Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

18 Ιαν 2016


Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου 

Αυτή η μνημονιακή “κολώνια” δεν θα πάει μακριά. ‘Οχι μόνο προκάλεσε και συνεχίζει να προκαλεί στη χώρα τεράστια οικονομικο-κοινωνική καταστροφή, αναμφισβήτητα την μεγαλύτερη στη μεταπολεμική, καπιταλιστική Ευρώπη. Κινδυνεύει να τελειώσει με αίμα και ανείπωτη τραγωδία, όχι μόνο εσωτερικά αλλά και “εξωτερικά”.

Δεν μπορούμε να γίνουμε μάντεις προβλέποντας επακριβώς το μέλλον. Κινδυνεύουμε να χαρακτηρισθούμε “Κασσάνδρες”¨, αλλά, όπως στα ομηρικά χρόνια, έτσι και στη σημερινή Ελλάδα οι “Κασσάνδρες” συστηματικά επιβεβαιώνονται. 

Υπάρχουν δύο τρόποι που μπορεί η οικονομικο-κοινωνική “δίνη θανάτου” να περάσει, σύντομα και άμεσα, στη γεωπολιτική σφαίρα (χωρίς καν να συζητήσουμε τις προσφυγικές ροές). Δύο τρόποι φαινομενικά αντίθετοι μεταξύ τους, στην πραγματικότητα συμπληρωματικοί και εναλλάξ χρησιμοποιήσιμοι.

Κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας

Ο πρώτος τρόπος είναι να συγκατατεθούν ελλαδικές και κυπριακές ηγεσίες σε παραλλαγή του σχεδίου Ανάν, στερώντας τους ‘Ελληνες της Κύπρου από το κράτος τους. Μόνο τέτοια λύση μπορεί να προκύψει από τις συνεχιζόμενες διαπραγματεύσεις και με το υπάρχον πολιτικό προσωπικό Ελλάδας και Κύπρου. Τέτοια “λύση” θα ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου για το σύνολο του ελληνισμού, θα δημιουργήσει, πρώτη φορά στην ιστορία, προϋποθέσεις “αναχώρησης” των Ελλήνων από την Κύπρο, καθιστώντας την Ελλάδα “όμηρο” των δυνάμεων που θα ελέγξουν το νησί, από τις οποίες και θα εξαρτάται η επιβίωση όσων απομείνουν. Θα βάλει την Τουρκία στην ΕΕ “από το παράθυρο” και τελικά και από την “πόρτα”, θα πλήξει ανεπανόρθωτα την ηθικο-ψυχολογική δυνατότητα του, ήδη βαριά πληγωμένου, ελληνικού λαού να υπερασπιστεί τα πιο στοιχειώδη δικαιώματα και το κράτος του.

Δεν υπάρχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ Μητσοτάκη, Καραμανλή και Τσίπρα, ως προς την ασκούμενη εσωτερική πολιτική, που προσδιορίζεται λεπτομερώς από το Κουαρτέτο, τις Δανειακές και τα Μνημόνια. Εκεί που ίσως υπάρχει διαφορά Καραμανλή και Μητσοτάκη, είναι στις “εθνικές ευαισθησίες” του πρώτου, που θα μπορούσαν να περιπλέξουν τη “λύση” του κυπριακού, ή και του “μακεδονικού”, σε αντίθεση με την απόλυτη ταύτιση του δεύτερου με τον “ευρωατλαντισμό”.

Για τους καχύποπτους, αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που ο “πανταχού παρών και τα πάντα πληρών” υπερατλαντικός παράγων ευνόησε την ανάδειξη του νέου ηγέτη της ΝΔ. Λέει πολλά και για την ποιότητα και τις εξαρτήσεις διάφορων δήθεν “εθνικοφρόνων οπλαρχηγών” της ΝΔ που τον υποστήριξαν.

Ταυτόχρονα, ο πρώην αμερικανός Υφυπουργός Εξωτερικών Μπράιζα “ξαναχτύπησε”. Είναι αυτός που, λέγεται, ενθάρρυνε τον Σαακασβίλι να ξεκινήσει πόλεμο με τη Ρωσία (εκεί κάπου ήταν και ο Ρόντος). Ηγήθηκε της επιτυχούς προσπάθειας να καταστραφούν τα σχέδια ελληνορωσικών αγωγών και συνολικά οι ελληνορωσικές σχέσεις. Αρχές του χρόνου, ο κ. Μπράιζα ζήτησε και έδωσε συνέντευξη στα “Επίκαιρα”. Επαινεί τον Τσίπρα που μεταβλήθηκε, όπως λέει, σε “μεγάλο ηγέτη” και υπενθυμίζει στην Αθήνα, εμμέσως πλην σαφώς, να μη χρονοτριβεί στη συμμόρφωσή της. Παραθέτει τις μεγάλες ιδέες του που ουσιαστικά συμπυκνώνονται σε μία κεντρική: τη συμπερίληψη της Ελλάδας σε ενεργειακή-στρατηγική μεσογειακή ζώνη υπό τουρκο-ισραηλινή διεύθυνση και αντιρωσική κατεύθυνση, κάτω από την αμερικανική αιγίδα! Κάτι τέτοιο προϋποθέτει όχι μόνο ελληνικές “εθνικές υποχωρήσεις” αλλά και την ολοκληρωτική κατάργηση της κυπριακής κρατικής κυριαρχίας, όπως προβλέπει το συζητούμενο νέο σχέδιο Ανάν!

Για λόγους που η ίδια γνωρίζει, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αισθάνεται βαθειά υποχρεωμένη στην Ουάσιγκτων για την επίτευξη της συμφωνίας και ελπίζει (ακόμα!) στην αμερικανική συνηγορία για το χρέος. Ο κ. Δραγασάκης ευχαρίστησε δημόσια την αμερικανική κυβέρνηση για την επίτευξη της συμφωνίας του Ιουλίου. Οι Αμερικανοί μας βοήθησαν, όπως και τον Σημίτη στα ‘Ιμια, να συνθηκολογήσουμε!

Με αυτά που λένε και κάνουν οι ‘Έλληνες πολιτικοί, πλέον και της “αριστεράς”, ο σχολιαστής στέκεται περιδεής. Νοιώθει ότι και το πιο εύστοχο σχόλιο κινδυνεύει να αποδειχθεί υποδεέστερο της απίστευτης πραγματικότητας! Εκτός από τη χώρα του, θέλουν και ότι απέμεινε από το μυαλό μας.

Το σενάριο της προβοκάτσιας

Ο δεύτερος τρόπος για να δοθεί η χαριστική βολή στους ‘Ελληνες είναι η προβοκάτσια. Μια ελληνοτουρκική κρίση δηλαδή, ιδέα που παίζει στο “βαθύ παρασκήνιο” από την αρχή των Μνημονίων.

Στο στενό περιβάλλον του Γιώργου Παπανδρέου, λίγο πριν την πτώση του, “κυκλοφόρησαν” τέτοιες ιδέες! Κάποιοι σκέφτηκαν ότι, προκαλώντας επεισόδιο “αντι-‘Ιμια” στις κυπριακές θάλασσες, που θα κατέληγε σε κατίσχυση επί της Τουρκίας, θα οδηγούσαν ίσως το ΠΑΣΟΚ επιτυχώς σε εκλογικό θρίαμβο. Ευτυχώς, η ψυχραιμία επικράτησε.

Μετά, λανσαρίστηκε η νέα “μεγάλη ιδέα” του έθνους, μια καραμπινάτη ανοησία και προβοκάτσια, όπου παρασύρθηκαν δυστυχώς και κάμποσοι τίμιοι, αλλά ακατατόπιστοι πατριώτες, η ιδέα ανακήρυξης ΑΟΖ, που δεν θα βοηθούσε σε τίποτα την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων, θα μπορούσε όμως να προκαλέσει ελληνοτουρκική κρίση, στη χειρότερη δυνατή στιγμή και με τον χειρότερο δυνατό συσχετισμό δυνάμεων στην ελληνική ιστορία. Οι εξωτερικές δυνάμεις που, υποθέτουμε, βάζουν κατά καιρούς τέτοιες ιδέες, δεν εξαίρεσαν ούτε τον “αντιεθνικιστή” Τσίπρα από την προσπάθεια να “χώσουν” στο περιβάλλον του άτομα που θα μπορούσαν να ευνοήσουν σενάρια κρίσης.

Οι πιο πατενταρισμένοι “ενδοτικοί” και οι πιο έξαλλοι “εθνικόφρονες” καταλήγουν στο ίδιο σημείο, όχι μόνο γιατί αμφότεροι δεν έχουν μυαλό, αλλά και γιατί δεν υπάρχει πέτρα στην Ελλάδα χωρίς ξένη δύναμη από πίσω.

Τέτοια “προβοκάτσια” θα μπορούσε να εξυπηρετήσει πολλές σκοπιμότητες μαζί
– θα συγκέντρωνε το παγκόσμιο ενδιαφέρον από την καταστρεφόμενη από την Τρόικα Ελλάδα στην ελληνοτουρκική διένεξη. Μην ξεχνάμε ότι το “ελληνικό” δεν έχει πάει ακόμα σε οριστική “λύση”. Οι μεγάλες τράπεζες, Μέρκελ, Σόιμπλε, Κομισιόν, Λαγκάρντ έχουν τεράστιο συμφέρον να μην αποδοθεί σε αυτούς η πολιτική ευθύνη της τελικής ελληνικής καταστροφής
– να ενσωματώσει ακόμα καλύτερα Ελλάδα και Τουρκία στην υπό δημιουργία “μεσογειακή ζώνη”. Δείτε τι συνέβη με τον Ερντογάν. Τον έβαλαν πιθανώς να κάνει τον “ζόρικο” στη Ρωσία, αποτέλεσμα είναι τώρα να πέφτει “με χίλια” στην αγκαλιά ΗΠΑ και Ισραήλ.

Για την Ουάσιγκτων, ενόψει μεγάλων αλλαγών στην Ευρώπη και πιθανής κλιμάκωσης στη Μέση Ανατολή και την πρ. ΕΣΣΔ, είναι επιτακτική ανάγκη οι “ελληνικές εκκρεμότητες” (κυπριακό, μακεδονικό) να λυθούν άμεσα, πριν από την επόμενη μεγάλη ελληνική ή/και ευρωπαϊκή κρίση και όσο διάστημα ο ελληνικός λαός παραμένει εξαιρετικά εξασθενημένος, με ηγεσίες απολύτως ανεπαρκείς και βαθιά εξαρτημένες, σε Αθήνα και Λευκωσία.

Με απολύτως διεστραμμένο τρόπο, αντεστραμμένη, μέσω των λογογράφων του – που υποθέτουμε τους επισκέπτεται τακτικά το “πνεύμα” της “αυτοκρατορίας” – η αλήθεια βρήκε το δρόμο της προς το στόμα του Πρωθυπουργού, με τις αισιόδοξες προβλέψεις του για την Ελλάδα το 2021, επέτειο των 200 ετών από την Ελληνική Επανάσταση.

Αυτό ακριβώς κρίνεται τώρα. Διακόσια χρόνια μετά το 1821, είναι το αποτέλεσμα της Ελληνικής Επανάστασης που απειλείται με οριστική ακύρωση και ο ελληνικός λαός με τη μοίρα των Εβραίων υπό τον αυτοκράτορα Τίτο. Να διαλυθεί ηθικά και να διασκορπιστεί στα πέρατα του κόσμου, αφήνοντας εδώ μιαν “Ελλάδα χωρίς ‘Ελληνες” (Μ. Θεοδωράκης)

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Παρόν της Κυριακής” την 17η Ιανουαρίου 2016


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Περικλή Νεάρχου
Πρέσβυ ε.τ.


Η Ελλάδα διέρχεται σήμερα μία από τις κρισιμότερες φάσεις της σύγχρονης ιστορίας της. Αντιμετωπίζει μία οικονομική κρίση, την οποία δεν μπορεί να διαχειρισθεί με εθνικές πολιτικές. Η οικονομική, διπλωματική και αμυντική αποδυνάμωση της χώρας επιδεινώνει τη θέση των εθνικών της θεμάτων και δημιουργεί μεγάλους κινδύνους για την ασφάλεια του ελληνικού εθνικού χώρου.

Η εικόνα αυτή επιβαρύνεται επιπλέον από την ανεξέλεγκτη κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στο θέμα των προσφύγων και λαθρομεταναστών. Το θέμα δεν είναι καθόλου μικρό και ακίνδυνο. Έχει καταλυτικές γεωπολιτικές διαστάσεις. Αν παραμείνει ανεξέλεγκτο για μακρό σχετικά διάστημα, μπορεί να δημιουργήσει μη αναστρέψιμες και ολέθριες συνέπειες στην εθνική συνοχή, ταυτότητα και ασφάλεια.

Ευκαιρία για κάποιους να μας επιβάλουν γεωοικονομικό έλεγχο

Διανύουμε το 2016, το έκτο έτος μίας πρωτοφανούς κρίσεως και οικονομικής καταστροφής, που ήταν μέχρι τώρα αδιανόητη για περίοδο ειρήνης. Ακόμη πιο παράδοξο είναι το γεγονός ότι ο ελληνικός λαός, παρά τις τρομακτικές θυσίες που έχει υποστεί, καλείται συνεχώς σε νέες θυσίες και ταυτόχρονα δεν διαβλέπει την πολιτική και την προοπτική μιας διεξόδου προς την ανάπτυξη.

Αντιθέτως, πολλαπλασιάζονται τα ερωτήματά του για το που πραγματικά οδηγεί η συστηνόμενη από τους θεσμούς πολιτική, που αποτελεί, υποτίθεται, συνταγή σωτηρίας. Η ιστορική εμπειρία και η συμβατική λογική την οποία αναδέχονται ι μεγαλύτεροι οικονομολόγοι του κόσμου, αρχής γενομένης από τον Κέυνς, που επηρέασε παγκόσμια τις οικονομικές πολιτικές μέχρι τη δεκαετία του ’70, διδάσκουν ότι η εφαρμογή πολιτικών ακραίας λιτότητας υπό συνθήκες υφέσεως έχει ολέθριες συνέπειες. Τα ιστορικά παραδείγματα είναι από τα πιο διδακτικά.

Το πρώτο είναι οι πολιτικές λιτότητας που εφάρμοσαν οι δύο προκάτοχοι του αμερικανού προέδρου Φραγκλίνου Ρούζβελτ για να ελέγξουν την κρίση που ξέσπασε το 1929. Η κρίση αντιμετωπίσθηκε με τα ριζικά μέτρα και τις μεταρρυθμίσεις που εισήγαγε ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ για τον έλεγχο της χρηματιστικής κερδοσκοπίας, τη στήριξη της πραγματικής οικονομίας και της παραγωγής, την ενίσχυση του ρόλου του κράτους και την αναζωογόνηση της εθνικής οικονομίας, με δημόσιες επενδύσεις, παροχή υψηλής ρευστότητας στην οικονομία και μεγάλα έργα υποδομής.

Το ίδιο ισχύει και για τη Γερμανία του Μεσοπολέμου. Υποστηρίζεται ανακριβώς ότι η άνοδος του Χίτλερ οφείλεται στην πληθωριστική πολιτική της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Η τελευταία εκμηδένισε, πράγματι, κάθε οικονομική αξία και εξώθησε τον γερμανικό λαό σε αναζήτηση «σωτήρα» στο πρόσωπο του αρχηγού του μικρού τότε ναζιστικού κόμματος. Υποβαθμίζεται όμως και αποσιωπάται ο καταστροφικός ρόλος που έπαιξε σε αυτό η πολιτική ακραίας λιτότητας του καγκελάριου Μπρούνινγκ.
Ο τελευταίος, αντί να αντιμετωπίσει την κρίση με μέτρα αναπτυξιακής πολιτικής, δημόσιων επενδύσεων και μεγάλων έργων υποδομής, έκανε ακριβώς το αντίθετο για να περιορίσει την ύφεση και να χαλιναγωγήσει τον πληθωρισμό. Αυτό όμως είχε ως αποτέλεσμα να οδηγήσει σε μεγαλύτερη ακόμη κατάρρευση την παραγωγή και την οικονομία. Είναι η ίδια πολιτική που εφαρμόζεται σήμερα στην περίπτωση της Ελλάδας, παρά τις διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των δύο χωρών, όπως οι ΗΠΑ και η Γερμανία αφ’ ενός και η Ελλάδα αφ’ ετέρου.

Τι σημαίνει για την Ελλάδα η εφαρμογή πολιτικής ακραίας λιτότητας, ενώ βρίσκεται σε μία τέτοια κατάσταση;
Τι σημαίνει η παράλογη αύξηση φόρων, όταν οι επιχειρήσεις και τα εισοδήματα καταρρέουν;
Τι σημαίνει η αύξηση στο 23% του ΦΠΑ στον τουρισμό, όταν οι γειτονικές και ανταγωνιστικές χώρες έχουν 8% ΦΠΑ;
Τι σημαίνει η αύξηση των επιβαρύνσεων στους αγρότες, όταν αναγνωρίζεται απ’ όλους ότι η ανόρθωση και η ενίσχυση της πρωτογενούς παραγωγής είναι εκ των ων ουκ άνευ για την επανεκκίνηση της οικονομίας και την ανάπτυξη;
Τι σημαίνει η εξοντωτική επιβάρυνση των ελευθέρων επαγγελματιών και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων με φόρους, παρακρατήσεις και εισφορές που ανέρχονται στο 70% και 80% των ακαθάριστων εισοδημάτων τους; Πώς μπορούν να επιβιώσουν επιχειρήσεις και επαγγελματίες με τους όρους αυτούς, όταν σε γειτονικές χώρες, όπως η Βουλγαρία, η φορολογία είναι 10%; Δεν προκαλεί, βεβαίως, έκπληξη ότι, υπό τις συνθήκες αυτές, 60.000 ελληνικές επιχειρήσεις μετανάστευσαν στη Βουλγαρία…

Τα ερωτήματα είναι πολλά. Κι ακόμη πιο αδυσώπητα, εάν λάβει κανείς υπ’ όψιν ότι, σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε στο παρελθόν, η Ελλάδα σήμερα δεν έχει τη δυνατότητα να αντιμετωπίσει την κρίση με εθνικές πολιτικές. Αφ’ ενός, γιατί είναι τώρα υπό τον ζυγό των προαπαιτουμένων που θέτουν τα Μνημόνια. Αφ’ ετέρου, γιατί δεσμεύεται από το πλαίσιο και τους κανόνες της ενιαίας ευρωπαϊκής αγοράς και της Ευρωζώνης.

Εάν η Ελλάδα είχε την ελευθερία εθνικών πολιτικών, θα ανέτρεχε στις γνωστές συνταγές: παροχή αυξημένης ρευστότητας, έλεγχος του εμπορικού ισοζυγίου, με περιορισμό ενδεχομένως των εισαγωγών, δημόσιες επενδύσεις, ενίσχυση των εξαγωγών και αναπτυξιακά έργα υποδομής. Η αυξημένη ρευστότητα θα οδηγούσε σε αύξηση του πληθωρισμού, αλλά αυτός θα μπορούσε να μειωθεί σταδιακά, σε συνδυασμό με την ανάπτυξη. Οι κανόνες όμως της ενιαίας αγοράς και το κοινό νόμισμα δεν επιτρέπουν σήμερα την προσφυγή στις πολιτικές αυτές. Αντιθέτως, το άνοιγμα των αγορών στην παγκοσμιοποίηση κατέστησε ανέφικτο οποιονδήποτε περιορισμό των εισαγωγών και εξέθεσε την εθνική παραγωγή σε καταστροφικό διεθνή ανταγωνισμό.

Πώς θα διαμορφωθεί υπό τις συνθήκες αυτές εθνική αναπτυξιακή πολιτική και στρατηγική; Η χώρα χρειάζεται την πολιτική και τη στρατηγική αυτή, αλλά η συστηνόμενη από τους θεσμούς ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική λιτότητας, την καθιστά ανέφικτη. Υποβάλλει την ιδέα ότι ο πρωταγωνιστής για την ανάπτυξη δεν θα είναι πλέον ούτε η ελληνική επιχειρηματικότητα, ούτε οι δημόσιες επενδύσεις. Θα είναι κατά κύριο λόγο οι ξένες πολυεθνικές και τα ξένα funds.

Η διεθνής αυτή επιχειρηματικότητα απαιτεί διεθνή ανταγωνιστικότητα, που καθορίζεται για το είδος της παραγωγής στην Ελλάδα με τους συντελεστές αμοιβών και τρίτων χωρών χαμηλού κόστους. Μισθοί, επομένως, συντάξεις, επίπεδο ζωής και κοινωνικό κράτος όπως αυτά που διαμορφώθηκαν στα Βαλκάνια μετά την κατάρρευση του Υπαρκτού Σοσιαλισμού. Αυτή είναι η «μεγάλη» προοπτική που διανοίγει για την Ελλάδα το διευθυντήριο των Βρυξελλών και του Βερολίνου.

Στο πλαίσιο αυτό, η Ελλάδα έχασε αντί πινακίου φακής τον έλεγχο του χρηματοπιστωτικού της συστήματος, των τεσσάρων συστημικών τραπεζών της. Έχασε τον έλεγχο 14 αεροδρομίων της και αναρωτιέται κανείς τι θα απομείνει από τον εθνικό πλούτο με την προβλεπόμενη από το Μνημόνιο, με ασαφείς όρους, δημιουργία του Υπερταμείου των 50 δισ. Ευρώ. Το τελευταίο αποκαλείται ευσχήμως και παραπλανητικά «Ταμείο για την Αξιοποίηση της Δημόσιας Περιουσίας»!

Το μεγάλο επιχείρημα για την δικαιολόγηση της πολιτικής αυτής, είναι, βεβαίως, το υπέρογκο δημόσιο χρέος. Αντί όμως να αναζητηθούν τρόποι για να βοηθηθεί η χώρα να επιστρέψει στην ανάπτυξη και στην αύξηση της παραγωγής για να μπορέσει να αντιμετωπίσει το χρέος της – το μέρος τουλάχιστον εκείνο που οφείλει να πληρώσει-, της επιβάλλεται ως πολιτική το αδιέξοδο και ως μόνη δήθεν λύση το ξεπούλημα του εθνικού της πλούτου και η εξαθλίωση του λαού της.

Αυτή είναι η δήθεν Ευρωπαϊκή «Ένωση», η οποία ενώ άφησε μετέωρη και ασυντέλεστη την πολιτική της ενοποίηση, κατέστησε έμβλημά της τις χρηματιστικές αγορές και την παγκοσμιοποίηση.
Γιατί όμως η Ελλάδα να έχει κοινή αγορά και ανοικτά σύνορα με πολύ ισχυρότερες οικονομίες, εάν δεν υπάρχει πραγματική προοπτική πολιτικής Ενώσεως, που θα έφερνε ως αντιστάθμισμα πολιτικές κοινής αναπτύξεως, συγκλίσεως, συνοχής και αλληλεγγύης;

Η σημερινή πορεία της Ευρώπης πρέπει να προβληματίσει σοβαρά όσους σκέπτονται και ανησυχούν για το μέλλον της χώρας. Η Ελλάδα δεν μπήκε στην Ευρώπη για να υποβαθμισθεί και να συμβαδίσει με γειτονικές της χώρες που απείχαν παρασάγγας σε επίπεδο ζωής και αναπτύξεως. Στο πνεύμα αυτό, πρέπει να προβληματισθεί σοβαρά για το δέον γενέσθαι, χωρίς φόβο, στερεότυπα και ιδεοληψίες.

Το Κυπριακό

Η αποδυνάμωση της χώρας, οικονομική και αμυντική, αντιμετωπίζεται επίσης από εχθρούς και άσπονδους «φίλους» ως μεγάλη «ευκαιρία» για τη «λύση» των εθνικών της θεμάτων. Πρώτο στη σειρά είναι το Κυπριακό. Η Ελληνική πλευρά έχει εγκλωβισθεί σε μία διπλωματική μέγγενη και πιέζεται να «αδράξει» την ευκαιρία για τη «λύση» που θα φέρει δήθεν την «επανένωση». Η παρουσιαζόμενη ως επανένωση θα ήταν ουσιαστικά η εγκατάλειψη κάθε αγώνα κατά της τουρκικής κατοχής, η κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και η αναγνώριση, νομιμοποίηση και συνταγματοποίηση των τετελεσμένων γεγονότων, με τη μορφή μιας διζωνικής ομοσπονδίας, που είναι στην πραγματικότητα συνομοσπονδία δύο ίσων μερών.

Σε μία τέτοια περίπτωση, η τουρκοκυπριακή μειοψηφία του 18% θα εξισωνόταν με την ελληνική πλειοψηφία του 80% και θα καταλυόταν κάθε έννοια δημοκρατικής αρχής. Καμία σημαντική απόφαση δεν θα μπορούσε να λαμβάνεται χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της άλλης πλευράς, η οποία ελέγχεται και θα εξακολουθήσει να ελέγχεται από την Άγκυρα. Οι Τουρκοκύπριοι υπολογίζονται σήμερα σε 79.000 περίπου. Ο τουρκοκύπριος ηγέτης δηλώνει ως «νόμιμο πληθυσμό» στα Κατεχόμενα 220.000, περιλαμβάνοντας τους εποίκους, που αποτελούν ήδη πλειοψηφία.

Με απλά λόγια, η Κύπρος με μία τέτοια «λύση», θα περιερχόταν στο σύνολό της από τουρκικό γεωπολιτικό έλεγχο. Οι σημερινές στρατηγικές συγκλίσεις και συμμαχίες που επιδιώκει από κοινού με την Ελλάδα, το Ισραήλ και την Αίγυπτο, ουσιαστικά θα ακυρωνόταν. Η Άγκυρα θα γινόταν επίσης νόμιμος και λεόντειος συνεταίρος στο φυσικό αέριο της Κύπρου.

Το δράμα στην περίπτωση αυτή δεν είναι μόνο οι εξωτερικές πιέσεις, που κινούνται με βάση το γνωστό στερεότυπο του γεωπολιτικού ανταγωνισμού των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ με τη Ρωσία. Σύμφωνα με τη λογική αυτή, ο ελληνικός παράγων πρέπει να είναι «σύμμαχος» και «φίλος» του τουρκικού παράγοντα, γιατί έτσι επιτάσσουν τα στρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Πρέπει επίσης να μην αναπτύσσει σχέσεις και συνεργασία με τον ρωσικό παράγοντα, παρά το γεγονός ότι η Ρωσία είναι μία μεγάλη και ομόδοξη χώρα, με την οποία η Ελλάδα έχει ιστορικούς φιλικούς δεσμούς και κάθε συμφέρον να έχει σήμερα σχέσεις σε όλους τους τομείς για λόγους οικονομικούς και στρατηγικής ισορροπίας και άμυνας.

Η διάβρωση του εσωτερικού μετώπου στην Κύπρο επιτρέπει στις ηγεσίες των δύο μεγάλων κομμάτων, ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ, να γίνονται «αχθοφόροι» των ξένων σχεδίων και να προσπαθούν να παραπλανήσουν και να εξαπατήσουν τον κυπριακό λαό ότι τα σχέδια αυτά θα φέρουν δήθεν «λύση». Τη στιγμή, μάλιστα, που οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και στην ίδια την Τουρκία επανακαθορίζουν το στρατηγικό τοπίο και αλλάζουν τους συσχετισμούς δυνάμεων που ίσχυαν μέχρι προσφάτως.

Δεν εκπλήττει, στο πλαίσιο αυτό, η πρόσκληση του τούρκου υπουργού Εξωτερικών στον γενικό γραμματέα του ΑΚΕΛ, Άντρο Κυπριανού, να επισκεφθεί την Κωνσταντινούπολη. Δεν εκπλήττει επίσης η επίσκεψη που ανέλαβε στο Ισραήλ ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ, Αβέρωφ Νεοφύτου, για να «πείσει» την Ισραηλινή ηγεσία ότι η επιδιωκόμενη «λύση» δεν αντιτίθεται στα στρατηγικά συμφέροντα του Τελ Αβίβ και ότι δήθεν θα αποτελέσει συμβολή στη στρατηγική ασφάλεια του τελευταίου.

Το Ισραήλ δεν θέλει, προφανώς, στρατηγικό έλεγχο της Κύπρου από την Άγκυρα, που θα έφερνε μία μουσουλμανική χώρα πίσω από την πλάτη του και θα απειλούσε εν δυνάμει τις δυτικές προσβάσεις του. Το Ισραήλ υπεστήριξε ενεργά το 1974 το πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή γιατί είχε τότε φιλικές στρατηγικές σχέσεις με την Τουρκία. Η κατάσταση δεν είναι η ίδια σήμερα. Ο αμερικανικός παράγων ασκεί πιέσεις και στο Τελ Αβίβ «να τα βρει» με την Άγκυρα και να αποκαταστήσει σχέσεις και ενεργειακή συνεργασία μαζί της. Είναι τραγικό να συμπράττει προς αυτή την κατεύθυνση και η κυβέρνηση της Κύπρου, με τον έωλο ισχυρισμό ότι αυτό θα βοηθήσει την «επίλυση» του Κυπριακού!

Η Άγκυρα δημιουργεί κατάσταση πολιορκίας και στο Αιγαίο

Οι κίνδυνοι στα εθνικά θέματα δεν περιορίζονται, δυστυχώς, μόνο στο Κυπριακό. Η Άγκυρα εντείνει τις προκλήσεις της και στο Αιγαίο, δημιουργώντας κυριολεκτικά κατάσταση πολιορκίας στο βόρειο και στο νότιο τμήμα του. Μετά τις «κρουαζιέρες» των τουρκικών πολεμικών πλοίων μέχρι την Κέα, την Άνδρο, τις Κυκλάδες και το Άγιον Όρος, η Άγκυρα επιτείνει την τακτική του αποκλεισμού ολόκληρων περιοχών του Αιγαίου επί μήνες, με πρόσχημα τη διεξαγωγή ασκήσεων.

Αφού απέτρεψε μέχρι τώρα, με απειλές, την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων, εκμεταλλεύεται καταχρηστικά τα διεθνή ύδατα του Αιγαίου για να παρουσιάζεται ότι έχει δικαιώματα σε όλο το Αιγαίο κι ότι αυτό δεν αποτελεί ελληνικό εθνικό χώρο, αλλά ανοικτό πεδίο συνδιαχειρίσεως, συγκυριαρχίας και συνεκμεταλλεύσεως.

Οι απειλές και οι προκλήσεις μπορούν οποιαδήποτε στιγμή να κλιμακωθούν σε ανοικτή κρίση για να εκβιασθεί η Ελλάδα σε υποχωρήσεις. Ο κίνδυνος αυτός είναι εμφανής, με δεδομένη την οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα και την αμυντική της αποδυνάμωση. Το ερώτημα «τι κάνουμε;» είναι αδυσώπητο και απαιτεί απαντήσεις…

Πιέσεις ασκούνται όμως και σε άλλα μέτωπα. Η Γερμανία, ως ηγεμονικό κέντρο της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, συμπράττει με τις ΗΠΑ σε όλα τα θέματα που αναφέρονται στη δυτική γεωπολιτική, άσχετα με υπάρχοντες ανταγωνισμούς και διαφορές στο οικονομικό πεδίο.

Λαθρομετανάστευση, νέο και επικίνδυνο ζήτημα

Κοντά στα άλλα εθνικά θέματα, έχει δημιουργηθεί, κατά τα τελευταία χρόνια, κι ένα νέο και πολύ επικίνδυνο. Πρόκειται για την ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση, που παρουσιάζεται προσφάτως λόγω Συρίας, ως «προσφυγικό».

Η Τουρκία έχει αναγάγει από χρόνια το θέμα αυτό σε υψηλή πολιτική, επιδιώκοντας γεωπολιτικούς στόχους, κατά πρώτο λόγο, σε σχέση με την Ελλάδα, και κατά δεύτερο λόγο σε σχέση με την Ευρώπη. Συνδυάζει την πολιτική της αυτή με τις γεωπολιτικές επιδιώξεις των ΗΠΑ στα Βαλκάνια και με την παγκοσμιοποίηση. Η τελευταία επιδιώκει τη σταδιακή αποδόμηση των εθνικών κρατών και των εθνικών ταυτοτήτων στην Ευρώπη. Προτάσσει ως άλλοθι την προαγωγή μιας ριζοσπαστικής δήθεν νεωτερικότητας και ιδεολογήματα διεθνισμού και οικουμενικού κοσμοπολιτισμού. Τα ιδεολογήματα αυτά συγχέονται επιτηδείως με παλαιά αριστερά ιδεολογήματα και συνθήματα και παρουσιάζονται ως «προοδευτικά». Επιτυγχάνουν έτσι να δημιουργούν σύγχυση και να παρουσιάζουν την προαγωγή της Νέας Τάξεως ως δήθεν «αριστερή», «διεθνιστική» και «προοδευτική» πρωτοπορία!

Η Ελλάδα, από τη γεωγραφική της θέση, είναι πύλη εισόδου για πρόσφυγες και λαθρομετανάστες. Οποιαδήποτε χαλαρή πολιτική, με ανθρωπιστικά κριτήρια, μπορεί να έχει ολέθριες συνέπειες για τη χώρα και να καταστήσει πραγματικότητα τους σε βάρος της σχεδιασμούς της Άγκυρας. Η τελευταία, εκμεταλλευόμενη την πολιτική ανοικτών συνόρων που επιβάλλει η ευρωπαϊκή Οδηγία για το άσυλο, έχει αναγάγει το θέμα σε μεγάλο διαπραγματευτικό χαρτί, ζητώντας ανταλλάγματα σε βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου, για να συνεργασθεί για τον έλεγχό του. Παρά τις υποσχέσεις που έδωσε στην Ευρωπαϊκή Σύνοδο Κορυφής, εξακολουθεί να αφήνει ανεξέλεγκτη τη ροή προσφύγων και λαθρομεταναστών προς τα ελληνικά νησιά, εν μέσω, μάλιστα, χειμώνος. Προβάλλει ως δικαιολογία την εκκρεμότητα που υπάρχει ακόμη στην παροχή των διεκδικουμένων ανταλλαγμάτων. Μεταξύ αυτών, η προώθηση της συνδιαχειρίσεως στο Αιγαίο για τον έλεγχο δήθεν της λαθρομεταναστεύσεως.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να γίνει θύμα μίας ευρωπαϊκής πολιτικής, τις συνέπειες της οποίας δεν θέλει η υπόλοιπη Ευρώπη να αναλάβει. Ήδη παντού στην Ευρώπη ανεγείρονται τείχη και φραγμοί. Στα σύνορα Ελλάδας και Σκοπίων γίνεται διαλογή μεταξύ προσφύγων και λαθρομεταναστών. Στους πρόσφυγες επιτρέπεται η είσοδος. ΟΙ λαθρομετανάστες απωθούνται στην Ελλάδα. Στα Ελληνικά όμως σύνορα με την Τουρκία δεν γίνεται καμία διαλογή. Σύμφωνα με την ευρωπαϊκή Οδηγία, έχουν δικαίωμα να εισέλθουν όλοι όσοι δηλώνουν «πρόσφυγες».
Πού οδηγεί αυτή η κατάσταση; Η ανθρωπιστική στάση απέναντι στους πραγματικούς πρόσφυγες δεν μπορεί να γίνει επιχείρημα για την ανοχή μιας ανεξέλεγκτης λαθρομεταναστεύσεως και τη συντήρηση μιας καταστάσεως που εξελίσσεται σε ευθεία απειλή κατά της χώρας.

Η Ελλάδα, αντί να είναι όμηρος του τουρκικού εκφοβισμού, πρέπει να αντιστρέψει το πρόβλημα. Να θέσει ευθέως στην Ευρωπαϊκή Ένωση της ευθύνες της Άγκυρας και να επιφυλαχθεί να αναστείλει την εφαρμογή της ευρωπαϊκής Οδηγίας για το άσυλο, επικαλούμενη έκτακτες συνθήκες και λόγους εθνικής ασφάλειας.

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 323


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Το θρίλερ της 13ης Ιουλίου 2015 με το νέο Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων, που κόντεψε να θέσει τη χώρα εκτός ευρώ, ξανανοίγουν αιφνιδιαστικά οι δανειστές, απαιτώντας τον απόλυτο έλεγχο της δημόσιας περιουσίας.

Στο παρασκήνιο των επαφών που είχε ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος με κορυφαίους Ευρωπαίους υπουργούς και στελέχη των δανειστών κατά την πρόσφατη ευρωπαϊκή του περιοδεία, βρέθηκε προ του επίμονου αιτήματος για επανεξέταση του θέματος του Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων, με στόχο τη μεταφορά της εποπτείας και της διαχείρισης στα χέρια του κουαρτέτου.

Ενδεικτική του κλίματος και των πιέσεων που ασκούνται προς την κυβέρνηση είναι η προχθεσινή δήλωση του Γερμανού υπουργού Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ότι «υπάρχει και το θέμα που συνδέεται με τη διαμόρφωση του Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων. Το ΔΝΤ θεωρεί ως βασικό σημείο, ενόψει της αξιολόγησης, τη διοίκηση του Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων».

Πηγή Real


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πτώματα γερμανών τουριστών σκορπισμένα παντού μετά την επίθεση αυτοκτονίας του ISIS στην Κωνσταντινούπολη

Από Παρίσι, Κωνσταντινούπολη έως Τζακάρτα σπέρνει πανικό

Γράφει ο Μποζανίνου Τάνια 
Από την Κωνσταντινούπολη ως την Τζακάρτα, με φόντο βεβαίως το Παρίσι, το Ισλαμικό Κράτος κάνει αισθητή την παρουσία του πραγματοποιώντας τρομοκρατικές επιθέσεις παγκοσμίως και στέλνοντας το μήνυμα «Δεν είστε ασφαλείς πουθενά». Η επίθεση της Τρίτης στην Κωνσταντινούπολη, στην καρδιά της πιο τουριστικής περιοχής δίπλα στην Αγια-Σοφιά και το Μπλε Τζαμί, με θύματα 10 γερμανούς τουρίστες, η τέταρτη που πραγματοποιούν οι τζιχαντιστές στην Τουρκία το τελευταίο επτάμηνο, έχει ένα καινούργιο στοιχείο: τα θύματα ήταν Δυτικοί και όχι ντόπιοι.

Σε συνδυασμό με την επίθεση που πραγματοποιήθηκε στην Τζακάρτα δύο ημέρες αργότερα, της οποίας την ευθύνη έσπευσε να αναλάβει το Ισλαμικό Κράτος, εισάγει μια νέα παράμετρο - δεν είστε ασφαλείς πουθενά, από την Ευρώπη ως τη Νοτιοανατολική Ασία και όπου αλλού σας πετύχουμε - και καθιερώνει μια παλαιότερη: όπως στο Παρίσι τον Νοέμβριο και πέρυσι τον Ιανουάριο («Charlie Hebdo», εβραϊκό σουπερμάρκετ κ.τ.λ.), οι τζιχαντιστές είναι πολλοί και δρουν σχεδόν ταυτόχρονα σε διαφορετικά σημεία - μέθοδος που τους επιτρέπει να προκαλούν τον μεγαλύτερο δυνατόν πανικό.

Οι ειδικοί στην τρομοκρατία ονομάζουν αυτό το νέο είδος των επιθέσεων «επιδρομικές τρομοκρατικές επιθέσεις με όπλα» (marauding terrorist firearms attacks ή MTFA). Οι επιθέσεις αυτού του είδους αναγκάζουν τις δυνάμεις της αστυνομίας να δράσουν γρήγορα απέναντι σε άγνωστο αριθμό οπλοφόρων που ανοίγουν πυρ στην καρδιά μιας πόλης με στόχο να σκοτώσουν όσο το δυνατόν περισσότερους. Η πρόληψη τέτοιων επιθέσεων είναι δύσκολη και απαιτεί πολύ καλό συντονισμό των υπηρεσιών πληροφοριών.

Στην Τζακάρτα την Πέμπτη, η επίθεση ξεκίνησε με έξι διαδοχικές εκρήξεις βόμβας σε ένα εμπορικό κέντρο, ένα Starbucks και αλλού. Την ώρα που οι τρομαγμένοι πελάτες έτρεχαν έξω, τους περίμεναν άλλοι τζιχαντιστές με όπλα και τους πυροβολούσαν. Διαδικτυακά μέσα που πρόσκεινται στο Ισλαμικό Κράτος υποστήριξαν ότι οι επιθέσεις στην Τζακάρτα είχαν ως στόχο ξένους πολίτες.

Στην Κωνσταντινούπολη την Τρίτη, η ξεναγός του γκρουπ των Γερμανών άκουσε ένα ύποπτο «κλικ», γύρισε και είδε έναν νεαρό «με μοντέρνα ρούχα και γενάκι, που έμοιαζε Τούρκος, να τραβάει την περόνη. Φώναξα "τρέξτε μακριά" στα γερμανικά και αρχίσαμε να τρέχουμε». Αν η ξεναγός δεν ήταν τόσο παρατηρητική, τα θύματα θα ήταν περισσότερα. Ο βομβιστής ήταν ένας 28χρονος Σύρος γεννημένος στη Σαουδική Αραβία, ονόματι Ναμπίλ Φάντλι, ο οποίος είχε πάει πρόσφατα στην Τουρκία. Στις 5 Ιανουαρίου είχε καταθέσει αίτηση για άσυλο στην Κωνσταντινούπολη, είχε φωτογραφηθεί και δακτυλοσκοπηθεί και είχε λάβει βιομετρική ταυτότητα. Οι Αρχές τον ταυτοποίησαν αμέσως μέσω δαχτύλου του που βρέθηκε στο σημείο της έκρηξης. Ο Φάντλι δεν βρισκόταν σε καμία λίστα με καταζητουμένους, τουρκική ή άλλης χώρας.

Η επίθεση στην Κωνσταντινούπολη ακολούθησε επιθέσεις του Ισλαμικού Κράτους στο Ντιγιάρμπακιρ τον Ιούνιο (3 νεκροί), στο Σουρούτς τον Ιούλιο (34 νεκροί) και σε προεκλογική συγκέντρωση στην Αγκυρα τον Οκτώβριο (103 νεκροί) οι οποίες είχαν ως θύματα κυρίως Κούρδους. Μετά την Κωνσταντινούπολη έχει μπει οριστικό τέλος στην εποχή που η Αγκυρα διαπραγματευόταν κρυφά με το Ισλαμικό Κράτος (όπως για την απελευθέρωση των 46 υπαλλήλων και διπλωματών της τουρκικής πρεσβείας στη Μοσούλη τους οποίους είχε συλλάβει ως ομήρους το Ισλαμικό Κράτος τον Ιούνιο του 2014 και αντάλλαξε δύο μήνες αργότερα με 180 τζιχαντιστές φυλακισμένους σε τουρκικές φυλακές).

Το μήνυμα της επίθεσης ήταν πολλαπλό. Προς το τουρκικό κράτος, το οποίο αρχικά υποστήριζε ανοιχτά όσους πολεμούσαν τον Μπασάρ αλ Ασαντ και συγκαλυμμένα άφηνε όπλα και ξένους μαχητές να περνούν από την Τουρκία στο Ισλαμικό Κράτος καθώς και λαθραίο πετρέλαιο από το Ισλαμικό Κράτος στην Τουρκία αλλά το περασμένο καλοκαίρι προσχώρησε, αν και απρόθυμα, στην αμερικανική συμμαχία κατά του Ισλαμικού Κράτους. Η επίθεση πλήττει πολλαπλά την Τουρκία, με κορυφαίους τομείς τα έσοδα από τον τουρισμό (η Γερμανία τροφοδοτεί με τους περισσότερους τουρίστες την Τουρκία, παίρνοντας τη θέση της Ρωσίας ύστερα από την κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους από τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις κοντά στα σύνορα με τη Συρία τον Νοέμβριο) και το γενικευμένο αίσθημα ανασφάλειας που επικρατεί πλέον στη χώρα. Η επίθεση όμως πλήττει και τη Δύση, στέλνοντας το μήνυμα ότι οι Δυτικοί μπορούν να γίνουν στόχοι σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη.

Ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν πληρώνει τη διφορούμενη πολιτική που ακολουθούσε ως πρόσφατα όσον αφορά τη Συρία. Δεν έχει γίνει γνωστό αν ο βομβιστής της Τρίτης έφερε μαζί του τα εκρηκτικά από τη Συρία στις αρχές Ιανουαρίου ή αν τα βρήκε στην Τουρκία. Είναι γεγονός όμως ότι σε ολόκληρη τη χώρα υπάρχουν δίκτυα τζιχαντιστών που περιλαμβάνουν βομβιστές εν υπνώσει (Τούρκος, Σύρους και άλλες εθνικότητες), στρατολογητές και άλλες ειδικότητες του «διεθνούς τζιχάντ». Ολοι αυτοί καθιστούν τη χώρα ευάλωτη στις τρομοκρατικές επιθέσεις.

Γιουσούφ Κανλί, από τους κορυφαίους αρθρογράφους της εφημερίδας «Χουριέτ»
«Η απειλή απευθύνεται σε όλη την ανθρωπότητα»

Το Ισλαμικό Κράτος έχει πετύχει τους περισσότερους στόχους του στην Τουρκία, λέει στο «Βήμα» ο Γιουσούφ Κανλί, από τους κορυφαίους αρθρογράφους της εφημερίδας «Χουριέτ» στην Τουρκία.

Η επίθεση στην Κωνσταντινούπολη είχε ως στόχο το τουρκικό κράτος, πλήττοντας τον τουρισμό και την ασφάλεια, ή τους δυτικούς τουρίστες αυτούς καθαυτούς;
«Κατ' αρχάς δεν πρέπει να αναμένουμε από τους τρομοκράτες να συμπεριφέρονται σαν λογικοί άνθρωποι. Εχουν τον δικό τους τρόπο σκέψης και ενεργούν σύμφωνα με τις δικές τους επιθυμίες. Οι τελευταίες επιθέσεις στην Τουρκία - στο Σουρούτς, στην Αγκυρα και στην Κωνσταντινούπολη - είχαν τρεις στόχους. Ο πρώτος είναι βεβαίως να προκαλέσουν πανικό στον τουρκικό λαό. Αυτό το πέτυχαν γιατί ο κόσμος πηγαίνει λιγότερο σε εμπορικά κέντρα και άλλα πολυσύχναστα μέρη, όπως είχε συμβεί και με τις προεκλογικές συγκεντρώσεις τον Νοέμβριο. Ο κόσμος δεν πήγαινε στις προεκλογικές συγκεντρώσεις γιατί είχε φοβηθεί λόγω των επιθέσεων. Δεύτερος στόχος ήταν να λάβει μέτρα η Τουρκία και να αποκτήσει προβλήματα με τους συμμάχους της - η Τουρκία καταγγέλθηκε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων λόγω των παραβιάσεων που διέπραξε. Συνεπώς και ο δεύτερος στόχος επετεύχθη. Ο τρίτος ήταν να πληγούν Δυτικοί στην Τουρκία ως μήνυμα προς τη Δύση. Και αυτός ο στόχος επετεύχθη. Μέχρι στιγμής, οι τρομοκράτες έχουν πετύχει πολλούς από τους στόχους τους στην Τουρκία».

Πώς θα μπορούσε να απαντήσει η Τουρκία στις επιθέσεις;
«Ο τουρκικός λαός έχει ευθύνες διότι, αν και γνώριζε την κατάσταση, συνέχισε να αδιαφορεί για ορισμένα ζητήματα. Για παράδειγμα, γιατί η κυβέρνηση επικεντρώνεται τόσο στα αστυνομικά μέτρα αντί να αντιμετωπίζει το πρόβλημα χωρίς να καταπατά τις δημοκρατικές ελευθερίες;

Επίσης, υπάρχουν κάμερες παντού σε ολόκληρη τη χώρα. Μας παρακολουθούν όλους κάθε λεπτό. Πώς γίνεται λοιπόν σε μια τέτοια χώρα, όπου ο Μεγάλος Αδελφός μάς παρακολουθεί αδιάκοπα, ένας τρομοκράτης να πραγματοποιεί επίθεση αυτοκτονίας στην καρδιά της Κωνσταντινούπολης χωρίς να τον πάρει κανείς χαμπάρι; Υπάρχει σφάλμα, παράβλεψη των υπηρεσιών ασφαλείας».

Γιατί το Ισλαμικό Κράτος επιτίθεται στην Τουρκία ενώ ο Ερντογάν κάνει τα στραβά μάτια όταν ξένοι τζιχαντιστές και όπλα περνούν από την Τουρκία στο Ισλαμικό Κράτος;
«Επί καιρό επικρίναμε την κυβέρνηση ότι δεν έκανε αρκετά. Ηταν η εποχή που ο πρωθυπουργός Νταβούτογλου υποστήριζε ότι οι τζιχαντιστές ήταν απλώς "δυσαρεστημένοι σουνίτες του Ιράκ" και επεδείκνυε κατανόηση προς αυτούς. Αλλά όταν άρχισαν να πλήττουν την Τουρκία, τον περασμένο Ιούλιο στο Σουρούτς, η κυβέρνηση συνειδητοποίησε αίφνης τις επιπτώσεις και άρχισε να κάνει κάτι. Είναι αρκετό; Οχι, αλλά έκτοτε η Τουρκία εξαπολύει επιθέσεις εναντίον του Ισλαμικού Κράτους. Δεν βρίσκομαι στο πεδίο της μάχης και δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα αν εξαπολύει περισσότερες επιθέσεις εναντίον του Ισλαμικού Κράτους ή των Κούρδων».

Η Τουρκία είναι κύριος στόχος του Ισλαμικού Κράτους;
«Ενας από τους κύριους στόχους, όπως επίσης η Γερμανία, η Βρετανία, ακόμη και η Ελλάδα. Η απειλή αυτή απευθύνεται σε όλη την ανθρωπότητα. Είναι ένας κίνδυνος που αντιμετωπίζουμε όλοι, ένα ανεξέλεγκτο ζώο».

Πώς έχει επηρεαστεί η τουρκική κοινή γνώμη από τις τρομοκρατικές επιθέσεις;
«Υπάρχει αυξημένη ανησυχία για την ασφάλεια. Πολλοί αποφεύγουν τα μέρη με πολυκοσμία, προσαρμόζουν τη ζωή τους ανάλογα με την κατάσταση της ασφάλειας. Πρόκειται για μια αντιμετώπιση της καθημερινότητας με εμμονή στην ασφάλεια, την οποία απεχθάνομαι βαθιά. Ενας από τους στόχους των τρομοκρατών είναι να προκαλέσουν πανικό στους Τούρκους και οι Τούρκοι βρίσκονται σήμερα σε πανικό. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως όλοι επιθυμούν η κυβέρνηση να εφαρμόσει μια αστυνομική προσέγγιση. Ο κόσμος απαιτεί ειρήνη, τάξη και ηρεμία. Μια χώρα όπου δεν γνωρίζεις τι θα συμβεί αύριο είναι επικίνδυνη».

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Βασίλης Παπαγεωργίου
Δόκιμος Αναλυτής ΚΕΔΙΣΑ
Πηγή ΚΕΔΙΣΑ

Ο Ισλαμιστικός εξτρεμισμός έχει εξελιχθεί πλέον σε μείζον ζήτημα άμυνας και ασφάλειας για την πλειονότητα των κρατών σήμερα. Θα μπορούσε κάποιος να πει πως τα λόγια περί «σύγκρουσης των πολιτισμών» στη μεταψυχροπολεμική περίοδο παίρνουν πλέον σάρκα και οστά.[1] Η περίπτωση του αυτοαποκαλούμενου Ισλαμικού Κράτους (Ι.Κ) φαίνεται να έχει αποκτήσει διαστάσεις πανδημίας σε παραλληλισμό με τη ταχύτητα και το εύρος της εξάπλωση της.

Από το Σεπτέμβριο του 2014 μέχρι και τον Ιανουάριο του 2016, πραγματοποιήθηκαν επιθέσεις που σχετίζονταν άμεσα ή έμμεσα με το Ι.Κ, σε τουλάχιστον 17 χώρες σε ολόκληρο τον κόσμο.

Πηγή: The New York Times, 14 Ιανουαρίου 2016

Ένα από τα τελευταία θύματα είναι η Ινδονησία και η πρωτεύουσά της, Τζακάρτα. Οι τρομοκρατικές επιθέσεις που έλαβαν χώρα προσομοίαζαν στις πολύνεκρες επιθέσεις που έγιναν στο Παρίσι τον περασμένο Νοέμβριο με τη διαφορά ότι ο αριθμός των θυμάτων ήταν κατά πολύ μικρότερος. Αν και συγκεχυμένες, οι πρώτες πληροφορίες από την αστυνομία της Ινδονησίας έκαναν λόγο για 7 περίπου νεκρούς και 20 τραυματίες μολονότι τα διεθνή μέσα ενημέρωσης ανεβάζουν το συνολικό αριθμό των θυμάτων ακόμα και στους 17.[2] Το ίδιο το Ι.Κ, αφού ανέλαβε την ευθύνη της επίθεσης, ανέφερε πως ο συνολικός αριθμός των θυμάτων έφθασε τα 15 άτομα.[3] Και οι 2 επιθέσεις (Παρίσι-Τζακάρτα) έγιναν με παρόμοιο τρόπο καθώς πραγματοποιήθηκαν από κοινού βομβιστικές επιθέσεις καθώς και πυροβολισμοί προς το άμαχο πλήθος. Η έγκαιρη επέμβαση της αστυνομίας, η οποία ήταν σε επιφυλακή καθώς είχε δεχθεί απειλές από το Ι.Κ, απέτρεψε την εξάπλωση της επίθεσης καθώς συνολικά 15 τρομοκράτες σκότωσαν –επιβεβαιωμένα προς ώρας- 7 άτομα, ενώ υπενθυμίζουμε πως στο Παρίσι οι τρομοκράτες ήταν 8 και ο αριθμός των θυμάτων άγγιξε τους 130.[4]

Σύμφωνα με δηλώσεις του υπαρχηγού της αστυνομίας Budi Gunawan «Εντοπίσαμε επικοινωνία μεταξύ μιας ομάδας (σ.σ. Τζιχαντιστών) στη Συρία και της τοπικής ομάδας στη περιοχή Σόλο»[5]
Δεν είναι η πρώτη φορά που η Ινδονησία βιώνει τρομοκρατικές επιθέσεις με ανθρώπινες απώλειες. Από το 2000 έχει δεχθεί αρκετές επιθέσεις με κορυφαίο μελανό σημείο τον Οκτώβριο του 2002 όπου έχασαν τη ζωή τους 202 άτομα σε βομβιστικές επιθέσεις στο Μπαλί.[6] Παρ’όλα αυτά τα τελευταία χρόνια υπήρχε μια σχετική ηρεμία στην Ινδονησία, την πολυπληθέστερη χώρα στον κόσμο όσον αφορά το μουσουλμανικό πληθυσμό.

Πηγή : Pew Research Center, 2 Απριλίου 2015

Η χωρά από τα τέλη του 1990 έχει κάνει στροφή προς ένα πιο κοσμικό καθεστώς, τουλάχιστον μέχρι την εκλογή του Joko Widodo τον Ιούλιο του 2014.[7]

Καπού εδώ θα πρέπει να κάνουμε μια μικρή αναδρομή, πηγαίνοντας ακριβώς ένα μήνα πίσω. Στις 15 Δεκεμβρίου η Σαουδική Αραβία πήρε την πρωτοβουλία να δημιουργήσει ένα αντι-τρομοκρατικό συνασπισμό με 34 χώρες, μια κίνηση την οποία κάποιοι υποδέχθηκαν θετικά, αλλά κατά γενική ομολογία αντιμετωπίστηκε με αρκετό σκεπτικισμό δεδομένου του ρόλου που έχει διαδραματίσει η Σαουδική Αραβία όσον αφορά τη χρηματοδότηση και την εξάπλωση της Ισλαμιστικής τρομοκρατίας παγκοσμίως.[8] Μέσα στις 34 αυτές χώρες δεν συμπεριλήφθηκαν το Ιράν και το Ιράκ, λόγω ίσως της Σιιτικής υπεροχής σε αυτές τις χώρες η οποία έρχεται σε αντιδιαστολή με τη Σουνιτική-Σαλαφιστική Σαουδική Αραβία. Εκτός της συμμαχίας έμειναν επίσης η Αλγερία και η Ινδονησία, πλήττοντας ακόμα περισσότερο την αξιοπιστία και το κύρος του όλου εγχειρήματος.[9] Μάλιστα το Πακιστάν και ο Λίβανος, δύο από τις 34 χώρες που βρίσκονταν στη λίστα που εξέδωσε η Σαουδική Αραβία, ενημερώθηκαν για πρώτη φορά για το όλο εγχείρημα και για τη συμμετοχή τους στη συγκεκριμένη λίστα, μέσω των διεθνών ειδήσεων.[10]

Η πρωτοβουλία της Σαουδικής Αραβίας, η οποία βάσει των παραπάνω φαίνεται να αποτελεί περισσότερο αντικείμενο δημοσίων σχέσεων παρά πράξη ουσίας, και η άρνηση της Ινδονησίας να συμμετάσχει σε αυτήν, έχουν εντείνει τις φωνές που θέλουν τις πρόσφατες τρομοκρατικές επιθέσεις στη Τζακάρτα να σχετίζονται με κάποιο τρόπο με το πλούσιο κράτος του Περσικού Κόλπου, ειδικότερα με τις φήμες που θέλουν τη Σαουδική Αραβία να αποτελεί τον κύριο χρηματοδότη των εξτρεμιστικών Ισλαμιστικών ομάδων μεταξύ άλλων και στο εσωτερικό της Ινδονησίας, στο παρελθόν.[11]

Την παραπάνω σκέψη έρχεται να ενισχύσει το αποτέλεσμα της τρομοκρατικής επίθεσης στη Τζακάρτα, η οποία είναι πιθανό να αποτελούσε απόρροια μιας βιαστικά οργανωμένης επιχείρησης, ο σχεδιασμός της οποίας πραγματοποιήθηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα, όπως λ.χ αυτό του ενός μήνα.[12] Προς ώρας πάντως και παρά τις όποιες ενδείξεις, δεν έχει επιβεβαιωθεί κανένα τέτοιο σενάριο επίσημα.

Παρά το γεγονός πως από τη σκοπιά του I.K το όλο εγχείρημα δεν στέφθηκε με επιτυχία, είναι αναμφισβήτητο το γεγονός πως το Ι.Κ έχει επεκταθεί σε όλα σχεδόν τα μήκη και τα πλάτη της γης. Εάν εντάξουμε το φαινόμενο στην ευρύτερη σφαίρα του Ισλαμιστικού εξτρεμισμού, τότε θα δούμε πως ο αριθμός και το εύρος των επιθέσεων φαίνεται να μεγαλώνει ακόμα περισσότερο με την πάροδο του χρόνου.

Πηγή: The New York Times, 14 Ιανουαρίου 2016.

Χαρακτηριστικό και πιο πρόσφατο παράδειγμα η πλέον πρόσφατη πολύνεκρη επίθεση στις 16 Ιανουαρίου 2016 στη Μπουργκίνα Φάσο από παρακλάδι της Αλ Κάιντα.[13]

Τα αίτια της αναζωπύρωσης της Ισλαμιστικής τρομοκρατίας είναι αρκετά. Μεταξύ άλλων σημαντικό ρόλο έχει διαδραματίσει το αποικιοκρατικό παρελθόν αυτών των χωρών, το οποίο οι ίδιοι οι πολίτες προσπαθούν να διαγράψουν, και η κατά συνέπεια αέναη προσπάθεια για αναζήτηση της ταυτότητας τους, γεγονός που τους οδηγεί στην υιοθέτηση ακραίων και ριζοσπαστικών ιδεολογιών-πρακτικών.[14] Τέλος, πρέπει να σημειωθεί πως η σημερινή κατάσταση, η οποία φαίνεται δύσκολη ως προς τη διαχείρισή της, είναι εκτός των άλλων και το αποτέλεσμα της σύγκρουσης των μεγάλων, περιφερειακών ή ηπειρωτικών δυνάμεων οι οποίες με την πολιτική τους οδήγησαν στη γιγάντωση του προβλήματος.[15] Συνεπώς, ακόμα και εάν παραβλέψουμε εντελώς τα σενάρια που συνδέουν τη Σαουδική Αραβία με τις παραπάνω επιθέσεις, ένα πράγμα είναι σίγουρο. Χώρες όπως οι Η.Π.Α, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία, η Τουρκία, το Κατάρ και πρωτίστως η Σαουδική Αραβία, με την εξωτερική πολιτική που ακολουθούν, έχουν τουλάχιστον ένα βαθμό ηθικής ευθύνης για τέτοιου είδους τρομοκρατικές επιθέσεις όπως οι πρόσφατες στην Ινδονησία.

[1] HUNTINGTON Samuel P., The clash of civilizations and the remaking of world order, Penguin Books, Νέο Δελχί, 1997.
[2] The Huffington Post, ‘Το Ισλαμικό Κράτος ανέλαβε την ευθύνη για το μπαράζ των αιματηρών βομβιστικών επιθέσεων στη Τζακάρτα’, 14 Ιανουαρίου 2016. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://www.huffingtonpost.gr/2016/01/14/diethnes-indonesia-tzakarta-tromokratia_n_8975826.html, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 16 Ιανουαρίου 2016]
[3] SAFI Michael και WEAVER Matthew, ‘Jakarta attacks: Islamic State militants claim responsibility – as it happened’, the Guardian, 14 Ιανουαρίου 2016. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://www.theguardian.com/world/live/2016/jan/14/multiple-explosions-gunshots-reported-in-jakarta-rolling-report#block-5697b3b3e4b04134557ad1fd, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 16 Ιανουαρίου 2016]
[4] CUNNINGHAM Finian, ‘Indonesia snubs Saudi ‘anti-terror’ coalition… then its capital gets hit’, Russia Today, 15 Ιανουαρίου 2016. [Διαθέσιμο στο: https://www.rt.com/op-edge/329034-indonesia-snubs-saudi-terror/, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 16 Ιανουαρίου 2016]
[5] CUNNINGHAM Finian, ο.π.
[6] BBC News, ‘Jakarta attacks: Bombs and gunfire rock Indonesian capital’, 14 Ιανουαρίου 2016. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://www.bbc.com/news/world-asia-35309195, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 16 Ιανουαρίου 2016]
[7] BBC News, ‘Profile: Joko Widodo’, 28 Σεπτεμβρίου 2015. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://www.bbc.com/news/world-asia-28422179, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 16 Ιανουαρίου 2016]
[8] ΤAYLOR Guy, ‘Saudi Arabia announces Muslim alliance to fight Islamic terrorism.’, The Washington Times, 15 Δεκεμβρίου 2015. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://www.washingtontimes.com/news/2015/dec/15/saudi-arabia-muslim-alliance-fight-islamic-terror/, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 16 Ιανουαρίου 2016] Βλ. επίσης: PAYNE Ed and ABDELAZIZ Salma, ‘34 Islamic nations form coalition to fight terrorism’, CNN, 14 Δεκεμβρίου 2015. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://edition.cnn.com/2015/12/14/middleeast/islamic-coalition-isis-saudi-arabia/, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 16 Ιανουαρίου 2016] Βλ. επίσης ΜΠΟΣΗ Μαίρη, Ζητήματα ασφάλειας στη νέα τάξη πραγμάτων, Παπαζήσης, Αθήνα, 1999, σ. 112.
[9] CUNNINGHAM Finian, ο.π.
[10] FLOOD Rebecca, ‘The two countries that didn’t know they were part of the Saudis” anti-terror coalition.’, The Independent, 18 Δεκεμβρίου 2015. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://www.independent.co.uk/news/world/middle-east/saudi-arabia-announces-34-strong-coalition-of-muslim-nations-to-fight-terrorism-but-two-countries-a6779186.html, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 16 Ιανουαρίου 2016]
[11] ΜALLET Victor, ‘Islamist extremists pose a threat to Asian statehood’, Financial Times, 14 Ιανουαρίου 2016. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://www.ft.com/intl/cms/s/2/100d78e4-b949-11e5-b151-8e15c9a029fb.html%23axzz3x83buslk, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 16 Ιανουαρίου 2016]
[12] CUNNINGHAM Finian, ο.π.
[13] CNN Greece, ‘Τρομοκρατική επίθεση με δεκάδες νεκρούς στην Μπουρκίνα Φάσο’, 16 Ιανουαρίου 2016. [Διαθέσιμο ηλεκτρονικά στο: http://www.cnn.gr/news/kosmos/story/18639/tromokratiki-epithesi-me-dekades-nekroys-sti-mpoyrkina-faso, τελευταία ημερομηνία πρόσβασης: 16 Ιανουαρίου 2016]
[14] ΜΠΟΣΗ Μαίρη ο.π. σ. 103, 105, 107-109.
[15] Για περαιτέρω εμβάθυνση σχετικά με τις ευθύνες και τις συνέπειες της πολιτικής των δυνάμεων με ηγεμονικές αξιώσεις βλ. MEARSHEIMER John, Η τραγωδία της Πολιτικής των Μεγάλων Δυνάμεων, εκδόσεις Ποιότητα, Αθήνα, 2007.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Όταν ήταν μικρότερος, φώναζε για το «σύστημα», του έφταιγαν αυτοί που κατέστρεψαν τη χώρα στη μεταπολίτευση. «Τι πιο υγιές;» θα αναλογιστεί κανείς και θα έχει δίκιο. Το σημερινό κατάντημα του Αλέξη Τσίπρα ο οποίος κατάφερε να εξοργίσει ακόμα και ορισμένους από τους πιο πιστούς οπαδούς του και πλέον όλη του η προσοχή έχει εστιαστεί στο πως θα διατηρηθεί με κάθε τρόπο στην εξουσία δεν έχει προηγούμενο.

Του Μιχαήλ Βασιλείου 

Διότι ο Αλέξης Τσίπρας υποτίθεται ότι εκπροσωπούσε το καινούργιο, όχι αυτά τα φθαρμένα πρόσωπα που είχαμε μάθει επί τρεις δεκαετίες να κυβερνούν τον τόπο εναλλάξ, να τάζουν τα πάντα, όλοι εμείς οι αφελείς να το πιστεύουμε, καθώς είχαμε μάθει ότι όποιος έχει πιο δυνατή φωνή και δυνατότητα εκβιασμού, στο τέλος παίρνει αυτό που ζητάει.

Δηλαδή, η διόλου συμπαθής – σε εμάς – τάξη των συνδικαλιστών (δεν ισχύει βέβαια για όλους τομίδιο, δεν κεφαλαιοποίησαν όλοι τις κινητοποιήσεις και τους «ανένδοτους» που κήρυσσαν – ορισμένοι για σωστό λόγο, για να εκφυλιστούν αργότερα εξαιτίας της «παράλληλης και ιδιοτελούς» ατζέντας των «αγωνιστών») φρόντιζε να διεκδικεί τα πάντα από τους «κακούς», το κεφάλαιο, τους εργοδότες, τη διεθνή συνωμοσία και άλλα πολλά.

Λεφτά δεν υπήρχαν, όμως μάθαμε να περιμένουμε ότι λίγο πριν τις εκλογές μας έδιναν όσα ζητούσαμε. Υπήρχαν όμως δανεικά. Και μάλιστα φθηνά δανεικά, ελέω ευρώ. Τα αποτελέσματα των πράξεών μας τα «απολαμβάνουμε σήμερα». Για να μην πιάσουμε πάλι το ασφαλιστικό. Πάνω από όλα, θα είχαμε γλιτώσει από σαλτιμπάγκους Αγκαούγκαλους… Τί μας έπιασε πρωί-πρωί να αρχίσουμε τη γκρίνια και τις χοντρές κακίες; Μα προφανώς, όσα «έπαιξαν» το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε στην ειδησεογραφία…

Αφήνουμε τους μαζικούς διορισμούς συν γυναιξί και τέκνοις που μπαίνουν από όποιο παράθυρο ή φινιστρίνι στο Δημόσιο για να προλάβει η «πρώτη φορά Αριστερά» να βολέψει τα δικά της παιδιά, διαισθανόμενη ενδεχομένως ότι έρχεται το τέλος της παντοδυναμίας της μεγαλύτερης μεταπολιτευτικής πολιτικής φούσκας, ενώ την ίδια στιγμή οι άθλιοι λήσταρχοι βάζουν τις χερούκλες τους στις τσέπες όσων δεν έχουν την παραμικρή ασφάλεια στη δουλειά τους, αναζητώντας όσα τους λείπουν, κλέβοντας τον κοσμάκη που υποφέρει, αρκεί να μην πειραχτεί το Δημόσιο στο οποίο θέλουν να περάσουν το μήνυμα… πελάτες μας, εξακολουθούμε και σας σκεφτόμαστε καθημερινά, την κρίση θα την πληρώσουν οι καπιτάλες με τα μπλοκάκια.

Οι ρεμπεσκέδες της εν Ελλάδι δήθεν Αριστεράς, ξεσκίζουν στην κυριολεξία τον ελεύθερο επαγγελματία και τις επιχειρήσεις, με το σύνολο όσων απομυζά το άθλιο κατασκεύασμα που έχουν το θράσος να το αποκαλούν κράτος, να ξεπερνά κατά περιπτώσεις και το 60% του εισοδήματος. Κανονικοί ληστές θα πει κανείς. ΟΧΙ, άχρηστοι και παράσιτα είναι, διότι οι περισσότεροι, αλλιώς δεν εξηγείται να είσαι τόσο μαλάκας για να έχεις φτάσει να αφαιρείς από τον εργαζόμενο το κίνητρο της δουλειάς, αφού άμα κάποιος κάτσει στο σπίτι του, γλιτώνει και τα έξοδα της μετακίνησης.

Αυτό που μας έκανε «Τούρκους» ήταν η πρόθεση αλλαγής του εκλογικού νόμου. Φωνάζαμε εμείς καιρό, χωρίς να είμαστε υπέρ της απλής αναλογικής, διότι η χώρα πρέπει να κυβερνιέται, όχι ασφαλώς από το 30%, αλλά όταν αρχίζεις να πλησιάζει το 40% και μέχρι το 50% να ξεκινά μια κλίμακα που θα δίνει ένα προβάδισμα στον πρώτο.

Σε μια αποθέωση της πολιτικής αλητείας, η συμμορία του Μαξίμου δείχνει να θυμήθηκε τώρα την απλή αναλογική και άρχισε να ενοχλείται από το μπόνους των 50 εδρών, το οποίο και χρησιμοποίησαν για να βάλουν στη Βουλή ακόμα και σούργελα. Όραμά του… η Πορτογαλία, όπου συγκροτήθηκε κυβέρνηση από τον δεύτερο, χωρίς τη συμμετοχή του πρώτου.

Για να ταράξουν οι πολιτικοί λωποδύτες τον κόσμο στα «επαναστατικά» και να τον διχάσουν με τις αριστεροδεξιές πομφόλυγες, καθότι διατηρούν μια κρίσιμη μάζα ψηφοφόρων που θα τον ψηφίσουν θεωρώντας ακόμα ότι είναι ο πολιτικός μας… Μεσσίας. Και σα να μην έφτανε αυτό, θέλει να μειώσει το πλαφόν εισόδου στη Βουλή στο 2% για να διασώσει πολιτικά τον ανεκδιήγητο εταίρο του. Τον Καμμένο… Δεν κάνει σε κανέναν εντύπωση, ότι οι σοβαροί είναι εξαφανισμένοι από τη δημοσιότητα;

Δεν θυμήθηκε όμως όσα τράβηξαν στα χέρια του «αφέντη λαού» που έγραφαν κάτι πρώην ακροδεξιά παράσιτα με ευέλικτες μέσες, όσοι έκαναν το ίδιο στο παρελθόν. Αλέξη αγόρι μου, δεν πας να δουλέψεις όσο είσαι νέος μπας και καταλάβεις τι τραβάει ο μέσος πολίτης, είτε σε ψήφισε είτε όχι. Διότι, δυστυχώς, φάνηκε ότι πέρασε και δεν ακούμπησε το παιδί, καθότι επί μακρόν διαπνεόταν από τη λογική τα ν καταλήψεων και των συνδικαλιστικών παρασίτων σε σχολεία και πανεπιστήμια.

Καταγγέλλουν τον Χαρδούβελη για τα 900 εκατομμύρια και σα να μην τρέχει τίποτα απαντούν «διαπραγματευτήκαμε», όταν τους θυμίζουν ότι ο λογαριασμός που έφεραν πίσω ήταν υπερδεκαπλάσιος και δεν καταλαβαίνουν, ότι σε μια φυσιολογική χώρα θα έπρεπε να τους είχαν μαζέψει για το… Αλκατράζ. Φωνάζουν είτε παρασκηνιακά είτε και δημόσια κάποιοι νουνεχείς εκεί μέσα, το παρεάκι του Μαξίμου όμως, περί άλλων τυρβάζει και ζητά από όλους εμάς, τα θύματα της ληστρικής του επιδρομής να ξεχάσουμε…

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



The meaning of Aleppo
The give and take over which opposition parties and individuals are represented in the peace talks may in the end be a sideshow for the real trend in Syria, which is the progress of the Syrian army, backed by Russia and Iran, in retaking territory from the Islamic State (IS), Jabhat al-Nusra and other armed groups. Who is winning on the battlefield matters more than who fills the chairs in Vienna or Geneva, although this is not to disparage the many positive contributions the International Syria Support Group (ISSG) can and will make to help Syria’s transition. But the Syrian endgame is more likely to be found in Aleppo rather than in well-intentioned ISSG meetings in European cities.
This column wrote in November that the battle for Aleppo could determine Syria’s fate. It is worth reflecting on the meaning of Aleppo for Syria and the region. Aleppo, Syria’s largest city and its commercial hub, was also known as the “city of light” for its refined people and culture. There was no real legacy of oppression in Aleppo beyond the agonies and constraints of doing business with the Assad family and its various agents and enterprises. Aleppo is not Homs, and it is not Daraa, where there are histories of popular grievances. The Assads, by design, kept it that way.
Aleppo, therefore, represents the failed promise of the terrorist and armed groups that have offered little more than Islamic law and criminality. Aleppo, which is mostly Sunni, was sold a sectarian bill of goods by the opposition. And it has been a disaster for the people of Aleppo. The Syrian government’s barrel bombs and relentless sieges added to an unbearable existence.
The tide may be turning. If the Syrian army, backed by its Iranian and Russian allies, retakes Aleppo, the city’s liberation will come by directly defeating terrorists and armed groups that are already deserting the battlefield. A government victory would be of a different order and have a different impact than the negotiated departures of besieged armed opposition forces in Homs and around Damascus. The people of Aleppo would experience a flat-out victory by the government and a defeat, and exodus, by the armed groups.
A good question is whether the Syrian army would be received as liberators by those Syrians, including Sunnis, freed from the reign of Islamic law and armed gangs. The answer might surprise those who would prefer to engage with the likes of Zahran Alloush and the “Army of Islam” (see below).
A Syrian government victory in Aleppo could be the beginning of the end of the sectarian mindset that would have been alien to the city prior to 2011. There is no more appropriate city to begin Syria’s healing. A Syrian government victory in Aleppo will make it harder to rationalize Western backing for jihadi groups who want to keep up the fight against long odds in the rest of the country. IS and al-Qaeda may prefer, over time, to begin to relocate to Libya and other countries where they can avoid the pounding from the US-led anti-IS coalition and Russian- and Iranian-backed Syrian forces. This may already be happening, and if so, it is to be cheered by those who seek a unified, secular and nonsectarian Syria, as outlined in the Vienna Communique, and as is Aleppo’s tradition.
Should the US blur lines on jihadi armed groups?
This column has warned for more than two years of the campaign to mainstream radical jihadi groups under the rubric of the “moderate” Syria opposition. This trend has done a disservice to the true secular, democratic opposition that rose against Syrian President Bashar al-Assad in 2011. In November 2015, we advocated keeping Ahrar al-Sham out of the Syrian political process, despite the group’s purported influence “on the ground,” which is at least in part due to its collaboration with the al-Qaeda-linked Jabhat al-Nusra terrorist group. Unfortunately, Syrian democrats can’t rely on the largesse of regional patrons who don’t mind a sectarian edge to the anti-Assad military campaign. Even prominent former American diplomats are ready to welcome Ahrar al-Sham and their fellow jihadi travelers into the peace fold, as long as there is some tactical divergence with Jabhat al-Nusra and these groups are willing to “engage” with the West.
Ali Mamouri provides further evidence of the recklessness of this position with an in-depth analysis of the views of Alloush, head of the Jaish al-Islam armed group, which is part of the Syrian Islamic Front, who was killed by a Russian airstrike in Uthaya on Dec. 25.
Alloush was backed by Saudi Arabia and attended the Syrian opposition conference in Riyadh last month. He was a “visionary” in the literal sense of the word, meaning he had visions of the coming caliphate prior to an imminent “end times.” Mamouri describes an apocalyptic, anti-Shiite rant by Alloush in a 2013 video “from a place called the Palace of the 10th Umayyad Caliph Hisham ibn Abd al-Malik, located in the city of Resafa, southwest of Raqqa, Alloush announced the re-establishment of the Umayyad caliphate in the Levant and other Muslim countries. The Umayyad had ruled the Islamic world from 661 until 750, founding an empire that stretched all the way to China. They were known for their persecution of the first Shiites, which caused the latter to despise and distance themselves from the Ummayyad. ‘We will bury the heads of impure Shiites in Najaf, God willing. The Umayyad glory will return to the Levant in spite of you,’ Alloush said in the video recording. He continued his anti-Shiite speech basing his statements on a prophecy mentioned in the Sunni accounts about the Prophet Muhammad.”
The United States is wrestling with how to manage Ahrar al-Sham, Jaish al-Islam and other Salafi opposition groups that have collaborated or are collaborating with Jabhat al-Nusra and that advocate Islamic law in Syria. Saudi Arabia, Qatar and Turkey want these groups in the Syrian peace talks as agents of influence for a post-conflict Syria. No matter that their political objectives seem a disconnect with the principles of the ISSG’s Vienna Communique, which recognizes Syria’s “secular” character as “fundamental,” and calls for a political process leading to “inclusive, non-sectarian governance.”
On Dec. 28, Mark Toner, a US Department of State spokesman, commenting on the airstrike that killed Alloush, expressed “significant concerns” about Jaish al-Islam’s battlefield tactics but nonetheless noted that the group “has supported a political process to end the conflict and has fought against [IS]. … So the strike on Alloush and others in Jaish al-Islam and other opposition groups do, in fact, complicate efforts to bring about meaningful political negotiations and a nationwide cease-fire.”
On the one hand, there is an understandable sense of urgency about ending the war, given the conflict’s terrible costs, and a cease-fire requires dealing with forces on the ground to end the fighting. On the other hand, the radical ideologies of these groups, and their openness to collaboration with Jabhat al-Nusra, present the possibility of wolves in the fold, should peace talks ever get underway.
Mamouri concludes that “what is described as moderate in Alloush’s approach boils down to his approval of dealing with Western and regional countries and accepting their aid so as to achieve the prophecy. Meanwhile, the more radical groups, such as IS, squarely reject any dealings with these countries. Yet the difference between the two sides remains in the preliminary tactic and not in the basic principles and ultimate goals. There are different orders in Salafi jihadism, all working toward the same ultimate goal of establishing the Islamic caliphate. It is true that the means to achieve this dream differ, but they share the same ideological denominator, which is obvious in their arbitrary handling of citizens’ civil and intellectual rights. Therefore, labeling some less politically extremist groups as moderate and supporting them regardless of their ideology will eventually lead to anti-democratic practices, the abolition of human rights-related issues and freedoms and the promotion of radical trends.”
FSA leader slams US, Russia policies in Syria
Osama Abu Zeid, legal adviser for the Free Syrian Army (FSA), said the US “is gradually moving from a neutral position toward being a partner in crime as it allows Assad and his allies to kill Syrians. Scary massacres are being committed against Syrians, who have been left to starve to death under siege in the city of Madaya and [killed] by chemical weapons. Syrians are paying a high price as a result of the US policy failure in Iraq and its weakness in the Middle East in general.”
In an exclusive interview with Mohammed al-Khatieb, Abu Zeid called for a safe zone in Syria and said, “It is not required that the US send fighters on the ground. This is not what we want. What we want is for Assad to be prevented from targeting civilians and for the [supporters] of the Syrian revolution [i.e., Turkey, Qatar and Saudi Arabia] to be allowed to provide rebels with qualitative weapons. The US supports the Syrian Democratic Forces, which include al-Sanadid Army, one of the regime's militias. We, however, do not trust these forces, and they not surprisingly getting weapons that are hundreds of times more numerous than the weapons received by the FSA.”
Abu Zeid credits the Russian intervention with unifying many of the disparate Syrian armed groups, telling Al-Monitor, “I personally refused to meet with the Russian president's special representative for the Middle East, Mikhail Bogdanov, in Geneva about two months ago. Perhaps, in the eyes of Russia, Assad is the commander of the Syrian revolution. Russia’s declaration that it supports the FSA is ridiculous as all facts prove the contrary. Russian airstrikes are ongoing around the clock, targeting our sites and locations. Our position is clear: We will not coordinate or cooperate with Russia.”
Abu Zeid said that the FSA and its allies are essential to defeat IS. “IS cannot be eliminated without the FSA,” said Abu Zeid. “We have a history of struggle against all of those who killed Syrians. Therefore, no one can question the FSA’s objectives when it fights IS, because its project is purely Syrian, and it aims to protect Syrians rather than serve other agendas.”
Hagel on Syria
Barbara Slavin reports this week that former Secretary of Defense Chuck Hagel said, “We have allowed ourselves to get caught and paralyzed on our Syrian policy by the statement that ‘Assad must go,’” adding, “Assad was never our enemy.”
Speaking at the Atlantic Council in Washington, Hagel faulted President Barack Obama for declaring a “red line” against chemical weapons use by the Syrian government and then stepping back from carrying out missile strikes to enforce it in 2013, saying, “When a president of the United States says something, it means something. … To make those kinds of pronouncements and not follow through affects the credibility of the president.”


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η ομιλία του Ομπάμα για την «κατάσταση του έθνους» κατέδειξε τις στρατηγικές προτεραιότητες της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Στην κορυφή όλων βρίσκεται πάντοτε η ρωσική απειλή. Και δικαίως. Διότι, παρά τις θεωρίες που βλέπουν προσέγγιση ή και συνεργασία ΗΠΑ-Ρωσίας, λόγω της μάχης κατά της ισλαμιστικής τρομοκρατίας, οι διαφορές μεταξύ τους είναι βαθιές και ουσιαστικές. Όπως το περιγράφει και η ανανεωμένη ρωσική «Στρατηγική για την Εθνική Ασφάλεια» –με ισχύ μέχρι το 2020- η αντιπαράθεση αυτή θα καθορίσει την πορεία της «παγκοσμιοποίησης».

Υπό το πρίσμα αυτό εξηγείται και η προσπάθεια της Ουάσιγκτον να αφαιρέσει από τη ζώνη επιρροής της Μόσχας την Ουκρανία και τη Συρία. Με όποιο τρόπο και με όποια μέσα. Με «ακροδεξιούς», που φόρεσαν την προβιά του δημοκράτη, στην Ουκρανία, με ακραίους ισλαμιστές, που σήκωσαν το λάβαρο της «αραβικής άνοιξης», στην Μέση Ανατολή. Το «έργο», ωστόσο, κάπου χάλασε. Αυτό συνέβη σαφώς πολύ λιγότερο στην Ουκρανία, όπου ο Πούτιν πιάστηκε κυριολεκτικά στον ύπνο, εμπιστευόμενος την στήριξη του Βερολίνου. Η αντίδρασή του με την προσάρτηση της Κριμαίας και την ενίσχυση των αυτονομιστών του Ντονμπάς έπληξε την αξιοπιστία του νέου καθεστώτος στο Κίεβο, αλλά ζημίωσε ελάχιστα την Ουάσιγκτον. Το «ουκρανικό» συνεχίζει να συνιστά την κύρια πλατφόρμα προώθησης του αμερικανικού στόχου για τη ολοκληρωτική διάρρηξη των σχέσεων Ρωσίας-Δυτικής Ευρώπης. Τον Δεκέμβριο που μας πέρασε, οι κυρώσεις της Ε.Ε. εναντίον της Μόσχας ανανεώθηκαν, με τη συμμετοχή και της «υπερήφανης» ελληνικής κυβέρνησης – τέτοιο πολιτικό «χαμαιλεοντισμό» και τόση διάσταση λόγων και έργων μόνον η άρρωστη μεταπολιτευτική μας περίοδος μπορούσε να ξεβράσει! Ούτε η απειλή του ισλαμικού εξτρεμισμού για την Ευρώπη, ούτε οι τεράστιες μεταναστευτικές ροές, ούτε η συνεχιζόμενη οικονομική κρίση, δεν είναι ικανά να ωθήσουν τις ευρωπαϊκές ελίτ, κυρίως σε Γερμανία και Γαλλία, να αλλάξουν ρότα. Η απόπειρα του Ολάντ να δημιουργήσει μια υποτυπώδη συμμαχία με τους Ρώσους, μετά τα τρομοκρατικά κτυπήματα του Παρισιού, κατέληξε σε άτακτη υποχώρηση εκ μέρους του «δυστυχή» Γάλλου προέδρου. Από την άλλη πλευρά, η τυφλή υπακοή της κας Μέρκελ στα κελεύσματα του ατλαντικού της εταίρου, ενάντια στα συμφέροντα της ίδιας της Γερμανίας, προκάλεσε τους δικαιολογημένους διθυράμβους του κ. Σόρος για το πρόσωπό της –αν και μετά τα γεγονότα της Κολωνίας είναι αμφίβολο αν την βοηθούν στην πολιτική κατηφόρα που την περιμένει.

Σε κάθε περίπτωση, κι επειδή οι ειδήσεις από το μέτωπο της ανατολικής Ουκρανίας έρχονται με το σταγονόμετρο, να γνωρίζουμε ότι τα κανόνια δεν έχουν σιγήσει από την, θεμελιωμένη από Έλληνες της Κριμαίας, Μαριούπολη έως και έξω από το Λουγκάνσκ. Οποιαδήποτε στιγμή η φωτιά μπορεί να ανάψει και πάλι. Όχι συμπτωματικά, σε μια έκθεση 65 σελίδων, για το μέλλον των αμερικανο-ρωσικών σχέσεων, όπου εξετάζονται τρία «αν» με διαφορετική οπτική, ο διευθυντής του «Wilson Center Kennan Institute» Matthew Rojansky, προβλέπει τη συνέχιση της ψυχροπολεμικής αντιπαράθεσης, όπου η σύγκρουση του Ντονμπάς αποτελεί την «τελευταία και μεγαλύτερη ‘‘ψυχρή’’ αντιπαράθεση στον μετασοβιετικό χώρο». Σύντομα, πάντως, θα παρακολουθήσουμε την αναζωπύρωση κι άλλων εστιών αντιπαλότητας στον βαλκανικό χώρο, καθώς μπαίνουμε στην τελική ευθεία της προσπάθειας εισόδου του Μαυροβουνίου και των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ –με την πρόθυμη συνδρομή της ελληνικής κυβέρνησης πάντοτε -, όπως και στην Κύπρο, που οσονούπω θα εμφανιστεί το περιβόητο σχέδιο «επίλυσης».

Τα πολεμικά μέτωπα στη Συρία

Στη Συρία εντούτοις, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Σ’ αυτήν την περίπτωση, όταν ο αμερικανός πρόεδρος διαβεβαίωσε το έθνος του ότι η χώρα αυτή απομακρύνεται από τη ρωσική επιρροή, δεν έλεγε αλήθεια. Στην πραγματικότητα δεν ανταποκρίνονται και διάφορες αναλύσεις που είδαν προσφάτως το φως της δημοσιότητας, σαν αυτή του «The Atlantic Magazine», που κάνουν λόγο για αποτυχία της ρωσικής επέμβασης ή και για επικείμενη ήττα των Ρώσων στην Μέση Ανατολή.
Η αμερικανική επιχειρηματολογία στηρίζεται κυρίως στην πολύ αργή πρόοδο στα διάφορα μέτωπα στη Συρία, στο υπερβολικό κόστος του πολέμου για την Μόσχα, που μεταφράζεται σε 2,4 με 4 εκ. δολ. ημερησίως, στην όξυνση των σχέσεων με την Τουρκία και στην αντιπαράθεση με τον σουνιτικό συνασπισμό υπό τη Σαουδική Αραβία.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το κόστος του πολέμου είναι υψηλό, και με τις τιμές του πετρελαίου να έχουν πάει στα τάρταρα, δεν είναι ό,τι καλύτερο για την ευρισκόμενη σε ύφεση ρωσική οικονομία– διατηρείται κάπου στην 6η θέση παγκοσμίως.

Όσον αφορά, όμως, στα νέα από τον πόλεμο, αυτά είναι πολύ ενθαρρυντικά για την Μόσχα. Οι ρωσικοί βομβαρδισμοί έχουν αλλάξει καταλυτικά τον χάρτη των πολεμικών συγκρούσεων. Η για μήνες στασιμότητα της πλευράς Άσαντ οφείλετο στην κόπωση του στρατού του και την αντιμετώπιση πολλών ανοιχτών μέτωπων. Ο πόλεμος στην πραγματικότητα γινόταν παντού. Όχι μόνον κατά μήκος της εξωτερικής γραμμής της ζώνης που είχε αναδιπλωθεί το καθεστώς –το ένα έκτο της έκτασης της χώρας αλλά με το 80% του πληθυσμού- αλλά και εντός της ζώνης αυτής όπου υπάρχουν πολλοί και ισχυροί θύλακες αντικαθεστωτικών. Σταδιακά, η κατάσταση βελτιώθηκε, και πολλές εσωτερικές εστίες αντίστασης περιορίστηκαν ή και εξαλείφθηκαν. Συνολικά αυτό το διάστημα καταλήφθηκαν 80 πόλεις και χωριά και έκταση 500 τ.χλμ.

Πλέον τις τελευταίες εβδομάδες οι προσπάθειες του στρατού επικεντρώθηκαν σε δύο μέτωπα: βορείως της Λαττάκειας και βορειοανατολικά του Χαλεπιού. Στόχος και των δύο επιθέσεων είναι η πρόσβαση και η κατάληψη της συνοριακής γραμμής με τη Τουρκία. Η επίτευξη του στόχου σημαίνει το σφράγισμα των διόδων εισροής βοήθειας από το τουρκικό έδαφος, που συνιστά και την κύρια αιτία αντοχής των αντικαθεστωτικών κάθε απόχρωσης. Την ίδια στρατηγική ακολουθούν και οι Κούρδοι: τόσο οι κουρδικές δυνάμεις που προελαύνουν από την ανατολή, και πρόσφατα πέρασαν τον Ευφράτη –κι εκεί έχουν και την αμερικανική υποστήριξη- όσο κι αυτές από το καντόνι Αφρίν στο διάδρομο Αζάζ.

Σ’ όλα αυτά τα μέτωπα, η συμμαχία συριακού στρατού, Κούρδων και Ρωσίας έχει σημαντικές επιτυχίες. Δυτικά καταλήφθηκε στις 12.1 η πόλη Σάλμα, οχυρό των αντικαθεστωτικών από το 2012 και ο στρατός συνεχίζει νικηφόρα προς τη συνοριακή γραμμή –εκεί που καταρρίφθηκε και το ρωσικό βομβαρδιστικό.

Στο ανατολικό Χαλέπι η προώθηση είναι ορμητική και το «Ισλαμικό Κράτος» υποχωρεί άτακτα. Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, οι ειδικές δυνάμεις «Τίγρης», του συριακού στρατού, είναι έξω από την πόλη Αλ-Μπαμπ, μετά την οποία είναι ανοιχτός ο δρόμος για τα συρο-τουρκικά σύνορα. Ραγδαία είναι και η προέλαση των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων, που περιλαμβάνουν τις κουρδικές YPG και YPJ, που βρίσκονται 10 χλμ. από την πόλη Manbij, μετά την οποία επίσης ανοίγεται ο δρόμος για τα τουρκικά σύνορα.

Το σκηνικό αυτό, μόνον απογοητευτικό δεν μπορεί να περιγραφεί για τη Ρωσία, αντιθέτως:
· «Κλειδώνει» την παρουσία της στη Συρία και το ρόλο της ως βασικού παίκτη σε όλη την Μέση Ανατολή.
· Ακυρώνει τα σχέδια της Τουρκίας για δημιουργία «ουδέτερης ζώνης» στη βόρεια Συρία.
· Οδηγεί σε οριστικό ναυάγιο τα σχέδια των χωρών του Κόλπου, της Άγκυρας και διαφόρων δυτικών κέντρων, για την κατασκευή αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου μέσω της Συρίας προς την Τουρκία.
· Προκαλεί αστάθεια στη Σαουδική Αραβία, όπου ο βασιλικός οίκος βρίσκεται σε κατάσταση παροξυσμού, καθώς νοιώθει ότι απειλείται σοβαρά, τόσο από την ενίσχυση των σιιτών και του Ιράν όσο και από τους τζιχαντιστές που εξέθρεψε και τώρα τείνουν να στραφούν κατά του χορηγού τους.
· Κερδίζει με το μέρος της τους Κούρδους σε Συρία και Τουρκία. Η επίσκεψη του Ντεμιρτάς στην Μόσχα και τα όσα ειπώθηκαν εκεί δεν αφήνουν καμία αμφιβολία περί τούτου.

Το ναυάγιο του νεο-οθωμανισμού

Ως εκ τούτου, και το επιχείρημα ότι η Ρωσία βρίσκεται σε δυσχερή θέση διότι δεν έχει πιά τη Τουρκία ως σύμμαχο δεν στέκει. Αυτός που έχει χάσει κυριολεκτικά «τ’ αυγά και τα πασχάλια» είναι ο Ερντογάν. Όχι μόνον έχει απωλέσει τη Συρία, που νόμιζε ότι ήταν του χεριού του, αλλά αντιλαμβάνεται ότι αύριο θα βρεθεί με μια κουρδική οντότητα στα σύνορά του, και με μόνιμη παρουσία της ρωσικής αεροπορίας και του ναυτικού στο υπογάστριο της Τουρκίας. Και τα μαύρα σύννεφα για τον ίδιο δεν σταματούν εκεί, διότι το πιθανότερο είναι να δει και την έκρηξη ενός αιματηρού πολέμου με τους Κούρδους στο εσωτερικό του κράτους του.
Γι΄ αυτό λοιπόν ο «νεο-σουλτάνος»:
· Ξέχασε τα νταηλίκια με το Ισραήλ και προσέτρεξε σ’ αυτό για βοήθεια, ώστε να προλάβει το κακό. Γνωρίζει άλλωστε ότι το Τελ Αβίβ ούτε είναι ευχαριστημένο από την τροπή που παίρνει ο πόλεμος στη Συρία, ούτε από το γεγονός ότι τα ρωσικά οπλικά συστήματα στην αυλή του «σκανάρουν» κάθε δραστηριότητα στην επικράτειά του.
· Ενισχύει ομάδες ανταρτών που «πολεμούν» στα σύνορα το ΙΚ ώστε να κερδίσουν από αυτό εδάφη –αυτό συνέβη τις τελευταίες ημέρες με τα χωριά Baghidin και Khalfatli πάνω στη συνοριακή γραμμή- με την ελπίδα ότι εκεί θα μπορέσει είτε να επέμβει ο ίδιος είτε να δημιουργήσει μια ελεγχόμενη κατάσταση.
· Για «προληπτικούς» λόγους λιανίζει τους Κούρδους στο βόρειο Κουρδιστάν, έχοντας την σιωπηρή συγκατάθεση της Ουάσιγκτον. Άλλωστε είναι το μόνο που οι ΗΠΑ μπορούν να προσφέρουν αυτή τη στιγμή στον πρώην «άτακτο» σύμμαχό της. Κι αυτό γιατί γνωρίζουν πως αν παρατήσουν τους Κούρδους της Συρίας, την μόνη αξιόπιστη δύναμη που κτυπά στο έδαφος το ΙΚ, και με την οποία συνεργάζονται, οι τελευταίοι θα περάσουν ολοκληρωτικά στην επιρροή της Μόσχας.

Σ’ αυτή τη συγκυρία ήλθε και το τρομοκρατικό κτύπημα στην Πόλη, όπου τα θύματα ήσαν όλα Γερμανοί και οι εγκέφαλοι της επίθεσης από τη Ρωσία. Καταπληκτική σύμπτωση! Ό,τι και να συμβαίνει πάντως, ο πανικόβλητος Ερντογάν θα προσπαθήσει να το χρησιμοποιήσει για να ανατρέψει τα αρνητικά γι’ αυτόν δεδομένα. Οι πιθανότητες να το καταφέρει επί συριακού εδάφους είναι ωστόσο απειροελάχιστες, δεδομένης της αποφασιστικότητας του Πούτιν. Δυστυχώς, όμως, το ίδιο δεν μπορούμε να πούμε για τις διεκδικήσεις της Άγκυρας προς δυσμάς και προς την Κύπρο. Όταν μάλιστα παρακολουθούμε την κατανόηση των Ευρωπαίων και εν γένει των δυτικών στα «δεινά» του Τούρκου προέδρου δικαιολογούμαστε να μας «ζώνουν τα φίδια» για όσα μας περιμένουν…

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Ρήξη φ. 119
Πηγή Σωτήριος Δημόπουλος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιώργου Καραμπελιά 

Όταν εγκαινιάστηκε η μεταπολίτευση, ο Ανδρέας Παπανδρέου κατόρθωσε να εκφράσει την κοινωνική πλειοψηφία των Ελλήνων με μια διττή συνθηματολογία: «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες», και, «κοινωνική δικαιοσύνη». Μια συνθηματολογία που έπιανε και εξέφραζε την ελληνική ιδιαιτερότητα, όπως εξάλλου και η κοινωνική συμμαχία πάνω στην οποία τη θεμελίωνε: τους «μη προνομιούχους Έλληνες».

Μέσα από τη διαδρομή των σαράντα χρόνων που ακολούθησαν, οι μη προνομιούχοι των ελίτ της πολιτικής και της κοινωνικής ζωής έγιναν… προνομιούχοι – όρα Τζοχατζόπουλο και το «πόθεν έσχες» του Βενιζέλου– και η κοινωνική πλειοψηφία την οποία εκπροσωπούσαν έπαψε να εκφράζεται από την όποια πολιτική δύναμη, όταν μάλιστα ήρθαν τα δύσκολα της κρίσης. Όσο για την κοινωνική δικαιοσύνη και τον πατριωτισμό, ξεπουλήθηκαν για λίγα αργύρια από τον Σημίτη και τον ΓΑΠ. Γι’ αυτό και η μεταπολίτευση έκλεισε κατ’ εξοχήν με τη συντριβή του ΠΑΣΟΚ, ως του κόμματος των μη προνομιούχων, και όχι με εκείνη της Νέας Δημοκρατίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, που θα μπορούσε, «θεωρητικώς», να υποκαταστήσει το ΠΑΣΟΚ, ως μία «νέα πολιτική δύναμη» –γι’ αυτό και δανείστηκε τους ψηφοφόρους και τα στελέχη του–, επέμενε δήθεν στην «κοινωνική δικαιοσύνη», έχοντας απεμπολήσει τον πατριωτισμό. Επειδή όμως στην Ελλάδα δεν γίνεται κοινωνική δικαιοσύνη χωρίς πατριωτισμό, ξεπούλησε και την πρώτη και εξώκειλε στα βράχια του μνημονίου και του εθνομηδενισμού. Αναπόφευκτα, λοιπόν, θα έχει κακό τέλος, κλείνοντας απλώς αυτός την πόρτα της μεταπολίτευσης, και δεν θα αποτελέσει την απαρχή μιας νέας περιόδου.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, από την πλευρά του, μπορεί άνετα να προαναγγέλλει την ανασυγκρότηση της κεντροδεξιάς με νεοφιλελεύθερο πρόσημο στη νέα ιστορική περίοδο, μια και τα μνημόνια θα τα ολοκληρώσει η «αριστερά», ενώ ο κρατικισμός, στον οποίο είχε καταλήξει το άλλοτε μη προνομιούχο ΠΑΣΟΚ, μας τελείωσε. Έτσι, καθόλου τυχαία, η ανανέωση της πολιτικής σκηνής αρχίζει από τα δεξιά και από τα νεοφιλελεύθερα.

Ελλείπει λοιπόν ένα νέο πατριωτικό και κοινωνικό κίνημα, στις νέες συνθήκες που ανοίγονται, για να εκφράσει προοπτικά αυτή την τεράστια και πάλι μάζα των «μη προνομιούχων». Ελλείπει ο δεύτερος πόλος. Hic Rhodus, hic salta!

Από τη Ρήξη φ. 119 που κυκλοφορεί 




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Την άκρως ανησυχητική για την Άγκυρα πληροφορία ότι ο συριακός κλάδος του κουρδικού ΡΚΚ, το PYD, το συριακό καθεστώς και η Ρωσία αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους στο συριακό εμφύλιο με στόχευση την αποτροπή όποιας πιθανή τουρκικής επέμβασης στο συριακό έδαφος, μετέδωσε η φιλοκυβερνητική τουρκική εφημερίδα, Yeni Şafak.

Σύμφωνα με τις δημοσιογραφικές πληροφορίες, πριν από λίγες μέρες στην πόλη της βορειοανατολικής Συρίας Haseke, που πρόσφατα έχει περιέλθει από τους Τζιχαντιστές στην κυριαρχία του συριακού στρατού, έγινε σημαντική συνάντηση μεταξύ του εκπροσώπου των συριακών δυνάμεων, αντιστράτηγου Mehammed İbrahim και συγχρόνως υπουργού Εσωτερικών της Συρίας και του εκπρόσωπου των Κούρδων που είχε έρθει για αυτόν τον λόγο από το ορεινή περιοχή του Καντιλί στο βόρειο Ιράκ, τον Ridor Halil, (εφημερίδα Akşam) για την περαιτέρω συνένωση των δυνάμεων τους που πολεμούν τους Τζιχαντιστές και τους Τουρκομάνους που στηρίζονται από την Άγκυρα.

Όπως ανέφερε σχετικά ο ηγέτης των Κούρδων της Συρίας, ο Salih Muslim, ο Άσαντ προμηθεύει με σύγχρονα ρώσικης κατασκευής οπλικά συστήματα τους Κούρδους της Συρίας για να συνεχίσουν τις πολεμικές τους επιχειρήσεις δυτικά του Ευφράτη ποταμού κατά των Τζιχαντιστών.

Εντωμεταξύ όπως ανέφερε η Yeni Şafak, ο Κούρδοι της Συρίας συνεργάζονται πλέον άμεσα με τις ρωσικές δυνάμεις που βρίσκονται στην Συρία εναντίον των Τζιχαντιστών, αλλά και των άλλων ισλαμικών ομάδων όπως ο Ισλαμικός Στρατός, (İslam Ordusu), που είναι ουσιαστικά μια προέκταση των Τούρκων στον συριακό εμφύλιο.

Εντυπωσιακό όμως είναι η είδηση πως στην συμμαχία αυτή, όπως υποστηρίζουν τα τουρκικά ΜΜΕ, συμμετέχουν και οι γνωστές αριστερές επαναστατικές τουρκικές οργανώσεις, DHKP-C και MLKP που δραστηριοποιούνται στο εσωτερικό της Τουρκίας κατά του δικτατορικού ισλαμικού καθεστώτος του Ερντογάν.

Φαίνεται πως τα προβλήματα αυξάνονται για τους Τούρκους ενώ η Άγκυρα αναζητά κάποια διέξοδο. Λέτε αυτή την διέξοδο να την βρουν προς εδώ μεριά;

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Πιότρ Ακόπωφ
Μετάφραση - Απόδοση Σωτήριος Δημόπουλος

Ο Σι Τσινπίνγκ θα επισκεφθεί, την επόμενη εβδομάδα, το Ιράν, τη Σαουδική Αραβία και την Αίγυπτο. Με φόντο την επιδείνωση της σαουδαραβο-ιρανικής αντιπαράθεσης, την άρση των κυρώσεων προς το Ιράν και τον πόλεμο στη Συρία, αυτό το ταξίδι αποκτά μεγαλύτερη σημασία. Υπερασπίζοντας τα εθνικά της συμφέροντα, η Κίνα ενεργεί σε έναν γενικό γεωπολιτικό συντονισμό με τη Ρωσία. Συμμετέχει ενεργητικά στα μεσανατολικά ζητήματα –βεβαίως, όχι στο βαθμό των ΗΠΑ, της Ρωσίας ή της Ευρώπης, αλλά ήδη περισσότερο κι από σοβαρά, ώστε όλοι ν’ αναγκάζονται να λαμβάνουν υπ’ όψιν τους τον κινεζικό παράγοντα. Αν και μέχρι πρόσφατα η αλληλεπίδραση της Κίνας με τις χώρες της περιοχής ήταν δομημένη κυρίως σε μια δυσδιάστατη σχέση – το Πεκίνο αγοράζει μεσανατολικό πετρέλαιο και προσφέρει επενδύσεις- η Ουράνια Αυτοκρατορία αποδεικνύει ότι πλέον κινείται σε πολλαπλούς τομείς. Βεβαίως, σε αντίθεση με τη Ρωσία, δεν πρόκειται να συμμετάσχει ευθέως σε στρατιωτικές επιχειρήσεις στη συριακή σύγκρουση, και, σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, δεν διαθέτει στην περιοχή στρατιωτικές βάσεις –ωστόσο το Πεκίνο ήδη από καιρό έχει υπερβεί το επίπεδο του απλού αγοραστή πρώτων υλών. Η Κίνα πήρε μέρος στις συνομιλίες για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, συμμετέχει στις διαπραγματεύσεις για τη Συρία και τώρα ο Σι πάει σε δύο χώρες, που βρίσκονται σε φάση οξύτατης σύγκρουσης: στο Ιράν και στη Σαουδική Αραβία.

Η επίσκεψη του προέδρου της Λ.Δ. της Κίνας ήταν προγραμματισμένη καιρό πριν την εκτέλεση του Αγιατολλάχ αλ-Νιμρ και την επίθεση στην πρεσβεία της Σαουδικής Αραβίας στη Τεχεράνη – για την προετοιμασία της επίσκεψης για πρώτη φορά υπήρξε ανακοίνωση του Κινέζου πρέσβη στο Ιράν πριν από ένα χρόνο. Αλλά μέσα σ’ αυτό το διάστημα συνέβησαν τόσα γεγονότα -υπήρξε συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν, άρχισε η ρωσική επιχείρηση στη Συρία, ήλθαν σε αντίθεση το Ριάντ και η Τεχεράνη- που η επίσκεψη πραγματοποιείται εν πολλοίς σε μια νέα περιφερειακή πραγματικότητα. Αν και, ωστόσο, η σημασία που έχουν οι συγκεκριμένες στάσεις της επίσκεψης του Σι θα εξακολουθήσει να υφίσταται για το Πεκίνο υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.

ΙΡΑΝ: Ο Σι θα φθάσει στην Τεχεράνη στις 23 Ιανουαρίου, έπειτα από τις επισκέψεις του σε Σαουδική Αραβία και Αίγυπτο –και έτσι ο Κινέζος πρόεδρος θα γίνει ο πρώτος ηγέτης ξένου κράτους που θα επισκεφθεί αυτή τη χώρα μετά την άρση των κυρώσεων.
Το Ιράν πουλά πετρέλαιο στην Κίνα και λαμβάνει από αυτήν επενδύσεις, τεχνολογία και όπλα, επίσης κατασκευάζει μαζί της αγωγό φυσικού αερίου, ο οποίος θα φέρει το ιρανικό αέριο στο, μεταξύ του Ιράν και της Κίνας, Πακιστάν (μπορεί μέχρι την Κίνα), και θα καταστεί βασικό τμήμα του δημιουργημένου από το Πεκίνο μεγάλου οικονομικού τόξου, το οποίο θα περνά και ο νέος Δρόμος του Μεταξιού. Η Κίνα μπορεί να δώσει στο Ιράν –όπως έκανε έως τώρα στο Πακιστάν- δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια σε επενδύσεις, μια αξιόπιστη καταναλωτική αγορά, και ακόμη βασικότερο τη γεωπολιτική βοήθεια.
Το Ιράν είναι ένα ανεξάρτητο κράτος -ένα από τα λίγα στον κόσμο, που απολαμβάνει απόλυτη κυριαρχία- και μόλις τώρα βγαίνει από μια τριαντάχρονη σύγκρουση με τους αγγλοσάξονες. Οι προσπάθειες να αναχαιτιστεί ή να εξολοθρευθεί το Ιράν, δεν συνδυάζονταν απλά με την επιθυμία να απαλλαγούν από έναν ανεξάρτητο παίκτη στην Μεγάλη Μέση Ανατολή, αλλά και από ένα εναλλακτικό στη δυτική δημοκρατία μοντέλο κρατικής και κοινωνικής συγκρότησης, που και μόνον το γεγονός της ύπαρξής του παρεμποδίζει την ιδεολογική εκστρατεία της χειραφέτησης και του «εκδημοκρατισμού» του ενάμιση δισεκατομμυρίου του ισλαμικού κόσμου. Το Ιράν άντεξε την πίεση, έχοντας την στήριξη της Κίνας και της Ρωσίας –και τώρα, όταν ήδη και η Μόσχα έχει μπει σε ανοικτή σύγκρουση με τις ΗΠΑ, εμφανίζονται νέες δυνατότητες για την στρατηγική συνεργασία της Τεχεράνης τόσο με τη Ρωσία όσο και με την Κίνα.
Η ιρανική αγορά έχει τεράστιο δυναμικό – τόσο για επενδύσεις όσο και για εμπόριο. Οι εξαγωγικές δυνατότητες του Ιράν είναι επίσης τεράστιες, και είναι κατανοητό ότι προς την κατεύθυνση του Ιράν, η Κίνα και η Ρωσία σε κάποιους τομείς λειτουργούν ανταγωνιστικά. Αλλά ο όποιος οικονομικός ανταγωνισμός ωχριά μπροστά στα κοινά γεωπολιτικά συμφέροντα –και αυτά για τη Ρωσία και την Κίνα στο ιρανικό μέτωπο συμπίπτουν. Και το ίδιο το Ιράν επιθυμεί το συντομότερο να ενταχθεί στον «Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης», ώστε να γίνει τμήμα της σινο-ρωσικής συμμαχίας, που αποκτά πια τα χαρακτηριστικά ενός παγκοσμίου ευρασιατικού οργανισμού, που ασχολείται τόσο με την ασφάλεια, όσο και με την οικονομική ανάπτυξη των μελών του.
Η είσοδος του Ιράν στον ΟΣΣ, όπου εδώ και καιρό έχει το καθεστώς του παρατηρητή, καθυστέρησε λόγω των κυρώσεων. Αλλά τώρα αυτό το ζήτημα ήρθη, κι η Τεχεράνη μπορεί με βεβαιότητα να υπολογίζει στο ότι, αυτό το καλοκαίρι, στη σύνοδο κορυφής του Οργανισμού θα ληφθεί η απόφαση ώστε έπειτα από έναν χρόνο θα γίνει μέλος του. Πολύ περισσότερο που σε αυτή τη σύνοδο θα γίνουν μόνιμα μέλη η Ινδία και το Πακιστάν –δηλαδή ο ΟΣΣ τώρα δεν θα στηρίζεται στον σινο-ρωσικό άξονα αλλά στο τριμερές θεμέλιο Μόσχας-Δελχί- Πεκίνου.

ΣΥΡΙΑ: Στη συριακή σύγκρουση, όπου η Ρωσία και το Ιράν βοηθούν μαζί την Δαμασκό, το Πεκίνο βρίσκεται κι αυτό στην πλευρά του Άσαντ και φυσικά για την ανοικοδόμηση της Συρίας, για την οποία έχυσαν το αίμα τους Ιρανοί στρατιώτες και πολέμησαν Ρώσοι πιλότοι, θα συνεισφέρουν κατά πολύ οι κινεζικές επενδύσεις.

ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ: Η Κίνα, όπως και η Ρωσία, πρέπει να εμβαθύνουν τη συνεργασία με το Ιράν για τη διευθέτηση του αφγανικού ζητήματος, το οποίο αποτελεί βασικό περιφερειακό ζήτημα για τον Οργανισμό της Σαγκάης και μόνιμο πονοκέφαλο για το Ιράν. Στο Πεκίνο περίφημα καταλαβαίνουν ότι χωρίς διαρκή ειρήνευση του Αφγανιστάν (που περιλαμβάνει φυσικά και την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων) κανένα από τα σχέδια για τον νέο Δρόμο του Μεταξιού δεν θα αντέξει –τόσο αυτά μέσω της Κεντρικής Ασίας όσο και όσα θα περνούν μέσω του γειτονικού Πακιστάν. Για την διευθέτηση του αφγανικού ενδιαφέρεται ομοίως και η Τεχεράνη – καθώς, πρακτικά, για 37 χρόνια, από τότε που έγινε η ανακήρυξη της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, στα ανατολικά της σύνορα, στο γειτονικό Αφγανιστάν, διεξάγεται, στον έναν ή στον άλλον βαθμό, ένας συνεχής πόλεμος.

ΙΡΑΚ: Ένα άλλο σημείο αλληλεπίδρασης του Πεκίνου με την Τεχεράνη αποτελεί ο δυτικός γείτονας του Ιράν, το Ιράκ. Το πρώην ισχυρό περιφερειακό κράτος σήμερα βρίσκεται σε ημιδιαλυμένη και συγκρουσιακή κατάσταση, στην ελίτ της οποίας γίνεται ένας μόνιμος ανταγωνισμός μεταξύ των εγκαθέτων της Αμερικής και των φιλο-ιρανικών σιιτικών δυνάμεων. Συγχρόνως πάνω από το μισό ιρακινό πετρέλαιο το αγοράζει η Κίνα και είναι κατανοητό ότι ένα από τα κλειδιά της σύσφιξης των σχέσεων με τη Βαγδάτη βρίσκεται στη Τεχεράνη. Γι’ αυτό το λόγο ο Σι δεν θα πάει στο Ιράκ –και όχι μόνον για λόγους ασφαλείας και της αδύναμης ιρακινής κυβέρνησης.
Είναι σίγουρο ότι στο Ιράν υφίσταται και ο φόβος της ισχυρής κινεζικής διείσδυσης στο Ιράκ και στις γειτονικές επαρχίες του Πακιστάν –αλλά ωστόσο δεν είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς ότι στη Τεχεράνη δεν κατανοούν ότι σε αντίθεση με τους Αμερικανούς, οι Κινέζοι δεν θα χρησιμοποιήσουν τους γείτονες του Ιράν για την αποσταθεροποίηση της κατάστασης στη χώρα τους.

ΣΑΟΥΔΙΚΗ ΑΡΑΒΙΑ: Συνολικά, πάνω από το μισό πετρέλαιο που αγοράζει η Κίνα προέρχεται από το Ιράν, το Ιράκ και τη Σαουδική Αραβία. Και η επίσκεψη του Σι ξεκινά από το Ριάντ, όπου δεν θα μπορέσει να ξεφύγει από τις ερωτήσεις σε σχέση με τη σινο-ιρανική φιλία. Το Πεκίνο πάντα κατόρθωνε να οικοδομεί καλές σχέσεις και με τις δύο πλευρές του Περσικού κόλπου – σε όλους μας είναι απαραίτητος ο πλούσιος πελάτης, ο οποίος δεν χώνεται στις εσωτερικές σου υποθέσεις, και επίσης σου πουλά και όπλα. Και η Κίνα δεν πουλά όπλα μόνον στο Ιράν αλλά και στη Σαουδική Αραβία – και μάλιστα της έδωσε πρόσφατα και τους πλέον σύγχρονους βαλλιστικούς πυραύλους. Έως πριν από λίγο καιρό οι Σαουδάραβες ήσαν οι βασικοί εξαγωγείς πετρελαίου στην Κίνα αλλά σταδιακά τους ξεπέρασε η Ρωσία και είναι σαφές ότι βάσει των συνολικών οικονομικών και γεωπολιτικών παραγόντων το Ιράν έχει για την Κίνα υψηλότερη προτεραιότητα.

ΤΖΙΜΠΟΥΤΙ: Την ίδια στιγμή η Κίνα πάντα θα διαφοροποιεί τις πηγές προμήθειας πρώτων υλών – με σαφή προτεραιότητα στους προμηθευτές μέσω επίγειας μεταφοράς πρώτων υλών (όπως η Ρωσία)- και θα αγοράζει πετρέλαιο και φυσικό αέριο από όλον τον κόσμο. Και κάνει τα πάντα ώστε τα στενά σημεία από όπου γίνεται η μεταφορά πρώτων υλών να μην κλειστούν. Αυτό αφορά τα στενά της Μαλάκα (πλησίον της Σιγκαπούρης), μέσω των οποίων από τον Ινδικό Ωκεανό κατευθύνεται η βασική ροή των φορτίων από την Μέση Ανατολή και την Αφρική στην Κίνα, όπως και τα στενά του Ορμούζ και του Μπαμπ ελ Μαντέμπ, μέσω των οποίων τα πλοία εισέρχονται στον Ινδικό ωκεανό.
Αν στην ασφάλεια του πρώτου, που βρίσκεται στην έξοδο του Περσικού κόλπου η Κίνα προς ώρας δεν μπορεί παρέμβει –εκεί και ανάμεσα στο Ιράν και στη Σαουδική Αραβία βρίσκεται ο αμερικανικός στόλος- στα άλλα στενά το Πεκίνο έχει αρχίσει να πλησιάζει. Πριν από λίγους μήνες οι Αμερικανοί δημοσίευσαν στοιχεία, σύμφωνα με τα οποία η Κίνα διεξάγει συνομιλίες για τη δημιουργία στρατιωτικής και ναυτικής βάσης στο Τζιμπουτί –τη μικρή αφρικανική χώρα, που βρίσκεται νοτίως της Σαουδικής Αραβίας, στην έξοδο της Ερυθράς Θάλασσας προς τον Ινδικό Ωκεανό.

ΑΙΓΥΠΤΟΣ: Η Κίνα έχει αποκτήσει ισχυρές προσβάσεις στη δυτική ακτή της Ερυθράς Θάλασσας, στο Σουδάν, και ολοένα περισσότερες επενδύσεις κατευθύνονται και προς την Αίγυπτο. Στο Κάιρο ο Σι Τσινπίνγκ θα βρεθεί καθ’ οδόν μετά το Ριάντ και πριν τη Τεχεράνη – πολύ περισσότερο που το να πάει απευθείας, στις παρούσες συνθήκες της σαουδαραβο-ιρανικής σύγκρουσης, δεν θα ήταν διπλωματικά ευγενές.
Ο Στρατάρχης Σίσι λαμβάνει μεγάλη οικονομική βοήθεια από τη Σαουδική Αραβία, αλλά γενικά δεν επιδιώκει να συμμετάσχει στο αντι-ιρανικό της μπλοκ. Η προσέγγιση Σίσι, Ρωσίας και Κίνας – για παράδειγμα ο Αιγύπτιος πρόεδρος πέρυσι παρίστατο στις παρελάσεις σε Μόσχα και Πεκίνο- αναδείχθηκε ως ένα από τις εμφανή στοιχεία της αποδυνάμωσης των αμερικανικών θέσεων σε αυτή την πολύ σημαντική αραβική χώρα. Η Αίγυπτος είναι σημαντική για την Κίνα λόγω του καναλιού του Σουέζ –χωρίς το οποίο ουσιαστικά δεν είναι δυνατό να υπάρξει καμία θαλάσσια εμπορική σχέση μεταξύ Ευρώπης και Κίνας.

ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΔΥΝΑΜΕΩΝ: Οι Κινέζοι αντιλαμβάνονται ότι καμία επένδυσή τους στο εξωτερικό, που τους είναι απαραίτητη για την εξασφάλιση της χώρας με πρώτες ύλες, δεν είναι προστατευμένη έως ότου συνεχίζει να υφίσταται ο μονοπολικός κόσμος, τουλάχιστον στη στρατιωτική του διάσταση. Ο μεγάλος κινεζικός στόλος είναι ακόμη υπό κατασκευή, και αν και ο Κινέζοι διεξήγαγαν επιδεικτικές στρατιωτικές ασκήσεις ακόμη και με Ιρανούς ναυτικούς, είναι σαφές ότι από μόνη της η Κίνα δεν είναι ικανή να προστατεύσει ούτε την προμήθεια πρώτων υλών έως τις ακτές της. Δεν μπορεί επίσης να εξασφαλίσει ούτε τα ισχυρά ερείσματα που κατέχει στην προμήθεια πρώτων υλών και στην εξορυκτική βιομηχανία χωρών της Αφρικής και της Ασίας, και τα οποία κέρδισε τα τελευταία 25 χρόνια. Στις σχέσεις με οποιοδήποτε κράτος η Κίνα ακολουθεί φυσικά τα δικά της συμφέροντα, αλλά τώρα το βασικό πρόβλημα του Πεκίνου δεν είναι πώς να συνδέσει μαζί του την μια ή την άλλη χώρα που έχει ανάγκη, αλλά πώς να εξασφαλίσει ένα ευνοϊκό για το ίδιο γεωπολιτικό κλίμα. Στην Κίνα είναι αναγκαία μια νέα αρχιτεκτονική των διεθνών σχέσεων, μια νέα ισορροπία δυνάμεων και γι’ αυτό εργάζεται πάνω σε αυτό το πλαίσιο μαζί με τη Ρωσία, η οποία βεβαίως ακολουθεί μια πολύ πιο επιθετική εξωτερική πολιτική.

Ο συντονισμός, ωστόσο, των ενεργειών του Πεκίνου με τη Μόσχα στην παγκόσμια αρένα δεν σημαίνει καθόλου ότι υπάρχει καταμερισμός ρόλων του τύπου «η Ρωσία κάνει πόλεμο και συγκρούεται, και η Κίνα αγοράζει και επενδύει». Και οι δύο χώρες κάνουν και το ένα και το άλλο, έστω και σε διαφορετική αναλογία. Για να μην αναφέρουμε για την ήπια ισχύ, τη μετριοπάθεια, τη διαμεσολάβηση και τις άλλες λειτουργίες μιας παγκόσμιας δύναμης.

Αυτή τη φορά στον Σι Τσιπίνγκ παρουσιάζεται η ευκαιρία να δείξει πως το Πεκίνο ενεργεί με το ρόλο του ειρηνοποιού στην σαουδαραβο-ιρανική σύγκρουση –ακόμη και εάν αυτό μπορεί να μην έχει καμία πραγματική επίπτωση, το ίδιο το γεγονός της κινεζικής στάσης θα αυξήσει την επιρροή του Πεκίνου στα παγκόσμια πράγματα συνολικά. Επιπλέον, στην περιοχή, που αποχωρεί ο χωροφύλακας-ΗΠΑ, υπάρχει ζήτηση στο ρόλο του βαρέων – βαρών γεωπολιτικού ειρηνευτή, ώστε μαζί με τη διεξαγόμενη επιχείρηση της Ρωσίας «επιβολής της ειρήνης» η Κίνα ταιριάζει κατά τρόπο ιδανικό.

Πηγή Σωτήριος Δημόπουλος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου