Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

10 Ιουλ 2012


Μερικοί από μάς πιστεύουμε λανθασμένα πως άν πουλήσουμε ένα κομμάτι της κρατικής περιουσίας θα “γλυτώσουμε” τους εαυτούς μας από παραπάνω περικοπές σε μισθούς και συντάξεις ή θα μειωθεί κάπως η υπερφορολόγηση και θα ελαφρύνουν τα βάρη στην πλάτη μας…

Μακάρι να ήταν έτσι… Όμως έχει αποδειχθεί το αντίθετο…

Αν θέλανε να λάβουν μέτρα ώστε να μας ελαφρύνουν φόρους ή να διατηρήσουν τους μισθούς και τις συντάξεις στο σημερινό έστω επίπεδο, θα φρόντιζαν να υιοθετήσουν μέτρα από τα προγράμματα των άλλων κομμάτων ἠ θα δέχονταν στο Μνημόνιο Ι το δάνειο από την Ρωσσία ή την Κίνα ή δεν θα μας έμπαζαν με κανένα τρόπο στο ΔΝΤ όπως κάνει σήμερα η Ιταλία και η Ισπανία.

Όμως δεν έχουν αυτό το σχέδιο… Το σχέδιό τους είναι να υπερχρεώσουν γιά να ξεπουλήσουν και να ξαναυπερχρεώσουν για να υποδουλώσουν την χώρα.

Αυτό, εδώ είμαστε όλοι και θα το δούμε…

Μετά από τις αποκρατικοποιήσεις δεν θα υπάρχουν έσοδα στο κράτος και οι μισθοί και οι συντάξεις θα υποστούν νέες μειώσεις…

Ας μην χαιρόμαστε που κάποιοι υπερχρεωμένοι (εξεπίτηδες από αυτούς τους ίδιους) οργανισμοί ξεπουλιώνται μαζί με άλλους υγιέστατους αντί πινακίου φακής… Πίσω έρχεται και η δική μας εξαθλίωση.

Αυτοί που θέλουν να ξεπουλήσουν τις ΔΕΚΟ, να πάνε να πουλήσουν τα χωράφια των πατεράδων τους κι όχι την Ελλάδα και την περιουσία της που ανήκει στους Ελληνες…

Και αν είναι υπερχρεωμένες οι ΔΕΚΟ αυτοί που τις υπερχρέωσαν να τους δημεύσουν την περιουσία!!!

Γιατί τις ΔΕΚΟ δεν τις υπερχρέωσαν οι “παχυλοί” δήθεν μισθοί των υπαλλήλων τους αλλά η ληστείες που αυτοί έκαναν σε αυτές…

Δεν μπορεί η ΔΕΗ για παράδειγμα μέχρι το 2009 να έχει πλεόνασμα 150 εκατ. ευρώ με διπλάσιους μισθούς προσωπικού και σήμερα με τους μισθούς πετσοκομένους κατά 50% να είναι ελλειματική κατά 750 εκατ. ευρώ…

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΣ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΞΕΣΗΚΩΘΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΦΥΓΕΙ Η ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ… ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ!!!


Έκπληξη δημιούργησε η πολύ σκληρή δευτερολογία του πρωθυπουργού, χθες λίγο πριν τα μεσάνυχτα και την ψηφοφορία για τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης

Γράφει ο Μενέλαος Τασιόπουλος

Έχοντας στοχοποιήσει τον ΣΥΡΙΖΑ, αξιωματική αντιπολίτευση πλέον και προσωπικά τον επικεφαλής του Α. Τσίπρα, ο Α. Σαμαράς, σε ένα σημείο μάλιστα της διαδικασίας που από τον Κανονισμό της βουλής δεν υπάρχει απάντηση από την άλλη πλευρά, θύμισε έντονα την προεκλογική τακτική της Ν.Δ, μετά το «στραπάτσο» της 6ης Μαΐου, ενόψει των εκλογών της 17ης Ιουνίου. Εκείνα τα κηρύγματα «αντικομουνισμού», σε κλίμα 1950, που προεξοφλούσαν εθνικό διχασμό και μαζεύτηκαν ευτυχώς στην συνέχεια, όταν υπολογίσθηκε το κόστος μιας τέτοιας καμπάνιας από το επιτελείο της Ν.Δ.

Μπορεί τα περί παραπομπής στη Δικαιοσύνη όσων εμπλακούν σε παραχωρήσεις και σκανδαλώδεις συμβάσεις αποκρατικοποιήσεων, που εκτόξευσαν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και των Ανεξάρτητων Ελλήνων, να «θέρμαναν» το κλίμα, όμως η απάντηση μια συγκροτημένης κυβέρνησης συνασπισμού, είναι ότι οι διαδικασίες θα είναι τόσο άψογες και η κατεύθυνση των αποκρατικοποιήσεων τόσο μελετημένη κι ορθή σε σχέση με το δημόσιο και εθνικό συμφέρον, ώστε κανείς από τους εμπλεκόμενους δεν θα ανησυχήσει για παραπομπή στη Δικαιοσύνη, αλλά ούτε η αντιπολίτευση θα μπορέσει να στοιχειοθετήσει υπόνοιες και πολύ περισσότερο κατηγορίες.

Ο κ. Σαμαράς, όμως με προετοιμασμένη μάλιστα ομιλία, προτίμησε να δώσει το στίγμα της απόλυτης πόλωσης με τους διαφωνούντες στις επιλογές της κυβέρνησης συνασπισμού, της τρόικας και του Βερολίνου. Απευθυνόμενος στον Α. Τσίπρα, ως αιχμή του δόρατος των αντιμνημονιακών δυνάμεων, μίλησε για «αβανταδόρους του λόμπι της δραχμής», χρησιμοποίησε χαμηλού επιπέδου και πλήρους εμπάθειας προσωπικές νύξεις, ότι «εδώ δεν είναι 15μελές σχολείου» και εν γένει έδωσε την προοπτική της απόλυτης σύγκρουσης στο εσωτερικό της κοινωνίας και του έθνους από τον Σεπτέμβριο.

Μάλιστα, και αυτό επίσης είναι αξιοσημείωτο, ο κ. Σαμαράς, χωρίς να προκληθεί έκανε προσωπικές αναφορές στη ΓΕΝΟΠ και «πέταξε το γάντι» της αντιπαράθεσης με τον προβεβλημένο συνδικαλιστή Φωτόπουλο, χωρίς από τις διαρροές του οικονομικού επιτελείου να διαφαίνεται ότι η αποκρατικοποίηση της ΔΕΗ συγκαταλέγεται στο πρώτο κύμα αποκρατικοποιήσεων. Πέραν αυτού είναι μάλλον ατυχές, να επιλέγεται η σύγκρουση με τη ΓΕΝΟΠ, με δεδομένο ότι είναι πολύ γνωστό το ενδιαφέρον των Γερμανών, να «βάλουν στο χέρι», χωρίς κόστος τις καλύτερες μονάδες της ΔΕΗ και τον ελληνικό λιγνίτη.

Αυτά δείχνουν ότι στο Μαξίμου και αφού δεν γίνεται εφικτή η επαναδιαπραγμάτευση των Μνημονίων, όχι με ευθύνη της νέας ελληνικής κυβέρνησης, αλλά εξαιτίας του δογματισμού και του παραλογισμού του Βερολίνου και της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών, επιλέγεται ως τακτική η ακραία πόλωση στο εσωτερικό της Ελλάδας.

Στο μέτωπο των απεθνικοποιήσεων και σε συνδυασμό με την εκτέλεση των εφαρμοστικών νόμων του Μνημονίου, η κυβέρνηση δείχνει να μην φοβάται να προκρίνει τον διχασμό και την ακραία σύγκρουση, αντί να διατηρήσει μια ψύχραιμη στάση, όπου με επιχειρήματα και διάλογο να επιχειρήσει την βελτίωση των δημόσιων οικονομικών, την καλύτερη αξιοποίηση της κρατικής περιουσίας, των δικτύων και των εταιρειών, την αναβάθμιση της λειτουργίας των δημοσίων υπηρεσιών και την έξοδο της ελληνικής αγοράς από το απόλυτο αδιέξοδο των Μνημονίων.

Η νεοφιλελεύθερη- φεντεραλιστική Ν.Δ, τα απομεινάρια του ΠΑΣΟΚ της τρόικας, των φόρων και των Μνημονίων και η Αριστερά της Ρεπούση, θα πρέπει να το ξανασκεφθούν, πριν τελειώσει το καλοκαίρι. Αν επιλέξουν τον δρόμο του εθνικού διχασμού, ανάμεσα σε μνημονιακές και αντιμνημονιακές δυνάμεις, ευρωπαϊκές ή ευρωσκεπτικιστικές, διεθνιστές αγοραίους και νέο- εθνικούς Κεϋνσιανούς, το αποτέλεσμα θα είναι δραματικό. Θα έχουν βάλει φωτιά στη πυριτιδαποθήκη, της οργισμένης και σε απόγνωση ελληνικής κοινωνίας. Τα φαινόμενα αυταρχισμού, αλαζονείας και προκλήσεων από την πλευρά τους θα τους οδηγήσουν στο να χαρακτηρισθούν η «τρίτη κατά σειρά κατοχική κυβέρνηση». Η νομιμοποίησή τους θα καταρρεύσει και ένα πολυεπίπεδο και πολύμορφο πολιτικό, κοινωνικό και ιδεολογικό «εθνικό αντάρτικο»- πέρα του διαχωρισμού Δεξιάς και Αριστεράς- θα ζητά απελευθέρωση της Ελλάδας, από τον Γερμανικό- ευρωπαϊκό ζυγό και επιστροφή σε Ελληνική Διοίκηση, ακόμη και εκτός ευρώ.

Με μαθηματική ακρίβεια το «αντάρτικο» θα επικρατήσει και αυτοί θα επιβαρυνθούν με την ευθύνη ότι αιματοκύλισαν την Ελλάδα, για να εξυπηρετήσουν την υπό σύσταση Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους και τις νέο-οθωμανικές φιλοδοξίες της Τουρκίας του Ισλάμ. Ο καθένας αναλαμβάνει τις ευθύνες του...


Το κόμμα του Πούτιν, «Ενιαία Ρωσία», κατέθεσε στη Βουλή νομοσχέδιο, το οποίο προτείνει την πλήρη αλλαγή του καθεστώτος που διέπει τις μη κερδοσκοπικές οργανώσεις που ασκούν πολιτική δραστηριότητα στη Ρωσία, αλλά χρηματοδοτούνται από το εξωτερικό.
Οι βουλευτές επιμένουν στην ανάγκη δημιουργίας ενός ειδικού μητρώου για όλους τους οργανισμούς, οι οποίοι χρηματοδοτούνται από το εξωτερικό, και κατά τους συντάκτες του νομοσχεδίου, αποτελούν στην ουσία «ξένους πράκτορες». Ωστόσο, ο όρος αυτός δεν υπονοεί κατασκοπευτική δραστηριότητα και μετάδοση ευαίσθητων πληροφοριών, αλλά ότι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο εξυπηρετούν τα συμφέροντα άλλου κράτους.
Αν το νομοσχέδιο εγκριθεί, οι «ξένοι πράκτορες» θα έχουν την υποχρέωση να υποβάλλονται σε ετήσιο λογιστικό έλεγχο, και να δημοσιεύουν κάθε έξι μήνες απολογισμό. Το νομοσχέδιο προβλέπει επίσης, τη δυνατότητα διεξαγωγής εκτάκτων ελέγχων, αιτία για την οποία θα μπορούν να είναι καταγγελίες πολιτών ή δημοσιεύματα για δραστηριότητες των συγκεκριμένων οργανώσεων, που έχουν ενδείξεις εξτρεμιστικής δράσης.
Χρηματοδοτήσεις από το εξωτερικό.
Στη Ρωσία υπάρχουν πάνω από 230 χιλιάδες κοινωνικές οργανώσεις, εκ των οποίων το 30% είναι ανενεργές. Μία φορά το χρόνο, το υπουργείο Δικαιοσύνης ελέγχει τις δομές αυτές. Όμως, όπως γράφει η «Ροσσίσκαγια Γκαζέτα», δεν γίνεται ουσιαστικός έλεγχος για το πώς, από πού λαμβάνουν χρήματα, και ποιους σκοπούς εξυπηρετούν οι πόροι που αποκτούν. Σύμφωνα με τα στοιχεία της εφημερίδας, το 70% των χρηματοδοτήσεών τους προέρχεται από τους προϋπολογισμούς ξένων κρατών, το 20% από πολυεθνικές εταιρίες, και ένα 10-15% από ιδιωτικές δωρεές.
Πολλές από τις «επιδοτήσεις» μάλιστα, είναι εκ του πονηρού. Ιδού τι λέγει στη «Ροσσίσκαγια Γκαζέτα» για την οργάνωση, «Ψήφος», η οποία συμμετείχε ενεργά στον έλεγχο των βουλευτικών εκλογών το Δεκέμβριο, ένας εκ των συντακτών του νομοσχεδίου, ο βουλευτής Αλεξάντρ Σιντιάκιν:«Η οργάνωση το 2011 ξόδεψε 2 δις. δολάρια, ενώ τα προηγούμενα χρόνια πολύ λιγότερα. Είναι σαφές ότι το 2011 τα χρήματα χρησιμοποιήθηκαν ενόψει των τότε επικείμενων εκλογών, προκειμένου να δυσφημιστούν όλες οι πολιτικές διαδικασίες στη χώρα μας. Όλοι οι πολίτες λοιπόν έχουν το δικαίωμα να γνωρίζουν ότι αυτή η οργάνωση εκτελεί καθήκοντα ξένου πράκτορα».
Αμερικανικό μοντέλο.
«Το νομοσχέδιο σε μεγάλο βαθμό ακολουθεί τα πρότυπα της αντίστοιχης αμερικανικής νομοθεσίας», ανέφερε στη «Ροσσίσκαγια Γκαζέτα» πηγή στο Κρεμλίνο. «Από τις 230 οργανώσεις στη χώρα μας, μόνο μερικές δεκάδες χιλιάδες λαμβάνουν χρήματα από το εξωτερικό και η συντριπτική πλειοψηφία τους δεν ασχολείται με την πολιτική». Έτσι λοιπόν, την ιδιότητα του «ξένου πράκτορα» θα λάβουν μόνο εκείνες που η δραστηριότητά τους έχει πολιτική υφή. «Κατ’ αυτό τον τρόπο ορίζουμε νέους πολιτισμένους κανόνες παιχνιδιού», διευκρινίζει η ίδια πηγή.
Στις ομοιότητες με το αμερικανικό δίκαιο αναφέρεται και η διευθύντρια του Ινστιτούτου μελετών και πρωτοβουλιών εξωτερικής πολιτικής, Βερόνικα Κρασενίννικοβα, η οποία εργάστηκε 4 χρόνια στις ΗΠΑ ως εκπρόσωπος της πόλης της Αγίας Πετρούπολης. Παρότι η Κρασενίννικοβα δεν ασκούσε πολιτική δραστηριότητα, υποχρεώθηκε να καταχωρηθεί ως «ξένος πράκτορας» και να υποβάλλει τακτικά εκθέσεις για τη δραστηριότητά της.
«Ο “πράκτορας” πρέπει κάθε έξι μήνες να υποβάλει έκθεση για τη δραστηριότητά του, να καταθέτει αντίγραφα όλων των συμβολαίων, ακόμη και των προφορικών συμφωνιών», λέει η Κρασενίννικοβα.«Φυσικά, πρέπει να δίνει λογαριασμό για όλα τα χρήματά του, πόσα ήταν, και για ποιους σκοπούς δαπανήθηκαν». Οι ποινικές ευθύνες που προβλέπονται στις ΗΠΑ για την αθέτηση των νόμων, είναι αυστηρότερες από αυτές που προτείνουν οι ρώσοι νομοθέτες. Στην Αμερική ο παραβάτης μπορεί να τιμωρηθεί με 5 χρόνια φυλάκιση, ενώ πολλοί από τους Ρώσους βουλευτές θεωρούν ότι το θέμα μπορεί να κλείσει με ένα πρόστιμο.
Αντιδράσεις.
Η επικεφαλής του Κέντρου Μελετών για την Καταπολέμηση της Διαφθοράς, «Transparency International Russia», Ελένα Πανφίλοβα, θεωρεί ότι το συγκεκριμένο νομοσχέδιο δεν είναι απαραίτητο, διότι δεν έχει καμιά σχέση με τη διαφάνεια. Η Πανφίλοβα σημειώνει ότι ο οργανισμός του οποίου ηγείται, και τώρα παραδίδει μεγάλο αριθμό από εκθέσεις «ούτως ή άλλως κάνει απολογισμό σε διάφορες αρχές, περνάει ετήσιο λογιστικό έλεγχο, αποστέλλει εκθέσεις στην εφορία, στο υπουργείο Δικαιοσύνης, και στο διεθνές «Transparency International».
Με τη σειρά του, ο δικηγόρος της νομικής εταιρίας Levine Bridge, Αλεξάντρ Μπριάντσεβ, δηλώνει: «Με τη διατύπωση που επελέγη (“ξένος πράκτορας”), είναι σαφές ότι το κράτος χαρακτηρίζει όλες αυτές τις οργανώσεις ως ανάξιες της εμπιστοσύνης του». Παράλληλα, εκφράζει τη βεβαιότητα πως «αυτό το διάστημα, το νομοσχέδιο μπορεί να ερμηνευθεί μόνο ως έκφραση της αντιπαράθεσης ανάμεσα στη Ρωσία και τη Δύση».
(Στο κείμενο χρησιμοποιήθηκαν πληροφορίες από «RBC-Daily», την «Kommersant» και τη «Ροσσίσκαγια γκαζέτα»)
Αρθρο 1 παρ.3 Σ. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από την μειοψηφία του λαού και ασκούνται όπως ορίζει η κυβέρνηση (η νέα "ερμηνεία" του Συντάγματος, κατά την κυβέρνηση Σαμαρά)
Το άρθρο 1 παρ. 3 του ισχύοντος Συντάγματος λέει: «Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα». Οι δε δύο βασικές αρχές της πραγματικής δημοκρατίας είναι: Η ισότητα της ψήφου και η αρχή της πλειοψηφίας. Επομένως, με βάση την πιο πάνω συνταγματική διάταξη, εφόσον υποτίθεται έχουμε δημοκρατία και ισχύουν οι δύο αυτές αρχές, θα έπρεπε να εκλέγεται κυβέρνηση της χώρας, εκείνη που συγκεντρώνει το 50%+1 των ίσων (μεταξύ των) ψήφων.

Τι συμβαίνει όμως στην πραγματικότητα;

Ποτέ στα μεταπολιτευτικά χρόνια (πλην της πρώτης περιπτώσεως, του Κ. Καραμανλή το 1974), δεν υπήρξε κυβέρνηση… που να έχει συγκεντρώσει πάνω από το 50% των ψήφων. Άρα η εξουσία στην Ελλάδα, σε καμία περίπτωση δεν πηγάζει από το λαό, με βάση την πλειοψηφική δημοκρατική αρχή όπως ορίζει το Σύνταγμα, αλλά από μειοψηφίες.

Σε ότι αφορά δε την ισότητα της ψήφου, αφήστε το. Αυτή έχει καταλυθεί με τους φασιστικούς εκλογικούς νόμους των διαφόρων bonus στο πρώτο κόμμα και των αποκλεισμών με τα όρια εισόδου στη Βουλή.

Πέρα από αυτό. Αν διαβάσει κανείς προσεκτικά το Σύνταγμα θα διαπιστώσει κάτι εκπληκτικό. Σχεδόν σε κάθε σειρά του αναγράφει τη φράση “ως νόμος ορίζει”. Δηλαδή το ίδιο το Σύνταγμα εκχωρεί πλήρη εξουσιοδότηση στην εκάστοτε μειοψηφική κυβέρνηση, ώστε αυτή, μέσω των νόμων που κατασκευάζει, να ερμηνεύει και να εφαρμόζει κατά το δοκούν το ίδιο το Σύνταγμα.

Επομένως, η πιο πάνω συνταγματική διάταξη, θα έπρεπε κανονικά να διαβάζεται ως εξής: «Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από την μειοψηφία του λαού και ασκούνται όπως ορίζει η κυβέρνηση».

Αυτό είναι στην πραγματικότητα η «δημοκρατία» μας. Και όμως, αυτό εμείς εξακολουθούμε να το ανεχόμαστε παρότι μας έφερε στο σημερινό χάλι.


Η Ιταλία παραμένει ευάλωτη σε μια ενδεχόμενη μετάδοση της κρίσης στην Ευρωζώνη, παρά τις φιλόδοξες μεταρρυθμίσεις που έχουν αναληφθεί από την ιταλική κυβέρνηση για την κάλυψη του ελλείμματος και την τόνωση της ανάπτυξης, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ). Όπως επισημαίνεται στην έκθεση, η διασφάλιστη της σταθερότητας και η αναζωογόνηση της ανάπτυξης δεν απαιτεί μόνο τη συνέχιση των μεταρρυθμίσεων στη χώρα, αλλά και την πρόοδο σε ευρωπαϊκό επίπεδο προς την κατεύθυνση της ισχυροποίησης της νομισματικής ένωσης.

Το ΔΝΤ εκτιμά πως η οικονομική ανάπτυξη θα πρέπει να αρχίσει στις αρχές του 2013, χάρη σε μια μικρή ανάκαμψη των εξαγωγών, αλλά η Ιταλία θα παραμείνει σε καθυστέρηση σε σχέση με την υπόλοιπη περιοχή.

Στην έκθεσή του, το ΔΝΤ συγχαίρει την κυβέρνηση του Μάριο Μόντι για τη «φιλόδοξη ατζέντα των μεταρρυθμίσεων του», προειδοποιώντας όμως για «κινδύνους επιδείνωσης των προοπτικών» απέναντι «σε μια δύσκολη οικονομική και δημοσιονομική κατάσταση».

«Η ταχεία και ενεργή εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων είναι ουσιαστική, γιατί αν η λαϊκή υποστήριξη μειωθεί, όλα θα γίνουν πιο δύσκολα» δήλωσε κατά τη διάρκεια τηλεδιάσκεψης ο Κένεθ Κανγκ, επικεφαλής της αποστολής του ΔΝΤ στην Ιταλία.

Όσον αφορά την εξέλιξη του ΑΕΠ της Ιταλίας, το ΔΝΤ έχει αφήσει αμετάβλητες τις προβλέψεις του, υπολογίζοντας σε μια πτώση κατά 1,9% του ΑΕΠ το 2012, και 0,3% το 2013, ενώ η Ρώμη προβλέπει μια επιστροφή στην ανάπτυξη.

Μεταξύ των παραγόντων που επηρεάζουν τις προοπτικές ανάπτυξης της Ιταλίας, οι ειδικοί τονίζουν τη «χαμηλή παραγωγικότητα», «τη σταθερή απώλεια ανταγωνιστικότητας κατά την τελευταία δεκαετία» και τη «γηράσκουσα κοινωνία».

Για την προώθηση της ανάκαμψης, το ΔΝΤ συστήνει να δοθεί προτεραιότητα στην παραγωγικότητα και την απασχόληση, να συνεχιστεί τη δημοσιονομική εξυγίανση και οι ιδιωτικοποιήσεις, και να προωθηθεί η δυναμική του τραπεζικού τομέα.

Το ΔΝΤ επικροτεί την πρόσφατη έγκριση της μεταρρύθμισης της αγοράς εργασίας από το ιταλικό κοινοβούλιο, ενώ η ανεργία έφθασε το 10,1% τον Μάιο στη χερσόνησο, με ένα ποσοστό 36% για τους νέους, σύμφωνα πάντα με την έκθεση.


Ενημερωθήκαμε για την Άσκηση των Δυνάμεων Ταχείας Αντίδρασης σήμερα το πρωί με εντολή του Α/ΓΕΕΘΑ... φορτώθηκαν τα όπλα στα αεροσκάφη αμυντικά και επιθετικά!
Τι θέλει να προλάβει το ΓΕΕΘΑ και το ΓΕΑ;
Τι υπάρχει σε γνώση των Επιτελών;
Ο Α/ΓΕΕΘΑ δεν έχει κρύψει ποτέ την ανησυχία του για ξαφνικό χτύπημα της Τούρκικης Αεροπορίας!

Βέβαια δεν έχει κρύψει και την πρόθεσή του να πολεμήσει χωρίς να περιμένει εντολές αναλύσεις και πολιτικές τοποθετήσεις στα κανάλια!

Οι συχνές Ασκήσεις που από ότι φαίνονται τις επικροτούν και οι πιλότοι μας, για τις Ειδικές Δυνάμεις του Στρατού και του Ναυτικού είναι περίπου γλέντι όλοι πιστεύουν ότι αν γίνει κάτι θα γίνει πρωί με την τσίμπλα στο μάτι όπως μας έστειλε ο Διοικητής μιας τέτοιας Μονάδας λέγοντας χαρακτηριστικά, «προτιμάω να μας βγάλει το λάδι ο Κωσταράκος παρά οι Τούρκοι»!

Ο ΓΕΕΘΑ έχει κατά νου αυτό που λέμε στο Στρατό «πρέπει να σου γίνει συνήθεια για να αντιδράσεις μηχανικά όταν συμβεί...»
Το θέμα είναι γιατί ενώ έχουμε καλοκαίρι δεν ησυχάζουμε;
Για πότε προετοιμάζεται ο Κωσταράκος;
Γιατί είναι σίγουρο ότι προετοιμάζεται κι επειδή πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε πως θα αντιδράσει, δεν θα είναι μόνο αμυντικός ο πόλεμος αλλά και επιθετικός αν κάποιοι επιμένουν στο θερμό επεισόδιο και κάποιοι πιστεύουν ότι θα το παρακολουθούν από την τηλεόραση!!!

Το θέμα είναι να το καταλάβουμε κι εμείς γιατί οι Ασκήσεις δείχνουν να μην έχουμε πάρει χαμπάρι στο εσωτερικό, ούτε ο λαός, ούτε τα κανάλια, αλλά ούτε και οι Πολιτικοί μας!

Βετεράνος

Δεν αποτελεί έκπληξη που πολλοί Έλληνες κατηγορούν την Γερμανία για τα οικονομικά τους χάλια και ότι πιστεύουν πως υπάρχει σχέδιο μετατροπής της χώρας τους σε ένα σύγχρονο προτεκτοράτο. Αφού, έτσι κι αλλιώς, οι γερμανικές τράπεζες δάνειζαν τεράστια ποσά στην ελληνική κυβέρνηση και στις επιχειρήσεις, εξίσου αλόγιστα όσο και οι Έλληνες δανείζονταν.

Οι υποψίες των Ελλήνων έχουν να κάνουν και με τις αναμνήσεις για τις θηριωδίες των ναζί στη διάρκεια του Β`ΠΠ, όταν τα γερμανικά στρατεύματα απαλλοτρίωναν τα τρόφιμα των Ελλήνων, προκαλώντας λιμούς στους αστικούς πληθυσμούς, με τα πτώματα να γεμίζουν τους δρόμους της Αθήνας.

Αν όμως μιλήσει κανείς με απλούς πολίτες, θα ακούσει τα παράπονα τους για ένα δυσλειτουργικό κράτος. Συνεπώς, η πραγματική έκπληξη είναι το πώς η Ελλάδα κατάφερε να ευημερήσει, με ένα τέτοιο κράτος. Σύμφωνα με δημοσκόπηση του Pew Research Center τον Μάρτιο και τον Απρίλιο, το 87% των Ελλήνων θεωρούν πως η κρίση προκλήθηκε κυρίως από τους χειρισμούς της κυβέρνησής τους.

Τα 15 υπουργεία, και οι 48 υπουργοί της Ελλάδας επιτηρούν κάπου 2.500 οντότητες (κάθε ΑΕΙ μετρά ως μια τέτοια οντότητα). Οι κανόνες και οι λειτουργίες του δημόσιου τομέα είναι αδιαφανείς και σύνθετες, και η κατάσταση χειροτερεύει με την πληθώρα των νομικών εξαιρέσεων που υφίστανται.

Δεν υπάρχουν κάποια κεντρικά πληροφοριακά συστήματα, πέραν αυτών του κάθε υπουργείου. Η δημοσιονομική πολιτική δεν έχει μηχανογραφηθεί, τα αρχεία της κοινωνικής ασφάλισης και το κτηματολόγιο τηρούνται σε φακέλους, ενώ η διάχυση και διακίνηση πληροφοριών μεταξύ υπουργείων είναι σπάνια.

Όλα αυτά αποτελούν μέρος μιας γενικότερης απουσίας της πληροφορικής στην Ελλάδα. Η χώρα βρίσκεται στον πάτο της λίστας των 27 χωρών της ΕΕ, αναφορικά με τα ποσοστά νοικοκυριών που έχουν σύνδεση στο διαδίκτυο.

Αν θεωρήσουμε το κράτος με όρους οριζόντιας εξουσίας (π.χ. μεταξύ υπουργείων) και κάθετης (π.χ. εντός υπουργείων), τότε μπορούμε να αξιολογήσουμε την «ανάπτυξη» των κρατών της ανατ. Ασίας και μερικών άλλων, ως ιδιαίτερα επικεντρωμένα σε αυτές τις διαστάσεις. Η Ελλάδα φημίζεται για την σχετικά χαμηλή συγκέντρωση οριζόντιας εξουσίας. Οι υπουργοί της δεν παραχωρούν οποιαδήποτε αρμοδιότητα σε άλλα υπουργεία και η επιβολή του πρωθυπουργού σε απρόθυμους υπουργούς είναι περιορισμένη. Παράλληλα, υπάρχει εξίσου χαμηλή συγκέντρωση κάθετης εξουσίας, αφού χαμηλόβαθμοι αξιωματούχοι μπορούν εύκολα να μπλοκάρουν εντολές άνωθεν.

Η εξουσία μεταξύ των υπουργείων και των 2.500 οντοτήτων που επιβλέπουν είναι απόλυτα συγκεντρωτική. Για παράδειγμα, το υπουργείο Παιδείας επιβλέπει 25 πανεπιστήμια και 12.000 σχολεία. Αν ένα ΑΕΙ (το προσωπικό του οποίου είναι δημόσιοι υπάλληλοι) θέλει να προσλάβει μια γραμματέα, θα πρέπει να έχει την έγκριση του υπουργείου. Αν θέλει να ορίσει καθηγητή, θα πρέπει πρώτα να πετύχει έγκριση για την έδρα, και μετά έγκριση για το πρόσωπο. Μια διαδικασία που απαιτεί τουλάχιστον δυο χρόνια.

Όσο για το υπουργείο Οικονομικών, οι αρμοδιότητες του είναι τόσο ευρείες, που σε αυτό υπάγεται ακόμη και το Γενικό Χημείο του κράτους, που ελέγχει τα τρόφιμα και τις άλλες ουσίες. Γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή το Χημείο ελέγχει το αλκοόλ, το οποίο αποτελεί πηγή φορολογικών εσόδων! Το ίδιο και με τα καύσιμα…

Σε κάθε αλλαγή κυβέρνησης, περίπου 3.000 ανώτατοι κρατικοί λειτουργοί αποκεφαλίζονται και χάνουν τις θέσεις τους, τις οποίες παίρνουν κάποιοι άλλοι φρεσκοδιορισμένοι. Έτσι, χάνεται η συνέχεια, αφού η όλη διαδικασία απαιτεί τουλάχιστον έξι μήνες για να ολοκληρωθεί, με τους παλιούς σε κατάσταση εκκρεμότητας, και πολύ πιθανό με μια διάθεση να γεμίζουν τις τσέπες τους, περιμένοντας τον αντικαταστάτη. Στη συνέχεια αναλαμβάνουν οι καινούργιοι, οι οποίοι όμως χρειάζονται άλλους έξι μήνες για να μάθουν την δουλειά.

Όταν το 2010 πρωτοέφτασε στην Αθήνα το κλιμάκιο της τρόικας, για να ξεκινήσει τις διαδικασίες εφαρμογής των όρων του μνημονίου, οι εκπρόσωποί του ανακάλυψαν πως το κράτος δεν γνώριζε καν πόσους δημοσίους υπαλλήλους απασχολεί, που ακριβώς υπηρετούν, ή ακόμη και το πόσο κοστίζουν μισθολογικά. Ο τότε πρωθυπουργός διέταξε την απογραφή τους, που πραγματοποιήθηκε από ομάδα με έδρα το προσωπικό του γραφείο.

Ως τα τέλη του καλοκαιριού του 2010, η απογραφή ανακάλυψε πως η χώρα διαθέτει 770.000 δημοσίους υπαλλήλους, συμπεριλαμβανομένου του προσωπικού των ΑΕΙ. Φέτος, ο αριθμός αυτός υπολογίζεται να έχει μειωθεί στις 710.000.

Η απογραφή αυτή όμως, ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός, και ακόμη δεν υπάρχει ένα κεντρικό σύστημα καταγραφής του ανθρώπινου δυναμικού, που θα μπορούσε για παράδειγμα να εξετάζει το πόσες μέρες άδειας πήρε κάποιος συγκεκριμένος υπάλληλος το 2010. Παράλληλα, δεν υπάρχει σύστημα που να καταγράφει διοικητικές και μισθολογικές πληροφορίες, όπως το πόσοι είναι αυτοί που εισπράττουν πάνω από €3.000 τον μήνα, που βρίσκονται και τι προσόντα διαθέτουν.

Αυτού του είδους η πληροφόρηση είναι απαραίτητη, αφού από το 2011 όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι μπορούν α τοποθετηθούν σε οποιαδήποτε θέση, ανάλογα με τις ανάγκες του κράτους, κάτι που δεν ίσχυε πριν. Ένα τέτοιο σύστημα είναι απαραίτητο για τις μεταθέσεις, για την καταγραφή των προσόντων και γενικά για κάθε είδους στοιχείο που θα πρέπει να γνωρίζει η διοίκηση σε σχέση με τον κάθε υπάλληλο.

Παράλληλα, μια σωστή στρατηγική θα πρέπει να συμπεριλαμβάνει τον προγραμματισμό των συνταξιοδοτήσεων. Αυτού του είδους η πληροφόρηση απουσιάζει σε κεντρικό επίπεδο. Τα υπουργεία διαφυλάττουν ως κόρη οφθαλμού τα στοιχεία τους, το ένα από το άλλο, και κυρίως από το υπουργείο που είναι αρμόδιο για την δημόσια διοίκηση.

Υπήρχε στα σκαριά σχέδιο δημιουργίας μιας κεντρικής τράπεζας τέτοιων πληροφοριών, έτοιμο να υποβληθεί στην ΕΕ για χρηματοδότηση, αλλά οι εκλογές το ανέβαλλαν. Αν κρίνουμε από το παρελθόν, θα υπάρξει σθεναρή αντίσταση από πλευράς αξιωματούχων οι οποίοι τρέφονται από την υπάρχουσα αδιαφάνεια.

Εν τω μεταξύ, η τρόικα επιμένει στον κανόνα 1/5 (μια πρόσληψη για κάθε πέντε αποχωρήσεις), όμως αυτό έχει τονίσει την εμφανή έλλειψη προσωπικού σε κάποιους καίριους τομείς, όπως είναι τα νοσοκομεία, τα μουσεία, οι πυροσβέστες και οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα.

Όλα αυτά σε περίοδο οικονομικής ύφεσης. Οι τοπικές αρχές πάσχουν από μειωμένα έσοδα (φόρων), αφού κάποιοι αρνούνται, ή δεν μπορούν να πληρώσουν τους φόρους τους. Οι ιδιοκτήτες κατοικιών συναντούν άρνηση πληρωμής του ενοικίου από ενοικιαστές που δεν μπορούν να το πληρώσουν, αλλά συνεχίζουν να πληρώνουν τους φόρους ακινήτων, καθώς και τους φόρους ενοικίων που δεν εισπράττουν, με αποτέλεσμα να κάνουν έξωση στους ενοικιαστές και να κρατούν τα σπίτια τους κλειστά.

Οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν υποστεί μειώσεις μισθών, ενώ όσοι είναι συμβασιούχοι απολύονται με το πέρας της σύμβασης.

Σε όλα τα επίπεδα, το κράτος έχει πάψει να πληρώνει τους εργολάβους και τους προμηθευτές του, ρίχνοντας πολλούς απ αυτούς στην χρεοκοπία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι εταιρίες που λειτουργούν την χωματερή των Αθηνών, οι οποίες έχουν να πληρωθούν για μήνες και απειλούν να σταματήσουν την δραστηριότητα τους.

Είναι πολύ δύσκολο να σταματήσει αυτός ο βίαιος κύκλος. Ειδικά με την στασιμότητα στην οποία βρίσκεται συνολικά η ΕΕ. Τα 2/3 των εσόδων από τις ελληνικές εξαγωγές προέρχονται από χώρες της ΕΕ. Οι εξαγωγές προς τον υπόλοιπο κόσμο αυξάνονται, αλλά παραμένουν ελάχιστες. Πέρσι, το δεύτερο μεγαλύτερο προϊόν που η Ελλάδα εξήγαγε ήταν το βαμβάκι, που κάθε άλλο παρά μοχλός ανάπτυξης είναι.

Θα πρέπει να υπάρξει περαιτέρω σβήσιμο του ελληνικού χρέους. Η Κομισιόν θα πρέπει να προσφέρει περισσότερα χρήματα, όπως κάνει η ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ στις αδύναμες οικονομικά περιοχές της χώρας.

Βέβαια, μια απόφαση της Κομισιόν να παρακάμψει την κυβέρνηση και να δώσει χρήματα απ’ ευθείας στις τοπικές αρχές, μπορεί να αποδειχτεί αντιπαραγωγική. Οι τοπικές αρχές είναι γεμάτες από προσωπικό και αξιωματούχους που διορίστηκαν μέσω του πελατειακού συστήματος, ενώ σε κεντρικό επίπεδο οι δημόσιοι υπάλληλοι, από το 1990 περίπου, προσλαμβάνονται αξιοκρατικά (κάτι που δεν ισχύει στις προαγωγές τους).

Σε κάθε περίπτωση, οι αρχές της ΕΕ δεν θα πρέπει να χαλαρώσουν τις πιέσεις για την αναμόρφωση του κράτους, έτσι ώστε να εξαλειφθεί το πελατειακό σύστημα. Το να γίνει αυτό δεν είναι πολύ δύσκολο.

Βέβαια, στο φινάλε, η μόνη διέξοδος για την Ελλάδα είναι να φύγει από το ευρώ και να πάει σε υποτίμηση, όπως έκανε η Βρετανία το 1992. Εκτός από την επιστροφή των ιδιωτικών κεφαλαίων που βρίσκονται κατατεθειμένα στις γερμανικές τράπεζες και στα βρετανικά ακίνητα, η υποτίμηση είναι η μόνη διέξοδος για μια συντονισμένη δράση σωτηρίας, κάτι που μοιάζει αδύνατο στην σημερινή στενόχωρη ατμόσφαιρα.

http://mondediplo.com/blogs/greece-breaking-the-doom-loop

S.A.


Αναγκαίες οι μεταρρυθμίσεις για όλα τα κράτη-μέλη

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι αποφασισμένη να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να διασώσει το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα και να το καταστήσει βιώσιμο για όλα τα κράτη μέλη, επισημαίνει ο Όλι Ρεν σε άρθρο που δημοσιεύει η βέλγικη εφημερίδα De Morgen υπό τον τίτλο «Το ευρώ είναι μη αναστρέψιμο αλλά οι μεταρρυθμίσεις αποτελούν μια αναγκαιότητα».

O Ευρωπαίος Επίτροπος για Οικονομικές και Νομισματικές Υποθέσεις τονίζει ότι η ευρωζώνη βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι και κάλεσε τα κράτη μέλη να εφαρμόσουν χωρίς χρονοτριβή το αναγκαίο πρόγραμμα διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων που θα διασφαλίσει, σε βάθος χρόνου, την σταθερότητα.

Σημειώνει επίσης την ανάγκη ελάφρυνσης των πιέσεων των αγορών βραχυπρόθεσμα, επισημαίνοντας πως ήδη οι ευρωπαίοι ηγέτες έλαβαν μέτρα προκειμένου να σπάσουν τον φαύλο κύκλο των προβληματικών τραπεζών και των χρεών και να αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη των επενδυτών.

Σε ό,τι αφορά ειδικότερα το φορέα για την εποπτεία των τραπεζών, που αποτελεί προαπαιτούμενο ώστε ο ESM να μπορεί απευθείας να δανείζει τις τράπεζες για την ανακεφαλαιοποίησή τους, ο Όλι Ρεν τονίζει πως δεν πρέπει όμως να χαθεί χρόνος. Για το λόγο αυτό, επισημαίνει, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, σε συνεργασία με την ΕΚΤ, επεξεργάζεται την πρόταση για τον ενιαίο φορέα. Από κοινού με τις προτάσεις για ένα σύστημα εγγύησης των τραπεζικών καταθέσεων σε ολόκληρη την ΕΕ και τους μηχανισμούς ρύθμισης για τις τράπεζες σε περιόδους κρίσης, η εποπτεία αυτή αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο για την μελλοντική τραπεζική ένωση, επισημαίνει.

Ο Όλι Ρεν υπενθυμίζει ακόμη πως τα μέλη της ευρωζώνης έχουν επίσης αποφασίσει να εγκρίνουν στα τέλη του έτους έναν οδικό χάρτη για τη δημιουργία μιας αληθινής Οικονομικής Ένωσης που θα λειτουργήσει συμπληρωματικά και ενισχυτικά προς την υφιστάμενη Νομισματική Ένωση.

Η πορεία αυτή, προσθέτει, θα οδηγήσει στην ενοποίηση της δημοσιονομικής και οικονομικής πολιτικής των 17 χωρών και θα δώσει την δυνατότητα μιας κοινής ανάληψης των χρεών. Και τα δύο αυτά στοιχεία συνδέονται μεταξύ τους αφού οι επιμέρους κίνδυνοι απαιτούν μια κοινή δημοσιονομική πολιτική.

«Το μήνυμά μας είναι ξεκάθαρο: Η ευρωζώνη δεν πρόκειται να διαλυθεί και είμαστε αποφασισμένοι να μετατρέψουμε το ευρώ [EUR=X] σε ένα βιώσιμο νόμισμα για όλες τις χώρες μέλη. Με το να δώσουμε πιο σταθερές βάσεις στην οικονομική και νομισματική ένωση θα την προστατεύσουμε από εκείνους που επιθυμούν τον αφανισμό της» υπογραμμίζει.
Χαρακτηριστικό γνώρισμα των ισλαμοφασιστών, η καταστροφή των πάντων!

Οι ισλαμιστές που έχουν καταλάβει και ελέγχουν το Τιμπουκτού, στο βορειοδυτικό Μαλί, καταστρέφουν σήμερα τα δύο μαυσωλεία του μεγαλύτερου τεμένους της πόλης, το οποίο έχει χαρακτηρισθεί παγκόσμια κληρονομιά που κινδυνεύει, έγινε γνωστό από αυτόπτες μάρτυρες.
“Αυτή τη στιγμή οι ισλαμιστές καταστρέφουν δύο μαυσωλεία του μεγάλου τεμένους του Τζινγκαρεϊμπέρ του Τιμπουκτού.

Πυροβολούν στον αέρα για να διώξουν το πλήθος, για να το φοβίσουν”, δήλωσε ένας αυτόπτης μάρτυρας.

Ένας άλλος είπε ότι χρησιμοποιούν “τσάπες”.

“Τα δύο μαυσωλεία βρίσκονται στο δυτικό τμήμα του εξωτερικού τοίχου του μεγάλου τεμένους και ισλαμιστές έχουν τσάπες, χτυπούν δυνατά τα μαυσωλεία που είναι φτιαγμένα από ασβεστόλιθο.

Λένε πως θα τα καταστρέψουν εντελώς”, δήλωσε ένας οικείος του ιμάμη του τεμένους.
Σύμφωνα με έναν άλλο αυτόπτη μάρτυρα, οι ισλαμιστές φωνάζουν “Αλλάχ ‘Ακμπαρ” (ο Θεός είναι ο πιο μεγάλος) και “επιτίθενται με μανία στα μαυσωλεία του τεμένους που είναι από τα σημαντικότερα του Τιμπουκτού”.

Πρόσθεσε πως “είναι πολλοί και έχουν αποκλείσει τους δύο κύριους δρόμους που οδηγούν στο τέμενος”.

Ο ίδιος μάρτυρας δήλωσε πως οι ισλαμιστές ζήτησαν από μια ομάδα του τηλεοπτικού δικτύου του Κατάρ Αλ-Τζαζίρα “να κινηματογραφήσει τη σκηνή”.

Στις 1 και 2 Ιουλίου, οι ισλαμιστές της ένοπλης οργάνωσης ‘Ανσαρ Ντιν (Υπερασπιστές του Ισλάμ), που ελέγχει την πόλη εδώ και περισσότερο από τρεις μήνες, είχαν ήδη καταστρέψει επτά από τα 16 μαυσωλεία μουσουλμάνων αγίων του Τιμπουκτού και έσπασαν την ιερή πύλη ενός άλλου τεμένους, προκαλώντας αγανάκτηση στο Μαλί και το εξωτερικό.

Οι καταστροφές είχαν διακοπεί στις 2 Ιουλίου, αλλά η ‘Ανσαρ Ντιν είχε υποσχεθεί πως θα συνεχίζονταν.

Με μελανά χρώματα περιέγραψε μετά την συνεδρία της Επιτροπής, ο Πρόεδρός της Αφέρωφ Νεοφύτου, την στάση των Γερμανών απέναντι στην Κύπρο. Ο κ. Νεοφύτου είπε, ότι ο Γερμανός Βουλευτής της Αριστεράς «έθεσε δυστυχώς επιτακτικά το θέμα της αύξησης του εταιρικού φόρου».

«Πρέπει να είμαστε πάρα πολύ προσεκτικοί και αξιόπιστοι στις διαπραγματεύσεις. Αφού υπάρχει ένα ζήτημα που όλοι συμφωνούμε πως πρέπει να διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού, τον εταιρικό φόρο, και συμφωνούν όλα ανεξαίρετα τα κοινοβουλευτικά κόμματα, όλοι οι επαγγελματικοί φορείς, Κυβέρνηση και αντιπολίτευση, χρειάζεται να το προστατεύσουμε γιατί δυστυχώς άρχισε να τίθεται και δημόσια από τους Ευρωπαίους», συμπλήρωσε ο κ. Νεοφύτου. Κατά τη συνεδρία της Επιτροπής οι Γερμανοί Ευρωβουλευτές ανέφεραν, ότι με βάση τις αρμοδιότητες τους, συμμετέχουν σε όλες τις αποφάσεις της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης, αφού κάθε απόφαση θα πρέπει να τύχει διαβούλευσης και σύμφωνης γνώμης της γερμανικής Βουλής, όσον αφορά τους Μηχανισμούς Στήριξης αλλά και το πακέτο βοήθειας για την Ελλάδα.

Ο Γερμανός Βουλευτής των Χριστιανοδημοκρατών Μίχαελ Στούμπγκεν ζήτησε ενημέρωση για τις αρμοδιότητες της κυπριακής Βουλής στα αντίστοιχα θέματα, λόγω και της αίτησης της Κύπρου για ένταξη στο Μηχανισμό Στήριξης.Ο κ. Νεοφύτου ανέφερε ότι συνταγματικά η κυπριακή Βουλή έχει διακριτές εξουσίες σε σχέση με την εκτελεστική εξουσία, ωστόσο όλα αυτά τα θέματα συζητούνται στην παρούσα φάση στην κυπριακή Βουλή, αφού η Κυβέρνηση στερείται κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Τόνισε επίσης, την ανάγκη συνεννόησης των αντιστοίχων Επιτροπών της κυπριακής και της γερμανικής βουλής για τις διαδικασίες που θα ακολουθηθούν αναφορικά με τη διαμόρφωση του προσχεδίου του μνημονίου.Ο Βουλευτής της γερμανικής Αριστεράς Αλεξάντερ Ούρλιχ ανέφερε, ότι το κόμμα του έχει επικρίνει στο παρελθόν τα μέτρα που επιβλήθηκαν από την Τρόικα και συρρικνώνουν το κοινωνικό κράτος. Ανέφερε ωστόσο, ότι στην Κύπρο υπάρχει πολύ χαμηλή φορολογία και διερωτήθηκε κατά πόσο η Κύπρος προτίθεται να τον αυξήσει για να υπάρξουν περισσότερα έσοδα για το κράτος.

Πρόσθεσε, ότι την ώρα που ζητείται αλληλεγγύη χωρών όπως της Γερμανίας, καλείται ο Γερμανός να στηρίξει μια χώρα που δεν θέλει να επιβάλει υψηλούς φόρους. Είπε επίσης ότι αν δεν αυξηθεί ο εταιρικός φόρος τότε η Τρόικα δεν θα έχει άλλη επιλογή από την περικοπή μισθών και κατάργηση θέσεων στο δημόσιο τομέα.
Απαντώντας ο κ. Νεοφύτου, υπεραμύνθηκε του εταιρικού φόρου και ανέφερε ότι στην Κύπρο υπάρχει συναίνεση σε αυτό το θέμα ακόμα και από το κόμμα της αριστεράς. Παρέπεμψε μάλιστα στον Βουλευτή του ΑΚΕΛ Αδάμο Αδάμου, ο οποίος συμμετείχε στην Επιτροπή.
Ο κ. Αδάμου εξέφρασε τη συμφωνία του με τον Γερμανό Βουλευτή της Αριστεράς, αναφέροντας ωστόσο, ότι ο εταιρικός φόρος είναι ένα από τα μοναδικά σημαντικά έσοδα που έχει η Κύπρος, η οποία δεν διαθέτει βαριά βιομηχανία. Πρόσθεσε, ότι αν χαθεί και αυτό το έσοδο δεν πρόκειται να συνέλθει εύκολα η οικονομία και ότι δεν είναι θέμα δεξιάς ή αριστερής προσέγγισης αλλά βλέπει το συμφέρον της πατρίδας. Τα άμεσα αποτελέσματα μίας τέτοιας εξέλιξης, θα ήταν να αποχωρήσουν πολλές εταιρείες από την Κύπρο... για πιο ευνοϊκούς φορολογικούς προορισμούς, όπως αυτός της Μάλτας.

“Oι σημερινές εξαγγελίες για την “τακτοποίηση” του τρόπου καταβολής του χαρατσιού για τα ακίνητα, παρ’ ότι επισημοποιούν την αποσύνδεσή του από την παροχή ρεύματος, έρχονται ταυτόχρονα να επιβεβαιώσουν αυτά που όλος ο κόσμος πια ξέρει: Ό,τι έλεγαν τα κόμματα της συγκυβέρνησης, πριν από τις εκλογές, ήταν ψέματα. Αποκλειστικό στόχο είχαν να υφαρπάξουν την ψήφο των ελλήνων πολιτών.

Καμία κουβέντα για την κατάργηση του άδικου και αντισυνταγματικού χαρατσιού, λοιπόν, σε αντίθεση με τις προεκλογικές δηλώσεις του κ. Σαμαρά, αλλά και την παλλαϊκή απαίτηση που εκφράστηκε μέσα από το πρωτοφανές κίνημα αντίθεσης, το οποίο και επέβαλε τελικά την αποσύνδεση από το ρεύμα.

Αυτό το κίνημα αλληλεγγύης και αυτοοργάνωσης των πολιτών είναι που θα επιβάλει και την οριστική ακύρωσή του και την προστασία όσων δεν μπορούν και αρνούνται να το πληρώσουν”.

«Aυτοδύναμους θα μας βγάλει ο Σαμαράς»

Το σχόλιο ανήκει στον Αλέξη Τσίπρα και ειπώθηκε αμέσως μετά το πέρας των προγραμματικών δηλώσεων στον διάδρομο έξω από την Ολομέλεια με συνομιλητή του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, τον Κώστα Σκανδαλίδη

Εκεί που ο κ. Τσίπρας συσκεπτόταν με τους συνεργάτες του για το αν πρέπει να κάνει δήλωση στις κάμερες για να απαντήσει στα λεγόμενα του Αντώνη Σαμαρά, με τον οποίο έκλεισε θυμίζουμε, η συζήτηση των προγραμματικών δηλώσεων, ακούει από μια φωνή κοντά του το επαναλαμβανόμενο «Αλέξη, Αλέξη...».

Όταν γύρισε είδε τον πρώην υπουργό και βουλευτή του ΠΑΣΟΚ που έσπευσε να τον χαιρετήσει με ενθουσιασμό. Όσο για την αντίδρασή του στο σχόλιο περί σαμαρικής ώθησης του ΣΥΡΙΖΑ στην αυτοδυναμία, του άρεσε δεν του άρεσε, ο Κώστας Σκανδαλίδης απέφυγε να το σχολιάσει.

Η συνεχώς αυξανόμενη εσωστρέφεια των πλούσιων ευρωπαϊκών χωρών οφείλεται στο ότι οι λαοί τους έχουν πια βαρεθεί τα ατέλειωτα προβλήματα των πιο αδύναμων και λιγότερο οργανωμένων εταίρων τους στην ΕΕ.

Για παράδειγμα, η Ρουμανία έχει 600.000 Τσιγγάνους, πολλοί εκ των οποίων είναι αναλφάβητοι και κοινωνικά περιθωριοποιημένοι. Καμία χώρα της Ευρώπης δεν θέλει μια εισροή απ αυτούς στα εδάφη της.

Η Ρουμανία δεν ταιριάζει στην ΕΕ και η ένταξή της ήταν πρόωρη. Αν δεν υπήρχε η κρίση του ευρώ, με τον καιρό, η Ρουμανία ίσως να μπορούσε να οργανωθεί. Τώρα είναι αδύνατον.

Το ευρώ δεν είναι το μόνο πρόβλημα της Ευρώπης, ούτε η μοναδική απειλή στο όραμα της ολοκλήρωσης. Όμως, αυτό το διάστημα απασχολεί πλήρως τις ευρωπαϊκές ελίτ, και αυτό σημαίνει πως δεν υπάρχουν ούτε κεφάλαια, ούτε και θέληση για να αντιμετωπιστούν τα άλλα προβλήματα.

Η νοτιοανατολική πλευρά της ΕΕ καταρρέει. Η Κύπρος (μαζί με την Σερβία, που δεν ανήκει στην ΕΕ) στρέφεται προς την Μόσχα. Η Ελλάδα αισθάνεται αποξενωμένη.

Η προσπάθεια επίλυσης των βαλκανικών προβλημάτων στην Βοσνία και στο Κόσοβο έχει σταματήσει. Η διαφθορά στην Βουλγαρία και στην Ρουμανία κυριαρχεί. Η επιρροή της ΕΕ στην Ουκρανία ξεθώριασε. Στην Ουγγαρία και στην Ρουμανία, κινδυνεύουν πλέον ακόμη και οι βασικές νομικές και συνταγματικές αρχές.

Οι αμερικανικές στρατηγικές όσον αφορά στο που βαδίζει ο κόσμος και ποιες θα πρέπει να είναι οι προτεραιότητες, βασίζονται στην προϋπόθεση ότι μια ικανή και ισχυρή ΕΕ θα διασφαλίζει την ανατολική πλευρά ευθύνης του ΝΑΤΟ, προωθώντας τον εκσυγχρονισμό, την δημοκρατία και την ειρήνευση στα Βαλκάνια, καθώς και στη δυτική προέκταση της πρώην ΕΣΣΔ. Στις βαλτικές χώρες, αυτό ισχύει. Όχι όμως στα Βαλκάνια.

Η σημερινή αδυναμία της ΕΕ θα συνεχίσει για αρκετό καιρό, και δυστυχώς η Αμερική θα πρέπει να επαναπροσδιορίσει τα συμφέροντα και τις προτεραιότητες της σε αυτό το κομμάτι του κόσμου.

Υπάρχει όμως και συνέχεια. Η πολιτική δομή της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, σημαίνει πως η παρακμή της δημοκρατίας και η μείωση της δυτικής επιρροής στην Ν.Α. Ευρώπη, δεν είναι ένα απλό τοπικό ζήτημα. Το κάθε μέλος του ΝΑΤΟ μπορεί να ασκήσει βέτο σε μια απόφαση του. Και τα μέλη της ΕΕ, που δεν πιστεύουν στις θεμελιώδεις αξίες της, μπορούν να προκαλέσουν χάος στα εσωτερικά της.

Εν κατακλείδι: Η ΕΕ έχει πολύ μεγαλύτερα προβλήματα από το ευρώ και από αυτά που δημοσιοποιούν τα ΜΜΕ. Και τα αμερικανικά συμφέροντα επηρεάζονται από αυτά τα προβλήματα πολύ περισσότερο από ότι αντιλαμβάνονται οι Αμερικανοί πολιτικοί ηγέτες.

logs.the-american-interest.com/wrm/2012/07/07/europes-problems-are-bigger-than-the-euro/

S.A.

Αφού πέρασε η εβδομάδα με τις γιορτές και τα πανηγύρια, που ήταν αφιερωμένη στους Αλβανοτσάμηδες, επανέρχεται ο αρχηγός του κόμματος των Τσάμηδων Αλβανών, Σπετίμ Ίντριζι, κατηγορώντας την κυβέρνηση -στην οποία το κόμμα του συμμετέχει- ότι εργάζεται με αργούς ρυθμούς.

«Η κυβέρνηση πρέπει να αλλάξει το ρυθμό της εργασίας, όχι τους ανθρώπους», τονίζει ο Ίντριζι.

Ο αρχηγός του Κόμματος της Δικαιοσύνης της Ολοκλήρωσης και της Ενσωμάτωσης – PDIU, Σπετίμ Ίντριζι, δήλωσε ότι αν δεν εγκριθεί από αλβανικό Κοινοβούλιο το ‘ψήφισμα’ των Αλβανοτσάμηδων- που φέρεται κατά της Ελλάδας- θα παραιτηθεί από τη θέση του επικεφαλής του κόμματος.

Την πρώτη φορά που κατατέθηκε, το 2004, είχε πέσει πολύ ξύλο με αποτέλεσμα να αποσυρθεί. Τώρα, που φαινομενικά δείχνει πολιτικά ισχυρότερος, επιδιώκει την υπερψήφισή του από το αλβανικό κοινοβούλιο.

Τα λόγια αυτά του πατρο-Κοσμά, γνωστού και ως Κοσμά του Αιτωλού, επανέρχονται σήμερα τόσο έντονα όσο ποτέ άλλοτε. Λόγια που, απρόσμενα, βρίσκουν απόλυτη εφαρμογή στα όσα η πατρίδα μας βιώνει σήμερα. Αξίζει να σταθούμε στο αδιαμφισβήτητο γεγονός της ύπαρξης των "σοφών", των κυβερνήσεων των "τεχνοκρατών" και των "καθηγητών", για να σταθμίσουμε ικανά το "τις πταίει".

Το κείμενο που ακολουθεί, από το πολύ καλό περιοδικό Pressing, αποτελεί την καλύτερη απόδειξη πως ίσως θα έπρεπε να είμαστε περισσότερο επιρρεπείς στο να επιλέγουμε ανθρώπους της καθημερινότητας, που έχουν ζυμωθεί στην αγωνία του μεροκάματου και που γνωρίζουν καλύτερα τις αγωνίες του απλού ανθρώπου. Οι συμπτώσεις στις αποτυχίες βραβευμένων ακαδημαϊκών, είναι πάρα πολλές για να αξιολογούνται ως συμπτώσεις. Δεν ήξεραν άραγε; Οι τίτλοι τους λένε πως γνώριζαν πολύ καλά... Τότε τί συμβαίνει; Πώς γίνεται οι "σοφοί" να "αστοχούν" συστηματικά; Όπως και να έχει, όταν υπάρχουν πολλές συμπτώσεις, τότε κάτι άλλο συμβαίνει, κάτι που ίσως θέλει πολλά γράμματα ή απλή σκέψη για να το κατανοήσουμε εμείς οι απλοί και αγράμματοι θνητοί...

Όταν οι καθηγητές...

Μπορούν οι ακαδημαϊκές περγαμηνές και οι πανεπιστημιακοί τίτλοι να αποτελέσουν εχέγγυο επιτυχίας σε έναν υπουργικό θώκο; Ή είχε δίκιο ο Μπίσμαρκ, ο οποίος πριν από σχεδόν έναν αιώνα είχε αποφθεγματικά αποφανθεί «Drei Professoren, Vaterland verloren» (Καθηγητές τρεις και εχάθη η πατρίς);

Του Τάκη Τσιρτσώνη

Παραφράζοντας εκείνο που τα ομόλογα οφείλουν να σημειώνουν στις διαφημίσεις τους προκειμένου να προσγειώνουν τους βιαστικούς και τους αιθεροβάμονες –πως, δηλαδή, οι προηγούμενες αποδόσεις δε διασφαλίζουν τις μελλοντικές– θα μπορούσε μάλλον εύκολα να καταλήξει κανείς στο εμπειρικό συμπέρασμα ότι οι ακαδημαϊκές επιδόσεις κάθε άλλο παρά διασφαλίζουν τις κυβερνητικές. Πως, με άλλα λόγια, εκείνο που εκ πρώτης όψεως φαντάζει καλή ιδέα –το να εμπιστευτεί κανείς θέση υπουργού ή κορυφαία θέση διοίκησης σε έναν πανεπιστημιακό καθηγητή– στην πράξη αποδεικνύεται high risk επιλογή. Πιο σωστά, επιλογή που τις περισσότερες φορές αποδεικνύεται ατελέσφορη. Ενίοτε και οικτρά αποτυχημένη.

Ο ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΜΑΚΡΥΣ…

Από τον εκ των κορυφαίων Ελλήνων συνταγματολόγων και καθηγητή της Νομικής Βαγγέλη Βενιζέλο, του οποίου ο χειμαρρώδης λόγος προβλήθηκε κάποια στιγμή ως η τελευταία –πριν την επόμενη– ελπίδα να διαπραγματευτούμε νέους όρους για το χρέος και τον (καθηγητή στο London School ofEconomics…) Γιώργο Αλογοσκούφη, ως τον γητευτή των αόρατων επενδύσεων καθηγητή της Νομικής Χάρη Παμπούκη…Αλλά και από τον διευθυντή του Τμήματος Οικονομικών Μελετών του Κέντρου Ερευνών του ΟΟΣΑ Γεράσιμο Αρσένη, που με το άρθρο 4 και τις εκπαιδευτικές του μεταρρυθμίσεις πυροδότησε τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις της δεκαετίας του ‘80, ως τον ακατάβλητο καθηγητή Νομικής Προκόπη«Νίνζα» Παυλόπουλο, στην πραγματικότητα χρειάζεται να ψάξει κανείς αρκετά και με πολλή καλή θέληση μέχρι να εντοπίσει έναν καθηγητή που αποχωρίστηκε την υπουργική καρέκλα δίχως το γόητρό τουνα έχει σοβαρά τρωθεί ή δίχως τη ρετσινιά του αποτυχημένου

Όχι βέβαια πως οι στερούμενοι ακαδημαϊκών τίτλων τα πήγαν καλύτερα… Μια ματιά στην κατάσταση στην οποία η Ελλάδα σήμερα βρίσκεται αρκεί για να το αποδείξει. Αλλά, από την άλλη, είναι στ’ αλήθεια οδυνηρό να διαπιστώνεις πόσο ανήμποροι αποδεικνύονται οι «καθηγητές» με τους βαρύγδουπους τίτλους να μετουσιώσουν σε πολιτική πράξη το αναντίρρητα πλούσιο βιογραφικό τους.

Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΕΦΙΚΤΟΥ

Για όποιον, βέβαια, θέλει να δει τα πράγματα ρεαλιστικά και δίχως ιδεοληψίες, δεν υπάρχουν πολλοί λόγοι για να απορεί. Ούτε είναι πράγματα ανεξήγητα και μυστήρια. Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού. Πώς θα μπορούσαν άνθρωποι που έχουν ανατραφεί, ίσως και μεγαλουργήσει, σε ένα ακαδημαϊκό περιβάλλον «θερμοκηπίου» να τα βγάλουν πέρα στη σκληρή πιάτσα της εφαρμοσμένης πολιτικής; Τι στην ακαδημαϊκή πορεία του καθηγητή της ΑΣΟΕΕ Μανόλη Δρεττάκη, για παράδειγμα, θα μπορούσε επαρκώς να τον προετοιμάσει για τη συνύπαρξη στο ίδιο κυβερνητικό σχήμα με ένα καθαρόαιμο «πολιτικό ζώο» όπως ο Ανδρέας Παπανδρέου; Πώς θα μπορούσε να αντιληφθεί πως «ο λαός στην εξουσία» δεν συνάδει με τον Φόρο Ακίνητης Περιουσίας;

Σε όλα αυτά συνυπολογίστε την αυτονόητη απόσταση που χωρίζει την «τεχνοκρατική» από την «πολιτική» αντίληψη των πραγμάτων (στην πλειονότητά τους οι «καθηγητές» μοιάζει να περιφρονούν, λες και είναι… παιδική αρρώστια, το γεγονός ότι θα πρέπει κάποια στιγμή να ζητήσουν ψήφο), αλλά και το arrogance που (ενδεχομένως αδικαιολόγητα αλλά πολύ συχνά) χαρακτηρίζει τη συμπεριφορά ενός καθηγητή, ο οποίος έχει ζυμωθεί με την ιδέα της «αυθεντίας της έδρας», στην οποία λίγο πολύ όλοι οφείλουν ασμένως να υποτάσσονται. Τη μια κάποια αλαζονεία της γνώσης. Τη στηριγμένη ίσως σε επιστημονικά κριτήρια βεβαιότητα τύπου «εμείς ξέρουμε». Πως λίγο πολύ με την άνεση που ορίζουμε εξεταστική στις 8 το πρωί ή βαθμολογούμεμε 4 ένα γραπτό, μπορούμε ή δικαιούμαστε να επιχειρούμε τομές και ρήξεις τις οποίες δεν έχουμε επαρκώς προετοιμάσει ή για τις οποίες δεν έχουμε προϊδεάσει επαρκώς εκείνους που θα τις υποστούν. Και μάλιστα με έναν κρατικό διοικητικό μηχανισμό «από κάτω», ο οποίος έχει σε μεγάλο βαθμό παγιώσει δικά του χαρακτηριστικά και συμπεριφορές, προσέρχεται συστηματικά… αδιάβαστος στο μάθημα και έχει συχνά το νου του στην κοπάνα και την αντιγραφή.

ΕΚΠΑΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΤΗ ΡΙΤΑ

Η περίπτωση του κ. Γ. Μπαμπινιώτη, καθηγητή της Φιλοσοφικής, πρώην Πρύτανη του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, καταξιωμένου γλωσσολόγου και επ’ ολίγον υπουργού Παιδείας της κυβέρνησης Παπαδήμου, είναι χαρακτηριστική. Ίσως και να μη μάθουμε ποτέ τι ακριβώς είχε κατά νου όταν, ελάχιστα αφότου ανέλαβε υπουργικά καθήκοντα, έσπευσε να αναστείλει για έναν χρόνο την ισχύ ενός νόμου που είχε ψηφιστεί περίπου από τα 2/3της Βουλής –και για χάρη του οποίου έπεφτε για μήνες βρομόξυλο στα πανεπιστήμια όλης της χώρας. Ήθελε να επιφέρει κάποιου τύπου εκεχειρία σε μια ακαδημαϊκή κοινότητα που έμοιαζε μοιρασμένη στα δύο, ή (με την ισχύ που η προσωρινή θέση του έδινε) επιζητούσε να αφήσει στο απυρόβλητο ένα status quo που πολλοί είχαν χαρακτηρίσει νοσηρό; Πάντως, η πρωτοβουλία του (που αιφνιδίασε τους πάντες) έπληξε την αντίληψη πως οι νόμοι ψηφίζονταιγια να εφαρμόζονται. Έμοιαζε με κλείσιμο ματιού. Όταν ολόκληρος καθηγητής καταλήγει στην πράξη να υπονοεί πως η νομιμότητα μπορεί να είναι α λα καρτ ή α βολοντέ και να εφαρμόζεται με χρονοκαθυστέρηση καταπώς οι ισορροπίες επιτάσσουν, τι να περιμένει κανείς από τους… ημιαναλφάβητους;

Καθηγητής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, για περισσότερα από πέντε χρόνια πρόεδρος του Τμήματος Διεθνών &Ευρωπαϊκών Οικονομικών Σπουδών και με σημαντική παρουσία σε πανεπιστήμια του εξωτερικού (μεταξύ τους και η Οξφόρδη), είναι ο υπηρεσιακός υπουργός Οικονομικών Γιώργος Ζανιάς, ο οποίος είχε από τις αρχές του 2010 αναλάβει το σημαντικότερο τμήμα των διαπραγματεύσεων αρχικά με την Ευρωπαϊκή Ενωση και στη συνέχεια με τηνΤρόικα. Τα τελευταία δυόμισι χρόνια ήταν βασικό μέλος των ελληνικών αποστολών σε όλα τα Eurogroup (μόνιμος εκπρόσωπος σε υπηρεσιακό επίπεδο Euro Working Group), τα Ecofin, τα Συμβούλια Κορυφής της ΕΕ καιτις ανεπίσημες συναντήσεις, από τις Βρυξέλλες και τη Φρανκφούρτη ως τη «νύχτα τωνΚαννών». Να πούμε «όχι άλλο κάρβουνο»;

Περίπτωση «πού ‘σαι νιότη που ‘λεγες πως θα γινόμουν άλλος» θα μπορούσε να θεωρηθεί και ο διοικητής της ΔΕΗ, καθηγητής του ΕΜΠ Αρθούρος Ζερβός. Στηριζόμενος στην πλούσια πείρα του στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (από το 1982 διδάσκει σχετικά μαθήματα στο Πολυτεχνείο, έχει διευθύνει και εκτελέσει συνολικά 76 προγράμματα έρευνας διάδοσης και ανάπτυξης, επίδειξης, διασποράς και εκπαίδευσης που έχουν χρηματοδοτηθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ελληνικό Δημόσιο, ενώ από το 2003 είναι υπεύθυνος του τομέα της εξειδίκευσης Αιολικής Ενέργειας του Εuropean Renewable Energy Master), δήλωνε γεμάτος αυτοπεποίθηση ότι μέχρι το 2020 τα ορυκτά καύσιμα μπορούσαν να εξαλειφθούν από τον ενεργειακό χάρτη της Ελλάδας και ότι οι ήπιες μορφές ενέργειας μπορούν να τα υποκαταστήσουν με σημαντική περιβαλλοντική αλλά και οικονομική ωφέλεια.
Αυτά πριν αναλάβει τη διοίκηση της ΔΕΗ τον Δεκέμβριο του 2009. Δυόμισι χρόνια αργότερα, και με δεδομένη την «ευαισθησία» της παντοδύναμης ΓΕΝΟ ΠΔΕΗ σε ό,τι αφορά στην ενεργειακή εξάρτηση της χώρας από τον «βρόμικο» λιγνίτη και τη δεδηλωμένη προτίμησή της σε αυτόν), περίπου τίποτε απ’ όσα ευαγγελίστηκε δεν έχει προχωρήσει ή εφαρμοστεί στην πράξη. Επίσης, τα τιμολόγια αυξήθηκαν από νωρίς, μαζί με κάτι περίεργους φόρους υπέρ τρίτων που εμφανίζονται στις αποδείξεις (οι οποίοι λέγεται πως έχουν από χρόνια καταργηθεί με νόμο)…

GREEKONOMY RULES

Διδάκτωρ του London School of Economics από το 1981 (με τη διατριβή του να βραβεύεται, μάλιστα, από το Ίδρυμα με το καταξιωμένο βραβείο Sayers), καθηγητής τουΟικονομικού Πανεπιστημίου και συγγραφέας δεκάδων βιβλίων και άρθρων με παγκόσμια αναγνώριση, είναι και ο Γιώργος Αλογοσκούφης. Αυτό βέβαια δεν εμπόδισε το CNN να κατατάξει τη δικής του έμπνευσης διαδικασία αναθεώρησης του ΑΕΠ στον κατάλογο με τις 101 χειρότερες οικονομικές αποφάσεις για το 2006, ενώ λίγο αργότερα η ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία Eurostat απέρριψε το μεγαλύτερο μέρος της.
Τον Απρίλιο του 2010 (και αφού εκείνος είχε βρεθεί στο μάτι του κυκλώνα αρκετές φορές για την υπόθεση των δομημένων ομολόγων, το σκάνδαλοτης SIEMENS, τη διάθεση ποσοστού του ΟΤΕ στην Deutsche Telecom και άλλα πολλά…), σε ομιλία του στο London School of Economics αποποιήθηκε όλων των προσωπικών του ευθυνών αναφορικά με την κατάσταση της οικονομίας στην Ελλάδα. Ανέφερε μάλιστα μεταξύ άλλων πως «Εμείς οι υπουργοί Οικονομικών προσπαθούμενα εφαρμόσουμε μέτρα ενάντια στη θέληση των κυβερνήσεων και των πολιτών», ενώ λίγο αργότερα κατονόμασε τον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή ως κύριο υπαίτιο της οικονομικής καταστροφής!

Δεξί χέρι του «πρωθυπουργού της ΟΝΕ» Κώστα Σημίτη έχει διατελέσει ο καθηγητής Οικονομικής Ανάλυσης στο Τμήμα Διεθνών & Ευρωπαϊκών Οικονομικών Σπουδών του Οικονομικού Πανεπιστημίου Νίκος Χριστοδουλάκης, ο οποίος έχει επιπλέον διδάξει στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο τηςΦλωρεντίας, στο London Business School και στο Centre for Economic Policy Research του Λονδίνου, στο Πανεπιστήμιο Καρόλου της Πράγας, στο Ινστιτούτο Tinbergen του Άμστερνταμ και στο Πανεπιστήμιο της Κύπρου. Η ιστορία θα κρίνει αν και κατά πόσο η εποχή της παντοδυναμίας του ήταν, καταπώς πολλοί λένε, η εποχή όπου έγινετο κρίσιμο βήμα σε έναν δρόμο χωρίς επιστροφή, αλλά είναι γεγονός πως σε ανταπόκρισή τους από την Αθήνα οι «Financial Times» είχαν σημειώσει ότι, λίγο μετά την είσοδο της χώρας στο ευρώ, είχε μεταξύ άλλων προτείνει το ενδεχόμενο «τιτλοποίησης του Παρθενώνα και άλλων αρχαιολογικών χώρων». Ενώ επίσης, όπως ο πρώην υπουργός Μεταφορών (και διδάκτορας Χημείας Φυσικών Προϊόντων από το Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης) Χρήστος Βερελής είχε δηλώσει στην κατάθεσή του στην πρώτη Εξεταστική Επιτροπή για τη Siemens, ο πρώην υπουργός Εθνικής Οικονομίας είχε προτείνει την πώληση τουΤαχυδρομικού Ταμιευτηρίου αλλά εκείνος αρνήθηκε να συναινέσει σε αυτήν.

Λιγότερες ακαδημαϊκές περγαμηνές εμφανίζεται να έχει ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου (μεταπτυχιακό στο πανεπιστήμιο της Ν. Υόρκης, διδακτορικό από τη Σχολή Οικονομικών του London School of Economics, επί τετραετία επισκέπτης καθηγητής στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών), ο οποίος, όπως έχει δηλώσει, μετά τη θητεία του στο υπουργείο Εθνικής Οικονομίας & Οικονομικών και τον πρωταγωνιστικό ρόλο του στις διαπραγματεύσεις με την ΕΕ και την Τρόικα για το Μνημόνιο «δυσκολεύεται να βγει με τη γυναίκα του για έναν καφέ»…

Η δε εισηγήτρια του θεσμού των ειδικών επιχειρησιακών συμβάσεων και εδώ και λίγο καιρό συνοδοιπόρος του ΣΥΡΙΖΑ, κα Λούκα Κατσέλη, ως επίκουρη καθηγήτρια του φημισμένου πανεπιστημίου του Γέιλ είχε λάβει το 1980 τιμητική διάκρισηως η καλύτερη νέα διδάσκουσα (έχει διδάξει επίσης ως επισκέπτρια καθηγήτρια στοΠανεπιστήμιο Birkbeck του Λονδίνου, στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και στοΤμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών).

Διδάκτορας του φημισμένου πανεπιστημίου της Σορβόννης (η διατριβή του έχει τιμηθεί με πολλά διεθνή βραβεία και το 1993 δημοσιεύθηκε στο Librairie de Droit et dela Jurisprudence) και καθηγητής ΙδιωτικούΔιεθνούς Δικαίου και Δικαίου Διεθνών Συναλλαγών της Νομικής Αθηνών, ο Χάρης Παμπούκης είχε στην πρώτη κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου επιφορτιστεί, ως εξωκοινοβουλευτικός υπουργός Επικρατείας, με την ευθύνη του συντονισμού του κυβερνητικού έργου (ουδέν σχόλιο) και ακολούθως με την προσέλκυση μεγάλων ξένων επενδύσεων (ακόμη πιο ουδέν σχόλιο)

ΤΙΠΟΤΕ ΑΠ’ ΟΣΑ ΔΙΑΒΑΣΑΤΕ…

…δεν σημαίνει απαραίτητα πως όποιος κατέχει τον τίτλο του καθηγητή είναι αυτονόητα και απαραίτητα λιγότερο ικανός από έναν… άτιτλο να διαχειριστεί κυβερνητικές ευθύνες και κρατικές υποθέσεις. Ούτε πως κάποιος απόφοιτος Τεχνικού Λυκείου ή ένας απλός πολιτικός μηχανικός–ο Άκης Τσοχατζόπουλος, για παράδειγμα– θα τα κατάφερνε καλύτερα. Κάθε άλλο. Για την ακρίβεια, και με δεδομένο πως και η νέα κυβέρνηση Σαμαρά έχει ουκ ολίγους πανεπιστημιακούς καθηγητές στις τάξεις της, ευχή όλων μας είναι πως οι… αστοχίες των προαναφερθέντων Ελλήνων Professoren συνθέτουν απλώς μια αλυσίδα σατανικών συμπτώσεων…

Γράφει ο Χρήστος Ιακώβου
Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ)

Το μεσημέρι της 29ης Ιουνίου, η τουρκική κυβέρνηση δέχθηκε ένα ισχυρό ράπισμα από την ευρισκομένη σε εμφύλιο πόλεμο Συρία. Η συριακή αντιαεροπορική άμυνα, κατέρριψε ένα τουρκικό κατασκοπευτικό αεροσκάφος τύπου Φάντομ RF-4E. Το τουρκικό αεροσκάφος, πετώντας πολύ χαμηλά, παραβιάζοντας τον εθνικό εναέριο χώρο της Συρίας και ευρισκόμενο σε διατεταγμένη αποστολή προκειμένου να ελέγξει το σύστημα συριακής αεροπορικής άμυνας. Το τουρκικό αεροσκάφος κατέπεσε σε απόσταση 9 ναυτικών μιλίων από τις ακτές της Συρίας, (άρα εντός του συριακού εναερίου χώρου), παίρνοντας μαζί του και τους δύο τούρκους πιλότους.

Το γεγονός αυτό θεωρείται μείζονος σημασίας για την ασφάλεια της Τουρκίας καθότι είναι άνευ προηγουμένου, σε σχέση με τη Συρία, και έλαβε χώρα σε μία περίοδο έντασης μεταξύ των δύο χωρών, λόγω της διπλωματικής και στρατιωτικής ενίσχυσης που παρέχει η Άγκυρα στο Εθνικό Συμβούλιο της Συρίας, το οποίο μάχεται για την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ. Επιπλέον, πρόκειται για το δεύτερο χαστούκι που δέχεται η τουρκική εξωτερική πολιτική στη Μέση Ανατολή, μετά το επεισόδιο με το Μαβί Μαρμαρά το 2012.

Μία πρώτη έρευνα γύρω από το γεγονός εγείρει αναμφίβολα την προσοχή για τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση Ερντογάν διαχειρίστηκε την κρίση και προκαλεί το ερώτημα στρατηγικής γιατί η Τουρκία απέφυγε τη σύγκρουση με τη Συρία; Αν θεωρήσουμε ότι το γεγονός λειτούργησε ως ένα τεστ πολιτικών και στρατιωτικών ορίων για αμφότερες τις πλευρές, σε σχέση με τα επόμενα βήματα της κρίσης, τότε αυτό μπορεί να μας οδηγήσει σε κάποια συμπεράσματα.

Η κυβέρνηση Ερντογάν, φαίνεται ότι αιφνιδιάστηκε αφού δεν υπολόγισε στην στρατιωτική αντίδραση της Συρίας. Τόσο σε στρατιωτικό όσο και σε πολιτικοδιπλωματικό επίπεδο λειτούργησε αμυντικά καταδεικνύοντας αδυναμίες που προέρχονται τόσο από τις πρόσφατες επιλογές στην εξωτερική πολιτική όσο και από τις εσωτερικές εξελίξεις στην ίδια την Τουρκία.

Σε ό,τι αφορά τη διαχείριση της κρίσης στο εσωτερικό, ο Ερντογάν δεν ακολούθησε τη γνωστή πεπατημένη, δηλαδή τη σύγκλιση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, όπως όφειλε να πράξει. Ο λόγος που το έκανε αυτό ήταν να κρατήσει μακριά από το πεδίο της πολιτικής διαχείρισης της κρίσης της ένοπλες δυνάμεις. Ο αιφνιδιασμός από την κατάρριψη του αεροσκάφους ήταν μία αποτυχία για τον Ερντογάν και δεν επιθυμούσε να αναζητήσει στήριγμα στο στρατό, γιατί αυτό θα είχε αρνητικές προεκτάσεις για το μέλλον.

Το ερώτημα, όμως, που συνεχίζει να υφίσταται είναι γιατί η κυβέρνηση Ερντογάν δεν προχώρησε στα ισοδύναμα αντίποινα; Ή καλύτερα γιατί η Τουρκία αισθάνεται αδύναμη να μπει σε μία, έστω και περιορισμένης κλίμακας, στρατιωτική αντιπαράθεση με τη Συρία;

Ο αρχηγός των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, στρατηγός Ν. Οζέλ, φέρεται να πρότεινε την αποφυγή της στρατιωτικής εμπλοκής γιατί αυτό το ενδεχόμενο θα άνοιγε το ασκό του Αιόλου στις Κουρδικές περιοχές της ΝΑ Τουρκίας. Τις τελευταίες εβδομάδες, το ΡΚΚ έχει αυξήσει τις επιθέσεις του έναντι των Τουρκικών στόχων και επιπλέον, μεγάλο μέρος της στρατιωτικής του δύναμης μεταφέρθηκε από τα όρη Καντίλ του Βορείου Ιράκ στη Βόρεια Συρία, εκεί δηλαδή που κατοικούν συμπαγώς οι Κούρδοι της Συρίας. Μία στρατιωτική αντιπαράθεση με τη Συρία, πέραν του συμβατικού πολέμου με τη Δαμασκό, θα ανοίξει και ένα ανταρτοπόλεμο με τους Κούρδους όπου το μέτωπο θα αρχίζει από το Βόρειο Ιράκ θα εκτίνεται στη Βόρεια Συρία και θα μεταφέρεται στη Νοτιοανατολική Τουρκία. Οι Τούρκοι στρατηγοί γνωρίζουν πολύ καλά ότι θα ήταν αυτοκτονία για την Τουρκία να μπει σε τέτοια περιπέτεια του ενός και μισού πολέμου.

Συνεπώς, η καταφυγή της Άγκυρας στο ΝΑΤΟ απετέλεσε τη μοναδική επιλογή για τον Ερντογάν αφού η ακύρωση του στρατηγικού άξονα με το Ισραήλ, αποδυνάμωσε το γεωστρατηγικό ρόλο της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή. Υπενθυμίζεται ότι η γεωστρατηγική σύγκλιση με το καθεστώς Άσαντ ήταν τα τελευταία χρόνια εναλλακτική επιλογή υψηλής προτεραιότητας έναντι του Ισραήλ, κάτι που αναγκάστηκε η Τουρκία να εγκαταλείψει λίγο μετά την έναρξη της κρίσης ση Συρία.
Η αντιφατικότητα στην τουρκική εξωτερική πολιτική, πέραν της ασταθούς σχέσης με τη Συρία, απεδείχθη και με την απόπειρα να εμπλέξει το ΝΑΤΟ στο γεγονός με την κατάρριψη του αεροπλάνου. Ως γνωστόν, ένα από τα ισχυρά επιχειρήματα των Τούρκων στη νέα μεσανατολική τους πολιτική είναι η αποδέσμευση της χώρας από τις Νατοϊκές δεσμεύσεις και ο προσανατολισμός της στις μουσουλμανικές προτεραιότητες της περιοχής. Όμως, όπως και στην περίπτωση της αντιπυραυλικής ασπίδας, έτσι και τώρα οι Τουρκικές διακηρύξεις περιορίζονται στις φραστικές τους διατυπώσεις.





Ο Πούτιν βλέποντας ότι οι υπόλοιποι ήδη έχουν συγκεντρώσει δυνάμεις, θέλει να πάρει την πρωτοβουλία κινήσεων και να δηλώσει ΠΑΡΟΥΣΙΑ! Γι αυτό σήμερα ανακοίνωσε κάτι που είχε αποφασιστεί από καιρό. Την κάθοδο μιας ακόμα, ναυτικής μοίρας στη Μεσόγειο. Στην επίσημη ανακοίνωση του Ρωσικού Ναυτικού δεν σχετίζουν αυτή την κίνηση με το συριακό πρόβλημα…
Μάλιστα διευκρινίζουν ότι προς τις συριακές ακτές για ανανέωση των αποθεμάτων καυσίμων, νερού και τροφίμων θα προσεγγίσουν και το ανθυποβρυχιακό πλοίο «Ναύαρχος Τσαμπανένκο», τρία μεγάλα αποβατικά πλοία, στα οποία επιβαίνουν τμήματα πεζοναυτών, το συνοδευτικό πλοίο φρούρησης του Στόλου της Βαλτικής θάλασσας «Γιαροσλάφ Μούντρι» και αρκετά σκάφη του βοηθητικού στόλου.

Μία άλλη πολύ σοβαρή είδηση είναι ότι συριακοί όλμοι έπληξαν στόχους μέσα στο Λίβανο συγκεκριμένα στο χωριό Βαντί-Χαλίντ τα ξημερώματα. Κάποιες ομάδες Σύριων ανταρτών, έχουν περάσει στη μεριά του Λιβάνου και η προσπάθεια του Συριακού Στρατού ήταν να πλήξει τις θέσεις τους. Να δούμε πως θα αντιδράσει ο Λίβανος σε αυτό, μιας και ουσιαστικά “δέχτηκε επίθεση”… ήδη ντόπιοι πληθυσμοί του Λιβάνου, αφήνουν τα σπίτια τους, μιας και ο αριθμός των Σύριων που περνούν τα σύνορα, ολοένα και μεγαλώνει.

Ο Ανάν δήλωσε ότι το Ιράν μπορεί να βοηθήσει στην ειρηνική επίλυση του Συριακού προβλήματος! (τι τον πότισε ο Αχμαντινετζάν και έκανε τέτοιες δηλώσεις σήμερα από την Τεχεράνη)

Μήπως οι παίκτες παίρνουν στρατηγικές θέσεις στο σκάκι της ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής; Ποιός, πότε και πως θα κάνει την πρώτη καθαρά επιθετική κίνηση;


Καθημερινά παρακολουθώντας τις πολιτικές εξελίξεις, βλέπω καθαρά να ξεδιπλώνεται μπροστά μου πεντακάθαρα, η μετάβαση της πατρίδας μου σε άλλα χέρια...

Αυτά τα άλλα χέρια, δεν είναι ένας ορατός εχθρός, που κάποια στιγμή θα αποφασίσουμε να αντιμετωπίσουμε μιμούμενοι ξανά τον ηρωισμό των προγόνων μας...

Είναι χέρια επιχειρηματιών και πολυεθνικών...

Είναι χέρια, που η ψυχή της πατρίδας οι Έλληνες, τους είναι περιττοί και εμπόδιο...

Είναι χέρια που σκοπό έχουν μόνο το ΥΠΕΡκέρδος, και μόνο αυτό...

Συζητώ αυτές τις σκέψεις μου και με άλλους γύρο μου...

Όλοι βλέπουν πάνω κάτω το ίδιο...

Τι έχετε πάθει μωρέ;

Πως είναι δυνατόν να βλέπετε να σας παίρνουν την πατρίδα και την ζωή, μέσα από τα χέρια σας και εσείς να πιστεύεται ακόμα στον εχθρό;

Να τον προσκυνάτε;

Πως μπορείτε μωρέ να πιστεύετε πως δεν υπάρχει ελπίδα πέρα από αυτήν που σας σερβίρουν οι εθνοπροδότες που εκλέγεται για να σας κυβερνήσουν;

Πως είναι δυνατόν να πεθαίνουμε αργά αργά σαν κοινωνία και να ξαναβγάζετε κυβέρνηση πάλι τους ίδιους εθνοπροδότες;

Τι έχετε πάθει μωρέ;

Είναι τόσο δύσκολο να καταλάβετε πως καμία κυβέρνηση (όπως και να λέγεται) δεν θα σας προστατεύσει ποτέ, αν εσείς δεν είσαστε οργανωμένοι στα πεζοδρόμια, να διεκδικείτε τα δικαιώματα σας;

Ντροπή σας ρε...

Πως θα κοιτάξετε τα παιδιά σας στα μάτια μετά από μερικά χρόνια όταν θα τους έχετε αφαιρέσει την πατρίδα και τα πολυεθνικά συμφέροντα δεν θα σας έχουν αφήσει ούτε τον καναπέ;

ΔΕΣΠΩ
(Αναγνώστρια)

Το φωτομοντάζ είναι από το "Γρέκι"

Η Ρωσία αποκάλυψε στον ΟΗΕ ότι σύριοι, αντικαθεστωτικοί αντάρτες, εκτός από την Τουρκία και τη Λιβύη, εκπαιδεύονται και στο Κόσσοβο
Τον κώδωνα του κινδύνου κρούει εδώ και καιρό το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών για τα στρατόπεδα εκπαίδευσης των σύριων, αντικαθεστωτικών μαχητών. Είναι προφανές ότι οι "Σύριοι" αντάρτες που πολεμούν τα κυβερνητικά στρατεύματα, δεν έπεσαν ξαφνικά από τον ουρανό. Πολύ περισσότερο, δεν πρόκειται για κάποιους αυτοδίδακτους επαναστάτες. Πριν μπουν στην μάχη, έχουν διδαχθεί όλα τα κόλπα του ανταρτοπόλεμου σε στρατόπεδα εκπαίδευσης, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, στην Τουρκία, στη Λιβύη, και στο Λίβανο. Πρόσφατα έγινε γνωστό, ότι στο εγγύς μέλλον θα ξεκινήσει ένα νέο «σχολείο», αυτή τη φορά στην Ευρώπη. Ειδικότερα, σε ένα μικρό κομμάτι των Βαλκανίων, στο οποίο οι Ευρωπαίοι εδώ και χρόνια δεν μπορούν –ή δεν θέλουν- να βάλουν τάξη. Το Κοσσυφοπέδιο.
Δεν είναι η πρώτη φορά που αυτό το μικρό κρατίδιο, το οποίο από ελάχιστα κράτη έχει αναγνωριστεί, αρνείται να εναρμονιστεί με τις αρχές του ευρωπαϊκού Δικαίου. Το 2010, για παράδειγμα, στην έκθεση του κ. Dick Marty, που διένειμε η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης, αναφέρεται ότι πρόσωπα του περιβάλλοντος του σημερινού πρωθυπουργού, Χασίμ Θάτσι, ενεπλάκησαν σε εμπόριο ανθρώπινων οργάνων. Αποκαλυπτόταν μάλιστα, ότι επρόκειτο για ανθρώπινα όργανα που είχαν αφαιρεθεί από Σέρβους αιχμαλώτους. Ωστόσο, η έρευνα εμποδίστηκε και, έτσι, ο κ. Θάτσι απολαμβάνει καθεστώς ασυλίας. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι κάτι τέτοιο δεν θα ήταν εφικτό χωρίς τη βοήθεια των υπερατλαντικών προστατών του, οι οποίοι ανοικτά παραδέχονται ότι είναι διατεθειμένοι να κάνουν τα πάντα για να ανατρέψουν τον πρόεδρο της Συρίας, Μπασάρ Άσαντ. Και το κάνουν.

Τον Απρίλιο, πρώτο από όλα, το ειδησεογραφικό πρακτορείο «Τανγιούγκ» αποκάλυψε τα σχέδια που εξυφαίνονται με επίκεντρο το Κόσσοβο, και αφορούν τη Συρία. Το σέρβικο πρακτορείο ειδήσεων ανέφερε ότι η περιοχή θα γίνει κέντρο «μεταφοράς της ανεκτίμητης εμπειρίας και τεχνογνωσίας» στους σύριους αντάρτες. Η Μόσχα, αλλά και άπαντες οι ενδιαφερόμενοι έσπευσαν αμέσως να ελέγξουν το δημοσίευμα. Το θέμα αυτό, μάλιστα, συζητήθηκε σε υψηλό διπλωματικό επίπεδο. Κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, ο μόνιμος αντιπρόσωπος της Ρωσίας, Βιτάλι Τσούρκιν, δήλωσε: «Η μετατροπή του Κοσσυφοπεδίου σε κέντρο στρατιωτικής εκπαίδευσης για τους μαχητές διαφόρων ενόπλων σχηματισμών, θα μπορούσε να γίνει ένας σοβαρός αποσταθεροποιητικός παράγοντας, που η εμβέλεια του θα ξεπερνά την περιοχή των Βαλκανίων». Οι αρχές του Κοσσόβου δεν αντέδρασαν, συνειδητοποιώντας προφανώς ότι τέτοιου είδους δηλώσεις στο Συμβούλιο Ασφαλείας δεν γίνονται χωρίς να υπάρχουν πραγματικές αποδείξεις και τεκμήρια των όσων έχουν ειπωθεί.

Βεβαίως, ο υπουργός Εξωτερικών του κρατιδίου, Ενβέρ Χοτζάϊ, αναγνώρισε ότι η Πρίστινα έχει επαφές με τη συριακή αντιπολίτευση, αλλά ισχυρίστηκε ότι στο Κόσσοβο δεν εκπαιδεύονται αντάρτες. Από την πλευρά του, το γραφείο Τύπου του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών «άδειασε» ευθέως τον κ.Χοτζάϊ: «Δεν πρόκειται απλά για ανταλλαγή εμπειριών στον τρόπο οργάνωσης αυτονομιστικού κινήματος, με στόχο την ανατροπή των υφιστάμενων καθεστώτων, αλλά για την προετοιμασία σύριων μαχητών, στο Κοσσυφοπέδιο». Η εκπαίδευση γίνεται σε περιοχές που γεωγραφικά είναι παρόμοιες με τα ανάγλυφα των επαρχιακών περιοχών της Συρίας. Δεν αποκλείεται επίσης, το ενδεχόμενο της λειτουργίας των κέντρων εκπαίδευσης στις πρώην στρατιωτικές βάσεις του «Απελευθερωτικού Στρατού του Κοσσόβου (UCK)».
Το πρωτότυπο άρθρο βρίσκεται στην ηλεκτρονική διεύθυνση: RG.ru.

Σκέφτηκε κανείς τι θα συμβεί στο εσωτερικό της Τουρκίας αν ξεκινήσουν εκτεταμένες εμφύλιες συρράξεις σε Συρία και Ιράν;
Πόσο τελικά εξυπηρετεί την Τουρκία η απόφαση περί εσωτερικών συρράξεων (εμφυλίου) στο θέμα της Συρίας;
Πόσο ασφαλές θα ήταν αυτό για την Τουρκία που σαφώς αμφιταλαντεύεται ακόμη και σήμερα μεταξύ Ανατολής και Δύσης, ενώ μοιάζει σε κλοιό, έχοντας ανοιχτό όσο ποτέ το θέμα των Κούρδων, πολλούς από τους πρώην επικεφαλείς των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων στη φυλακή, αλλά και κάποιους οικονομικούς δείκτες να δείχνουν «φούσκες»;

Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, δεν δίστασε στις αρχές Ιανουαρίου του τρέχοντος έτους - εδώ - σε συνέντευξή του να προειδοποιήσει ότι ένας εμφύλιος στη Συρία θα αποτελέσει άμεσο κίνδυνο για τη χώρα του.

«Η κατάσταση που εξελίσσεται στη Συρία οδηγεί σε εμφύλιο πόλεμο, σε φυλετικό πόλεμο, πόλεμο των θρησκειών και πόλεμο κοινοτήτων. Αυτό πρέπει να σταματήσει. Η Τουρκία πρέπει να διαδραματίσει έναν ρόλο. Ένας εμφύλιος πόλεμος που θα μπορούσε να λάβει χώρα στη Συρία θα μας έφερνε σε πολύ δύσκολη θέση... και θα αποτελούσε απειλή για μας», τόνισε χαρακτηριστικά.

Όπως όλοι αντιλαμβανόμαστε η Τουρκία βρίσκεται σε διπλωματικό τουλάχιστον αδιέξοδο. Ο νεο-οθωμανισμός και οι υποσχέσεις περί ..."μηδενικών προβλημάτων" πήγαν όπως όλα δείχνουν περίπατο.

Μέσα σε όλα, ένα σημερινό άρθρο/ανάλυση τoυ REUTERS που αναδημοσιεύουν τα τουρκικά μέσα - αυτά εδώ για εμάς δεν έχουν σημασία - συγκρίνει την εξωτερική πολιτική των Τούρκων την τελευταία διετία-τριετία, κοινώς με ένα "σκυλί που γαβγίζει μα δεν δαγκώνει" και το κυριότερο... το τεκμηριώνει!


Το μεγάλο πρόβλημα της χώρας είναι η έλλειψη ρευστότητας και όχι η έλλειψη πλούτου. Η κυβέρνηση μας λέει ότι προκειμένου να βρούμε χρήματα θα πρέπει να πουλήσουμε τον πλούτο μας. Ωραία λοιπόν, θα τα ξεπουλήσουμε όλα πολύ κάτω της πραγματικής αξίας τους μέσα σ’ αυτή την κακή συγκυρία. Όλες τις νευραλγικές κρατικές επιχειρήσεις, όλες τις βασικές υποδομές (σιδηρόδρομο, αεροδρόμια, αυτοκινητόδρομους, λιμάνια, παραλίες, ακίνητα φιλέτα κ.λ.π.). Θα πάρουμε λοιπόν κάποια χρήματα για να καλύψουμε ένα διάστημα μισθούς, συντάξεις και διάφορα προνόμια κρατικοδίαιτων παρασίτων.

Και λοιπόν; Μετά τι; Τι θα κάνουμε μετά όταν θα τα έχουμε φάει και αυτά; Θα σταματήσει μήπως η ύφεση; Θα μειωθεί το χρέος; Θα γίνει το κράτος πλούσιο, όταν θα έχει χάσει τον πλούτο του; Θα φάμε με χρυσά κουτάλια; Τι θα γίνει μετά; Γιατί δεν μας απαντά η κυβέρνηση τι θα… κάνουμε μετά, όταν θα τα έχουμε ξεπουλήσει όλα;

Αυτή τη στιγμή δεν πρέπει σε καμία περίπτωση το ελληνικό κράτος να χάσει τον πλούτο του. Θα είναι καταστροφή. Η πορεία προς τη δραχμή όχι μόνο δεν έχει εξαλειφθεί, αλλά φοβούμαστε πως τώρα είναι πιο έντονη από ποτέ. Αν λοιπόν, γυρίσουμε σε εθνικό νόμισμα χωρίς υποδομές και κρατικό πλούτο τότε ούτε αυτή η εξέλιξη θα μπορέσει να μας βγάλει από το αδιέξοδο. Απεναντίας, τότε θα είμαστε μετανάστες στην ίδια μας τη χώρα.

Όλοι γνωρίζουμε ότι το κομματικό κράτος δεν μπορεί να κάνει τον επιχειρηματία. Μπαίνει συνεχώς μέσα και δανείζεται. Όμως αυτό δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να μας οδηγήσει στο να χάσουμε την κυριότητα της δημόσιας περιουσίας. Εκείνο που πρέπει στην καλύτερη περίπτωση να γίνει είναι ορισμένου (έστω μεγάλου) χρόνου συμβάσεις χρήσης κάποιων δημοσίων πραγμάτων με τη συμφωνία ότι μετά την πάροδο του ορισμένου χρόνου θα αποδίδεται στο ελληνικό δημόσιο, τόσο το δημόσιο περιουσιακό στοιχείο που έχει εκμισθωθεί, όσο και ολόκληρη η επιχείρηση που θα έχει στηθεί από τον επενδυτή. Εννοείται ότι σε περίπτωση πολέμου, η διοίκηση όλων αυτών περιέρχεται αυτόματα στο ελληνικό κράτος.

Στη χειρότερη περίπτωση και ως λύση ανάγκης, είναι προτιμότερο να μειώσεις τις δημόσιες δαπάνες κάνοντας προσωρινά απολύσεις αλλά κρατώντας όμως την περιουσία, η οποία θα οδηγήσει μελλοντικά σε νέες προσλήψεις, παρά να χάσεις μόνιμα και περιουσία και θέσεις εργασίας για λίγα μετρητά.


Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Πανέτοιμοι να πετάξουν στα πιράνχας του ιδιωτικού τομέα τη δημόσια περιουσία για να την κατασπαράξουν είναι οι πολιτικοί εγκληματίες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, αυτή τη φορά με την ευγενική χορηγία των «παρασίτων» της ΔΗΜΑΡ. Αφού οι πολιτικοί ληστές των δύο κομμάτων της κυβέρνησης Παπαδήμου λεηλάτησαν τα ασφαλιστικά ταμεία με το περιβόητο «κούρεμα» και ρήμαξαν τους μισθούς και τις συντάξεις και ο κόσμος τους ξαναψήφισε αντί να τους πετάξει στον εκλογικό Καιάδα, τώρα έχουν έρθει αποφασισμένοι να ολοκληρώσουν το έργο τους, ξεπουλώντας ηλεκτρικό, νερό, λιμάνια, σιδηροδρόμους και γενικά τα πάντα έναντι πινακίου φακής. Άξιος ο μισθός τους.

Εκμεταλλευόμενοι το καλοκαίρι, ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος και ο Κουβέλης θα προσπαθήσουν να εκποιήσουν το επόμενο δίμηνο όσα περισσότερα μπορέσουν. Ελπίζουν ότι με το πλιάτσικο αυτό θα ενισχυθεί ουσιωδώς η συμμαχία των κυβερνητικών κομμάτων με την αστική τάξη και βεβαίως προσδοκούν και βελτίωση των οικονομικών τους. Οι ίδιοι είναι αδίστακτοι. Το τι θα πετύχουν όμως στην πράξη συναρτάται απολύτως και με τις αντιστάσεις που θα συναντήσουν από τον λαό. Τώρα που υπερψηφίστηκαν σε βαθμό που τους επέτρεψε τον άνετο σχηματισμό κυβέρνησης, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ εγκατέλειψαν αμέσως τα προεκλογικά παραμύθια περί επαναδιαπραγμάτευσης του Μνημονίου. «Η νέα κυβέρνηση της Ελλάδας... είναι πλήρως δεσμευμένη... σε όλες τις βασικές πολιτικές» του Μνημονίου, αναφέρει χωρίς περιστροφές ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς στην επιστολή δουλοφροσύνης και απόλυτης υποταγής που έστειλε προς τους ηγέτες της ΕΕ πριν από τη Σύνοδο Κορυφής στις Βρυξέλλες. Έκοψε έτσι με το μαχαίρι κάθε συζήτηση περί αλλαγής όρων του ολέθριου Μνημονίου, αφού καμιά επαναδιαπραγμάτευση δεν είναι δυνατή στη βάση της επιστολής του.

Οι πολιτικοί απατεώνες της κυβέρνησης δεν σκοπεύουν πλέον να ζητήσουν ούτε καν επιμήκυνση του χρόνου εφαρμογής των ολέθριων μνημονιακών μέτρων που οι ηγέτες της ευρωζώνης είχαν ήδη αποφασίσει προεκλογικά να της δώσουν! «Το πρόγραμμα είναι εκτός τροχιάς και δεν μπορούμε να ζητήσουμε τίποτα από δανειστές μας πριν το επαναφέρουμε στην πορεία του» δήλωσε ο χαρακτηριστικά στους Φαϊνάσιαλ Τάιμς ο νέος υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας, ο οποίος είναι ακραίος υποστηρικτής του Μνημονίου – χειρότερος και από τους Τροϊκανούς! Ενθουσιάστηκε με τον Σαμαρά και τον Στουρνάρα ο Γερμανός γκαουλάιτερ της ΕΕ στην χώρας μας, ο κατοχικός διοικητής Χορστ Ράιχενμπαχ. Απαίτησε λοιπόν να συνεχιστεί για πολλά χρόνια η μείωση μισθών των Ελλήνων! «Ήδη έχει γίνει το πρώτο βήμα όσον αφορά την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας και μια σημαντική συνεισφορά είναι η διαχείριση του εργασιακού κόστους, η οποία πρέπει να συνεχιστεί για να γίνουν ακόμη καλύτεροι οι όροι της ανταγωνιστικότητας τα επόμενα χρόνια», δήλωσε στην ακατάληπτη για τους κοινούς θνητούς γλώσσα της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας των Βρυξελλών με το δηλητηριώδες περιεχόμενο. «Το μισθολογικό κόστος πρέπει να παραμείνει υπό έλεγχο για χρόνια», μετέφραζε στους τίτλους της η Καθημερινή τα λόγια του Ράιχενμπαχ.
Το γεγονός της εβδομάδας πάντως δεν ήταν οι προγραμματικές δηλώσεις του Σαμαρά. Ήταν η αποκάλυψη εκ των ένδον, από τους εργαζόμενους στα ασφαλιστικά ταμεία, της απίστευτης έκτασης των ζημιών που υπέστησαν τα αποθεματικά τους από το «κούρεμα» στα οποία τα υπέβαλαν ο Βενιζέλος και ο Σαμαράς. Οι αριθμοί που δημοσιοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια του της συνδικαλιστικής του οργάνωσης, της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Προσωπικού στους Οργανισμούς Κοινωνικής Πολιτικής (ΠΟΠΟΚΠ) προκαλούν φρίκη: Στην τράπεζα της Ελλάδος, τα ταμεία είχαν καταθέσεις συνολικού ύψους 15,3 δις ευρώ πριν το «κούρεμα» του διαβόητου PSI. Μετά το κούρεμα, τους έχουν απομείνει τυπικά μόλις, 8,12 δις ευρώ σε ονομαστική αξία άνευ αντικρίσματος, δεδομένου ότι τους έχουν δώσει αρκετά ελληνικά ομόλογα που λήγουν από ...2023 ως το 2042!!! Αυτά τα «ομόλογα – κωλόχαρτα» αν εξοφληθούν σήμερα πιάνουν το ένα τέταρτο ή το ένα πέμπτο της ονομαστικής τους αξίας, με αποτέλεσμα από τα 15,3 δις ευρώ που ήταν τα διαθέσιμα των ταμείων τον Μάρτιο σήμερα να έχουν καταβαραθρωθεί στα ...4,3 δις! Ο Βενιζέλος και ο Σαμαράς δηλαδή «φάγανε» πάνω από 11 δις ευρώ για τις συντάξεις των Ελλήνων με το «κούρεμα» που συμφώνησαν! Έφαγαν τις συντάξεις του κοσμάκη που σε λίγο θα παίρνει δυο – τρία κατοστάρικα. Έχουμε να κάνουμε με μια κοινωνική τραγωδία ασύλληπτου μεγέθους, η έκταση της οποίας δεν έχει συνειδητοποιηθεί ακόμη από τον λαό που τρελαθεί μόλις αντιληφθεί τι έχει πάθει.

Αν μάλιστα σε αυτό προστεθεί και η τεράστια απάτη που έγινε στο τομέα της Υγείας με την ενοποίηση των φορέων που καλύπτουν 9,5 εκατομμύρια Έλληνες στον ΕΟΠΥΥ, ο οποίος χρωστάει ήδη 4 δις ευρώ και απειλεί με κατάρρευση και τα νοσοκομεία του ΕΣΥ, τότε γίνεται αντιληπτή η βιαιότητα του κοινωνικού Αρμαγεδδώνα που έρχεται.

Δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ την Κυριακή 8/7/2012

Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"

Aει στην ευχή! πας να στήσεις το σκηνικό και σου πέφτει ένα δοκάρι στη μέση της σκηνής, κακός οιωνός σε έχει βασκάνει η πραγματικότης - στο τέλος, όταν τον χρειασθείς, απ’ το πατερό θα σου πέσει και ο «από μηχανής θεός», σε ένα μεγάλο αμήχανο χάσμα θα τελειώσει η παράσταση - «χασμωδία, παιδί μου, χασμωδία», θα σου πει ο Ποιητής και συ θα σκύψεις το κεφάλι, διότι δεν αντέχει άλλη προπαγάνδα η πραγματικότης, διότι ουδέποτε άντεξε την προπαγάνδα ο Ποιητής.
Τρίζει το βήμα της Βουλής όταν έτσι εύκολα και φθηνά επικαλείσαι τον Ποιητή και ύστερα βουλιάζει η παράσταση μέσα στο ίδιο της το σκηνικό.

Δεν θέλει και πολύ για να βάλει τα γέλια το κοινό, «γράφεις δράματα, γελάνε! γράφεις κωμωδίες, κλαίνε!», σου πέφτει κατακέφαλα ο κ. Νικολόπουλος, βγάζει το καρούμπαλο ο κ. Κουβέλης και - «δεν είναι τίποτα», δηλώνει ο Μπενύτο, «απλώς βρέχει»...

Ηδη στέκει αμήχανος ο θίασος επί σκηνής, με κατεβασμένα τα βρακιά, ο ένας περιμένει τη Μέρκελ, ο άλλος σχεδιάζει την επόμενη μέρα κι ο τρίτος του λαλούν και χορεύει, θίασος μπουλούκι. Μούσα καμμιά πουθενά. Μόνον ψέματα και παρλάτες, στερεότυπα και φοβέρες, μια στείρα υστερία και κακοκρυμμένη αγωνία -δεν τραβάει το σενάριο, δεν τραβάνε οι ηθοποιοί, όλοι τρέμουν για την επόμενη στραβή που μπορεί να συμβεί ανά πάσαν στιγμή.
Δεν αντέχει άλλη προπαγάνδα η πραγματικότητα.

Απόδειξη ότι άρχισαν οι γκάφες.

Εγραφε χθες σε κορυφαία εφημερίδα της Διαπλοκής, κορυφαίος κήνσορας του καθεστώτος: «Λες και το πρόβλημα του τόπου είναι αν θα πουληθεί η ΔΕΗ κι όχι η καθημερινή δυστυχία των ανθρώπων».

Θεϊκό! λες και είναι άσχετη η καθημερινή δυστυχία ή όχι των ανθρώπων από το αν θα πουληθεί ή όχι η ΔΕΗ!..

Οχι δεν είναι ευήθης ο προπαγανδιστής, αντιθέτως είναι ευφυής -απλώς για τις ανάγκες της προπαγάνδας κάνει τον χαζό (και για να χαζεύει τους άλλους)- όμως, δεν το αντέχει πλέον αυτό το έργο της φάρσας - μπούφας το κοινό, ένας-ένας αγριεύουν οι θεατές, θυμήσου τους Αθηναίους, στην τρίτη και τελευταία θέση έστειλαν τον Ευριπίδη όταν τους ανέβασε τη Μήδεια το 431 π.Χ. στα Διονύσια. Μπορεί έκτοτε Μήδειες να ανεβαίνουν δέκα τον χρόνο, μπορεί και να αρέσουν επειδή πρέπει να αρέσουν, στους Αθηναίους όμως δεν άρεσαν - καράβλαχοι, θα μου πείτε, και συντηρητικοί. Μεγάλο το δίκιο σας, δεν είχαν οι άνθρωποι για τον εαυτόν τους την ιδέα που έχουμε εμείς για αυτούς - όταν δεν τους άρεσε κάτι του πέταγαν κρεμμύδια. Θηβαίικα...

Αντιθέτως με την πραγματικότητα που εκπαιδεύεται να της αρέσει η προπαγάνδα.

Εχει όμως κι αυτή η τελευταία τα όριά της - δεν μπορεί μια ολόκληρη παράσταση να βασισθεί σε έξι ιδιωτικοποιήσεις, έχει ξεφτιλισθεί το παραμύθι.

«Η Ελλάδα είναι πρωταθλήτρια, μαζί με την Πορτογαλία στις ιδιωτικοποιήσεις», δήλωνε χθες στον Real FM ο κ. Σταθάκης, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.

Οντως! από την εποχή του κ. Μητσοτάκη και του κ. Σημίτη η Ελλάδα, δηλαδή τα αφεντικά της, ιδιωτικοποιούν συνεχώς!

Τι κέρδισε η χώρα, απ’ όσα έχασε;

Τίποτα εκτός απ’ τη χρεωκοπία.

Κέρδισε όμως η Διαπλοκή τον άμπακο και η Διαφθορά απορρόφησε τα μισά κόμματα και τα μισά ΜΜΕ.

Απ’ αυτά που τώρα σκούζουν: «μα είσθε μονίμως εναντίον των μεταρρυθμίσεων! μα είσθε κολλημένοι στο χθες

Οταν οι μεταρρυθμίσεις είναι το συνεχές ξεπούλημα, όταν το «αύριο» είναι η επιστροφή της χώρας στο 1950, γιατί να μην είσαι εναντίον τους; γιατί να μην πετάς κρεμμύδια σε μια Μήδεια που σκοτώνει τα παιδιά της; Γιατί να nεκλαμβάνεις την προπαγάνδα τους ως την πραγματικότητά σου;

Τι απέμεινε στη χώρα μετά είκοσι χρόνια ιδιωτικοποιήσεων; Η ενέργεια, τα ύδατα, τα δίκτυα και κάποιες υποδομές - όλα αυτά, τα άλλα κράτη στη Δύση τα έχουν δημόσια ή υπό δημόσιον έλεγχο, εδώ όμως φρίττει η προπαγάνδα και καταλαμβάνεται από ιερό μένος -«σκότωσε, Μήδεια τα παιδιά σου», αυτό είναι το αρεστό στη Μέρκελ, αυτό είναι το τρέντυ στην εποχή μας- αλλά φευ, δεν τραβάει η παράσταση! Την επομένη της ψήφου εμπιστοσύνης, άρχισε να ξηλώνεται το πουλόβερ της κυβέρνησης - μια τριανδρία χωρίς σταυρό, μια τριανδρία άθυρμα των νέων Σταυροφόρων... στέκει αμήχανη πάνω στη σκηνή, περιμένοντας τι άλλο θα της συμβεί, από στιγμή σε στιγμή.


Του Στάθη από enikos

Του Daniel McAdams
Τhe LRC Blog
10 Ιουλίου 2012

Χθες το κοινοβούλιο της Ρουμανίας και o πρωθυπουργός της χώρας, Βίκτορ Πόντα, ψήφισαν για την απομάκρυνση ή μη του προέδρου, Τραϊάν Μπασέσκου, από το αξίωμά του.
Είναι η δεύτερη προσπάθεια για καθαίρεση του Μπασέσκου μέσα σε πέντε χρόνια, αφού κατάφερε να διατηρήσει το αξίωμά του μετά από άλλη μια προσπάθεια το 2007, βγαίνοντας νικητής σε ένα δημοψήφισμα που έθετε στους Ρουμάνους πολίτες ...και πάλι το ζήτημα της απομάκρυνσης του. Το πολιτικό σύστημα της Ρουμανίας έχει αρκετές ομοιότητες με εκείνο των ΗΠΑ και της Γαλλίας, και υπό αυτή την έννοια, ο πρόεδρος έχει πραγματική εκτελεστική εξουσία και όχι απλώς τελετουργικά καθήκοντα.

Είναι σαφές ότι, τα τελευταία χρόνια, ο Μπασέσκου έχει προκαλέσει την οργή της κυβέρνησης των ΗΠΑ με τις επιλογές του όσον αφορά αρκετά ζητήματα. Δύο από αυτά είναι η άρνησή του να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου και η απόφασή του να αποσύρει τα ρουμανικά στρατεύματα από το Αφγανιστάν το 2009. Επίσης, ένα έντονα επικριτικό άρθρο για τον Μπασέσκου, που δημοσιεύθηκε σε ρουμανική εφημερίδα, εμφανίζει τον πρόεδρο ως "ανεπαρκή" όταν κλήθηκε να ξεπουλήσει ζωτικούς πόρους της χώρας στις ΗΠΑ και δεν υπάκουσε, όταν αρνήθηκε να αναλάβει ρόλο υποστηρικτή "χρωματιστών επαναστάσεων" που θα στήριζαν οι ΗΠΑ, αλλά επίσης όταν δεν δέχθηκε να συμβάλει στις αποτυχημένες προσπάθειες της πρώην κυβέρνησης Μπους να "ανοίξει" τη Μαύρη Θάλασσα στα πετρελαϊκά συμφέροντα και τα αεροπλανοφόρα των ΗΠΑ".

Περιέργως - ή ίσως και όχι - ο κύριος αντίπαλος του Μπασέσκου στην κυβέρνηση, ο πρωθυπουργός Πόντα, οργάνωσε συνέντευξη τύπου σήμερα, κατά τη διάρκεια της οποίας ανακοίνωσε ότι ο νέος "ειδικός σύμβουλός του σε θέματα ασφάλειας και οικονομικής στρατηγικής" του δεν θα είναι άλλος από τον απόστρατο Αμερικανό στρατηγό, Γουέσλι Κλαρκ (!!), ο οποίος υιοθετούσε μια μάλλον ...διαφορετική άποψη όσον αφορά την κατάσταση στο Κοσσυφοπέδιο.

Το ενδιαφέρον είναι ότι, σύμφωνα με δημοσίευμα ρουμανικής εφημερίδας σχετικά με τη φαινομενικά περίεργη νέα εταιρική σχέση μεταξύ των Κλάρκ και Πόντα
"Σήμερα ο Κλάρκ είναι μέλος του ΔΣ της πετρελαϊκής εταιρείας "BNK Petroleum", της οποίας τo 20% των μετοχών βρίσκεται στα χέρια του Τζορτζ Σόρος μέσω του επενδυτικού ταμείου της "Quantum Partners LP". Ενώ ακόμη υπηρετούσε ως διοικητής του ΝΑΤΟ κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Κοσσυφοπέδιο, ο Κλαρκ ήταν συνεχώς στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων με αφορμή ένα περιστατικό. Δεν είναι λίγοι όσοι θυμούνται ακόμη τι έγινε όταν ο διοικητής των βρετανικών δυνάμεων της περιοχής δεν υπάκουσε την εντολή του Κλαρκ να ανοίξει πυρ εναντίον ρωσικών δυνάμεων που είχαν συγκεντρωθεί έξω από την Πρίστινα. "Δεν προτίθεμαι να αρχίσω τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο", του είχε δηλώσει ο Βρετανός διοικητής. Ο Κλαρκ απομακρύνθηκε τελικά από την διοίκηση του ΝΑΤΟ πριν από τη λήξη της θητείας του"...
Σύμφωνα με μια πρόχειρη μετάφραση (μέσω Google) ενός άρθρου στα Ρουμανικά...

"Ο πρωθυπουργός δήλωσε την Πέμπτη ότι πραγματοποιήθηκε η πρώτη συνάντησή του με τον νέο του σύμβουλο, οπότε και είχαν την ευκαιρία να συζητήσουν θέματα σχετικά με τις πιθανές επενδύσεις της Ρουμανίας στους τομείς της ενέργειας και της αγροτικής ανάπτυξης".
Τι συμβαίνει, λοιπόν, στη Ρουμανία;

Για άλλη μια φορά, στις χώρες του πρώην "ανατολικού μπλοκ", ο Τζορτζ Σόρος εμφανίζεται ως ο κρυφός μεγάλος παίκτης που κινεί τα νήματα.


Σχόλιο ιστολογίου:


Διαβάζοντας το κείμενο αυτό, μας έρχονται διάφοροι συνειρμοί από την σύμπραξη Γιώργου Α. Παπανδρέου και Σόρος, αλλά και την τύχη που περίμενε τον Καραμανλή μετά από κάποιες επιλογές του.

Προσέξτε ιδιαίτερα την αναφορά σε επενδύσεις σε "πετρέλαια και αγροτική ανάπτυξη". Είναι προφανές ότι το ίδιο σενάριο παίζεται παντού στα Βαλκάνια, με την αρωγή πρόθυμων συνεργατών στις τοπικές κυβερνήσεις.