Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

4 Ιαν 2015

Γράφει ο Νικόλαος Τζαχρήστας

Συχνά αναρωτιέμαι τι άλλο θέλουν από την ζωή μας. 40 χρόνια μεταπολίτευσης που δεν ήρθε ποτέ. Εκτός αν εννοούν μεταπολίτευση τα ελλείμματα που κατασκεύασε το σοσιαλιστικό κίνημα για να δημιουργήσει τους κομματικούς του στρατούς. Όχι δεν είμαι άνεργος, η καταγωγή μου είναι από δεξιά οικογένεια αλλά εγώ την γλίτωσα. Τους είπα για τελευταία φορά πριν τις εκλογές του 2012 «αν ψηφίσετε κάποιο από τα 2 συστημικά κόμματα ή την χ.α. δεν έχουμε να πούμε τίποτε άλλο».

Ευτυχώς το κατάλαβαν γιατί ήμουν τόσο σκληρός. Δεν γίνεται να βάζεις 40 χρόνια βαρέα ένσημα και σε μια νύχτα να σου κόβουν το όνειρο να πάρεις την αξιοπρεπή σύνταξη που στο κάτω κάτω την δικαιούσαι. Απόφοιτος ΤΕΙ και τα βγάζω ικανοποιητικά πέρα εργαζόμενος σε ένα εργοστάσιο. Δεν γίνεται όλοι οι έλληνες να δουλεύουν πίσω από ένα γραφείο μου είπε μια νεαρή κοπέλα πριν κάμποσα χρόνια και είχε δίκιο. Οι αναρίθμητες σχολές του κομματικού κράτους για κάθε πρωτεύουσα νομού δημιούργησε πτυχιούχους χωρίς αντικείμενο, άνεργους .

Που λες αδερφέ μου δεν είμαι πλούσιος αλλά δεν πεινάω. Πεινάω όμως για ελευθερία. Τι είναι ελευθερία; Ελευθερία είναι καταρχήν να λογοδοτεί στην δικαιοσύνη ο κάθε πολίτης. Και πρώτα από όλα αυτοί που αποφασίζουν για μια ολόκληρη χώρα. Γιατί 40 χρόνια τώρα εκτός ελαχίστων περιπτώσεων οι υπαίτιοι της σημερινής κατάστασης την γλύτωσαν πιπιλίζοντας την φράση «όχι στην ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής».

Ελευθερία είναι επίσης να μπορώ να φωνάξω, να κάνω απεργία για κάθε νομοθέτημα που στρέφεται ενάντια στην πλατιά οικονομική μου τάξη. Γιατί η πλειοψηφία είμαστε εμείς. Σε καμιά περίπτωση δεν είναι ελευθερία κράτος και παρακράτος(αυτοί οι ψεύτικοι κουκουλοφόροι που παίρνουν ρόπαλα από τους αστυνομικούς πίσω από τους θάμνους) να με χτυπούν και να με προσαγάγουν επειδή βγήκα στον δρόμο να φωνάξω για το δίκιο μου.

Ελευθερία δεν είναι τα μεγάλα τηλεοπτικά κανάλια που κατέχουν τζάμπα τις τηλεοπτικές συχνότητες που είναι περιουσία του λαού να προσπαθούν να με φοβίσουν και να με κοροϊδέψουν για να συνεχίσουν το δικό τους φαγοπότι.

Ελευθερία δεν είναι να καταστρέφουν τα νοσοκομεία τα λεγόμενα πιράνχας που ποτέ δεν είχαν ονοματεπώνυμο και τώρα να πεθαίνουν οι πολίτες στα μνημονιακά τριτοκοσμικά νοσοκομεία.

Ελευθερία δεν είναι στο ΙΚΑ να γίνεται τρικούβερτο γλέντι με την ανοχή του εκάστοτε υπουργού και στο τέλος να του κουρεύουν τα ομόλογα που αγοράστηκαν με χρήματα των ασφαλισμένων σαν το τελειωτικό χτύπημα.

Δεν γίνεται νέα δημοκρατία και πα.σο.κ να κουνάνε το δάκτυλο μπροστά σε μια διαφορετική λύση-απόφαση για τον λαό. Ελευθερία είναι οι διαχειριστές πολιτικοί να παίρνουν εντολές από τον λαό ως υπηρέτες του συντάγματος και του λαού και όχι από το Βερολίνο. Οι άνδρες με την σημασία της λέξεως, που ζητούν δικαιοσύνη αποδέχονται την λαϊκή κρίση και τις συνέπειες των πράξεών τους.

Για ποια δημοκρατία μιλάτε κύριοι; Για την δημοκρατία του χρηματιστηρίου, του Βατοπεδίου, του Κοσκωτά, του Μπόμπολα, των υποβρυχίων, του Τεμπονέρα, του Γρηγορόπουλου, των 3000 αυτόχειρων που τους καταστρέψατε την ζωή, των 1.500.000 ανέργων;

Το νέο σλόγκαν είναι η ευθύνη για την πατρίδα. Η μόνη σας ευθύνη κύριοι είναι να υποστείτε την μελλοντική βάσανο της δικαιοσύνης για όλα τα καταστροφικά πεπραγμένα σας. Ως Εδω.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Η Ελλάδα μας βρίσκεται πλέον για έκτο συνεχόμενο χρόνο υπό τη μέγγενη των (υποτιθέμενων) δανειστών. Οι οποίοι μάλιστα, ως γνήσιοι εκβιαστές, επιμένουν στην περαιτέρω συνέχιση της εξαθλίωσης την οποία βαφτίζουν ως ‘βοήθεια’, τη στιγμή που, πριν λίγους μήνες, δήθεν την αποποιούντο, και δεν ήθελαν να «δίνουν άλλο τα λεφτουδάκια τους».

Είναι πλέον πασιφανές ότι δεν έχουμε επιλεγεί τυχαία ως ο αποδιοπομπαίος τράγος της Ευρώπης.
Δεν είναι τυχαίο που η παγκόσμια ιουδαϊκή τοκογλυφική συμμορία έχει επιλέξει να εξαπολύσει τα γεμάτα δηλητήριο συκοφαντικά βέλη της στην κοιτίδα του πολιτισμού και του χριστιανισμού.

Δεν είναι τυχαίο που η συμμορία αυτή, καλά μεταμφιεσμένη πίσω από το προτεσταντικό κεφάλαιο, προσπαθεί να ξεριζώσει ό,τι ελληνικό υπάρχει στην Ελλάδα είτε αυτό είναι παραδόσεις, είτε ήθη, είτε έθιμα, είτε θρησκεία, είτε ιστορία.

Δεν τυχαίο που προσπαθούν να μεταλαμπαδεύσουν την προτεσταντική ηθική, σύμφωνα και με δήλωση του ίδιου του πρώην υπ. Οικονομικών Γ. Στουρνάρα, στην κοιτίδα της Ορθοδοξίας.

Δεν είναι τυχαία η συστηματική προσπάθεια σμίκρυνσης του μεγαλείου της ελληνικής γλώσσας, της πανανθρώπινης αυτής γλώσσας στην οποία γράφτηκαν τα Ευαγγέλια.

Δεν είναι τυχαία η λάσπη, οι απειλές, οι εκβιασμοί. Πλέον όσο περισσότεροι, τόσο περισσότερο αποκαλύπτεται ο φόβος τους για την έκβαση των εξελίξεων. Τόσο περισσότερο αποκαλύπτεται η αγωνία τους για το αν θα καταφέρουν να υποτάξουν την Ελλάδα στο άρμα τους, ώστε, στη συνέχεια, να ανοίξει ευκολότερα ο δρόμος για την παγκόσμια υποδούλωση, μέσω ενός παγκόσμια κοινού νομίσματος.

Σήμερα δεν υπάρχει ο δυσθεώρατος περσικός στόλος ώστε οι Έλληνες να αντιτάξουν σε αυτόν τα ‘ξύλινα τείχη’, δεν υπάρχουν τα φαρμακερά βέλη των στρατιών του Δάτη και του Αρταφέρνη, ώστε οι Έλληνες να αντιτάξουν σε αυτά την πολεμική μεγαλοφυΐα του Μιλτιάδη.

Δεν υπάρχουν οι ερπύστριες των ναζί ώστε οι τελευταίοι να υποχρεωθούν να αναγνωρίσουν τη μεγαλειώδη αντίσταση των πολεμιστών μας, παρουσιάζοντας όπλα κατά την αποχώρησή τους από τα τελευταία οχυρά των Ρούπελ και Ιστήμπεη (όταν πια κάθε αντίσταση ήταν μάταιη).

Κάθε φορά είναι διαφορετικές οι προκλήσεις και διαφορετικός ο τρόπος αντιμετώπισής τους. Αυτή τη φορά ο εχθρός είναι περισσότερο ύπουλος παρά ποτέ, ίσως γιατί ξέρει πως δεν έχει τύχη αν σταθεί απέναντί σου στα ίσα και μετρηθεί (όπως έχει δείξει και η ιστορία).
Στοχεύει σε αξίες για να διαβρώσει το αρχαίο μέταλλο ψυχής του Έλληνα.
Στοχεύει στη θρησκεία για να μας πείσει για την αναχρονιστικότητα της ύπαρξής της.
Στοχεύει στην ιστορία για να την αλλάξει και να την παραποιήσει με σκοπό να την ξεχάσουμε.

Περισσότερα απ’ όλα όμως, στοχεύει στο να κλιμακώσει και να φωλιάσει το φόβο στις ψυχές μας. Στοχεύει στο να περάσει τις αλυσίδες της υποτέλειας και της μικρότητας πρώτα στους Έλληνες και, στη συνέχεια, νομοτελειακά, στην ανθρώπινη ύπαρξη.

Γιατί, είναι γεγονός πως, από ένα σημείο και μετά, τον αντίπαλό σου τον διαλέγεις. Είναι γιατί σε ό,τι και αν έχεις κάνει ως τώρα τον βρίσκεις μπροστά σου. Είναι γιατί το ομολόγησε ο μέγιστος των ρομαντικών, Φρειδερίκος Φον Σίλλερ, και ο μέγιστος των φιλοσόφων, Φρειδερίκος Νίτσε.
Ότι πάντα θα βρίσκουν μπροστά τους Έλληνες, και πως ό,τι και αν κάνουν το έχουν κάνει προηγουμένως, και καλύτερα, οι Έλληνες.

Είναι μία και μοναδική η οδός για να ξεπεράσεις τον αντίπαλό σου: Δημιουργώντας έργα ανώτερα των δικών του. Όταν όμως βλέπεις πως κάθε τέτοια προσπάθεια είναι μάταιη, τότε θα πρέπει να τον διαβάλλεις, για να μην φανεί η δική σου γύμνια.

Γιατί, όσο και αν στην ελληνική φιλοσοφία μπήκαν οι βάσεις της ηθικής, όσο και αν προσπάθησαν ο Σωκράτης αρχικά, και ο Ιησούς στη συνέχεια, μέσω της Διδασκαλίας του, να τοποθετήσουν την ανθρώπινη συμπεριφορά σε πανανθρώπινα πλαίσια, το ανθρώπινο γένος συνήθιζε να επιστρέφει στο ζωώδες ‘κέρδος με κάθε τρόπο’.

Σήμερα, κατά τη γνώμη μας, η κατάσταση είναι κατά πολύ ευκολότερη των παραπάνω αναφερθέντων ελληνικών επιτευγμάτων. Αρκεί ακόμη ένα βροντερό ΟΧΙ (που, ωστόσο, αυτό δεν θα κοστίσει τίποτα σε ανθρώπινες ζωές), ώστε οι δανειστές να χάσουν μια για πάντα το ύπνο τους.

Αρκεί ένα ΌΧΙ για να θυμηθεί η ανθρωπότητα το πραγματικό ανάστημα των Ελλήνων. Να θυμηθεί πως πάντοτε υπήρξαμε Δαϋίδ εναντίον Γολιάθ, και πως πάντα κερδίζαμε. Να θυμηθεί ποιος άνοιξε το δρόμο για τη Φιλοσοφία, τα Μαθηματικά, το Χριστιανισμό, τη Μουσική, τις Τέχνες, το Θέατρο, και, κυρίως, τον Αγώνα μέχρι τελευταίας ρανίδας.

Δεν υπάρχουν αριστεροί και δεξιοί σε αυτές τις εκλογές. Δεν υπάρχουν δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι. Δεν υπάρχουν ‘πράσινοι’ και ‘γαλάζιοι’. Δεν υπάρχει: ‘Ήσουν και ήμουν’ Δεν θα υπάρχουν νικητές και νικημένοι Έλληνες πολίτες.

Σε αυτές τις εκλογές, στο πεδίο της μάχης θα αναμετρηθούν η Αξιοπρέπεια με την Απληστία.
Ή όλοι οι Έλληνες θα κερδίσουμε πάλι την αξιοπρέπειά μας, ή όλοι οι Έλληνες θα βρεθούμε σταδιακά στα νύχια της ιουδαϊκής απληστίας.

Σαφώς και την ιστορία τη γράφουν κάθε φορά οι ηγεσίες, σαφώς και η ηγεσία είναι αυτή που θα κληθεί να διαχειριστεί το ΟΧΙ των Ελλήνων.

Σαφώς και η ελληνική ηγεσία της 26ης Ιανουαρίου, θα πρέπει να υλοποιήσει τις προεκλογικές της υποσχέσεις, διαφορετικά η παρακοή στις επιθυμίες του ελληνικού λαού θα αποτελέσει Ύβρη. Και την Ύβρη ακολουθεί η Νέμεσις.

Δεν ξέρουμε αν ήρθε «η ώρα της Αριστεράς», ξέρουμε όμως ότι ήρθε η ώρα η Αριστερά να μην προδώσει (για ακόμη μία φορά) τα οράματα των Ελλήνων (όπως πολλές φορές έχει κάνει στο παρελθόν).
Ήρθε η ώρα η Αριστερά να βρεθεί αντιμέτωπη, όχι τόσο με τις ευθύνες της, όσο με το ίδιο της το DNA.
Γιατί Αριστερά σημαίνει επανάσταση και ανατροπή, με σκοπό περισσότερη Δημοκρατία και μια δικαιότερη κοινωνία.

Αναγνώστης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Όπως οι εκλογές του 1974 καθόρισαν τη χώρα για 35 ολόκληρα χρόνια, έτσι σε τρεις εβδομάδες θα κριθεί το μέλλον της Ελλάδας, ίσως για δεκαετίες ολόκληρες

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Εκλογές αποφάσισε η Βουλή. Επραξε ορθότατα. Μια νεοεκλεγμένη Βουλή, προφα­νώς με ριζικά διαφορετική σύνθεση, θα αντανακλά τη σημερινή πολιτική πραγματικότητα της ρημαγμένης μνημονιακής Ελλάδας. Θα πάψει να υπάρχει το αβυσσαλέο χάσμα μεταξύ λαού και Κοινοβου­λίου, το οποίο όλοι παρατηρούμε. Οι ψηφοφόροι πρέπει πλέον να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να αποφασίσουν ποιο κόμμα θέλουν να τους κυβερνά - η ΝΔ ή ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ριζικές αλλαγές στην κοινοβου­λευτική εκπροσώπηση των κομμά­των θα φέρουν οι εκλογές. Πολύ σωστά θα κάνουν. Το επονείδιστο Μνημόνιο άλλαξε δια παντός την οικονομική και κοινωνική πραγμα­τικότητα της πατρίδας μας. Αυτό είναι αδύνατον να μην έχει και πολιτικές συνέπειες! Αυτοί που υλοποίησαν τη μνημονιακή πολιτική πρέπει να κριθούν από τον λαό και είτε να επικροτηθούν είτε να απορριφθούν.

Κρισιμότατες θα είναι οι βουλευ­τικές εκλογές της 25ης Ιανουαρίου. Σε τρεις εβδομάδες από σήμερα θα κριθεί το μέλλον της Ελλάδας, ίσως για δεκαετίες ολόκληρες. Χωρίς δόση υπερβολής, έχουμε να κάνουμε με εκλογές μιας νέας Μεταπολίτευσης! Ακριβώς όπως οι εκλογές του 1974 καθόρισαν τη χώρα για 35 ολόκληρα χρόνια!

Δεν θα κριθεί μόνο αν θα σχη­μα­τιστεί ή όχι κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ή με πυρήνα τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θα κριθεί μόνο αν η ΝΔ θα τινάξει στον αέρα όλες τις δημοσκοπήσεις και θα παραμείνει στην εξου­σία. Δεν θα κριθεί μόνο αν το αποτέ­λεσμα των εκλογών θα επιτρέψει στον ΣΥΡΙΖΑ να σχηματίσει κυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ ή αν θα τον στείλει στην αγκαλιά του Ποταμιού. Ο κόσμος φυσικά με αυτά τα κριτήρια θα ψηφίσει. Οικονομική ανακού­φιση τώρα περιμένει, όχι στην... άλλη ζωή! Χωρίς όμως οι περισσότεροι να το γνωρίζουν, η ψήφος τους θα χαράζει και το νέο πλαίσιο για την Ελλάδα.

Το Μνημόνιο διέλυσε το ΠΑΣΟΚ! Δικαίως ο λαός τιμώρησε ανελέητα το κόμμα που υπό την ηγεσία του Γιώργου Παπανδρέου έβαλε την Ελλάδα σε αυτό το επαίσχυντο καθεστώς. Ενα κόμμα που από το 44% των εκλογών του 2009 έπεσε στο 12% του 2012, δεν πρόκειται να συνέλθει ποτέ. Είναι ήδη πολιτικά νεκρό! Κατέρρευσε δηλαδή το ένα κόμμα - πυλώνας του μεταπολιτευτικού συστήματος. Από θεωρητική σκοπιά, θα ήταν παράλογο να νομίσει κανείς πάντως ότι ο άλλος πυλώνας του συστήματος, η ΝΔ, δεν θα καταβάλει κανένα πολιτικό κόστος για τη μνημονιακή πολιτική που άσκησε η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου. Πρακτικά όμως θα δούμε αν θα γίνει αυτό.

Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ ήταν κόμματα του τελευταίου τετάρτου του 20ού αιώνα, προσαρμοσμένα και τα δύο στη μεταχουντική Ελλάδα του 1974. Αυτά έπαιξαν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Το Μνημόνιο όμως άλλαξε δραματικά τα πολιτικά δεδομένα. Υποχρεώθηκαν να το υπηρετήσουν και τα δύο κόμματα. Περάσαμε έτσι σε άλλη εποχή. Αυτομάτως ΝΔ και ΠΑΣΟΚ έγιναν κόμματα του παρελθόντος.

Η ανανέωση σκηνικού είναι πλέον επιβεβλημένη και σε πολιτικό επίπεδο. Προηγείται η αντικατάσταση του κατεστραμμένου κεντρο­αριστε­ρού πυλώνα που εκπρο­σωπούσε το ΠΑΣΟΚ. Αν και όταν αυτή επιτευχθεί, θα έρθει η σειρά και του κεντροδεξιού πυλώνα που συνεχίζει να εκπροσωπεί η ΝΔ, έστω και αγκομαχώντας τραγικά. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ του 21ου αιώνα πάντως δεν έχουν ακόμη εμφανιστεί. Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί επί πολύ.

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Ηταν εκ των πραγμάτων αδύνατο να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας από τη Βουλή που βρισκόταν στον τρίτο χρόνο της θητείας της. Αδύνατο, γιατί το πολίτευμα στη χώρα μας είναι κομματοκρατία: οι θεσμοί υπηρετούν τα κόμματα – δεν είναι δημοκρατία: δεν υπηρετούν την κοινωνία οι θεσμοί.

Για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας το Σύνταγμα απαιτεί αυξημένη πλειοψηφία (τη θετική ψήφο 180 βουλευτών). Κι αυτό επειδή, όταν συντάχθηκε το ισχύον Σύνταγμα, στον Πρόεδρο αναγνώριζε ισχνές, αλλά πάντως κάποιες αρμοδιότητες ρυθμιστή του πολιτεύματος, ελέγχου ενδεχόμενων αυθαιρεσιών της εκτελεστικής εξουσίας. Ο Ανδρέας Παπανδρέου απογύμνωσε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας από κάθε ρυθμιστική αρμοδιότητα, τον κατέστησε διακοσμητική απλώς φιγούρα, συμπλήρωμα των φουστανελοφόρων της προεδρικής φρουράς. Η αυξημένη πλειοψηφία ήταν πια περιττή. Ομως ούτε το πράσινο ούτε το γαλάζιο ΠΑΣΟΚ είχαν την εντιμότητα να αναθεωρήσουν τη συνταγματική απαίτηση της «αυξημένης», όταν εξέλιπε ο σκοπός στον οποίο η απαίτηση απέβλεπε.

Κάθε κανονιστική διάταξη, όταν καταστεί άσκοπη πια και άχρηστη, εύκολα διαστρέφεται σε μέσο εξυπηρέτησης στόχων αλλότριων από τον αιτιώδη και αρχικό. Ετσι και η αυξημένη πλειοψηφία για την εκλογή Προέδρου μεταποιήθηκε σε ευκαιρία ανατροπής της κυβέρνησης, όταν αυτή διαθέτει μεν πλειοψηφία στη Βουλή, αλλά όχι αυξημένη. Ενα καθεστώς κομματοκρατίας μπορεί να παίζει με τους θεσμούς, ακόμα και με το Σύνταγμα, παραβλέποντας ότι η νέμεσις παραμονεύει.

Η κυβερνητική σιαμαία συμφυΐα των άλλοτε φανατισμένων αντιπάλων, ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., εμφανίστηκε πανικόβλητη μπροστά στο ενδεχόμενο να μην εξασφαλίσει την απαιτούμενη αυξημένη πλειοψηφία για την εκλογή Προέδρου. Πώς ξεχωρίζει η απλή «ανησυχία» από τον κατάφωρο «πανικό»; Το κριτήριο είναι η απώλεια της ψυχραιμίας. Η κυβερνητική συνεργασία έδειξε να χάνει κάθε έλεγχο αυτοκυριαρχίας με την πιθανότητα και μόνο πρόωρων εκλογών. Πρόσφερε στην αξιωματική αντιπολίτευση το απίστευτο δώρο: να την θεωρεί οπωσδήποτε νικήτρια στην επερχόμενη αναμέτρηση – της χάρισε ολοπρόθυμα την πρωτιά στην «παράσταση νίκης». Γέννησε στο εκλογικό σώμα τη λογικά συνεπέστατη υποψία ότι τον τρόμο προκαλούν συγκαλυμμένες ευθύνες για ποινικά αδικήματα. Εξάλλου η κοινή γνώμη δεν μοιάζει πιθανό να πίστεψε ποτέ ότι η καταλήστευση του κοινωνικού χρήματος περιοριζόταν, επί τόσα χρόνια, στην περίπτωση Τσοχατζόπουλου.

Η συνηθέστερη αντίδραση του πανικόβλητου είναι η προσπάθεια να τρομοκρατήσει καταδείχνοντας τον αντίπαλο σαν καταστροφική απειλή. Και όταν πανικόβλητοι είναι όσοι έχουν αρρωστημένη εξάρτηση από την ηδονή της εξουσίας, τότε για να πετύχει η τρομοκράτηση επιστρατεύεται το κύρος των θεσμών: Βγαίνει ο Διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος και υπαινίσσεται οικονομική καταστροφή στην περίπτωση που κερδίσει τις εκλογές ο αντίπαλος των σημερινών διαχειριστών της εξουσίας. Επιστρατεύονται και θεσμικά όργανα της Ε.Ε. να βεβαιώσουν την ίδια απειλή. Τεταρτοκοσμικός πρωτογονισμός.

Με τον κορυφαίο των θεσμών, το Σύνταγμα, εμφανίστηκε να παίζει και ο προταθείς από τη σχετική (όχι αυξημένη) πλειοψηφία για Πρόεδρος της Δημοκρατίας: Μόλις προέκυψε ως υποψία το ενδεχόμενο να τον υπερψηφίσει το κόμμα της «Χρυσής Αυγής», έσπευσε να δηλώσει την άρνησή του να εκλεγεί στην Προεδρία με τις ψήφους των νεοναζιστών τραμπούκων. Δεχόταν τη συνταγματική προϋπόθεση νομιμότητας της εκλογής του: την παρουσία στη Βουλή των εκλεγμένων από μισό εκατομμύριο Ελληνες φασιστοειδών, αλλά μόνο για να τον καταψηφίσουν. Αρνιόταν τη συνταγματική προϋπόθεση νομιμότητας, αν επρόκειτο να τον υπερψηφίσουν!

Ο υποδειχθείς υποψήφιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας ήθελε μία χρήση του Συντάγματος «α-λα-καρτ»: να επιλέγει εφαρμογές ανάλογα με τον εντυπωσιασμό που θέλει να προκαλέσει. Το κόμμα του διατηρούσε ως «σύνδεσμο» με τους τραμπούκους νεοναζιστές τον Γραμματέα του υπουργικού συμβουλίου, αλλά γι’ αυτό το γεγονός ένιωθε αθώος ο υποψήφιος Πρόεδρος. Θα τον ενοχλούσε μόνο, για λόγους εντυπώσεων, να τον υπερψηφίσουν οι συνδιαλεγόμενοι με τον εξ απορρήτων του πρωθυπουργού κρατικό αξιωματούχο.

Η ελληνική κοινωνία μοιάζει παγιδευμένη σε εφιαλτικό αδιέξοδο: Χρειάζεται πολιτική ηγεσία σε ρόλο κοινωνικού αναμορφωτή, και διαθέτει μόνο σπιθαμιαίους κομματαρχίσκους. Πρέπει να σχεδιαστούν και να οικοδομηθούν εξ υπαρχής θεσμοί και λειτουργίες του κράτους. Κάποιος να εμπνεύσει και να διεγείρει δημιουργικό οίστρο, πείσμα παραγωγικότητας. Να παταχθεί θεσμικά και να αφανιστεί το πελατειακό κράτος, να κατασταθεί ανένδοτη αξιοκρατία, καταξίωση της αριστείας, κράτος δικαίου, κοινωνικός έλεγχος της ποιότητας. Να αυτονομηθεί ο συνδικαλισμός από τα κόμματα, να εξοβελιστούν οι κομματικές νεολαίες από τα πανεπιστήμια και τα σχολειά. Ή θα επιχειρηθούν τέτοια κολοσσιαία άλματα ή η κοινωνία θα συνεχίσει τη διολίσθηση στον πρωτογονισμό και στο χάος. Μέση λύση («βελτιώσεων») δεν υπάρχει πιά.

Με αυτά τα δεδομένα, τα ολοκληρωτικά εκφυλισμένο κομματικό μας σύστημα μας προσφέρει δυο άκρως προβληματικές επιλογές: Να αμνηστεύσουμε, δίνοντάς της παράταση φυτικής επιβίωσης, την τάχα και πολιτική της σιαμαίας συμφυΐας, που καμώνεται ότι ασκεί εξουσία τα τελευταία δυόμισι χρόνια στη χώρα μας. Να παραβλέψουμε την ανυπόφορη ανικανότητά τους, την αναιδέστατη, μικρονοϊκή καυχησιολογία τους, το ρημαδιό στη δική μας ζωή, για να διασώσουν αυτοί το πελατειακό τους κράτος. Να ξεχάσουμε ότι θάψανε τελικά την «κλοπή του αιώνα» στο υπουργείο Αμυνας, θάψανε τη «λίστα Λαγκάρντ», κουκούλωσαν το αίσχος Μπαλτάκου, ασέλγησαν ηλίθια στην ΕΡΤ για να στήσουν την παιδαριωδία της ΝΕΡΙΤ.

Και η εναλλακτική επιλογή είναι ο ΣΥΡΙΖΑ: Οσα στελέχη του έχουν παρελθόν στον δημόσιο βίο, παραπέμπουν στον εφιαλτικό σκοταδισμό που γνώρισαν τα πανεπιστήμια, τα σχολειά και οι λεγόμενοι «θεσμοί πολιτισμού» της χώρας, όταν το ΠΑΣΟΚ είχε παραχωρήσει αυτό το πεδίο πολιτικής στο «εγγράμματο» παραμάγαζό του: τον «Συνασπισμό». Και παραμένει με τον ΣΥΡΙΖΑ η ελληνική Αριστερά γαντζωμένη στον παλαιοημερολογίτικο «διεθνισμό» του Ζαχαριαδισμού, με φλάμπουρο τον μηδενισμό κάθε ποιότητας ζωής που έχει σχέση με πατρίδα, γλώσσα, λαϊκή παράδοση. Συνονθύλευμα από εισαγόμενες ιδεοληψίες ο ΣΥΡΙΖΑ, γι’ αυτό και χωρίς στόχους κοινωνικούς άλλους από τις οικονομικές «διευθετήσεις».

Αυτό είναι το εκλογικό μας δίλημμα και δεν επιδέχεται συναισθηματισμούς και επιπολαιότητες. Απαιτεί σοβαρότητα, σκέψη, κρίση, συνείδηση ευθύνης.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Για να επιλέξουμε κλιματιστικό για το σπίτι μας, θα πρέπει να αποφασίσουμε:
1. Την ισχύ του κλιματιστικού.
Για τις συνήθεις περιπτώσεις σε κλασσικές κατοικίες χωρίς ιδιαίτερα μεγάλα ανοίγματα (πόρτες / παράθυρα), η ισχύς του κλιματιστικού θα πρέπει να είναι περίπου 400btu/h ανά τετραγωνικό μέτρο χώρου που θέλουμε να ψύξουμε (ή να θερμάνουμε).  Οταν ο παραπάνω πολλαπλασιασμός μας δίνει οριακά αποτελέσματα ανάμεσα σε δύο μοντέλα, το μικρότερο μοντέλο θα μας καλύψει στις περισσότερες περιπτώσεις αλλά μπορεί να μην ανταπεξέλθει σε ακραίες συνθήκες το καλοκαίρι, ενώ το μεγαλύτερο μοντέλο θα μας καλύψει σε κάθε περίπτωση. 
Για έναν χώρο π.χ. 25m2, η ισχύς του κλιματιστικού θα πρέπει να είναι μεγαλύτερη από 400x25=10.000btu/h.
Το παραπάνω σημαίνει ότι αν αγοράσουμε ένα κλιματιστικό 9.000btu/h, το κλιματιστικό θα μας καλύψει τις περισσότερες ημέρες του καλοκαιριού, αλλά θα είναι "λίγο" όταν η εξωτερική θερμοκρασία ανέβει το καλοκαίρι.
Αντίθετα, ένα κλιματιστικό ισχύος 12.000btu/h θα μας καλύψει ακόμη και στον καύσωνα.
ΠΡΟΣΟΧΗ:  Σε ιδιαίτερες περιπτώσεις (κατοικίες με μεγάλα γυάλινα ανοίγματα, εντελώς αμόνωτοι χώροι, χώροι με ασυνήθιστα για κατοικίες φορτία  κ.λ.π.) πριν αγοράσουμε κλιματιστικό, θα πρέπει να συμβουλευτούμε μηχανολόγο μηχανικό ώστε να αποφύγουμε την άσκοπη υπερδιαστασιολόγηση.

2. Τον τύπο του κλιματιστικού.
Inverter, ή on/off ?  Αν και η εισαγωγή των on/off κλιματιστικών έχει σταματήσει (και στην Ελλάδα), εντούτοις υπάρχουν ακόμη κλιματιστικά on/off σε stock από διάφορους προμηθευτές.
Η επιλογή ενός on/off μηχανήματος, είναι αποδεκτή μόνο σε περιπτώσεις με πολύ περιστασιακή χρήση (π.χ. εξοχική κατοικία με περιορισμένη χρήση), όταν δηλαδή η απόσβεση ενός ακριβότερου και αποδοτικότερου κλιματιστικού δεν θα είναι εύκολη (λόγω του περιορισμένου χρόνου λειτουργίας).
Αν λοιπόν αναζητάτε κλιματιστικό για το εξοχικό σας, το οποίο θα χρησιμοποιήσετε ελάχιστες μέρες το χρόνο, τότε μπορείτε να επιλέξετε ένα on/off κλιματιστικό.
Αν αντίθετα αναζητάτε κλιματιστικό για το σπίτι σας, τότε είναι συμφερότερο να επιλέξετε ένα καλό κλιματιστικό inverter, το οποίο αν και ακριβότερο, θα αποσβέσει γρήγορα τη διαφορά τιμής λόγω της πολύ μικρής του κατανάλωσης.
Στις περιπτώσεις που το κλιματιστικό θα χρησιμοποιηθεί σαν κύριο μέσο θέρμανσης, τότε η επιλογή του inverter κλιματιστικού είναι μονόδρομος, αφ' ενός λόγω κατανάλωσης, και αφ΄εταίρου λόγω της ικανότητας των inverter κλιματιστικών να μην απαιτούν από-παγοποίηση (μια διαδικασία που σταματά τον συμπιεστή το χειμώνα για την αποφυγή του παγώματος του στοιχείου της εξωτερικής μονάδας) η οποία σταματά τη λειτουργία των on/off κλιματιστικών τον χειμώνα σε χαμηλές θερμοκρασίες.

3. Φίλτρα.
Ενα πολύ σημαντικό κριτήριο επιλογής του κλιματιστικού , είναι η ποιότητα των φίλτρων του, η οποία έχει να κάνει τόσο με την άνεση που μας προσφέρει το κλιματιστικό μας, όσο και με την υγεία μας.
Ενα κλιματιστικό με ανοξείδωτα μόνιμα αυτό-καθαριζόμενα φίλτρα, μας παρέχει πολύ υγιεινότερες συνθήκες άνεσης από ότι ένα κλιματιστικό με κλασσικά πλαστικά φίλτρα.
Το κλιματιστικό με τα ανοξείδωτα φίλτρα, θα μας προφυλάξει από την νόσο των λεγεωνάριων που μπορεί να αναπτυχθεί σε κλιματιστικά με κακής ποιότητας φίλτρα που συντηρούνται πλημμελώς και μπορεί να αποβεί ιδιαίτερα επικίνδυνη για την υγεία μας.

4. Επιπλέον δυνατότητες.
Τα σύγχρονα κλιματιστικά, παρέχουν πλήθος βοηθητικών λειτουργιών στον χρήστη, όπως :
- Λειτουργία ιονιστή
- Φωτοκύτταρο ανίχνευσης κίνησης.
- Χρονοπρογραμματισμός
λειτουργίες που υπάρχουν πια και στα φθηνότερα μοντέλα χωρίς να επιβαρύνουν ιδιαίτερα την τιμή.

5. Επιλογή μάρκας 
Εχοντας αποφασίσει όλα τα παραπάνω, μένει η τελική μας απόφαση, η μάρκα δηλαδή του κλιματιστικού που θα αγοράσουμε.  Για την επιλογή της μάρκας, θα πρέπει να λάβουμε υπ΄όψη, κυρίως τα ακόλουθα:

Ι. Βαθμός απόδοσης σε ψύξη και θέρμανση.
Οσο μεγαλύτερος ο βαθμός απόδοσης, τόσο οικονομικότερη η λειτουργία του κλιματιστικού μας. Προσοχή, όταν διαβάζουμε τα τεχνικά χαρακτηριστικά του κλιματιστικού, να λαμβάνουμε υπ΄όψη τον εποχιακό βαθμό απόδοσης και όχι τον ονομαστικό, διότι ο εποχιακός βαθμός απόδοσης (SEER, SCOP) μας δίνει πολύ καλύτερη εικόνα για το ετήσιο κόστος λειτουργίας του κλιματιστικού.

ΙΙ. Εύρος θερμοκρασιακής λειτουργίας (ελάχιστη εξωτερική το χειμώνα - μέγιστη το καλοκαίρι).
Οσο πιο χαμηλή είναι η ελάχιστη θερμοκρασία εγγυημένης λειτουργίας το χειμώνα, και όσο μεγαλύτερη η μέγιστη θερμοκρασία εγγυημένης λειτουργίας το καλοκαίρι, τόσο πιο απρόσκοπτα θα λειτουργεί το κλιματιστικό μας ακόμη και σε ακραίες συνθήκες.

ΙΙΙ. Εγγυημένα ανταλλακτικά και τεχνική υποστήριξη.  
Αγοράζοντας ένα φθηνό κλιματιστικό με μάρκα που δεν αντιστοιχεί σε εργοστάσιο αλλά σε εμπορική ονομασία, κινδυνεύουμε να αναγκαστούμε να πετάξουμε το κλιματιστικό μας σε περίπτωση μελλοντικής βλάβης.
Γι αυτό το λόγο, είναι σημαντικό να αγοράσουμε κλιματιστικό που αντιπροσωπεύεται επίσημα στην Ελλάδα, με service και ανταλλακτικά σε απόθεμα.

IV. Φήμη κατασκευαστή.   
Ο παραπάνω παράγοντας δεν χρειάζεται περαιτέρω εξήγηση.

V. Κατάστημα πώλησης.
Είναι σαφώς προτιμότερο να αγοράσουμε το κλιματιστικό μας από ένα εξειδικευμένο κατάστημα πώλησης προϊόντων κλιματισμού και όχι από ηλεκτρομάγαζο που πουλάει καφετιέρες και τηλεοράσεις.
Σε περίπτωση βλάβης / κακής λειτουργίας, θα είστε σε θέση να απαιτήσετε από το κατάστημα την επισκευή / αντικατάσταση του ελαττωματικού μηχανήματος χωρίς καμία χρέωση, πράγμα που είναι μάλλον απίθανο να συμβεί όταν απέναντι σας έχετε έναν έμπορο που δεν έχει ιδέα για το τι πουλάει.
Πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

ΔΙΚΑΙΩΣΗ: Το ΔΝΤ υπευθυνο για τον Εμπολα, εδώ «μεταρρυθμιστής» ο Αδωνις !

Το Russia Today επανήλθε στο θέμα με αφορμή της συνεντεύξεως της Κριστίν Λαγκαρντ στο Bloomberg.
Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι υπεύθυνο για την διάλυση των συστημάτων Υγείας σε όλες τις χώρες που εφάρμοσε το Πρόγραμμα «Μεταρρύθμισης» και αυτό ήταν η κύρια αιτία έξαρσης του Ιού Εμπόλα.
Στην Ελλάδα ο πρώην Υπουργός Υγείας κ. Αδωνις Γεωργιάδης ήταν ο μεγαλύτερος οπαδός των «μεταρρυθμίσεων» που στέρησαν στην Δημόσια Υγεία δισεκατομμύρια με το PSI και διέλυσε νοσοκομεία πληρωμένα με το υστέρημα του Ελληνικού για να εφαρμόσει τις ντιρεκτίβες της Τροικας!
Το ΔΝΤ αφού ήπιε το αίμα των οικονομιών της Αφρικής (όπως και της Ελλάδας) μετά επέστρεψε ψίχουλα ως «φιλανθρωπία» που φυσικά δεν είναι αρκετά ούτε για τους ελάχιστους εμβολιασμούς για ιάσιμες ασθένειες.
Το αποτέλεσμα των μεταρρυθμίσεων του ΔΝΤ είναι να πεθαίνουν στον 21 αιώνα παιδιά ακόμη κι από ιάσιμες ασθένειες κι ως εκ τούτου όταν έφτασε ο ιος Εμπόλα ήταν αδύνατον να εμποδιστεί η εξάπλωση του.
Το βίντεο από το RT



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Η ανησυχία για ένα “επεισόδιο” που μπορεί να βάλει στην προεκλογική αντιπαράθεση και τα ελληνοτουρκικά είναι υπαρκτή. Και νομίζουμε ότι ο πραγματικός κίνδυνος δεν θα είναι το “επεισόδιο” αλλά ο τρόπος που θα το διαχειριστούμε.
Είναι έτοιμοι οι πολιτικοί μας έτοιμοι να το αντιμετωπίσουν;
Το ερώτημα πρέπει όλους να μας βασανίσει.

Στρατιωτικά η Ελλάδα με τις ελλείψεις,τα προβλήματα και τις δυσλειτουργίες που έχει προκαλέσει η κρίση -κι όχι μόνο- είναι έτοιμη. Οι στρατιωτικοί έχουν επίγνωση των δυνατοτήτων που υπάρχουν, οι… ελληνικές πατέντες είναι έτοιμες να λειτουργήσουν και υπάρχει ανησυχία αλλά κανένας απολύτως φόβος. Το ερώτημα είναι τι γίνεται… παραπάνω.

Το πάθημα των Ιμίων δεν νομίζουμε ότι έχει διδάξει κανέναν άλλον εκτός από τους στρατιωτικούς. Γιατί μπορεί τότε να “φόρτωσαν” όλο το βάρος της αποτυχίας στους στρατιωτικούς, με τα χρόνια όμως και με όσα αποκαλύφθηκαν αποδείχτηκε ότι στρατιωτικά είμασταν σε καλό επίπεδο, πολιτικά υπήρξαμε απλά…ανύπαρκτοι!

Αυτή τη περίοδο η Ελλάδα διανύει μια περίοδο κατά την οποία πολιτικά ,οικονομικά και κοινωνικά η αβεβαιότητα κυριαρχεί. Σε καμία περίπτωση όμως δεν πρέπει δυο πράγματα να συμβούν αν υπάρχει ίχνος πατριωτισμού τον οποίο συχνά πολλοί επικαλούνται:

• Δεν μπορεί να απασχολήσει η οποιαδήποτε εξέλιξη στα ελληνοτουρκικά θέμα προς κομματική-πολιτική αντιπαράθεση. Δεν πρέπει η κυβέρνηση να δει μια τέτοια εξέλιξη ως πιθανότητα αύξησης εκλογικών ποσοστών . Το ίδιο ισχύει και για την αντιπολίτευση η οποία αν τα πράγματα γίνουν χειρότερα καλό θα είναι να αναλάβει η ίδια πρωτοβουλία για την δημιουργία “μετώπου” στο εσωτερικό. Με λίγα λόγια προεκλογική περίοδο με …τουρκοφοβία ή τουρκολαγνεία δεν πρέπει να υπάρξει.

• Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να μην υπάρχει συναίνεση και συνεννόηση για τέτοιου είδους θέματα . Ας…φάνε τις σάρκες τους στα υπόλοιπα οι πολιτικοί αρχηγοί. Στα λεγόμενα εθνικά θέματα όμως ας αφήσουν τους “λεονταρισμούς” και τις εκατέρωθεν κατηγορίες περί “σωτήρων” και “προδοτών”. Ας είναι έτοιμοι άπαντες οι επίδοξοι σωτήρες να κουβεντιάσουν και να συνεννοηθούν, γιατί τα ελληνοτουρκικά αλλά και τα υπόλοιπα εθνικά θέματα δεν μπορεί να μπαίνουν στους “προεκλογικούς πάγκους” των κομμάτων τους.

Ευθύνες για τις αδυναμίες και τις ελλείψεις που έχουν προκληθεί στις Ένοπλες Δυνάμεις υπάρχουν μεγάλες. Και καλό θα είναι όταν θα ηρεμήσουν τα πράγματα να αναζητηθούν. Με ονοματεπώνυμο.

Τώρα όμως προέχει να υπάρξει εγρήγορση και δημιουργία ενός ισχυρού πολιτικού μετώπου που θα δώσει στις Ένοπλες Δυνάμεις όλα όσα απαιτούνται για να μπορούν να δράσουν χωρίς καθυστερήσεις και διστακτικότητα αν χρειαστεί.
Με λίγα λόγια ας κάνουν από τώρα κάποιοι πολιτικοί… φροντιστήριο περί κανόνων εμπλοκής για να μην χρειαστεί -το απευχόμαστε όπως κάθε λογικός άνθρωπος- να το κάνουν σε ώρες που θα είναι δύσκολη… η εκμάθηση.

Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Μελέτης Μελετόπουλος

Το ευρώ μπορεί να σχεδιάστηκε από τους ευρωπαϊστές και φεντεραλιστές οικονομολόγους της Γερμανίας και της Γαλλίας ως εργαλείο της ευρωπαϊκής ενοποίησης, μπορεί επίσης σε δεύτερο επίπεδο το γερμανικό κατεστημένο να είδε στο ενιαίο νόμισμα μία ευκαιρία προώθησης του γερμανικού ηγεμονισμού με άλλα μέσα.

Αλλά υπάρχει μία ακόμα βαθύτερη λειτουργία του ευρώ, πιο σκοτεινή και πιο επικίνδυνη: με το ευρώ τα κράτη της ευρωζώνης έχασαν τον βασικό μηχανισμό άσκησης δημοσιονομικής πολιτικής, δηλαδή έχασαν την εσωτερική τους κυριαρχία. Η αρμοδιότητα της οποίας μεταβιβάστηκε σε έναν απρόσωπο και διορισμένο γραφειοκρατικό οργανισμό χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Επομένως οι εκλεγμένες κυβερνήσεις κατέστησαν ανίσχυρες, γιατί αν δεν μπορούν να ελέγξουν την νομισματική κυκλοφορία δεν μπορούν ούτε να δρομολογήσουν κάποια ανάπτυξη μέσω αύξησης της ρευστότητας, ούτε να χρηματοδοτήσουν π.χ. την αγροτική ή την βιομηχανική ανάπτυξη, ή να αυξήσουν τις αμυντικές δαπάνες κλπ.

Οι αποφάσεις αυτές, που αποτελούν στην ουσία τον πυρήνα της εξουσίας, λαμβάνονται από το Διοικητικό Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Τράπεζας, δηλαδή μία ομάδα διορισμένων τραπεζιτών, και οι λαοί καλούνται στις εκλογές να επιλέγουν απλά αν θα υπακούσουν σε αυτές τις αποφάσεις ή αν θα χρεωκοπήσουν.

Οι ΗΠΑ, οι κορυφαίοι οικονομολόγοι των οποίων χλευάζουν το ευρώ, άσκησαν με μεγάλη επιτυχία αντι-υφεσιακή πολιτική χωρίς να προκληθεί πληθωρισμός, εκδίδοντας χρήμα λελογισμένα και φροντίζοντας ταυτόχρονα να βελτιώσουν την παραγωγική τους βάση. Στην Ευρωζώνη, το Βερολίνο επέβαλε απαγόρευση ρευστότητας, διότι η φοβάται τον πληθωρισμό που υποτίθεται ότι έφερε στην εξουσία τον εθνικοσοσιαλισμό, διότι θέλει δήθεν να εξυγιάνει τις «άρρωστες» περιφερειακές οικονομίες του Νότου (στις οποίες συμπεριλαμβάνεται και η… Γαλλία), και διότι θέλει να πειθαρχήσει τον οικονομικό ζωτικό της χώρο, όπως θεωρεί την ευρωζώνη, ώστε να μεταβάλει τα ευρωπαϊκά έθνη σε υποτελείς της.

Με αποτέλεσμα την χειρότερη ύφεση της ευρωπαϊκής ιστορίας μετά το 1929 και την ραγδαία άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων (που υποτίθεται ότι θα ευνοούσε ο πληθωρισμός που φοβούνται οι Γερμανοί).

Σε όλη αυτήν την παράνοια, η Ελλάδα δεν διαθέτει αυτήν την στιγμή θύρα εξόδου. Και θύρα εξόδου είναι μία σοβαρή επενδυτική πολιτική, μέσω του εγχώριου τραπεζικού συστήματος και με ίδια κεφάλαια, που μόνον η έκδοση νομίσματος μπορεί να αποδώσει.

Η επόμενη κυβέρνηση πρέπει να αφομοιώσει καλά τα παραπάνω, και να συνειδητοποιήσει ότι το πραγματικό δίλημμα αυτήν την στιγμή είναι το εξής: ή η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα εκδίδει Ομόλογα για την Ελληνική Ανάπτυξη, οπότε παραμένουμε στην Ευρωζώνη, κάνοντας ταυτόχρονα τις μεταρρυθμίσεις που δεν έκανε η απερχόμενη τριτοκοσμική κυβέρνηση. Ή δρομολογούμε με τεχνοκρατικό σχεδιασμό την επιστροφή μας στην Εθνική Νομισματική Κυριαρχία και ανασυγκροτούμε εκ του μηδενός την παραγωγική μας βάση, που είναι και η προϋπόθεση της ανεξαρτησίας κάθε λαού.

Πηγή KontraNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Πλέον, οι εκλογές προκηρύχθηκαν και η μπάλα βρίσκεται στο γήπεδο των πολιτών – εκλογέων. Όμως, οι επερχόμενες εκλογές θα είναι ίσως από τις κρισιμότερες στην πρόσφατη ιστορία της χώρας γιατί το διακύβευμά τους είναι παρά πολύ σημαντικό.

Ευτυχώς ή δυστυχώς, το διακύβευμα δεν είναι τα (ψευτο)-διλήμματα που τα πολιτικά κόμματα άρχισαν ήδη με αυξημένη ένταση να θέτουν στους εκλογείς. Ούτε φυσικά τα παραμύθια, τα «μαγικά», οι αθρόες υποσχέσεις, οι «ηρωισμοί», οι απειλές, τα ξόρκια και οι αφορισμοί.

Το διακύβευμα είναι η μελλοντική πορεία της χώρας και οι στοχεύσεις της στον σημερινό κόσμο. Για να χαραχθεί όμως αυτή, απαιτείται ολοκληρωμένο σχέδιο και οι πολιτικές δυνάμεις θα πρέπει να το παρουσιάσουν αναλυτικά. Και όπως ισχύει για κάθε σχέδιο, θα πρέπει να υπάρχουν συγκεκριμένοι στόχοι, ορόσημα, χρονοδιαγράμματα και αξιολογημένες εναλλακτικές επιλογές.

Η «κινδυνολογία» ή οι «ηρωισμοί», που όλως παραδόξως (;) εξαντλούνται στην εσωτερική κατανάλωση, κρύβουν απλώς την έλλειψη σχεδίου και την εφαρμογή της πάγιας ελληνικής πρακτικής του «βλέποντας και κάνοντας».

Όμως, σε αντίθεση με την προ κρίσης εποχή, σήμερα η ελληνική κοινωνία έχει εξοντωθεί μετά από χρόνια μεγάλης λιτότητας και ληστρικής υπερφορολόγησης. Η υπομονή έχει εξαντληθεί και πολλοί συμπολίτες μας δεν μπορούν ούτε να αντιμετωπίσουν τις βασικές βιοτικές ανάγκες.

Άσχετα με την κομματική τους προτίμηση, οι εκλογείς θα πρέπει εν όψει των εκλογών, να επιβάλλουν σε όλους όσοι διεκδικούν τη ψήφο τους, την παρουσίαση αναλυτικού σχεδίου και να μην περιοριστούν απλώς στα παραμύθια και τα αφηγήματα, ή ακόμη χειρότερα στα παραμύθια και τα «μαγικά».

Τα παραμύθια, τα αφηγήματα, τα διλήμματα, οι κινδυνολογίες, οι υποσχέσεις και τα δώρα, μπορεί να «σερβίρονται» απλόχερα κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, αλλά μετά τις εκλογές, έχει διαπιστωθεί ότι δύο βασικές αρχές συνεχίζουν να ισχύουν: «τα πάντα έχουν κόστος» και «μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται».

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Δ. Βουλγαρίδης

Στα ίχνη του πιο επικίνδυνου τρομοκράτη που πέρασε ποτέ από την Ελλάδα βρίσκεται η αστυνομία η οποία έδωσε στη δημοσιότητα φωτογραφία του.

Ειδικοί στην τρομοκρατία τον χαρακτηρίζουν ως τον απόλυτο καταστροφέα, ο οποίος, πρέπει να επισημάνουμε, δεν σταματάει τη δράση του ακόμα και αν έχει αφήσει πίσω του εκατόμβες θυμάτων. Μάλιστα οι ειδικοί τονίζουν χαρακτηριστικά ότι η δράση του δεν μπορεί να συγκριθεί με κανέναν άλλο τρομοκράτη, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και παγκοσμίως. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι τον αποκαλούν «Μάστιγα του Θεού».

Ο λαός θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός γιατί ο εν λόγω τρομοκράτης είναι ειδικευμένος στις μεταμφιέσεις και στην εξαπάτηση αφελών και ευκολόπιστων πολιτών.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια εργασιών ανακίνησης και αναστύλωσης της ιστορικής μονής της Παναγιάς Σουμελά του Πόντου, με την ξεχωριστή σημασία της για την Ορθοδοξία, οι Τούρκοι άνοιξαν τις πύλες του Βαπτηστηρίου και του λεγόμενου, Çile Odası, (Κελί Δοκιμασίας). Εκεί, μόλις εισήρθε το φως του ήλιου, έμειναν έκθαμβοι από την ανακάλυψη μιας μοναδικής περίτεχνης τοιχογραφίας της Παναγιάς με τον Ιησού Χριστό στην στοργική αγκαλιά της.

Όπως αναφέρει η ανακοίνωση του τουρκικού Υπουργείου Πολιτισμού, που εποπτεύει των εργασιών της ανακαίνισης της ιεράς ελληνορθόδοξης σταυροπηγιακής μονής της Παναγιάς Σουμελά, μετά από 16 χρόνια των εργασιών ανακαίνισης οι ειδικοί ερευνητές εισήρθαν για πρώτη φορά στο Βαπτηστήριο της μονής και στο Çile Odası. Εκεί έκθαμβοι ανακάλυψαν μια περίτεχνη τοιχογραφία της Παναγίας που είχε μείνει μέχρι σήμερα στο σκοτάδι από τότε που οι Πόντιοι εγκατέλειψαν τον Πόντο, μέσα στο αίμα της φρικτής γενοκτονίας των Ποντίων. Η τοιχογραφία αυτή προκάλεσε το δέος των Τούρκων που εργάζονταν σε αυτή την πτέρυγα της μονής, η οποία επιφυλάσσει συνεχώς και καινούργιες εκπλήξεις για τα σημάδια της παρουσίας της Παναγίας, η οποία ποτέ δεν εγκατέλειψε την ιστορική και ιερή μονή της παρά του ότι επί πολλές δεκαετίες δεν ακούγονταν οι ύμνοι και οι δοξολογίες προς την μεγάλη της Χάρη.

Η ιστορία της ιεράς σταυροπηγιακής μονής της Παναγιάς Σουμελά του Πόντου, σύμβολο της ορθοδοξίας για όλο τον ελληνισμό, πέρασε πολλές φάσεις μετά την τραγική ανταλλαγή των πληθυσμών το 1922. Στις 9 Ιουνίου του 2001, ο γνωστός αρθογράφος της τουρκικής εφημερίδας, Μιλιέτ, Γκιουνγκιόρ Αράς, σε μια επίσκεψη που έκανε τότε στο ιστορικό μοναστήρι και εντυπωσιάστηκε από τον ιερό χώρο, άφησε την πένα του να περιγράψει την γοητεία του μοναστηριού και την περίοδο από την εγκατάλειψη του το 1922 και μετά.

Από το 1923 και μετά την αναχώρηση των μοναχών από την Παναγία Σουμελά, όπως αναφέρει ο Γκιουνγκιόρ Ουράς στην Μιλιέτ, έπεσε νεκρική σιγή στο ιστορικό μοναστήρι. Μονάχα τα πουλιά και κάποιοι Άγγλοι περιηγητές έδιναν σημεία ζωής στο απότομο και μαρτυρικό τοπίο που κάποτε οι χιλιάδες πιστοί συνέρρεαν για να πανηγυρίσουν την δόξα της Παναγιάς.
Το 1931 η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας που είχε κρυφτεί σε κάποιο μυστικό μέρος, μεταφέρθηκε στην Ελλάδα. Από τότε, μέχρι την δεκαετία του πενήντα, το ιστορικό μοναστήρι είχε αφεθεί στην τύχη του. Που και που όμως, όπως λένε και οι μαρτυρίες, κάποια μοναχική φιγούρα συνήθως με την χαρακτηριστική μαντίλα, ανέβαινε το εγκαταλειμμένο πια μονοπάτι προς την Μονή και κάποια φλόγα από κάποιο κερί μέσα στα ερείπια του μοναστηριού, πρόδιδε ότι η ελληνορθόδοξη πίστη δεν είχε χαθεί εντελώς από τον ιστορικό Πόντο.

Το 1953 μετά την είσοδο της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ, κάποιοι Αμερικανοί αξιωματικοί έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρων και θέλησαν να επισκεφτούν το μοναστήρι. Τελικά, παρά του ότι η περιοχή ήταν σχεδόν απαγορευμένη τους δόθηκε η άδεια και οι Αμερικανοί έφτασαν στο μοναστήρι μέσα από το γνωστό μονοπάτι που τώρα το σκέπαζαν χόρτα και σκόρπιοι θάμνοι. Το κλειδί όμως της εισόδου στο μοναστήρι το έχει ο σταθμός της τοπικής δασοφυλακής και για να το πάρουν οι Αμερικανοί χρειάστηκε επέμβαση από την Άγκυρα. Οι ξένοι αυτοί επισκέπτες μόλις εισήλθαν στο μοναστήρι έμειναν άφωνοι από την μεγαλόπρεπα των τοιχογραφιών και την ιερότητα που ανέδυε ο χώρος, αρκετές δεκαετίες μετά την πλήρη εγκατάλειψη του. Αφού κάθισαν επί ώρες να κοιτάζουν εκστασιασμένοι τις εικόνες, τα κτίσματα και το μαγευτικό τοπίο της πανέμορφης χαράδρας, συνέταξαν μια αναφορά προς το τουρκικό υπουργείο Πολιτισμού τονίζοντας τον μεγάλο αυτό θησαυρό που βρίσκεται στα τουρκικά χέρια και ότι θα πρέπει να γίνουν τα απαραίτητα έργα για την διάσωση του.

Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε και μόνο το 1972 το τουρκικό υπουργείο Πολιτισμού αποφάσισε να ενδιαφερθεί για πρώτη φορά επίσημα για την Παναγία Σουμελά, η οποία ήδη είχε αρχίσει να γίνετε πόλος έλξης πολλών επισκεπτών και προσκυνητών κυρίως από την Ευρώπη και την Αμερική. Το 1986 για πρώτη φορά καθιερώθηκε εισιτήριο για την είσοδο στην ιστορική μονή.
Από τότε κάθε χρόνο το τουριστικό συνάλλαγμα ρέει όλο και περισσότερο στα τουρκικά ταμεία. Η Παναγία Σουμελά άρχισε να τραβάει επισκέπτες από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και η φήμη της άρχισε να φτάνει στα πέρατα της γης. Ο Τούρκος αρθογράφος, τελειώνοντας την πολύ ενδιαφέρουσα αναφορά-ομολογία του για την Παναγία Σουμελά, αποκάλυψε ότι πολλά ιερά βιβλία αλλά και άλλα ιερά αντικείμενα που βρεθήκαν στο μοναστήρι, φυλάγονται σήμερα στην Άγκυρα.

Σήμερα η Παναγία Σουμελά φανερώνει ξανά την παρουσία της ίδιας της Παναγίας με πολλά σημάδια, όπως αυτή η προσφάτως ανακαλυφθείσα περίτεχνη τοιχογραφία της, που προκάλεσε το δέος στους ίδιους τους Τούρκους.

Πηγή NikosXeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Με άρθρο τους, οι New York Times αναλύουν για μία ακόμα φορά την ελληνική κρίση, επισημαίνοντας πως η τρόικα «φόρτωσε» την χώρα με ένα χρέος που είναι αδύνατον να αποπληρωθεί.

Όπως αναφέρει η αμερικανική εφημερίδα, στο δημοσίευμα με τίτλο «Μία κουρασμένη Ελλάδα εξετάζει τις επιλογές της», η κρίση και οι λανθασμένες πολιτικές αποφάσεις έχουν οδηγήσει τους Έλληνες στην εξαθλίωση, τις αυτοκτονίες και την ανεργία.
Εξηγεί, λοιπόν, ότι δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι οι ψηφοφόροι ενδέχεται «να δώσουν την εξουσία στο αριστερό πολιτικό κόμμα, τον ΣΥΡΙΖΑ, στις εκλογές που θα γίνουν αργότερα αυτό το μήνα».

Την ίδια στιγμή, βέβαια, εκφράζεται η απορία κατά πόσο ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να βελτιώσει τις ζωές των πολιτών, αν και επισημαίνεται πως ο επικεφαλής του κόμματος, Αλέξης Τσίπρας «είναι χαρισματικός και έχει υποσχεθεί επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, μείωση φορολογίας, αύξηση συντάξεων και αύξηση των δημοσίων δαπανών».
Ωστόσο, το δημοσίευμα δεν παραλείπει να αναφέρει πως ο κ. Τσίπρας πρέπει να πείσει την τρόικα, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, για να καταφέρει να υλοποιήσει τα φιλόδοξα σχέδιά του.

Και όλα τα παραπάνω σίγουρα δε θα είναι εύκολη αποστολή, σύμφωνα με την εφημερίδα καθώς ήδη υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε έχει ήδη διευκρινίσει πως οι εκλογές δεν θα «αλλάξουν τίποτα» στις συμφωνίες μεταξύ Ελλάδας και Τρόικας.
Η στάση του Γερμανού αξιωματούχου δεν αποτελεί έκπληξη μια και όπως αναφέρουν οι New York Times υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους υποστηρικτές της λιτότητας στην Ευρώπη και σε μια προσπάθεια να πείσει τους Έλληνες να μην ψηφίσουν το ΣΥΡΙΖΑ θα παραμείνει σταθερός στην «απολυταρχική στάση του».

Όμως, συνεχίζει το δημοσίευμα, «ο συνεχής βομβαρδισμός κατά της Ελλάδας, δεν έχει βοηθήσει τη χώρα να υλοποιήσει ταχύτερα τις μεταρρυθμίσεις» και καλεί την Τρόικα να αλλάξουν προσέγγιση με την αναβολή αποπληρωμής των δόσεων του χρέους που λήγουν τον επόμενο χρόνο.

Εξάλλου, η αμερικανική εφημερίδα επισημαίνει ότι η πολιτική λιτότητας που εισήγαγε η τρόικα στην Ελλάδα οδηγούν στην επιδείνωση της οικονομικής ύφεσης.
«Ένα ακόμα μεγάλο λάθος της προσέγγισης τρόικα, ήταν το ότι άφησε την Ελλάδα με πολύ μεγαλύτερο χρέος από αυτό που θα μπορούσε ποτέ να αποπληρώσει η χώρα», συμπληρώνει η εφημερίδα.

Παράλληλα, οι New York Times αποδίδουν τη μεταστροφή των ψηφοφόρων σε Ελλάδα, Ισπανία και Ιταλία σε διαφορετικά κόμματα από τα παραδοσιακά και τη λαχτάρα για μία αλλαγή, στον «πόνο» που έχει προκαλέσει η πολιτική λιτότητας.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου