Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

15 Φεβ 2015

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Πριν από τρεις εβδομάδες, η ελλαδική κοινωνία έδωσε την εντολή διακυβέρνησης της χώρας σε έναν πολιτικό σχηματισμό που, εύλογα, κινούσε τη δυσπιστία των ορθολογικά σκεπτόμενων πολιτών:
Δεν είχε εμφανίσει συγκροτημένο κοινωνικό πρόγραμμα, κοινωνικές σκοποθεσίες, ο πολιτικός αυτός σχηματισμός. Μιλούσε μόνο για διαχειριστικές προτάσεις, μυωπικά οικονομίστικες, ωσάν η χώρα να περνούσε μιαν εφήμερη κρίση και όχι βυθισμό σε παραλυτική παρακμή, διολίσθηση σε πρωτογονισμό μανιασμένης ιδιοτέλειας. Δεν παρουσίασε ποτέ ο πολιτικός αυτός σχηματισμός θέσεις του για την παιδεία (και όχι απλώς για τα τεχνικά προβλήματα της εκπαίδευσης), για εξωτερική πολιτική γόνιμης και ρεαλιστικής ελληνικής ιδιοπροσωπίας, για την εντόπια γαγγραινώδη παραποίηση του συνδικαλισμού, τη λειτουργική αχρήστευση της Δικαιοσύνης.

Είχε έναν νέο σε ηλικία αρχηγό ο συγκεκριμένος πολιτικός σχηματισμός, με ηγετικά χαρίσματα καταφανώς υπέρτερα των φθαρμένων θλιβερών μετριοτήτων που επιβίωναν σε όλα τα άλλα παρακμιακά απομεινάρια του κομματικού συστήματος. Αλλά είχε και παρελθόν πολύ βεβαρημένο ο ίδιος σχηματισμός: Σαράντα ολόκληρα χρόνια στα σχολειά και στα πανεπιστήμια, στη δημοσιογραφία και στα ηλεκτρονικά μέσα, συνολικά στο πεδίο της «διανόησης», λειτουργούσε σαν Ζντανοφικός φασιστικός εφιάλτης, με μεθόδους και νοοτροπία τρομοκρατών. Επιπλέον, στο όνομα του ιστορικο-υλιστικού διεθνισμού, πρακτόρευε απροκάλυπτα τη φανατισμένη τυφλότητα του σκοπιανού εθνικισμού, τις ραδιουργίες του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής, τη μεθοδική αγλωσσία και τη στρέβλωση της ιστορικής συνείδησης των Ελλήνων.

Με αυτές τις προδιαγραφές ανέλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ την εντολή να κυβερνήσει τη χώρα. Και με την ανάληψη της εντολής αρχίζει το αναπάντεχο, η έκπληξη: Για πρώτη φορά στα ελλαδικά πολιτικά χρονικά, κόμμα που θριάμβευσε στις εκλογές σχηματίζει κυβέρνηση με δεκατέσσερα από τα μέλη της (ναι, 14) να είναι εξωκοινοβουλευτικές προσωπικότητες – ποτέ κόμμα δεν είχε τολμήσει τέτοια κοινωνική επιστράτευση. (Το καθεστώς ώς τώρα ήταν: ο πρωθυπουργός να μοιράζει τα υπουργεία για να εξοφλήσει ιδιοτελέστατα προσωπικά χρωστούμενα ή για να κολακέψει εκλογικές περιφέρειες).

Δεύτερη έκπληξη: οι ικανότητες και το ύφος - ήθος των υπουργών, τουλάχιστον όσων ενεργοποιήθηκαν αμέσως και με φρενήρεις ρυθμούς για τα επείγοντα προβλήματα της χώρας. Ολόκληρη η Ευρώπη ξαφνιάζεται, μαζί κι ένα ευρύτερο διεθνές περιβάλλον – το μαρτυρεί η πρωτοφανής, απίστευτη έκταση και ένταση ενδιαφέροντος Τύπου και ηλεκτρονικών μέσων για την Ελλάδα και τα προβλήματά της. Αντί για την εικόνα άτολμων, συμπλεγματικών μετριοτήτων διορισμένων (ως εικός) από τους δανειστές για να εκπροσωπούν τα συμφέροντα της Ελλάδας έναντι των δανειστών, περάσαμε στην εικόνα προσωπικοτήτων με εκπληκτικές ικανότητες, σπάνια κατάρτιση, αστραφτερή ευτολμία, φανερή, εργώδη προετοιμασία και πίστη μαχητική στο δίκιο της χώρας τους.

Πότε και πώς προγραμματίστηκαν και οργανώθηκαν αστραπιαία οι περιοδείες του πρωθυπουργού και του υπουργού Οικονομικών στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, στην έδρα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Πότε και πώς εξασφαλίστηκαν οι συναντήσεις τους με τους κορυφαίους των ισχυρών της Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ενωσης, το πλήθος των συνεντεύξεων στον διεθνή Τύπο και στις τηλεοράσεις. Κυρίως, από πού και πώς ξεπήδησε αυτό το απαρόμοιαστο ανθρώπινο υλικό, να εκπροσωπεί μιαν Ελλάδα που είχε ταυτιστεί διεθνώς στις συνειδήσεις με τη φαυλότητα, τη λαμογιά, την ανικανότητα και βουλιμική χωριατιά – πολιτικοί δίχως το κάτσιασμα της μειονεξίας και χαμόγελα λακέδων μπροστά στα αφεντικά τους, αλλά με ραχοκοκαλιά και αξιοπρέπεια, ηρεμία και αποφασιστικότητα.

Η έκπληξη δεν εξουδετερώνει την κριτική σκέψη και στάση, δεν ξεχνάμε την καταγωγή του ΣΥΡΙΖΑ και το παρελθόν του. Αλλά είναι ψυχοπαθολογική εμπάθεια και μικρόνοια να κλείνουμε τα μάτια μπροστά σε αυτό που βλέπουμε, επειδή δεν δικαιολογείται από το παρελθόν του. Επιτέλους, η πειστικότερη γλώσσα για τον ψυχικά υγιή πολίτη είναι η σημειωτική (γλώσσα των σημείων): Ο υπουργός Οικονομικών να ταξιδεύει σε «οικονομική» θέση και να κοιμάται κατάκοπος δίπλα σε τυχαίους συνεπιβάτες, πετώντας από πρωτεύουσα σε πρωτεύουσα για να συναντηθεί με τους «τα πρώτα φέροντας» στην Ευρώπη. Και την ίδια στιγμή να καταργούνται στην Ελλάδα οι προκλητικοί στόλοι υπουργικών και βουλευτικών αυτοκινήτων, να βγαίνουν σε πλειστηριασμό πρωθυπουργικά αεροσκάφη.

Η γλώσσα των «σημείων», η σημειωτική γλώσσα, καθρεφτίζει το ήθος και το φρόνημα του ανθρώπου, τα κίνητρα και τις προθέσεις του, ασυγκρίτως εναργέστερα από τη γλωσσική εκφραστική. Τις προγραμματικές δηλώσεις του πρωθυπουργού τις κατέστησε επίσης μιαν έκπληξη η γλώσσα του σώματός του, το γνήσιο πάθος εκφοράς του λόγου – «έβαλε την ψυχή του» σε αυτά που έλεγε. Οταν στο τέλος εγκατέλειψε το χειρόγραφο για να εκφραστεί αυθόρμητα, η συγκίνηση έσπασε τη φωνή του, ήταν ολοφάνερο. Εκείνη η στιγμή, η ανεπιτήδευτη εκρηκτική συγκίνηση, ήταν αυτό που περίμεναν δεκαετίες ολόκληρες οι Ελληνες: Να δουν επιτέλους έναν πολιτικό να μιλάει με πόνο ψυχής για την κοινωνία και την πατρίδα του, όχι σαν δασκαλεμένος διαφημιστής απορρυπαντικών ή αλλαντικών.

Αυτή η κυβέρνηση δεν αποκλείεται να αποτύχει στις επιδιώξεις της. Να εξαναγκαστεί, από το οιηματικό πείσμα του αμοραλισμού των «αγορών» να εγκαταλείψει τον αγώνα. Δεν αποκλείεται και να τα θαλασσώσει η ίδια μέσα στη σύγχυση θρησκοληψίας των «συνιστωσών» του ΣΥΡΙΖΑ. Ομως, ακόμα κι αν αποτύχει, αν συντριβεί από έξωθεν εκβιασμούς ή έσωθεν αγκυλώσεις, τα όσα κατόρθωσε στις πρώτες μέρες του βίου της έχουν γυρίσει σελίδα για τον τόπο: Τώρα οι Ελληνες ξέρουν, τουλάχιστον, τι θα πει «διαπραγμάτευση» και τι θα πει «συλλογική αξιοπρέπεια». Ο,τι ζήσαμε στο τελευταίο εικοσαήμερο θα λειτουργεί από εδώ και πέρα σαν μέτρο και δείχτης της ποιότητας στην πολιτική.

Η Ιστορία δεν γυρίζει πίσω. Επιστροφή στην αθλιότητα και στην ντροπή του πράσινου, του γαλάζιου ή του κόκκινου (συνασπισματικού) ΠΑΣΟΚ δεν αντέχεται πια. Η δουλεία στην καταναλωτική αποχαύνωση μοιάζει να τελειώνει.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Ιωάννη Μιχαλέτου

Η τρομοκρατία στην Ευρώπη, που εκπορεύεται ή εμπνέεται από Ισλαμικούς κύκλους, συνεχίζει αμείωτα τη δράση της με πρόσφατο παράδειγμα την επίθεση στη Δανία που έρχεται να προστεθεί σε δεκάδες ενέργειες ή απόπειρες τους τελευταίους μήνες σε χώρες όπως η Γαλλία Αυστραλία, ΗΠΑ, Καναδάς, Βέλγιο και άλλες.

Παρόλα αυτά οι πολιτικές ηγεσίες της Ευρωπαικής Ένωσης και των γραφειοκρατών στις Βρυξέλλες, δείχνουν αδυναμία κατανόησης του φαινομένου και αρέσκονται σε κοινοτυπίες και σε στείρα εμμονική αντιγραφή αντί-τρομοκρατικών μεθόδων που προέρχονται από τις ΗΠΑ και τον λεγόμενο Αγγλοσαξωνικό κόσμο, αλλά δεν είναι πρακτικές για την Ηπειρωτική Ευρώπη.

Ειδικότερα, το τελευταίο διάστημα, έρχεται για πολλοστή φορά στην επιφάνεια το σχέδιο της Ε.Ε. για τον σχεδόν πλήρες φακέλωμα των εισερχομένων και εξερχομένων αεροπορικών πτήσεων από τη ζώνη του Σένγκεν προς τρίτες χώρες,με σκοπό να χαρτογραφηθεί και να αναλυθεί η τυχόν είσοδος Τζιχαντιστών στην Ε.Ε. και ειδικότερα στις χώρες που δεν διαθέτουν διαβατηριακούς ελέγχους μεταξύ τους, δηλαδή όλες, πλην της Βρετανίας-Ιρλανδίας, συν της Νορβηγίας, Ισλανδίας και Ελβετίας.

Το μέτρο αυτό θα επιβαρύνει τα μάλα τις Αρχές ασφαλείας με αρκετά δισεκατομμύρια "μετά-δεδομένα" ανά έτος, δίχως σοβαρή πρακτική αξία.

Ενώ στις ΗΠΑ, αλλά και στο Καναδά, Αυστραλία,Νέα Ζηλανδία και Βρετανία ο κύριος όγκος και σε αρκετές περιπτώσεις και ο μοναδικός που ένας ταξιδιώτης από το εξωτερικό μπορεί να εισέλθει είναι μόνο μέσω διεθνών πτήσεων-και σε επιλεγμένα αεροδρόμια- στην Ε.Ε υπάρχουν πολλαπλοί τρόποι μαζικής διεθνούς μετακίνησης και ιδιαίτερα από χώρες που βρίσκονται σε ζώνης υψηλού κινδύνου, λόγου χάρη από τη Μέση Ανατολή.

Ως εκ τούτου οι Αγγλοσάξωνες δίνουν πολύ μεγάλη έμφαση στα αεροδρόμια,ενώ στην υπόλοιπη Ευρώπη, η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική.

Επιπλέον, ο κύριος όγκος υπόπτων , ειδικότερα στις ΗΠΑ, προέρχεται εκτός των συνόρων, ενώ το μείζων πρόβλημα στην Ευρώπη, είναι οι εξτρεμιστές δεύτερης και τρίτης γενιάς, που λαθεμένα αποκαλούνται "ριζοσπάστες" ενώ στην πραγματικότητα είναι το εντελώς αντίθετο, και έχουν μια διαστρεβλωτική, παραμορφωμένη εικόνα του πλέον συντηρητικού Ισλάμ και όχι μια "ρίζο-σπαστική", καθότι θεωρούν οι ίδιοι ότι είναι σε πλήρη συνταύτιση με το πολεμικό Τζιχάντ του 7ου αιώνα μ.Χ. και δη στην Ευρώπη.

Προσέτι, ένα κορυφαίο ζήτημα αυτό των δουλεμπορικών δικτύων-λαθρομετανάστευσης που συνδέεται με την εισροή τόσο Τζιχαντιστών όσο και σημαντικών ομάδων πληθυσμού που ρέπουν στην δευτερογενή υποστήριξη των τρομοκρατών, έχει εντελώς διαφορετική πρακτική σημασία στην Ευρώπη από ότι στις ΗΠΑ.

Στην πρώτη περίπτωση ο κύριος όγκος των μεταναστών έρχεται οδικών ή δια θαλάσσης και όχι αεροπορικώς, ενώ είναι στη πλειονότητα τους Μουσουλμάνοι, ενώ στις ΗΠΑ ο κύριος όγκος είναι Μεξικανοί, Καθολικοί, που έρχονται δια ξηράς και βεβαίως δεν σχετίζονται με τρομοκρατικά δίκτυα (πολλοί όμως με εγκληματικά).

Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι τα Ευρωπαικά αεροδρόμια, χαρακτηρίζονται σε μεγάλο βαθμό από τη λειτουργία τους ως υπερατλαντικοί κόμβοι μη-Ευρωπαίων διερχόμενων επιβατών. Η Φρανκφούρτη, το Άμστερνταμ, η Ζυρίχη, το Λονδίνο, η Βιέννη, το Παρίσι και άλλα, δέχονται αρκετά εκατομμύρια επιβατών τράνζιτ από την Αμερικανική ήπειρο λόγου χάρης προς την Ασία ή από την Αφρική προς άλλους τρίτους προορισμούς και ούτω καθεξής.

Σε αυτή την περίπτωση η παρακράτηση ταξιδιωτικών δεδομένων θα είχε καθόλα πρακτική αξία με σκοπό τόσο τη στρατηγική όσο και την τακτική αξιολόγηση και αντιμετώπιση τρομοκρατικών δικτύων σε παγκόσμιο επίπεδο, όμως κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται να γίνει γιατί αφορά και άλλα κράτη, ενώ δεν βρίσκεται και στην Ατζέντα της Ε.Ε. Εξ'άλλου οι ΗΠΑ δεν θα ήθελαν ποτέ τα κράτη μέλη της Ε.Ε να αποκτήσουν τόσο ευρεία "επισκόπηση" των πραγμάτων που την κρατούν για τον εαυτό τους εν είδη παγκόσμιου επιτηρητή, επιθεωρητή και κριτή.

Τέσσερις είναι οι βασικοί λόγοι που η Ε.Ε. αδυνατεί να παράξει πρακτική εφαρμογή αντί-τρομοκρατικής πολιτικής και αναλώνεται σε αντιγραφή Αμερικανικών προτύπων.

- Πίεση από τις ΗΠΑ, καθότι συνταιριάζει με τη δική τους εξειδίκευση και επιδιώξεις

- Έλλειψη Ευρωπαίων πολιτικών που να έχουν την παραμικρή σχέση με θέματα ασφάλειας και πληροφοριών,οπότε αναμασούν στη κυριολεξία ότι αντιλαμβάνονται από τα ΜΜΕ και κύκλους (αναρμόδιων) συμβούλων

- Έλλειψη "ανεξάρτητων" ιδρυμάτων και δεξαμενών σκέψεως στην Ευρώπη που να ασχολούνται με πρακτική πρωτογενή έρευνα, ανάλογα με τις ανάγκες κάθε χώρας, και όχι με την αναμετάδοση σχολών σκέψης και εφαρμογής στις ΗΠΑ (φαινόμενο ακαδημαικού πιθηκισμού)

- Έλλειψη θάρρους από τους αξιωματούχους ασφαλείας και πληροφοριών των Ευρωπαικών κρατών να αναλάβουν να "επιμορφώσουν" τους πολιτικούς ηγήτορες για την διαμορφούμενη κατάσταση, παραλλήλως με την άκριτη υποστήριξη εισερχομένων μη-πρακτικών προτύπων, όπως προαναφέρθηκε.

Το πρόβλημα της τρομοκρατίας στην Ε.Ε. μόλις τώρα αρχίζει και θα συνεχιστεί εκτιμάται με πολλαπλές επιθέσεις μικρού και μεσαίου βεληνεκούς όπως αυτές στη Κοπεγχάγη και στο Παρίσι αντίστοιχα.

Επιπλέον η διάλυση της Λιβύης, η αστάθεια στην Αίγυπτο αλλά και στο Μαγκρέμπ και τη Νιγηρία, ο πόλεμος στη Συρία και το Ιράκ, σε συνδυασμό με τη διάλυση της Ουκρανίας, αλλά και τη εύθραυστη κατάσταση σε Λίβανο, Σουδάν, Σομαλία, Υεμένη και -μελλοντικά στην Αραβική Χερσόνησο-προιδεάζει για τα χειρότερα.

Ζώνες κινδύνου με ταξινόμηση σε σχέση με την Ισλαμική τρομοκρατία στην Ευρώπη


Α ζώνη - υψηλός κίνδυνος
Βρετανία,Γαλλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Βοσνία, Κόσοβο, Ευρωπαικό τμήμα Τουρκίας, Ευρωπαικό τμήμα Ρωσίας

Β ζώνη Μεσαίος κίνδυνος
Γερμανία,Ιταλία,Ισπανία,Δανία, Νορβηγία,Σουηδία, Αυστρία, Δανία, Ελβετία, Αγία Έδρα, Μονακό,ΠΓΔΜ

Γ ζώνη Χαμηλός κίνδυνος
Ελλάδα, Βουλγαρία, Ρουμανία, Ουγγαρία, Κροατίά, Πορτογαλία, Λουξεμβούργο, Φινλανδία, Λιχτενστάιν, Τσεχία, Πολωνία, Μάλτα, Κύπρος, Ιρλανδία, Αλβανία,Μαυροβούνιο, Αζερμπαιτζάν, Γεωργία,Αρμενία,Μολδαβία, Λευκορωσία

Δ ζώνη ελάχιστος κίνδυνος
Σλοβακία, Σλοβενία, Άγιος Μαρίνος, Ανδόρα, Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία, Νησιά Φαρόε, Γροιλανδία, τμήματα Ε.Ε υπερπόντια (Καραϊβική, Ειρηνικός ωκεανός, κτλ)

Πηγή RIMSE


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


jurgen-habermas




Ο 84χρονος φιλόσοφος και κοινωνιολόγος προειδοποίησε ότι η Γερμανία είναι η κινητήρια δύναμη της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς την αντίθετη κατεύθυνση και έφερε τους SPD πολιτικούς σε αρκετά άβολη θέση.

Ο Γερμανός φιλόσοφος Habermas σε ομιλία του προς το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPD), το επέκρινε για την υποστήριξη – τόσο στην αντιπολίτευση και τώρα σε συνασπισμό με την καγκελάριο Angela Merkel – για την «δραστική θεραπεία» που ανάγκασε στις χώρες εν κρίσει. Δήλωσε ότι η γερμανική ανάλυση της κρίσης του ευρώ υπονόμευσε την εσωτερική μορφή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

«Η Φιλική προς τους επενδυτές» προσέγγιση της Μerkel ήταν εξαιρετικά επιζήμια για τη δημοκρατία, προειδοποίησε, και είχε ανείπωτες κοινωνικές επιπτώσεις στις χώρες της κρίσης και φυσικά πυροδότησε ένα νέο κύμα εθνικισμού σε όλη την Ευρώπη», γράφει η Irish Times.

H φιλική προς τους επενδυτές προσέγγιση της Μerkel ήταν επιζήμια για τη δημοκρατία

«Δεν είναι προς το εθνικό μας συμφέρον να επιστρέψει πίσω στην ηγεμονική θέση που άνοιξε το δρόμο σε δύο Παγκόσμιους Πολέμους και ξεπεράστηκε μόνο μέσω της ευρωπαϊκής ενοποίησης», δήλωσε ο καθηγητής Habermas.

Ο 84χρονος φιλόσοφος και κοινωνιολόγος, θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους διανοούμενους της Γερμανίας, έχει εδώ και καιρό γίνει υπέρμαχος της στενότερης ευρωπαϊκής οικοδόμησης. Έτσι, η προειδοποίησή του ότι το μεγαλύτερο μέλος της ΕΕ είναι η κινητήρια δύναμη του μπλοκ προς την αντίθετη κατεύθυνση γίνεται ενοχλητική στο άκουσμά της από τους SPD πολιτικούς.

Στην 30λεπτη ομιλία του, ο καθηγητής Habermas στόχευε στη διαμόρφωση των πρόσφατων αναταράξεων της Γερμανίας ως «κρίση χρέους» σε ευρώ στις περιφερειακές χώρες. Μετά από καταβροχθίζουν με φθηνό χρήμα πριν από την κρίση, έτσι ώστε αυτή η κυρίαρχη γερμανική ανάγνωση της κρίσης υποστηρίζει, δραστική δημοσιονομική δίαιτες και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται ως προϋπόθεση για την οικονομική αλληλεγγύη από τον πυρήνα της ευρωζώνης με επικεφαλής τη Γερμανία.

Ο καθηγητής Habermas είπε ότι το Βερολίνο χρησιμοποίησε τις οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις του για να τις αντιστοιχίσει με τη λήψη μέτρων διάσωσης, προσαρμοσμένων στις δικές τους – αλλά κανενός άλλου – οικονομικές παραδόσεις. Αυτό, είπε, έλαβε χώρα όχι μέσω των παραδοσιακών διαύλων λήψης αποφάσεων της ΕΕ, τη λεγόμενη «κοινοτική μέθοδο», αλλά μέσω της «χειραφέτησης» του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου – όπου συναντώνται οι ηγέτες της ΕΕ.

Τέλος, έχοντας εξασφαλίσει συνθήκες μεταρρύθμισεων και δομές διάσωσης έξω από το δίκαιο της ΕΕ, ο καθηγητής Habermas δήλωσε ότι το Βερολίνο αποκήρυξε τις «συνέπειες της μονόπλευρης πολιτικής λιτότητας» που απαιτήθηκαν.

Κοιτώντας προς το μέλλον, ο ίδιος προειδοποίησε ότι η τεχνοκρατική, διακυβερνητική προσέγγιση του Βερολίνου – που «αντιμετώπισε τις εθνικές κυβερνήσεις και τους πολίτες, σαν να ήταν ανήλικα παιδιά» – είχε ελαχιστοποιήσει την όρεξη για περαιτέρω εμβάθυνση στην ευρωπαϊκή οικοδόμηση.

Ήταν απαραίτητο να εργαστεί ενάντια σε αυτό, υποστήριξε, με τη μετατόπιση από την πολιτική λιτότητας προς τα μέτρα τόνωσης της οικονομίας. Ο καθηγητής Habermas απέρριψε τις γερμανικές ανησυχίες ότι ο ρυθμός των μεταρρυθμίσεων θα είχε ως αποτέλεσμα την επιβράδυνση των χωρών εν κρίσει.

Είπε ότι υπήρχαν καλοί λόγοι για να απαιτηθεί μια μεγαλύτερη ευρωπαϊκή ενοποίηση, αλλά ότι οι πολίτες των κρατών- μελών θα το απέρριπταν πάντα χωρίς αυτοί να παρουσιάζονται με μεγαλύτερο δημοκρατικό έλεγχο. Η… «κεκλεισμένων των θυρών. . .» τεχνοκρατική προσέγγιση του Βερολίνου στην κρίση είχε αυξήσει την επιρροή της Γερμανίας στην ΕΕ, είπε, αλλά επίσης δημιούργησε τεράστια αντίσταση ενάντια στο Βερολίνο. «Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση διαδραματίζει μια ηγεμονική θέση στην Ευρώπη και. . . έχει δημιουργήσει μια εκρηκτική κατάσταση», είπε.

Αντίθετα, μια νέα μελέτη έχει απορρίψει ως μύθο τον ισχυρισμό ότι οι απο δεκαετίας παλαιές οικονομικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις της Γερμανίας, που πραγματοποιήθηκαν ως πρότυπο για τις χώρες της κρίσης, βρίσκονταν πίσω από τη δική της ταχεία ανάκαμψη.

Η μελέτη, που πρόκειται να δημοσιευθεί την επόμενη εβδομάδα από το Journal of Economic Perspectives, ανέφερε ότι οι μεταρρυθμίσεις «δεν ήταν κεντρικό ή ουσιώδες στοιχείο στη διαδικασία της βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας της γερμανικής βιομηχανίας».

Η αναφορά προειδοποιεί για τη χρήση των μεταρρυθμίσεων της Γερμανίας ως πρότυπο σε χώρες με συχνά πολύ διαφορετικές δομές. Αντίθετα, οι οικονομολόγοι συνιστούν να ακολουθηθεί το παράδειγμα της Γερμανίας για «την αποκεντροποίηση των διαπραγματεύσεων στο επίπεδο επιχείρησης με σκοπό τη βελτίωση της ευελιξίας των μισθών και την εξασφάλιση ότι οι εργαζόμενοι θα επωφελούνται και πάλι, όταν οι οικονομικές συνθήκες βελτιωθούν.»

Μετάφραση Ε.Κ. για το netakias.com

*Ο Γιούργκεν Χάμπερμας (IPA: /ˈjʏʁgən ˈhaːbɐmaːs/ ;) γεννήθηκε στις 18 Ιουνίου 1929. Είναι Γερμανός φιλόσοφος και κοινωνιολόγος που ανήκει στην παράδοση της κριτικής θεωρίας και του αμερικανικού πραγματισμού. Είναι ίσως περισσότερο γνωστός για την εργασία του πάνω στην έννοια τηςδημόσιας σφαίρας, που ήταν το θέμα και ο τίτλος του πρώτου του βιβλίου. Η εργασία του επικεντρώθηκε στα θεμέλια της κοινωνικής θεωρίας και τηςεπιστημολογίας, στην ανάλυση των αναπτυγμένων καπιταλιστικών κοινωνιών και της δημοκρατίας, της έννοιας της νομιμοποίησης σε ένα κριτικό κοινωνικό-εξελικτικό πλαίσιο, και της σύγχρονης πολιτικής — ιδιαίτερα της γερμανικής πολιτικής. Το θεωρητικό σύστημα του Χάμπερμας είναι αφιερωμένο στην αποκάλυψη της δυνατότητας του λόγου, της πολιτικής χειραφέτησης, και της λανθάνουσας ορθολογικής-κριτικής επικοινωνίας στους σύγχρονους θεσμούς, αλλά και της ανθρώπινης ικανότητας να εκπληρώνει και να επιδιώκει ορθολογικά ενδιαφέροντα.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Δε θέλουμε θλιμμένους στη γιορτή μας (γι αυτούς που έρχονται)

Η κυβέρνηση της «Αριστεράς» το βράδυ της 13/2/2015 από τις Βρυξέλλες, έδωσε και τα τελικά της διαπιστευτήρια.

Αλλαγές στις ονομασίες, νέα ονοματοδοσία σε τετελεσμένες καταστάσεις, εξακολούθηση της ίδιας πολιτικής και ψυχία στους πληβείους.

Για αυτούς που βλέπουν, ότι ακόμη μία φόρα τα «ταξίματα», είναι μόνο για τα «αφεντικά» μέσω ΣΔΙΤ και παραχωρήσεων περιουσίας του Δημοσίου.

Για αυτούς που βλέπουν, ότι η «φοβερή» αύξηση των 751, πάει για το τέλος του 2016 και ίδωμεν…

Για αυτούς που βλέπουν, ότι η φοροληστεία στα κατώτερα οικονομικά στρώμματα θα συνεχιστεί.

Για αυτούς που βλέπουν, ότι τώρα πρέπει να πληρώσουν τον «αντισυνταγματικό» ΕΝΦΙΑ, γιατί  βαφτίστηκε «πατριωτικός».

Για αυτούς που βλέπουν, ότι ως αυτοαπασχολούμενοι, θα πρέπει να πληρώνουν πάλι φόρο 26% από το πρώτο ευρώ.

Για αυτούς που βλέπουν, ότι δεν πρόκειται να ανακτήσουν καμία απώλεια του εισοδήματός τους, που απωλέσθηκε τα τελευταία 6 χρόνια.

Για αυτούς που βλέπουν, ότι η ζωή των παιδιών τους, δεν μπορεί να μετρηθεί με ισοσκελισμένους προυπολογισμούς και με Σύμφωνα Σταθερότητας.

Για αυτούς, που βλέπουν, ότι οι προσδοκίες τους δεν μπορούν να περάσουν μέσα από την εξυπηρέτηση ενός χρέους, που ούτε δημιουργήσαν, ούτε επωφελήθηκαν ποτέ από αυτό.

Για αυτούς που βλέπουν, ότι πάλι θα επιλέγουν κάθε μήνα, ποιους λογαριασμούς ΔΕΝ θα πληρώσουν.

Για αυτούς που βλέπουν, ότι μέσα σε μόνο 20 ήμερες «ο Βασιλιάς είναι γυμνός».

Εμείς δε σας υποσχόμαστε τίποτα, που δεν περνά από το χέρι σας.

Η δύναμη είναι στη δική σας βούληση και απόφαση.

Δε σας υποσχόμαστε τίποτα, αν κάθεστε ακόμα στους καναπέδες σας και περιμένετε από «πεφωτισμένες ηγεσίες», να καλυτερεύσουν τη ζωή σας.

Αν σηκωθείτε όμως από τους καναπέδες, σας υποσχόμαστε τα πάντα και οι ίδιοι στους εαυτούς σας.
ΜΙΑ απαίτηση μόνο έχουμε.

Σε αυτή τη διαδικασία δε χωρούν ούτε στενοχώριες, ούτε απογοητεύσεις για τις προηγούμενες επιλογές σας, ούτε αυτομαστίγωμα, ούτε μεμψιμοιρίες.

Μπαίνετε σε μία γιορτή, ίσως στην μεγαλύτερη γιορτή που έχετε ζήσει μέχρι τώρα στη ζωή σας και εμείς

ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΘΛΙΜΜΕΝΟΥΣ ΣΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΜΑΣ…

Γράφει ο Δον Τομασίνο από atexnos


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Παναγιωτίδης Μάρκος

Η Νέα Δημοκρατία του Αντώνη Σαμαρά πέθανε. Ο ίδιος, ο πρώην πρωθυπουργός, πνέει τα πολιτικά του λοίσθια, ευρισκόμενος σε έναν δρόμο της απόλυτης πολιτικής καταστροφής. Σε αυτή την πολιτική του εξαφάνιση συμπαρασύρει και το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, το οποίο κατόρθωσε σε ελάχιστο χρόνο να απαξιώσει πολιτικά, να του αποστερήσει το ιδεολογικό του στίγμα και να το μετατρέψει σε ένα απωθητικό πολιτικό ερείπιο.

Ο πρωθυπουργός που επέλεξε να λειτουργήσει ως «γκρούεζας» της Μέρκελ, που αποφάσισε να "πέσει στα τέσσερα" και να υλοποιήσει τις καταστροφικές διαταγές του ευρω-ιερατείου, βάλλεται από τις εξελίξεις και ίσως να είναι ο μοναδικός Έλληνας που ακόμη και σήμερα εύχεται την αποτυχία των συνομιλιών του Αλέξη Τσίπρα (κείμενο ευρωπαϊκού λαϊκού κόμματος), προκειμένου να «δικαιωθεί» στην επίθεση τρόμου που προεκλογικά (και όχι μόνο) εξαπέλυσε.

Κι ενώ η Νέα Δημοκρατία διαλύεται δια χειρός Σαμαρά, δημιουργώντας ένα τεράστιο πολιτικό κενό στον πολιτικό χάρτη της Ελλάδας, η Δημοκρατία ευελπιστεί πως θα κατορθώσει να ανακαταλάβει τη θέση της στα εσωτερικά του καταρρέοντος (απο)κόμματος του Αντώνη Σαμαρά και θα κατορθώσει να μειώσει τις ραγδαίες ταχύτητες του αφανισμού ενός πολιτικού χώρου και του επικίνδυνου πολιτικού κενού το οποίο θα επιχειρηθεί να καλυφθεί από νεοσύστατους ακραίους πολιτικούς χώρους.

Και αυτός, ακριβώς, είναι ο μεγάλος κίνδυνος που δημιουργείται από την επικείμενη «εξαέρωση» της Νέας Δημοκρατίας του Σαμαρά. Η δημιουργία άλλων, ισχυρών πολιτικών χώρων που θα δημιουργήσουν μία βίαιη μετακίνηση κάλυψης του πολιτικού κενού. Δυστυχώς αυτή τη φορά δεν θα είναι όπως η περίπτωση της εμφάνισης της Χρυσής Αυγής, μετά την (επί της ουσίας) εκκίνηση διάλυσης του ΠΑΣΟΚ. Οι πολιτικές δυνάμεις που θα κινηθούν για την κάλυψη του κενού θα είναι περισσότερο βίαιες, λόγω της ταχύτατης εξαφάνισης της Νέας Δημοκρατίας ως πολιτικού χώρου, που εξέφραζε ιδεολογικά ένα σημαντικό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας.
Η μοναδική ελπίδα επιβράδυνσης του «φαινομένου» αυτού, είναι η δημιουργία ικανών αντιστάσεων της κατάπτωσης από την ίδια τη Νέα Δημοκρατία, η οποία όμως σπαράσσεται και επί της ουσίας έχει αφεθεί (λόγω του Καταστατικού της) στις αποφάσεις του «ενός ανδρός», που όπως όλα δείχνουν είναι αποφασισμένος να πάρει μαζί του, στον πολιτικό του τάφο, ολόκληρη την παράταξη που κάποτε τον χλεύασε και τον εξεδίωξε…

Αν λάβουμε υπόψη μας τόσο τον πολιτικό χαρακτήρα του ίδιου του Σαμαρά (αδίστακτος στο να κινηθεί ή και να εγείρει πολιτικά άκρα για να τα εκμεταλλευθεί πολιτικά), όπως αυτός διαφάνηκε τόσο στην προεκλογική περίοδο όσο και αμέσως μετά την οδυνηρή (αλλά φυσιολογικά αναμενόμενη) ήττα του στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές, μόνο αισιόδοξοι δεν μπορούμε να είμαστε.
Ο «γκρούεζας» Σαμαράς έχει επενδύσει πολλά τόσο στις συμμαχίες του με το εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό και δεν είναι διατεθειμένος να ξαναζήσει (αυτή τη φορά οριστικά) τον «πολιτικό χειμώνα», μακριά από την εξουσία την οποία λάτρεψε και για χάρη της οποίας δεν δίστασε να συνεχίσει το «έργο» του Γιώργου Παπανδρέου και να βυθίσει περαιτέρω την χώρα στην καταστροφή, ενώ είχε ήδη προγραμματίσει έναν κοινωνικό «αρμαγεδδώνα». Το ότι μέχρι και σήμερα ο Αντώνης Σαμαράς υποστηρίζεται φανατικά από πολιτικούς επιπέδου «Άδωνη», είναι απόδειξη της πολιτικής ποιότητας του ίδιου του Σαμαρά.
Μπορεί στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας «κλασσικά στελέχη» της παράταξης να διαβλέπουν την επικείμενη καταστροφή, όμως η απομάκρυνση του «αρχηγού» μπορεί να γίνει μόνο με «πραξικοπηματικές» ενέργειες. Και αυτό ακριβώς δύναται να εγείρει εκείνες τις ακραίες πολιτικές δυνάμεις, που όλοι διαβλέπουν και φοβούνται την εμφάνισή τους… Η ουσιώδης αυτοκριτική, η κάθαρση και ο επαναπροσδιορισμός του συγκεκριμένου πολιτικού (απο)κόμματος είναι κάτι περισσότερο από αναγκαίες συνθήκες, εάν κάποιοι αποφασίσουν να κινηθούν έστω και στην ύστατη στιγμή. Εκτός και εάν τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας αποφάσισαν  να ακολουθήσουν τον "καπετάνιο" στην βύθιση του "πλοίου"...

Αν και είναι αδιάφορο το μέλλον του κόμματος που εξέφρασε παραδοσιακά την Δεξιά στην Ελλάδα, δεν θα πρέπει να επιτραπεί μέσα από αυτή την επικείμενη διάλυση και τις στάχτες της να επιτραπεί η γέννηση ενός πολιτικού χώρου που με άγνωστες προθέσεις θα επιδιώξει βίαια να «καταλάβει» το ήδη υπαρκτό κενό. Η καταστροφή της Νέας Δημοκρατίας του Αντώνη Σαμαρά και του ΠΑΣΟΚ του Βαγγέλη Βενιζέλου δεν πρέπει να γίνει αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης από τα υπόλοιπα κόμματα, αλλά αντικείμενο βαθέως προβληματισμού για το κλείσιμο μίας πολιτικής κρίσης που ταλαιπώρησε την Ελλάδα κατά τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης. Ενός προβληματισμού που θα έχει ως κύρια στόχευση το συμφέρον της χώρας, η οποία εν μέσω μίας τεράστιας πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής κρίσης δίνει μεγάλες μάχες, αναμένεται να δεχθεί ισχυρότατα και καταστροφικά χτυπήματα τα οποία δεν πρέπει να αποδομήσουν την χώρα.

Από το αποτέλεσμα των σημερινών και αυριανών συγκρούσεων τόσο στην Ευρώπη όσο και στο εσωτερικό της Ελλάδας, θα μπορέσει να διαγραφεί η επόμενη ημέρα για την χώρα. Και το αν αυτή η ημέρα θα είναι καλύτερη ή χειρότερη από σήμερα, αποτελεί ξεκάθαρη ευθύνη όλων των ιδεολογικών χώρων…

Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Και οι δύο πλευρές επιδιώκουν έναν συμβιβασμό, η καθεμιά όμως τον θέλει όσο γίνεται πιο κοντά στις δικές της θέσεις!

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Θα υπάρξει αύριο βράδυ συμφωνία μεταξύ της ελληνικής και της γερμανικής κυβέρνησης στο πλαίσιο του Eurogroup; Θα βρουν δηλαδή αμοιβαία αποδεκτούς όρους για μια συμφωνία-γέφυρα διάρκειας έξι μηνών, κατά τους οποίους θα διαπραγματευτούν ένα νέο τετραετές πρόγραμμα; Οι όροι αυτού του νέου προγράμματος, το οποίο σίγουρα δεν θα αποκαλείται Μνημόνιο και δεν θα συμπεριλαμβάνει τρόικα, θα διαφέρουν ουσιωδώς από τους όρους του υφιστάμενου Μνημονίου;

Κανένας, ούτε ο Τσίπρας (!) δεν είναι σε θέση να απαντήσει σήμερα σε αυτά τα ερωτήματα. Δεν αμφισβητείται ότι και οι δύο πλευρές επιδιώκουν έναν συμβιβασμό. Η καθεμιά όμως τον θέλει όσο γίνεται πιο κοντά στις δικές της θέσεις! Για την ώρα σφυγμομετρά η κάθε πλευρά την αντίπαλη για να δει μέχρι πού την παίρνει να πιέσει. Τίποτα δεν εγγυάται ότι αυτή η διαδικασία θα έχει περατωθεί μέχρι αύριο βράδυ.

Εικόνα αισιοδοξίας επικείμενης επίτευξης συμβιβασμού προωθεί η ελληνική κυβέρνηση. Εικόνα σύγκρουσης ανέδιδαν οι προχθεσινές γερμανικές -στην έντυπη μορφή τους- εφημερίδες. «Η νέα κυβέρνηση της Ελλάδας με μια πολιτική μέγιστης πρόκλησης συσπειρώνει όλους εναντίον της» έγραφε την Παρασκευή στην πρώτη κιόλας σελίδα της η σοβαρή δεξιά γερμανική εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε», σε άρθρο υπογραφόμενο από τον Χόλγκερ Στέλτσνερ, έναν εκ των τεσσάρων εκδοτών της. «Οι Ελληνες στις Βρυξέλλες εκδηλώνουν την οργή τους σαν μια ομάδα χούλιγκαν (!)» αναφέρεται στο άρθρο του εκ των εκδοτών της εφημερίδας αυτής, το οποίο καταλήγει ως εξής: «Η Ευρώπη θα βρει πάλι την αξιοπιστία της μόνο αν αντιδράσει με αυτοπεποίθηση σε αυτήν τη χουλιγκάνικη συμπεριφορά και δείξει την έξοδο ανάγκης του Grexit»!

«Χούλιγκαν» λοιπόν κατά τους Γερμαναράδες ο Ελληνας πρωθυπουργός και οι υπουργοί της ελληνικής κυβέρνησης! Το σύνθημα «Διώξτε τους χούλιγκαν από την Ευρώπη!» προφανώς συμπεριλαμβάνεται στη γερμανική διαπραγματευτική τακτική της επίτευξης... συμβιβασμού! Εχουν λυσσάξει στο Βερολίνο επειδή ο Ελληνας πρωθυπουργός έχει ήδη συναντήσει τους ομολόγους του της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Αγγλίας, αλλά δεν εδέησε ακόμη να πάει στην καγκελαρία για να πει όπως ο Σαμαράς «όλοι οι άνθρωποι κάνουν λάθη», απαρνούμενος τις αντιμνημονιακές του θέσεις και κάνοντας φιλομνημονιακή πολιτική κωλοτούμπα!

Προκλητικό ήταν το σχέδιο κοινού ανακοινωθέντος που πρότειναν οι Γερμανοί μέσω του Eurogroup στη σύνοδο των υπουργών Οικονο­μι­κών την Τετάρτη, όπως φαίνεται από την αποκάλυψή του στους βρετανικούς «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», ενώ η κυβέρνηση Τσίπρα λέει «καμία παράταση του Μνημονίου», αυτοί πρότειναν κείμενο που είχε, εκτός των άλλων, και την ακόλουθη φράση:
«Οι ελληνικές αρχές συμφώνησαν να εργαστούν στενά και εποικοδομητικά για να διερευνήσουν τις δυνατότητες παράτασης και επιτυχούς ολοκλήρωσης του παρόντος προγράμματος, λαμβάνοντας υπόψη τα σχέδια της νέας κυβέρνησης»!
«Να παραταθεί και να ολοκληρωθεί επιτυχώς το παρόν Mνημόνιο» δηλαδή πρότειναν! Καταλαβαίνει έτσι καλύτερα ο ελληνικός λαός πώς γίνονται οι «διαπραγματεύσεις» και οι «προβληματισμοί» για τη χάραξη της ευρωπαϊκής πολιτικής.
Οι Γερμανοί αποφασίζουν και οι υπόλοιποι «βαράνε προσοχές»!

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου

Οι Κύπριοι πολιτικοί έχουν ένα καλό, στα μύρια αρνητικά που τους χαρακτηρίζουν, και αναφέρομαι στην ανάμειξή τους σε σκάνδαλα. Βεβαίως θα πει κανείς –και θα έχει δίκιο- ότι αυτό χαρακτηρίζει πολλούς εκπροσώπους της πολιτικής σε παγκόσμιο επίπεδο.
Ποιο όμως είναι το «καλό» τους στοιχείο; Καταφέρνουν να μην υπονομεύουν τους αντιπάλους τους στους ξένους, αν και στη διάρκεια των προσπαθειών επιβολής του φιλο-τουρκικού σχεδίου Ανάν, γίναμε μάρτυρες και αυτού του φαινομένου. Στις πλείστες των περιπτώσεων, όμως, δείχνουν (και είναι) ενωμένοι, ακόμα και αν διαφωνούν με τον εκάστοτε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, όταν αυτός βρίσκεται στο εξωτερικό.

Πιστεύω, και έτσι απλά θα το πω, ότι η Ελλάδα δέχεται αυτή τη στιγμή επίθεση. Ανεξάρτητα από το αν διαφωνεί κανείς με τον Αλέξη Τσίπρα και τις πολιτικές του –κι εγώ διαφωνώ ισχυρά με τις θέσεις του στα εθνικά θέματα- είναι η στιγμή που δίνει μία μεγάλη μάχη έχοντας «εντολή» με βάση το εκλογικό αποτέλεσμα.

Βεβαίως, ο κ. Τσίπρας και ο υπουργός Οικονομικών, που τον έχει επισκιάσει, ακροβατούν και διακινδυνεύουν δυσάρεστες καταστάσεις για τη χώρα, λόγω βασικά της άρνησης των Γερμανών να αποδεχθούν τις προτάσεις τους και τον κεντρικό άξονα του προγράμματός τους.
Χωρίς αμφιβολία, η λιτότητα είναι φάρμακο που δεν γιατρεύει, αλλά σκοτώνει, και στην περίπτωση της Ελλάδας έχει αποδειχθεί. Άρα, πρέπει να τερματιστεί, και στο θέμα αυτό οι πολιτικοί ταγοί του τόπου πρέπει να είναι ενωμένοι.

Δυστυχώς, αυτή την ώρα, δεν συμβαίνει το αυτονόητο και την ευθύνη έχουν όλοι.
Στις εθνικές κρίσεις οι πολιτικοί πρέπει να παραμερίζουν τις κομματικές τους διαφορές και τους καβγάδες, που βασικά αφορούν την κατανομή της εξουσίας και του βολέματος ων «ημετέρων».
Ο πρωθυπουργός πήρε μία γεύση του τρόπου αντιμετώπισης των θέσεών του από τους εταίρους μας στην Ευρώπη. Υποστήριξε έλαβε μόνο από τέσσερις ηγέτες και αυτό πρέπει να τον προβληματίσει.
Είναι βέβαιο πως οι Γερμανοί και οι «δορυφόροι» τους δεν θα επιτρέψουν το δικό τους ρεζίλεμα αλλά θα επιδιώξουν να αλλάξουν τον ίδιο.

Τα πράγματα είναι διαφορετικά όταν είναι κανείς στην αντιπολίτευση. Όμως, όταν εκλέγεσαι πρωθυπουργός, παίρνεις αποφάσεις που αφορούν όλους τους πολίτες. Φοβάται το πολιτικό κόστος, είναι φανερό. Αλλά πρέπει, με γενναίο τρόπο, να κάνει τη μετάβαση από την ανέξοδη αντιπολίτευση στην υπεύθυνη διακυβέρνηση, διότι οι εχθροί είναι πολλοί και τα δανεικά… βουνό.

Πηγή εφημ. «Έθνος της Κυριακής»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ποια ΥΠΕΚ και ποια ΕΥΠ…! Πίσω στην ΚΥΠ και… βάλε!
Υπάλληλος της ΕΥΠ σε δικαστήριο: "... κάνουμε ότι θέλουμε εμείς..."

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 
Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!" 

Σε ένα από τα πολλά δικαστήρια που εκδικάζουν υποθέσεις που απέστειλε στην Δικαιοσύνη (σε ανοιχτό ακροατήριο) ο πρώην Διοικητής της ΕΥΠ κ. Μπίκας, και τα οποία αθωώνουν σωρηδόν τους κατηγορούμενους (προφανέστατα στοχοθετημένους αδίκως από την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου για τους γνωστούς στο πανελλήνιο πλέον λόγους), ένας από τους μάρτυρες όταν ρωτήθηκε για την διαχείριση των πηγών - πληροφοροδιοτών της υπηρεσίας ισχυρίσθηκε το εξής καταπληκτικό πως οι πηγές – πληροφοριοδότες «διαβιβάζονται» από τον έναν διαχειριστή πράκτορα σε κάποιον άλλο, χωρίς να ερωτηθεί η πηγή - πληροφοριοδότης!!!

Ακούστηκε να λέει, ο κατά τα άλλα παλαιός και έμπειρος υπάλληλος της Ε.Υ.Π., σε ερώτηση του δικηγόρου υπεράσπισης κ. Γ. Παπατσώρη για το εάν πρέπει να ρωτάμε τις πηγές σε περίπτωση αλλαγής διαχειριστή τους εάν επιθυμούν τη συνέχιση της συνεργασίας με την υπηρεσία το εξής καταπληκτικό: "Σιγά μην ρωτάμε τις πηγές, δεν κάνει ότι θέλει η πηγή, κάνουμε ότι θέλουμε εμείς!!!", παγώνοντας στην κυριολεξία όλα τα παλαιά αλλά και τα εν ενεργεία στελέχη της υπηρεσίας που παρακολουθούσαν την υπόθεση στο ακροατήριο...
Δηλαδή, αντί να προχωράμε μπροστά ξαναγυρίζουμε στα χρόνια της χούντας και... βάλε όταν πραγματικά η περιβόητη ΚΥΠ έκανε ότι ήθελε...
Δεν πάνε να λένε ο νέος πρωθυπουργός κ. Τσίπρας αλλά και ο αρμόδιος υπουργός κ. Πανούσης ότι θέλουνε... Κάποιοι στην ΕΥΠ παραμένουν στη λογική της ΚΥΠ...
Για ποια ΥΠΕΚ μιλάμε τώρα... Αυτό θέλει δουλειά και χρόνο κύριοι της κυβέρνησης... και ο πράγματι αξιόλογος κ. Ρουμπάτης έχει πολύ δρόμο και δουλειά μπροστά του!!!

Επειδή, το θέμα ανεύρεσης καίριων πηγών - πληροφοριοδοτών είναι μείζον για τις υπηρεσίες πληροφοριών κι επειδή η διαχείρισή τους αποτελεί κομβικό σημείο για την συνέχιση των «προσφερόμενων υπηρεσιών» (είτε αυτές μεταφέρονται για λόγους ηθικούς, οικονομικούς ή άλλους), το κορυφαίο σημείο του πράκτορα διαχειριστή είναι η απόκτηση εμπιστοσύνης από την πηγή - πληροφοριοδότη και η καλλιέργεια φιλικής σχέσης μαζί του.
Και η εμπιστοσύνη δεν συνδέεται μόνο με την ικανοποίηση κάποιων χρηματικών ποσών ή άλλων πραγμάτων, αλλά κυρίως με την διασφάλιση της εχεμύθειας και της μη «διασποράς» των στοιχείων της πηγής - πληροφοριοδότη, η δήλωση του μάρτυρα σε συγκεκριμένο δικαστήριο δημιούργησε πλήθος «ερωτημάτων» σχετικών με την διαχείριση των πηγών - πληροφοριών (που συνήθως κατέχουν ειδικές θέσεις στα αντικείμενα ή και χώρους στόχευσης των υπηρεσιών πληροφοριών και ως εκ τούτου ως μείζον θέμα τίθεται η συνέχιση της συνεργασίας των δύο πλευρών) που σύμφωνα με την δήλωση του μάρτυρα είναι «αντικείμενα» στερούμενα βούλησης σε μία διαδικασία ελεύθερης μεταβίβασης μεταξύ πρακτόρων διαχειριστών!!!

Αν μη τι άλλο, ο συγκεκριμένος μάρτυρας είτε δεν έχει ιδέα για την διαχείριση των «πηγών πληροφοριών» είτε επιχειρεί να εισάγει μία παγκόσμια πρωτοτυπία (καμία μυστική υπηρεσία και κανένας διαχειριστής δεν μεταβιβάζει την πληγή πληροφόρησης χωρίς προηγούμενη συναίνεση του ίδιου του πληροφοριοδότη) στις σχέσεις μεταξύ μυστικών υπηρεσιών και πληροφοριοδοτών, είτε με την δήλωσή του αυτή επιχειρεί (ψευδόμενος) να «χειραγωγήσει» τους δικαστές (που προφανώς δεν γνωρίζουν από αυτά τα θέματα) και να επηρεάσει την κρίση τους. Σε οποιαδήποτε από αυτές τις περιπτώσεις, πάντως, «μάρτυρες» αυτού του είδους θα πρέπει να ελέγχονται αυστηρά και εφόσον είτε από άγνοια είτε από σκοπιμότητα επιχειρούν να μεταβάλουν την πραγματικότητα και να επηρεάσουν την κρίση της Δικαιοσύνης, θα πρέπει είτε να αντιμετωπίζονται ως ψευδομάρτυρες, είτε ως «εξυπηρετητές συμφερόντων» (εξωτερικών ή εγχώριων οικονομικών, πολιτικών, ιδιωτικών κ.α.) και να «απολαμβάνουν» την σχετική «μέριμνα» από την πλευρά της Δικαιοσύνης αλλά και κυρίως από την πλευρά της διοίκησης της υπηρεσίας...

Στο σημείο αυτό πρέπει να τονίσουμε ότι η αποκάλυψη ενός πληροφοριοδότη (ανεξαρτήτου σπουδαιότητας) πολύ συχνά οδηγεί στην κατάρρευση ολόκληρων δικτύων πληροφοριών, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για τις υπηρεσίες πληροφοριών και για εν εξελίξει επιχειρήσεις που συνδέονται είτε άμεσα είτε έμμεσα με την απόκτηση πολύ συγκεκριμένων πληροφοριών... Ταυτόχρονα, η αποκάλυψη ενός πληροφοριοδότη μπορεί να λειτουργήσει ανάστροφα, και να χρησιμοποιηθεί ο πληροφοριοδότης για να μεταφέρει επιλεκτικές ή λανθασμένες πληροφορίες στον πράκτορα - διαχειριστή του, δημιουργώντας έτσι ζημίες και κανένα όφελος...
Προφανώς, τα όσα καταστροφικά έχουν συμβεί στο κοντινό παρελθόν (επί πρωθυπουργίας Γ. Παπανδρέου) δεν λειτούργησαν διδακτικά στον κατά τα λοιπά "έμπειρο πράκτορα" της ΕΥΠ, που μάλλον ζει ακόμη στην εποχή της... ΚΥΠ, του "αποφασίζομεν και διατάσσομεν"!

Για την αποκατάσταση της αλήθειας, όπως αυτή ισχύει ως προς την διαχείριση των πηγών - πληροφοριοδοτών από τους (πάντοτε) έμπειρους πράκτορες των μυστικών (ή και άλλων) υπηρεσιών, σας παραθέτουμε τα παρακάτω (όπως τα δημοσίευσε το αποκαλυπτικό πρακτορείο ειδήσεων "GreekAmericanNewsAgency"):

( Κάντε κλικ πάνω στις εικόνες για να διαβάσετε το κείμενο)




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το όνομα των Σκοπίων, οι φυλακές υψίστης ασφαλείας, η επέκταση του συμφώνου συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια, η απόδοση ιθαγένειας στους μετανάστες και οι άλλες κόκκινες γραμμές στον γάμο ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ

Γράφει ο Φίλιππος Πανταζής

Μπορεί ο Αλέξης Τσίπρας την περασμένη εβδομάδα να ευχαρίστησε από το βήμα της Βουλής τον κυβερνητικό εταίρο του Πάνο Καμμένο για την έως τώρα στάση του, ωστόσο οι διαφορές μεταξύ των δύο πλευρών, οι οποίες αναδεικνύονται στο πέρασμα του χρόνου, εκ των πραγμάτων βάζουν σε δοκιμασία τις αντοχές της κυβέρνησης.
Από την αρχή, άλλωστε, το εγχείρημα της συμπόρευσης του ΣΥΡΙΖΑ και των Ανεξάρτητων Ελλήνων ήταν ένα μεγάλο στοίχημα και για τις δύο πλευρές, οι οποίες καλούνται εν μέσω μίας τόσο κρίσιμης συγκυρίας να βάλουν στην άκρη τις διαφορές τους και να δουν, όπως λένε, «τα περισσότερα που τους ενώνουν».
Όπως ανέφερε ο κ. Καμμένος σε τηλεοπτική συνέντευξή του, «αυτό που προέχει είναι η εθνική ενότητα, ωστόσο στις κόκκινες γραμμές μας εμείς δεν θα κάνουμε πίσω. Εκεί που θα έρθουν νομοσχέδια να ψηφίσουμε, όπου διαφωνούμε, θα τα καταψηφίσουμε».

Βέβαια, αυτές οι κόκκινες γραμμές, όπως προκύπτει, είναι αρκετές. Μεταξύ αυτών:

- Το θέμα του ονόματος των Σκοπίων. Ο πρωθυπουργός μίλησε για αποδεκτή σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό, κάτι με το οποίο οι ΑΝΕΛ διαφωνούν

- Η κατάργηση των φυλακών υψίστης ασφαλείας, που εξήγγειλε ο υπουργός Δικαιοσύνης. Ο κ. Καμμένος έχει εκφράσει τη σχετική διαφωνία του και εντός του υπουργικού συμβουλίου

- Η επέκταση του συμφώνου συμβίωσης και στα ομόφυλα ζευγάρια που προωθεί η κυβέρνηση. Οι ΑΝΕΛ τονίζουν ότι αυτό μπορεί να γίνει και με ένα ιδιωτικό συμφωνητικό σε δικηγόρο

- Η απόδοση ιθαγένειας στους μετανάστες δεύτερης γενιάς, κάτι που έχει προαναγγείλει η αναπληρώτρια υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, Τασία Χριστοδουλοπούλου. Ο Πάνος Καμμένος έχει υποστηρίξει ότι η ιθαγένεια πρέπει να δίνεται σε μετανάστες από την τρίτη γενιά

- Η δυνατότητα χρηματοδότησης από τη Μόσχα που έχει επικαλεστεί ο πρόεδρος των Ανεξάρτητων Ελλήνων, κάτι που αρνήθηκε η κυβέρνηση

- Ο διαχωρισμός Εκκλησίας – κράτους, που είναι πάγια θέση του ΣΥΡΙΖΑ. Ο κ. Καμμένος απορρίπτει μετ’ επιτάσεως μία τέτοια εξέλιξη.

Για την αποφυγή παρεξηγήσεων και ενδοκυβερνητικών τριβών, κομβικός είναι και ο ρόλος του υπουργού Επικρατείας για τον συντονισμό του κυβερνητικού έργου Αλέκου Φλαμπουράκη και του υφυπουργού του Τέρενς Κουίκ. Αμφότεροι έχουν εγκατασταθεί στον έκτο όροφο του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης, βρίσκονται σε διαρκή επαφή τόσο μεταξύ τους όσο και με τους άλλους υπουργούς, αλλά και με τα κόμματα που εκπροσωπούν, προσπαθώντας να σβήσουν πιθανές… φωτιές πριν αυτές πάρουν έκταση.

Το σχέδιο Καμμένου για το αμυντικό δόγμα
Σχέδιο για την επαναφορά του δόγματος του ενιαίου αμυντικού χώρου Ελλάδας και Κύπρου επεξεργάζεται ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Καμμένος, σε μία ωστόσο πιο «αναβαθμισμένη» εκδοχή από αυτή που ίσχυε έως το 2002, οπότε και ατόνησε επί κυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ, προκειμένου να μην δυσαρεστούνται οι Τούρκοι.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο κ. Καμμένος θέλει να αναπτυχθεί ένα αμυντικό τόξο μεταξύ της Ελλάδας και της Κύπρου, αλλά και του Ισραήλ, με συνεχείς ασκήσεις και πιθανόν χρήση της αεροπορικής βάσης της Πάφου.
Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η εξαγγελία του υπουργού Εθνικής Άμυνας από τη Λευκωσία, ότι στο προσεχές διάστημα θα πραγματοποιηθούν στρατιωτικές ασκήσεις μεταξύ των τριών χωρών, με πιθανή συμμετοχή της Αιγύπτου. Το θέμα αυτό αναμένεται να τεθεί στην επίσκεψη του κ. Καμμένου στο Τελ Αβιβ.

Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι το σκεπτικό της ηγεσίας του υπουργείου Εθνικής Άμυνας είναι να δημιουργηθεί μία στρατηγική συνεργασία εν είδει ενιαίου αμυντικού χώρου, ως αντίβαρο στις προκλήσεις των Τούρκων και των διεκδικήσεών τους στο Αιγαίο και στην Κυπριακή ΑΟΖ.
Οι Ισραηλινοί έχουν συμφέροντα στην Κυπριακή ΑΟΖ, αφού εταιρεία τους εμπλέκεται στην εξόρυξη υδρογονανθράκων, ενώ επιδιώκουν την προώθηση του δικού τους φυσικού αερίου στην Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω της Κύπρου.

Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο η κυβέρνηση του Ισραήλ έχει εκφράσει επανειλημμένα τη στήριξή της στη Λευκωσία και έχει πραγματοποιήσει στρατιωτικές ασκήσεις εντός της Κυπριακής ΑΟΖ.

Πηγή «Κυριακάτικη Δημοκρατία»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το  ελληνικό χρέος δεν είναι, απλώς, μια υπόθεση με νούμερα, προσθαφαιρέσεις χρηματικών ποσών προκειμένου να προκύψει μια ικανοποιητική λύση για όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές. Σημαντικό ρόλο, παίζει και το ανθρώπινο συναίσθημα. Η υπερηφάνεια του ενός κόντρα στον εγωϊσμό του άλλου. Η απαίτηση για αξιοπρέπεια σε αντιδιαστολή με τη διάθεση για ταπείνωση.

Ο Σόιμπλε και μερικοί σύμμαχοί του δεν θέλουν η Ελλάδα μόνο να τιμωρηθεί, αλλά και να εξευτελισθεί. Η βιαιότητα της ανακοίνωσης της απόφασης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, στο τέλος της περασμένης εβδομάδας και το κλείσιμο της «στρόφιγγας» της τροφοδοσίας των ελληνικών τραπεζών, μόλις ο Βαρουφάκης έφυγε από το γραφείο του Ντράγκι, δεν μπορούν να εξηγηθούν διαφορετικά.

Ας βάλουμε στο…παιχνίδι και μερικούς αριθμούς, από αυτούς που…αγνοεί ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών. Πόσο είπαμε ότι είναι το ελληνικό χρέος που δεν μπορούν να «κουρέψουν» οι εταίροι γιατί θα «φτωχύνουν»; 317 δισ ευρώ. Μάλιστα. Τώρα, ας βάλουμε δίπλα του έναν άλλο αριθμό, αυτόν που αποκαλύπτει η δημοσιογραφική έρευνα για τα SwissLeaks. Για να μην αναφερθώ και στα ποσά που έγιναν γνωστά από τα LuxLeaks (2014) και τα Offshore Leaks (2013).

Μόνο την περίοδο 2006-2007, 180 δισεκατομμύρια «ξέφυγαν» από τα εθνικά φορολογικά συστήματα. Πρόκειται για κάτι περισσότερο από το μισό του ελληνικού χρέους. Μπορούμε να καταλάβουμε ότι σε όλες τις ελβετικές τράπεζες, και σε μία μεγαλύτερη χρονική περίοδο, πέρασαν πολλά «ελληνικά χρέη» προκαλώντας ανυπολόγιστη οικονομική ζημιά σε διάφορες χώρες. Γι’ αυτά τα ποσά, όμως, δεν εξοργίζονται οι «σκληροί» εταίροι. Αντιθέτως, διακρίνω μια αμηχανία για τη συνεχή ροή πληροφοριών που φέρνουν στο φως οι δημοσιογράφοι. Οι φοβεροί και τρομεροί φοροεισπρακτικοί μηχανισμοί τους δεν εντόπισαν το «πέταγμα» των κολοσσιαίων κεφαλαίων.

Ας ασχοληθούμε και με έναν άλλο αριθμό, τις πολεμικές αποζημιώσεις και το κατοχικό δάνειο που σκοπεύει να διεκδικήσει από τη Γερμανία η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα. Το νούμερο ανέρχεται στα 311 δισ. ευρώ, σύμφωνα με το απόρρητο πόρισμα της αρμόδιας επιτροπής του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους που «φιλοξενήθηκε» στις κυριακάτικες εφημερίδες. Καλύπτει, δηλαδή, ολόκληρο το ελληνικό χρέος.

Δύο φορές, το 1953 και το 1990, οι νικητές του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου άφησαν στην…άκρη τις πολεμικές αποζημιώσεις της Γερμανίας. Οδηγός, για αυτές τις αποφάσεις, ήταν και η ταπείνωση που υπέστη το Βερολίνο από τη Συνθήκη των Βερσαλλιών το 1919 μαζί με την άνοδο των Ναζί. Η γερμανική κυβέρνηση δείχνει να έχει ξεχάσει, στο θέμα του ελληνικού χρέους, ότι η ταπείνωση δεν αποδείχθηκε ποτέ καλή στρατηγική στις διεθνείς σχέσεις.

Πηγη infocannibal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Όχι δεν ξέρουμε τι έχουν στο μυαλό τους ο πρωθυπουργός και τα υπόλοιπα στελέχη της κυβέρνησης, αναφορικά με το επαναδιαπραγματευτικό σόου. Τη λογική όμως για να σταθμίσουμε το περιεχόμενο και τη δυναμική των χειρισμών προφανώς και τη διαθέτουμε, και όλα δείχνουν πως είμαστε αντιμέτωποι σε μια σειρά από δεδομένα που δυστυχώς δεν εμπνέουν καμία απολύτως αισιοδοξία... 
Η κυβέρνηση δείχνει να αυτοπαγιδεύτηκε στα φοβικά σύνδρομα που εξέπεμψε το στρατόπεδο των δωσιλόγων, και φαίνεται πως προσαρμόζει τους χειρισμούς της σε στρογγυλεμένες γωνιές προκειμένου να αποφύγει την αντιπαράθεση που «θα έριχνε τη χώρα στα βράχια». 
Για πολλούς αυτό ενδεχομένως να ήταν μη αναμενόμενο. Στην ουσία όμως ήταν ένα απόλυτα χορογραφημένο και βολικό άλλοθι, που απλά διευκόλυνε αυτή τη διαδικασία προαποφασισμένης μεταστροφής, προετοιμάζοντας ταυτόχρονα και την κοινωνία για την αποδοχή της. 
Οι διαδηλώσεις της «αξιοπρέπειας», χρησιμοποιήθηκαν για να προσδώσουν γκλαμουριά στο «επαναδιαπραγματευτικό» σόου, μα η προσπάθεια της κυβέρνησης να αποθαρρύνει τη ριζοσπαστικοποίηση των αιτημάτων των διαδηλωτών ήταν εμφανέστατη.
Είναι λοιπόν φανερό, πως δε θέλει να αξιοποιήσει τη λαϊκή οργή για να ταπεινώσει το Ράιχ και να σταθεί με επιθετική ατζέντα απέναντι στη συμμορία των μαφιόζων της Ευρώπης. 
Μέσα όμως σε αυτό το γενικό κλίμα του εν πολλοίς κατευθυνόμενου εκστασιασμού, όπου κανείς δεν ακούει κανέναν και όλοι χειροκροτούν χωρίς να έχουν και πολύ καθαρό τι ακριβώς επιδιώκουν, μια κορυφαία επιχείρηση πολιτικής εξαπάτησης βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, και η βιομηχανία της επικοινωνίας δουλεύει στο φουλ για να ευνουχίσει τις υψηλές πολιτικές προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν προεκλογικά.
Η επιθετική ατζέντα της πολιτικής ανατροπής, αντικαθίσταται στην πράξη με βηματισμούς πολιτικού συμβιβασμού, και οι κορυφαίοι ανεξαρτησιακοί στόχοι εξαργυρώνονται σε μια φιλολογία επιμέρους παροχών, που δεν ανατρέπουν αλλά αντίθετα νομιμοποιούν το κατοχικό κεκτημένο.
Μέσα σ αυτό το κλίμα της ανεξέλεγκτης έκστασης, η νεοεκλεγμένη κυβέρνηση παρά και ενάντια στις προσδοκίες που η ίδια καλλιέργησε, αναγνωρίζει πως η κατοχική διοίκηση έχει τον πρώτο λόγο στα τεκταινόμενα στη χώρα μας, κι αυτό που παζαρεύει είναι τη μεθοδολογία, τη φυσιογνωμία και την ταυτότητα των μηχανισμών μέσα από ους οποίους θα παραμείνει επί της ουσίας αλώβητη η κατοχική επικυριαρχία.
  • Η Ελληνική κυβέρνηση, δεν διέρρηξε αλλά νομιμοποιεί και αναβαθμίζει τους μηχανισμούς καθυπόταξης της χώρας και απόλυτου ελέγχου της εφαρμοζόμενης πολιτικής.
  • Η Ελληνική κυβέρνηση, δεν αμφισβήτησε αλλά νομιμοποιεί τη θηλιά του εμφανιζόμενου ως «δημοσίου χρέους», που αποτελεί εργαλείο καταδολίευσης της εθνικής αξιοπρέπειας και καθυπόταξης της εθνικής κυριαρχίας της χώρας.
  • Η Ελληνική κυβέρνηση, συνεχίζοντας επί της ουσίας την «επαναδιαπραγμάτευση» από εκεί που την άφησαν οι προηγούμενοι, έρχεται ουσιαστικά να νομιμοποιήσει το σύνολο του κατοχικού κεκτημένου, και να διευρύνει τη συζήτηση, όχι ανατρέποντας αλλά αποδεχόμενη τη θεσμοθετημένη και πολυδαίδαλη εξάρτηση της χώρας.
Αυτή  η κυβέρνηση, όφειλε πριν πατήσει το πόδι της στην Ευρώπη, να κάνει τρία πράγματα που θα της εξασφάλιζαν άλλη δυναμική, άλλον αέρα, μια διαφορετική σχέση με μια πραγματικά μαχόμενη κοινωνία, και φυσικά έναν διαφορετικό ρόλο στις υπό πυροδότηση εξελίξεις. Όφειλε…
  • Να εγγράψει το σύνολο των αιτούμενων γερμανικών αποζημιώσεων στον κρατικό προϋπολογισμό και μετά να εμφανιστεί και να τους πει: «Ορίστε κύριοι, συζητάμε και ακούω τις προτάσεις σας.
  • Να κηρύξει με την πρώτη απόφαση της Βουλής, ως προδοτικό το PSI, καθιστώντας άμεσα υπόδικους τους θλιβερούς του πρωταγωνιστές, και μετά να εμφανιστεί λέγοντας στους συνομιλητές της: «Ορίστε κύριοι, τραβάτε πρώτα να απολογηθείτε στους λαούς σας για τη μεγάλη βρωμιά, και μετά ελάτε να συζητήσουμε για δικαιώματα και χρέη».
  • Να χαρακτηρίσει με την δεύτερη απόφαση της Βουλής, ως δωσίλογους όλους αυτούς που συνεργάστηκαν με την πολιτική συμμορία της Ευρώπης, να δρομολογήσει την παραπομπή τους για εσχάτη προδοσία, και μετά να εμφανιστεί ενώπιον των συμμοριών δηλώνοντας πως: «Η Ελλάδα από αυτή τη στιγμή, έχει ανακτήσει την εθνική της αξιοπρέπεια. Όποιος από σας θέλει να συζητήσουμε σαν ισότιμοι εταίροι, μπορεί να παραμείνει στο τραπέζι. Οι υπόλοιποι δεν έχετε καμία θέση εδώ, γιατί σύντομα θα υποστείτε τα απόνερα της δικής μας απόφασης.
Τίποτε όμως απ όλα τα παραπάνω δεν τόλμησε. Σύρεται σε διαπραγματεύσεις αναγνωρίζοντας στις ευρωσυμμορίες το ρόλο του επικυρίαρχου, και σύρει γι ακόμη μια φορά τη χώρα μας στο κρεβάτι του Προκρούστη. 
Το σημαντικότερο όμως ατόπημα αυτής της κυβέρνησης, είναι πως μέθυσε πολύ γρήγορα από την επικοινωνιακή διαχείριση του ανεντιμότατου συμβιβασμού στον οποίο τη σύρουν, και δεν προετοιμάζει το λαό προκειμένου να αντισταθεί στη γενικευμένη επίθεση αντεκδίκησης που δρομολογούν οι μαφιόζικες συμμορίες της Ευρώπης.
Το επικίνδυνο παιχνίδι της ανεκπλήρωτης αξιοπρέπειας, μπορεί προσωρινά να διευκολύνει το επικοινωνιακό σόου που έχει στηθεί, αλλά ακριβώς επειδή παραμένει ανεκπλήρωτη, οι συμμορίες θα επιτεθούν με σφοδρότητα (μόλις κλείσει το "πακέτο της συμφωνίας"), για να μην επιτραπεί ξανά σε αυτό τον λαό και σε κάθε λαό να σηκώσει κεφάλι. 
Δυστυχώς οι εξελίξεις θα είναι απρόβλεπτες. Όνειρο ζουν οι «διαδηλωτές της αξιοπρέπειας» αλλά κάποια στιγμή θα ξυπνήσουν.
Και τότε θα συνειδητοποιήσουμε όλοι μας, πως η «επαναδιαπραγμάτευση» της ανεξαρτησίας, είναι όρος που εφευρέθηκε για να θριαμβεύσει η δουλοπρέπεια. Πίσω λοιπόν έχει η αχλάδα την ουρά… 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ώστε  υπήρξαν λαϊκιστές. Όχι γιατί αυτά που λέγαν ήταν αδύνατα να γίνουν όπως τους κατηγορούσαν οι δήθεν ρεαλιστές, αλλά γιατί δεν κάναν ότι ήταν δυνατό για να γίνουν.
  
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είναι όμηρος όχι μόνο των προηγούμενων πολιτικών και των διεθνών συσχετισμών αλλά και της ίδιας της της ρητορικής. Έτσι μένει σε μια πολιτική εντυπώσεων ενώ φαίνεται να υποχωρεί στην ουσία της πολιτικής που είναι η άσκησή της.
Είναι σχεδόν αδύνατο να καταλάβει κάποιος το τι συμβαίνει στις διαπραγματεύσεις. Και μόνο η ύπαρξη αυτής της αδιαφάνειας είναι ένας κάκιστος δείκτης ενώ οι ερμηνείες που δίνονται είναι προϊόντα γραμμής και σκοπιμοτήτων, ατράνταχτη απόδειξη για μια ακόμη φορά του πόσο χειραγωγούμενη είναι η δημοσιογραφία στη χώρα.
Από τη μία οι φιλομνημονιακοί επικροτούν το συμβιβασμό πιέζοντας με αυτό τον τρόπο για περισσότερο συμβιβασμό παντού, οι δήθεν ριζοσπάστες θεωρούσαν δεδομένη εξαρχής την κωλοτούμπα και αυτό είναι το μόνο κριτήριο ερμηνείας τους, ενώ αυτοί που δε θέλουν να εγκαταλείψουν την ελπίδα για πολιτική λύση στο ελληνικό ζήτημα μιλούν για διπλωματικό θρίαμβο.
Τίποτα από τα παραπάνω δεν είναι κυρίαρχο.
Προς το παρόν δεν υπάρχει διαπραγμάτευση. Η κυβέρνηση επιμένει στο να μην αμφισβητηθεί η ρητορική κι όχι η πολιτική της. Οι εταίροι επιμένουν στα νούμερα. Αμείλικτα τα νούμερα θα κερδίσουν σε συνομιλίες όπου και τα δύο μέρη κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν το ένα τη γλώσσα του άλλου.
Η ελληνική κυβέρνηση έχει πετύχει δύο μικρές πικρές νίκες που δείχνουν το πόσο παγιδευμένη είναι στη ρητορική της: Το να μη χρησιμοποιούνται οι λέξεις Τρόικα και Μνημόνιο. Επέτυχε λοιπόν μια λογοκρισία στην ορολογία των τεχνικοτήτων. Το πιο παράλογο αίτημα της έγινε και το πιο ευκόλως αποδεκτό. Και αυτό δεν είναι καθόλου καλός δείκτης αν σκεφτεί κανείς πως η παραχώρηση της άλλης πλευράς είναι εντελώς ανούσια.

Αφού κέρδισε τις εντυπώσεις, καιρός είναι να μάθουμε πόσο από την ουσία θα χάσει για να της επιτραπεί το πρώτο.

Ήδη στην πολιτική ουσία έχει υποχωρήσει πολύ: η μη κατάργηση του ΕΝΦΙΑ του 2014 από τη Βαλαβάνη είναι αισχρή.

Η τοποθέτηση Σημιτικών και Παπανδρεϊκών σε σημαντικό πόστα ούτως ή άλλως δεν προοιώνιζε κάτι το καλό. Καλόπιστα τις δεχτήκαμε ως στρατηγικές κινήσεις σε ένα παιχνίδι τακτικής το οποίο δεν ήμασταν σε θέση πλήρως να γνωρίζουμε.

Και αν για το Γιάνη τον Βαρουφάκη το κατάπιαμε χάριν των εξαιρετικών διπλωματικών και όχι μόνο δεξιοτήτων του, δεν μπορεί να ειπωθεί το ίδιο για τους Μάρδα-Παναρίτη.

Αντί λοιπόν να Συριζοποιηθεί σταδιακά η Ευρώπη, τα πρόωρα δείγματα Πασοκοποιησης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ είναι εμφανή όπως άλλωστε φοβούνταν κι οι πιο φοβικοί των ψηφοφορων. Όταν λοιπόν αρχίζουν να δικαιώνονται οι φόβοι των φοβικών, ε τότε λοιπόν ζεις σε μια πραγματικότητα αναπόδραστα φρικτή. 

Τη Δευτέρα δε δίνεται η μάχη για την Ελλάδα μόνο. Δίνεται για το μέλλον και τη μορφή της Ευρώπης, του πλανήτη ολάκερου.

Και σε αυτή τη μάχη η κυβέρνηση έχει κερδίσει μόνο τις εντυπώσεις και τίποτα παραπάνω.
Αυτό που δεν γνωρίζουμε είναι το τι ακριβώς έχει ήδη παραχωρήσει για να κερδίσει τις εντυπώσεις.

Είχα πει πως η κυβέρνηση έχει περιθώριο για ελάχιστα λάθη. Και φαίνεται πως έχει ξεκινήσει μια πορεία που θα οδηγήσει σε σωρεία λαθών.

Ήδη ο πολύς Γιάνης ομολογεί πως δεν υπάρχει plan B (γιατί προφανώς κανείς δεν δούλεψε για να το φτιάξει) και πως το plan B είναι ο Αρμαγεδδών επαναφέροντας μας στην γκοτζιλολογία των προηγούμενων προδοτικών κυβερνήσεων.

Γκοτζίλα ξεκοτζίλα, κομήτες, μετεωρίτες και Αρμαγεδώνας, ότι κι αν μας μέλλεται, ένα πράγμα είναι σίγουρο: Πως θα υπάρξει οπωσδήποτε ρήξη. 

Και υπάρχουν μονάχα δύο τρόποι για να γίνει αυτή: Αν δεν γίνει με τα ιερατεία της Ευρώπης και με τα ιδιωτικά συμφέροντα, θα γίνει στο εσωτερικό της κυβέρνησης και με το λαό.

Σιγά σιγά το τελειωμένο πολιτικά Ποτάμι θα γίνει πολιτικός ρυθμιστής και δεξαμενή βουλευτικών ψήφων για τις πιο συμβιβασμένες κυβερνητικές προτάσεις κάτι που θα κάνει τους συμβιβασμούς με το σάπιο ελληνικό σύστημα εξουσίας αναπόφευκτους.

Δεν είναι απίθανη δε η δημιουργία πολυκομματικών κυβερνήσεων μνημονιακού τύπου.
Αυτό που δεν κατάφεραν να κάνουν στο ΣΥΡΙΖΑ όταν ήταν αντιπολίτευση, να τον αφομοιώσουν, θα το κάνουν με το ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση!

Αυτό θα σημάνει το τέλος της πολιτικής στη χώρα.

Δεν έχει κριθεί ακόμη τίποτα, τα σημάδια είναι όμως εκεί.

Επέμενα πως η κυβέρνηση έχει μικρές έστω πιθανότητες να κερδίσει αυτήν την εντελώς άνιση μάχη γιατί την κινεί η ιστορική αναγκαιότητα.

Φαίνεται πως η ίδια το ξέχασε.

Και θα πληρώσει το τίμημα της. Πολύ βαριά.

Το να εξαντλεί τα διπλωματικά της κέρδη σε αποκλειστικά επικοινωνικούς στόχους, με μια γελοία προσπάθεια εξαπάτησης του λαού όπου επιβάλλεται ένα νέο New Speak με τα μνημόνια να μην λέγονται μνημόνια και την Τροίκα να μη λέγεται Τρόικα δεν αποτελεί καλό σημάδι για το τι είναι διατεθειμένη να διεκδικήσει η κυβέρνηση τη Δευτέρα και μέχρι ποιου σημείου είναι διατεθειμένη να το διεκδικήσει.

Είχα γράψει πρόσφατα έχοντας πίστη στις ικανότητες στελεχών της κυβέρνησης –γιατί πράγματι ορισμένα στελέχη της είναι εξαιρετικά- πως ποτέ μια κυβέρνηση δε ρίσκαρε τόσα πολλά για να διεκδικήσει τόσα λίγα.

Σήμερα γράφω πως ποτέ μια κυβέρνηση δεν θα έχει χάσει τόσα πολλά σε τόσο λίγο χρόνο κερδίζοντας τόσα λίγα.

Τη Δευτέρα θα δούμε αν έχει ξεκινήσει μια νέα εποχή για τη χώρα αν απλά θα σφραγιστεί το τέλος της χώρας.

Μέχρι τότε ας δώσουμε λίγη πίστη στο «Νέο». Γιατί αν το νέο αποδειχθεί ισοδύναμο του «παλιού» ε τότε ΜΑΖΙ ΘΑ ΤΑ γ@μήɕ⓪υμ€.

Πέτρος Αργυρίου,
agriazwa


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Όπως τα παλιόπαιδα, που δεν χωνεύαμε πιτσιρικάδες...

Ο Αντώνης Σαμαράς δεν είναι απλώς ένας ακραία συντηρητικών αντιλήψεων πολιτικός, που θεωρεί ότι η Ελλάδα του χρωστά και μπορεί να την ξεπουλά για να παίρνει πίσω τα "χρωστούμενα".
Δεν είναι απλά ένας κακός πολιτικός, που η συγκυρία, η πιο κακή συγκυρία, τον έφερε να κάνει τον πρωθυπουργό της χώρας, αφού παραπλάνησε τον ελληνικό λαό και βρήκε σύμμαχο και υποστηρικτή στο πρόσωπο ενός ανάλογου διαμετρήματος πολιτικάντη.

Ο Αντώνης Σαμαράς έδειξε πολλές φορές ότι είναι ένας εγωπαθής και κακός χαρακτήρας, ένας κακός άνθρωπος, όπως θα λέγαμε σε μια ιδιωτική συζήτηση. Ένας άνθρωπος που αγαπά να κάνει κακό, φτάνει να είναι για το προσωπικό του καλό, όπως εκείνος το προσδιορίζει. Ακόμα κι αν δεν είναι όμως για το καλό του, ικανοποιείται να κάνει το κακό.
Είναι από εκείνους τους τύπους που συναντάμε συχνά στη ζωή μας, που μπορεί να κάνουν τους συναδέλφους στο γραφείο, αλλά ψάχνουν την ευκαιρία να πάνε στον προϊστάμενο, να καρφώσουν επειδή δεν ήλθαμε στην ώρα μας στη δουλειά. Έτσι μπορεί πάρουν αυτοί καμιά αύξηση ή προαγωγή. Σίγουρα όμως θα έχουν την εύνοια του αφεντικού ή του διευθυντή. Συνήθως τέτοιοι τύποι είναι και οι χειρότεροι στη δουλειά και μένουν σ' αυτήν απλά λόγω μεγάλης γλώσσας.

Ο Αντώνης Σαμαράς απέδειξε πολλές φορές ότι είναι κακός χαρακτήρας.
Όχι απλά κακός κυβερνήτης.

Το απέδειξε με την πολιτική και προσωπική του συμπεριφορά. Στη βουλή και στην τηλεόραση πουλούσε τσαμπουκά στους Έλληνες, από θέση ισχύος, αλλά μπροστά στους "ισχυρούς" έσκυβε υποτακτικά το κεφάλι.

Γυμνός πλέον από κάθε εξουσία που είχε πριν, του φάνηκε πιο πολύ όλο αυτό. Δεν παραδίδει στο διάδοχο που εξέλεξε ο λαός, ως ορίζει και η στοιχειώδης ευγένεια, πέρα από την πολιτική και δημοκρατική υποχρέωση. Λες και η μη παράδοση μπορεί να εμποδίσει τον επόμενο να κυβερνήσει.
Δε σηκώνεται καν από την καρέκλα του- ως ορίζει η στοιχειώδης ευγένεια- να χαιρετήσει τον άλλο.
Φωνάζει "ουάου" από το βήμα της βουλής, λες και βρίσκεται σε κάποιο πάρτι, μόνο και μόνο για να υποτιμήσει τον άλλο.
Παραμονή μιας μάχης της χώρας του, κατηγορεί τον εκπρόσωπό της όχι απλά για την πολιτική του, αλλά ότι έχει σχέσεις με τρομοκράτες.
Φυσικά δεν αναγνωρίζει την ψήφο του λαού. Αν την αναγνώριζε και τη σεβόταν, αλλιώς κι ο ίδιος θα έπραττε.
Πάει στο εξωτερικό, στην κρίσιμη μάχη της Ελλάδας, και υπογράφει κατά της θέσης της χώρας, αρκεί να υποστηριχτεί η προσωπική του ματαιοδοξία.

Είναι ο μόνος από τους πολλούς και κακούς πολιτικούς της μικρής μας χώρας, που επέλεξε να τρομοκρατεί σε κάθε προεκλογική περίοδο τους πολίτες, ώστε να κερδίσει την ψήφο τους. Να τους τρομοκρατεί με κάθε τρόπο και μέσο, αρκεί αυτό να οδηγήσει στην πολιτική του επιβίωση. Να τους τρομοκρατεί, αντί να τους παρουσιάζει τη δική του θέση ώστε να επιλεγεί.

Είναι ο μόνος ηττημένος σε εκλογές πρωθυπουργός που δεν παραιτήθηκε από κομματικός αρχηγός μετά από εκλογική ήττα (εξαιρείται ο Α. Παπανδρέου, που είχε μια άλλη σχέση με το δημιούργημά του, το ΠΑΣΟΚ της εποχής εκείνης του 1989). Κι εδώ η προσωπική ματαιοδοξία χαντακώνει και δεσμεύει μια ολόκληρη παράταξη.

Ο Αντώνης Σαμαράς είναι ένας πολύ κακός χαρακτήρας, κι όχι μόνο ένας πολύ κακός και ακραίος πολιτικός, αδίστακτος μπροστά στον προσωπικό στόχο του... Είμαι βέβαιος ότι αν μπορούσαμε να τον δούμε σε μια κινηματογραφική πορεία της ζωής του, από τα παιδικά του χρόνια, στη γειτονιά και το σχολείο, έτσι κακό και σπασίκλα θα τον βλέπαμε από τότε... Σαν το κ...λόπαιδο της γειτονιάς, που δεν τον χωνεύουν τα άλλα παιδιά... 

Candiot από candianews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου