Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

14 Οκτ 2016


Ο πρώην πρωθυπουργός της Αλβανίας, Σαλί Μπερίσα, δήλωσε για πρώτη φορά δημοσίως ότι "η συμφωνία για τον ορισμό της υφαλοκρηπίδας με την Ελλάδα απέτυχε μετά από την παρέμβαση ενός τρίτου παράγοντα".

"Θέλω να πω στους Αλβανούς ότι σύντομα θα καταλάβουν τα συμφέροντα ποιών εξυπηρετήσατε, και σας το δηλώνω με απόλυτη πεποίθηση ότι το κάνατε για λογαριασμό τρίτου παράγοντα. Η ιστορία θα το αποδείξει", δήλωσε ο Σαλί Μπερίσα, απευθυνόμενος στην κυβέρνηση του Έντι Ράμα, που τότε στην αντιπολίτευση παρέπεμψε στο Συνταγματικό Δικαστήριο την συμφωνία αυτή.

Ο πρώην πρωθυπουργός της Αλβανίας, η κυβέρνηση του οποίου υπέγραψε την συμφωνία για τον καθορισμό των θαλάσσιων συνόρων με την Ελλάδα το 2009, δεν διευκρίνισε όμως ποιος είναι ο τρίτος παράγοντας, αλλά συχνά στα μέσα ενημέρωσης κυκλοφόρησαν πληροφορίες ότι μετά την αποτυχία της συμφωνίας, την οποίαν απέρριψε το Συνταγματικό Δικαστήριο, βρίσκεται η Τουρκία.

Της ίδιες αμφιβολίες είχε εκφράσει και η πρώην υπουργός Εξωτερικών, Ντόρα Μπακογιάννη (η οποία υπέγραψε την συμφωνία στα Τίρανα μαζί με τον πρώην υπουργό Εξωτερικών Λουλζίμ Μπάσα), κατά τη διάρκεια συνέντευξης στην εκπομπή "Νέοι Φάκελοι", στην τηλεόραση του "Σκάι" το 2011, εκφράζοντας τη λύπη της για την ακύρωση της συμφωνίας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου





«Ενώ διατηρούν διαφορετικές θέσεις επί σειράς ζητημάτων, οι δύο πρόεδροι πλησίασαν στην εξομάλυνση των σχέσεων κατά την συνάντησή τους στην Κωνσταντινούπολη» 
Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Παγερά ρεαλιστική είναι η αποτίμηση στον ρωσικό Τύπο των αποτελεσμάτων της προχθεσινής συνάντησης στην Κωνσταντινούπολη στην οποία καταγράφεται η προώθηση των ρωσικών στρατηγικών θέσεων, έναντι μετρημένων παραχωρήσεων –αλλ’ όχι επί θεμάτων αρχής.

Ο δημοφιλής blogger Colonel Cassad, γνωστός για την λακωνική κυριολεξία και αυστηρή αντικειμενικότητά του, χρησιμοποιεί εύστοχα τον στρατιωτικό όρο «τακτική» συνεργασία, για το είδος των σχέσεων που αποκαταστάθηκε, σ’ αυτό το στάδιο, μεταξύ των δύο χωρών.

Το άρθρο του τιτλοφορείται: « Οι τέσσερεις προωθήσεις της Ρωσίας μετά την συνάντηση Πούτιν- Ερντογάν».

Ως τέτοιες αναφέρει:

1.-Τη συμφωνία για την τελική εγκατάσταση του αγωγού Turkish Stream, έναντι της άρσης του ρωσικού εμπάργκο στις εισαγωγές τουρκικών λαχανικών και φρούτων. «Η Γκάζπρομ θα αποκτήσει τον αγωγό που επί τόσο περίμενε και η Τουρκία θα πάρει την άρση μερικών οικονομικών κυρώσεων.»

«Στο πολιτικό πεδίο, αυτή η τακτική συνεργασία με τον Ερντογάν δίνει στη Μόσχα την ευκαιρία να επιδείξει και πάλι την αποτυχία της αμερικανικής στρατηγικής να απομονώσει τη Ρωσία.» Η Τουρκία, από στενός συνεργάτης των ΗΠΑ στην αρχή της Συριακής κρίσης, μετακινείται τώρα πλησιέστερα στη ρωσο-ιρανική συμμαχία, τόσο λόγω του πολέμου με τους Κούρδους όσο και των επιδεινούμενων σχέσεων με τις ΗΠΑ. Ρωσία και Ιράν φραστικά την επέκριναν για την «Ασπίδα του Ευφράτη», ενώ αντίστοιχα ο Ερντογάν απλώς εμάλωσε τον Ασαντ για το Χαλέπι. Δείχνουν έτσι μια συμφωνία για σφαίρες επιρροής στη Βόρειο Συρία, όπου ο Ερντογάν αφήνεται να ακολουθήσει την πολιτική του στο Κουρδικό, εφ’ όσον δεν εμποδίζει τον ΄Ασαντ να ελευθερώσει το Χαλέπι.

Στη Βόρειο Συρία, οι Τούρκοι και ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός απωθούν το Χαλιφάτο έξω από το Σαβράν και το Νταμπίκ.

3.- Η Δύση έχει καταληφθεί από υστερία, έχει μείνει χωρίς χαρτιά για διαπραγμάτευση. Με τη Ρωσία και το Ιράν να έχουν ενισχυόμενο ρόλο στη Συρία, ούτε όπλα ούτε ένοπλοι έχουν την ίδια επίδραση. Αυτό αναγκάζει τις μαριονέτες να βγούνε στο ξέφωτο και να εμπλακούν άμεσα στη σύρραξη, δείχνοντας ότι πλησιάζει το αποκορύφωμα, με τη Ρωσία να σταθεροποιεί τις θέσεις της στην περιοχή. Παράλληλα με την επ’ αόριστο ανάπτυξη της ρωσικής αεροπορίας από την αεροπορική βάση Χμεϋμίμ, παρόμοια συμφωνία για την ναυτική βάση Ταρτούς θα υπογραφεί σύντομα, επιτρέποντας στη Ρωσία να συνεχίσει την στρατιωτική παρουσία της στην περιοχή για τα μελλοντικά χρόνια.

4.- Ενώ η Γαλλία ζητά την «παραπομπή της Ρωσίας για εγκλήματα πολέμου» και η Ουάσιγκτoν απειλεί με πόλεμο», η συμφωνία με την Τουρκία επιτρέπει στη Ρωσία να προχωρεί πραγματιστικά σε μπίζνες με μια από τις πλευρές στον πόλεμο της Συρίας. Ο Ερντογάν προέβη πρόσφατα σε υποχώρηση ( αντικειμενικά από θέση αδυναμίας) και η Ρωσία μπορεί να αγνοήσει τα αμερικανικά παραγγέλματα για παραίτηση του ΄Ασαντ. Μολονότι η ΄Αγκυρα δεν είναι ισοδύναμος διαπραγματευτικός εταίρος με την Ουάσιγκτoν, είναι σε θέση να αλλάξει την φορά του συριακού πολέμου σε ευθυγράμμιση με την πολιτική του Κρεμλίνου, (μολονότι ο Ερντογάν υπέγραψε τη συμφωνία όχι επειδή το ήθελε αλλά γιατί ήταν αναγκασμένος).

Θα πρέπει να είμαστε σε επαγρύπνηση, αλλά γενικά «η δεύτερη σελήνη του μέλιτος» με την Τουρκία αυξάνει το κέρδη της Ρωσίας, που θα χρησιμοποιηθούν με φειδώ, τόσο στο πολιτικό όσο και στο οικονομικό πεδίο.

Όλα αυτά εκνευρίζουν τη Δύση ακόμη περισσότερο, σε συνδυασμό με την άρνησή της να παραδεχθεί το γεγονός ότι ο ΄Ασαντ δεν θα παραιτηθεί.»

Το δεύτερο άρθρο, που αναδημοσιεύει το Russia Insider, από την έκδοση «Η Ρωσία Πέραν των Τίτλων», συμπίπτει στις γενικές διαπιστώσεις του Colonel Cassad:

Η ίδια ψυχρή πραγματιστική αποτίμηση, την οποία ουσιαστικά συνοψίζει ο υπότιτλος του ανωτέρω κειμένου.

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου





Τι κρύβει η αποκάλυψη Ολάντ για τη “νέα δραχμή”; 

Του Μιχαήλ Βασιλείου 

Νέοι μπελάδες για τον Αλέξη Τσίπρα και μάλιστα από τον πάλαι ποτέ «Ολαντρέου» και μετέπειτα εκ των ολίγων συμμάχων που διέθετε στην Ευρώπη, καθώς στο βιβλίο που κυκλοφόρησε στη Γαλλία για τον Γάλλο πρόεδρο, ο αγαπητός Φρανσουά προβαίνει σε μια συγκλονιστική αποκάλυψη που αφορά στην περίοδο Βαρουφάκη, η οποία ταιριάζει μια χαρά στις πληροφορίες που είχαν κυκλοφορήσει αργότερα για «μεξικανικές αναζητήσεις» του «κόμματος της δραχμής»…

Ο Φρανσουά Ολάντ λοιπόν, φέρεται να αναφέρει ότι ο Ρώσος ηγέτης, Βλαντιμίρ Πούτιν, του είπε εκμυστηρευθεί, ότι «η Ελλάδα μας ζήτησε να τυπώσει δραχμές στη Ρωσία», γιατί δεν έχουν τις κατάλληλες εγκαταστάσεις! Τι ήθελε να πει ο «ποιητής»;

Ένα πρώτο βασικό συμπέρασμα είναι ότι οι Ολάντ και Πούτιν χρησιμοποιούν το θέμα της Ελλάδας στο πλαίσιο της κόντρας τους! Ο Πούτιν το είπε, ενδεχομένως και για να βοηθήσει τη διαπραγματευτική στρατηγική της Ελλάδας, κυρίως όμως διότι ειλικρινά επιθυμούσε να αποσταθεροποιήσει την Ευρωπαϊκή Ένωση, κάτι που θα πίστευε ότι θα πετύχει σε περίπτωση Grexit.

Από την άλλη, ο φίλος Γάλλος πρόεδρος, αποφασίζει να δημοσιοποιήσει όσα του είπε ο Πούτιν και όλα αυτά έρχονται στο φως της δημοσιότητας σε μια περίοδο που οι σχέσεις Μόσχας και Παρισιού δοκιμάζονται σκληρά, κάτι που βέβαια εν πολλοίς ανάγεται στις ευρύτερες σχέσεις Δύσης – Ρωσικής Ομοσπονδίας και την επιθυμία των ΗΠΑ να μην είναι μόνες τους στον ρόλο του κακού απέναντι στη Μόσχα….

Διότι δεν μπορεί ο απλός παρατηρητής των διεθνών εξελίξεων να μην έχει επισημάνει το τελευταίο διάστημα ότι πολλοί Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, οι κυβερνήσεις των οποίων διάκεινται θετικά απέναντι στις ΗΠΑ, όπως ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών, Μπόρις Τζόνσον, πέραν των Γάλλων, έχουν «ξεσπαθώσει» προβαίνοντας σε σκληρότατες δηλώσεις για τη Ρωσία, εγείροντας θέμα ακόμα και εγκλημάτων πολέμου των ρωσικών δυνάμεων στη Συρία.

Αυτά με απλά λόγια, ώστε να κατανοηθεί το ευρύτερο παίγνιο που βρίσκεται σε εξέλιξη στην ελληνική «πλάτη», για να πάψουμε να τρέφουμε ψευδαισθήσεις ότι το «κάψιμο» εταίρων και συμμάχων, εντός ή εκτός εισαγωγικών, είναι το αν βασανιζόμαστε εμείς με τα Μνημόνια ή όχι, καθώς η αλήθεια είναι πως οτιδήποτε μας συμβαίνει, αλληλεπιδρά με τις επιδιώξεις των υπολοίπων δρώντων και κάπου εκεί… στις καραμπόλες, ή προκύπτουμε ωφελημένοι ή ζημιωμένοι…
Και με δεδομένες τις τελευταίες εξελίξεις, όπως αυτές προέκυψαν με την υπογραφή των ενεργειακών συμφωνιών ανάμεσα στον Πούτιν και τον Ερντογάν, τα λόγια της Δύσης και ειδικότερα του Ολάντ λαμβάνουν και μια επιπρόσθετη διάσταση, καθώς επίσης και μια δυνητική…

Το πραγματικό μήνυμα αφορά στον ελληνικό λαό, στο λαϊκό συναίσθημα των Ελλήνων, επιχειρώντας εμμέσως να περάσει το μήνυμα «μάθετε λοιπόν τι λένε αυτοί – οι Ρώσοι – για εσάς, αφού ό,τι λέτε μας το μεταφέρουν».

Το δυνητικό μήνυμα αφορά το ενεργειακό παίγνιο, αφού ο Turk Stream επιχειρεί να ακυρώσει στην πράξη τη στρατηγική επιλογή της μείωσης της ενεργειακής εξάρτησης του ευρωπαϊκού χώρου από τη Ρωσία. Κατά συνέπεια και από τη στιγμή που τα κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου αποτελούν τη μόνη ρεαλιστική εναλλακτική επιλογή, έχουμε τις ακόλουθες δύο επμέρους διαστάσεις…

Η πρώτη είναι, ότι η λύση του Κυπριακού έχει καταστεί μονόδρομος και πως οι πιέσεις για να κλείσει το θέμα θα είναι πραγματικά ασφυκτικές, όπως και οι παρασκηνιακές υποσχέσεις, κάνοντας όσα κατεγράφησαν την εποχή του αλήστου μνήμης Σχεδίου Ανάν να ωχριούν. Δεν είναι τυχαίες οι εκπληκτικές χθεσινές αναφορές του Μπόρις Τζόνσον για το Κυπριακό:
«Βρισκόμαστε δυνητικά στα πρόθυρα κάποιας σπουδαίας προόδου στην Κύπρο και συγχαίρω αμφότερους τους ηγέτες… οι Τούρκοι παίζουν το ρόλο τους, οι Έλληνες παίζουν το ρόλο τους, εμείς προφανώς επίσης έχουμε έναν ρόλο να παίξουμε. Το έδαφος των βάσεων μας είναι τεράστιο στην Κύπρο. Είμαστε πρόθυμοι να εκχωρήσουμε κάποιο από αυτό το έδαφος που δε χρειαζόμαστε για να βοηθήσουμε να προχωρήσει η διαδικασία»… είπατε τίποτα;

Η δεύτερη διάσταση αφορά την οργή του δυτικού κόσμου για τις συνεχείς προκλήσεις του Ερντογάν, παρότι η Δύση, των Ηνωμένων Πολιτειών συμπεριλαμβανομένων, υποτασσόταν διαρκώς στον νέο-σουλτάνο της Άγκυρας για χάρη των γεωστρατηγικών σχεδιασμών. Μόνο που ανακαλύπτουν με τον πλέον τραυματικό τρόπο, ότι ο Ερντογάν είναι απλά ασταμάτητος, σε μια δικαίωση του «δώσε θάρρος στον χωριάτη να σου ανέβει στο κρεβάτι»…
Η συμπεριφορά του Ερντογάν δεν είναι δυνατό να γίνεται αποδεκτή, ή μάλλον ανεκτή στο διηνεκές, μέσα από το ιδεολόγημα της ανάγκης ανάσχεσης της Ρωσίας, αφού ο «πιστός σύμμαχος» δε δίστασε να κινηθεί και προς αυτή την κατεύθυνση, επειδή δεν του έκαναν όλα τα χατίρια οι «επίσημοι» σύμμαχοί του.
Αυτό αφήνει περιθώρια θεαματικών ανατροπών στο προσεχές μέλλον και άσκησης ασφυκτικής πίεσης στην Τουρκία, η οποία θα ανακαλύψει ότι η ζημιά σε έναν παγκοσμιοποιημένο πλανήτη μπορεί να προκληθεί με πολλούς τρόπους, ενδεχομένως δε να αποδειχθεί και ότι τα ίδια τα πραξικοπήματα ως… μεθοδολογία, ανήκουν στο παρελθόν… όσον αφορά την τρέχουσα τουλάχστον ιστορική περίοδο.

Αυτό βέβαια δεν συνεπάγεται αυτομάτως κάτι «ολιστικά» θετικό για την Ελλάδα. Το ζητούμενο για τους ισχυρούς είναι ο έλεγχος της ευρύτερης περιοχής και η «αποτελεσματική της ενσωμάτωση ενός εκάστου σε ένα “σύστημα”, σε μια “αρχιτεκτονική” ασφαλείας». Μέσα σε αυτή την περιοχή ανήκει και η χώρα μας.
Μπορεί να αυτοδιαφημίζεται ως «πυλώνας ειρήνης, ασφάλειας και σταθερότητας», στα μάτια όμως της Δύσης δεν είναι παρά μια μικρογραφία της Τουρκίας, ακριβώς επειδή διατηρεί σχέσεις με τη Μόσχα. Ίσως δε να είναι και ακόμα πιο επικίνδυνο…

Πόσοι κατάλαβαν ότι η αναφορά του Ολάντ αφορά κυρίως το τμήμα του Turk Stream που στη συνέχεια θα γίνει Hellenic Stream, οπότε ενισχύει τα σχέδια Τούρκων και Ρώσων, σε βάρος των σχεδιασμών των Δυτικών; Άρα, ο χειρισμός εδώ από ελληνικής πλευράς οφείλει να είναι πάρα πολύ προσεκτικός.

Διότι αν στην περίπτωση της Τουρκίας πρόκειται για μια τακτική κίνηση, καθώς η γεωστρατηγική πραγματικότητα που θέλει τη Ρωσική Ομοσπονδία μεγάλη και παραδοσιακή απειλή ασφαλείας για την Τουρκία δεν αλλάζει, στην ελληνική περίπτωση υπάρχει ένας ψυχολογικός δεσμός, μέσω της ορθοδοξίας και όχι μόνο, τον οποίο η Ρωσία επιχειρεί να αξιοποιήσει.

Μόνο που η οργή της Δύσης μπορεί να μη στρέφεται απέναντι στη Μόσχα, αφού εξυπηρετεί το θεμιτό εθνικό της συμφέρον, αλλά απέναντι στην Ελλάδα, την οποία απλουστευτικά και άδικα, την αντιμετωπίζουν ενίοτε όπως και την Τουρκία! Εν ολίγοις, ακόμα και αν εγκαταλείψουν την Τουρκία, ας μην είμαστε άλλο αφελείς να πιστεύουμε ότι θα μας «αγκαλιάσουν» άνευ όρων…

Δυστυχώς, η χώρα δεν έχει στρατηγική, το πρόβλημα όμως είναι συστημικό, αφού «φωτισμένα μυαλά» υπάρχουν και στον κρατικό μηχανισμό και στα κόμματα και στην ακαδημία, παντού. Η χώρα δεν έχει απολύτως τίποτα, ενώ έχει καταντήσει διπλωματικό ανέκδοτο, καθώς η διπλωματία της αναγκαστικά αντιδρά (reactive diplomacy), δεν επιχειρεί να διαμορφώσει με ρεαλισμό, όχι ιδεαλισμό ή/και ιδεοληψία το περιβάλλον (proactive diplomacy).

Επαναλαμβάνουμε, κόσμος «καλός» υπάρχει. «Σύστημα» δεν υπάρχει και εθνική κατεύθυνση. Ένα βιβλίο που εκδίδεται και μια ιδιωτική συνομιλία Πούτιν-Ολάντ που δημοσιοποιείται, προσφέρεται για προβληματισμό. Έστω κι αν διαψεύδεται από ελληνικής πλευράς.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου





Του Ashoka Mody 

Τον επόμενο χρόνο, η Γερμανία θα διεξάγει εκλογές, και το νέο Κοινοβούλιο θα επιλέξει τον επόμενο καγκελάριο της χώρας. Είτε παραμείνει είτε όχι η Μέρκελ στη θέση αυτή- μέχρι στιγμής τα γεγονότα μάλλον συγκλίνουν προς την αποχώρησή της- ένα πράγμα είναι βέβαιο: ο Γερμανός καγκελάριος δεν θα είναι πια ο de facto καγκελάριος της Ευρώπης. Αυτό θα αλλάξει προφανώς και τον τρόπο με τον οποίο “δουλεύει” η Ευρώπη- για μερικά πράγματα ίσως να αλλάξει και προς το καλύτερο. Όμως, η γενική διαταραχή μπορεί να είναι καταστροφική.

Δεν ήταν αναπόφευκτο ότι ο Γερμανός καγκελάριος θα διεκδικούσε τόσο πολύ την εξουσία στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ήταν ο πρώην καγκελάριος Χέλμουτ Κολ που το κατάφερε αυτό. Μετά την επίβλεψη της ενοποίησης της Γερμανίας το 1989-1990, άρχισε να ακολουθεί αυτό που θεωρείται ως ιστορικό του καθήκον για την ένωση της Ευρώπης. Ο Koλ οδήγησε την Ευρώπη, από τη συμφωνία για τη Συνθήκη του Μάαστριχτ το 1991, σε κρίσιμες αποφάσεις για την είσοδο στο ευρώ το 1998.

Η έννοια του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος θα μπορούσε να έχει πεθάνει πολλές φορές κατά τη διάρκεια των ετών αυτών. Ο στενός συνεργάτης του Κολ, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος είναι σήμερα υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, υποστήριξε το 1994 ότι μόνο πέντε χώρες – μη συμπεριλαμβανομένης της Ιταλίας – ήταν έτοιμες να υιοθετήσουν το ενιαίο νόμισμα. Αλλά ο Κολ έσπρωξε την κατάσταση, επιμένοντας ότι πρέπει να συμπεριληφθεί και η Ιταλία.

Ο διάδοχος του Κολ, ο Σρέντερ, είχε μια πολύ διαφορετική προσέγγιση. Στερούμενος απο προσωπικές μνήμες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο ίδιος – όπως ένα αυξανόμενο μερίδιο των Γερμανών κατά καιρούς – ήταν βέβαιος ότι η Γερμανία θα μπορούσε να στηριχθεί μόνη της, χωρίς συνεχή επιβεβαίωση των δεσμών της με την Ευρώπη.

Ο Σρέντερ ακολουθούσε ενεργά τα εθνικά συμφέροντα της Γερμανίας. Αυτός τιμώρησε την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, όταν διατηρούσε τα επιτόκια πολύ υψηλά. Και η κυβέρνησή του αψήφησε τους δημοσιονομικούς κανόνες της Ευρώπης – που περιγράφονται, με ακρίβεια, από τον τότε Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ρομάνο Πρόντι ως «ηλίθιοι». Η γερμανική οικονομία είχε έρθει σε ένα αδιέξοδο, και η περισσότερη λιτότητα θα προκαλούσε περισσότερα – και ενδεχομένως μακράς διαρκείας – προβλήματα. Ο Σρέντερ σχεδόν ποτέ δεν παρέβη τους κανόνες της εταιρικής εξαγοράς της ΕΕ για την προστασία της Volkswagen. Η μόνη του “φιλοευρωπαϊκή” χειρονομία ήταν να εντάξει την Ελλάδα στην ευρωζώνη.

Νωρίς κατά τη διάρκεια της θητείας της, η οποία ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2005, η Μέρκελ φάνηκε να μοιάζει με περισσότερο με τον Σρέντερ παρά με τον Koλ. Πολύ νεότερη από ό, τι ο Σρέντερ και μεγαλωμένη στην Ανατολική Γερμανία, ήταν ακόμη λιγότερο συνδεδεμένη με την έννοια της “μεταπολεμικής Ευρώπης,” τόσο στο χρόνο όσο και στη γεωγραφία. Χωρίς κανένα αίσθημα καταναγκασμού για να παρουσιάσει τα “φιλοευρωπαϊκά” διαπιστευτήρια της, ήταν πρόθυμη για να χρησιμεύσει απλώς ως η Γερμανίδα καγκελάριος.

Αρχικά, αυτό λειτούργησε μια χαρά. Οι ευρωπαϊκές οικονομίες – συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας – ήταν “καβάλα” σε μια γιγαντιαία παγκόσμια οικονομική και χρηματοπιστωτική φούσκα. Ενώ σχεδόν κάθε χώρα παρενέβαινε τους δημοσιονομικούς κανόνες, οι Ευρωπαίοι πίστευαν ότι το ευρώ τροφοδοτεί την οικονομική ανάπτυξη και θα τους οδηγήσει τελικά στην πολιτική ένωση. Με απλά λόγια, η Ευρώπη δεν χρειαζόταν μια καγκελάριο.

Όλα αυτά άλλαξαν με την -μετά το 2008- παγκόσμια οικονομική ύφεση, η οποία εξέθεσε αδυναμίες στη δομή της νομισματικής ένωσης. Στην κορυφή των ζημιών από τα δεινά της παγκόσμιας οικονομίας, η Ευρωζώνη βρέθηκε αντιμέτωπη με μια επικείμενη ελληνική πτώχευση της κυβέρνησης. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, ήταν σαφές ότι η ελληνική κρίση δεν πρόκειται να έλυνε το θέμα απο μόνη της, και η Μέρκελ, αργά αλλά σταθερά, άρχισε να αναλαμβάνει την ευθύνη.

Εκείνη δεν απολάμβανε το έργο αυτό. Αντίθετα, λειτουργούσε με βάση την υπόθεση ότι το ευρώ ήταν “ένα μηχάνημα από την κόλαση” – ένα χάος και μια επιβάρυνση για την ίδια και τη χώρα της. Αλλά δεν είχε τότε επιλογή. Κάθε φορά που έπρεπε να παρθεί μια σημαντική απόφαση διαχείρισης κρίσεων, όλα τα μάτια στρέφονταν προς αυτήν.

Η Μέρκελ ενήργησε ως Ευρωπαϊκή Καγκελάριος, αλλά διατηρούσε πάντα στο επίκεντρο της τα γερμανικά συμφέροντα. Καταλάβαινε ότι η γερμανική κοινή γνώμη δεν θα ανεχθεί φόρους που δαπανώνται για την Ευρώπη. Οι δαπάνες για την Ελλάδα, ειδικότερα, άγγιξαν τα νεύρα των Γερμανών. Έτσι η Μέρκελ έκανε το ελάχιστο – μόλις τα απαραίτητα για να αποτρέψει μια κατάρρευση, αλλά πολύ λίγα για να θέσει ένα τέλος στην ελληνική ή την ευρύτερη κρίση του ευρώ. Ως αποτέλεσμα, η κρίση συνέχισε να αναπτύσσεται και να αναλαμβάνει νέες μορφές, συμπεριλαμβανομένου, στον τραπεζικό τομέα στην Ιταλία, το “ρήγμα της Ευρώπης.”

Στα τέλη του 2011, η Μέρκελ αποφάσισε την αντικατάσταση των εκλεγμένων κυβερνήσεων από τεχνοκράτες στην Ελλάδα και την Ιταλία. Κανείς δεν ήταν ευτυχής, και πολιτικά κινήματα διαμαρτυρίας απέκτησαν δύναμη παντού, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας, όπου η δεξιά πτέρυγα, δηλαδή η κατά του ευρώ πτέρυγα με το κόμμα “Εναλλακτική για τη Γερμανία (AFD)” που δημιουργήθηκε τον Φεβρουάριο του 2013.

Η Μέρκελ πήρε μια κυρίαρχη θέση για την κρίση των προσφύγων, κάνοντας δεκτούς περισσότερους από ένα εκατομμύριο πρόσφυγες στη Γερμανία. Αλλά το έκανε αυτό χωρίς διαβούλευση με τους Ευρωπαίους εταίρους της, ή τους ίδιους τους πολίτες της. Και για αυτό τιμωρήθηκε με αποδοκιμασία. Το CDU υπέφερε τα τελευταία χρόνια απο μια σειρά από ταπεινωτικές απώλειες σε πολιτειακές εκλογές, ενώ το AFD έχει σημειώσει σημαντική αύξηση.

Προς το παρόν, η Μέρκελ διατηρεί το ρόλο της ως de facto Ευρωπαία Καγκελάριος, απλώς και μόνο επειδή δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Ο Ιταλός πρωθυπουργός Matteo Renzi ακόμα αναζητεί την Μέρκελ όταν θέλει “ευελιξία” σχετικά με τους κανόνες του προϋπολογισμού.

Αλλά τόσο η Γερμανία όσο και στην Ευρώπη αλλάζουν. Τα πρόσφατα κέρδη του AFD έχουν έρθει με ανάδευση απο ξενοφοβικά αισθήματα. Ακόμη και αν η Μέρκελ συνεχίσει ως Γερμανίδα καγκελάριος μετά την εκλογή του επόμενου έτους, θα έχει πολύ ασθενέστερη υποστήριξη. Εν τω μεταξύ, η ευρωπαϊκή οικονομία παραμένει ετοιμοθάνατη, με το ιταλικό ρήγμα να απειλεί να στείλει κρουστικά κύματα σε όλη την Ευρώπη. Η εμπιστοσύνη στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα έχει διαλυθεί, και οι εμπορικοί δεσμοί μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών έχουν προβλέψιμα διαβρωθεί, καθώς οι εξαγωγείς αναζητούν πιο ταχέως αναπτυσσόμενες αγορές στην Ασία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο επόμενος καγκελάριος της Γερμανίας, όποιος και αν είναι, δεν θα έχει ούτε γερμανική υποστήριξη, ούτε ευρωπαϊκή αποδοχή για να χρησιμεύσει ως Ευρωπαίος Καγκελάριος. Το πρώτο θύμα θα μπορούσε να είναι η Ελλάδα, η οποία, αντί της ελάφρυνσης του χρέους που η Μέρκελ δεν ήταν σε θέση να παραδώσει, μπορεί τελικά να βγει από την Ευρωζώνη, με αποτέλεσμα το σύνολο της ΕΕ να μεταφερθεί σε ένα ανεξερεύνητο έδαφος.

Αλλά οι συνέπειες μπορεί να μην είναι όλες αρνητικές. Χωρίς κανέναν υπεύθυνο, οι “ηλίθιοι” δημοσιονομικοί κανόνες θα μπορούν πιο εύκολα να αγνοηθούν. Μια τέτοια επέκταση της εθνικής κυριαρχίας θα μπορούσε να είναι μια θετική εξέλιξη, εάν οδηγεί σε αυτό που ο Larry Summers του Χάρβαρντ αποκαλεί “υπεύθυνο εθνικισμό.” Οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης θα πρέπει να εξυπηρετούν τους πολίτες και όχι κάποιο αφηρημένο ευρωπαϊκό ιδεώδες, και να ζήσουν από την πειθαρχία της κάλπης και της αγοράς. Ένας Γερμανός ως Ευρωπαίος Καγκελάριος θα μπορούσε μόνο να διαμελήσει την Ευρώπη σε περαιτέρω μέρη.

* Ο Ashoka Mody είναι Καθηγητής Διεθνούς Οικονομικής Πολιτικής στο Woodrow Wilson School of Public and International Affairs στο Πανεπιστήμιο του Princeton. Πρώην επικεφαλής των αντιπροσωπειών Γερμανίας και Ιρλανδίας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Πηγή Project-Syndicate



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου





Αναζητώντας τη λύση στο πρόβλημα που δεν θέλουμε να δούμε…
Ήρθε η ώρα για μια νέα πορεία παλιγγενεσίας
Κάποτε εταίροι και σήμερα "γεύμα" των άτυπων κατακτητών μας

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής

Είχε απόλυτο δίκιο ο Κομφούκιος όταν είπε πως «οι πιο επικίνδυνοι καιροί είναι και οι πιο ενδιαφέροντες». Και το ενδιαφέρον, προκύπτει από την αδήριτη ανάγκη που δημιουργείται ώστε να δημιουργηθούν όλες οι συνθήκες ώστε να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα και να απομακρυνθούν οι κίνδυνοι που σήμερα μας απειλούν με εθνική ισοπέδωση. Σε αυτήν ακριβώς την χρονική στιγμή βρίσκεται σήμερα και η πατρίδα μας, η Ελλάδα, η οποία φαίνεται πολιορκούμενη και καθηλωμένη από τους γνωστούς – αγνώστους, καταγεγραμμένους ιστορικά, «φίλους» και «συμμάχους» της.

Για να προχωρήσουμε στην ιστορία και για να αντιμετωπίσουμε επαρκώς, ως έθνος, τους κινδύνους που μας περιβάλλουν, θα πρέπει να κατανοήσουμε τι ακριβώς έχει συμβεί, για να μπορέσουμε να αντιδράσουμε με την απαιτούμενη επάρκεια. Αν και βρισκόμαστε σε μία χρόνια σύγχυση, κατά πολλούς εντέχνως επιβεβλημένη, και βιώνουμε έναν παρατεταμένο ψυχολογικό βομβαρδισμό, η ανάγκη αναγνώρισης του «τις πταίει», αλλά και πως ξεκίνησε το δράμα που ζούμε, είναι επίσης κάτι που θα πρέπει να διευκρινισθεί, παρακάμπτοντας τον κακό σύμβουλο που λέγεται οργή.

Τι έγινε, λοιπόν, και βρεθήκαμε ως οι καταγέλαστοι και «αποδιοπομπαίοι τράγοι» της Ευρώπης; Ισχύει το περίφημο «μαζί τα φάγαμε» ή μήπως η αλήθεια είναι παντελώς διάφορη από όσα με ιδιαίτερη προσπαθούν με ιδιαίτερη επιμέλεια να μας επιβάλουν ως «αλήθεια» πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες εντός και εκτός Ελλάδας; Το σίγουρο είναι πως οι υπηρεσίες έχουν πλήρη χαρτογράφηση των όσων φαγώθηκαν και που βρίσκονται τα «φαγωμένα» τώρα…

Για να είμαστε ειλικρινείς, η Ελλάδα πτώχευσε (ή τουλάχιστον την εμφάνισαν ως πτωχευμένη, για να μην ξεχνάμε και τα μαγειρέματα ποσοστών της ΕΛΣΤΑΤ του κ. Γεωργίου) το 2010. Και η «πτώχευση» επήλθε με πλήρη ευθύνη του πολιτικού προσωπικού της χώρας, και την κάκιστη διαχείριση της οικονομίας της χώρας. Κι ενώ οι υπεύθυνοι έπρεπε να ομολογήσουν την ανικανότητά τους (αλλά και την συμμετοχή τους σε κυβερνητικά έργα –βλ. προμήθειες έργων και αγορών-) και να θέσουν εαυτούς στην κρίση της Δικαιοσύνης, τελικά επέλεξαν να συνεργαστούν μεταξύ τους αλλά και με εξωτερικούς παράγοντες (ΔΝΤ και Ε.Ε.) και να αποφύγουν την ποινική τους τιμωρία συνεργαζόμενοι σε ένα σχέδιο διάσωσης ευρωπαϊκών τραπεζών και καταστροφής της Ελλάδας.
Και η καταστροφή αυτή επήλθε, και διογκώνεται έως και σήμερα, με σειρά νομοθετημάτων (εξωχώριας προέλευσης) που αρχικά κατέστρεψαν στην οικονομία και στη συνέχεια δημιούργησαν τεράστια χρέη στους πολίτες, οι οποίοι απειλούνται σήμερα έως και με απώλεια της προσωπικής τους περιουσίας (έως και της κατοικίας)!!!

Κι ενώ σήμερα μετράμε το (τέταρτο;) αλλά όχι και τελευταίο μνημόνιο, το οποίο έχει αποκτήσει χαρακτηριστικά αυτοματισμού (θρεφόμενο από την ίδια την καταστροφή που επιβάλλει), που παραβιάζει το σύνολο των ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων των Ελλήνων πολιτών, που παραβιάζει την Ευρωπαϊκή Χάρτα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το Διεθνές Δίκαιο, αλλά και το σύνολο σχεδόν του Ελληνικού Συντάγματος, που καταργεί επί της ουσίας την οποιαδήποτε αιτιολόγηση για συνέχεια ύπαρξης και πληρωμής των μισθών αυτής της κυβέρνησης αλλά και του κοινοβουλίου των αθλίων ανίκανων και υποτακτικών… Τελικά, η φυσιολογική ερώτηση δεν αφορά τη νομιμότητα ή την αντισυνταγματικότητα λειτουργίας της (αυτοκαθαιρούμενης) κυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου, αλλά την πολιτική «λογική» ή την «ηθική» που με πράξεις ή παραλείψεις της καταργεί την Ελλάδα ως χώρα, η οποία αντιμετωπίζεται ως «πτωχευμένη επιχείρηση», βυθίζεται σε ένα καθεστώς 99 χρόνων υποτέλειας και σε απώλεια του συνόλου της κρατικής (αλλά και ιδιωτικής οσονούπω) περιουσίας. Μία απόφαση που ουσιαστικά επιδιώχθηκε και επιβλήθηκε από τους «εταίρους» και τους «φίλους» και η οποία ταιριάζει μόνο ως επιβολή επονείδιστων όρων του νικητή προς τον ηττημένο μετά από πόλεμο…

Αφού, λοιπόν, συμφωνήσουμε πως, το παρόν (αλλά και το προηγούμενο) πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας πρέπει να τοποθετηθεί έναντι των ποινικών ευθυνών που του αρμόζουν για παράδοση της χώρας, θα πρέπει να συμφωνήσουμε πως η σημερινή Ευρώπη (όπως κάκιστα θέλει να αυτοπροσδιορίζεται η Ευρωζώνη) είναι κάτι περισσότερο από σαφές πως δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως «φιλική» απέναντι στην Ελλάδα ή, τουλάχιστον, δεν αποτελεί μέρος της λύσης, αλλά μέρος του προβλήματος που αντιμετωπίζει η Ελλάδα.

Την ίδια στιγμή διάφορα «θρασίμια», γείτονες της Ελλάδας, προχωρούν σε προσβολές έως και αιτιάσεις υφαρπαγής ελληνικής γης, ενώ η Τουρκία, χώρα γνωστή και ως «μαντρόσκυλο» (κατ’ άλλους κοπρόσκυλο) των πέραν του Ατλαντικού «συμμάχων», αλλά και ιστορικά φίλη χώρα της Γερμανίας ανεβάζει κατακόρυφα την κλιμάκωση στο Αιγαίο με επιθετικές κινήσεις αλλά και με λίαν επιθετικές δηλώσεις του ίδιου του Ερντογάν, ενώ λίαν προσφάτως η Άγκυρα μέσω του τουρκικού ΥΠΕΞ δεν δίστασε να προχωρήσει και σε «συστάσεις» προς την Αθήνα, σχετικά με τους «τούρκους» της Ελληνικής Θράκης, προχωρώντας σε μία απροκάλυπτη διείσδυση επί εσωτερικών θεμάτων της Ελλάδας…! Αξίζει να σημειωθεί πως η «όσμωση» μεταξύ Βερολίνου και Άγκυρας (δύο χωρών που διαθέτουν τεράστια ποινικά μητρώα εις βάρος της ανθρωπότητας) είναι σε τέτοιο βαθμό, που σκιαγραφεί μία συντονισμένη προσπάθεια των ιστορικών φίλων για υφαρπαγή και συνδιαχείριση μέρους ή ολόκληρης της Ελληνικής ΑΟΖ που βρίσκεται νότια της Κρήτης και νότια - νοτιοανατολικά του Καστελλόριζου…

Κάποιοι επιμένουν πως το πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ελλάδα, είναι κυρίως οικονομικό.
Κάποιοι άλλοι, επιμένουν πως το πρόβλημα είναι κυρίως πολιτικό.
Φυσικά, και οι δύο πλευρές έχουν απόλυτο δίκιο, αλλά δυστυχώς ή ευτυχώς, τα όσα βιώνει σήμερα η Ελλάδα αποτελούν πρόβλημα γεωπολιτικό (για την ακρίβεια μία σημαντική παράμετρος στην επιβολή γεωπολιτική ισχύος στον παγκόσμιο χάρτη ισχύος για τα επόμενα εκατό χρόνια), αλλά και ενεργειακό όσον αφορά τις ενεργειακές οδούς και την εξόρυξη – εκμετάλλευση νέων (ήδη εντοπισμένων) ενεργειακών κοιτασμάτων που υπάρχουν στην Ελληνική ΑΟΖ. Η παγκόσμια ιστορία αποδεικνύει πως οι χώρες στις οποίες βρέθηκαν ενεργειακά κοιτάσματα οδηγήθηκαν σε βίαιη φτωχοποίηση ή σε εμφύλιους πολέμους… Και, επίσης, πως έχουν υποστρεί συντριπτικές ήττες εκείνες οι χώρες που δεν κατανόησαν ότι οι Διεθνείς Συνθήκες και Συμφωνίες παραβιάζονται από εκείνους που διαθέτουν την πολιτική βούληση και την ισχύ για να τις παραβιάσουν...

Το ουσιώδες ερώτημα είναι: «Μπορεί η σημερινή Ελλάδα να ξεφύγει από την μέγγενη των «φίλων» και «εταίρων»;»
Η απάντηση είναι πως αυτό είναι δυνατό να συμβεί, αν… εκλείψει παντελώς το παρόν πολιτικό προσωπικό από έναν σχηματισμό εθνικής σωτηρίας. Ναι, υπό αυτή την αρχική αυστηρή προϋπόθεση, η διάσωση της Ελλάδας είναι εφικτή. Και, δυστυχώς ή ευτυχώς, έχουν απόλυτο δίκαιο οι Ευρωπαίοι «εταίροι» όταν αναφέρονται σε έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ Ελλάδας και Ευρώπης, αφού τα όσα οι ίδιοι επέβαλαν (με την απειλή ροπάλου) στους Έλληνες αποδείχθηκαν καταστροφικά και, όλως τυχαίως ιδιαίτερα ωφέλιμα για τους ίδιους (το έχουν ομολογήσει έως και γερμανικές εφημερίδες)!!!

Το επόμενο κρίσιμο ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί είναι: «Είναι απαραίτητη η παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη;»
Αν γυρίσουμε πίσω στον χρόνο, στο 2010 όταν από το Καστελλόριζο ο τότε πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου ανακοίνωνε την είσοδο της Ελλάδας στα μνημόνια και σε κατάσταση κατοχής, τότε θα θυμηθούμε διάφορες προπαγανδιστικές απειλές που ανέφεραν πως θα χάσουμε τους μισθούς, τις συντάξεις, πως θα χαθεί η κρατική και η ιδιωτική περιουσία, πως θα χάσουμε έως και τα σπίτια μας, εάν η Ελλάδα φύγει από το Ευρώ…
Αν σήμερα συγκρίνουμε την σημερινή κατάσταση που επικρατεί στην χώρα, αλλά και τα όσα «δακρύζοντας» (ή διασκεδάζοντας γύρω από ένα πιάνο) υπογράφουν οι κυβερνώντες σηματοδοτώντας την πλήρη φτωχοποίηση του συνόλου σχεδόν του Ελληνικού πληθυσμού, εύκολα αντιλαμβανόμαστε πως το ευρώ (ή οι διαχειριστές του σε Βερολίνο και Βρυξέλλες) είναι ένα καταστροφικό σκεύασμα, το οποίο λειτουργεί με κανόνες ιδιοτέλειας και χρησιμοποιείται αυστηρά για την κάλυψη των πολιτικών, οικονομικών και «άλλων» αναγκών κυρίως της Γερμανίας και των κρατών δορυφόρων της.

Και τι μπορεί να γίνει αν βρεθεί μία ομάδα έντιμων Ελλήνων που θα είναι διατεθειμένοι να αντιμετωπίσουν τα «θηρία»;
Θα πρέπει στο σημείο αυτό να κατανοήσουμε πως οι πολιτικοί μπορούν να κάνουν λάθη ή παραλείψεις. Όταν όμως αυτά τα λάθη και οι παραλείψεις είναι συνεχόμενα, διογκούμενα και μονότονα προς ζημιογόνα κατεύθυνση για την Ελλάδα, τότε παύουν να είναι λάθη και οφείλουν να ελεγχθούν προσεκτικά ως σκοπιμότητες, τα αποτελέσματα των οποίων θα κληθούν -όλοι οι παρελθόντες και παρόντες πολιτικοί- με κατάθεση αποδεικτικών στοιχείων - αποτελεσμάτων να αιτιολογήσουν στην Ελληνική Δικαιοσύνη.
Αφού με διαδικασίες εξπρές προφυλακιστεί το σύνολο του πολιτικού προσωπικού των τελευταίων 40 χρόνων, δημευθεί το σύνολο της περιουσίας τους (κινητή, ακίνητη και τραπεζικοί λογαριασμοί) και ξεκινήσουν ανακρίσεις από ειδικό σώμα δικαστικών (αν και η Δικαιοσύνη φέρει τεράστια ευθύνη για τα όσα έχουν -με πράξεις ή παραλείψεις τους- συμβεί στην Ελλάδα) αμέσως μετά θα πρέπει να εφαρμοσθεί ένα ήδη έτοιμο εθνικό σχέδιο δράσης (δυστυχώς αυτή τη στιγμή δεν υφίσταται), μία «γαλάζια βίβλος», στην οποία θα κατατίθεται ένας εθνικός συνολικός σχεδιασμός, ένας Ελληνικός Στρατηγικός Σχεδιασμός, όπου με σαφήνεια θα καταγράφονται οι στόχοι και οι διαδρομές επίτευξής τους, που με νόμο του κράτους θα είναι υποχρεωμένες οι κυβερνήσεις να ακολουθούν (και να τηρούν) με τη συνέργεια ειδικού σώματος τεχνοκρατών.

Στο ερώτημα εάν η Ελλάδα θα «ανήκει» στην Δύση ή στην Ανατολή, απαιτείται να δοθεί με έμφαση η ιστορική και η σημερινή γεωπολιτική θέση της Ελλάδας και να κατατεθεί μία πρόταση που θα προβληματίσει πολλούς, αλλά θα χαροποιήσει ακόμη περισσότερους, προσφέροντας άμεσα ευνοϊκό πολιτικό χώρο και ένα πλήθος από οικονομικά οφελήματα στην Ελλάδα και όχι μόνο. Η δημιουργία ενός ουδέτερου εδάφους, των σημερινών Βαλκανίων, πρόσφορου για οικονομικές δραστηριότητες μεσαίου κόστους, ασφαλούς για την διέλευση των ενεργειακών οδών και ικανού «φράχτη» για την αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης και της ισλαμικής τρομοκρατίας, υπό καθεστώς ισότητας μέσα σε μία «Βαλκανική Κοινοπολιτεία», θα είναι και η ρηξικέλευθη πρόταση της σύγχρονης Ελλάδας για την ειρήνη και την ισότητα μεταξύ των λαών και των εθνών, απέναντι σε μία Ευρώπη που καταρρέει στον άκρατο φασισμό (και ναζισμό).

Η πλήρης αλλαγή του Ελληνικού Συντάγματος και του εκλογικού νόμου, με δικαίωμα συμμετοχής στη διαδικασία του εκλέγειν και εκλέγεσθαι και των ελλήνων της ομογένειας, προκειμένου να καλύψουν προεπιλεγμένους τομείς (πλήρους εξειδικευμένης ενασχόλησής τους) σε υπουργεία άμεσα σχετιζόμενα με την ανάπτυξη και την δημιουργία φιλικών σχέσεων με χώρες που σήμερα διατηρούν αποστάσεις εξαιτίας της πολιτικής και οικονομικής διαφθοράς στην Ελλάδα.

Άμεση διερεύνηση του ελληνικού χρέους και άμεση καταφυγή στη διεθνή δικαιοσύνη έναντι των εξωτερικών παραγόντων και προσωπικοτήτων που με ενέργειές τους έβλαψαν το κύρος και την οικονομία της Ελλάδας.
Τακτικές καλοσχεδιασμένες κινήσεις προς την κατεύθυνση απαίτησης αποπληρωμής του γερμανικού κατοχικού χρέους (αναγκαστικό δάνειο, καταστροφές στην ελληνική οικονομία).

Τέλος, άμεση κατάθεση ολοκληρωμένου προγράμματος διακυβέρνησης, με πλήρη ενημέρωση του ελληνικού λαού για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η πατρίδα, με προτάσεις ουσίας και άμεσης εφαρμογής, με αυστηρά χρονοδιαγράμματα, με καθεστώς φορολόγησης σε επιχειρήσεις και ιδιώτες 10% και με ειδικά προγράμματα ανάπτυξης της γεωργίας, κτηνοτροφίας και αλιείας, με επεξεργασία και συσκευασία των παραγόμενων προϊόντων σε αγαστή συνεργασία με τα επιμελητήρια της χώρας και τις πρεσβείες της Ελλάδας ανά τον κόσμο. Επίσης, άμεση και ολική αλλαγή του υφιστάμενου προγράμματος Εκπαίδευσης με έμφαση στην ελληνική γλώσσα (αρχαία και νεοελληνική), την ιστορία και τον πολιτισμό. Σε συνεργασία πανεπιστημίων και μεγάλων επιχειρήσεων, ανάπτυξη του τομέα έρευνας και δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας σε ιδιαίτερους τομείς έρευνας και παραγωγής (π.χ. οπλικά συστήματα).
Άμεση αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος, με συνεργασία κρατικών φορέων και εργαστηρίων εξωσωματικής (διαθέτουμε τα καλύτερα σε ολόκληρη την Ευρώπη), για δωρεάν εξωσωματικές σε άτεκνα ζευγάρια. Φοροαπαλλαγή 10% για κάθε παιδί, η οποία θα ισχύει από το τρίτο παιδί, ενώ θα υποστηρίζεται με κυβερνητικά προγράμματα η εργασία γονέων πολύτεκνων οικογενειών.
Άμεση αντιμετώπιση παρακρατικών λειτουργιών και ομάδων (ΜΑΡΦΙΝ, κουκουλοφόροι, «τρομοκρατικές οργανώσεις», και παύση λειτουργίας όλων των ξένων ΜΚΟ, αλλά και των ΜΚΟ που δεν θα λειτουργούν υπέρ των εθνικών συμφερόντων.

Η θεσμοθέτηση απολύτως ανεξάρτητης λειτουργίας στην Αστυνομία, στον Στρατό, στο Λιμενικό, Δικαιοσύνη και στην ΕΥΠ, με επιτροπές παρακολούθησης του έργου τους, και με ειδικά νομικά συμβούλια ανώτατων δικαστών που θα λειτουργούν με απόλυτη αμεσότητα και θα γνωμοδοτούν με βάση την εξασφάλιση της ειρήνης και της ασφάλειας, αλλά και της γεωγραφικής επικράτειας, θεωρείται ως η επαρκέστερη λύση και απεμπλοκή σχέσεων πολιτικών και κρατικών λειτουργών, η οποία θα επιφέρει την αξιοκρατία και θα αποδίδει την διοίκηση (και τις ευθύνες που προκύπτουν από αυτήν) στους πλέον ικανούς και όχι στους πολιτικά αρεστούς ή σε κομματικά φερέφωνα…

Η αλλαγή του εκλογικού νόμου, προς την κατεύθυνση της αμεσοδημοκρατίας, θα προσφέρει το δικαίωμα οιουδήποτε πολίτη στην συμμετοχή των βουλευτικών εκλογών, με μόνη δέσμευση την υπογραφή του ότι ως έλληνας πολίτης θα λειτουργεί αποκλειστικά υπέρ των συμφερόντων της Ελλάδας, και σε περίπτωση που παραβιάσει αυτή την δέσμευση θα χάνει την βουλευτική του έδρα και θα οφηγείται πάραυτα στη Δικαιοσύνη. Για να συμβεί όμως αυτό, θα πρέπει να προηγηθεί μια κυβέρνηση Ελλήνων, που θα αναλάβει την απομάκρυνση της κόπρου και της επαναφοράς στις βασικές αξίες και αρχές μιας πραγματικά ευνομούμενης πολιτείας προς την κατεύθυνση μίας εύλογης πορείας παλιγγενεσίας.
Ένα Κοινοβούλιο στο οποίο δεν θα υπάρχουν παρατάξεις, αλλά προσωπικές γνώμες για τα προς ψήφιση θέματα, θα απαλλάξει την Ελληνική Βουλή από φαινόμενα «βουλευτών – κομματικών υπαλλήλων» που δεσμευμένοι από το κόμμα έκλαιγαν αλλά ψήφιζαν υπέρ της καταστροφής της χώρας.
Η κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας θα ισχύει μόνο για περιπτώσεις αστικού δικαίου, ενώ η άρση της βουλευτικής ασυλίας θα εφαρμοστεί αναδρομικά για όλους τους πολιτικούς των τελευταίων 50 χρόνων.
Η βουλευτική αποζημίωση θα ορίζεται στο ύψος της κατώτατης σύνταξης, ενώ τα έξοδα διαμονής, διατροφής, μετακίνησης, ένδυσης και υπόδησης των βουλευτών θα τα αναλαμβάνει το κράτος για όλη τη διάρκεια της βουλευτικής υπηρεσίας, στο τέλος της οποίας θα παραδίδεται η περιουσία που είχε παρακρατηθεί κατά την έναρξη της βουλευτικής δραστηριότητας.

Όλα αυτά μπορεί να σας φαίνονται ανώριμα, υπερβολικά ή λίγα. Όμως, πρέπει να κατανοήσουμε πως από κάπου πρέπει να γίνει η αρχή... Αυτά είναι απλές διαπιστώσεις, απλές προτάσεις και απλές κινήσεις των δύο πρώτων μηνών μίας κυβέρνησης Ελλήνων και όχι ελληνοφώνων. Το μεγάλο όμως ερώτημα που μένει να απαντηθεί δεν είναι εάν είναι υλοποιήσιμα (τακτικό οργανωμένο σχέδιο ήδη υπάρχει), αλλά το εάν οι Έλληνες πολίτες είναι σε θέση να αποδεχτούν την αλήθεια, να κατανοήσουν πως η Ελλάδα δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδια, πως για να διεκδικήσουν μία καλύτερη ζωή για τους ίδιους και τα παιδιά τους θα πρέπει να περάσουν αγωνιζόμενοι μέσα από τη φωτιά και πως, τελικά, θα πρέπει να ομονοήσουν και να διαφύγουν της επιβληθείσας σύγχυσης που τους οδηγεί στις λάθος επιλογές.
Το μεγάλο και κρίσιμο ερώτημα είναι εάν οι πολίτες της Ελλάδας θα μπορέσουν να εμπιστευτούν ανθρώπους που ποτέ μέχρι σήμερα δεν είχαν την «εύνοια» των συστημικών ΜΜΕ της χώρας, δηλαδή ανθρώπους της διπλανής πόρτας, που θα επιχειρήσουν να επαναφέρουν και να λειτουργήσουν εκείνες τις αξίες και τις δομές του έθνους που επί σειράς ετών έχουν στοχοποιηθεί και η απώλειά τους συνέβαλε στα μέγιστα για να φτάσει η πατρίδα μας στο «σημείο μηδέν»…

Οι καιροί που ζούμε είναι πραγματικά ενδιαφέροντες, αλλά και επικίνδυνοι. Το που θα μας οδηγήσουν όμως, εξαρτάται από τις δικές μας επιλογές και τις ηθικές μας αντιστάσεις και στο κατά πόσο είμαστε διατεθειμένοι να αντιληφθούμε πως εκείνο που δεν λύνεται, απλά κόβεται και πως κανένας δεν θα μας χαρίσει την ελευθερία μας αν δεν αγωνιστούμε να την κερδίσουμε...
Εν κατακλείδι, ποτέ δεν θα μπορέσουμε σαν λαός να αντιμετωπίσουμε αυτά που σήμερα μας συμβαίνουν, εάν δεν αντιληφθούμε ότι μέρος του προβλήματος είμαστε κι εμείς, εξαιτίας της παθητικότητας και της σιωπηλής αποδοχής μας στην βίαιη δουλοποίησή μας...
Σήμερα υπάρχουν λαοί που πολεμάνε ενάντια στην φρίκη και που υπερασπίζονται την ελευθερία τους με κάθε τρόπο. Υπάρχουν όμως και λαοί που υποτάσσονται και παραδίδουν τα πάντα επειδή φοβούνται να αγωνιστούν. Σήμερα, λοιπόν, όλοι εμείς, πρέπει να αποφασίσουμε τι λαός είμαστε. Φοβικών υποταγμένων δούλων ή ελεύθερων σκεπτόμενων και αγωνιζόμενων ανθρώπων; Αυτή μας η απόφαση θα κρίνει το μέλλον μας και την καταγραφή ή την διαγραφή μας από την ιστορία, στην οποία θα καταγραφούμε είτε ως βόθρος είτε ως φάρος του σύγχρονου Ελληνισμού...

ΥΓ: Φυσικά, όποιος δεν ενοχλείται εάν ξεπουλιέται η πατρίδα του και εάν για τα επόμενα 100 χρόνια η Ελλάδα θα είναι μία κατεχόμενη χώρα, με κατοίκους που θα ζούνε σε φαβέλες, έχει κάνει τις προσωπικές του επιλογές. Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν δικαιούται την προσωπική του υποταγή να την προτείνει ως «στάση ζωής» για όσους επιθυμούν να ονειρεύονται, να ζούνε και να σκέπτονται ως ελεύθεροι άνθρωποι.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Πώς θα επηρεάσει τη χώρα μας η εκλογή είτε της Χίλαρι Κλίντον είτε του Ντόλαντ Τραμπ στο κορυφαίο αξίωμα των Ηνωμένων Πολιτειών

Νομίζω πως η καλύτερη απάντηση που έχει δοθεί, στο ερώτημα ποιος θα είναι καλύτερος πρόεδρος για τις ΗΠΑ, ήταν, δεν ξέρω τι θα κάνει ο Τραμπ, αλλά δυστυχώς ξέρω τι θα κάνει η Κλίντον.

Κι αυτή η απάντηση πρέπει να βρίσκεται στα χείλη πολλών Αμερικανών, από την στιγμή, που παρά τα όσα απρόβλεπτα συμβαίνουν με τον Τραμπ, και παρά την αδυσώπητη μάχη που δίνουν όλα τα ισχυρά αμερικανικά και παγκόσμια κέντρα υπέρ της Κλίντον, κανείς δεν μπορεί να προδικάσει σήμερα τον νικητή των εκλογών. Οι δημοσκοπήσεις φυσικά του CNN δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη. Κανείς επίσης δεν γνωρίζει σήμερα, ποια όπλα -συνήθως κάτω από την μέση, παραμονές των εκλογών- θα βγουν στην δημοσιότητα, που κρατούνται ως άσσοι στο μανίκι.

Εκείνο που είναι γεγονός, είναι ότι η υποψηφιότητα του Τραμπ στις εσω- ρεπουμπλικανικές εκλογές, που υποστηρίχθηκε από ισχυρά κέντρα για να αποτελέσει τον εύκολο αντίπαλο της Κλίντον, δεν λειτούργησε όπως το σχεδίασαν και έφερε αποτελέσματα σε προηγούμενες προεδρικές εκλογές. Φαίνεται, πως η όλη γραφικότητα του Τραμπ, ενοχλεί τους Αμερικανούς ψηφοφόρους λιγότερο απ’ ό,τι η αντιπάθειά τους στους Κλίντον.

Ως προς την Ελλάδα, δεν ισχύει καθόλου το λεγόμενο πως η αμερικανική εξωτερική πολιτική είναι σταθερή, όποια κυβέρνηση και αν υπάρχει. Πέραν του ότι το ισχυρό λόμπι των εξοπλιστικών επιχειρήσεων κατά παράδοση υποστηρίζει τους Δημοκρατικούς (και συμπτωματικά, με κυβερνήσεις των Δημοκρατικών, εξαντλούνται τα στρατιωτικά αποθέματα των ΗΠΑ, και οι επιχειρήσεις ξαναγεμίζουν τις αποθήκες), ενώ το λόμπι των πετρελαιάδων υποστηρίζει τους Ρεπουμπλικανούς, με εξυπηρέτηση ανάλογων συμφερόντων.

Τα ανωτέρω βεβαίως, δεν συνιστούν θεσμοθετημένο απαραβίαστο κανόνα, επειδή συντρέχουν καταστάσεις που αλλάζουν τα δεδομένα και μέσα στο ίδιο το κόμμα. Κατά την πρώτη τετραετία, φερ’ ειπείν, της διακυβέρνησης των ΗΠΑ από τον Ομπάμα, μειώθηκε το ενδιαφέρον για τις εξελίξεις στα Βαλκάνια, λόγω σοβαροτέρων εξελίξεων αλλού, και μόνον όταν διαπιστώθηκε πως η Γερμανία είχε διεισδύσει επικίνδυνα στην περιοχή, της Ελλάδας μη εξαιρουμένης, η αμερικανική πολιτική έκανε στροφή ώστε να επανακαταλάβει τα ηνία.

Η Χίλαρι Κλίντον, με το δημοσιοποιημένο μίσος κατά της Ρωσίας, θα αυξήσει την ένταση, και η Ελλάδα θα υποχρεωθεί να κλείσει και τις λίγες χαραμάδες που ήσαν ανοικτές με την Ρωσία. Άλλωστε, η δεύτερη κυβέρνηση του Α. Τσίπρα, εγκατέλειψε πλήρως της ελληνορωσικές επιχειρηματικές επαφές.

Το δεύτερο που με ανησυχεί, είναι πως θεωρείται βέβαιο ότι θα αναλάβει το υπουργείο Εξωτερικών η Βικτώρια Νούλαντ, της οποίας οι αποφάσεις δεν ήσαν ποτέ δίκαιες ούτε σχετικά με το Σκοπιανό, αλλ’ ούτε και με το Κυπριακό. Μάλιστα δε, παρότι υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ για θέματα Ευρώπης, διαφωνώντας με την ήπια στάση που ήθελε να κρατήσει η Ε.Ε. στο ζήτημα της Ουκρανίας, δεν δίστασε να εκστομίσει την φράση: «Να πάει να γ...θεί η ΕΕ!» (από υποκλαπείσα συνομιλία την Πέμπτη 6 Φεβρουαρίου 2014 που δημοσίευσε «Το Βήμα», πέντε ημέρες μετά). Αυτό προφανώς, θα το λένε όλοι οι αξιωματούχοι των ΗΠΑ.

Μια ασφαλής μέθοδος, για να διαπιστωθεί ποιος θα φρόντιζε καλύτερα την ικανοποίηση των δίκαιων ελληνικών αιτημάτων, είναι να δούμε ποιον προτιμούν οι Τούρκοι, ώστε να προτιμήσουμε εμείς τον άλλον. Το κακό είναι, πως οι Τούρκοι έχουν λόγους να είναι δυσαρεστημένοι και με τους δύο. Έχουν δημοσιευθεί άρθρα στον τουρκικό Τύπο όπου εμφαίνεται ο μεγάλος προβληματισμός της Άγκυρας.

Με την Χίλαρι Κλίντον υπάρχει το σοβαρό πρόβλημα των πολύ στενών σχέσεων της ίδιας προσωπικά αλλά και του περιβάλλοντος της με τον Φετουλάχ Γκιουλέν και το Δίκτυο του, που είναι διακλαδωμένο σε πολλές αμερικανικές πολιτείες. Μάλιστα όπως αποκαλύπτεται, το Δίκτυο του Γκιουλέν είναι ένας από τους σημαντικούς χρηματοδότες της προεκλογικής εκστρατείας της. Το αίτημα της Άγκυρας για την έκδοση του Φετουλάχ Γκιουλέν στην Τουρκία είναι βέβαιο πως η Χίλαρι θα το απορρίψει.

Αλλά και η προοπτική εκλογής του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία, ανησυχεί επίσης την Άγκυρα εξ αιτίας των έντονων αντιμουσουλμανικών αισθημάτων του και της αποστροφής του προς κάθε ισλαμικό, που δεν χάνει τη ευκαιρία να το προβάλλει στην προεκλογική του εκστρατεία. Η πρόθεση του Τραμπ αν εκλεγεί να απελάσει όλους τους «επικίνδυνους» μουσουλμάνους από τις ΗΠΑ και η διαφαινόμενη εκστρατεία του κατά του ισλαμισμού έχει ήδη ενοχλήσει έντονα την ισλαμική κυβέρνηση της Άγκυρας και αυτή κατάσταση δεν προοιωνίζεται τίποτα το θετικό στις σχέσεις των δυο χωρών.

Η αλήθεια είναι πως ούτε η Κλίντον, ούτε ο Τραμπ θα καθορίσουν την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Πάνω από αυτούς υπάρχουν ισχυρότερα κέντρα. Περισσότερο όλων πρέπει να μας προβληματίσει το γεγονός, ότι ο Ερντογάν συναντήθηκε στη Νέα Υόρκη με τους Κίσιγκερ και Ρότσιλδ. Και η συνάντηση δημοσιοποιήθηκε. Αν σκόπευαν να τον αντικαταστήσουν, δεν είχαν λόγο να συναντηθούν. Κάτι τους έδωσε, κάτι πήρε. Μόνο εμείς δίνουμε, χωρίς να παίρνουμε.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Σκληρή αντιπαράθεση μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης στην αλβανική Βουλή
Θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και όχι περιουσιών το χαρακτήρισε ο υπουργός Εξωτερικών Ντίτμιρ Μπουσάτι

Γράφει ο Άγγελος Αθανασόπουλος

Ως «εθνικό θέμα, που αφορά όλους τους Αλβανούς παντού όπου κι αν ζουν» χαρακτήρισε το Τσάμικο ο υπουργός Εξωτερικών της Αλβανίας Ντίτμιρ Μπουσάτι, μιλώντας σε μία τεταμένη συζήτηση στο Κοινοβούλιο της χώρας. Ο κ. Μπουσάτι επανέλαβε ότι το Τσάμικο δεν είναι απλώς θέμα περιουσιών, αλλά θέμα «ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών» και ζήτησε «να διαχωριστεί οριστικά η ατομική ευθύνη για την οποία έχουν αποφανθεί τα ελληνικά δικαστήρια από τη συλλογική ευθύνη».

Λίγες ημέρες μετά από την επίσκεψη του Προέδρου της αλβανικής Βουλής Ιλίρ Μέτα στην Αθήνα, όπου κατεβλήθη προσπάθεια να πέσουν οι τόνοι έπειτα από τις αποκαλύψεις ότι οι δύο χώρες έχουν στείλει non paper στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή επί των διμερών τους συνομιλιών στα οποία έχει αναφερθεί και το Τσάμικο, το θερμόμετρο στα Τίρανα ανέβηκε. Είναι ξεκάθαρο πλέον ότι το θέμα των Τσάμηδων είναι από τα κυρίαρχα στην εσωτερική πολιτική ατζέντα – με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις ελληνοαλβανικές θέσεις.

Ο κ. Μπουσάτι ανέλαβε να απαντήσει εκ μέρους της κυβέρνησης στα όσα είχε πει νωρίτερα επί του θέματος ο πρώην Πρωθυπουργός Σαλί Μπερίσα. «Η κυβέρνηση του Σοσιαλιστικού Κόμματος που μας διαδέχθηκε», είπε ο κ. Μπερίσα, «λέει στους Έλληνες ότι δεν υπάρχει Τσάμικο. Δεν μπορεί να πει κανείς ότι δεν υπάρχει Τσάμικο, δεν μπορεί κανείς να πατήσει πάνω στο αίμα των Τσάμηδων. Τα προβλήματα με τους γείτονες είναι σήμερα πιο σοβαρά από ό,τι στο παρελθόν» πρόσθεσε σύμφωνα με τον αλβανικό Τύπο.

Ο αλβανός υπουργός Εξωτερικών εμφανίστηκε σκληρός και στην απάντησή του άνοιξε όλη την ατζέντα των διμερών σχέσεων. «Χωρίς την άρση του νόμου του εμπολέμου από πλευράς Ελλάδας δεν μπορεί να υπάρξει λύση του Τσάμικου» είπε ο κ. Μπουσάτι. «Είναι απαράδεκτο ο νόμος του εμπολέμου να μην έχει ακόμη αρθεί από την ελληνική πλευρά» πρόσθεσε, τονίζοντας ότι το Σύμφωνο Φιλίας δεν επαρκεί για την επίλυση του Τσάμικου.

Σε ό,τι δε αφορά στην υπόθεση της εμπλοκής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στις ελληνοαλβανικές σχέσεις, έπειτα από την αποστολή των non papers Μπουσάτι και Νίκου Κοτζιά, ο αλβανός υπουργός Εξωτερικών είπε ότι «πιστεύω ότι είναι προς το συμφέρον της Ελλάδος να επιλυθεί αυτό το θέμα διότι πρόκειται για έλληνες υπηκόους». Ο κ. Μπουσάτι μάλιστα προσέφερε τη διαβεβαίωση ότι καμία χώρα της ΕΕ, ούτε η Ελλάδα, δεν πρόκειται να προβάλλει κανένα βέτο στην πορεία των ενταξιακών διαπραγματεύσεων λόγω της αντιπαράθεσης για το Τσάμικο.

Το κόμμα PDIU των Τσάμηδων και ο Πρόεδρός του Σπετίμ Ιντρίζι πάντως έχουν ανεβάσει πολύ επικίνδυνα τους τόνους στο εσωτερικό της Αλβανίας. Ο κ. Ιντρίζι επετέθη κατά τη διάρκεια της ίδιας συνεδρίασης στον Πρόεδρο της Βουλής Ιλίρ Μέτα, κατηγορώντας τον ότι κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα αγνόησε το ψήφισμα του αλβανικού Κοινοβουλίου για το Τσάμικο. Απείλησε μάλιστα ότι θα αντισταθεί με κάθε μέσο στη δημιουργία στρατιωτικών κοιμητηρίων για τους έλληνες πεσόντες στην Αλβανία αν αγνοηθεί το Τσάμικο, φορτίζοντας την ατμόσφαιρα. Και τούτο παρά το γεγονός ότι ο κ. Μέτα, όντας πιο έμπειρος πολιτικός, δεν απέρριψε την ύπαρξη ζητήματος Τσάμηδων, απλά επέλεξε να το εντάξει στο ευρύτερο πλαίσιο των «δύσκολων» ελληνοαλβανικών σχέσεων.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Πιο κοντά στη μεσογειακή διατροφή βρίσκονται σήμερα οι Έλληνες καταναλωτές, ενώ λόγω οικονομικής κρίσης μειώθηκε, σε σχέση με το 2011, το ποσοστό εκείνων που γευματίζουν εκτός σπιτιού ή σε καταστήματα fast food. Ωστόσο, ένας στους τρεις δηλώνει πλέον, ότι λόγω οικονομικής κατάστασης, έχει αλλάξει τις διατροφικές του συνήθειες, καθώς δεν μπορεί να αγοράσει βασικά είδη διατροφής.

Τα παραπάνω συμπεράσματα προκύπτουν από έρευνα που διενήργησε το περασμένο χρονικό διάστημα, το Κέντρο Προστασίας Καταναλωτών (ΚΕΠΚΑ), σε δείγμα 1.059 καταναλωτών από όλη την Ελλάδα.

Όπως ανέφεραν σήμερα, σε συνέντευξη Τύπου, ο πρόεδρος του ΚΕΠΚΑ, Νίκος Τσεμπερλίδης και η γενική γραμματέας του Κέντρου, Ευαγγελία Κεκελέκη, η οικονομική κρίση οδήγησε τους καταναλωτές σε καλύτερες επιλογές σε σχέση με τη μεσογειακή διατροφή. Είναι χαρακτηριστικό, ότι όπως προκύπτει από την έρευνα που έγινε μέσω ερωτηματολογίου που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του ΚΕΠΚΑ και πραγματοποιήθηκε από τις 8 Ιουλίου μέχρι τις 28 Σεπτεμβρίου, το ψωμί, τα λαχανικά και τα φρούτα έχουν μπει σχεδόν καθημερινά στο τραπέζι των καταναλωτών. Από την άλλη πλευρά, τα κόκκινα κρέατα, τα ψάρια, οι τηγανητές πατάτες και τα αναψυκτικά έχουν περιοριστεί σε μία φορά την εβδομάδα. Τα γλυκά, τα όσπρια, τα ζυμαρικά, το κοτόπουλο, τα αυγά και το γάλα καταναλώνονται ελάχιστες φορές την εβδομάδα, ενώ η κατανάλωση αρνιού και κατσικιού περιορίζεται σε μια φορά το μήνα.

Σε σχέση με αντίστοιχη έρευνα του 2011, η διατροφή των Ελλήνων φαίνεται να βελτιώνεται, καθώς οι καταναλωτές επιλέγουν λιγότερο το χοιρινό, τα αναψυκτικά και τις τηγανητές πατάτες και περισσότερο τα φρούτα και τα λαχανικά.

Άλλωστε, σε σχέση με το 2011, αυξήθηκε κατά 15 μονάδες το ποσοστό των καταναλωτών που δεν τρώνε κανένα γεύμα εκτός σπιτιού (από 25,28% το 2011 σε 39,70% το 2016), μειώθηκε το ποσοστό των καταναλωτών που γευματίζουν μόνο μία φορά την εβδομάδα εκτός σπιτιού (από 37,60%, το 2011, σε 31,00%, το 2016) μειώθηκε, κατά περίπου 4 μονάδες, το ποσοστό των καταναλωτών που γευματίζουν συχνά (2-4 φορές την εβδομάδα) εκτός σπιτιού, (από 28,32% το 2011, σε 24,20% το 2016), ενώ αυξήθηκαν κατά 12 μονάδες, περίπου, αυτοί, που δεν τρώνε σε fast food (από 48,96%, το 2011, σε 60,08%, το 2016). Στη συγκεκριμένη περίπτωση, σύμφωνα με τον πρόεδρο και την γενική γραμματέα του ΚΕΠΚΑ, φαίνονται πλέον ξεκάθαρα οι επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι δεν υποχώρησαν οι τιμές στα καταστήματα εστίασης.

Εκτός από τις παραπάνω θετικές επιδράσεις της κρίσης στη διατροφή των καταναλωτών, παρατηρούνται και συνέπειες που αφορούν, κυρίως, τη δυσκολία που αντιμετωπίζει το ένα τρίτο του δείγματος της έρευνας, να αγοράσει βασικά είδη διατροφής. Στο ερώτημα ποια προβλήματα αντιμετωπίζουν οι καταναλωτές με τα τρόφιμα, το 26,20% απάντησε ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η ακρίβεια, ενώ το 20,9% η κακή ποιότητα και το 18,07% η ασφάλεια και η υγιεινή. Εντύπωση, κατά το ΚΕΠΚΑ προκαλεί το γεγονός, ότι το 34,83% των ερωτηθέντων απάντησε ότι δεν αντιμετωπίζει κανένα πρόβλημα. Στο ερώτημα που αφορά την αιτία που προκάλεσε τις αλλαγές στις διατροφικές συνήθειες, οι συμμετέχοντες στην έρευνα απάντησαν ότι η αιτία αυτή είναι η υγεία, σε ποσοστό 48,45%, η οικονομική κατάσταση σε ποσοστό 27,49%, άλλο, σε ποσοστό 9,28%, η οικογενειακή κατάσταση σε ποσοστό 5,84%, η εργασία κατά 4,82% και ο τόπος κατοικίας κατά 4,12%.

Ειδικότερα, το 63,06% των καταναλωτών δηλώνει ότι επηρεάστηκαν οι αγοραστικές του συνήθειες απέναντι στα προϊόντα διατροφής λόγω οικονομικής κρίσης. Στην ερώτηση πώς έγινε αυτό, ποσοστό 49,52% των ερωτηθέντων απάντησαν ότι ψάχνουν τα ίδια προϊόντα με χαμηλότερη τιμή σε άλλα καταστήματα, 46,62% αγοράζουν με την ίδια συχνότητα μόνο τα απαραίτητα, 37,94% στράφηκαν σε προϊόντα ιδιωτικής ετικέτας των σούπερ μάρκετ, 33,12% αγοράζουν στην ίδια συχνότητα μικρότερες, όμως, ποσότητες, ενώ 10,93% αγοράζουν συχνότερα μικρότερες ποσότητες και 6,43% πιο σπάνια ίδιες ποσότητες.

Σε σχέση με τα δεδομένα της αντίστοιχης έρευνας του 2011, η έρευνα του 2016 αποκαλύπτει ότι ενώ τότε η οικονομική κατάσταση επηρέαζε το 19,91% των καταναλωτών, τώρα επηρεάζει το 27,49%.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Τίτλος ενός από τα πιό σημαντικά έργα του νομπελίστα Ντάριο Φο, που έφυγε μόλις προχθές.
Όπως είχε πεί ό ίδιος ο συγγραφέας για το έργο του
"Μ΄ αυτό το έργο, θέλουμε να διηγηθούμε την ιστορία δύο οικογενειών, εργατικών ανθρώπων, που αγωνίζονται με μοναδικό τους όπλο την ανυπακοή σαν πολίτες, κόντρα στην παράλογη, σημερινή κοινωνία.. Όταν το γράφαμε στα 1975, οι προβλέψεις μας φαινόντουσαν αερολογίες… Σήμερα η πραγματικότητα όχι μόνο τις επαλήθευσε αλλά και τις ξεπέρασε σ’ένα μεγάλο βαθμό…" 
Το "Δεν πληρώνω! Δεν πληρώνω!" είναι μιά ανατρεπτική σάτιρα που μας μιλά για την επανάσταση των απλών ανθρώπων, των εργατών, που όταν η ακρίβεια έχει φτάσει στο απροχώρητο, όταν μαζικές απολύσεις ή μειώσεις ωραρίου και αμοιβών έχουν γίνει καθημερινές και η ζωή έχει γίνει δυσκολότερη από ποτέ, ο ένας μετά τον άλλο, οι ήρωες του έργου υψώνουνε το ανάστημα και τη φωνή διαμαρτυρίας τους.

Εν τω μεταξύ αυτές τις μέρες στο "θέατρο"  Tae Kwon Do παίζεται μιά άλλη παράσταση, του παραλόγου κι αυτή, που έχει τίτλο "Συνέδριο ΤΣΥΡΙΖΑ", και υπότιτλο "Σας πηδάω και δεν πληρώνω!". 

Εκεί ο πρωταγωνιστής, ένας σαλτιμπάγκος που σαν να ξεπήδησε μέσα από ένα μεσαιωνικό μπουλούκι γελωτοποιών, ή μέσα από την όπερα μπούφα, επιμένει στις χιλιοειπωμένες του μπαρούφες για να καταλήγει συνεχώς στο εντελώς μπουφόνικο:  
"Δεν κάνουμε βήμα πίσω σε όσα έχουμε εξαγγείλει!" 
Είναι η στιγμή που έρχονται όλα τα βραβεία νόμπελ υποκριτικής και ψευτιάς και σωριάζονται από μόνα τους στα πόδια του. 
Οι θεατές, ισάξιοι του έργου και του θεάματος, ποδοκροτούν και ουρλιάζουν από ενθουσιασμό, καθιστοί όμως στις καρέκλες τους, γιατί γι αυτές τις καρέκλες γίνονται όλα, και πως μπορείς να τις εγκαταλήψει κανείς έστω για δευτερόλεπτα, έστω και για να επευφημίσει τον μέγα Σαλτιμπάγκο; 

Τρείς μέρες θα κρατήσει το έργο. 
Τρείς μέρες θα ξεσκίζουν κάθε έννοια λογικής, παραλόγου, και ηθικής. 
Τρείς μέρες το "ηθικό πλεονέκτημα" θα βγαίνει στο σφυρί και θα εκπλειστηριάζεται η παρθενιά του. 
Τρείς μέρες ο κ@λος της μαϊμούς θα φαίνεται γιατί ανέβηκε ψηλά. 
Και την τρίτη μέρα ο Σαλτιμπάγκος θ' αναπαυθεί στις δάφνες του. 

Να δούμε πόσες μέρες θα χρειαστεί ο λαός, για να ανεβάσει το έργο του μακαρίτη πιά Φο.   
Λογικά, πρέπει να βρίσκεται στις πρόβες!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ δεν κρίνεται τίποτα. Οι αποφάσεις έχουν ληφθεί αλλού. Οι μόνοι σύνεδροι που ενδιαφέρονται είναι όσοι δεν έχουν ακόμα διοριστεί στο κράτος. Και λίγα απέξω πολιτικά ρετάλια, που επιδιώκουν κάποιον ρόλο

Γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

Από το τελευταίο συνέδριο πολιτικού κόμματος στην Ελλάδα που είχε καθηλώσει μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης έχουν περάσει 20 χρόνια. Ήταν το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ του 1996, στο οποίο κρινόταν η πρωθυπουργία. Και, όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων,  η χώρα απέφυγε τότε μεγάλο διεθνές κάζο με την ήττα του Άκη Τσοχαζόπουλου.

Έκτοτε τα συνέδρια των κομμάτων έχασαν σταδιακά κάθε σημασία. Ιδιαίτερα από τότε που οι αρχηγοί άρχισαν να εκλέγονται με καθολική ψηφοφορία των μελών. Έτσι εξελέγη ο Γιώργος Παπανδρέου στο ΠΑΣΟΚ (2004), ο Αντώνης Σαμαράς στη ΝΔ (2009) και ο Κυριάκος Μητσοτάκης (2016).

Στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ δεν διακυβεύεται τίποτα. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει αντίπαλο. Και είναι πολύ αστείο να παρουσιάζεται ως εσωκομματική αντιπολίτευση η ομάδα του Ευκλείδη Τσακαλώτου, του πιστού εφαρμοστή του τρίτου Μνημονίου. Οι  «μάχες» των ομαδαρχών αφορούν τους εσωκομματικούς συσχετισμούς, καθόλου την κοινωνία. Ποιον ενδιαφέρει, για παράδειγμα, αν θα έρθει πρώτος σε σταυρούς ο Νίκος Παππάς ή η Ρένα Δούρου;

Όμως, υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων που ενδιαφέρονται για το συνέδριο:

1. Είναι οι σύνεδροι που δεν έχουν ακόμα διοριστεί στο κράτος. Μάλλον θα είναι μετρημένοι στα δάχτυλα των χεριών, αλλά υπάρχουν και τέτοιοι.

2. Όσοι, εκτός ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, είναι πρόθυμοι να ενταχθούν, μη αντέχοντας να μείνουν στη ζωή τους χωρίς ρόλο. Χαρακτηριστικότερη περίπτωση αυτής της κατηγορίας είναι ο Φώτης Κουβέλης, ο οποίος στην πολιτική του διαδρομή έχει διατελέσει υπουργός, αρχηγός κόμματος, συγκυβερνήτης στην κυβέρνηση Σαμαρά Βενιζέλου και παραλίγο υποψήφιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Σήμερα επιζητεί έναν κάποιο ρόλο στον ΣΥΡΙΖΑ, για τον οποίο πριν από λίγα χρόνια έλεγε αυτό και η Νεολαία του τον έβριζε έτσι. Υπάρχουν και ορισμένοι ακόμα από το παλαιό ΠΑΣΟΚ που ξερογλείφονται, αλλά οι θέσεις είναι μετρημένες, τις έχουν καταλάβει όσοι πήγαν εξαρχής.

Μήπως, όμως, το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ έχει κάποια σημασία,  επειδή ο Τσίπρας θα κάνει κάποιο «άνοιγμα» προς άλλες δυνάμεις της «ανανεωτικής αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας» κτλ; Απολύτως καμιά. Πρόκειται για καθαρή απόπειρα πολιτικής εξαπάτησης. Ο ΣΥΡΙΖΑ συγκυβερνά μια χαρά με τους Ανεξάρτητους Έλληνες και ο κ. Τσίπρας δεν χάνει ευκαιρία να εκδηλώνει τον ενθουσιασμό του για τον Πάνο Καμμένο, ο οποίος προσφώνησε τους ΣΥΡΙΖΑίους συνέδρους  «συντρόφισσες και σύντροφοι»!

Ποιος πολιτικός χώρος του Κέντρου και της Σοσιαλδημοκρατίας  χωράει στην παρά φύση συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ; Κανένας. Δεν χρειάζονται άλλους και δεν θα πάνε άλλοι. Τον πολιτικό έρωτα ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και Τσίπρα-Καμμένου τρίτος δεν  θα τον χαλάσει.

Ο κ. Τσίπρας γνωρίζει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ χάνει εκλογική δύναμη από όλες τις πλευρές του. Κατρακυλάει. Γι’ αυτό και θέλει να τον «απλώσει» στα δεξιά και στ’ αριστερά του. Όμως, η ανταπόκριση που βρίσκει είναι αμελητέα, παρά την κατοχή της εξουσίας. Μόνο λίγα πολιτικά ρετάλια, που δεν αντέχουν χωρίς κάποιον ρόλο, δείχνουν προθυμία.
Η εξήγηση δεν είναι δύσκολη. Αυτοί δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι άμα αρχίσει η κατρακύλα, δεν έχει σταματημό.

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Κωνσταντίνου Βέργου

Πίσω από τα χαμόγελα και τα κοκτέιλ πάρτυ των αξιωματούχων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της γερμανικής ηγεσίας, κρύβεται πλέον η έκδηλη ανησυχία για την επόμενη μέρα στην Ε.Ε. Ο έλεγχος της Ευρώπης φεύγει πλέον από τη Γερμανία. Η εξέλιξη όμως αυτή δεν θα γίνει αναίμακτα, θα έχει θύματα!

Η Γερμανία έχασε τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, αλλά σταδιακά ξανακέρδισε τον έλεγχο της Ευρώπης, με οικονομικά μέσα, όχι πάντα με ορθολογικό τρόπο, κάνοντας όμως και χρήση των νόμιμων θεσμών και των μηχανισμών της Ε.Ε. (σύμφωνο σταθερότητας)! Δεν χρειάζεται όπλα, διαθέτει τους οικονομικούς μηχανισμούς. Τα συμβούλια υπουργών, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή! Τα τελευταία 15 χρόνια, η Ε.Ε. πέρασε πλέον στον πλήρη έλεγχο της Γερμανίας, που, μέσω της ισχύος του συμφώνου σταθερότητας, ελέγχει, αναδεικνύει και κατεβάζει ακόμη και κυβερνήσεις κρατών - μελών!

Με «αρνητικά επιτόκια» να δανειοδοτούν την ίδια την Γερμανία, με 250 δισ. να διοχετεύονται στα ταμεία των γερμανικών τραπεζών κάθε χρόνο με το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης του κυρίου Ντράγκι και με επιβολή λιτότητας και οικονομικής ασφυξίας στο 1/3 των κρατών-μελών, η Γερμανία δημιούργησε δυο «παράλληλα σύμπαντα» στην ίδια την Ε.Ε. Ένα σύμπαν μηδενικού κόστους, όπου ζει αυτή, και ένα λιτότητας και χρεοκοπίας για όλους τους άλλους! Όμως η Ε.Ε., το «εργαλείο» της Γερμανίας για επιβολή του οικονομικού επεκτατισμού της, πλήττεται όχι μόνο από οικονομική κρίση, αλλά και από πολιτική! Η πρόσφατη απόφαση για έξοδο της Βρετανίας από την Ε.Ε. σηματοδοτεί την πρώτη μεγάλη ήττα της ίδιας της Γερμανίας, καθώς δημιουργείται ένα αντίπαλο, οικονομικά, δέος! Την ίδια στιγμή, η Γερμανία έχει να αντιμετωπίσει ένα «αντάρτικο» στην ίδια την Ε.Ε. από τις χώρες του Νότου, που υπονομεύουν πλέον ανοικτά τη δυνατότητα των γερμανικών εταιρειών να προωθήσουν φτωχοποίηση του Νότου ώστε από εκεί να ανταγωνίζονται τον παγκόσμιο ανταγωνισμό.

Η επίθεση της Άνγκελα Μέρκελ προς την αγγλική κυβέρνηση στο «να κρατήσει ανοιχτές και τις 4 αγορές, κεφαλαίου, εργασίας, αγαθών και υπηρεσιών», και όχι κάποιες μόνο από αυτές, που χαιρετίστηκε από τις μεγάλες εταιρείες στη Γερμανία, αποσκοπεί στο να υποχρεώσει την Αγγλία σε αποδοχή της ευρωπαϊκής νομοθεσίας. Όμως αυτή η αυστηρή στάση της δέχτηκε σήμερα τα πυρά ακόμη και της ZDH, που εκπροσωπεί μικρότερες εταιρείες, που ουσιαστικά την κατηγόρησε ότι εστιάζει την κριτική και δράση της στην εξυπηρέτηση των μεγάλων εταιρειών, παραγνωρίζοντας εκείνη των μικρών, ακόμη και γερμανικών εταιρειών. Ουσιαστικά, οι μικρές αυτές εταιρείες της Γερμανίας αισθάνονται το αρνητικό βάρος μιας ολοκληρωτικής σύγκρουσης, της σκληρής γραμμής που προωθεί η γερμανική ηγεσία ότι εξυπηρετεί μόνο τις μεγάλες γερμανικές εταιρείες.

Η Γερμανία θέλει να «ταπεινώσει» την Αγγλία, όπως είχε καταφέρει να ταπεινώσει τις κυβερνήσεις του ευρωπαϊκού Νότου, τις οποίες υποχρέωσε σε άτακτη φυγή. Όμως η Αγγλία έχει μεγάλο ειδικό βάρος και πλέον δεν ελέγχεται πολιτικά από τη Γερμανία μέσα από τους μηχανισμούς της Ε.Ε. Η συνεργασία είναι η μόνο φωνή της λογικής που πρέπει να ακουστεί, όμως δύσκολα θα ακουστεί, κρίνοντας από το «ιστορικό» του τρόπου που ασκείται γερμανική ηγεσία. Πού όμως θα οδηγήσει αυτός ο πόλεμος; Με μαθηματική ακρίβεια, ο πόλεμος Αγγλίας - Γερμανίας θα οδηγήσει σε ένταση των προβλημάτων στην Ε.Ε., σε επιτάχυνση της κρίσης και τελικά σε κατάρρευση της ίδιας της Ευρώπης, η οποία έχει ήδη ένα χρεοκοπημένο τραπεζικό σύστημα και είναι μπροστά σε μια νέα ύφεση που δύσκολα θα αντιμετωπίσει...

* Ο κ. Κωνσταντίνος Βέργος είναι Καθηγητής Χρηματοοικονομικών, Πανεπιστήμιο Πόρτσμουθ, Αγγλία.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιώργου Παυλόπουλου

«Σε συγκεκριμένες χώρες της Ευρώπης, η επιρροή της Ρωσίας έχει καταστεί πλέον σε τέτοιο βαθμό διαβρωτική και ενδημική ώστε να συνιστά απειλή τόσο για τη σταθερότητά τους στο εσωτερικό όσο και για τον δυτικό προσανατολισμό τους, ταυτόχρονα όμως και για την Ευρω-Ατλαντική Συνοχή». Αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει έρευνα σε πέντε χώρες της Ευρώπης που άλλοτε αποτελούσαν «δορυφόρους» της ΕΣΣΔ -Βουλγαρία, Ουγγαρία, Σλοβακία, Λετονία, αλλά και Σερβία- την οποία διεξήγε επί 16 μήνες το αμερικανικό Ινστιτούτο Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών (CSIS), σε συνεργασία με το βουλγαρικό Κέντρο Σπουδών για τη Δημοκρατία.

Υπό ένα γενικό τίτλο ο οποίος κυριολεκτικά τα... λέει όλα -«Το εγχειρίδιο του Κρεμλίνου: Κατανοώντας τη ρωσική επιρροή στην Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη»- η έρευνα διαπιστώνει πως «η Ρωσία έχει συγκροτήσει ένα αδιαφανές δίκτυο χειραγώγησης στην περιοχή, το οποίο χρησιμοποιεί προκειμένου να επηρεάζει και να κατευθύνει τη λήψη αποφάσεων» -δημιουργώντας, έτσι, ένα «ανήθικο κύκλο».

Διαφθορά

Σημειώνει, επίσης, ότι «η διαφθορά είναι το βασικό λιπαντικό αυτού του μηχανισμού», ενός ζωτικού συστατικού του Νέου Πολεμικού Δόγματος της Μόσχας, στο πλαίσιο του οποίου «κυριαρχεί η στρατηγική της επιρροής και όχι της άσκησης βίας», ενώ «πρωτεύων στόχος είναι το σπάσιμο της εσωτερικής συνοχής του αντίπαλου συστήματος και όχι η εκμηδένισή του».

Τα ευρήματα της έρευνας, η οποία κάνει λόγο για μια μεγάλη απειλή για τη Δύση, στηρίζονται και στο «αποτύπωμα» της Ρωσίας στις οικονομίες των παραπάνω πέντε χωρών. Έτσι, με βάση τα στοιχεία που επικαλείται, στη Βουλγαρία το ποσοστό του ΑΕΠ που έχει άμεση σχέση με ρωσικά συμφέροντα και επενδύσεις ξεπερνά το 22%, με αποτέλεσμα η χώρα να κινδυνεύει ουσιαστικά να «κατακτηθεί» από τη Μόσχα.

Υψηλός αξιολογείται ο κίνδυνος στην Ουγγαρία και τη Σλοβακία, παρά το γεγονός ότι εκεί το αντίστοιχο ποσοστό είναι κάτω του 12%. Όσο για τις Σερβία και Λετονία, βρίσκονται σε ενδιάμεση θέση (μεταξύ 12% και 22%), όμως η πρώτη φέρεται είναι πιο επιρρεπής από τη δεύτερη.

Σύμφωνα, μάλιστα, με Αμερικανό αξιωματούχο που μίλησε ανώνυμα στο Reuters, οι δραστηριότητες της Ρωσίας περιλαμβάνουν δωροδοκίες, προπαγάνδα, παραπληροφόρηση, αλλά και «κατά περίπτωση» δολοφονίες αντιπάλων του Κρεμλίνου, ενώ αξιοποιούν πλέον και τις δυνατότητες του Διαδικτύου. Έφερε δε ως παράδειγμα και τις κατηγορίες για εμπλοκή Ρώσων χάκερ στην προεκλογική εκστρατεία στις ΗΠΑ, κατά των Δημοκρατικών και υπέρ του Ντόναλντ Τραμπ...

Η «Πέμπτη Φάλαγγα» του Πούτιν

Δεν είναι η πρώτη φορά που διατυπώνονται παρόμοιοι ισχυρισμοί. Για παράδειγμα, τον περασμένο Φεβρουάριο, ένα κέντρο ερευνών του βρετανικού στρατού σημείωνε ότι «η Ρωσία έχει ανοίξει ένα νέο πολιτικό μέτωπο στο εσωτερικό της Ευρώπης, στηρίζοντας την Ακροδεξιά σε βάρος της φιλελεύθερης Ε.Ε.». Σημείωνε, επίσης, ότι κυβερνήσεις όπως αυτές της Ουγγαρίας και της Ελλάδας «συμπαθούν ανοιχτά» τον Πούτιν, για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι «υπάρχει μια Πέμπτη Φάλαγγα στη δυτική και την κεντρική Ευρώπη, η οποία αποδυναμώνει την απάντησή μας στη ρωσική επιθετικότητα».

Ωρα να επέμβει το... ιππικό!

Η αποδυνάμωση των ευρωπαϊκών θεσμών και το έλλειμμα εμπιστοσύνης των ευρωπαϊκών κοινωνιών προς την Ε.Ε. καθιστά επιτακτική την ανάγκη παρέμβασης των ΗΠΑ, που ουσιαστικά καλούνται για ακόμη μια φορά να σώσουν τη Γηραιά Ήπειρο από το... (μετα)κομμουνιστικό κίνδυνο. Η «παραίνεση» που απευθύνει η συγκεκριμένη έρευνα προς αυτή την κατεύθυνση είναι δύσκολο να αγνοηθεί: «Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν πλέον να αδιαφορούν απέναντι σε αυτές τις αρνητικές εξελίξεις στην Ευρώπη. Το σύνολο των μελών του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης οφείλουν να αναγνωρίσουν συλλογικά ότι η ρωσική επιρροή δεν είναι απλώς μια πρόκληση για την εσωτερική διακυβέρνηση, αλλά συνιστά απειλή για την εθνική ασφάλεια, οι δε προσπάθειες να αντιμετωπιστεί πρέπει να βασίζονται σε αυτή την παραδοχή», σημειώνει χαρακτηριστικά. Προτείνει, επίσης, στην Ουάσιγκτον να «επαναπροσανατολίσει τη στρατηγική της με κέντρο βάρους την Ευρώπη», θέτοντας ως προτεραιότητα την αποκάλυψη αυτών των δικτύων και της διαφθοράς που τα «λιπαίνει», υπό την καθοδήγηση και τον έλεγχο του Κρεμλίνου. Θεωρεί, μάλιστα, ότι πρέπει να διατεθούν σημαντικοί πόροι για να επιτευχθεί ο συγκεκριμένος στόχος -και ταυτόχρονα, βεβαίως, να ενισχυθεί ξανά η αμερικανική επιρροή στην Ευρώπη.

Πηγή "Ημερησία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Αν υπάρχει κάτι που αποδεικνύουν οι ταυτόχρονες αποκαλύψεις στο βιβλίο του Γάλλου προέδρου Ολάντ και στα Γουικιλίκς σχετικά με το 2015 και το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, είναι εκείνο ακριβώς που η ίδια η Ελλάδα πολλές φορές έχει μοιραία υποτιμήσει: ότι η πορεία της έχει άμεση εξάρτηση από τις μεγάλες διεθνείς πολιτικές ισορροπίες.

Εν προκειμένω, ο Τσίπρας, που όπως φέρεται έψαχνε αν μπορούσε να τυπώσει δραχμές, μίλησε στον Πούτιν, ο Πούτιν τον «έδωσε» στον Ολαντ, άρα στην ευρωζώνη,– αφού πρώτα τον άδειασε -…, ενώ ο Κλίντον επιστρατεύθηκε από τον Ομπάμα να πει του Αλέξη να μην κουνηθεί από την ευρωζώνη, με τον πρώην πρόεδρο να ρωτάει τον νυν «αν θα πιέσουμε και τη Μέρκελ»…

Το πόσο σημαντική υπόθεση είναι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, η Ελλάδα για τις μεγάλες δυνάμεις καθίσταται προφανές από τα παραπάνω. Δεν είναι όμως καινούργιο: έχει πιστοποιηθεί ιστορικά πάρα πολλές φορές από την εποχή της Ναυμαχίας του Ναυαρίνου μέχρι, τουλάχιστον, και τα χρόνια της δικτατορίας: όλα σχεδόν τα μεγάλα κεφάλαια της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, ιδίως τα πλέον αιματηρά, είναι γραμμένα το λιγότερο σε άμεση συσχέτιση με τις ισορροπίες των μεγάλων δυνάμεων και, συχνά, με απευθείας πολλαπλές παρεμβάσεις από αυτές.

Επίσης, οι μεγάλοι δεν μπαίνουν εύκολα ο ένας στα χωράφια του άλλου: ο Στάλιν άφησε να γίνει ένας ολόκληρος Εμφύλιος για κάτι που δεν επρόκειτο ποτέ ο ίδιος να στηρίξει. Τουλάχιστον ο Πούτιν έκανε το τηλεφώνημα – δεν ευνόησε πονηρά ένα άλλο είδος νέου Εμφυλίου. Κι αυτό ασφαλώς και θα πρέπει να το εκτιμήσει κανείς…

Τέτοιου είδους κινήσεις δεν είναι συμβαίνουν με όλες τις χώρες. Κάθε άλλο. Ορισμένες φορές η Ελλάδα κατάφερε να αξιοποιήσει αυτή την ιδιαιτερότητα, όπως λ.χ. έγινε στους Βαλκανικούς Πολέμους, τις περισσότερες όμως, δυστυχώς, υπέστη τις συνέπειές της: Διχασμός, Μικρασιατική Καταστροφή, Εμφύλιος, Κύπρος...

Σήμερα, οι ισορροπίες των μεγάλων δυνάμεων είναι και πάλι σε κατάσταση τριγμού. Και η Ελλάδα, θέλει δεν θέλει, είτε με τον ένα τρόπο είτε με τον άλλο, θα βρεθεί και πάλι στο επίκεντρο.

Ας το καταλάβουμε λοιπόν όσο είναι καιρός, ότι πάντοτε θα επιστρέφουν οι στιγμές που θα πρέπει να περνάμε από αυτές τις συμπληγάδες, οι οποίες είναι σήμερα εκ νέου ορατές στον όχι μακρινό ορίζοντα.

Κι ας συνειδητοποιήσουμε επιτέλους το πιο σημαντικό: ότι ή όλοι μαζί θα τις περνάμε και θα μένουμε στον αφρό, ή ότι όλοι μαζί θα πηγαίνουμε στον πάτο…

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιάννη Παντελάκη

Οι περίφημοι 53- αριστερή, υποτίθεται, τάση του ΣΥΡΙΖΑ- σε κείμενο τους βάζουν ένα ενδιαφέρον ερώτημα: πάση θυσία στην κυβέρνηση; Την απάντηση, μπορούν να την δώσουν οι ίδιοι ή τουλάχιστον αρκετοί από αυτούς που βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας. Και πολλοί ακόμα βέβαια από τον ΣΥΡΙΖΑ αν και δεν νομίζω ότι όλοι συμμερίζονται τέτοια ερωτήματα με ανάλογες ανησυχίες. Τα έχουν απαντήσει εδώ και καιρό.

Η ουσιαστική απάντηση πάντως, έχει δοθεί από την ίδια την πολιτική παρουσία στους περίπου 22 μήνες που το κόμμα βρίσκεται στην εξουσία. Ξεκινάει από την επιλογή ως στρατηγικού πολιτικού σύμμαχου ενός ακροδεξιού και ακραία λαϊκίστικου κόμματος γνήσιου τέκνου της παλαιοκομματικού συστήματος και φτάνει ως τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας ακόμα και για οικονομικά αδύνατους. Στην πορεία αυτή, όπου ο πολιτικός χρόνος ήταν ιδιαίτερα πυκνός, η ηγετική-και όχι μόνο-ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, απάντησε πως ναι, πρέπει να μείνουν στην εξουσία πάση θυσία. Γιατί αποτελεί αυτοσκοπό.

Αν η εμμονή αυτή παραμονής συνδεόταν με κάποιες προσδοκίες ότι μετασχηματίζεται αν όχι η οικονομία (όπου η αποτυχία ήταν παταγώδης και καταστροφική ιδιαίτερα για τα φτωχά στρώματα), τουλάχιστον η κοινωνία, οι θεσμοί, η λειτουργία του κράτους, οι όροι διαφάνειας κ.ο.κ., ίσως να υπήρχαν αιτίες ικανές που να την δικαιολογούν. Αλλά τέτοιες προσδοκίες δεν υπάρχουν, φρόντισαν να τις διαψεύσουν και ακυρώσουν πολύ νωρίς. Πριν καν υπογράψουν το δικό τους μνημόνιο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, κρίθηκε σε δυο επίπεδα. Σ αυτό της οικονομίας και σ' εκείνο που αφορά στην αντιμετώπιση μιας σειράς από παθογένειες που συνοδεύουν το Ελληνικό κράτος τουλάχιστον από την μεταπολίτευση και μετά (και αρκετά πριν). Τον κομματισμό και νεποτισμό στην δημόσια διοίκηση, την απέραντη γραφειοκρατία, τους ποικιλώνυμους φορείς που διεκδικούν μερίδιο εξουσίας (οικονομικά συμφέροντα, εκκλησία κ.λ.π.), την αδιαφάνεια στις προμήθειες που συνδέονται με το κράτος, τον εξορθολογισμό των δαπανών, την αναξιοκρατία των επιλογών προσώπων, τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κ.ο.κ. Μιλάμε για τομές που έχουν έναν προοδευτικό χαρακτήρα.

Αν (υπόθεση εργασίας) δεχτούμε, ότι στην οικονομία τα πράγματα, είχαν μια απόλυτα αρνητική πορεία επειδή η στρατηγική αποδείχτηκε ότι είχε έντονα στοιχεία μιας αυταπάτης (ισχυρισμός Τσίπρα), θα πρέπει ν αναζητήσουμε δείγματα έστω μιας καλύτερης διαχείρισης στο δεύτερο επίπεδο. Όποιος βρει, έστω και ένα τέτοιο δείγμα, θ' ανήκει είτε σ' έναν πολιτικά τυφλωμένο οπαδό του κόμματος, είτε σε κάποιον που αρνείται να πιστέψει την πραγματικότητα γιατί έτσι θ ακυρώσει και την ίδια του την πολιτική πορεία και ταύτιση με το συγκεκριμένο κόμμα. Και αυτό δεν είναι εύκολο.

Τα γεγονότα είναι νωπά και δεν χρειάζονται υπενθυμίσεις, ώστε να επιβεβαιωθεί πως πρόθεση τους είναι να μείνουν στην εξουσία πάση θυσία. Η γοητεία της, είναι μεγάλη. Και ικανή ν ακυρώσει προσωπικές πορείες ή ν' αποτρέψει έστω για λόγους ευθιξίας μια παραίτηση για λόγους έστω αδυναμίας να υλοποιήσουν κάτι από αυτά που υποσχέθηκαν. Ο ΣΥΡΙΖΑ, με τους δικούς του όρους πολιτικού προσδιορισμού που χρησιμοποίησε για ν αναρριχηθεί στην εξουσία, αποτελεί πια ένα απόλυτα συστημικό κόμμα. Και ως τέτοιο πορεύεται. Όλα τα υπόλοιπα για κοινωνική ευαισθησία και αριστερές ανησυχίες, εντάσσονται στην προσπάθεια δημιουργίας ενός εικονικού τείχους που θα τους διαχωρίζει από τους υπόλοιπους...

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η ανάκτηση του Χαλεπιού από τον έλεγχο των ανταρτών θα αποτελέσει την αφετηρία για το στρατό της Συρίας να ωθήσει τους "τρομοκράτες" πίσω στη Τουρκία, δήλωσε σε ρωσική εφημερίδα σήμερα ο πρόεδρος της Συρίας Bashar al-Assad.

"Θα χρειαστεί να συνεχίσουμε την εκκαθάριση αυτής της περιοχής και να ωθήσουμε τους τρομοκράτες πίσω στη Τουρκία, να γυρίσουν από όπου έχουν έρθει, ή να τους σκοτώσουμε. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή", είπε σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Komsomolskaya Pravda.

"Από τη στρατιωτική και στρατηγική σκοπιά, δεν θα μπορέσουμε να απομονώσουμε το Μέτωπο Αλ Νόσρα. Αλλά θα αποτελέσει αφετηρία να προχωρήσουμε προς άλλες πόλεις και να τις απελευθερώσουμε από τους τρομοκράτες. Αυτή είναι η σημασία του Χαλεπιού", τόνισε.
AdTech Ad

Τον τελευταίο μήνα, το Χαλέπι έχει γίνει τόπος μάχης μεταξύ των συριακών κυβερνητικών δυνάμεων, των τζιχαντιστών, και αρκετών αντικυβερνητικών ομάδων. Μια συμφωνία κατάπαυσης του πυρός μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας τον Σεπτέμβριο κατέρρευσε μια εβδομάδα μετά την υπογραφή της, με τις συριακές δυνάμεις να ανανεώνουν τις επιθέσεις τους, δηλώνοντας ότι οι παραβιάσεις της συμφωνίας από μαχητές καθιστούν την κατάπαυση των εχθροπραξιών αδύνατη.

Μεταξύ άλλων, ο Άσαντ είπε ότι η δράση της Τουρκίας στη Συρία αποτελεί εισβολή, πράγμα που αντιτίθεται στο διεθνές δίκαιο, και ότι ο εμφύλιος της χώρας έχει καταλήξει σε μάχη μεταξύ της Ρωσίας και της Δύσης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου