Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

2 Μαρ 2014

Και πάνω στην τούρλα του χαμού, πάνω που' χαμε ξεχάσει την ύπαρξή του, το μέγα-φασισταριό, το παιδί-λάστιχο ηθικής, ο άνθρωπος-χωρίς-συνείδηση, η Αυτού Χυδαιότης, ξαναχτύπησε:
"Αν δεν σταθεί η κεντροαριστερά δεν θα σταθεί Ελλάδα"!!

Ο εστί μεθερμηνευόμενον: "Αν δεν καταφέρω να επιβιώσω πολιτικά, θα πάω φυλακή"!

Επικαλούμενος την ''κεντροαριστερά'' έναν ψευδεπίγραφο και εν τέλει ανύπαρκτο πολιτικό χώρο, που εφευρέθηκε μόνο και μόνο για να κρυφτεί όλη αυτή η πασοκοαληταρία που λυμάνθηκε τόσα χρόνια την χώρα και τελικά την κατέστρεψε και ταυτίζοντας όπως πάντα στο λιπαρό του μυαλό, τον εαυτό του με την χώρα!

Έκανε την δήλωση και όδευσε ως προεδρεύων υπουργός Εξωτερικών της Ε.Ε (πςςςςςςςς), να βρεί τους ομοϊδεάτες του φασιστοναζιστές στην νέα κυβέρνηση της Ουκρανίας.

Αυτά, για να μάθουμε να εφησυχάζουμε και να "χαζολογούμε" όσο το σύστημα ''δουλεύει'' ασταμάτητα.

Και ενώ εμείς ασχολούμαστε με τους καρνάβαλους και τις λαγάνες οι πραγματικοί "καρνάβαλοι" συνεδριάζουν συνεχώς στο υπουργείο Οικονομικών και στ' άλλα υπουργεία, χαλκεύοντας κι άλλα δεσμά δανείων για την πατρίδα κι άλλα βάρη, απελπισία και καταστροφή για την κοινωνία και τον λαό.

Ας επαγρυπνούμε λοιπόν κι ας είμαστε αποφασισμένοι και έτοιμοι να απαλλαγούμε από την πολιτική αγυρτεία που τυραννάει την ζωή μας και την χώρα...

Πηγή Ουδέν Σχόλιον


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής Μπαράκ Ομπάμα σχεδιάζει να συνομιλήσει με τους ηγέτες συμμαχικών κρατών για την κατάσταση στην Ουκρανία εντός της ημέρας, ανακοίνωσε ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Τζος Έρνεστ.

«Ο πρόεδρος εργάζεται για το ζήτημα αυτό σήμερα», είπε ο Έρνεστ μιλώντας στους δημοσιογράφους. «Έχει προγραμματίσει συνομιλίες με τους εταίρους και τους συμμάχους μας σε άλλες χώρες», πρόσθεσε ο ίδιος.

Νωρίτερα, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρι καταδίκασε την «απίστευτη επίθεση» της Ρωσίας εναντίον της Ουκρανίας και απείλησε ότι θα υπάρξουν «πολύ σοβαρές συνέπειες», τόσο από πλευράς των ΗΠΑ όσο και άλλων χωρών, περιλαμβανομένης πιθανόν της επιβολής κυρώσεων με στόχο την οικονομική απομόνωση της Ρωσίας.

«Δεν μπορείς τον 21ο αιώνα να συμπεριφέρεσαι με τρόπο του 19ου αιώνα εισβάλλοντας σε μια άλλη χώρα προβάλλοντας εντελώς κατασκευασμένες δικαιολογίες» δήλωσε ο Κέρι στην εκπομπή "Face the Nation" του αμερικανικού τηλεοπτικού δικτύου CBS.

Ο Κέρι πάντως προσέθεσε ότι η Ρωσία εξακολουθεί να έχει στη διάθεσή της «ένα σύνολο σωστών επιλογών» που μπορεί να κάνει για να αποκλιμακώσει την κρίση.

«Πρόκειται για μια απίστευτη επιθετική ενέργεια. Είναι πραγματικά μία εκπληκτική, προμελετημένη επιλογή του προέδρου (της Ρωσίας Βλαντίμιρ) Πούτιν να εισβάλει σε μία άλλη χώρα. Η Ρωσία παραβιάζει την εθνική κυριαρχία της Ουκρανίας. Η Ρωσία καταπατά τις διεθνείς της υποχρεώσεις της» προσέθεσε ο Κέρι.
Πέρα από τις ωραιοποιήσεις που ευδοκιμούν στον δυτικό κόσμο και ιδιαίτερα στην Ελλάδα, οι διεθνείς σχέσεις διέπονται πάντοτε από το διαχρονικό αξίωμα που διατύπωσε ο Θουκυδίδης, στον περίφημο διάλογο Αθηναίων και Μηλίων:
“Δίκαια μὲν ἐν τῷ ἀνθρωπείῳ λόγῳ ἀπὸ τῆς ἴσης ἀνάγκης κρίνεται, δυνατὰ δὲ οἱ προύχοντες πράσσουσι καὶ οἱ ἀσθενεῖς ξυγχωροῦσιν”. Δηλαδή: “Για δικαιοσύνη μπορεί να γίνει λόγος όταν και τα δύο μέρη έχουν ίση ισχύ, ειδάλλως οι ισχυροί προχωρούν όσο τους επιτρέπει η δύναμή τους και οι αδύναμοι υποχωρούν όσο τους επιβάλλει η αδυναμία τους“.
Σε πιο εκλεπτυσμένη μορφή, ο θεμελιώδης αυτός κανόνας λαμβάνει υπ’ όψη, όχι μόνο την καθαρή ισχύ κάθε “παίκτη”, αλλά και τη βούλησή του να τη χρησιμοποιήσει – και μάλιστα όπως αυτή η βούληση γίνεται αντιληπτή από την αντίπαλη πλευρά. Δεν ωφελεί η κατοχή οποιουδήποτε οπλοστασίου, αν είναι φανερή στον αντίπαλο η απροθυμία του κατόχου του να το χρησιμοποιήσει. Ακόμα περισσότερο, δεν ωφελεί τον άοπλο να υποκρίνεται ότι δεν βλέπει το οπλοστάσιο του πάνοπλου…

Στην περίπτωση της Ουκρανίας, τόσο η φιλοδυτική πτέρυγα όσο και οι δυτικές δυνάμεις παρέβλεψαν αυτούς τους διαχρονικούς κανόνες – και τα αποτελέσματα δεν άργησαν να φανούν.


Η Κριμαία βρίσκεται ήδη υπό ρωσικό έλεγχο, με μια αναίμακτη επιχείρηση που περιλάμβανε σε πρώτη φάση τον έλεγχο αεροδρομίων και κυβερνητικών κτιρίων από ενόπλους χωρίς διακριτικά (αλλά με εξοπλισμό και πειθαρχία που παρέπεμπε ευθέως σε στρατιωτικές μονάδες και όχι σε ατάκτους) , και στη συνέχεια τη μεταφορά (αεροπορικώς αλλά και μέσω των ναυτικών βάσεων) χιλιάδων στρατιωτών από ρωσικές επίλεκτες μονάδες. Εκτός της Κριμαίας όμως, η ρωσική σημαία ανεμίζει ήδη και σε κυβερνητικά κτίρια αρκετών πόλεων της  ανατολικής Ουκρανίας, όχι μόνο στα παράλια αλλά και στο εσωτερικό (Χάρκοβο, Ντόνετσκ, Ντνεπροπετρόβσκ).

Χάρτης των πόλεων της Ουκρανίας όπου έχουν υψωθεί ρωσικές σημαίες σε κυβερνητικά κτίρια.

Είναι αξιοσημείωτο ότι η Μόσχα, παρά τη στρατιωτική υπεροπλία της, επιδίωξε συστηματικά την αναίμακτη απόκτηση του ελέγχου στην περιοχή άμεσου ενδιαφέροντος (Κριμαία) και τις λαϊκές διαδηλώσεις – λιγότερο ή περισσότερο αυθόρμητες – στις υπόλοιπες ρωσόφωνες περιοχές. Ακόμη και η έλλειψη διακριτικών στους ενόπλους κατά τις πρώτες ημέρες δείχνει ότι η Ρωσία κινήθηκε προσεκτικά, ζυγίζοντας τις αντιδράσεις και διατηρώντας τη δυνατότητα εύσχημης υποχώρησης. Επιπλέον, η διεθνής εικόνα των λαϊκών εξεγέρσεων είναι σαφώς ευνοϊκότερη πολιτικά από την εικόνα μιας στρατιωτικής εισβολής, ενώ ταυτόχρονα, με την έγκριση του αιτήματός του για ελευθερία στρατιωτικής δράσης από τη Δούμα, ο Β. Πούτιν διατηρεί την επιλογή του πολέμου ευρείας κλίμακας -μια σκιά που η ρωσική ηγεσία προφανώς θέλει να διατηρήσει στη σκέψη της ουκρανικής ηγεσίας, αλλά και των δυτικών ηγεσιών.

Απέναντι σε αυτές τις ρωσικές κινήσεις, η ουκρανική ηγεσία δήλωσε χθες έτοιμη για πόλεμο και διέταξε  επιστράτευση. Οι επιλογές αυτές, που επιβάλλονται και από τον εθνικιστικό χαρακτήρα της νέας κυβέρνησης, έχουν την αξία τους, αλλά η αποτρεπτική τους αξιοπιστία είναι μειωμένη. Όχι μόνο λόγω των συντριπτικών στρατιωτικών συσχετισμών, αλλά και λόγω της ενεργειακής εξάρτησης της Ουκρανίας από τη Ρωσία και λόγω της κάκιστης οικονομικής της κατάστασης, που ήδη έχει οδηγήσει σε διαβουλεύσεις με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για την παροχή βοήθειας (συνοδευόμενης βέβαια από το σύνηθες “κοστούμι” μέτρων). Σε αυτά τα αδύνατα σημεία “πατάει” και η Ρωσία για να αυξήσει την πίεση προς την Ουκρανία, δηλώνοντας αφ’ ενός (δια της Gazprom) ότι “για την ώρα συνεχίζεται η παροχή φυσικού αερίου προς την Ουκρανία αλλά έχει σωρευτεί μεγάλο χρέος” και αφ’ ετέρου (δια του υπουργού Οικονομικών της) ότι η Ουκρανία θα πρέπει να απευθυνθεί στο ΔΝΤ για οικονομική βοήθεια.

Συνοπτική σύγκριση συντελεστών ισχύος Ουκρανίας και Ρωσίας
Συνοπτική σύγκριση συντελεστών ισχύος Ουκρανίας και Ρωσίας

Από δυτικής πλευράς, οι αντιδράσεις είναι κυριολεκτικά αξιοθρήνητες: οι ευθείες εκκλήσεις της Ουκρανίας προς το ΝΑΤΟ να εγγυηθεί την εδαφική της ακεραιότητα δεν έχουν βρει ως τώρα ανταπόκριση, και η σημερινή έκτακτη σύνοδος του ΝΑΤΟ δεν αναμένεται να αλλάξει κάτι σε αυτό. Ούτε οι ΗΠΑ και η Μ. Βρετανία, που βάσει του Μνημονίου της Βουδαπέστης (1994) έχουν δεσμευτεί (από κοινού με τη Ρωσία!) για την ουκρανική ανεξαρτησία και εδαφική ακεραιότητα φαίνονται να έχουν πρόθεση να αντιπαραταχθούν εμπράκτως στη Ρωσία. Ο Καναδάς ανακάλεσε τον πρέσβη του από τη Ρωσία, αλλά γενικά οι λεκτικές καταδίκες (που διατυπώθηκαν και στη χθεσινοβραδινή σύσκεψη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ) δεν συνοδεύονται από καμία ένδειξη έμπρακτης υποστήριξης, ούτε καν για την οικονομία της Ουκρανίας που βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεωκοπίας. Ενώ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, ο “φάρος” για τους δυτικόφιλους διαδηλωτές και πολιτικούς του Κιέβου, είναι χαρακτηριστικά απούσα…

Ειδικά για τις ΗΠΑ η αντιπαράθεση με τη Ρωσία είναι ανεπιθύμητη στη φάση αυτή, καθώς η ρωσική συνεργασία είναι απαραίτητη για τη διευθέτηση της κρίσης της Συρίας, την επίτευξη μιας συμφωνίας με το Ιράν και (last but not least) τη χρήση του ρωσικού εδάφους για τον ανεφοδιασμό ή/και την απόσυρση των δυτικών δυνάμεων στο Αφγανιστάν. Άλλωστε είναι πρόσφατες οι ανακοινώσεις του υπουργού Άμυνας Hagel για σημαντικές περικοπές στις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις, ενώ είναι δεδομένη και η στροφή της προσοχής των ΗΠΑ στο θέατρο του Ειρηνικού. Δεν είναι επομένως περίεργο ότι η δημόσια δήλωση του προέδρου Ομπάμα ήταν χλιαρή, ενώ και η ανακοίνωση για το 90λεπτο τηλεφώνημά του με τον Β. Πούτιν περιορίζεται σε διατυπώσεις που θυμίζουν την ελληνική αμηχανία απέναντι στις τουρκικές προκλήσεις: “η συνεχιζόμενη παραβίαση του διεθνούς δικαίου θα οδηγήσει τη Ρωσία σε μεγαλύτερη πολιτική και οικονομική απομόνωση”, “θα επηρεάσει αρνητικά τη θέση της στη διεθνή κοινότητα” κλπ. Μάλιστα  στο ανακοινωθέν του Λευκού Οίκου αναφέρεται ως “αντίποινο” το μποϋκοτάρισμα των προπαρασκευαστικών συναντήσεων για τη σύνοδο του G8 που ήταν προγραμματισμένη για τον Ιούνιο στο Σότσι της Ρωσίας. Δεν είναι βέβαιο ότι ίδρωσε το αυτί του Πούτιν με αυτή την απειλή…

Σε αυτό το σημείο πρέπει να επισημανθεί, ότι οι καταγγελίες της δυτικής πλευράς περί παραβίασης της διεθνούς νομιμότητας από τη Ρωσία έχουν ελάχιστο ηθικό έρεισμα. Η διεθνής νομιμότητα, τουλάχιστον υπό τη μορφή της απαγόρευσης χρήσης βίας (εκτός περιπτώσεων αυτοάμυνας ή έγκρισης του ΟΗΕ) καταπατήθηκε όταν οι “συμμαχίες των προθύμων” υπό την ηγεσία των ΗΠΑ επιτέθηκαν στη Σερβία (1999) και το Ιράκ (2003) χωρίς την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ – το διεθνές προηγούμενο για τις σημερινές ρωσικές ενέργειες δημιουργήθηκε τότε. Μάλιστα ακολούθησε άλλη μια καταπάτηση του διεθνούς δικαίου, με την επιβολή (από δυτικής πλευράς) της απόσχισης επαρχίας (Κόσοβο) από κυρίαρχο κράτος (Σερβία) - οι ομοιότητες του Κοσόβου με την Κριμαία είναι προφανείς, αν η Ρωσία επιλέξει αυτή την πορεία.

Ούτως ή άλλως, η καταδίκη της βίας, η καταγγελία της παραβίασης του διεθνούς δικαίου και οι απειλές για “διεθνή απομόνωση” κάνουν ίσως κάποια εντύπωση σε οπαδούς μεταμοντέρνων θεωριών περί ”conflict resolution”, “win-win approach” κλπ, όχι όμως και σε σκληρούς ρεαλιστές όπως η ρωσική ηγεσία που λειτουργούν με λογική μηδενικού αθροίσματος. Αντιθέτως, η “ήπια” απάντηση σε σκληρούς ρεαλιστές συνήθως ενθαρρύνει την κλιμάκωση των απαιτήσεών τους. Αυτήν ακριβώς την εικόνα της σκλήρυνσης της ρωσικής στάσης δίνει η μεταφορά του προγραμματισμένου δημοψηφίσματος για την αυτονομία της Κριμαίας από τις 25 Μαϊου στις 30 Μαρτίου, αλλά και η απαίτηση της Ρωσίας (όπως διατυπώθηκε κατά τη χθεσινή έκτακτη σύνοδο του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ) να εφαρμοστεί η συμφωνία της 21ης Φεβρουαρίου μεταξύ Γιανούκοβιτς και αντιπολίτευσης (δηλ. να επανέλθει στην εξουσία ο Γιανούκοβιτς!) και να σχηματιστεί κυβέρνηση εθνικής ενότητας.

Οι προτάσεις αυτές ίσως φαίνονται απαράδεκτες από δυτικής πλευράς, αλλά πρέπει να εξεταστούν προσεκτικά – αφ’ ενός ως διαπραγματευτική αφετηρία για ένα συμβιβασμό, και αφ’ ετέρου γιατί έχουν λογική βάση. Η Ουκρανία έχει διαχρονικά τεράστια σημασία για τη Ρωσία, για ιστορικούς, στρατηγικούς και συμβολικούς λόγους, ενώ ειδικά η διατήρηση του ρωσικού ελέγχου επί της Κριμαίας πρέπει να θεωρείται ως απόλυτη ρωσική “κόκκινη γραμμή”. Η συμφωνία τελωνειακής σύνδεσης της Ουκρανίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελούσε ούτως ή άλλως εστία προβληματισμού για τη Ρωσία, και η ανετοιμότητα της ΕΕ να ανταποκριθεί στις άμεσες οικονομικές δυσκολίες της Ουκρανίας έδωσε την ευκαιρία στη Ρωσία να δελεάσει τον πρόεδρο Γιανούκοβιτς με άμεση οικονομική βοήθεια ύψους 15 δις δολλαρίων για να αποσπάσει την Ουκρανία από την ευρωπαϊκή σφαίρα επιρροής. Η αντίδραση της ΕΕ, με την ανοιχτή ενθάρρυνση των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων και της ανατροπής του Γιανούκοβιτς “μπροστά στη μύτη” της Ρωσίας, μπορεί να χαρακτηριστεί μόνο ως ασυγχώρητη αφέλεια και άγνοια των θεμελιωδών αρχών της διεθνούς πολιτικής.

Δεκέμβριος 2013: Η βαρώνη Κάθριν Άστον, Ύπατη Εκπρόσωπος της ΕΕ για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας, χαιρετά ενθουσιωδώς τους διαδηλωτές στο Κίεβο, συνοδευόμενη από τον Αρσένι Γιατσένιουκ (τότε ηγέτη της αντιπολίτευσης και σήμερα μεταβατικό πρωθυπουργό της Ουκρανίας)
Δεκέμβριος 2013: Η βαρώνη Κάθριν Άστον, Ύπατη Εκπρόσωπος της ΕΕ για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας, χαιρετά ενθουσιωδώς τους διαδηλωτές στο Κίεβο, συνοδευόμενη από τον Αρσένι Γιατσένιουκ (τότε ηγέτη της αντιπολίτευσης και σήμερα μεταβατικό πρωθυπουργό της Ουκρανίας).

Γενικότερα, η Ρωσία αντιλαμβάνεται τις πρώην επαρχίες της Σοβ.Ένωσης ως στρατηγική σφαίρα επιρροής της, και η ιδιαίτερα επίμονη επέκταση της δυτικής επιρροής στις χώρες αυτές μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ υπήρξε πράγματι παίγνιο μηδενικού αθροίσματος, υπό την έννοια πως ό,τι κέρδιζε η “Δύση”, το έχανε η Ρωσία. Πιστή στη ρεαλιστική σχολή, η ρωσική ηγεσία ανέχθηκε ό,τι δεν μπορούσε να αποτρέψει, αλλά μετά την ανάκαμψη της Ρωσίας η ανοχή της φαίνεται να έχει τελειώσει – όπως φάνηκε ιδίως το 2008 στη Γεωργία, αλλά και το 2013 στη Συρία. Η προϊούσα εξασθένηση του δυτικού στρατοπέδου, λόγω των οικονομικών κρίσεων αλλά και της απερίσκεπτης υπερεξάπλωσης των ΗΠΑ σε Ιράκ και Αφγανιστάν, διευκολύνει τη ρωσική στάση.

Από την άλλη πλευρά, η Δύση δεν έχει ούτε επαρκές κίνητρο, αλλά ούτε και τον τρόπο να επιβάλει τη θέλησή της στη Ρωσία στη συγκεκριμένη περίπτωση. Μια στρατιωτική αντιπαράθεση  συμβατικού τύπου για την υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας είναι εκτός συζήτησης, καθώς θα διεξαγόταν υπό συντριπτικά ευνοϊκούς όρους για τη Ρωσία. Η απειλή πυρηνικής κλιμάκωσης θα ήταν η μόνη στρατιωτικά αξιόπιστη επιλογή, αλλά είναι μάλλον αδιανόητη για την υπεράσπιση μιας χώρας εκτός ΝΑΤΟ, και γι’ αυτό δεν έχει διατυπωθεί καν. Είναι επίσης εξαιρετικά αμφίβολη η πολιτική αξιοπιστία μιας τέτοιας απειλής προς τη Ρωσία: ήδη κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου ήταν αμφίβολη η αξιοπιστία της πυρηνικής δέσμευσης των ΗΠΑ για την υπεράσπιση της δυτικής Ευρώπης σε περίπτωση επιτυχούς σοβιετικής συμβατικής εισβολής, γιατί θα οδηγούσε σε πυρηνικά αντίποινα κατά του ηπειρωτικού εδάφους των ΗΠΑ. Τριάντα χρόνια μετά, μετά από χρόνια στρατιωτικής αποκλιμάκωσης και ενώ η Ουκρανία δεν είναι καν μέλος του ΝΑΤΟ, πώς θα μπορούσε μια πυρηνική δέσμευση για αυτήν να ακουστεί αξιόπιστη;

Η απειλή οικονομικής απομόνωσης της Ρωσίας έχει κάποια λογική, δεδομένου ότι οι δυτικές χώρες (και ιδίως η ΕΕ) είναι βασικές εξαγωγικές αγορές για τη Ρωσία, ιδιαίτερα για το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο. Όμως η οικονομική απομόνωση της Ρωσίας θα είχε κόστος και για τις δυτικές χώρες, κυρίως αύξηση της τιμής των καυσίμων και επιβράδυνση της ανάπτυξης. Ειδικά για την Ευρωπαϊκή Ένωση και ακόμη ειδικότερα για τη Γερμανία, που προμηθεύεται περίπου το 40% του φυσικού αερίου και του πετρελαίου της από τη Ρωσία, το κόστος θα ήταν μεγάλο. Και το ερώτημα είναι, ποια πλευρά είναι περισσότερο διατεθειμένη να υποστεί το κόστος αυτό…

Όσο για τη διπλωματική απομόνωση, η Ρωσία ως μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ με δικαίωμα αρνησικυρίας δεν έχει να φοβάται καταδικαστικές αποφάσεις. Σε περίπτωση γενικότερης διπλωματικής ψύχρανσης, όπως και στην περίπωση της οικονομικής απομόνωσης, το κόστος θα είναι αμοιβαίο για τις δυτικές δυνάμεις. Ένα πραγματικά σημαντικό διπλωματικό κόστος για τη Ρωσία είναι η επιβεβαίωση των φόβων των πρώην σοβιετικών επαρχιών (Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία, Λευκορωσία) και των πρώην κρατών του ανατολικού μπλοκ για τις μελλοντικές της προθέσεις. Με δεδομένο όμως ότι οι χώρες αυτές (με την εξαίρεση της Λευκορωσίας) έχουν ήδη προσεγγίσει το “δυτικό” στρατόπεδο, είναι πιθανό η Ρωσία να προτιμά στην παρούσα φάση μια δόση εκφοβισμού από τη μάταιη (εδώ και καιρό) προσπάθεια φιλικής επαναφοράς τους στη σφαίρα επιρροής της.

Ukraine

Είναι νωρίς για να προβλέψει κανείς την ακριβή κατάληξη της ουκρανικής κρίσης. Ένα όμως μπορεί όμως με σχετική ασφάλεια να προβλεφθεί: ότι η κατάληξη της κρίσης (αντίθετα από τις ενέργειες που την ξεκίνησαν) θα λαμβάνει πολύ σοβαρά υπόψη τα ρωσικά συμφέροντα

Πηγή e-amyna

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Όπως μεταδίδουν τα Ρωσικά μέσα, η Ρωσία έχει δώσει τελεσίγραφο λίγων ωρών στην Ουκρανία προκειμένου να εκκενωθεί στρατιωτική βάση εντός του ουκρανικού εδάφους, απο τις ουκρανικές δυνάμεις.

Εάν οι Ουκρανοί δεν υπακούσουν, θα είναι η πρώτη στρατιωτική σύγκρουση στο σήριαλ.
Είναι προφανές ότι οι Ουκρανοί φασίστες πιέζουν τους Ρώσους για να επεμβουν, προκειμένου να φανούν στην δύση ως “βαλλόμενοι”.
Μόνο που ελπίζουν σε πολλά περισσότερα από όσα μπορεί να τους προσφέρει η Δύση απέναντι στην ρωσική στρατιωτική μηχανή...

Τρόπους αποκλιμάκωσης της κρίσης στην Ουκρανία εξετάζουν οι πρεσβευτές των χωρών - μελών του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες. «Η Ρωσία απειλεί την ειρήνη στην Ευρώπη», δήλωσε κατά την άφιξή του στην συνεδρίαση, ο Γενικός Γραμματέας της συμμαχίας Άντερς Ράσμουσεν

«Η Ρωσία πρέπει να διακόψει τις στρατιωτικές της δραστηριότητες και τις απειλές. Στηρίζουμε την εδαφική ακεραιότητα και την εθνική κυριαρχία της Ουκρανίας. Στηρίζουμε το δικαίωμα του ουκρανικού λαού να αποφασίσει για το μέλλον του, χωρίς εξωτερικές παρεμβάσεις».

Ένα βήμα πριν τον πόλεμο βρίσκονται Ρωσία και Ουκρανία. Από το βράδυ του Σαββάτου η Ουκρανία έθεσε τις ένοπλες δυνάμεις της σε κατάσταση μάχης και προειδοποίησε τη Ρωσία ότι οποιαδήποτε στρατιωτική επέμβαση στην χώρα θα οδηγήσει σε πόλεμο.

Η Ρωσία κήρυξε τον πόλεμο, καταγγέλλει η Ουκρανία. Το Κίεβο καλεί το Κρεμλίνο να αποσύρει τις στρατιωτικές του δυνάμεις και τους διεθνείς ηγέτες να αναλάβουν δραστικές πρωτοβουλίες για να βοηθήσουν την κατάσταση. Ήδη η ουκρανική Βουλή ζήτησε διεθνείς παρατηρητές για την προστασία των πυρηνικών της εργοστασίων.
Η Ουκρανία προετοιμάζεται να υπερασπιστεί τον ευατό της ενάντια στην Ρωσία, αλλά θα ζητήσει και τη βοήθεια άλλων  κρατών, εάν η Μόσχα διευρύνει τη στρατιωτική της δραστηριότητα, δήλωσε στο CNN ο πρεσβευτής της Ουκρανίας στον ΟΗΕ Γιούρι Σεργκέγιεβ.

Στόλος με δέκα πλοία που δεν έχουν αφοπλιστεί παραμένουν στο λιμάνι της Σεβαστόπολης και είναι πιστά στο Κιέβο, δηλώνουν αξιωματούχοι της ουκρανικής μεταβατικής κυβέρνησης, σύμφωνα με το Reuters.

«Είμαστε στο χείλος της καταστροφής», δήλωσε ο υπηρεσιακός πρωθυπουργός της Ουκρανίας Αρσένι Γιατσένιουκ και κατηγόρησε τη Ρωσία πως έχει κηρύξει τον πόλεμο στη γειτονική της χώρα. Το Κίεβο απαγόρευσε την είσοδο κάθε μη πολιτικού αεροσκάφους στον ουκρανικό εναέριο χώρο.
Ο μεταβατικός πρόεδρος Αλεξάντρ Τουρτσίνοφ κάλεσε τους διεθνείς ηγέτες να αναλάβουν δραστικές πρωτοβουλίες για να βοηθήσουν την Ουκρανία.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Είναι πολλά τα συμπτώματα στον συλλογικό ελλαδικό μας βίο που συνηγορούν στη διαπίστωση ότι η ακρισία έχει εξελιχθεί σε εθνική μας νόσο. Mοιάζουμε ανίκανοι οι πολίτες στη σημερινή Eλλάδα να κρίνουμε (διακρίνουμε - συγκρίνουμε) ποιότητες, να ξεχωρίσουμε (σταθμίσουμε) τι μας συμφέρει και τι μας βλάπτει, να διαβαθμίσουμε την επικινδυνότητα μιας απειλής ή την ωφελιμότητα μιας ευκαιρίας.
Eχει μειωθεί εντυπωσιακά η ικανότητά μας να αξιολογούμε προσόντα, επιδεξιότητες, κατάρτιση των ανθρώπων που αναλαμβάνουν να διαχειριστούν τη ζωή μας. Eμπιστευόμαστε με απίστευτη αφέλεια τσαρλατάνους, χειροκροτούμε εκστασιασμένοι τυχάρπαστους απατεώνες και μικρονοϊκούς κομπορρήμονες. Σίγουρα, πρέπει να αποτελούμε ιδανική για τους διαφημιστές «αγορά» ευκολόπιστων καταναλωτών. Aποδείχνουμε καθημερινά ανύπαρκτες τις αντιστάσεις μας στη χειραγώγηση, στην εσκεμμένη φημολογία, στην εξαπάτησή μας από συνθηματολογίες. Παιδαριωδώς αφελείς υιοθετούμε κάθε ηλίθια «πληροφορία», κάθε ανεξέλεγκτη φαρμακερή κακολογία ή έπαινο ή ετικέτα για οποιονδήποτε.

Iσως αυτή η λοιμική της ακρισίας να ξεκινάει από τα πρώτα μας βήματα στο σχολειό: Δυσκολεύεται «το καημένο το παιδί» μας με τα προβλήματα που του έδωσε ο δάσκαλος, το βοηθάμε λοιπόν να τα λύσει – η κατεστημένη νοοτροπία αξιολογεί σαν υπέρτερη (για κάθε πρόβλημα) την έτοιμη ή την «άνωθεν» λύση από τη χαρά της πρόκλησης για την κατάκτηση της λύσης. Στο ελλαδικό σχολείο το «πρόβλημα», η «άσκηση», είναι επαχθές χρέος, αναγκαίο κακό, όχι χαρά αναμέτρησης με τη δυσκολία, παιχνίδι κριτικής ευρηματικότητας, αφορμή να ανακαλύψεις τις ικανότητες του μυαλού σου.

Δεν ξέρω αν υπάρχει επί γης άλλη κοινωνία όπου να ευδοκιμούν «λυσάρια» – βιβλία που προσφέρουν έτοιμες τις λύσεις όσων προβλημάτων περιέχονται στα σχολικά βιβλία για την άσκηση των μαθητών ή έτοιμη τη μετάφραση και τη γραμματική - συντακτική ανάλυση των αρχαίων κειμένων. Στο Eλληνόπουλο πάντως χαρίζονται όλοι οι κόμποι λυμένοι, όλα έτοιμα για χρηστική κατανάλωση. Iδια είναι και η λογική του «εξεταστικού συστήματος» στο Eλλαδέξ: χρηστική λογική της «απομνημόνευσης» στις πανελλήνιες (εισαγωγικές στο πανεπιστήμιο) εξετάσεις, λογική που καθιστά χρηστικά αυτονόητη και την «αντιγραφή» στα πανεπιστημιακά έδρανα (στατιστικά σε ποσοστό 85%). Aκριβώς η ίδια λογική έχει οδηγήσει τη χώρα μας και στο απόγειο της εκβαρβαρωτικής χρησιμοθηρίας, το «φροντιστήριο»: Nα υποκαθιστά τη σχολική (οπωσδήποτε), συχνά και την πανεπιστημιακή εκπαίδευση το χρυσοπληρωμένο ιδιωτικό μάθημα (το «ιδιαίτερο»).

Mε τέτοιον έγκαιρο εθισμό στην ευκολία, στην καταναλωτική εκδοχή της εκπαίδευσης, είναι απολύτως φυσιολογικό επακόλουθο η ακρισία: η ανικανότητα διάκρισης του ορθού από το λάθος, του έγκυρου από το εσφαλμένο, της επίμοχθης κατάκτησης από την απερίσκεπτη πρόσληψη και παραδοχή. Γινόμαστε πολίτες και περιμένουμε τις λύσεις των προβλημάτων μας έτοιμες, σαρκωμένες σε «χαρισματικούς» ηγέτες, ή τις αναζητάμε σε «λυσάρια» ιδεολογημάτων, ελιξήρια «κεντροαριστεράς» ή «κεντροδεξιάς» σολομωνικής – σε «συνταγές Φραγκοβανδάλων μάγων».

Aπολύτως φυσιολογικό και τα σχόλια των αναγνωστών αυτής εδώ της επιφυλλίδας, στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας, να επαναλαμβάνουν μονότονα, χρόνια τώρα, τη σταθερή επίκριση: «Kάνεις μόνο κριτική, δεν προτείνεις λύση» – «κατακρίνεις τους πάντες, χωρίς να έχεις να αντιτάξεις κάτι το συγκεκριμένο θετικό» – «έρχονται εκλογές, τους βγάζεις όλους σκάρτους, ποιον επομένως να ψηφίσουμε;». Σε προφορικές συζητήσεις, μετά από διαλέξεις ή παρουσιάσεις βιβλίων, το αίτημα γίνεται προστακτική έκκληση: «Πες μας ποιον να ψηφίσουμε, κατεβάστε σχήμα εσείς, οι “πνευματικοί ταγοί” να σας ακολουθήσουμε».

Eίναι απόλυτα σεβαστή η αγωνία των ανθρώπων, κατανοητή η ασφυξία που νιώθουν εγκλωβισμένοι σε ένα πολιτικό σύστημα εντελώς πια ανυπόληπτο, κραυγαλέα ανίκανο, αμετανόητα φαύλο, ανήθικο-σάπιο ώς το μεδούλι του. Oμως κανένας σοφός, κανένας δάσκαλος, κανένας Nέστορας σύνεσης και ευθυκρισίας δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ευθύνη του πολίτη να κρίνει το ορθότερο πρακτέο. Oι λύσεις στα κοινωνικά-πολιτικά προβλήματα γεννιώνται από τη συνισταμένη της ατομικής ευθύνης των πολιτών, την κοινωνική δυναμική που προκύπτει από αυτή τη συνισταμένη, είναι συνάρτηση οι λύσεις της κατά κεφαλήν καλλιέργειας των πολιτών. Δεν αντιπαλεύονται καταστροφικές κρίσεις, ούτε η πολιτισμική παρακμή, με ετοιματζίδικες συνταγές ή με θεόπεμπτους ηγέτες.

Δουλειά και χρέος του δασκάλου είναι να φωτίζει τα προβλήματα, τα πραγματικά τους δεδομένα, να τα αναλύει με ορθολογισμό και τιμιότητα. Nα ελευθερώνει την κρίση του πολίτη από ψευδαισθητικές υποβολές, ψυχολογικές αγκυλώσεις, σκόπιμες στρεβλωτικές οπτικές. Tελικά, όμως, την ευθύνη της κρίσης για το συμφερότερο την έχει ο πολίτης. Aυτός θα αποφασίσει αν θα προκρίνει το μη χείρον, αν θα εμμείνει ασυμβίβαστος στη λευκή ψήφο, αν θα επιλέξει την αποχή από την εκλογική διαδικασία. Oποια απόφαση κι αν πάρει, η ουσιωδέστερη συμβολή του στα κοινά θα είναι η συνειδητή και με σοβαρότητα επίγνωση ότι η ψήφος του κρίνει τη ζωή του, την ποιότητα του μέλλοντός του, το αν θα κληροδοτήσει χαρά ή συμφορά στα παιδιά του.

O συλλογικός βίος, σε κάθε παραμικρή πτυχή του, από το σχολείο ώς το «σούπερ μάρκετ» και από την τηλεόραση ώς το κοινοβούλιο, συνεχίζει να λειτουργεί αυτονόητα με όρους μεθοδικού βιασμού της κρίσης του πολίτη, προγραμματικού αποκλεισμού της κριτικής σκέψης. H ακρισία έχει παγιωθεί ως εθνικό μας νόσημα, ενδημική συμφορά, συλλογική αναπηρία. Zήσαμε τα τελευταία χρόνια εξευτελιστικές επιπτώσεις, καταστροφικές συνέπειες της ακρισίας μας: Xειροκροτήσαμε και οδηγήσαμε στη Bουλή κομματικούς αρχηγούς, που κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν θα τους εμπιστευόταν έστω και τη διαχείριση περιπτέρου. Ψηφίσαμε πρωθυπουργό με ολοφάνερη διανοητική υστέρηση, υπουργό υπεύθυνο για την άμυνα της χώρας έναν κοινό λωποδύτη, τηλεκατευθυνόμενα πρακτοράκια να διαχειρίζονται την οικονομία, τυχάρπαστα προϊόντα της κομματικής κουζίνας να έχουν την ευθύνη της παιδείας και του πολιτισμού των Eλλήνων, προσφέραμε βουλευτικούς θώκους σε τραμπούκους θιασώτες της βίας – τι άλλο πρέπει να δούμε για να τρομάξουμε από την ακρισία μας;

Συμπληρώνουμε φέτος σαράντα χρόνια διαιώνισης ενός συμπτώματος, που σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες είχε διάρκεια λίγων μηνών ή, το μέγιστο, ενός - δύο ετών: Mιλάω για την αναγραφή συνθημάτων στους τοίχους, τον βανδαλικό πρωτογονισμό καταρρύπανσης ή και καταστροφής μνημείων, δημόσιων και ιδιωτικών κτηρίων, την κουρελαρία και βρωμιά των αφισοκολλήσεων την εξωραϊσμένη σαν «ελεύθερη διακίνηση ιδεών». Kραυγάζει το σύμπτωμα ότι, δίχως φραγμούς, η ακρισία μεταβάλλει τη συνύπαρξη σε «ένα απέραντο φρενοκομείο».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Η απορία του αιώνα: Γιατί δεν κάνουν “δικοινοτική/διζωνική με πολιτική ισότητα” στην Ουκρανία;

Γράφει ο Παναγιώτης Ήφαιστος

Η κρίση της Ουκρανίας είναι ιδανική περίπτωση για να θυμηθούμε και να υπογραμμίσουμε ότι η συμφορά που πλήττει την Ελλάδα και την Κύπρο δεν είναι τυχαία. Τα αίτια είναι η τύφλωση για τις προϋποθέσεις που συγκροτούν και συγκρατούν ένα κράτος, τύφλωση για τον ανελέητα ανταγωνιστικό χαρακτήρα του κρατοκεντρικού διεθνούς συστήματος, τύφλωση για τις στρατηγικές των ηγεμονικών δυνάμεων, τύφλωση όσων κομμουνιστών ή φιλελεύθερων πίστεψαν στην μια ή άλλη εκδοχή ένωσης του πλανήτη και σίγουρα τύφλωση για τον ρόλο του εθνικού συμφέροντος στο άναρχο διεθνές σύστημα και τύφλωση για τον εξαρτημένο χαρακτήρα των διεθνών θεσμών...

Ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 μερικοί επισημαίναμε ότι ο μεταψυχροπολεμικός διεθνής βίος δεν θα είναι ανθόσπαρτος. Με βάση την θεωρία-γρανίτης της Θουκυδίδειας επιστημονικής παράδοσης των διεθνών σχέσεων, μπορούσε κανείς να προβλέψει ότι η αλλαγή της πλανητικής κατανομής ισχύος μετά την διάλυση της ΕΣΣΔ και η τροχιά προς αναζήτηση νέων ισορροπιών μαζί και η αναμενόμενη σταδιακή ανάδυση νέων περιφερειακών δυνάμεων που θα αναζητούσαν πλανητική προβολή ισχύος, διάνοιγε ένα μακρόχρονο πεδίο αστάθειας. 

Ο 21ος αιώνας, υποστηρίξαμε μερικοί πριν δύο δεκαετίες, θα συνοδεύεται από αναμετρήσεις των ηγεμονικών δυνάμεων σε κάθε σημείο του πλανήτη, θα προκαλούσε συμπληγάδες συγκρούσεων στις περιφέρειες όπου οι μεγάλες δυνάμεις θα ανταγωνίζονται για έλεγχο χώρου και πλουτοπαραγωγικών πόρων και θα δημιουργούσε τόσο επικίνδυνες προϋποθέσεις όσο και ευκαιρίες για τα λιγότερο ισχυρά κράτη. 

Τα λιγότερο ισχυρά κράτη θα διέτρεχαν πολλούς κινδύνους, υποδεικνυόταν, εξ ου και υποστηρίχθηκε η ανάγκη για σφυρηλάτηση της εσωτερικής ενότητας, κοινωνικοπολιτική συσπείρωση γύρω από τα έσχατα και θέσφατα των εθνικών συμφερόντων, ανάπτυξη της κρατικής ισχύος σ’ όλο το φάσμα της εσωτερικής ζωής και της ελληνικής διπλωματίας και ανάπτυξη μιας εθνικής αποτρεπτικής στρατηγικής στα κεντρικά μέτωπα της Ελλάδας και της Κύπρου. Μόνο έτσι ένα κράτος θα μπορούσε να είναι ασφαλές, να αντιμετωπίζει τις απειλές και να διαπραγματεύεται με τα ισχυρότερα κράτη σε λογική βάση.

Αντίθετη ήταν η θεώρηση κάποιων που διέθεταν και περιέργως συνεχίζουν να διαθέτουν πολύ μεγάλη παρουσία στα μέσα ενημέρωσης. Οι επιφανείς συνάδελφοι Θοδωρής Κουλουμπής και Θάνος Βερέμης, για παράδειγμα, στο βιβλιαράκι «Ελληνική Εξωτερική Πολιτική» το 1994 (ολοφάνερα γράφτηκε για να αντικρουστεί η πιο πάνω δική μας θεώρηση) υποστήριξαν πολλά και απίστευτα. Το πώς τα φαντάστηκαν είναι ένα μυστήριο. Γιατί ο διεθνολόγος δεν είναι μελλοντολόγος και το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να εδράσει τις θεωρήσεις του πάνω στην καλή θεωρία και να προβάλει τις τάσεις. 

Το «ΘΑ» ενός διεθνολόγου, λέω στους φοιτητές μου, είναι τα δύο πρώτα γράμματα της λέξης «Θάνατος». Και ο διεθνολόγος όταν λέει τσαρλατανιές είναι ακραία επικίνδυνος. Ενώ ένας γιατρός τσαρλατάνος μπορεί να προκαλέσει μερικούς θανάτους ένας διεθνολόγος που λέει τσαρλατανιές θα μπορούσαν, αυτές οι τσαρλατανιές, να προκαλέσουν χιλιάδες θανάτους εάν επηρεάσουν την πολιτική δράση και τις κρατικές αποφάσεις. Εάν ως επιστήμονας της διεθνούς πολιτικής έγραφα τέτοια πράγματα θα ντρεπόμουν σήμερα να κυκλοφορώ στον δρόμο ή θα ζητούσα συγνώμη από τους αναγνώστες μου και τους συναδέλφους μου. 

Μεταξύ πολλών άλλων απίστευτων θέσεων στις αρχές της δεκαετίας του 1990 υποστηρίχθηκε πως το πιο πιθανό σενάριο για το μεταψυχροπολεμικό περιβάλλον είναι ένα κλίμα συναίνεσης των μεγάλων δυνάμεων, αποφυγής οικονομικού ανταγωνισμού που θα επιδεινώσει τις πολιτικές και διπλωματικές σχέσεις, κοινή στρατηγική των ηγεμονικών δυνάμεων για την μείωση του χάσματος αναπτυγμένων και λιγότερο αναπτυσσομένων κρατών με δίκαιη κατανομή βαρών, ενιαία στρατηγική για τα πλανητικά περιβαλλοντολογικά ζητήματα και συνεργασία για την διασπορά πυρηνικών όπλων, η τρομοκρατία, η λαθρομετανάστευση και τα ναρκωτικά. Η ενιαία στρατηγική των μεγάλων δυνάμεων, μάλιστα, υποστήριξαν, θα αντιμετώπιζε τέτοια προβλήματα από κοινού με έμφαση στην πρόληψη και όχι μόνο την καταστολή. 

Το μόνο που δεν έγραψαν ήταν να πουν ότι οι μεγάλες δυνάμεις θα έδιναν η μια στην άλλη ανθοδέσμες ή ότι οι ηγέτες θα χόρευαν ζεϊμπέκικο για την επίλυση των διαφορών (μιας και κατά βάση αυτό το σκεπτικό «κατευνασμού» υποκρύπτουν αυτές οι θεωρήσεις). Αυτές οι επικίνδυνες για τον πολιτικό μας ορθολογισμό επιστημονικές φαιδρότητες ενθουσίασαν πολλούς όπως ο κ Μουζέλης οι οποίοι ετοιμοπόλεμα με ολοσέλιδα κείμενα στο «Βήμα» και αλλού περίπου ανακήρυσσαν το βιβλίο των κ Κουλουμπή και Βερέμη ως το βιβλίο του αιώνα και ως περίπου ιστορική αναγγελία της αιώνιας παγκόσμιας ειρήνης. 

Κανείς μπορεί να αναζητήσει σε βιβλία και άρθρα όλων των εμπλεκομένων συμπεριλαμβανομένου και του γράφοντος κυρίως στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο», το «Βήμα», την «Ελευθεροτυπία» και τα «Νέα». Μιλάμε για εκατοντάδες άγονες αντιπαραθέσεις όπου από την μια μερικοί αναλύαμε τα αυτονόητα και από την άλλη μια στρατιά ειρηνολόγων μιας χρήσεως παράβλεπε την ανελέητη κρατοκεντρική δομή του κόσμου, την αναπόφευκτη αντιπαράθεση των ηγεμονικών δυνάμεων, την άνιση ανάπτυξη και τα υπόλοιπα αίτια πολέμου. Πως θα μπορούσε η Ελλάδα να πορευτεί σωστά όταν οι απόψεις των δεύτερων, ιδιαίτερα μετά το 1996, κυριάρχησαν στο πολιτικό πεδίο. 

Πριν και μετά αυτών των φρικτά λανθασμένων θεωρήσεων στο πεδίο της πολιτικής οι «επιστημονικές παρεμβάσεις» ήταν έντονες και πυκνές. Είχαμε έντονη καταπολέμηση μιας σειράς πτυχών της εθνικής στρατηγικής που εμείς εισηγούμασταν: της ένταξης της Κύπρου στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση που θα ενίσχυε τα νομικά της ερείσματα, του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου Ελλάδας-Κύπρου, κατηγορίες κατά όσο αντέκρουαν τον μακεδονικό αναθεωρητισμό των Σκοπίων και μαζική υποστήριξη του φασιστικού και αντιδημοκρατικού σχεδίου Αναν που έπληττε θανάσιμα τους κύπριους και τα Ελληνικά συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο. 

Να μην ξεχνούμε βέβαια και τα εθνομηδενιστικά βιβλία ιστορίας που και πάλι συσπείρωναν τις ίδιες ομάδες «δημόσιων διανοουμένων». Ξέρετε, η πρακτική στην Δύση πολλοί να ενδύονται επιστημονικούς τίτλους ως αδιάσειστο στοιχείο εγκυρότητας και αξιοπιστίας μιας θέσης είναι κάτι πολύ διαδεδομένο. Συνήθως όμως τέτοιες πρακτικές προπαγανδίζουν τα δικά τους εθνικά συμφέροντα όχι των αντιπάλων. 

Ένα είναι σίγουρο πάντως. Η ανάπτυξη των πολιτικών επιστημών και των διεθνών σχέσεων τέλη της δεκαετίας του 1980-αρχές του 1990 –και παρά το ότι υπάρχουν και λαμπρές εξαιρέσεις επιστημονικών αναλύσεων της πιο υψηλής στάθμης–, οδήγησε στην κυριαρχία ενός περίεργου πολιτικοστοχαστικού συστήματος. Ένα ιδιόμορφα Ελληνικό σύστημα που έθρεφε την εσωτερική πνευματική αδυναμία, αποκοίμιζε τους Έλληνες όσον αφορά τον πραγματικό χαρακτήρα της μεταψυχροπολεμικής διεθνούς πολιτικής, υποβάθμιζε τις εξωτερικές απειλές, καλλιεργούσε την αντίληψη ότι η Κύπρος είναι αναλώσιμη με αποκορύφωση την στήριξη του φασιστικού σχεδίου Αναν και θεωρούσε προτιμότερη τη συμμόρφωση στις ηγεμονικές επιταγές αντί της διαπραγμάτευσης στην βάση συμφερόντων. 

Τι να πούμε τώρα για τις βαθύτατες προεκτάσεις αυτών των πολιτικοστοχαστικών ασθενειών! Είδαμε ακόμη και πρωθυπουργούς και υπουργούς να μιλούν για «παγκοσμιοποίηση» ως εμπεριέχουσα προϋποθέσεις πλανητικής ενότητας και υψιτενείς θεωρήσεις των ιδίων που υποστήριζαν πως η «κυριαρχία δεν έχει και πολλή σημασία» αφού ο κόσμος ενώνεται. Μάλιστα, υπουργός εξωτερικών που μετά έγινε και πρωθυπουργός, άφησε να εννοηθεί σε ομιλία στο Ζάππειο ότι η έννοια του εθνικού συμφέροντος είναι παρωχημένη. Οι παρόντες αξιωματικοί σχολής πολέμου όταν τους συνάντησα την επομένη ήταν ακόμη ζαλισμένοι. «Επιστήμονας» στην αιχμή αυτών των ασθενών πολιτικών και πολιτικοπνευματικών δομών έσπευσε να γράψει στα «Νέα» ότι το εθνικό συμφέρον είναι ανύπαρκτη έννοια και ελληνική ιδιοτροπία!  

Ας μη νομίζουμε λοιπόν ότι η συμφορά μας βρήκε χωρίς λόγο και ότι αυτά που επέρχονται είναι χωρίς αιτία. Δεν μπορεί ένα κράτος να περπατά μέσα σ’ ένα ναρκοπέδιο με κλειστά τα μάτια και με την ψευδαίσθηση ότι πρόκειται για ανθόσπαρτη παιδική χαρά. Αυτοί που καλλιέργησαν αυτές τις φαιδρότητες φέρουν μεγάλη ευθύνη για την συμφορά που μας βρήκε. Σήμερα που πρωτίστως χρειαζόμαστε παραγωγή πολιτικού ορθολογισμού, εξάλλου, τα ίδια «ιδρύματα» τα οποία αποτέλεσαν την εστία του πολιτικού ανορθολογισμού μέσα στην δημόσια σφαίρα τις δύο δεκαετίες, κατέστησαν το σημερινό υπουργείο εξωτερικών … παράρτημά τους. 

Να χαιρόμαστε λοιπόν τα μυαλά που έχουμε και τις αντιστάσεις που έχουμε. Να χαιρόμαστε την κρίση των ευτραφών πολιτικών μας. Παθαίνουμε ότι μας αξίζει! Οι παροικούντες μέσα στο κήπο των Χρυσανθέμων του Μαξίμου, πάντως, άλλα μας έλεγαν πριν μερικά χρόνια. Τώρα, τις κρατά δεμένους και απαθείς. Και κυριολεκτώ όταν λέω «δεμένους». 

Τώρα, για τα υπονοούμενα του τίτλου στην κορυφή του κειμένου δεν χρειάζεται να ειπωθούν πολλά. Ήδη γράψαμε αναρίθμητα κείμενα για το «κοινό ανακοινωθέν» που έθεσε την Μεγαλόνησο Κύπρο σε τροχιά θανάτου και την Ελλάδα σε πορεία πρωτοφανούς στρατηγικής παγίδευσης με ομηρία του ενός δέκατου του Ελληνισμού που αντιπροσωπεύουν οι Κύπριοι. Ήδη οι φαιδρές φωνούλες του γνωστού ιδρύματος αδιάντροπα άρχισαν να κάνουν πανομοιότυπα τρομοκρατικά υπονοούμενα και σενάρια για το πώς θα μπορούσε να εξελιχθεί το κυπριακό. 

Εμείς λέμε ότι στην παρούσα συγκυρία δεν υπήρχε ο παραμικρός λόγος να δεχθούμε τις πιέσεις του ολοφάνερα ανορθολογικού πλέον αμερικανικού παράγοντα που ταλαντευόταν μεταξύ αλλαγής στάσης απέναντι στην Άγκυρα και ενίσχυσης αυτών των σχέσεων στην βάση προηγούμενων και δοκιμασμένα αποτυχημένων επιλογών. Η «βωμολόχα» υφυπουργός εξωτερικών Νούλαντ –είναι η ίδια που «έβαλε το χεράκι» της στην Ουκρανία– χρειάστηκε ένα μόνο ταξιδάκι στην Λευκωσία για να πειθαναγκάσει τον περιδεή κύπριο πρόεδρο (άσε που ο κύριος αυτός έψαχνε αφορμή για να επανέλθει στο αξιοθρήνητο ανανικό παρελθόν του). Ως και να εκλέγεται ένας κυβερνήτης όχι για να κυβερνήσει αλλά για να καταλύσει το κράτος. Αυτός ο πρόεδρος, πάντως, όπου πατήσει γίνεται σεισμός, κατακλυσμός και καταποντισμός που προκαλεί δίνη η οποία καταπίνει όχι μόνο την Κύπρο αλλά και την μητροπολιτική Ελλάδα.

Δεν υπήρχε ο παραμικρός λόγος εν μέσω αστάθειας στην Ανατολική Μεσόγειο και κυρίως σε όλο το φάσμα της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας να προσφέρει η Κύπρος σανίδα σωτηρίας στην Άγκυρα που λικνίζεται επικίνδυνα, αστάθμητα και απρόβλεπτα. Έτσι, αναβαθμίζουμε την Τουρκία με το να την καταστήσουμε επικυρίαρχο της Ανατολικής Μεσογείου, κάτι που θα την κάνει προνομιακό πλέον συνομιλητή των ηγεμονικών κρατών και των περιφερειακών κρατών όπως το Ισραήλ. Ηλίθια κινούμενοι, με το να δώσουμε στην Τουρκία την Κύπρο στο πιάτο, την αναβαθμίζουμε και σπρώχνουμε όλους τους υπολοίπους στην αγκαλιά της. Η δε Κύπρος όχι μόνο θα διχοτομηθεί αλλά θα ελεγχθεί πλήρως από την Τουρκία. Θα είναι όπως έλεγε ο Βάσος Λυσσαρίδης, κυρίαρχος στα κατεχόμενα και επικυρίαρχος στην σημερινή ελεύθερη περιοχή που ελέγχει η Κυπριακή Δημοκρατία.

Τώρα, διακωμωδώντας παρά επιχειρηματολογώντας γιατί μιλάμε για αυτονόητα πράγματα, υπενθυμίζουμε ότι σε ένα νησί, την Κύπρο, όπου οι κατά το πλείστο ελληνικής καταγωγής τουρκοκύπριοι είναι μόνο 18%, συρθήκαμε στην απαράδεκτη κατάσταση να τους προτείνουμε εμείς οι ίδιοι, πρώτον, κράτος εντός κράτους δικό τους (συν και οι έποικοι μέσα σε αυτό) και δεύτερον, συγκυριαρχία με την πρωτοφανή στην πολιτική ιστορία «πολιτική ισότητα» που θα καθιστά την δήθεν «ενωμένη Κύπρο» χώρο πολιτικού μαρτυρίου. Επιπλέον, δεν ζητήσαμε αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων και τερματισμό των παρωχημένων «εγγυήσεων», ζητήματα για τα οποία η Τουρκία δεν παύει να κηρύττει πως οι «εγγυήσεις» θα συνεχιστούν.

Σε πολλά κράτη όπου την μεταψυχροπολεμική εποχή έχουν παρόμοια προβλήματα (ακόμη και μέσα στην Τουρκία) γιατί δεν εφαρμόζετε αυτή η συνταγή-κατασκευή της δικοινοτικής, διζωνικής ομοσπονδίας όπου εσωτερικά θα υπάρχει «πολιτική ισότητα» σε εθνική και ρατσιστική βάση! Γιατί ενώ ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι προ των πυλών δεν προτείνουν τέτοιες σοφές συνταγές. Ήδη επαναλαμβάνοντας τα αίσχη της περιόδου 2003-4 αναδύθηκαν αναρίθμητα ΜΚΟ γεμάτα «ειρηνοποιούς» «εκπαιδευμένους από καιρό» σε δυτικά ιδρύματα οι οποίοι φλύαρα υποστηρίζουν ότι η Κύπρος θα αποτελέσει θαυμαστό μεταμοντέρνο μετά-εθνικό πείραμα. 

Ιδού η Ουκρανία ιδού και το πήδημα. Να προταθεί αμέσως δικοινοτική/διζωνική με πολιτική ισότητα σε εθνική και ρατσιστική βάση (ευκολότερο θα είναι στην Ουκρανία γιατί οι δυτικοί δημοκράτες φρόντισαν να ανεβάσουν στην εξουσία χιτλερικούς ρατσιστές που θα αποφανθούν αμέσως για τα διζωνικά/δικοινοτικά).

Για να μιλήσουμε όμως πιο σοβαρά και για να τελειώσουμε, πολλές και συγκλίνουσες εξελίξεις επαληθεύουν ότι οι πιάσαμε πάτο. Κάτι πρέπει να γίνει, για να τερματίσει η Ελλάδα τα μνημόνια και για να αποχωρήσει η Κυπριακή Δημοκρατία από τις εγκληματικά στημένες συνομιλίες. Συνομιλίες οι οποίες δομήθηκαν με τρόπο που ακυρώνουν κάθε έρεισμά μας,  παραβιάζουν την διεθνή νομιμότητα, καταργούν την Κυπριακή Δημοκρατία, καταστρέφουν την Κυπριακή κοινωνία, παγιδεύουν στρατηγικά την Ελλάδα και οδηγούν στην συγκρότηση προϋποθέσεων παρατεταμένης αστάθειας και συγκρούσεων μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας. 

Οι Έλληνες καλά κάνουν να προσέξουν καλύτερα τι γίνεται στην Ουκρανία. Ιδιαίτερα οι Έλληνες της Κύπρου να καταλάβουν ότι η διζωνική, δικοινοτική, συνοδευμένη με πολιτική ισότητα, παρουσία της Τουρκίας και «εγγυήσεις» θα δημιουργήσει ένα τερατώδες κρατίδιο μέσα στο οποίο θα καταδικαστούν σε αργό θάνατο.      

https://www.facebook.com/panayiotis.ifestos


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρι καταδίκασε σήμερα την «απίστευτη επίθεση» της Ρωσίας εναντίον της Ουκρανίας και απείλησε ότι θα υπάρξουν «πολύ σοβαρές συνέπειες», τόσο από πλευράς των ΗΠΑ όσο και άλλων χωρών, περιλαμβανομένης πιθανόν της επιβολής κυρώσεων με στόχο την οικονομική απομόνωση της Ρωσίας.

«Δεν μπορείς τον 21ο αιώνα να συμπεριφέρεσαι με τρόπο του 19ου αιώνα εισβάλλοντας σε μια άλλη χώρα προβάλλοντας εντελώς κατασκευασμένες δικαιολογίες» δήλωσε ο Κέρι στην εκπομπή "Face the Nation" του αμερικανικού τηλεοπτικού δικτύου CBS.

Ο Κέρι πάντως προσέθεσε ότι η Ρωσία εξακολουθεί να έχει στη διάθεσή της «ένα σύνολο σωστών επιλογών» που μπορεί να κάνει για να αποκλιμακώσει την κρίση.

«Πρόκειται για μια απίστευτη επιθετική ενέργεια. Είναι πραγματικά μία εκπληκτική, προμελετημένη επιλογή του προέδρου (της Ρωσίας Βλαντίμιρ) Πούτιν να εισβάλει σε μία άλλη χώρα. Η Ρωσία παραβιάζει την εθνική κυριαρχία της Ουκρανίας. Η Ρωσία καταπατά τις διεθνείς της υποχρεώσεις της» προσέθεσε ο Κέρι.

Ο Κέρι τόνισε ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα είπε στον Πούτιν, με τον οποίο είχαν μία τηλεφωνική επικοινωνία χθες διάρκειας 90 λεπτών, ότι «θα υπάρξουν σοβαρές συνέπειες εάν επιμείνει σε αυτό. Ο πρόεδρος. . . είπε στον κ. Πούτιν ότι είναι επιτακτική ανάγκη να βρει μια διαφορετική οδό, να αναστείλει αυτήν την εισβολή, να ακυρώσει αυτήν την εισβολή».

Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών επίσης προειδοποίησε με έντονο τρόπο ότι η Ρωσία διατρέχει τον κίνδυνο να αποπεμφθεί την από την Ομάδα των Οκτώ (G8) πιο ανεπτυγμένων οικονομικά κρατών του πλανήτη εάν η Μόσχα συνεχίσει τη στρατιωτική εισβολή στην Κριμαία.

Ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν «μπορεί να μην φιλοξενήσει τη (σύνοδο) της G8 στο Σότσι, μπορεί μάλιστα να μην είναι καν στους κόλπους της G8 εάν αυτό συνεχιστεί» προέβλεψε ο Κέρι σε συνέντευξή του στο αμερικανικό δίκτυο NBC, στο πλαίσιο ενός κύκλου συνεντεύξεων που έδωσε σε εκπομπές αμερικανικών μέσων ενημέρωσης το πρωί της Κυριακής για το ζήτημα της κρίσης στην Ουκρανία.

«Εάν η Ρωσία θέλει να είναι μία χώρα μέλος της G8, πρέπει να συμπεριφέρεται όπως μία χώρα της G8» είπε ακόμη ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας μιλώντας στο CBS.

«Η G8 και ορισμένοι άλλοι είναι έτοιμοι να φθάσουν στα άκρα για να απομονώσουν τη Ρωσία εξαιτίας αυτής της εισβολής» στην Κριμαία, διεμήνυσε ο Τζον Κέρι, απειλώντας τη Μόσχα με την «επιβολή κυρώσεων» και «οικονομική απομόνωση».

Ωστόσο ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας διαβεβαίωσε ότι «το τελευταίο πράγμα που επιθυμούμε είναι η στρατιωτική επιλογή σε μια τέτοιου είδους κατάσταση. Επιθυμούμε μια ειρηνική διευθέτηση».

Ο εκπρόσωπος τύπου του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ απέφυγε να απαντήσει σήμερα όταν ερωτήθηκε για τις σκληρές εκφράσεις που χρησιμοποίησε ο Τζον Κέρι εναντίον της Ρωσίας.

«Δεν έχω κανένα σχόλιο προς το παρόν» δήλωσε ο Πεσκόφ.

Πηγή "Καθημερινή"



Μαζικό ρεύμα μετανάστευσης από… Τουρκία;

Ενώ η Ελλάδα πεθαίνει δημογραφικά, η επικείμενη απελευθέρωση της διακίνησης των Τούρκων στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δηλαδή η κατάργηση της βίζας, θα σηματοδοτήσει την «ιστορική έφοδο» εκατομμυρίων Τούρκων στην ελληνική επικράτεια, καθώς το ογκώδες πλεονάζον ανθρώπινο δυναμικό που, σύμφωνα με τα τελευταία άκρως ανησυχητικά στατιστικά στοιχεία, συσσωρεύεται στη δυτική Τουρκία, αναζητά απεγνωσμένα ζωτικό χώρο. Παράλληλα, εξελίσσεται βάσει οργανωμένου τουρκικού σχεδίου η αλλοίωση του εγχώριου πληθυσμού, με την εισροή εκατοντάδων χιλιάδων μουσουλμάνων λαθρομεταναστών.

Είναι χαρακτηριστικό πως, σύμφωνα με τα επίσημα τουρκικά στατιστικά στοιχεία, οι περιοχές των ακτών του τουρκικού Αιγαίου αλλά και της Κωνσταντινούπολης παρουσιάζουν τα τελευταία χρόνια μία εκρηκτική πληθυσμιακή αύξηση, η οποία ήδη έχει δημιουργήσει ένα ασφυκτικό περιβάλλον για εκατομμύρια Τούρκων δίπλα στα ελληνικά νησιά.
Η εξέλιξη αυτή σε συνδυασμό με την μεγάλη ελληνική υπογεννητικότητα και την σταδιακή εγκατάλειψη των νησιών του ανατολικού Αιγαίου, χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και χωρίς επαγγελματική προοπτική, ανοίγουν ουσιαστικά τους ασκούς του Αιόλου για την εισβολή στην περιοχή του τουρκικού στοιχείου, σε πρώτη φάση.

Η προοπτική είναι να επεκταθεί η τουρκική παρουσία ακόμα και στην κυρίως Ελλάδα, σύμφωνα και με τα νέο-οθωμανικά οράματα της Άγκυρας. Η Ελλάδα θα είναι η πρώτη χώρα της Ευρώπης που θα πληγεί ανεπανόρθωτα από την κατάχρηση της βίζας για τους Τούρκους, με ολέθριες συνέπειες ακόμα και για την ίδια την ύπαρξή της ως ανεξάρτητη χώρα. Όσον αφορά, δε, τους πανηγυρισμούς για το ότι η Τουρκία υπέγραψε την επαναπροώθηση των λαθρομεταναστών, μάλλον είναι άστοχοι, καθώς η ελευθερία, πλέον, διακίνησης χωρίς κανένα περιορισμό θα εξουδετερώσει ουσιαστικά αυτή την υπογραφή. Πολύ απλά, όλοι οι μουσουλμάνοι να «βαφτιστούν» Τούρκοι και θα μπαίνουν πλέον ελεύθερα στη χώρα μας. Έτσι, τα τουρκικά νέο-οθωμανικά πράματα υλοποιούνται με την προκλητική αδιαφορία της ελληνικής κυβέρνησης για τις τύχες της πατρίδας μας.

Η πληθυσμιακή έκρηξη στα τουρκικά παράλια
Την δραματική αυτή απειλή την τουρκικής πληθυσμιακής εισβολής καταδεικνύουν με τον πιο ανάγλυφο τρόπο τα τελευταία στατιστικά στοιχεία για τον πληθυσμό της δυτικής Τουρκίας, δηλαδή των περιοχών που βρίσκονται απέναντι από τα ελληνικά νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Σύμφωνα με τους πίνακες του ίδιου του τουρκικού υπουργείου Εσωτερικών, ο συνολικός πληθυσμός της Τουρκίας, από 76 εκ. που είναι σήμερα, το 2023 θα φτάσει τα 84…! Ο πληθυσμός της Κωνσταντινούπολης από 14 εκατ. που είναι σήμερα, το 2023 θα φτάσει τα 16,5!!! Ο πληθυσμός της Σμύρνης, του μεγαλύτερου τουρκικού λιμανιού στο Αιγαίο, το 2023 θα φτάσει τα 4 εκατ. Ο πληθυσμός του Αϊδινίου, που βρίσκεται στην περιοχή του Αιγαίου ανατολικά της Σμύρνης, το 2023 θα φτάσει το 1 εκατ. Ο πληθυσμός της Μούγλας, απέναντι από τη Ρόδο, που πριν λίγες δεκαετίες ήταν μία άσημη κωμόπολη, το 2023 θα φτάσει τις 960.000. Ο πληθυσμός της Προύσας, το 2023 θα φτάσει τα 3 εκατ.. Το Ντενιζλί, επίσης στη δυτική Τουρκία, το 2023 θα έχει πληθυσμό 1 εκατ. Η Μαγνησία, δίπλα από τις ακτές του Αιγαίου, θα φτάσει το 2023 το 1,4 εκατ. Το Κοτζαελί, στην ασιατική ακτή της Κωνσταντινούπολης, θα έχει πληθυσμό 2 εκατομμύρια.

Αυτή η καλπάζουσα δημογραφική ανάπτυξη της Τουρκίας είναι σίγουρο πως θα έχει σοβαρότατες πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις στην ευρύτερη περιοχή. Αρκεί να αναλογιστούμε πως οι μελετητές υπολογίζουν ότι, σε λίγα χρόνια, η Τουρκία θα έχει πληθυσμό περίπου 100 εκατομμυρίων, με την πλειονότητά τους κάτω των 25 ετών να αναζητά ενεργά τους δικούς της «ζωτικούς» χώρους επιβίωσης.
Η παραπάνω κατάσταση σχετίζεται άμεσα με τις εξελίξεις στον οικονομικό τομέα, κι εδώ ξεκινούν οι εκφραζόμενοι φόβοι πως, αν η τουρκική οικονομία δεν επιτύχει ικανοποιητικούς ρυθμούς ανάπτυξης τα επόμενα χρόνια, ώστε να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας, οι νέοι της πιθανόν να προσχωρήσουν μαζικά σε εξτρεμιστικά κινήματα, να γίνουν παράνομοι μετανάστες, να πυκνώσουν τις τάξεις της τουρκικής τρομοκρατίας και μαφίας και να μετακινηθούν προς τα δυτικά.

Εδώ έγκειται και ο μεγάλος κίνδυνος να υπάρξει μία τεράστια ροή προς την Ελλάδα, που σίγουρα θα προκαλέσει εκρηκτικά προβλήματα, με άμεση απειλή για την εθνική κυριαρχία της χώρας. Αξιοσημείωτο είναι πως το πρόβλημα αυτό του υπερπληθυσμού, το επισημαίνουν και πολλοί τούρκοι δημοσιογράφοι, οι οποίοι προτείνουν έναν στοιχειώδη έλεγχο των γεννήσεων, ενώ παράλληλα τονίζουν τον μεγάλο κίνδυνο για το εσωτερικό της Τουρκίας από την αλματώδη αύξηση του πληθυσμού στις ανατολικές φτωχότερες επαρχίες, δηλαδή στο τουρκικό Κουρδιστάν.

Ορισμένοι υποστήριξαν πως, βάσει των σημερινών δημογραφικών δεδομένων, στα τέλη της δεκαετίας του 2010 οι Κούρδοι θα αποτελούν ένα πολύ σοβαρό ποσοστό του πληθυσμού της Τουρκίας, προσθέτοντας άλλο ένα αποσταθεροποιητικό ηφαίστειο με απρόοπτες «εκρήξεις».

Μία από τις λύσεις που προτείνονται είναι μία ήπια μορφή αστικοποίησης, δηλαδή ενίσχυση μικρών αστικών κέντρων σε βάρος των μεγαλουπόλεων – τεράτων που έχουν δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια. Παράλληλα, επισημαίνεται ότι ένα από τα μεγαλύτερα λάθη του Σάχη της Περσίας, που οδήγησαν στην πτώση του και στον θρίαμβο του ισλαμισμού, ήταν ο πολύ γρήγορος και χωρίς κατάλληλη υποδομή ρυθμός δυτικοποίησης της χώρας. Αυτός ο ρυθμός είχε δημιουργήσει εστίες κοινωνικής έκρηξης, που οδήγησαν τη χώρα στη αγκαλιά του φανατικού ισλαμισμού. Βασικό, αλλά και πολύ ανησυχητικό στοιχείο αυτής της κατάστασης είναι ότι ο υπερπληθυσμός αυτός χρησιμοποιείται από την ηγετική μερίδα της χώρας για την επεκτατική πολιτική και για την προβολή αξιώσεων, βάσει ιστορικών ανακριβειών, σε γειτονικές χώρες.
Εδώ είναι και το επίμαχο σημείο που μας αφορά άμεσα.

Τα μουσουλμανικά καράβια των λαθρομεταναστών
Η προοπτική να ξεχυθούν στο μέλλον προς τα δυτικά οι όλο και αυξανόμενοι κάτοικοι της γείτονος (μία εξέλιξη που βάζει «φωτιά» στην ήδη παρακμάζουσα δημοσκοπικά χώρα μας), αποτελεί μέρος ενός σχεδίου μετακίνησης μουσουλμάνων λαθρομεταναστών προς την ελληνική επικράτεια, με κύριο στόχο την –από τη δεκαετία του ’90- αλλοίωση του αλληνορθόδοξου εγχώριου πληθυσμού. Έτσι, εκτός από τον πραγματικό κίνδυνο της έλευσης εκατοντάδων χιλιάδων Τούρκων, το πρόβλημα της ολοένα αυξανόμενης ροής λαθρομεταναστών, κυρίως μουσουλμάνων, απειλεί πλέον ανοιχτά με ριζική αλλοίωση του εθνικο-θρησκευτικού χαρακτήρα της Ελλάδας. Ωστόσο, το πρόβλημα παίρνει μία διαφορετική διάσταση καθώς, όπως αποκαλύπτεται (και μάλιστα με πρόσφατα τουρκικά δημοσιεύματα), εμπλέκονται ακόμα και τουρκικές μυστικές υπηρεσίες στη διακίνηση και μεταφορά τους στην ελληνική επικράτεια.

Τα σχέδια αυτά, όπως και τη συμμετοχή των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών, αποκάλυψε πρόσφατα ένα δημοσίευμα της εβδομαδιαίας τουρκικής επιθεώρησης Aksyon (τεύχος 1000, 3-9 Φεβρουαρίου 2014), όπου αποκαλύπτονταν ότι εκατοντάδες χιλιάδες λαθρομετανάστες προωθούνται από οργανωμένο τουρκικό κύκλωμα στον ελληνικό χώρο. Στο δημοσίευμα αυτό αποκαλύπτεται ότι μία από τις μεγαλύτερες τουρκικές μυστικές υπηρεσίες,η JITEM, της τουρκικής στρατοχωροφυλακής, είναι αυτή που μεταφέρει επί καθορισμένων διαδρομών τους λαθρομετανάστες προς την Ελλάδα. Μάλιστα, όπως αποκαλύπτεται στο ίδιο άρθρο, ούτε και η τουρκική ακτοφυλακή δεν έχει δικαίωμα να επέμβει σε αυτές τις επιχειρήσεις μεταφοράς λαθρομεταναστών της JITEM.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει η αποκαλυπτική αυτή έρευνα της τουρκικής επιθεώρησης, κάθε χρόνο περίπου 150.000 λαθρομετανάστες από πολλές μουσουλμανικές χώρες της Ασίας και της Βορείου Αφρικής συγκεντρώνονται στην Τουρκία, κι εκεί, αφού τους αναλάβει η JITEM, προωθούνται βάσει συγκεκριμένων και ελεγχόμενων οδικών διαδρομών προς τις τουρκικές ακτές του Αιγαίου και προς τον Έβρο, με τελικό προορισμό την Ελλάδα και φυσικά το αζημίωτο για τους Τούρκους.
Το οργανωμένο αυτό κύκλωμα άρχισε να λειτουργεί ήδη από το 1993, όταν τα πρώτα κύματα τω λαθρομεταναστών άρχισαν να φτάνουν κατά κύματα στην Τουρκία.
Μετά το 2001 τα κύματα αυτά έγιναν κυριολεκτικά «χείμαρρος» που, αφού διοχετεύονται στο «κανάλι» της τουρκικής μυστικής υπηρεσίας, οδηγούνται με οργανωμένα γκρουπ στα δυτικά για να περάσουν στα ελληνικά νησιά και στη Θράκη με κάθε μέσο. Ένα σημαντικό στρατηγείο της JITEM που έχει την ευθύνη όσων φτάνουν στα τουρκικά παράλια του Αιγαίου για να περάσουν παράνομα στην Ελλάδα, έχει δημιουργηθεί στην πόλη του Αϊδινίου, που βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα ανατολικά της Σμύρνης. Εκεί καταστρώνονται τα τελικά σχέδια για τους λαθρομετανάστες και τα μέσα που θα χρησιμοποιηθούν για να έρθουν στην Ελλάδα, σύμφωνα με τις αποκαλύψεις της Aksyon.

Την ύπαρξη αυτού του στρατηγείου διακομιδής λαθρομεταναστών, καθώς και του άλλου μεγάλου στρατηγείου προώθησης λαθρομεταναστών που βρίσκεται στην Κωσταντινούπολη, έκανε γνωστή στην τουρκική επιθεώρηση ένας πρώην υψηλόβαθμος αξιωματικός της JITEM, ο οποίος φυσικά δεν αποκαλύπτει το πλήρες όνομά του, αλλά εμφανίζεται με τα αρχικά Ε.Α. Ο αξιωματικός αυτός διετέλεσε υπεύθυνος του αρχηγείου του ΑΪδινίου και σήμερα δεν ζει στην Τουρκία. Στα στρατηγεί α αυτά υπάρχει και μία μικρή βιομηχανία παραγωγής πλαστών χαρτιών, με τα οποία συχνά προμηθεύονται οι λαθρομετανάστες, φυσικά με αντίτιμο, για να τα χρησιμοποιήσουν στη συνέχεια όταν περάσουν τα εμπόδια και έρθουν στη χώρα μας (η οποία χαρακτηρίζεται, ούτε λίγο ούτε πολύ, «ξέφραγο αμπέλι»…).

Όπως αναφέρει στις αποκαλύψεις του ο εν λόγω πρώην αξιωματικός της τουρκικής μυστικής υπηρεσίας, από το 2002 έχει οργανωθεί ένας από τους πιο κερδοφόρους κλάδους, και αυτός ήταν η προώθηση των λαθρομεταναστών στην Ελλάδα, που απέφερε μεγάλα οικονομικά οφέλη όχι μόνο για τη JITEM, αλλά γενικότερα για την τουρκική οικονομία. Από το 2005 και μετά, δε, η επιχείρηση οργανώθηκε ακόμα καλύτερα, και όπως ομολόγησε (κι εδώ είναι το καταπληκτικό), ήταν εν γνώσει του ίδιου του Ερντογάν!
Από τότε έχουν χαραχτεί συγκεκριμένοι μυστικοί οδικοί διάδρομοι από τους οποίους περνούν τα κομβόι των λαθρομεταναστών που κατά εκατοντάδες χιλιάδες προωθούνται προς τα δυτικά, με τελικό προορισμό τον «παράδεισο» Ελλάδα.
Στο ίδιο αποκαλυπτικό άρθρο διατυπώνονται και οι συνηθισμένες κατηγορίες κατά της Ελλάδας, ότι δηλαδή διατηρεί στρατόπεδα τρομοκρατών που εκπαιδεύονται για να περάσουν στην Τουρκία.

Τώρα Θράκη, προσεχώς… Trakya!
Εκτός από αυτή την οργανωμένη μετακίνηση συχνά φανατικών μουσουλμάνων λαθρομεταναστών προς την ελληνική επικράτεια, έχουμε και ένα άλλο σημαντικό σχέδιο που εξυφαίνεται εδώ και χρόνια, το οποίο συνίσταται στη συστηματική αλλοίωση του πληθυσμού της ελληνικής δυτικής Θράκης υπέρ των τουρκόφωνων μουσουλμάνων σε συνεργασία με την «τουρκική» μειονότητα της Βουλγαρίας.
Το σχέδιο αυτό άρχισε να εφαρμόζεται από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’90, όταν για πρώτη φορά είχαν ανοίξει τα σύνορα με τη γειτονική Βουλγαρία, όπου υπάρχει ένας πυκνός μουσουλμανικός και τουρκόφωνος πληθυσμός. Στην αρχή έρχονταν στην Δυτική Θράκη τουρκόφωνοι μουσουλμάνοι σαν εποχιακοί εργάτες, για να εργαστούν κυρίως στα μουσουλμανικά αγροκτήματα, ενώ ακόμα και χριστιανοί τους προσλάμβαναν χωρίς να αναλογίζονται την επιδιωκόμενη δημογραφική αλλοίωση της περιοχής.

Τα επόμενα χρόνια άρχισε συστηματική μετανάστευση τουρκόφωνων πληθυσμών από τις νότιες επαρχίες της Βουλγαρίας, όπως το Κίρτζαλι (άτυπη πρωτεύουσα των τούρκων της Βουλγαρίας), Σιούμεν, Τατάρ Παζαρτζίκ κ.α. προς τη δυτική Θράκη, καθώς τα συνοριακά εμπόδια περιορίζονταν όλο και περισσότερο.

Χαρακτηριστικό είναι πως τηλεοπτική εκπομπή της κρατικής τουρκικής τηλεόρασης TRT, με τον τίτλο Biz buradayiz, η οποία προβάλλεται από τον χειμώνα του 2009, όταν αναφέρεται στη μουσουλμανική μειονότητα της δυτικής Θράκης, προβάλλει συστηματικά την πολιτική και εθνοφυλετική ενότητά της με τους τουρκόφωνους πληθυσμούς της νοτίου Βουλγαρίας, με κύριο σκοπό τη μελλοντική ενοποίησή τους σε μία αυτόνομη τουρκόφωνη μουσουλμανική περιοχή, που θα περιλαμβάνει τη δυτική Θράκη και τις νότιες περιοχές της Βουλγαρίας που έχουν τουρκόφωνο πληθυσμό.
Αυτό είναι το παλιό σχέδιο για την δημιουργία ενός ανεξάρτητου τουρκικού κράτους στην περιοχή, που θα ελέγχει και τις διόδους Τουρκίας – Ευρώπης, καθώς και τα μέρη από όπου θα περάσουν οι δύο σημαντικοί ενεργειακοί αγωγοί της περιοχής, δηλαδή ο South Stream και ο Nabuko. Με αυτόν τον τρόπο η Τουρκία επιδιώκει να αποκτήσει τον έλεγχο της αναβαθμιζόμενης γεωστρατηγικά περιοχής, με ανυπολόγιστες συνέπειες στον ενεργειακό τομέα, όπου τα τελευταία χρόνια παίζονται μεγάλα παγκόσμια παιχνίδια γεωοικονομικά και γεωπολιτικά.

Αυτό το κύμα των τουρκόφωνων από βορρά προς νότο αυξήθηκε κατακόρυφα μετά την ένταξη της Βουλγαρίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς και τα τελευταία συνοριακά εμπόδια κατέρρευσαν και υπάρχει πλέον συνεχής επικοινωνία και συντονισμός της δράσης μεταξύ των δύο περιοχών, με απώτερο σκοπό την πλήρη αυτονόμηση και ένωσή τους υπό τη σκέπη της μεγάλης Τουρκίας. Απώτερος σκοπός όλου αυτού του σχεδίου, όπως εκπορεύεται από τους κύκλους της Άγκυρας, είναι να ενωθούν μακροπρόθεσμα και με τους τουρκόφωνους πληθυσμούς των Σκοπίων και του Κοσόβου, ελέγχοντας έτσι όλη την διακλάδωση των ενεργειακών αγωγών της νοτίου Βαλκανικής προς όφελος φυσικά των τουρκικών συμφερόντων.

Η θεωρία του «Ζωτικού Χώρου»
Ένα από τα βασικά επιχειρήματα της Τουρκίας για την προς δυσμάς επέκτασή της, σύμφωνα με τα προκλητικά νέο-οθωμανικά σχέδια του Αχμέτ Νταβούτογλου, είναι η λεγόμενη θεωρία του «Ζωτικού Χώρου». Από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 και λίγο πριν από την εισβολή στην Κύπρο, η Τουρκία για πρώτη φορά είχε αρχίσει να διατυπώνει και να προβάλει τη λεγόμενη θεωρία του «Ζωτικού Χώρου», κυρίως όσον αφορά τον εναέριο χώρο του Αιγαίου, αλλά και σε προέκταση, στη συνέχεια, στα χωρικά ύδατα και τις γκρίζες ζώνες των εκατοντάδων νησιών του Ανατολικού Αιγαίου. Έτσι, ένας από τους κυριότερους λόγους αμφισβήτησης της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας του Αιγαίου που προβάλλει η Τουρκία είναι ότι ασφυκτιά στα σημερινά όρια του FIR Αθηνών. Με αυτό το σκεπτικό έχει επινοήσει τη θεωρία αυτή, που θυμίζει την επεκτατική πολιτική της χιτλερικής Γερμανίας, δηλαδή την άμεση ανάγκη ύπαρξης κάποιου χώρου για να επεκταθεί η αυξανόμενη τουρκική οικονομία, αλλά και η στρατιωτική δραστηριότητα στην περιοχή του Αιγαίου, όπου η Τουρκία ασφυκτιά από τη ραγδαία αυξανόμενη πληθυσμιακή έκρηξη.

Παράλληλα υποστηρίζεται ότι ο ελληνικός εθνικός εναέριος χώρος θα πρέπει να συμπίπτει με τα χωρικά ύδατα, που είναι τα 6 ναυτικά μίλια, άποψη στην οποία βρίσκει συχνά υποστήριξη από την αμερικανική πλευρά. Η θεωρία αυτή του «Ζωτικού Χώρου», ειδικά για τον εναέριο χώρο του Αιγαίου, την οποία υποστηρίζει η Τουρκία, σημαίνει νέα οριοθέτηση των περιοχών FIR και ζωνών έρευνας και διάσωσης στο Αιγαίο.
Κατά την Τουρκία, οι υφιστάμενες διαφορές της με την Ελλάδα πρέπει να επιλυθούν εκτός πλαισίου του Διεθνούς Οργανισμού Πολιτικής Αεροπορίας (ICAO), δηλαδή του διεθνούς δικαίου, αλλά με βάση τις αποκαλούμενες αρχές της «επιείκειας» και της «αμοιβαιότητας». Κι αυτό, διότι οποιαδήποτε διευθέτηση με βάση το διεθνές δίκαιο και τους διεθνείς αεροναυτικούς κανονισμούς του ICAO, θα έχει ως προϋπόθεση την αποδοχή εκ μέρους της Τουρκίας του διεθνούς νομικού καθεστώτος του Αιγαίου, το οποίο η Τουρκία αμφισβητεί. Αυτό σημαίνει ότι, για την περίπτωση των προτεινόμενων από την Τουρκία λύσεων, το διεθνές νομικό καθεστώς του Αιγαίου (όρια FIR, ζωνών έρευνας και διάσωσης και όρια εθνικού εναέριου χώρου) θεωρείται ανοιχτό προς διαπραγμάτευση.

Με όλα αυτά αντιλαμβάνεται κανείς πόσο εγκληματική είναι η πολιτική των μνημονιακών κυβερνήσεων στην οικονομική αφαίμαξη της πατρίδας μας, που αποθαρρύνει τους Έλληνες από την τεκνοποίηση, αυξάνοντας σε ανησυχητικό βαθμό την υπογεννητικότητα. Φτάσαμε στο έσχατο σημείο οι θάνατοι να είναι περισσότεροι από τις γεννήσεις… Αλήθεια, θα θελήσουμε να αυτοκτονήσουμε ως λαός και ως έθνος, χωρίς να προβάλουμε καμία αντίσταση στην πληθυσμιακή έκρηξη που πλησιάζει σαν τυφώνας από τα ανατολικά μας σύνορα, 200 σχεδόν χρόνια μετά το 1821;

Περιοδικό Hellenic Nexus, τ. Μάρτιος 2014




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Μέχρι που μπορεί να φτάσει η κρίση στην Ουκρανία; Με εντεινόμενη ανησυχία παρακολουθεί η ανθρωπότητα τις δραματικές εξελίξεις. Η κατάσταση είναι συγκεχυμένη, την ώρα που ο νέος Ουκρανός υπουργός εξωτερικών Andrii Deshchytsia  ζητά ανοιχτά τη συνδρομή του ΝΑΤΟ, της ΕΕ αλλά και των ΗΠΑ.
Σύμφωνα με τα τηλεγραφήματα των μεγάλων πρακτορείων, η Ουκρανία ζήτησε από την ΕΕ, τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ να εξετάσουν όλους τους πιθανούς μηχανισμούς που θα διασφαλίσουν την εδαφική ακεραιότητα της χώρας. Άγνωστο και το τι μπορεί να ειπώθηκε στην μακρά και κρίσιμη τηλεφωνική συνομιλία του Αμερικανού προέδρου Ομπάμα με τον Ρώσο ομόλογό του Πούτιν. Η Μόσχα εκτιμά ότι έχει κάθε δικαίωμα να αναπτύξει στρατεύματα στην ουκρανική επικράτεια για να προστατεύσει το ρωσόφωνο πληθυσμό και τα συμφέροντά της. Οι ρωσικές δυνάμεις ενεργοποιούνται όχι μόνο στην περιοχή της Κριμαίας αλλά σε ολόκληρη την ανατολική Ουκρανία.

Ρωσικά υποβρύχια πλέουν ανοιχτά της Σεβαστούπολης, ενώ άλλες πληροφορίες κάνουν λόγο για ανθυποβρυχιακά σκάφη. Ρώσοι πεζοναύτες καταλαμβάνουν στρατηγικά σημεία στην Κριμαία, ενώ η Μόσχα έθεσε σε κατάσταση "πορτοκαλί" συναγερμού ακόμα και τις πυρηνικές της δυνάμεις, με διασπορά των αυτοκινούμενων πυρηνικών διηπειρωτικών όπλων της στα προκαθορισμένα σημεία εκτόξευσης.

Από την ανακοίνωση που εκδόθηκε από το Κρεμλίνο μετά την μαραθώνια τηλεφωνική επικοινωνία Πούτιν-Ομπάμα το βράδυ του Σαββάτου, προτού ξεκινήσει το έκτακτο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, προκύπτουν δύο σημαντικά στοιχεία: Οι δύο πρόεδροι -σύμφωνα με τη ρωσική πλευρά- συζήτησαν διεξοδικά την κατάσταση στην Ουκρανία. Απαντώντας στην ανησυχία του Ομπάμα για την πιθανότητα επέμβασης των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων σε ουκρανικό έδαφος, ο Βλαντίμιρ Πούτιν επισήμανε τις προκλητικές και εγκληματικές ενέργειες των υπερεθνικιστών, που στην ουσία υποστηρίζονται από την σημερινή μεταβατική κυβέρνηση στο Κίεβο. Ο Ρώσος πρόεδρος έκανε λόγο για πραγματική απειλή για τις ζωές και την ακεραιότητα των Ρώσων πολιτών και των συμπατριωτών τους που βρίσκονται στην Ουκρανία. Ο Βλαντίμιρ Πούτιν επισήμανε ότι σε περίπτωση περαιτέρω κλιμάκωσης της βίας στην ανατολική Ουκρανία και στην Κριμαία, η Ρωσία διατηρεί το δικαίωμα να προστατεύσει τα συμφέροντά της και τον ρωσόφωνο πληθυσμό αυτών των περιοχών.

Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Μπαράκ Ομπάμα συνομίλησε για την κρίση στην Ουκρανία επίσης με την καγκελάριο της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ και τον πρόεδρο της Γαλλίας Ολάντ. Στην ανακοίνωση του Λευκού Οίκου, ο πρόεδρος των ΗΠΑ εξέφρασε τη βαθύτατη ανησυχία του σχετικά με την ''ξεκάθαρη παραβίαση της ουκρανικής κυριαρχίας και εδαφικής ακεραιότητας'', και καταδίκασε τη στρατιωτική επέμβαση της Ρωσίας στα ουκρανικά εδάφη. Ο Αμερικανός πρόεδρος διεμήνυσε στον Βλάντιμιρ Πούτιν πως αν η Ρωσία ανησυχεί για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ζουν οι Ρώσοι στην Ουκρανία, ο ενδεδειγμένος τρόπος για να εκφράσει την αγωνία του είναι μόνο η ειρηνική και άμεση συνομιλία με την ουκρανική κυβέρνηση, με την ενίσχυση διεθνών παρατηρητών υπό την αιγίδα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών ή του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ).

Την ίδια ώρα, σε τηλεφωνική συνομιλία που είχε ο Βλάντιμιρ Πούτιν με τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ, Μπαν Κι Μουν, δήλωσε πως η Ρωσία δεν μπορεί να μείνει στο περιθώριο, τονίζοντας πως θα εφαρμόσει τα αναγκαία μέτρα στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου για να αποφευχθεί η περαιτέρω κλιμάκωση της κρίσης στην Ουκρανία. Ο γενικός γραμματέας σε ανακοίνωσή του, έπειτα από την επικοινωνία του με τον Ρώσο πρόεδρο, διευκρίνισε πως του τόνισε ότι παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις στην Ουκρανία, εκφράζοντας την ανησυχία του για τα πρόσφατα γεγονότα. Επεσήμανε πως είναι κρίσιμο να επανέλθει η ηρεμία και να ακολουθήσει η αποκλιμάκωση της κρίσης, ώστε να επικρατήσει η ψυχραιμία και ο διάλογος, ο οποίος πρέπει να αποτελέσει μοναδικό εργαλείο για τον τερματισμό της κρίσης.

Έρχονται κρίσιμες ώρες για την παγκόσμια ασφάλεια, αν δεν υπάρξει αποκλιμάκωση, και αυτό είναι το μόνο βέβαιο αυτή την ώρα...

Πηγή ΕΛΚΕΔΑ

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Αμερικανοτουρκικά και Ασφάλεια στη Μεσόγειο

Στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις συμβαίνει κάτι για το οποίο δεν καταγράφεται προηγούμενο στην μεταπολεμική εποχή, από τότε δηλαδή που οικοδομήθηκε η μέχρι σήμερα προνομιακή στρατηγική σχέση ανάμεσα σε Ουάσινγκτον και Άγκυρα.
Την περίοδο αυτή βρίσκεται σε εξέλιξη  και κλιμακώνεται μια συντονισμένη επίθεση κατά της τουρκικής κυβέρνησης που επικροτείται από την αμερικανική κυβέρνηση. Kαι είναι το τελευταίο, η σιωπηρή συναίνεση και ενθάρρυνση της αμερικανικής κυβέρνησης προς την κατεύθυνση αυτή, που είναι πρωτόγνωρο και χωρίς προηγούμενο. Το ερώτημα είναι τι σηματοδοτεί και αν σηματοδοτεί το οτιδήποτε θετικό η εξέλιξη αυτή για τη Μεσόγειο και για εμάς, ειδικά.

​Η υπό εκδήλωση επίθεση άρχισε “ασυντόνιστα” από το 2003 με αφορμή την άρνηση της πρωτοεκλεγμένης τότε κυβέρνησης των ισλαμιστών του Ερντογάν (που τότε δεν τους χαρακτήριζαν έτσι αλλά διαφορετικά και έχει αυτό τη σημασία και σημειολογία του) να επιτρέψει τη χρήση του τουρκικού εδάφους για την προγραμματισμένη διμέτωπη αμερικανική επίθεση που στόχευε στην ανατροπή του ιρακινού κοσμικού δικτάτορα Σαντάμ Χουσείν. Η απαγόρευση αυτή είχε και τη σύμφωνη γνώμη και ενθάρρυνση των Κεμαλιστών, που έχει και αυτό τη σημασία του για την εξέλιξη των πραγμάτων.

​Τα τελευταία 3-4 χρόνια η επίθεση κατά της τουρκικής κυβέρνησης άρχισε να συντονίζεται και να κλιμακώνεται με αφορμή ένα επιπρόσθετο γεγονός. Αυτό ήταν η ρήξη μεταξύ των παραδοσιακών συμμάχων Ισραήλ και Τουρκίας, η οποία άρχισε να λαμβάνει δυναμικές διαστάσεις τα έτη 2009 και 2010 με αφορμή δυο διεθνούς εμβέλειας επεισόδια.

Το πρώτο, του 2009, έγινε στην ετήσια σύναξη της παγκόσμιας ελίτ στο Νταβός της Ελβετίας.  Εκεί ο Τούρκος Πρωθυπουργός Ερντογάν διέκοψε, υστερόβουλα και απότομα, ένα διεθνές πάνελ ζητώντας “ένα λεπτό” για να κατηγορήσει τον συμμετέχοντα στο πάνελ Πρωθυπουργό του Ισραήλ Σιμόν Περέζ και τη χώρα του ως “δολοφόνους” των Παλαιστινίων. Το άλλο, πιο γνωστό, έγινε ένα χρόνο αργότερα. Ήταν το  αιματηρό επεισόδιο κατά του υπό τουρκικής ηγεσίας στολίσκου “Μαβί-Μαρμαρά”, που αποπειράθηκε ανεπιτυχως να σπάσει τον Ισραηλινό θαλάσσιο αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας, που ήλεγχε η Ισλαμιστική Παλαιστινιακό  Οργάνωση Χαμάς την οποία η Ουάσινκτον θεωρεί τρομοκρατική οργάνωση.

​Τα επεισόδια του 2009 και του 2010, αν και σοβαρότατα δεν φαινεται να ήταν αρκετά από μόνα τους για να οδηγήσουν στην υπό εξέλιξη συντονισμένη επίθεση. Όμως ειδικά μετά το 2010 καταγράφεται και τεκμηριώνεται μια ανταγωνιστική και αυξανόμενα εχθρική πολιτική της τουρκικής κυβέρνησης εναντίον πολύ συγκεκριμένων και υψηλής σημασίας αμερικανικών συμφερόντων που άπτονται της ασφάλειας των ΗΠΑ. Παρόμοιες συμπεριφορές έχουμε και εναντίον του Ισραήλ. Στην περίπτωση του Ισραήλ, ο ανταγωνισμός και η εχθρότητα εκφράζονται και με ακραίες λεκτικές διατυπώσεις που δεν μπορούν να ερμηνευθούν παρά μόνο ως χυδαίος αντισημιτισμός.

​Οι μεταπολεμικές σχέσεις της Άγκυρας με τη Δύση, αλλά κυρίως με Ουάσινγκτον και Τελ Αβίβ, ποτέ δεν υπήρξαν “ομαλές”. Ωστόσο, οι όποιες “ανωμαλίες” -που υπήρξαν αμέτρητες- τύχαιναν διαχείρισης και πάντοτε επωφελία (και χωρίς σχεδόν εξαίρεση) των όποιων τουρκικών αιτημάτων ή ακριβέστερα, απαιτήσεων. Αυτό συνέβαινε και στις σχέσεις της Τουρκίας με το ευρύτερο δυτικό στρατόπεδο. 
Οι λόγοι ήταν δύο:
Ο πρώτος αφορούσε στον μεταπολεμικό ρόλο της Τουρκίας στους σχεδιασμούς της Δύσης (και του Ισραήλ) σε στρατηγικό επίπεδο. Συνυφασμένος με τη θεώρηση αυτή υπήρξε και ο ρόλος της Τουρκίας ως κοσμικού και οικονομικού “μοντέλου” προς μίμηση από μη δυτικές και μουσουλμανικές χώρες.
Ο δεύτερος λόγος αφορούσε σε μια δυτική μυθοπλασία ότι  και αντίθετα με όλους τους υπόλοιπους λαούς και έθνη του πλανήτη, οι Τούρκοι είχαν ξεχωριστή “περηφάνια”, η οποία δε δεχόταν μύγα στο σπαθί της από κανέναν και από πουθενά. Σε όλες λοιπόν τις περιπτώσεις τριβών ή προβλημάτων με την Τουρκία, οι δυτικοί σύμμαχοί της και μαζί το Ισραήλ, έπρεπε να υποχωρούν, μην τυχόν και θιγεί η μοναδική στον κόσμο  περηφάνια των Τούρκων, οδηγώντας έτσι  σε απρόσμενες εξελίξεις, ακόμα και αυτή την καθεαυτή “φυγή” ή “έξοδο” της Τουρκίας από το δυτικό στρατόπεδο. Βάσει της παραπάνω λογικής επινοήθηκε μάλιστα και η φράση “who lost Turkey?” που υποδήλωνε καταστρεπτικές συνέπειες για τη Δύση και το Ισραήλ εάν η Τουρκία δε συνέδραμε το δυτικό στρατόπεδο ή ακόμα, χειρότερα, εάν συνασπίζετο με το αντίπαλο. Τότε το Σοβιετικό, σήμερα αυτό του ισλαμικού εξτρεμισμού.

Ως αποτέλεσμα των παραπάνω και ​όπως προκύπτει εκ των πραγμάτων, η Τουρκία υπήρξε συγκριτικά αλλά και σε απόλυτους αριθμούς (εάν αθροισθούν όλα τα ποσά) ο μεγαλύτερος αποδέκτης οικονομικής και στρατιωτικής βοήθειας από τη Δύση από οποιαδήποτε άλλη χώρα. Μπορεί η θέση αυτή να ξενίζει. Όμως επί του προκειμένου η συνολική βοήθεια που εισέπραξε η Τουρκία μεταπολεμικά ξεπερνά ακόμη και αυτή που δόθηκε στο Ισραήλ από τις ΗΠΑ και τους Δυτικούς. Μάλιστα στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου η Τουρκία υπήρξε και ο μεγαλύτερος αποδέκτης σοβιετικής βοήθειας έξω από το σοβιετικό μπλοκ!

​Κοντολογίς, η Τουρκία υπήρξε η πιο κακομαθημένη (spoiled) σύμμαχος του δυτικού στρατοπέδου μέχρι πρόσφατα. Βέβαια και επειδή όπως χαρακτηριστικά έγραφε σε διπλωματικό μήνυμά του Ισραηλινός πρέσβης με έδρα την Άγκυρα “οι Τούρκοι έχουν πάντα δίκιο”, η τουρκική συμπεριφορά αντιστοιχούσε σε αυτή ακριβώς την αντίληψη. Το 1979, εν μέσω μιας ακόμη οικονομικής κρίσης που θα οδηγούσε όπως και οι δύο προηγούμενες στο τρίτο πραξικόπημα του 1980, Τούρκος πρώην Πρωθυπουργός δήλωνε ευθαρσώς σε αμερικανό αξιωματούχο, “πρέπει να πληρώνετε τους λογαριασμούς μας διότι μας έχετε ανάγκη”!

​Αυτή ακριβώς η νοοτροπία εκδηλώθηκε το 2003, όταν οι σύμμαχοι τους Αμερικανοί ζήτησαν να χρησιμοποιήσουν τις στρατιωτικές υποδομές της Τουρκίας (που όλες οικοδομήθηκαν και εξοπλίστηκαν με αμερικανικούς πόρους, όπως και ο τουρκικός στρατός) για την επίθεση εναντίον του Σαντάμ. Η άρνηση των Τούρκων ακύρωνε στη πράξη την για δεκαετίες μεταπολεμική στρατηγική συμμαχία μεταξύ Ουάσινγκτον και Άγκυρας. Για να συναινέσουν οι Τούρκοι το 2003 απαίτησαν ένα ποσό της τάξης των 95 δις δολαρίων, για να “υποχωρήσουν” στα 30, απαιτώντας ταυτόχρονα τουρκικές λύσεις σε κυπριακό και κουρδικό. Οι Αμερικανοί τους προσέφεραν 6 δις, την Κύπρο με τη μορφή του Σχεδίου Ανάν, όχι όμως υποχωρήσεις στο κουρδικό. Οι Τούρκοι έμειναν ανικανοποίητοι και αρνητικοί.  Η κυβέρνηση Ομπάμα, αγνόησε επιδεικτικά αυτή την τουρκική στρατηγική ανυποληψία, υποστηρίζοντας μάλιστα οτι μόνο οι Τούρκοι δέν έφταιξαν το 2003 και οτι η άρνηση τους τότε ωφείλετο σε “παρεξήγηση” και μόνο! Ομπάμα και Ερτογάν έγιναν και “φιλαράκια” με τον πρώτο να χαρακτηρίζει, μέχρι πρόσφατα, τον νεοσουλτάνο της Άγκυρας ως ενα απο τους πιο σημαντικούς του ξένους “συμβουλάτορές”του!

​Κάτι χειρότερο, απο πλευράς νοοτροπίας, χαρακτήριζε  και τις σχέσεις του Ισραήλ με την Άγκυρα τόσο στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου όσο και μεταψυχροπολεμικά. Οι σχέσεις αυτές υπήρξαν σχέσεις μονοδρομικές. Ήταν σχέσεις χωρίς αμοιβαιότητα. Απλά ήλπιζαν οι Ισραηλινοί οτι οι Τούρκοι, μουσουλμάνοι μεν αλλά όχι Άραβες, δεν θα στρέφοντο εναντίον τους. Δεν είναι οτι τους φοβούνται, οπως αποδειχθεί με το “Μαβι Μάρμαρα”. Αλλά δεν ήθελαν και αυτούς απέναντι τους.

Βάσει του παραπάνω σκεπτικού, Ισραήλ και οι ΗΠΑ υποστήριξαν διαχρονικά τις τουρκικές θέσεις σε όλα τα επίπεδα της ελληνο-τουρκο-κυπριακής αντιπαράθεσης παραχωρώντας στη πράξη δικαίωμα “βέτο” στη ´Αγκυρα. Μία απο τις πιό καταλυτικές συνέπειες της εργαλειακά στρατηγικής αυτής αντίληψης ηταν η επιτυχημένη υλοποίηση μιας εκλεπτυσμένης προπαγάνδας που κατέληξε στον εξαγνισμό της Τουρκικής επιδρομικής πολιτικής και της συνεχιζόμενης στρατιωτικής κατοχής εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Σήμερα βλέπουμε την συντονισμένη επίθεση έναντι στη τουρκική κυβέρνηση να εκδηλώνεται στίς ΗΠΑ απο κρίσιμους φορείς και άτομα και με τέτοιες μορφές που δεν επιτρέπουν στη αμερικανικη κυβέρνηση να την αγνοήσει.  Έχουμε π.χ. πολύ επικριτικά κείμενα σε περίοπτα περιοδικά γνώμης για ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, όπως τα Foreign Policy και Foreign Affairs, ειδικά το τελευταίο που φιλοξενεί στη τελευταία έκδοση του κείμενο άκρως αρνητικό για την όπως την χαρακτηρίζει “μη φιλική” προς τις ΗΠΑ Τουρκία, ζητώντας απο την αμερικανική κυβέρνηση να αντιδράσει ανάλογα. Ειδική αναφορά πρέπει να γίνει στις θεματικές που επιλέγονται για να ασκηθεί κριτική, όπως αυτή της τρομοκρατίας. Ειδικά στο ζήτημα αυτό η Τουρκία κατηγορείται, με παράθεση  πληθώρας στοιχείων, οτι ουσιαστικά υποθάλπει την ισλαμική τρομοκρατία κατά των ΗΠΑ και του Ισραήλ, ακόμη και οτι είναι ενεργά συμμέτοχη σε τρομοκρατικές πράξεις. Τέλος, και εδώ εχουμε την απόλυτη απόδειξη του συντονισμού και της κλιμάκωσης, αναφορά πρέπει να γίνει και στη ομαδική επιστολή καταγγελίας προς των Πρόεδρο Ομπάμα για τη Τουρκία ημερ. 20 Φεβρουάριου που φέρει 84 επιγραφές. Μόνο άτομα που είναι απόλυτα ταυτισμένα με τη Τουρκία ή είναι στη δούλεψη της απουσιάζουν. Ο κατάλογος είναι πραγματικά εντυπωσιακός για το ειδικό βάρος του κάθε ατόμου ξεχωριστά σε ζητήματα εξωτερικης πολιτικής και ασφάλειας. Εντυπωσιακό είναι και το γεγονός οτι συμπεριλαμβάνονται άτομα που εκθείαζαν τη Τουρκία με ψύλλου πήδημα και υπήρξαν διαχρονικά νεροκουβαλητές της.

Ολοκληρώνοντας επανα-υπογραμμίζω οτι αυτό που συμβαίνει στις αμερικανό-τουρκικές σχέσεις είναι χωρίς προηγούμενο. Διατηρώ ωστόσο σοβαρούς ενδοιασμούς κατα πόσο η εξέλιξη αυτή σηματοδοτεί και σοβαρή αναθεώρηση της αμερικανικής πολιτικής έναντι της Τουρκίας, επωφελία της ειρήνης και σταθερότητας στην περιοχή μας και στη Μεσόγειο. Και ο λόγος είναι απλός. Γίνεται λάθος διάγνωση του προβλήματος διότι προσωποποιείται στον ισλαμιστή Ερτογάν και τον άμεσο περίγυρο του. Δεν είναι έτσι. Το πρόβλημα δεν είναι συγκυριακό και δεν θεραπεύεται με την αποδόμηση του Ερτογάν και την αντικατάσταση του, φέρει πείν, απο τον φερόμενο ως μετριοπαθή και σημερινό πρόεδρο Γκούλ. Το πρόβλημα με την Τουρκία είναι δομικό και απορρέει απο την ανελεύθερη φύση, και τον ολοκληρωτισμό το τουρκικού κράτους και της στρατογραφειοκρατικής ελίτ που το εξυπηρετεί και εξυπηρετείται. Είδαμε όλοι την ταχύτητα με την οποία το κεμαλικό “βαθύ κράτος”, το derin devlet, έγινε ισλαμικό. Απο το κεμαλισμό, που δεν ηταν παρά η τουρκική εκδοχή του φασισμού και που ανδρώθηκε  την εποχή του αντιγράφοντας το, φθάσαμε γραμμικά στον Ερντογάν, που δεν είναι παρά η ισλαμική εκδοχή του ιδίου φαινομένου με θρησκευτικό μανδύα. Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα!

Το Ισραήλ γνωρίζει καλύτερα και κατανοεί ή πρέπει, το υπαρξιακό για αυτό κίνδυνο που προκύπτει απο μια “κεμαλο-ισλαμική σύνθεση”. Είναι ό ίδιος  ακριβώς κίνδυνος που επιβουλεύεται και τη δική μας ύπαρξη. Αυτό που χρειάζεται η περιοχή της Μεσογείου είναι ένα αντί-ηγεμονικό υποσύστημα ασφαλείας και όχι την αντικατάσταση ενός αυταρχικού και ματαιόδοξου ηγεμόνα που θέλει να βγεί απο το “μαντρί” με ένα μέσα απο το μαντρί, αλλά και πάλι εκφραστή των παθογενειών και φασιστικων νοοτροποιών του τουρκικού κράτους.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου