζώνη είναι να μην έχεις να αγοράσεις πετρέλαιο για το σπίτι σου και στη γειτονιά σου να ξεφυτρώνουν συσσίτια για τους πεινασμένους, αν η ευρωζώνη είναι η θλίψη που θεριεύει μέσα σου, αν αυτό είναι η ευρωζώνη, αν χρειάζεσαι μεταπτυχιακό για να δουλέψεις λαντζέρης κι αν σε δουλεύει ο κομματικός κι ανεπάγγελτος καρεκλοκένταυρος αν η ενοχή που σου έχει υποβάλει και επιβάλει να νοιώθεις για αυτό που (δεν) είσαι η προπαγάνδα των σκύλων, αν αυτό είναι η ευρωζώνη, τότε θα την πάρει ο διάλος την ευρωζώνη.

Αν η Ευρωπαϊκή Ενωση που ευαγγελίσθηκε την ειρήνη και τη σύγκλιση μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών, εθνών και κρατών είναι μια ευρωζώνη φέουδων και τιμαρίων όπου οι αριθμοί συλλαμβάνουν τους ανθρώπους, αν ευρωζώνη είναι να μένουν οι Γερμανοί εργάτες δέκα χρόνια χωρίς αύξηση, ώστε να γίνει «ανταγωνιστική» η Γερμανία κι ύστερα να τρώει τις χώρες γύρω της μία-μία, αν ευρωζώνη είναι «ο τρόμος και η αθλιότητα» του Χρέους, αν αυτό είναι η ευρωζώνη τότε δεν υπήρξε ο Μπετόβεν, ούτε ο Γκαίτε, δεν υπήρξε το Βερντέν, ούτε το Στάλινγκραντ, δεν υπήρξε ποτέ η Παρισινή Κομμούνα, ούτε ο Ρούσβελ, ούτε η Οκινάουα, ούτε η έβδομη τέχνη, ούτε ο Ομηρος.

Αν αυτό είναι η ευρωζώνη, δηλαδή η κυρία Αννα Διαμαντοπούλου με τον Καρατζαφέρη αγκαλιά, ο Μπαρόζο και η επιστροφή της πείνας στην Ευρώπη, αν αυτό είναι η ευρωζώνη, τότε δεν υπήρξε τίποτε άλλο από κτίσεως Κόσμου παρά το αεικίνητον ενός Δ' Ράιχ.

Με όποιο όνομα κι αν αυτό επεσκέπτετο κάθε φορά τα σπίτια των ανθρώπων, Αττίλας η Μάστιγξ του Θεού, ή Μαύρη Πανώλης, ή Καλλιγούλας...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. από enet



Ιδιαίτερα καυστικός εμφανίστηκε ο Χάρρυ Κλυνν σχετικά με την προσφυγή της Χάγης που έγινε δεκτή από την ΠΓΔΜ.

«Ποια εθνικά μας θέματα; Πουλήσαμε την πατρίδα.
Ο Παπανδρέου πούλησε όλη την Ελλάδα.
Είμαστε προτεκτοράτο.
Δεν υπάρχει πια Ελλάδα.
Δεν είμαστε κυρίαρχο κράτος.
Δεν κάνουμε κουμάντο εμείς»,
πρόσθεσε.

Σημείωσε πως ο Παπανδρέου δεν έκανε τίποτα γι’ αυτό και διερωτήθηκε:
«Έστειλε κάποιον να αντιπροσωπεύσει τη χώρα.
Που ο ίδιος έτρεχε από πάρτι σε πάρτι και έβγαζε λόγους με τους δικτάτορες για να πάρει τα βραβεία ως ο μέγας στοχαστής;
Ποιος υπερασπίστηκε την Ελλάδα;»

Τι αξίζει στον Παπανδρέου σύμφωνα με τον ίδιο;
«Πρέπει να περάσει από λαϊκό δικαστήριο και να τον κρεμάσουν στην πλατεία Συντάγματος. Τώρα όμως»,
κατέληξε με στόμφο…

  • Σύγκρουση της οικογένειας Παπανδρέου με τους δελφίνους και τους επικριτές του Γιώργου!
Βαθιά προσβεβλημένη αλλά και πολιτικά απαξιωμένη αισθάνεται η οικογένεια Παπανδρέου μετά και από τις πρόσφατες δηλώσεις του κ. Μιχάλη Χρυσοχοΐδη αλλά και από ορισμένες άκομψες πρωτοβουλίες πρωτοκλασάτων στελεχών. Ασφαλείς πληροφορίες αναφέρουν ότι ο κ. Γιώργος Παπανδρέου συγκάλεσε αργά χθες το βράδυ οικογενειακό συμβούλιο στο οποίο παρέστησαν -πέραν των μελών της οικογένειας- και δύο - τρείς έμπιστοι, στενοί του συνεργάτες.

Κατά την διάρκεια της συζήτησης εκφράστηκαν όλες οι απόψεις και διατυπώθηκαν όλα τα πιθανά σενάρια για το τι ακριβώς θα πρέπει να πράξει από δω και πέρα ο κ. Γιώργος Παπανδρέου.

Κατά διάρκεια την πολύωρης συζήτησης κυριάρχησε η ανάλυση των όσων είπε ο κ. Χρυσοχοΐδης ενώ ο κ. Παπανδρέου εξήγησε και φαίνεται να ξεκαθάρισε ότι «σε αυτή την φάση είναι εξόχως δύσκολο αλλά και επικίνδυνο να διαγραφεί ο υπουργός Ανάπτυξης για την προσβλητική του συμπεριφορά τόσο απέναντι στον ίδιο όσο και σε ολόκληρη την κυβέρνηση και το κίνημα».

Οι ίδιοι κύκλοι αναφέρουν ότι αναζητήθηκε άλλος τρόπος να δοθεί απάντηση στον υπουργό ο οποίος- όπως επεσήμαναν πολλοί εκ των παρευρισκομένων- έχει 16 δισ. ευρώ στα συρτάρια του από το ΕΣΠΑ και δεν έχει κάνει τίποτα απολύτως μέχρι σήμερα. Αυτό είναι ένα από τα ευαίσθητα σημεία στο οποίο θα επικεντρώσουν όπως όλα δείχνουν οι άνθρωποι του προέδρου του ΠΑΣΟΚ προκειμένου να απαξιώσουν αλλά κυρίως για να ακυρώσουν την κριτική που άσκησε ο κλ. Χρυσοχοίδης.

Σχετικά με το ενδεχόμενο αποχώρησης του κ. Παπανδρέου από την προεδρεία του ΠΑΣΟΚ αλλά και τον χρόνο που θα μπορούσε να αναλάβει μια τέτοια πρωτοβουλία υπήρξαν διαφορετικές απόψεις.

«Δεν φεύγεις τώρα. Μετά από αυτό που έκανε ο Χρυσοχοίδης δεν είναι δυνατόν να παραιτηθείς. Αν το κάνεις θα ακολουθήσουν και άλλες παρόμοιες δηλώσεις από στελέχη και ενδεχομένως και Υπουργούς. Θα είσαι απολύτως ευάλωτος!» φέρεται να του είπε ο Ανδρίκος Παπανδρέου. Παράλληλα διατυπώθηκε και η άποψη ότι αποκαθιστώντας με κάποιο τρόπο τα πράγματα και φυσικά το όνομα Παπανδρέου -μετά από συμφωνία με τους κ.κ Βενιζέλο και Λοβέρδο- θα μπορούσε να δρομολογήσει την έξοδο του η οποία μάλιστα θα ήταν δυνατόν να σκηνοθετηθεί ώστε να μοιάζει ηρωική στηριζόμενη σε ένα καθ’ όλα πλασματικό ιδεόγραμμα της υπό κατάρρευση πολιτικής του προσωπικότητας!

«Ο πρώην Πρωθυπουργός οσονούπω θα αναλάβει πρωτοβουλίες και πολλά ζητήματα θα πάρουν τον δρόμο τους, αλλά και ορισμένοι θα μετανοήσουν για τον τρόπο που αποφάσισαν να διαχειριστούν την εσωκομματική κρίση στο ΠΑΣΟΚ» σημειώνει με νόημα στενός φίλος του κ. Παπανδρέου σε όσους ρωτούν για τα μελλούμενα…

  • Θα τετραπλασιαστεί το κατά κεφαλήν εισόδημα των Κυπρίων πολιτών!!!
  • Σχεδόν μισό τρις δολάρια ο ορυκτός πλούτος στο «οικόπεδο 12» της Κυπριακής ΑΟΖ
Πάνω από τα 450 δις δολάρια αναμένεται να αγγίξει το ποσό που μπορεί να αντληθεί στο οικόπεδο 12 της Κυπριακής ΑΟΖ, σύμφωνα με τον Δρ. Μιχάλη Οικονομίδη, καθηγητή του Cullen College of Engineering στο αμερικανικό Πανεπιστήμιο του Χιούστον.

Όπως ανέφερε στην εφημερίδα «Πολίτης», αν αυτά τα χρήματα πέσουν στην κυπριακή οικονομία, τότε το κατά κεφαλή εισόδημα θα διπλασιαστεί και αργότερα θα τετραπλασιαστεί!

Εντύπωση προκαλεί, η δήλωση του κ. Οικονομίδη ότι στο “οικόπεδο 12″ υπάρχει και πετρέλαιο, το οποίο σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του, αγγίζει τα 3,7 δις. βαρέλια.

Όπως είπε «αυτό το πετρέλαιο αξίζει πιο πολλά από το φυσικό αέριο και εκπλήσσομαι που κανείς δεν το αναφέρει».

Mιχάλης Χρυσοχοίδης: «Η διετής κυβέρνηση η δική μας οδήγησε σε αδιέξοδα. Οικονομικά, εθνικά, κοινωνικά. Οδήγησε σε φτώχεια και αποσύνθεση, εθνική ταπείνωση και εθνική αναξιοπρέπεια και τέλος οδήγησε σε εθνική αποδιοργάνωση»

Γιασπασάν ρε Μιχάλαρε, ασίκη, μάγκα και καραμπουζουκλή, σε ασπάζομαι χιαστί.

Κάργα σε γουστάρω ανεξίτηλε, καθότι πολύ μετράς ως άντρας και ως πολιτικός και ο λόγος σου βαρίδι που έτσι και πέσει χάμω, ανοίγει κρατήρα χιλιομετρικής διαμέτρου!

Όχι σαν μερικοί-μερικοί που τρώνε το μούσμουλο και καταπίνουνε και το κουκούτσι!

Πιτσούλας και βάλε είσαι ρε Μιχαλιό, που πήρες φόρα και σήκωσες την αναστηματατάρα σου την δίμετρη κι έβαλες μπρος τις στηθούκλες σου τις παλαγίσιες για να στείλεις να ράβει νταντέλα τον Γιωργάκη τον μαμάκια, τον άχρηστο, που και μονάχο να τον βάλεις να τρέξει σε αγώνα δρόμου, δεύτερος θα έρθει ο ξεφτίλας!

Εσυ τα ‘λεγες, βέβαια, ότι δεν κάνει το μαχούχαλο, αλλά που ν’ ακούσουν τα σκυφτάρια της κυβέρνησης που τους είχε το αμερικανάκι σήκω-σήκω, κάτσε-κάτσε. Πάμε ρε, να φύγουμε, τους έλεγες κι εκείνοι αμολάγανε αετό.

Κι εσύ ήσουνα πάλι εκείνος, όταν τα λέσια της κοινοβουλευτικής ομάδας χειροκροτούσαν όρθιοι τις παπαριές και τις κοτσάνες που αμόλαγε ο μυαλοκλαταρισμένος από βήματος Βουλής, που τους έλεγες, τι χειροκροτάτε ρε ξόανα, δε βλέπετε που το ζαβό μας δουλεύει φόρα παρτίδα και πάει να μας ρίξει στον τενεκέ με τη σαλαμούρα; Δε βλέπετε εμένα που τον μουντζώνω με χέρια και με πόδια; Εσύ τα ‘λεγες, αλλά ποιος να σ΄ακούσει ο έτσι, ο αλλιώτικος κι ο πασαλιμανιώτικος; Ο ζήτουλας κι ο ορντινάντζας;

Ή θα ξεχάσουμε που τους έλεγες, μην το ψηφίσετε το μνημόνιο ρε παιδιά, παγίδα του αμερικανοσταλμένου είναι που μας έμπασε στο ΔΝΤ και τώρα με το μνημόνιο πάει να μας πάρει και τα σώβρακα για να τα δώσει, μαζί με την Ελλάδα, ρεγάλο στις αιματορουφήχτρες του διεθνούς κεφαλαίου. Δεν παίρνετε παράδειγμα ρε ‘σεις από μένανε, που και το κεφάλι να με κόψουν δεν πρόκειται να ψηφήσω κανένα γαμημένο μνημόνιο;

Μόνο η Βασούλα σ’ άκουσε και ήταν έτοιμη να το ρίξει το όχι, αλλά μπροστά στον κίνδυνο να χρεοκοπήσει η Πατρί, κάνατε και τα δυο σας το παγώνι και δώσατε μια τελευταία ευκαιρία στον μυαλοτσαλαπατημένο, που κι αυτήν την πέταξε τελικά στα σκουπίδια… μαζί με ‘σας!

Εσύ τα ‘λεγες κολοσσιαίε, αλλά τα τσουτσούνια βαράγανε το πουλί τους και με τα δυο τα χέρια!

Εσύ τα ‘λεγες ουρανομήκη Μιχάλη… ΑΛΛΑ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΣΟΥ… γιατί στον ξύπνιο σου κουβάλαγες την πάπια του ζαβούλιακα.

Δουλικό ήσουνα και δουλικό θα μείνει ρε Μιχάλη… Και σ’ αυτήν την ξευτίλα κυβέρνηση του Παπαδήμιου, πάλι δουλικό είσαι. Και κόψε τις ταρζανιές και τα εκ των υστέρων χοντρά λόγια, γιατί όπως λέει κι ο λαός μας, τα λόγια σου με χόρτασαν και το φαί σου φάτο…

Χάρρυ Κλυνν



  • Ο καπιταλισμός είναι ολιγαρχία στην πράξη. Και η δημοκρατία είναι ο μεγαλύτερος και μοναδικός εχθρός αυτής της ολιγαρχίας

Ο καπιταλισμός δεν είναι ιδεολογία. Είναι πρακτική. Είναι ο τρόπος αποκόμισης κέρδους μέσω “επένδυσης”.

Στον κλασσικό καπιταλισμό επενδύεται χρήμα στην παραγωγή εμπορευμάτων, η οποία γίνεται όχι με σκοπό την ίδια χρήση και κατανάλωση των εμπορευμάτων από τον “παραγωγό” τους φυσικά. Αλλά την ανταλλαγή. Δηλαδή περισσότερο χρήμα. Το κέρδος προκύπτει από την διαφορά του χρήματος που επενδύθηκε, από το χρήμα που απέφερε η πώληση των προϊόντων. Και οφείλεται κυρίως στην ενσωμάτωση εργασίας στα εμπορεύματα. Δηλαδή στην απλήρωτη εργασία που τα εμπορεύματα ενσωματώνουν. (Χ-Ε-Χ’). Την γνωστή και ως υπεραξία.

Δηλαδή ο κλασσικός καπιταλιστικός κύκλος επενδύει στην παραγωγή εμπορευμάτων. Κάτι είναι κι αυτό. Φυσικά, η εκμετάλλευση του εργαζόμενου και η κλοπή της υπεραξίας παραμένει. Και μάλιστα παίρνει και εφιαλτικές διαστάσεις κατά περιόδους και περιοχές. Αν σκεφτούμε όλα αυτά τα εμπορεύματα που φτάνουν στην ευρώπη από την ανατολή και αλλού, πόση εκμετάλλευση ανθρώπων ενσωματώνουν. Και πόση ανθρώπινη δυστυχία. Από την εργασία για την παραγωγή των πρώτων υλών, την μεταποίηση (1,20 ευρώ ήταν το μεροκάματο στην Κίνα, 250 ευρώ το μηνιάτικο στην Βουλγαρία-Σκόπια κλπ κλπ) και την μεταφορά (καράβια με ναυτικούς από χώρες με απίστευτα χαμηλους μισθούς).

Κι αν συνυπολογίσουμε την κοινωνική και περιβαλλοντική “ευαισθησία” του καπιταλισμού (UCAR στην Ινδία, EXXON πετρελαιοφόρα στους ωκεανούς, SHELL στην Νιγηρία, MONSANTO σπόροι και φυτοφάρμακα, NESTLE στην Αφρική, κλπ), το κόστος του κλασσικού καπιταλισμού για την ανθρωπότητα είναι τεράστιο. Σε ανθρώπινο πόνο και σε περιβαλλοντική καταστροφή και εξάντληση φυσικών πόρων.

Ο “μοντέρνος” καπιταλισμός ΔΕΝ επενδύει πια στην παραγωγή. Διότι έχει βρει τρόπους να βγάζει περισσότερα επενδύοντας σε χρηματοπιστωτικά προϊόντα. Δηλαδή βγάζει κέρδος χωρίς καν να παραχθεί μια οδοντογλυφίδα.

Αυτού του τύπου η “επένδυση” είναι φυσικά παλαιόθεν γνωστή στον καπιταλισμό. Ηδη από την εποχή των δανείων της ελληνικής επανάστασης του 1821 και ακόμα παλιότερα. Δηλαδη η επένδυση σε “τίτλους”. (Χ-Τ-Χ’).

Ειδικά εξυπηρετεί αυτόν τον “μοντέρνο” καπιταλισμό το δημόσιο χρέος και τα δάνεια που παίρνει ένα δημόσιο.

Εδώ και παραπάνω από δύο αιώνες, οι “μοντέρνοι” καπιταλιστές-χρηματοπιστωτές έχουν τελειοποιήσει τεχνικές οικονομικής απομύζησης χωρών και χωρών. Δια του δανεισμού ενός δημοσίου.

Από το 1970 και μετά μάλιστα, το σύστημα έχει ξεφύγει εντελώς με τις αγορές ομολόγων και παραγώγων. Και τελευταία με την τεχνολογία της πληροφορικής έχει την δυνατοτητα να κάνει “επενδύσεις” μέσω υπολογιστών, για κλάσματα του δευτερολέπτου, στην άλλη άκρη του κόσμου. Και μάλιστα εντελώς αυτοματοποιημένα και χωρις καν την ανθρώπινη μεσολάβηση.

Ο κύκλος Χ-Τ-Χ’ του “μοντέρνου” καπιταλισμού, δηλαδή η επένδυση σε “τίτλους” και όχι στην παραγωγή εμπορευμάτων, δίνει περισσότερα κέρδη. Και μάλιστα σε πολύ πολύ σύντομο χρόνο. Χωρίς να παραχθεί οτιδήποτε. Ετσι έχουμε το φαινόμενο μεγάλες βιομηχανικές και γενικά παραγωγικές επιχειρήσεις, μεγάλες βιομηχανίες διεθνώς, να προτιμουν να επενδύουν τα κεφάλαιά τους στις διάφορες χρηματαγορές. Και όχι στην παραγωγή και την πραγματική οικονομία.

Ο “μοντέρνος” καπιταλισμός δεν χρησιμοποιεί πια τόσο συχνά τις κανονιοφόρους όσο την νομοθεσία και τους διεθνείς κανονισμούς. Η διεθνής αγορά παραγώγων ουσιαστικά δεν υπόκειται σε κανέναν έλεγχο. Αλλά ακόμη και στα διεθνή χρηματηστήρια ο έλεγχος είναι ελλιπέστατος.

Ετσι με τον δανεισμό (την στιγμή του δανεισμού “παράγεται” χρήμα που ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ) και ειδικά τον διεθνή δανεισμό του δημοσίου κάθε χώρας, την τιτλοποίηση αυτών των δανείων, την τιτλοποίηση των κινδύνων αποπληρωμής τους και άλλες μεθόδους, “παράγεται” χρήμα που ΔΕΝ αντιστοιχεί σε εμπορεύματα ή γενικώς σε πλούτο που παρήχθη από την πραγματική οικονομία. Το λεγόμενο “πέτσινο” χρήμα. Που δεν αντιστοιχεί σε εμπορεύματα.

[Το χρήμα ως μέσο ανταλλαγής οφείλει να αντιστοιχεί σε εμπορεύματα. Και όχι σε χρυσό ή κάτι παρόμοιο. Διότι αυτού του τύπου "χρυσά" αντικρύσματα και η λογική τους, δεν έχουν λογική. Είναι ένα χρηματιστικό κόλπο. Διότι αν προεκτείνουμε την λογική του, τότε θα δούμε πως και το "χρυσό" αντίκρυσμα ή κάλυμμα, χρειάζεται κι εκείνο ένα αντίκρυσμα, και πάει λέγοντας. Το χρήμα λοιπόν, για να μην είναι πληθωριστικό, οφείλει να αντιστοιχει σε πραγματικό πλούτο που παρήχθη με ανθρώπινη εργασία, και απλώς να διευκολύνει στην ανταλλαγή των εμπορευμάτων. Και όχι να γίνεται το ίδιο το χρήμα ένα εμπόρευμα.]

Ετσι έχουμε διάφορα “κουφά” φαινόμενα που συνδέονται με το χρήμα. Για παράδειγμα ενώ το ακαθάριστο προϊόν του πλανήτη (το αντίστοιχο του ΑΕΠ μιας χώρας), δηλαδή ο συνολικός ετήσιος τζίρος του πλανήτη είναι 50 τρις, υπάρχουν διαθέσιμα 1000 τρις και πλέον για δανεισμό διεθνώς. Επίσης το σύνολο των εξαγωγών του πλανήτη ΔΕΝ συμφωνεί με το σύνολο των εισαγωγών του πλανήτη. Λες και έχουμε συναλλαγές με εξωγήϊνους.

Ολα αυτά τα παραπάνω σημαίνουν πως η αρπακτική και απάνθρωπη φύση του καπιταλιστικού συστήματος είναι πάντα παρούσα σε κάθε παραλλαγή του. Κλασσική και μοντέρνα. Ενός συστήματος που έχει αφεθεί να λειτουργεί χωρίς κανόνες έτσι κι αλλιώς. Βασισμένο πάνω σε μυθεύματα όπως η “ελευθερία της αγοράς” ή η “αυτορρύθμιση των αγορών” κλπ.

Ούτως ή άλλως ο καπιταλισμός μισεί την ελεύθερη αγορά. Παρά τις περί αντιθέτου διαβεβαιώσεις. Ξεκινάει από καρτελ επιχειρήσεων, πάει στο ολιγοπώλιο και έπειτα στο μονοπώλιο. Η φύση του είναι η συσσώρευση. Η γιγάντωση. Η κατάκτηση. Αν τον αφήσουμε να δράσει μόνος του, θα φτάσει στο έσχατο όριο που είναι η ύπαρξη μιας και μόνης εταιρίας παγκοσμίως η οποία θα έχει εξαγοράσει όλες τις άλλες και θα κατέχει το σύνολο του παγκόσμιου πλούτου. Ενώ όλοι εμείς θα είμαστε υπάλληλοί της. Χωρίς κανένα δικό μας περιουσιακό στοιχείο. Κάτι που είχε νομίζω γίνει και ταινία επιστημονικής φαντασίας.

Ολα αυτά μπορεί και τα κάνει ο καπιταλισμός με μια και μόνη μέθοδο: ελέγχοντας την πολιτική εξουσία, με διάφορους τρόπους. Βασικά για να δουλέψει ο καπιταλισμός απαιτεί κοινοβουλευτισμό. Δηλαδή αντιπροσώπευση μακράς θητείας. Και μάλιστα με νόμιμη την επανεκλογή των ίδιων και των ίδιων προσώπων. Δηλαδή εκλογές ανά τετραετία και πάντα με τους ίδιους και τους ίδιους στην εξουσία.

[Και στον υπαρκτό σοσιαλισμό -ΕΣΣΔ, Κίνα κλπ- είχαμε και έχουμε επίσης κοινοβουλευτισμό. Του ενός κόμματος φυσικά. Δηλαδή έχουμε και εκεί αντιπροσώπευση και ΟΧΙ φυσικά λαϊκή εξουσία, δηλαδή δημοκρατία. Το ίδιο "κοινοβουλευτικό" σύστημα αντιπροσώπων μακράς θητείας με απεριόριστες επανεκλογές -κάλπη πάντα και όχι κλήρωση- έχουμε και σε όλα τα κόμματα αριστερά και δεξιά, στα σωματεία, και μέχρι στους μοτοσυκλετιστικούς ομίλους]

Αυτούς τους επαγγελματίες της εξουσίας ο καπιταλισμός έχει φροντίσει να τους σπουδάσει, να τους εξαγοράσει, να τους εκβιάσει και γενικώς να τους ελέγχει με κάθε τρόπο. Διότι ο καπιταλισμός ΔΕΝ μπορεί να κάνει όλα όσα κάνει πάντα με νόμιμο τρόπο και χωρίς διαφθορά. Δεν μπορεί να εμφανίσει όλες τις μεθόδους του ως νόμιμες και να τις νομοθετήσει, παρότι συνήθως ελέγχει την νομοθετική εξουσία στις περισσότερες αν όχι σε όλες τις χώρες. Ετσι αναγκάζεται και να …παρανομεί. Ουσιαστικά μπορούμε να δούμε τον καπιταλισμό και ως ποινικό φαινόμενο. Και πράγματι εν μερει είναι ποινικό φαινόμενο. Η πιο μεγάλη του απάτη ως σύστημα, ποινικά πάντα, είναι πως εμφανίζεται ως στυλοβάτης της δημοκρατίας, ενώ ουσιαστικά είναι μια χουντική οικονομική και πολιτική ολιγαρχία.

Ομως το ότι ο καπιταλισμός ειναι ΚΑΙ ποινικό φαινόμενο δεν σημαίνει πως πρέπει να τον αντιμετωπίσουμε αποκλειστικά ως τέτοιο. Δεν αρκεί δηλαδή να γιατρέψουμε ή να τιμωρήσουμε τα ποινικά του ανομήματα για να πάρουμε ένα ανθρώπινο σύστημα. ΔΕΝ θα πάρουμε ένα ανθρώπινο σύστημα.

Διότι η καπιταλιστική επένδυση μεγάλης κλίμακας οδηγεί πάντα στην συσσώρευση της οικονομικής ανισότητας. Σε ανισότητα μεγάλης κλίμακας. Αρα ακόμη κι αν αντιμετωπίσουμε ποινικά ορισμένες πλευρές του καπιταλισμού, που πρέπει να το κάνουμε αν θέλουμε να ζήσουμε σε ανθρωπινώτερες κοινωνίες μέχρι να τον υπερβούμε, πάλι θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε την ΣΥΣΣΩΡΕΥΤΙΚΗ του φύση, και την τάση του για γιγαντισμό και μονοπώλιο. Δηλαδή την εκμεταλλευτική του φύση ως οικονομικό σύστημα.

Ο καπιταλισμός και η αντακάκλασή του ο σοσιαλισμός (δηλαδή ο κρατικός μονοπωλιακός καπιταλισμός) δεν αντιμετωπίζονται παρά με δημοκρατία. Δηλαδή με εφαρμογή στην πράξη της λαϊκής κυριαρχίας. Και ο λόγος είναι απλός.

Καπιταλισμός και δημοκρατία είναι δυο ασύμβατα πράγματα. Ο καπιταλισμός αγαπά την συσσώρευση, την οικονομική και την συσσώρευση της πολιτικής εξουσίας. Είναι σωρευτικός τύπος. Ενώ η δημοκρατία θεωρεί αυτή την συσσώρευση πλούτου και πολιτικής εξουσίας, σαν τον μεγαλύτερο κίνδυνο που μπορεί να διατρέξει. Εξού και οι χορηγίες και οι λειτουργίες, (καθώς και η “αντίδοσις” κλπ κλπ) των αρχαίων δημοκρατιών.

Ο καπιταλισμός είναι ολιγαρχία στην πράξη. Και η δημοκρατία είναι ο μεγαλύτερος και μοναδικός εχθρός αυτής της ολιγαρχίας.

Θραξ ο Αναρμόδιος


  • Περισσότεροι από 20.000 νεόπτωχοι συνωστίζονται έξω από τα ιδρύματα που διανέμουν φαγητό σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Ελληνες το 60%, οι περισσότεροι χαμηλοσυνταξιούχοι ή πρόσφατα απολυμένοι

Δραματική είναι η αύξηση των ανθρώπων που καταφεύγουν στα συσσίτια του Δήμου Αθηναίων. Τους τελευταίους μήνες καταγράφεται αύξηση κατά 40%, με τους Ελληνες να είναι συντριπτικά περισσότεροι

Σοκ προκαλούν τα στοιχεία για τον αριθμό των Ελλήνων που καταφεύγουν στα συσσίτια των δήμων και των ενοριών. Τουλάχιστον 10.000 μερίδες διανέμει καθημερινά η Αρχιεπισκοπή και άλλες 3.500 διαθέτει ο Δήμος Αθηναίων στο Ιδρυμα Αστέγων, στο οποίο γίνονται καθημερινά τρία συσσίτια. Πρώην επιχειρηματίες, μισθωτοί που απολύθηκαν από τη δουλειά τους, άνθρωποι που λίγους μήνες πριν δεν τους είχε απασχολήσει ποτέ η επιβίωση, σήμερα συνωστίζονται για ένα πιάτο φαγητό στις ουρές των συσσιτίων.

Το προφίλ των ανθρώπων που αναζητούν φαγητό στα συσσίτια τους τελευταίους μήνες, έχει αλλάξει σχεδόν ριζικά, με την είσοδο ανέργων, χαμηλοσυνταξιούχων, μονογονεϊκών οικογενειών, ανθρώπων που έχασαν την επιχείρηση, το σπίτι τους ή ανθρώπων με πενιχρό μισθό που δεν επαρκεί για να συντηρήσουν στοιχειωδώς τα εξαρτημένα μέλη της οικογένειάς τους.

Τα στοιχεία είναι αποκαρδιωτικά, καθώς ο κατάλογος των ανθρώπων που αδυνατούν να ανταποκριθούν στις βασικές ανάγκες διαρκώς αυξάνεται. Η κρίση δεν αφορά μόνο την Αθήνα, καθώς στην υπόλοιπη Ελλάδα στα ημερήσια συσσίτια δήμων και εκκλησιών διανέμονται 250.000 μερίδες φαγητού. Στην Αθήνα, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία που προκύπτουν από έρευνα που έγινε για λογαριασμό της ΜΚΟ «Αποστολή της Εκκλησίας της Ελλάδας», η συμμετοχή στα συσσίτια αυξήθηκε τους τελευταίους μήνες κατά 40%, με τους Ελληνες να είναι συντριπτικά περισσότεροι από τους μετανάστες.

Καθημερινά μοιράζονται 10.000 μερίδες φαγητού σε 5.000 ανθρώπους, από τους οποίους 2.414 είναι άνδρες, 2.312 γυναίκες και 274 παιδιά.

Στα όρια κοινωνικού κραχ η χώρα

Το 60% είναι Ελληνες και ακολουθούν μετανάστες από αφρικανικές χώρες (16,6%), χώρες της πρώην Ανατολικής Ευρώπης (13,8%) και ασιατικές χώρες (9,6%). Οι μισοί είναι ηλικίας μεγαλύτερης των 50 ετών (2.548 άτομα), ενώ αμέσως μετά είναι τα άτομα ηλικίας από 31 έως 50 ετών (1.574 άτομα). Οι διαρκώς αυξανόμενες ανάγκες δημιούργησαν και άλλες δράσεις που περιλαμβάνουν αποστολή δεμάτων φαγητού που προορίζονται για ελληνικές οικογένειες που ζουν στα όρια της φτώχειας.

Δράση «Μπορούμε»
Εκτός από τους δήμους και την Εκκλησία, σημαντική είναι η συνεισφορά εθελοντών, όπως για παράδειγμα της δράσης «Μπορούμε», στην οποία συμμετέχουν εταιρείες εστίασης που προσφέρουν τα φαγητά που περισσεύουν.

Στα όρια κοινωνικού κραχ η χώρα

Μέσα από την ιστοσελίδα «www.boroume.gr» εταιρείες που θέλουν να προσφέρουν, συμπληρώνουν σχετική αίτηση, ενώ έχουν τη δυνατότητα να συλλέξουν πληροφορίες για τα πλησιέστερα στην περιοχή τους συσσίτια. Την αρχή έκαναν ένα εστιατόριο στο Κολωνάκι, ακολούθησαν φούρνοι και αλυσίδες τροφίμων που διαθέτουν το φαγητό τους σε ανθρώπους που το έχουν πραγματικά ανάγκη.

Στην πρωτοβουλία του «Μπορούμε» συμμετέχουν μέχρι τώρα μικρά αναψυκτήρια, φούρνοι και εστιατόρια στο κέντρο της Αθήνας, στο Νέο Φάληρο, στους Αγίους Αναργύρους και στη Φιλοθέη, ενώ ήδη βοηθάνε στη σίτιση περίπου 27.000 ανθρώπους την εβδομάδα.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ

Στα 14 έφτασε ο αριθμός των τραπεζιών αγάπης, που στήνει κάθε μεσημέρι η μητρόπολη Θεσσαλονίκης σε ισάριθμες ενορίες

Στα 14 έφτασε ο αριθμός των τραπεζιών αγάπης, που στήνει κάθε μεσημέρι η μητρόπολη Θεσσαλονίκης σε ισάριθμες ενορίες


Και αποστολές φαγητών στα σπίτια απόρων

Καθημερινά καταγράφονται νέες περιπτώσεις ατόμων που καταφεύγουν στα συσσίτια. Οι δήμοι, ο ένας μετά τον άλλον, αρχίζουν να οργανώνουν συσσίτια, ακόμη και εκείνοι των βορείων προαστίων. Δήμοι σε πολλές περιοχές της χώρας, όπως για παράδειγμα Αθήνα, Κηφισιά, Ηλιούπολη, Λάρισα, Πάτρα κ.ά. οργανώνουν δράσεις, με τη μορφή συσσιτίων, διάθεσης τροφίμων από τις τράπεζες τροφίμων και άλλων ειδών που διαθέτουν σε ημερήσια βάση ή σε τακτές ημερομηνίες αποστολής φαγητού στο σπίτι σε ανήμπορα μοναχικά άτομα.

«Κάποτε από τα μαγαζιά μου περνούσε όλη η Αθήνα. Τα χρέη με έπνιξαν, πούλησα τα σπίτι μου και τώρα ζω από την Πρόνοια», λέει ο 74χρονος, πρώην επιχειρηματίας, Ν. Παπαδόπουλος στη ρεπόρτερ του «Εθνους»

«Κάποτε από τα μαγαζιά μου περνούσε όλη η Αθήνα. Τα χρέη με έπνιξαν, πούλησα τα σπίτι μου και τώρα ζω από την Πρόνοια», λέει ο 74χρονος, πρώην επιχειρηματίας, Ν. Παπαδόπουλος στη ρεπόρτερ του «Εθνους» Α. Καρίμαλη

Στην Κηφισιά, σύμφωνα με τον δήμαρχο, Ν. Χιωτάκη, συνολικά 30 οικογένειες δεν μπορούν να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες, και η κοινωνική υπηρεσία του δήμου τούς στέλνει καθημερινά το φαγητό στο σπίτι.

Ν. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, 74 ΕΤΩΝ
«Εφτασα στο τελευταίο στάδιο της εξαθλίωσης»

«Αν μου έλεγαν πριν πέντε χρόνια ότι θα είχα φτάσει στο σημείο να μην έχω να πληρώσω ούτε το φαγητό μου, θα γελούσα. Σήμερα βρίσκομαι στο τελευταίο στάδιο της εξαθλίωσης. Δεν θέλω να ξέρουν οι γνωστοί μου ότι ζω από τα συσσίτια του δήμου». Τα λόγια του κ. Νίκου Παπαδόπουλου συγκλονίζουν ακόμα περισσότερο όταν διηγείται τη ζωή του: «Είχα δύο καταστήματα με λευκά είδη από τα μεγαλύτερα, στο κέντρο της Αθήνας. Με ήξερε όλη η πόλη. Το πρώτο μαγαζί έκλεισε όταν άνοιξαν τα κινέζικα. Μετά χώρισα από τη γυναίκα μου και έχασα και το δεύτερο κατάστημα, γιατί ήταν στο όνομά της. Είχα χρέη και αναγκάστηκα να πουλήσω το σπίτι μου, το οποίο ήταν σε καλή περιοχή του κέντρου και έμεινα στον δρόμο. Σήμερα ζω σε μια υπόγεια γκαρσονιέρα και έρχομαι στο συσσίτιο του δήμου και τρώω. Αν δεν υπήρχε κι αυτό, δεν θα τα έβγαζα πέρα. Κι ας τρώμε καθημερινά νερόβραστα μακαρόνια». Ν. Παπαδόπουλος 74 χρονών. Η πενιχρή σύνταξη δεν αρκεί ούτε για τα φάρμακά του και, όπως μας λέει, αυτό που τον πληγώνει περισσότερο είναι να βλέπει νέους ανθρώπους να ζητούν επιπλέον μερίδες για τα παιδιά τους, στο σπίτι. «Δεν φτάνει το φαγητό να καλύψει τους πεινασμένους της Αθήνας, που δυστυχώς αυξάνονται».

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΕΦΑΝΗΣ, ΠΡΩΗΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΑΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΕΦΑΝΗΣ, ΠΡΩΗΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΑΣ
«Εχω πια συμβιβαστεί με το δράμα που ζω»

Πριν από λίγα χρόνια η ζωή του κυλούσε σε διαφορετικούς ρυθμούς. Ιδιοκτήτης δύο μεγάλων καταστημάτων, αρτοποιίας και ζαχαροπλαστικής, οικογενειάρχης με τρία παιδιά, μεγάλο σπίτι σε καλή περιοχή της Αθήνας, αυτοκίνητο, εξοχικό. Κάποιοι λάθος χειρισμοί, σε επαγγελματικό και προσωπικό επίπεδο, έφεραν τον κ. Γιώργο Μπεφάνη, 50 ετών, στο χείλος της οικονομικής καταστροφής. Οι προσπάθειες για να «ορθοποδήσει» συνέπεσαν με την οικονομική κρίση και δεν του άφησαν περιθώρια για δεύτερη ευκαιρία στη ζωή του. Και κάπως έτσι έχασε τα πάντα. Οικογένεια, φίλους, συνεργάτες.

Σήμερα ζει σε ξενώνα αστέγων και τον τελευταίο χρόνο τρώει καθημερινά στο συσσίτιο του Δήμου Αθηναίων.

Τον συναντήσαμε έξω από το προαύλιο, να περιμένει υπομονετικά τη σειρά του. Δεν δίστασε να μιλήσει, να φωτογραφηθεί και να μας πει το όνομά του. «Δεν ντρέπομαι. Εχω πια συμβιβαστεί με το δράμα που ζω καθημερινά. Με πληγώνει όμως που δεν έχω δεύτερη ευκαιρία στη ζωή μου», τονίζει και προσθέτει: «Οι τσέπες μου είναι άδειες. Και να φανταστείτε ότι πριν από λίγα χρόνια δεν ήξερα τι να κάνω τα λεφτά. Τώρα έρχομαι στο συσσίτιο και τρώω νερόβραστα μακαρόνια ίσα ίσα για να ζω. Χτύπησα πολλές πόρτες για δουλειά. Δεν με δέχθηκε κανείς. Πήγα ακόμα και σε παλιούς μου υπαλλήλους που έχουν δικά τους αρτοποιεία. Δυστυχώς είχα την ίδια τύχη. Δεν υπήρχε θέση για το πρώην αφεντικό τους. Και δεν τους αδικώ. Η οικονομική κρίση έχει τσακίσει τους περισσότερους. Ολοι απολύουν κανείς δεν προσλαμβάνει».

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΚΑΡΙΜΑΛΗ
ΦΩΤΟ ΚΩΣΤΑΣ ΠΟΛΥΒΙΟΣ

4.000 ΠΙΑΤΑ ΜΟΙΡΑΖΟΝΤΑΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
«Κανένας νηστικός στην πόλη» το σύνθημα δήμων - Εκκλησίας

Αντιστράφηκε η αναλογία των αλλοδαπών και των Ελλήνων που καταφεύγουν στα συσσίτια στη Θεσσαλονίκη και οι τελευταίοι, που πριν ξεκινήσει η κρίση ήταν περίπου στο 30%, έχουν ήδη διπλασιαστεί. Για πρώτη φορά παρουσιάζονται οικογένειες μαζί με τα παιδιά τους που τους λείπει κι ένα πιάτο φαγητό.

Σχεδόν 4.000 άτομα παίρνουν καθημερινά φαγητό από τα συσσίτια αγάπης των δήμων και των μητροπόλεων της Θεσσαλονίκης, τα οποία έχουν ως στόχο να μη μείνει «κανένας νηστικός άνθρωπος στη Θεσσαλονίκη».

Στα 14 έφτασε ο αριθμός των τραπεζιών αγάπης, που στήνει κάθε μεσημέρι η μητρόπολη Θεσσαλονίκης σε ισάριθμες ενορίες, το ένα μάλιστα από αυτά, το μεγαλύτερο, στην ενορία του Αγίου Δημητρίου γίνεται σε συνεργασία με τον δήμο και κάθε μήνα προστίθενται καινούργια άτομα που δεν έχουν ένα πιάτο φαγητό.

«Η εικόνα όσων έρχονται στα συσσίτια είναι πλέον τελείως διαφορετική. Παρατηρούμε ότι έχει μειωθεί ο αριθμός των αλλοδαπών και έχει αυξηθεί κατά πολύ ο αριθμός των Ελλήνων που δεν έχουν ένα πιάτο φαγητό. Η αναλογία είναι πια 30% ξένοι και 70% Ελληνες, ενώ τα προηγούμενα χρόνια ήταν αντίστροφο το ποσοστό. Διανέμουμε καθημερινά περίπου 1.400 μερίδες φαγητό και μακάρι να μπορούσαμε να δώσουμε περισσότερες», λέει στο «Εθνος» ο αρχιερατικός επίτροπος του Φιλόπτωχου Ταμείου της μητρόπολης Θεσσαλονίκης, αρχιμανδρίτης Δαβίδ Τζιουμάκας.

Η μητρόπολη Θεσσαλονίκης μελετά σοβαρά το ενδεχόμενο την καινούργια χρονιά να αυξήσει τον αριθμό των μερίδων που προσφέρονται στα συσσίτια, καθώς έχουν διπλασιαστεί οι άποροι που προσέρχονται και ζητούν βοήθεια σε τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης. Για τον λόγο αυτό, και παρά την οικονομική κρίση, αποφασίστηκε να γίνει τελικά ο έρανος αγάπης από τις 13 έως τις 19 Δεκεμβρίου, προκειμένου να συγκεντρωθούν χρήματα και να βοηθηθούν όσοι έχουν ανάγκη. Είκοσι συσσίτια διοργανώνονται καθημερινά από την Ιερά Μητρόπολη Νεαπόλεως-Σταυρουπόλεως στη δυτική Θεσσαλονίκη, όπου σιτίζονται περίπου 2.500 άτομα. Η εικόνα είναι απογοητευτική, καθώς εμφανίζονται ολόκληρες οικογένειες με μικρά παιδιά που τους λείπει ακόμη και ένα πιάτο φαγητό.

Το πιο πολυπληθές τραπέζι αγάπης είναι αυτό της ενορίας Αγίων Πάντων στην περιοχή του σιδηροδρομικού σταθμού, ενώ στον Δενδροπόταμο το συσσίτιο για τα παιδιά, εκτός από το μεσημεριανό φαγητό, περιλαμβάνει και πρωινό πριν από την έναρξη των μαθημάτων στο σχολείο.

Ενα συσσίτιο την ημέρα σε συνεργασία με τον Δήμο Καλαμαριάς διοργανώνει η μητρόπολη Καλαμαριάς και Νέας Κρήνης. «Οι 17 ενορίες μας προσπαθούν να βοηθήσουν όπως μπορούν», μας είπε ο υπεύθυνος του Φιλόπτωχου Ταμείου της μητρόπολης, π. Κωνσταντίνος.

Το συσσίτιο δίνεται σε αίθουσα του δήμου, στην οδό Αμισού και Παπανικόλα και σε αυτό προσφέρουν εθελοντικά πολλές γυναίκες από όλη την Καλαμαριά, ενώ ο έρανος αγάπης θα γίνει 11-14 Δεκεμβρίου και η μητρόπολη απευθύνει έκκληση στους πολίτες για να ανταποκριθούν.

ΜΑΡΙΑ ΡΙΤΖΑΛΕΟΥ