Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

19 Απρ 2016

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Υπογράφουμε τη συμφωνία στις 20 Φεβρουαρίου του 2015, για να μην κλείσουν οι τράπεζες. Στη συνέχεια δεν την τηρούμε, διαπραγματευόμαστε τα ήδη υπογραφέντα, αρνούμαστε τη διεξαγωγή της αξιολόγησης, κλείνουν οι τράπεζες, ψηφίζουμε εναντίον των μνημονίων, φτάνουμε στα όρια της χρεοκοπίας και τελικά υπογράφουμε με πολύ χειρότερους όρους το τρίτο μνημόνιουποχρεώνοντας τα άλλα κόμματα, καθώς επίσης τους Πολίτες να το εγκρίνουν, με την πλάτη στον τοίχο (=έξοδος από την Ευρωζώνη και ανεξέλεγκτη χρεοκοπία).
Εκείνη την εποχή, αυτό που κρυβόταν πίσω από τις παταγώδεις αποτυχίες της κυβέρνησης ήταν το παράλληλο νόμισμα – το οποίο τελικά δεν τόλμησε να δρομολογήσει ο πρωθυπουργός, θυσιάζοντας άδικα τον υπουργό οικονομικών του που προφανώς δεν σχεδίαζε μόνος του το ηλεκτρονικό τραπεζικό σύστημα.    

Περαιτέρω, δεν τηρούμε όλους τους όρους του τρίτου μνημονίου, ξεπουλάμε τις τράπεζες, τα αεροδρόμια και τον ΟΛΠ, δεν κλείνει η αξιολόγηση, διαπραγματευόμαστε ξανά τα υπογραφέντα, προσπαθούμε να διώξουμε το ΔΝΤ, δημοσιοποιούμε τις υποκλοπές, αρνούμαστε μέτρα ύψους 5,4 δις € και μας επιβάλλονται επί πλέον 3,5 δις € μαζί με το ΔΝΤ – όπου λέμε εκ των προτέρων πως δεν θα τα σεβαστούμε, αφού τα αποδεχθήκαμε για τυπικούς λόγους!
Φυσικά δεν εξηγούμε στον ανόητο λαό ότι, τα νέα μέτρα επιβάλλονται από το ΔΝΤ επειδή η ευρωπαϊκή Τρόικα δεν συμφωνεί με την διαγραφή του χρέους – την οποία το ΔΝΤ θεωρεί απαραίτητη για τη βιωσιμότητα του προγράμματος, αναγκαζόμενο να αποδεχθεί εναλλακτικά την επί πλέον επιβάρυνση των Ελλήνων με τα 3,5 δις €. Σε κάθε περίπτωση δεν πρόκειται να βγουν τα μέτρα, το δημόσιο χρέος δεν είναι βιώσιμο, ούτε το ιδιωτικό, ενώ χωρίς ονομαστική διαγραφή μέρους και των δύο δεν υπάρχει μέλλον.  
Την ίδια στιγμή προγραμματίζουμε την κατάθεση δύο σημαντικών νομοσχεδίων, για τα οποία δεν έχουμε την έγκριση ούτε του κουαρτέτου, ούτε της κοινωνίας – ενώ παράλληλα παραδεχόμαστε (εννοούμε πάντοτε την κυβέρνηση) ότι, ασκούμε μόνο εν μέρει εξουσία.
Φυσικά ούτε αυτό είναι αληθινό, αφού δεν ασκούμε καθόλου εξουσία, έχοντας χάσει εντελώς την εθνική μας κυριαρχία – ενώ εκείνο που θα συμβεί, εάν συνεχιστεί η διαπραγμάτευση, θα είναι η πλήρης καταστροφή της ελληνικής οικονομίας, επειδή η κυβέρνηση έχει τοποθετήσει όσο περισσότερες βόμβες μπορούσε στα θεμέλια της. Σκόπιμα μήπως;  

Ειδικότερα, όλα αυτά που συμβαίνουν είναι τόσο παράλογα, ώστε δεν μπορεί να είναι αληθινά – αφού ακόμη και η ανικανότητα, καθώς επίσης η ανοησία έχουν τα όρια τους, τα οποία έχουν ξεπεραστεί προ πολλού. Ως εκ τούτου, υποθέτουμε πως κάτι άλλο κρύβεται πίσω από τις συνεχείς αποτυχίες της κυβέρνησης – καθώς επίσης πίσω από τις συνεχώς αυξανόμενες φορολογικές και λοιπές επιβαρύνσεις της ελληνικής κοινωνίας.
Με δεδομένο δε το ότι, αυξάνεται διαρκώς η εχθρότητα απέναντι στο ευρώ, στην Ευρωζώνη και στην ΕΕ, είναι μάλλον φανερό το τι κρύβεται – αν και δεν πιστεύουμε πως θα μπορούσε ποτέ να επιβληθεί στην Ελλάδα ένα τέτοιου είδους καθεστώς, ακόμη και αν υποθέσουμε πως έχει τη δυνατότητα να παραπλανήσει με τόσο πονηρό τρόπο τους Έλληνες η κυβέρνηση τους.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μάρτυρες ενός ακόμα επεισοδίου της γνωστής τακτικής της Ryanair, να εκβιάζει κυβερνήσεις προκειμένου να περάσει το δικό της είμαστε τα τελευταία 24ωρα. Η απόφαση της ιρλανδικής low cost να τερματίσει δύο μήνες νωρίτερα το καλοκαιρινό πρόγραμμα πτήσεων στη χώρα μας, που ανακοίνωσε ο εμπορικός διευθυντής της κ. Ντέιβιντ Ο' Μπράιεν, μιλώντας στο «Βήμα της Κυριακής», δεν ξάφνιασε καθόλου τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ του τουριστικού ρεπορτάζ.

Πρόκειται για συνηθισμένη τακτική της Ryanair να εισέρχεται σε μια αγορά, να ρίχνει της τιμές για να κερδίσει μερίδιο αγοράς και όταν το business plan απλά δεν της βγαίνει να επιλέγει την επικοινωνιακή οδό της ...θεαματικής εξόδου.

Ο πρόσφατος εκβιασμός της ιταλικής κυβέρνησης
Πλέον πρόσφατο παράδειγμα αποτέλεσε ο αντίστοιχος εκβιασμός της ιρλανδικής αεροπορικής εταιρείας χαμηλών ναύλων απέναντι στην ιταλική κυβέρνηση. Γνωρίζοντας την πολλαπλασιαστική αξία που έχει ο εισερχόμενος τουρισμός σε μια οικονομία, η Ryanair, επικαλούμενη το χαμηλό κόστος λειτουργίας της, απεχθάνεται οποιαδήποτε εξωτερική οικονομική επιβάρυνση. Έτσι στην Ιταλία τον Φεβρουάριο ανακοίνωσε ότι θα κλείσει δύο βάσεις, σε Πεσκάρα και στην πόλη Alghero στην Σαρδηνία, από τις συνολικά 15 που διαθέτει στην Ιταλία κάτι που μεταφράζεται σε 16 λιγότερες συνδέσεις και 600 θέσεις εργασίας. Προχώρησε σε αυτή την κίνηση μετά από την απόφαση της ιταλικής κυβέρνησης να αυξήσει τον φόρο αεροπορικών αναχωρήσεων ανά επιβάτη κατά 40% από 6,5 ευρώ στα 9 ευρώ με στόχο να χρησιμοποιήσει τα χρήματα που θα συγκεντρώσει για αποζημιώσεις προσωπικού της Alitalia που πρόκειται να απολυθεί.

Σύμφωνα με εκπρόσωπο της Ryanair το κλείσιμο των δύο βάσεων καθώς και η διακοπή πτήσεων από και προς την πόλη Crotone πέρα από τις 600 χαμένες θέσεις εργασίας μεταφράζεται και σε 800.000 λιγότερες θέσεις επιβατών με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό τόσο για την αεροπορική διασύνδεση της χώρας όσο και για τα έσοδα του ιταλικού κράτους.

Σε εκείνη την περίπτωση είχε μάλιστα χρησιμοποιηθεί η Ελλάδα ως ο "πολιορκητικός" κριός της επίθεσης της Ryanair στην ιταλική κυβέρνηση. Ο εμπορικός διευθυντής του ιρλανιδικού ομίλου είχε δηλώσει "η Ryanair δεν έχει άλλη επιλογή από το να κλείσει τις δύο αυτές βάσεις και να μεταφέρει τα αεροπλάνα της, τους πιλότους της και το προσωπικό της σε χώρες που έχουν χαμηλότερο ταξιδιωτικό κόστος. Θα έχουμε μία χρυσή ευκαιρία ανάπτυξης σε προορισμούς όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ελλάδα οι οποίες έχουν χαμηλότερο τουριστικό κόστος από ότι η Ιταλία".

Βεβαρυμένο παρελθόν σε εξωτερικό και Ελλάδα
Στο ίδιο μήκος κύματος της πρόσφατης ιταλικής εμπειρίας, το επίσης εν Ελλάδι παρελθόν της Ryanair έχει αντίστοιχα εκβιαστικό χαρακτήρα. Η χαμηλού κόστους αεροπορική εταιρεία δείχνει να αντιμετωπίζει τη χώρα μας με μια εντυπωσιακή ελαφρότητα: εγκαινιάζει πανηγυρικά νέες αεροπορικές συνδέσεις ανά την Ελλάδα, για να τις διακόψει στη συνέχεια, μετά από εκβιασμούς και σκληρές τακτικές, για τις οποίες άλλωστε έχουν πικρή εμπειρία πολλά αεροδρόμια της Ευρώπης (Μασσαλία, Βαλένθια, Ζιρόνα, Αλικάντε).

Έτσι από τη μια αφήνει στα κρύα του λουτρού μια πόλη και μια ολόκληρη τοπική κοινωνία και από την άλλη πλήττει σοβαρά τους σοβαρούς παίκτες της αγοράς και αναγκάζοντάς τους να ψαλιδίσουν οι ίδιοι την επενδυτική τους ατζέντα για μια περιοχή. Κάποια στιγμή η τακτική αυτή πνίγει και την ίδια την Ryanair που ακολουθεί την ... τακτική της "ηρωικής εξόδου"...

Υπενθυμίζεται ότι η εταιρεία επέλεξε τα Χανιά ως την πρώτη βάση της στην Ελλάδα, εκτιμώντας ότι θα μεταφέρει πάνω από 500.000 επιβάτες ετησίως. Όμως η ίδια εταιρεία, που εγκαινίασε τις πτήσεις της από και προς το αεροδρόμιο «Μακεδονία» της Θεσσαλονίκης στις 12 Απριλίου 2011, διέκοψε τα δρομολόγια της ένα χρόνο μετά. Αντίστοιχα, ανακοίνωσε την απόφασή της να σταματήσει όλες τις πτήσεις από τη Νέα Αγχίαλο. Παρόμοιες κινήσεις διακοπής πτήσεων της συγκεκριμένης αεροπορικής εταιρείας έγιναν επίσης στη Ρόδο και στην Κω.

Καλό λοιπόν θα είναι ο κ. Ντέιβιντ Ο' Μπράιεν αντί να κουνάει το δάκτυλο στις εκάστοτε κυβερνήσεις, να έχει ο ίδιος μια πιο μακροχρόνια στόχευση στις αγορές που εισέρχεται και να μην αντιμετωπίζει εκβιαστικά τις τοπικές κοινωνίες. Γιατί απλά αυτές δεν ξεχνούν...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τώρα, όσοι «ξυπνάμε», διαπιστώνουμε ότι είμαστε... κακομοίρηδες!...

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Θα παραδεχθώ δημοσίως ότι κάθε φορά που συνθέτω μερικές παραγράφους ως ένα ακόμη σύντομο άρθρο στο διαδίκτυο, το θέμα του τίτλου αποτελεί πάντα σημείο αιχμής του προβληματισμού μου. Στο διαδίκτυο, όπως και όλα τα ΜΜΕ, αποτελεί πρόκληση οι αναρτήσεις να έχουν αυτό που στα δημοσιογραφικά γραφεία (και σε πανεπιστημιακά αμφιθέατρα) χαρακτηρίζουμε «πιασάρικο τίτλο…»

Με άλλα λόγια καθώς τα μάτια των αναγνωστών βλέπουν τον τίτλο να ανοίγει η όρεξή τους με τη γνωστή, άμεση ή έμμεση, προτροπή: «διαβάστε περισσότερα…»

Ο σημερινός μου τίτλος αναδεικνύει τον συγκεκριμένο προβληματισμό και μαζί το περιεχόμενο του σύντομου άρθρου μου καθώς ακούω, όχι πια σε καθημερινή βάση, αλλά κάθε φορά που συνομιλώ με συμπολίτες μας ή παρακολουθώ ΜΜΕ την ίδια ερώτηση:
Γιατί με τόσα που… μας κάνουν ΔΕΝ αντιδρούμε εμείς οι Έλληνες;
Γίναμε καλοπερασάκηδες και τεμπέληδες και αράξαμε στους καναπέδες!

Είναι αυτό «απάντηση» όταν είμαστε τυλιγμένοι με κουβέρτες καθώς κλείσανε τα κοινόχρηστα καλοριφέρ και για πολλούς δεν υπάρχει πια χρήμα όχι για πετρέλαιο ή θερμάστρες αλογόνου, αλλά ούτε για…καυσόξυλα;

«Μας ψεκάζουν…» λένε κάποιοι άλλοι αιτιολογώντας την απίστευτη υπομονή του ελληνικού Λαού που ξεπερνά εκείνη του Βιβλικού Ιώβ!...
Όχι, δυστυχώς, δεν μας…ψεκάζουν!.. Ξεχάστε αυτή την εξήγηση…

Και τι να κάνουμε;
Μαζευτήκαμε σε πλατείες, γεμίσαμε κόσμο και το Σύνταγμα και μια και δυο και τρεις και πολλές φορές με πιο πρόσφατους του αγρότες, μας ρημάξανε στα χημικά και στο ξύλο, αντισταθήκαμε, κουραστήκαμε και τώρα στον καναπέ μετράμε τον πληγωμένο εγωισμό μας!
Πολύ ωραία εξήγηση: «Όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει…κρεμαστάρια!..»

Μετά πήγαμε σε δυο ραγδαίες εκλογικές αναμετρήσεις Ιανουάριο και Σεπτέμβριο του 2015 και δώσαμε ΞΑΝΑ την Εξουσία στην «πρώτη φορά αριστερά»ε δηλαδή σε αυτούς που ενώ υποσχέθηκαν ΔΡΑΣΤΙΚΗ (με σκίσιμο συμβάσεων) ΛΥΤΡΩΣΗ τώρα συνεχίζουν το έργο ΠΑΣΟΚ-ΝΔ (και…κομπάρσων) που μας είχαν φέρει εδώ, και μας σπρώχνουν πιο βαθιά στην απαξίωση...

Άντε ομαδικά, πλέον, κάποτε πράσινοι και μπλε και…πολύχρωμοι με κόκκινο στο φόντο, να γίνουμε για πολλοστή φορά…κοψοχέρηδες!
«Δεν φταίμε εμείς,» είχαν πει αιτιολογώντας την πράξη τους στον Θεό οι πρωτόπλαστοι, «το φίδι μας…εξαπάτησε!»

Είναι δυνατόν οι Έλληνες που με τόση αυταρέσκεια τραγουδούσαμε: «Ο Τράχηλος του Έλληνα ζυγό δεν υποφέρει» τώρα να στεκόμαστε με τόση υπομονή στις ουρές δωρεάν συσσιτίων, στα γραφεία του ΟΑΕΔ, και στις κατά τόπους Δ.Ο.Υ. και να ψελλίζουψιθυριστά, «Σφάξε μας κουαρτέτο θεσμών (όχι πια τρόικα) να…αγιάσουμε;»

Πώς συμβιβάζεται η περηφάνια μας, ο Εθνικός μας «τσαμπουκάς», ο αυθορμητισμός μας και η τάση μας για επαναστατικότητα με αυτή την συμπεριφορά ηττοπάθειας, άνευ όρων παράδοσης, οσφυοκαμψίας και κυβιστήσεων που ξαφνιάζει τους εκτός Ελλάδας εχθρούς μας και φέρνει δάκρυα σε φίλους;

Μία σοβαρού επιπέδου επιστημονική αξιολόγηση της ψυχοκοινωνικής μας κατάστασης, πέρα από τις ανόητες «αιτιολογίες» των «ξένων δακτύλων» και της επιβάρυνσης του εθνικού μας DNA με εναέριους ψεκασμούς, μας προσφέρει η θεωρία «της γνωστικής ασυμφωνίας» (cognitive dissonance) του Αμερικανού ψυχολόγου Leon Festinger.

Σύμφωνα με την θεωρία ένα άτομο ή μια ομάδα μπορεί να διατηρούν συνειδητά τόσο διανοητικά όσο και συναισθηματικά αντικρουόμενα στοιχεία, και να συμπεριφέρονται επηρεαζόμενο από αυτά. Με άλλα λόγια εμείς οι άνθρωποι έχουμε την ικανότητα να αιτιολογούμε και να διατηρούμε, σε παράλληλη διάταξη και ταυτόχρονα, ασυμβίβαστα δεδομένα, εφόσον αυτά ικανοποιούν κάποιες αντικρουόμενες μεν, αλλά θεμελιακές μας ανάγκες, πραγματικές ή συμβολικές.

Οι άνθρωποι έχουμε, επίσης, μια τάση για διατήρηση ισορροπίας μεταξύ προσδοκιών και πραγματικότητας.
Μειώνουμε, λοιπόν, τη σημασία ενός από τους συγκρουόμενους παράγοντες, προσθέτουμε κάποια στοιχεία στον άλλο ή τον αλλάζουμε καθολικά.

Αυτή η διαδικασία ρίχνει φως στην αινιγματική αλλιώς, παράλογη και καταστροφική μας συμπεριφορά. Είναι, αναμφίβολα, θλιβερή η ψυχική κατάσταση που μας περιγράφει τώρα ως Έλληνες ενώ εξελίσσεται το οικονομικό, κοινωνιολογικό, πολιτικό και πολιτιστικό ιστορικά ανιστόρητο δράμα μας…

Δεν κάνουμε αυτά που κάποιοι περιμένανε να κάνουμε και συντηρούμε στο προσκήνιο της λήψης αποφάσεων Κόμματα και πρόσωπα που μας οδήγησαν εδώ και συνεχίζουν να μας απαξιώνουν…
Να διανθίσω τον τίτλο του σημερινού μου άρθρου;
Θα σας θυμίσω τον τότε πρωθυπουργό κ Κωνσταντίνο Σημίτη, τον τότε Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος κ Λουκά Παπαδήμο (τον υπηρεσιακό Πρωθυπουργό της τρόικας που αρχικά στήριξε αλλά μετά «ΕΡΙΞΕ» ο κ Σαμαράς για να γίνει Πρωθυοπουργός) να στέκονται χαμογελώντας πλήρεις ευτυχίας μπροστά στο ΑΤΜ και να κάνουν την πρώτη ανάληψη σε…Ευρώ!

Μας «κοίμισαν» στην είσοδο του 21ου αιώνα, με παραποίηση λέγεται των Οικονομικών μας δεδομένων, πείθοντάς μας ότι γίναμε «εμίρηδες!»,

Από τον Μάη του 2010, κάθε πέρυσι και καλύτερα κάθε φέτος και χειρότερα, ξυπνάμε διαπιστώνοντας ότι καταντήσαμε… «ΚΑΚΟΜΟΙΡΗΔΕΣ!»

Το πρόβλημα, συμπατριώτες μου, είναι η… αφύπνιση!
Καθώς η ‘πρώτη φορά αριστερά’ ΕΞΟΥΣΙΑ βολεύει τους δικούς της σε επίπεδα «εμίρηδων» διαπιστώνοντας ότι οι ΠΟΛΛΟΙ ακόμη ΔΕΝ έχουμε ξυπνήσει!...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Την ώρα που στην Αθήνα τα κόμματα, αντί να είναι μια γροθιά για όσα αποκαλύφθηκαν στον διάλογο Τόμσεν - «Βρικουλέσκου» (που ουδέποτε διαψεύστηκε), καβγαδίζουν ακόμα για το ποιος «έγραφε» τους σκληρούς του ΔΝΤ, οι άνθρωποι της Λαγκάρντ ήδη έχουν πατήσει το κουμπί για να ενεργοποιήσουν το σχέδιο «ασφυξίας».

Διότι δεν γίνεται, από τη μία, να επιχειρούν να μας πείσουν ότι η αξιολόγηση πρέπει να κλείσει μέχρι το Πάσχα και, από την άλλη, να μας... τρέχουν με νέα σκληρά μέτρα και νέες παράλογες απαιτήσεις, που κάνουν την ιστορία να «σέρνεται» προς Μάιο, απειλώντας τη ρευστότητα του κράτους. Γιατί, σε αυτή την περίπτωση, θα πρέπει να πιστέψουμε όσα είχε αποκαλύψει ο γενικός γραμματέας Δημοσιονομικής Πολιτικής του υπ. Οικονομικών Φραγκίσκος Κουτεντάκης, ότι δηλαδή οι θεσμοί σε τεχνικό επίπεδο έχουν κατά διαστήματα ζητήσει την καθυστέρηση καταβολής μισθών και συντάξεων, σε περίπτωση που δεν επαρκούν τα ταμειακά διαθέσιμα για να εξυπηρετηθούν όλες οι υποχρεώσεις! Και, αν δούμε τις υποχρεώσεις του κράτους προς τους δανειστές, τότε τα νούμερα γίνονται ανησυχητικά και το... οξυγόνο τελειώνει, αφού και τον Μάιο και τον Ιούνιο υπάρχουν υποχρεώσεις που ξεπερνούν το 1 δισ. ευρώ, ενώ τον Ιούλιο λήγουν ομόλογα ύψους 2,308 δισ. ευρώ!

Το ερώτημα, λοιπόν, είναι πού θα βρεθούν τα χρήματα εάν δεν προχωρήσει άμεσα η αξιολόγηση και δεν έρθει η δόση που χρωστούν οι δανειστές από πέρυσι. Μια δόση άνω των 5 δισ. ευρώ, που φτάνει ίσα ίσα για να εξοφλήσει η Ελλάδα τις υποχρεώσεις των 3,5 δισ. και ό,τι περισσέψει θα επιστραφεί στους πολίτες, στους οποίους χρωστά το Δημόσιο (με τον έναν ή τον άλλον τρόπο) 2 δισ. ευρώ! Αυτή είναι η θλιβερή πραγματικότητα με αριθμούς και στοιχεία, για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Η «κασέτα», βλέπετε, τα είχε αποκαλύψει όλα, γι' αυτό και κάποιοι βιάστηκαν να πουν ότι δεν τη λαμβάνουν υπόψη τους διότι είναι «προϊόν υποκλοπής». Μάλλον δεν γνωρίζουν ότι, σε περιπτώσεις εγκλημάτων (και μάλιστα, εναντίον ενός ολόκληρου λαού), αποτελούν και αυτές πειστήρια. Γι' αυτό ας την ακούσουν ξανά, μπας και κάποτε καταλάβουν τι ετοιμάζουν για εμάς -χωρίς εμάς- οι πιστωτές μας!

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Επιμένει σταθερά στην πολιτική των εντάσεων και της αμφισβήτησης ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων η Τουρκία, η οποία μάλιστα δυο ημέρες πριν την έλευση στην Αθήνα και την Άγκυρα του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ, Jens Stoltenberg, βρήκε την ευκαιρία με αφορμή μια άσκηση Έρευνας και Διάσωσης να αμφισβητήσει το εύρος του ελληνικού εναερίου χώρου και να επαναφέρει τη διεκδίκηση της για επιχειρησιακή διχοτόμηση του Αιγαίου.

Οι ελληνικές αρχές εξέδωσαν το πρωί της Δευτέρας (18 Απριλίου) την ΝΟΤΑΜ (Notice to Airmen/Οδηγίες προς Αεροναυτιλομένους) Α0851/16 για τη γνωστοποίηση πραγματοποίησης άσκησης Έρευνας και Διάσωσης (SAR) από την Τουρκία από την 27η Απριλίου μέχρι την 5η Μαΐου σε μια εκτεταμένη περιοχή βόρεια των Οινουσσών, της Χίου και των Ψαρών μέχρι νότια της Λέσβου. Η διάρκεια της άσκησης και η έκταση της περιοχής που δεσμεύεται δεν είναι συνήθεις και αυτό αποκαλύπτει ότι οι προθέσεις της Αγκύρας δεν είναι και τόσο αγαθές.
Η ελληνική ΝΟΤΑΜ επισημαίνει ότι τα αεροσκάφη τα οποία θα συμμετάσχουν στην άσκηση θα πρέπει να εκπέμπουν διαρκώς το σήμα αναγνώρισης τους, κατά την πτήση τους δεν θα πρέπει να επηρεάζουν τον ελληνικό εναέριο χώρο των 10 ν.μ. και θα πρέπει να υποβάλλουν σχεδία πτήσης σύμφωνα με το AIP Greece.

Επίσης στην ίδια ΝΟΤΑΜ επισημαίνεται ότι το Κέντρο του Πειραιά (PIRAEUS JRCC) είναι η μοναδική Αρχή αρμόδια για τον συντονισμό των επιχειρήσεων SAR στην περιοχή ευθύνης της που συμπίπτει με το FIR Αθηνών και για τον λόγο αυτό ζητείται από τα μέσα που θα λάβουν μέρος στην άσκηση να αποφεύγουν άσκοπη πρόκληση συνηγόρων για Έρευνα και Διάσωση.

Η αντίδραση της Τουρκίας ήρθε λίγη ώρα αργότερα με τις ΝΟΤΑΜs Α1752/16 και Α1753/16 με τις οποίες απορρίπτει πλήρως την ελληνική ΝΟΤΑΜ με το επιχείρημα ότι παραβιάζει τους κανόνες του ICAO (International Civil Aviation Organization/Διεθνής Οργανισμός Πολιτικής Αεροπορίας). Η Τουρκική πλευρά επίσης υποστηρίζει ότι η συγκεκριμένη περιοχή εμπίπτει στην τουρκική περιοχή ευθύνης (Search and Rescue Region –SRR) όπως έχει καταχωρηθεί στον ΙΜΟ (International Maritime Organization/ International Maritime Organization –και διχοτομεί επιχειρησιακά το Αιγαίο–, και συνεπώς όλες οι δραστηριότητες οι σχετικές με Έρευνα και Διάσωση σε αυτήν την περιοχή συντονίζονται από τις αρμόδιες τουρκικές αρχές.

Σε ό,τι αφορά τον εναέριο χώρο, η τουρκική ΝΟΤΑΜ αναφέρει ότι τα «στρατιωτικά αεροσκάφη που θα συμμετάσχουν στην άσκηση δεν θα παραβιάσουν τον ελληνικό εναέριο χώρο των 6 ν.μ. και δεν θα υποβάλλουν σχεδία πτήσης». Οι τουρκικές αρχές μάλιστα δηλώνουν ότι η Τουρκία θα αναλάβει όλα τα αναγκαία μετρά για την ασφάλεια της αεροπλοΐας…

Υπενθυμίζεται ότι σήμερα είχαμε ένα νέο μπαράζ επιθετικών ενεργειών στο Αιγαίο, καθώς, όπως ανακοίνωσε το ΓΕΕΘΑ (Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας της Ελλάδας), 6 τουρκικά αεροσκάφη, εκ των οποίων 2 οπλισμένα, πραγματοποίησαν στο Βορειοανατολικό, Κεντρικό και Νοτιοανατολικό Αιγαίο 3 παραβάσεις Κανόνων Εναέριας Κυκλοφορίας στο FIR Αθηνών και 26 παραβιάσεις του Ελληνικού Εναερίου Χώρου, ενώ, κατά τη διάρκεια των αναγνωρίσεων και αναχαιτίσεων, σημειώθηκαν και 2 εμπλοκές.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πολλαπλά μηνύματα κατά της ακροδεξιάς κυβέρνησης του VMRO-DPMNE έστειλαν οι κάτοικοι των Σκοπίων, διατρανώνοντας την διαφοροποίησή τους από την επιβαλλόμενη γραφική πολιτική της «αρχαίας Μακεδονικής» ταυτότητας.

Σε συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας στο κέντρο των Σκοπίων, πολίτες του γειτονικού κρατιδίου προξένησαν ζημιές στην «Πόρτα της Μακεδονίας», την αψίδα του θριάμβου που δεσπόζει στο κέντρο της πόλης των Σκοπίων, την οποία κατασκεύασε το γραφικό εθνικιστικό ακροδεξιό κυβερνών κόμμα του Νίκολα Γκρούεφσκι VMRO-DPMNE μέσα στα πλαίσια της δημιουργίας μακεδονικών στοιχείων που συντελούν στην εθνικιστική κυβερνητική προπαγάνδα και παραχαράσσουν την ιστορία.

Οι διαδηλωτές προχώρησαν αργότερα σε μία τμηματική «επίθεση» κατά του υπουργείου Πολιτισμού της ΠΓΔΜ, που βρίσκεται αρκετές εκατοντάδες μέτρα μακριά από την «αψίδα του θριάμβου», την γνωστή και ως «πόρτα της Μακεδονίας».
Η επίθεση αυτή οργανώθηκε και στηρίχθηκε από την ενωμένη αντιπολίτευση της ΠΓΔΜ, και ήταν μία περίτρανη απόδειξη της διαφοροποίησης των πολιτών των Σκοπίων απέναντι στην πεισματική προπαγάνδα του ακροδεξιού κυβερνώντος VMRO – DPMNE να επιβάλει την «αρχαία Μακεδονική» ταυτότητα.

Σημειώνεται πως τόσο η αψίδα (καμάρα) όσο και το υπουργείο Πολιτισμού είναι σύμβολα αυτής της πολιτικής που ασκείται από το 1991 και με ιδιαίτερα επιθετικά στοιχεία μετά το 2006.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Στις 9.100 ευρώ το «μαχαίρι» στο αφορολόγητο, στο σχέδιο της κυβέρνησης. Οι νέες κλίμακες φορολογίας εισοδήματος και ειδικής εισφοράς. Αυξάνονται οι φόροι για εισοδήματα από ενοίκια και μερίσματα. Ποιοι κερδίζουν και ποιοι χάνουν.

Αυξημένο λογαριασμό φόρου από 8 έως και 176 ευρώ φέρνουν στη συντριπτική πλειοψηφία των μισθωτών και συνταξιούχων με ετήσια εισοδήματα από 9.100 έως και 27.000 ευρώ, οι διατάξεις για τις αλλαγές στη φορολογία εισοδήματος, οι οποίες περιλαμβάνονται στο νομοσχέδιο το οποίο έδωσε σήμερα στη δημοσιότητα η κυβέρνηση.

Παράλληλα όμως έρχονται ελαφρύνσεις από 76 έως και 399 ευρώ για μισθωτούς και συνταξιούχους με εισοδήματα από 28.000 έως και 43.000 ευρώ, αλλά και για ελεύθερους επαγγελματίες με εισοδήματα χαμηλότερα των 32.000 ευρώ.

Επιβαρύνσεις προβλέπονται για μισθωτούς-συνταξιούχους και ελεύθερους επαγγελματίες με υψηλότερα ετήσια εισοδήματα, όπως άλλωστε και για όλους όσοι εισπράττουν εισοδήματα από ενοίκια, με την προβλεπόμενη αύξηση των σημερινών συντελεστών και καθιέρωση νέου συντελεστή 45% για εισοδήματα από ενοίκια πάνω από 35.000 ευρώ.

Στους «χαμένους» των αλλαγών περιλαμβάνονται και όσοι εισπράττουν εισοδήματα από μερίσματα καθώς προβλέπεται αύξηση του συντελεστή από το 10% στο 15%.

Το νομοσχέδιο προβλέπει νέα κλίμακα φορολογίας εισοδήματος με συντελεστές:

• 22% για τις πρώτες 20.000 ευρώ εισοδήματος
• 29% για εισοδήματα από 20.001 έως και 30.000 ευρώ
• 37% για εισοδήματα από 30.001 έως και 40.000 ευρώ
• 45% για εισοδήματα άνω των 40.000 ευρώ.

Ο φόρος που προκύπτει κατά την εφαρμογή της παραπάνω κλίμακας μειώνεται κατά 2.000 ευρώ, όταν το φορολογητέο εισόδημα από μισθωτές υπηρεσίες και συντάξεις δεν υπερβαίνει το ποσό των 20.000 ευρώ. Εάν το ποσό του φόρου είναι μικρότερο των 2.000 ευρώ, το ποσό της μείωσης περιορίζεται στο ποσό του αναλογούντος φόρου. Για φορολογητέο εισόδημα από μισθωτές υπηρεσίες και συντάξεις το οποίο υπερβαίνει το ποσό των 20.000 ευρώ, το ποσό της μείωσης μειώνεται κατά 10 ευρώ ανά 1.000 ευρώ του φορολογητέου εισοδήματος από μισθούς και συντάξεις.

Για τους ελεύθερους επαγγελματίες, τα κέρδη από επιχειρηματική δραστηριότητα φορολογούνται με την ίδια κλίμακα, χωρίς όμως το έμμεσο αφορολόγητο των 9.100 ευρώ το οποίο προκύπτει από την έκπτωση φόρου των 2.000 ευρώ και αφού προστεθούν σε τυχόν εισοδήματα από μισθούς και συντάξεις.

Παράλληλα αλλάζει και η κλίμακα ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης, με τους συντελεστές να επιβάλλονται σε κλιμάκια εισοδήματος ως εξής:

• 0% για εισόδημα έως 12.000 ευρώ
• 2,2% για εισόδημα από 12.001 έως 20.000 ευρώ
• 5% από 20.001 έως 30.000 ευρώ
• 6,5% από 30.001 έως 40.000 ευρώ
• 7,5% από 40.001 έως και 65.000 ευρώ
• 9% από 65.001 έως και 220.000 ευρώ
• 10% από 220.001 ευρώ και πάνω.

Στον βαθμό που η σημερινή κυβερνητική πρόταση ψηφιστεί ως έχει από τη Βουλή, οδηγεί σε:

• Πρόσθετο φόρο από 8 έως και 176 ευρώ για μισθωτούς και συνταξιούχους με εισοδήματα από 9.100 έως και 27.000 ευρώ.
• Μειώσεις φόρου από 76 έως και 399 ευρώ για μισθωτούς και συνταξιούχους με εισοδήματα από 28.000 έως και 43.000 ευρώ.
• Μεγάλες επιβαρύνσεις για μισθωτούς και συνταξιούχους με εισοδήματα υψηλότερα των 43.000 ευρώ.
• Ελαφρύνσεις έως και 764 ευρώ για τη συντριπτική πλειοψηφία των ελεύθερων επαγγελματιών οι οποίοι δηλώνουν εισοδήματα έως 32.000 ευρώ και κλιμακωτές επιβαρύνσεις για υψηλότερα εισοδηματικά κλιμάκια.
• Επιβαρύνσεις για όλους όσοι εισπράττουν εισοδήματα από μερίσματα ή από ενοίκια. Προβλέπεται αύξηση της αυτοτελούς φορολόγησης των μερισμάτων από το 10% στο 15% ενώ οι συντελεστές φορολόγησης των εισοδημάτων από ενοίκια αυξάνονται από 11% σε 15% για όσους εισπράττουν εισοδήματα έως 12.000 ευρώ ενώ όσοι έχουν ετήσιο εισόδημα από 12.001 ευρώ έως και 35.000 ευρώ θα φορολογηθούν με συντελεστή 35%. Για εισοδήματα από ενοίκια άνω των 35.000 ευρώ προβλέπεται η επιβολή συντελεστή 45%.

* Δείτε όλο το κείμενο εδώ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τα γεγονότα των τελευταίων ωρών σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση δείχνουν το αδιέξοδο στο ποίο έχει περιέλθει η χώρα, χωρίς ορατή διέξοδο, αφού δυνάμεις ένθεν κακείθεν του πολιτικού φάσματος κάνουν φιλότιμες προσπάθειες να πείσουν όσους ανησυχούν, ότι δεν σκοπεύουν να αλλάξουν…

Του Μιχαήλ Βασιλείου

Το πρώτο μέτωπο είναι αυτό της αποκαλούμενης από την κυβέρνηση ως «διαπραγμάτευσης», όπου η κατάσταση έχει περάσει από το επίπεδο της φαιδρότητας σε αυτό της ψυχοπάθειας. Οι… διαπραγματευόμενοι – κατά δήλωση – κυβερνώντες (βάλτε όπου θέλετε το «κατά δήλωση», μπροστά ή πίσω…) πήγαν στις ΗΠΑ και γύρισαν «δαρμένοι» σοβαρά, αφού στις αποσκευές τους έφεραν άλλο ένα βαρύτατο πακέτο μέτρων, ΚΑΜΙΑ ΕΚΠΤΩΣΗ, το οποίο πακέτο φυσικά είναι και αυτό εισπρακτικό, αφού αρνούνται πεισματικά και ιδεοληπτικά να σκεφτούν το πετσόκομμα του κρατικού λεβιάθαν, εμμένοντας στην ιδεοληψία τους ότι η σημερινή Ελλάδα αντέχει να πληρώνει το κράτος στη σημερινή του μορφή.

Μόλις επέστρεψαν, άρχισαν τα όργανα, αφού δεν χρειάστηκε πολύ για να καταλάβουν ότι τα μέτρα συνιστούν «πολιτικό πρόβλημα», με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, Γιάννη Δραγασάκη να προβαίνει σε σχετικές αναφορές και τον ίδιο τον «διαπραγματευτή» Τσακαλώτο που ενδύεται της στολής του πολιτικού-τεχνοκράτη την οποία αφαίρεσε μόλις ήρθε πίσω στη χώρα…

Ο συμπαθέστατος κατά τα άλλα καθηγητής Ευκείδης, με τα υπέροχα οξφορδιανά αγγλικά, άρχισε τις διαρροές ότι επιθυμεί να εγκαταλείψει το κλυδωνιζόμενο κυβερνητικό καράβι, για να πάει μαζί με την κυρα-Τασία τον Δρίτσα και τους υπόλοιπους να κάνουν ασκήσεις αριστεροσύνης και εκ τους ασφαλούς εσωκομματική αντιπολίτευση… Μην το δούμε να κάθεται οκλαδόν μαζί με τον Γιάνη με το ένα «ν» σε κάποια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, προαναγγέλλοντας την επανάσταση…

Είναι απορίας άξιον ένας κατά τεκμήριο σοβαρός άνθρωπος της παρούσας κυβέρνησης, αρνείται και αυτός να δει την πραγματικότητα, ότι το πολιτικό πρόβλημα της κυβέρνησης δεν αφορά τους δανειστές, κράτη και οργανισμούς, αλλά του ίδιους, ενώ οι ίδιοι όφειλαν να έχουν επιτέλους αντιληφθεί ότι όσο καθυστερούν τόσο επιβαρύνεται ο λογαριασμός.

Η φαιδρότητα όμως δεν σταματάει εκεί. Άξαφνα, όλοι οι κυβερνητικοί στύλωσαν τα πόδια και λένε ότι δεν κάνουν τίποτε άλλο πέραν της συμφωνίας του περασμένου θέρους, λίγους μόνο μήνες μόνο πριν συμπληρωθεί ένας ολόκληρος χρόνος από τότε. Και το ερώτημα προς τους κυβερνητικούς είναι, «τί στην ευχή έκαναν 10 μήνες, δεν εφάρμοζαν αυτή τη συμφωνία, τι πληρώναμε όλοι εμείς τόσο καιρό;»… και ο λογαριασμός συνέχιζε να επιβαρύνεται.

Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση όλων των Ελλήνων, κολλημένη πάνω στο «δεν ασκούμε βία», συνεχίζει να… βιάζει την ελληνική οικονομία, αφού αποδεικνύεται ανίκανη να ανοίξει τη σιδηροδρομική σύνδεση της χώρας με την Ευρώπη που περνά μέσω της Ειδομένης. Οι ζημιές συνεχίζουν να συσσωρεύονται για τις εταιρίες, ακόμα και γι’ αυτές του δημοσίου τομέα, μεγάλος αριθμός εργαζομένων είναι κυριολεκτικά «στη σέντρα» και δεν τους καίγεται καρφί, όντας κρατικοδίαιτα παράσιτα περιωπής.

Δεν έχουν όμως καταλάβει, ότι η μεγάλη κατακεφαλιά θα τους έρθει από τους «πελάτες». Από τους δημοσίους υπαλλήλους που επίσης εξαπάτησαν. Η οργή στον δημόσιο τομέα, το προνομιακό τους πεδίο συσσωρεύεται επικίνδυνα. Και αυτό διότι οι ψηφοφόροι τους έχουν παιδιά.

Και βλέπουν, όσο… στουρνάρι και να είναι κάποιος, ότι αυτά τα παιδιά δεν έχουν μέλλον όσο οι τύποι αυτοί αρνούνται να συμπεριφερθούν ορθολογικά και να ασχοληθούν με αυτό που μισούν: Με τα νούμερα, όπως κάνουν οι ίδιοι ως νοικοκύρηδες στα σπίτια τους, όσοι είναι τέλος πάντων. Και αντιλαμβάνονται, ότι ο όποιος δανειστής δεν έχει το παραμικρό κίνητρο να τους δώσει ελάφρυνση χρέους και δεν θα το κάνει κατά πάσα πιθανότητα, διότι με τη λογική του παραλόγου που ακολουθούν, λέγοντας ότι «τα πάντα είναι πολιτική», αντιλαμβάνονται πως θα αρχίσουν σε χρόνο ρεκόρ να μαζεύουν νέα χρέη…

Έπανερχόμαστε εντός ολίγου και με την αντιπολίτευση… δεν την ξεχάσαμε.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Ελλάδα κινδυνεύει να λεηλατηθεί παραμένοντας εντός της Ευρωζώνης, ενώ ο στόχος των δανειστών είναι τα περιουσιακά στοιχεία του δημοσίου και των Ελλήνων, αφού έχουν εξαντληθεί τα εισοδήματά τους. Υπάρχει άλλος δρόμος;
.
«Υπάρχει κάποιο κόμμα στην Ελλάδα, τόσο καλά στελεχωμένο, ικανό και εκπαιδευμένο, ώστε να επιθυμεί, καθώς επίσης να μπορεί να δρομολογήσει ένα εθνικό νόμισμα υπό τις σημερινές οικονομικές συνθήκες;
Ένα κόμμα που θα είχε τη δυνατότητα να ηγηθεί μίας επανάστασης αντίστοιχης με τη ρωσική του 1918 (!), στέλνοντας στα δικαστήρια όλους όσους υπέγραψαν μνημόνια, αφού διαφορετικά δεν θα μπορούσε να τεκμηριωθεί η άρνηση πληρωμής του δημοσίου χρέους, εάν υποθέσουμε πως πράγματι έτσι επιτυγχάνεται;»
.
Γράφει ο  Βασίλης Βιλιάρδος

Ανάλυση

Έχουμε γράψει πάρα πολλά για το θέμα του εθνικού μας νομίσματος, το οποίο ήταν το δεύτερο παγκόσμιο αποθεματικό στον πλανήτη μετά το κινεζικό – κείμενα που  μπορεί να βρει κανείς γράφοντας τη λέξη «Δραχμή» στο επάνω μέρος της σελίδας μας, κάτω από τα περιεχόμενα (Αρχική, Οικονομία κλπ.), στη θέση «Google προσαρμοσμένη αναζήτηση». Εκτός αυτού έχουμε τονίσει πως το νόμισμα ισοδυναμεί με την ταυτότητα, με τον πολιτισμό και με τη σημαία ενός Έθνους – οπότε είναι πολύ σημαντικό για την επιβίωση του.

Έχουμε επί πλέον τεκμηριώσει πως ήταν εφικτή η υιοθέτηση του πριν από την υπογραφή του PSI, το οποίο είχαμε χαρακτηρίσει ως «Πύρρειο χρεοκοπία», ενώ θα είχε ίσως συμβεί εάν είχε επιτραπεί το δημοψήφισμα στην τότε κυβέρνηση – η οποία καταδίκασε μεν την Ελλάδα με την υπαγωγή της στο ΔΝΤ, αλλά στο θέμα του δημοψηφίσματος είχε δίκιο.

Η βασική αιτία ήταν το ότι, εκείνη την εποχή η χώρα μας θα μπορούσε να μετατρέψει τα χρέη της, δημόσια και ιδιωτικά, σε δραχμές, οπότε θα είχε τη δυνατότητα να τα εξυπηρετεί τυπώνοντας πληθωριστικά χρήματα – με όλους τους κινδύνους φυσικά που θα συνεπαγόταν κάτι τέτοιο. Εκτός αυτού, δεν είχαν υπαχθεί τα δάνεια της στο αγγλικό δίκαιο, δεν είχε υποθηκεύσει ακόμη τη δημόσια περιουσία της, οι τράπεζες της δεν είχαν χρεοκοπήσει, ενώ ο ιδιωτικός της τομέας δεν είχε υπερχρεωθεί – γεγονότα που φυσικά έχουν αλλάξει εντελώς σήμερα.

Εν τούτοις, το παρελθόν δεν επιστρέφει, ενώ το θέμα συνεχίζει να απασχολεί αρκετούς Έλληνες, οπότε πρέπει να συζητείται – γεγονός που σημαίνει ότι, δεν είναι σωστό να έχει κανείς προκαταλήψεις, ούτε να επιμένει δογματικά πως κάτι τέτοιο δεν είναι ρεαλιστικό σήμερα, αφού οφείλει να είναι ανοιχτός σε όλες τις απόψεις.

Ειδικά επειδή το ευρώ, μετά την κρίση του 2008, έχει μετατραπεί στο νόμισμα των σκλάβων – το οποίο όμως είναι αδύνατον να επιβιώσει εάν η Ευρωζώνη που έχει εξελιχθεί πια σε φυλακή δεν ενωθεί τραπεζικά, δημοσιονομικά και πολιτικά. Μπορεί δε η Ελλάδα να είναι πράγματι εγκλωβισμένη, υπάρχουν όμως άλλες χώρες, οι οποίες δεν είναι – ενώ θα ήταν ασφαλώς προτιμότερη για αυτές η επιστροφή στα εθνικά τους νομίσματα (Ιταλία, Γαλλία κλπ.).

Ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα είχε προφανώς ως αποτέλεσμα τη διάλυση της νομισματικής ένωσης – για την οποία πρέπει όλες οι χώρες, οπότε και η Ελλάδα, να είναι προετοιμασμένες. Εκτός αυτού, ίσως αποτελεί μία κρυφή πρόθεση ορισμένων βασικών στελεχών της σημερινής κυβέρνησης – αφού ασφαλώς δεν μπορεί να υπάρξει μία αμιγώς αριστερή διακυβέρνηση εντός της νεοφιλελεύθερης Ευρωζώνης.

Στα πλαίσια αυτά, θα αναφερθούμε στα βασικά ερωτηματικά που συνδέονται με τη δυνατότητα επιστροφής της Ελλάδας στη δραχμή σήμερα – χωρίς να επιχειρήσουμε να δώσουμε εμείς απαντήσεις, αφού δεν ανήκουμε στους υποστηρικτές της άποψης. Έτσι θα δοθεί ίσως η ευκαιρία σε όλους όσους τάσσονται υπέρ να δώσουν τις δικές τους απαντήσεις, παρακαλώντας τους όμως να συνοδεύονται από πραγματικά παραδείγματα – να μην είναι δηλαδή θεωρητικές, αλλά να στηρίζονται σε γεγονότα που έχουν ήδη συμβεί σε άλλες χώρες.

Κυρίως όμως να αποφευχθούν οι αυθαιρεσίες, όπως, για παράδειγμα το ότι, μία χώρα με ισχυρή παραγωγή δεν απειλείται με υποτίμηση – αφού η Ελλάδα δεν έχει σήμερα έναν ανάλογο παραγωγικό μηχανισμό, οπότε είναι εντελώς ανόητο να επικαλείται κανείς κάτι τέτοιο. Εμείς πάντως θα φροντίσουμε να δημοσιεύσουμε όσα άρθρα-απαντήσεις μας σταλθούν, αρκεί να είναι σωστά τεκμηριωμένα και σοβαρά. Μερικά από τα ερωτηματικά τώρα είναι τα εξής:
.

Το ύψος των δημοσίων και ιδιωτικών εξωτερικών χρεών

Όλοι οι υποστηρικτές της δραχμής υιοθετούν ως απαραίτητη προϋπόθεση την άρνηση της πληρωμής του δημοσίου χρέους – γνωρίζοντας φυσικά πως, παρά το ότι η χώρα θα επέστρεφε στο εθνικό της νόμισμα, τα εξωτερικά της χρέη θα παρέμεναν σε ευρώ, οπότε θα ήταν αδύνατον να πληρωθούν.

Εν πρώτοις, δυστυχώς δεν αναφέρονται στα ιδιωτικά εξωτερικά χρέη (των τραπεζών, των επιχειρήσεων κλπ.), τα οποία φυσικά δεν μπορούν να διαγραφούν μονομερώς, αφού τότε οι ξένοι δανειστές τους θα μπορούσαν να ζητήσουν δικαστικά την εξόφληση τους – χωρίς να τους εμποδίζει κανένας να προβούν σε κατασχέσεις, σε πλειστηριασμούς, σε χρεοκοπίες κοκ.

Εν προκειμένω οφείλει βέβαια να απαντηθεί εάν τα ενυπόθηκα ιδιωτικά χρέη θα μετατραπούν σε εξωτερικά, όταν πουληθούν από τις ελληνικές τράπεζες στους ξένους κερδοσκόπους – επίσης αυτά που έχουν στο παρελθόν εκχωρηθεί, μέσω των τιτλοποιήσεων. Το συνολικό εξωτερικό χρέος πάντως (γράφημα) υπολογίζεται στα 420 δις $ (375 δις €) – οπότε, αν αφαιρέσουμε το δημόσιο εξωτερικό χρέος, θα απομείνουν περί τα 80 δις € ιδιωτικό τα οποία, σε περίπτωση υποτίμησης, θα αυξανόταν ανάλογα.

Ανεξάρτητα όμως από το ιδιωτικό εξωτερικό χρέος, είναι δυνατόν να αρνηθεί η χώρα μας την τήρηση όλων όσων έχουν υπογράψει οι κυβερνήσεις μας, με τις δανειακές συμβάσεις που ακολούθησαν τη χρεοκοπία της και το PSI; Μπορεί να μη σεβαστεί, χωρίς να έχει σοβαρές συνέπειες, το αγγλικό δίκαιο; Πώς ακριβώς θα συμπεριφερόταν ανά ομάδα ξένων δανειστών, όπως είναι το ESM, το EFSF, τα διακρατικά δάνεια, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ; Θα μπορούσε να διαγράψει μονομερώς τα δάνεια όλων αυτών των ομάδων και πώς θα το έκανε;

Είναι σε θέση νομικά να επικαλεστεί τον εκβιασμό και την εθνική της κυριαρχία, οπότε να προστατευτεί από τις δικαστικές ενέργειες (κατασχέσεις κλπ.) των δανειστών της; Εάν ναι, πώς θα απέφευγε τις ενδεχόμενες κυρώσεις τους, οι οποίες «γονάτισαν» ακόμη και μία χώρα με σχεδόν μηδενικό χρέος, καθώς επίσης με πολύ μεγάλες ενεργειακές δυνατότητες, όπως τη Ρωσία;

Για παράδειγμα, δεν θα πρότειναν όλες οι χώρες-δανειστές μας την αποφυγή της Ελλάδας όσον αφορά τις διακοπές των Πολιτών τους, με στόχο να μας πιέσουν; Δεν θα κατέρρεε τότε ο τουρισμός, ο οποίος θα αποτελούσε τη βασικότερη πηγή ξένου συναλλάγματος (ακολουθούν οι εξαγωγές και οι μεταφορές), για τη χρηματοδότηση των υπερβολικά μεγάλων εισαγωγών μας; Δεν θα μπορούσαν να απαγορεύσουν τις εισαγωγές ελληνικών προϊόντων;

Στο γράφημα που ακολουθεί φαίνονται τα χρέη της χώρας στα μέσα του 2015 ανά ομάδα δανειστών – συμπεριλαμβανομένων των ελληνικών τραπεζών, της Τράπεζας της Ελλάδας, καθώς επίσης των υπολοίπων εγχωρίων ομολογιούχων.

Με βάση το γράφημα θα έπρεπε να αναλυθεί πώς ακριβώς θα συμπεριφερόταν η Ελλάδα ανά ομάδα δανειστή – ενώ φυσικά οφείλει κανείς να αναφερθεί στην έννοια του επαχθούς χρέους, όταν (α) τα δάνεια έχουν μεταφερθεί πλέον σε άλλους πιστωτές, οι οποίοι δεν ευθύνονται για τους αρχικούς και (β) τα χρέη της Ελλάδας δεν ήταν το προϊόν δικτατορικών καθεστώτων.

Εδώ ακούγεται πως απαραίτητη προϋπόθεση για να ακολουθήσει η «νομότυπη» άρνηση του χρέους στο σύνολο του ως επαχθούς, είναι η δικαστική κατηγορία για εσχάτη προδοσία όλων όσων υπέγραψαν τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις – κάτι που όμως θα απαιτούσε την αποχώρηση της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και την ΕΕ, αφού τέτοιου είδους κατηγορίες δεν επιτρέπονται από την ευρωπαϊκή νομοθεσία (η αποχώρηση από την ΕΕ είναι απαραίτητη, αφού διαφορετικά δεν μπορεί μία χώρα να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη – άρθρο).

Σε μία τέτοια περίπτωση, θα βρισκόταν στη θέση του κατηγορουμένου σχεδόν ολόκληρο το πολιτικό σύστημα της χώρας μας – γεγονός που θα ισοδυναμούσε με μία επανάσταση, αντίστοιχη της ρωσικής του 1918. Ποιός όμως και πώς θα δρομολογούσε αυτήν τη «λαϊκή επανάσταση» στην Ελλάδα; Ακόμη και αν υποθέσουμε πως θα διεξαγόταν δημοψήφισμα, μέσω του οποίου οι Έλληνες θα τοποθετούνταν πλειοψηφικά εναντίον του ευρώ, ποιός θα ήταν αυτός που θα αναλάμβανε τα ηνία, στέλνοντας όλους τους «προδότες», αυτούς δηλαδή που υπέγραψαν τα μνημόνια, στη φυλακή;

Τέλος όσον αφορά την άποψη, σύμφωνα με την οποία τα δημόσια χρέη προέρχονται από τοκογλυφικούς τόκους, δεν ισχύει δυστυχώς μόνο για τη χώρα μας, αλλά για όλες τις άλλες – ενώ ιστορικά, για παράδειγμα, όσον αφορά τη Γαλλία ήδη από την εποχή του Λουδοβίκου XIV, η οποία πλήρωνε τόκους μεγαλύτερους των εσόδων της, με αποτέλεσμα να οδηγηθεί στη λύση του J. Law (έκδοση κρατικών χρημάτων, κεντρική τράπεζα κλπ. – δημιουργία της φούσκας του Μισισιπή).

Ο δανεισμός από τις αγορές

Εάν υποθέσουμε τώρα πως η Ελλάδα κατάφερνε τελικά να διαγράψει μονομερώς το δημόσιο χρέος της εξερχόμενη από την ΕΕ και επαναστατώντας, πώς θα κάλυπτε στη συνέχεια τα εξωτερικά της ελλείμματα, έως ότου τουλάχιστον ισοσκέλιζε το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της; Προφανώς όχι από τις διεθνείς αγορές, αφού δεν θα τη δάνειζαν πλέον – ενώ φυσικά δεν ισχύει η αναφορά ενός συμπαθούς πολιτικού που τάσσεται υπέρ της δραχμής (πηγή), σύμφωνα με την οποία η χώρα μας θα έμενε εκτός των αγορών για 5 έως έξι έτη.

Αυτό τουλάχιστον συμπεραίνεται από την εμπειρία της Αργεντινής η οποία, μετά από 15 χρόνια που πέρασαν από τη χρεοκοπία της, τώρα προσπαθεί να δανειστεί – αφού πλήρωσε τους ομολογιούχους αγγλικού δικαίου, οι οποίοι κατέφυγαν δικαστικά εναντίον της, ενώ έχει βυθιστεί ξανά στην κρίση, συμπεριλαμβανομένου του πληθωρισμού.

Η αδυναμία δανεισμού σε συνάλλαγμα βέβαια δημιουργεί μεγάλα προβλήματα στις εισαγωγές, από τις οποίες εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό μία χώρα με κατεστραμμένο παραγωγικό μηχανισμό, όπως η Ελλάδα – ειδικά όσον αφορά τα είδη βασικής ανάγκης που δεν διαθέτει, όπως τα φάρμακα, τα ανταλλακτικά και η ενέργεια.

Υπολογίζεται δε πως οι «ανελαστικές εισαγωγές», αυτές δηλαδή που είναι απολύτως απαραίτητες, ανέρχονται σε αρκετά δις € ετησίως – τα οποία φυσικά θα έπρεπε να διαθέτει η χώρα μας σε συναλλαγματικά αποθεματικά, αφού δεν θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν τα 25 δις € περίπου που κυκλοφορούν στο εσωτερικό της.

Στα πλαίσια αυτά, η απάντηση που κυκλοφορεί είναι πως θα χρησιμοποιούνταν τα αποθέματα της Τράπεζας της Ελλάδας, τα οποία είναι ύψους 42 δις € – επίσης τα χρεόγραφα Λουξεμβούργου και Βρετανίας, ύψους 56 δις €, που λέγεται πως διαθέτουν οι τέσσερις μεγάλες τράπεζες στα χαρτοφυλάκια τους και μπορούν να πουλήσουν στη δευτερογενή αγορά!

Εν προκειμένω, εκτός του ότι θα έπρεπε να προηγηθεί η επαναστατική εθνικοποίηση ολόκληρου του χρηματοπιστωτικού μας συστήματος, στα προβλήματα της οποίας θα αναφερθούμε στη συνέχεια, υπάρχουν πράγματι 42 δις € δικά μας στο θησαυροφυλάκιο της Τράπεζας της Ελλάδας; Εάν υποθέσουμε πως υπάρχουν, πώς αποδεικνύεται ότι μπορεί η Ελλάδα να τα χρησιμοποιήσει, χωρίς να διενεργήσει πραξικόπημα εναντίον της ΕΚΤ;

Τα ίδια ακριβώς ερωτήματα ισχύουν και για τα χρεόγραφα των μεγάλων τραπεζών, εάν υποθέσουμε πως υπάρχουν, αφού οι ισχυρισμοί που δεν τεκμηριώνονται με κάθε λεπτομέρεια, είναι ασφαλώς εγκληματικά παραπλανητικοί – ενώ σε τόσο σοβαρά ζητήματα είναι σωστό να αποφεύγονται τα σχέδια επί χάρτου, τα οποία συνήθως δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα.

Περαιτέρω ο ίδιος πολιτικός ισχυρίζεται ότι, οι επενδύσεις θα γίνουν εφικτές από τα χρήματα που θα εκτυπώνει τότε η Ελλάδα, έχοντας πλέον τη νομισματική της κυριαρχία – η οποία είναι ασφαλώς πολύτιμη, αλλά δεν αποτελεί μαγικό ραβδί. Γιατί όμως δεν κάνουν το ίδιο όλες εκείνες οι χώρες που έχουν το δικό τους νόμισμα; Γιατί αλήθεια δανείζονται ξένο συνάλλαγμα, εάν ήταν τόσο εύκολο να τυπώνουν δικό τους, να το μοιράζουν στον πληθυσμό, να επενδύουν και να αναπτύσσονται στο διηνεκές;

Σε κάθε περίπτωση, είναι προφανές πως οι συνθήκες της οικονομίας σήμερα δεν είναι οι ίδιες με αυτές της μεταπολεμικής εποχής – όπου η ανοικοδόμηση εξασφάλιζε την ανάπτυξη, δρομολογήθηκε το σχέδιο Marshall, η παγκοσμιοποίηση δεν είχε ακόμη επικρατήσει, ενώ η Ελλάδα ήταν σε μεγάλο βαθμό αυτάρκης, με βάση βέβαια τις τότε ανάγκες των ανθρώπων.
.

Το χρηματοπιστωτικό σύστημα

Προφανώς η μετάβαση στο εθνικό νόμισμα θα είχε επιπτώσεις για τις υπερχρεωμένες εάν όχι χρεοκοπημένες ελληνικές τράπεζες – εκτός του ότι οι καταθέσεις (ανύπαρκτες ουσιαστικά σήμερα) θα έπρεπε να μετατραπούν από ευρώ σε δραχμές με την ισοτιμία που θα καθοριζόταν, τουλάχιστον κατά την ανάληψη τους. Σύμφωνα με την επικρατούσα άποψη, οι τράπεζες θα έπρεπε να κρατικοποιηθούν, έτσι ώστε στη συνέχεια να ανακεφαλαιωθούν από το δημόσιο.

Πώς όμως θα κατάφερνε να εθνικοποιήσει κανείς τράπεζες, οι οποίες μόλις πουλήθηκαν σε ξένους, ενώ ανήκουν κατά το υπόλοιπο στο ΤΧΣ που έχει εκχωρηθεί στους δανειστές μέσω του ΤΑΙΠΕΔ; Με τη βίαιη κατάληψη τους; Θα μπορούσε βέβαια να ιδρυθούν καινούργιες από το δημόσιο – κάτι που όμως δεν είναι τόσο απλό, όσο ακούγεται, ειδικά όταν υπάρχουν ήδη οι τέσσερις μεγάλες, για τις οποίες το κράτος έχει εγγυηθεί στο παρελθόν με 203 δις €.

Από την άλλη πλευρά, ξανά σύμφωνα με την επικρατούσα άποψη, η οποία είναι φυσικά λογική, θα έπρεπε να εθνικοποιηθεί επίσης η Τράπεζα της Ελλάδας, στην οποία το δημόσιο συμμετέχει μόλις με 6%. Πώς όμως θα δρομολογούταν κάτι τέτοιο, όταν πριν από λίγο χρονικό διάστημα (2013) παρατάθηκε η σύμβαση της ως κεντρική κατά 20 χρόνια, εάν δεν κάνουμε λάθος;

Εκτός αυτού, δεν θα ακολουθούσε μία κατά μέτωπο σύγκρουση με τους μετόχους της, ορισμένοι από τους οποίους είναι ισχυρότατοι τοκογλύφοι; Επίσης με το διεθνές χρηματοπιστωτικό κτήνος, το οποίο δεν θα ανεχόταν προφανώς μία τέτοια ήττα; Εάν ήταν τόσο απλό, δεν θα το επιχειρούσε η Ρωσία, η κεντρική τράπεζα της οποίας δεν ανήκει στην ίδια, ενώ θεωρείται ως η Αχίλλειος πτέρνα της; Εμπιστεύεται αλήθεια κανείς κάποιο πολιτικό κόμμα της πατρίδας μας, όσον αφορά την άσκηση αυτόνομης νομισματικής πολιτικής; Πόσο μάλλον σε μία χρεοκοπημένη χώρα, η οποία θα έχει απομονωθεί εντελώς από τις διεθνείς αγορές;
.

Η ισοτιμία της νέας δραχμής

Εδώ ο ισχυρισμός είναι το ότι, μία χώρα με σθεναρή οικονομία δεν έχει να φοβηθεί τίποτα, όσον αφορά την υποτίμηση του νομίσματος της. Έχει όμως η Ελλάδα μία ισχυρή οικονομία; Δεν θα είναι ακόμη πιο αδύναμη τουλάχιστον το πρώτο χρονικό διάστημα, όταν φύγει από την Ευρωζώνη και την ΕΕ, έχοντας αρνηθεί να πληρώσει τα χρέη της; Ακόμη και αν τελικά η υποτίμηση διαμορφωνόταν κάτω του 30%, αφού έχει βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, δεν θα έφτανε στην αρχή στο 80-90%, σύμφωνα με τη διεθνή εμπειρία;

Ο επόμενος ισχυρισμός, σύμφωνα με τον οποίο η ενδεχόμενη υποτίμηση δεν επηρεάζει καθόλου την οικονομία μίας χώρας, είναι ακόμη πιο προβληματικός – ειδικά όταν χρησιμοποιείται ως παράδειγμα η υποτίμηση της νορβηγικής κορώνας! Μίας χώρας δηλαδή που χαρακτηρίζεται από μία πανίσχυρη παραγωγική μηχανή, έχει μεγάλες εξαγωγές, δική της ενέργεια και πλεονάσματα στο ισοζύγιο της (ανάλυση).

Η αιτία είναι το ότι, οι εισαγωγές της γίνονται ακόμη πιο ακριβές, οπότε δεν μπορεί να αγοράσει εκείνα τουλάχιστον τα προϊόντα που δεν παράγει, ενώ λογικά θα αργήσει να το επιτύχει (αυτοκίνητα, φάρμακα, καύσιμα κλπ.) – όπως στο παράδειγμα της Βενεζουέλας στην οποία, παρά το ότι διαθέτει τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου, τα ράφια των σούπερ μάρκετ είναι άδεια, επειδή δεν μπορεί να εισάγει, ενώ δεν παράγει η ίδια αυτά που της λείπουν.

Εκτός αυτού, η υποτίμηση πλήττει σε μεγάλο βαθμό τα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα, τους ανέργους και τους συνταξιούχους – επειδή τα εισοδήματα τους δεν αυξάνονται όπως αυτά των εργαζομένων, οι οποίοι συνήθως απαιτούν ανάλογες αυξήσεις. Οι αυξήσεις όμως αυτές, τις οποίες σπάνια εμποδίζουν οι κυβερνήσεις, τροφοδοτούν νομοτελειακά το ανοδικό σπιράλ «μισθών-τιμών» – όπου όταν αυξάνονται οι μισθοί ακολουθούν οι τιμές των προϊόντων, οπότε η χώρα οδηγείται στον υπερπληθωρισμό.

Όταν βέβαια χρησιμοποιεί κανείς το παράδειγμα της Νορβηγίας, αντί της Ρωσίας ή της Ουκρανίας, τότε εύλογα οδηγείται σε λανθασμένα συμπεράσματα – αν και ο πληθωρισμός δεν ακολουθεί αμέσως, σε μία χώρα με υψηλή ανεργία, όπως είναι η Ελλάδα.

Βέβαια, εάν με το απλό τύπωμα χρημάτων επιτευχθεί μεγάλη ανάπτυξη, κατά τους ισχυρισμούς, δεν θα μειωθεί γρήγορα η ανεργία; Δεν θα αυξηθούν οι μισθοί και οι τιμές, πόσο μάλλον όταν δεν θα υπάρχει ο ανταγωνισμός των ξένων προϊόντων, ενώ το αρχικό κόστος παραγωγής των αντίστοιχων ελληνικών θα είναι νομοτελειακά ακριβότερο; Πώς θα εμποδιστεί τότε ο πληθωρισμός; Ειδικά εάν χαριστούν όλα τα ιδιωτικά χρέη (!) και δοθεί επί πλέον εισόδημα στον πληθυσμό, όπως αναφέρεται από ορισμένους πολιτικούς;
.

Η διακυβέρνηση της χώρας

Συνεχίζοντας, αν και θα προσθέσουμε επί πλέον ερωτήματα σε επόμενα άρθρα μας, ας υποθέσουμε ότι δεν υπάρχει κανένα από τα παραπάνω προβλήματα – πως όλα μπορούν δηλαδή να λυθούν σωστά.

Σε μία τέτοια υποθετική περίπτωση έχουμε αλήθεια την άποψη ότι, υπάρχει κάποιο κόμμα στην Ελλάδα, τόσο καλά στελεχωμένο, ικανό και εκπαιδευμένο, ώστε να επιθυμεί, καθώς επίσης να μπορεί να δρομολογήσει ένα εθνικό νόμισμα υπό τις σημερινές οικονομικές συνθήκες; Ένα κόμμα που θα είχε τη δυνατότητα να ηγηθεί μίας επανάστασης αντίστοιχης με τη ρωσική του 1918, στέλνοντας στα δικαστήρια όλους όσους υπέγραψαν μνημόνια, αφού διαφορετικά δεν θα μπορούσε να τεκμηριωθεί η άρνηση πληρωμής του δημοσίου χρέους, εάν υποθέσουμε πως πράγματι έτσι επιτυγχάνεται;

Από την άλλη πλευρά, πιστεύει κανείς πως θα επέτρεπαν η ΕΚΤ και η Γερμανία την επιτυχία του, γνωρίζοντας πως έτσι θα άνοιγαν οι ασκοί του Αιόλου στην Ευρωζώνη; Πόσο μάλλον οι Η.Π.Α., οι οποίες προωθούν την ίδρυση του οικονομικού ΝΑΤΟ, επί πλέον στο στρατιωτικό;

Είναι η Ελλάδα γεωπολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά σε θέση να προβεί σε τέτοιου είδους ενέργειες, χωρίς να υποστεί σοβαρότατες απώλειες, όσον αφορά την εδαφική της ακεραιότητα; Μπορεί να επιβιώσει η χώρα μας εντελώς απομονωμένη από το δυτικό περιβάλλον, ακόμη και αν υποθέσουμε πως θα κατάφερνε να αλλάξει στρατόπεδο, προσχωρώντας ίσως σε αυτό της Ρωσίας, της Κίνας και του Ιράν;

Τέλος, υπάρχει μία σειρά τεχνικών προβλημάτων όπως, για παράδειγμα, οι συμβάσεις σε ευρώ, τα νομίσματα που κυκλοφορούν, τα δάνεια κοκ., τα οποία δεν είναι καθόλου αμελητέα – ενώ λύνονται πολύ δύσκολα μονομερώς, αφού τότε δεν εξασφαλίζεται ο απαιτούμενος χρόνος για την ομαλή διευθέτηση τους.
.

Επίλογος

Γνωρίζουμε ασφαλώς πως η Ελλάδα κινδυνεύει να λεηλατηθεί παραμένοντας εντός της Ευρωζώνης, λόγω του τεράστιου δημοσίου χρέους της – το οποίο δεν είναι δυνατόν να εξυπηρετηθεί, ακόμη και αν κατάφερνε με κάποιο μαγικό τρόπο να επιστρέψει σε πορεία ανάπτυξης (κάτι μάλλον απίθανο με τα μέτρα που της επιβάλλονται, ειδικά με τον τρόπο που τα εφαρμόζει η σημερινή κυβέρνηση, επιμένοντας στην αύξηση των φόρων αντί στη μείωση των δημοσίων δαπανών).

Γνωρίζουμε επίσης πως ο στόχος των δανειστών είναι τα περιουσιακά στοιχεία των Ελλήνων, αφού έχουν πλέον εξαντληθεί τα εισοδήματα τους – γεγονός που ερμηνεύει τη συσσώρευση των ιδιωτικών χρεών μέσω της επιβολής φόρων, έτσι ώστε κάποια στιγμή να επιδιωχθεί η κατάσχεση και ο πλειστηριασμός του πλούτου της μεσαίας και ανώτερης κοινωνικής τάξης, η οποία δεν έχει ακόμη λεηλατηθεί εντελώς (άρθρο).

Έχουμε όμως την άποψη ότι, η μοναδική μας ρεαλιστική λύση δεν είναι άλλη, από τη στάση (αναστολή) πληρωμών εντός της Ευρωζώνης (ανάλυση) – έτσι ώστε μετά να εισέλθουμε στις διετείς συζητήσεις εξόδου από την ΕΕ, η οποία είναι προϋπόθεση της εξόδου από την Ευρωζώνη, εάν κριθεί απαραίτητο. Εάν, τότε με ελεγχόμενο τρόπο, έτσι ώστε να μην υπάρξουν σοβαρές απώλειες – καθώς επίσης για να εξασφαλισθεί ο χρόνος ομαλής κυκλοφορίας της δραχμής, ο οποίος υπολογίζεται στους οκτώ μήνες.

Παράλληλα, ελπίζουμε πως το αργότερο τότε θα αντιδρούσαν όλες εκείνες οι χώρες, οι οποίες καταστρέφονται σταδιακά από τη γερμανική πολιτική – ιδίως η Γαλλία, η Ιταλία και η Ισπανία, για τις οποίες η έξοδος από την Ευρωζώνη είναι πολύ πιο ανώδυνη.

Σε μία τέτοια περίπτωση, ίσως να δρομολογούταν η επιστροφή όλων μαζί στην προ ευρώ εποχή, μετά από μία πανευρωπαϊκή συνδιάσκεψη χρέους – όπου θα επιδιωκόταν από κοινού η διαγραφή εκείνου του μέρους του χρέους, το οποίο είναι αδύνατον να εξυπηρετηθεί χωρίς να βυθιστεί ολόκληρη η ήπειρος μας στην ύφεση, στον αποπληθωρισμό και στο χάος.

Φυσικά υπάρχει η εναλλακτική λύση του μονεταρισμού των υπερβαλλόντων χρεών από την ΕΚΤ (άρθρο) – με την οποία μάλλον δεν πρόκειται ποτέ να συμφωνήσει η Γερμανία, όσο και αν θα το επιθυμούσαμε. Όλα αυτά όμως δεν σημαίνουν πως αρνούμαστε τις συζητήσεις που αφορούν τη δραχμή – αρκεί να είναι τεκμηριωμένες, μη ουτοπικές και να στηρίζονται σε πραγματικά παραδείγματα άλλων χωρών που τελικά τα κατάφεραν, αν υποθέσουμε ότι υπάρχουν.

Ολοκληρώνοντας, θα συνεχίσουμε τις δικές μας αναφορές στο θέμα, ελπίζοντας να λάβουμε απαντήσεις από αυτούς που τις έχουν – τις οποίες θα δημοσιεύουμε στη σελίδα μας, έτσι ώστε να προωθηθεί ένας τεκμηριωμένος με άρθρα δημόσιος διάλογος, ο οποίος είναι απαραίτητος για τη σωστή και αντικειμενική ενημέρωση των Ελλήνων.

Πηγή Analyst

Black-Strip
Vassilis ViliardosΟ κ. Βασίλης Βιλιάρδος είναι ένας σύγχρονος οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου – όπου και δραστηριοποιήθηκε επαγγελματικά για αρκετά χρόνια, με ιδιόκτητες επιχειρήσεις σε όλες τις πόλεις της Γερμανίας. Έχει  εκδώσει τρία βιβλία αναφορικά με την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, ενώ έχει δημοσιεύσει πάνω από 2.500 αναλύσεις σε ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα, με κέντρο βάρους την εθνική και διεθνή μακροοικονομία, καθώς επίσης το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Το δις εξαμαρτείν μπορεί να είναι ''ουκ ανδρός σοφού'' όπως λέει το ρητό ή μπορεί να είναι και ανδρός ηλιθίου ή ακόμα, και ανδρός απατεώνος.

Τώρα που οι ''θεσμοί''-τοκογλύφοι και φονιάδες βρήκαν το κόλπο, το εφαρμόζουν και πάλι με την
ελπίδα να ξαναπιάσει.
Πέρσι ο πρωθυπουργός, και η πρώτη φορά τραλαλά κυβέρνηση, αφού έφτασαν μετά από έξη μήνες στην εξουσία, με άδεια ταμεία, σε μιά οιονεί διαπραγμάτευση, εφάρμοσαν στον λαό την τακτική του εκφοβισμού και εκβιασμού, ώστε να αποδεχτεί με λιγότερες αντιδράσεις το τρίτο, πρώτη φορά αριστερό μνημόνιο.

Η τακτική του ΔΝΤ και των λοιπών εγκληματιών, απλή:
Δεν σου δίνω φράγκο απ' αυτά που είχαμε συμφωνήσει πως θα σου δώσω, τρενάρω τις αξιολογήσεις, τις διαπραγματεύσεις, τα Eurogroups και λοιπά κόλπα, με όλο και καινούργιες απαιτήσεις, υπαναχωρήσεις, τηλεκατευθυνόμενες διαρροές για συμφωνία το επόμενο διάστημα, και... εν τω μεταξύ εσύ αδειάζεις τα ταμεία σου πληρώνοντας απ' τη τσέπη του κράτους μισθούς, συντάξεις και όλα τα άλλα έξοδα, συν τις δόσεις που μου πληρώνεις, ούτως ώστε όταν θα σου παρουσιάσουν τον τελικό εκβιασμό να μην σου έχει μείνει ούτε σάλιο για να φτύσεις τ' @@@@δια σου.

Η τακτική όμως αυτή, αν και απλή και εύκολη και αποτελεσματική, πρέπει να βρει απέναντί της κάποιον ηλίθιο για να εφαρμοστεί. 
Ή απατεώνα.
Δηλαδή κάποιον που θα κάνει τον ηλίθιο, ενώ από πίσω έχει συμφωνήσει εκ των προτέρων με τους εκβιαστές για την εφαρμογή του κόλπου. 
Κι εμείς, μάλλον υπαγόμαστε σ' αυτή την τελευταία εκδοχή.

Διότι δεν είναι δυνατόν κανείς να πιστέψει πως σε διάστημα λιγότερο από δώδεκα μήνες, το ίδιο χοντροκομμένο κόλπο, που από πέρσι το είχε αντιληφθεί ο μισός ελληνικός πληθυσμός, πιάνει, σ' έναν  αριστερό πρωθυπουργό, που κανονικά η ιδεολογία του προϋποθέτει πως θα είναι απόλυτα επιφυλακτικός και πονηρεμένος για τα κόλπα τους διεθνούς νεοφιλελευθερισμού, και της παγκοσμιοποίησης.

Για τον άλλον δεν συζητάμε. Αυτουνού δώστου καρέκλα, φαϊ, και στολή παραλλαγής, και πάρτου την ψυχή. Μπαγλαμάς γεννήθηκε μπουζούκι θα πεθάνει.

Έτσι λοιπόν και φθάνοντας στο Πάσχα, μιά εποχή που ο λαός απηυδισμένος πιά απ' όλη την κακουχία του χειμώνα, των φόρων, της ανέχειας και της πολιτικής θρασύτητας, θα ήθελε να ξεκουραστεί για λίγο, να κάνει ένα μικρό διάλλειμα, να ξεχαστεί,  η συμμορία κυβέρνησης-''θεσμών'' σκοπεύει να του παρουσιάσει τον τελικό εκβιασμό.

Η κυβέρνηση σε συνεννόηση με τους τοκογλύφους-εγκληματίες θα εμφανιστεί ως θύμα των κακών ''εταίρων'', ώστε να τραβήξει την συμπάθεια και την αποδοχή του λαού ως προς τις αποφάσεις της.
Αποφάσεις που θα είναι νέα σκληρότερα μέτρα υποκύπτοντας στις διευρυμένες απαιτήσεις των τοκογλύφων ή νέο μνημόνιο, που θα περιλαμβάνει αυτά τα μέτρα.

Άντε, και καλό Πάσχα! 
Για ανάσταση δεν λέμε τίποτα, εκτός κι αν!... 

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Δημήτρη Τσαϊλά 

Η προσαρμογή στο δόγμα «Στρατηγικής Αποτροπής» απαιτεί νέες ρυθμίσεις ασφαλείας με κατεύθυνση κυρίως προς την τουρκική προκλητικότητα, καθώς το δόγμα της… «Στρατηγικής Ψυχραιμίας», που υιοθέτησε ο Ευάγγελος Βενιζέλος ως υπουργός Άμυνας και συνεχίζουν όσοι τον διαδέχτηκαν μέχρι σήμερα, αναμφίβολα τους ενθαρρύνει. Ωστόσο, η αποτροπή θα πρέπει να είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον διάλογο, καθώς αυτά χρειάζονται να είναι οι δύο πυλώνες της στρατηγικής της πατρίδας μας.

Κατά συνέπεια, σε ένα περιβάλλον ασφάλειας στο οποίο η Τουρκία χρησιμοποιεί τη στρατιωτική της δύναμη για εξαναγκασμό και καθώς παραβιάζει το διεθνές δίκαιο για το γκριζάρισμα όλο και μεγαλυτέρων περιοχών στο Αιγαίο, είμαστε αναγκασμένοι να βρούμε μια νέα ισορροπία μεταξύ της αποτροπής και του διαλόγου, για τη διασφάλιση της ασφάλειας στο Αιγαίο. Η Ελλάδα δικαίως πρέπει να αποζητήσει την ενίσχυση των μέτρων αποτροπής ως επείγουσα προτεραιότητα για την ασφάλεια της εθνικής της κυριαρχίας. Αυτά τα βήματα θα πρέπει να διαμορφωθούν ως μέρος μιας στρατηγικής διπλής κατεύθυνσης που, με την πάροδο του χρόνου, θα ενθαρρύνουν την Τουρκία να συμμορφωθεί με τους διεθνείς κανόνες, όχι μέσω κολακειών ή κουμπαριών, αλλά μέσω της εθνικής συνοχής (πολιτικής ενότητας) και της δύναμης (ισχύος).

Αυτό θα απαιτήσει σταθερή πολιτική δέσμευση, που θα υποστηρίζεται από όλες τις πολιτικές πτέρυγες καθώς και τις στρατιωτικές και διπλωματικές δυνάμεις του τόπου για να οδηγήσουν στην ανάπτυξη μιας βιώσιμης νέας ισορροπίας, της αποτροπής και του διαλόγου που θα στηρίξουν.

Διδάγματα του παρελθόντος

Σε όλη τη μεταπολιτευτική περίοδο, η Ελλάδα είχε δύο κύρια εργαλεία για την επίτευξη του στόχου της διασφάλισης της εθνικής κυριαρχίας της. Τα στρατιωτικά μέσα, που διασφάλιζαν την αποτροπή και την άμυνα, και τα πολιτικά μέσα, που με την άσκηση της διπλωματίας και του διαλόγου ανέστειλαν τις επιδιώξεις των αντιπάλων. Τελευταία όμως οι Τούρκοι έχουν αναβαθμίσει ποιοτικά και ποσοτικά τις παραβάσεις και παραβιάσεις στο χώρο του Αιγαίου. Είναι ως εκ τούτου σημαντικό να κατανοήσουμε πως η αποτροπή με το σύστημα άμυνας και ο επιδιωκόμενος «κατευνασμός» με τον διάλογο και τη διπλωματία απαιτούν αμφότερα ενίσχυση, ανακαλώντας διδάγματα του παρελθόντος που χρειαζόμαστε για να διδαχτούμε ποιες προσαρμογές είναι κατάλληλες και σκόπιμες στην τρέχουσα κατάσταση.

Η ασφάλεια είναι το αποτέλεσμα τόσο της αποτροπής όσο και του διαλόγου. Παρουσιάζοντας μια πολλή ισχυρή άμυνα, χωρίς πολιτική επαφή μεταξύ των αντιπάλων, θα κινδυνεύαμε να παρεξηγηθούμε, καθώς μια ακούσια προβοκάτσια και κλιμάκωση είναι σίγουρο ότι δημιουργούν μεγαλύτερη αστάθεια και, ως εκ τούτου, μεγαλύτερη ανασφάλεια. Ομοίως, όταν είμαστε αντιμέτωποι με ένα αντίπαλο που ασκεί αναθεωρητική πολιτική και διακηρυκτικά δείχνει ή υπονοεί χρήση στρατιωτικής βίας και ταυτόχρονα απορρίπτει ουσιαστικά το Διεθνές Δίκαιο, μόνο ο διάλογος χωρίς στοιχεία αποτροπής θα ήταν μια επικίνδυνη ανοησία.

Στρατηγική αποτροπής και διάλογος μια δύσκολη εξίσωση

Αυτό που χρειάζεται να επιλύσουμε είναι η δύσκολη εξίσωση της διατήρησης μιας ικανής στρατιωτικής δύναμης από τη μια πλευρά και από την άλλη πλευρά μια πολιτική ύφεσης της αντιπαλότητας για να αποτρέψουμε την επιθετικότητα και να υπερασπιστούμε την εθνική μας ακεραιότητα. Αυτό απαιτεί, αφενός, μια κατάλληλη στρατιωτική ικανότητα για να εξασφαλιστεί η ισορροπία των δυνάμεων και η δημιουργία ενός κλίματος σταθερότητας, ασφάλειας και εμπιστοσύνης. Αφετέρου δημιουργία ενός πολιτικού κλίματος που θα μπορεί να πραγματοποιήσει την αναζήτηση για την πρόοδο προς μια πιο σταθερή σχέση όπου τα υποκείμενα πολιτικά θέματα μπορούν να λυθούν.

Έτσι, η αποτροπή με την άμυνα και ο κατευνασμός με τον διάλογο είναι συμπληρωματικές και άρρηκτα συνδεδεμένοι παράγοντες, με την προϋπόθεση ότι υπάρχει μια σαφής ακολουθία, ότι δηλαδή ο διάλογος μπορεί να συνεχιστεί, μόνο αν η αποτροπή είναι εξασφαλισμένη.

Και οι δύο βασικές λειτουργίες επιδιώκουν να αποφύγουμε τον πόλεμο

Η αποτροπή είναι μια στρατηγική που αναφέρεται σε μια στρατιωτική απειλή και χρησιμοποιεί στρατιωτικά μέσα. Συνίσταται στο να έχουν τη στρατιωτική ικανότητα και την πρόθεση να την χρησιμοποιήσουν, για να πείσουν ένα πιθανό αντίπαλο ότι οι κίνδυνοι και οι ζημίες από τη χρήση βίας υπερτερούν σαφώς από τα πιθανά οφέλη που πιστεύει ότι θα αποκομίσει, με αποτέλεσμα να επιλέξει την ειρήνη από τον πόλεμο.

Ο κατευνασμός χρησιμοποιεί διαφορετικά μέσα, όπως την εκτόνωση της έντασης και της μερικής συνεργασίας, μέσα από νομικές συμφωνίες, λεκτική αποκλιμάκωση, διάλογο και τη συνεχή διπλωματία. Ο στόχος είναι να βελτιωθεί η προβλεψιμότητα, η ικανότητα, η υπευθυνότητα και η σταθερότητα, βοηθώντας να αποφευχθεί ο πόλεμος. Ωστόσο, ο κατευνασμός δεν είναι αυτοσκοπός.

Μια δίκαιη και βιώσιμη ειρηνική λύση συνοδεύεται από τις κατάλληλες εγγυήσεις για την ασφάλεια. Επομένως, είναι σημαντικό για όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν ένα κοινό όραμα για το πώς θα επιτευχθεί αυτός ο στόχος. Σε αντίθετη περίπτωση, ο εθνικός διάλογος για την επίτευξη λύσης κινδυνεύει να γίνει ένα διχαστικό ζήτημα και θα μπορούσε ακόμη και να αυξήσει την αντίληψη της ανασφάλειας.

* Ο κ. Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υποναύαρχος ΠΝ ε.α.
Πηγή Liberal

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Δημήτριος Κ. Φίλιππας
κατά κόσμον Διογένης ο Κυνικός

Ίσως οι παλιότεροι από εμάς να γνωρίζουν τους στίχους του τραγουδιού “Που θα πάει”. Ο στιχουργός του, ο Τ. Οικονόμου έγραψε μεταξύ άλλων στο συγκεκριμένο τραγούδι: Πού θα πάει πού θα πάει πού θα βγει, θα γυρίσεις και για μας παλιοζωή... Αλλά σαν πολύ δεν αργεί το γύρισμα αυτό; Τι αργεί; Εδώ κοντεύουμε να ξεχάσουμε πως ζούσαμε! Σε λίγο, οι πιο ηλικιωμένοι θα διηγούνται στις νέες γενιές το πως ήταν η ζωή Ελλάδα αρχίζοντας με την φράση των παραμυθιών... μια φορά και έναν καιρό... Γιατί ως παραμύθι θα φαντάζει σύντομα το πως ήταν κάποτε η ζωή στην χώρα μας!

Το μόνο που δυστυχώς αλλάζει σε αυτή την χώρα είναι η ζωή της πλειοψηφίας των Ελλήνων προς το χειρότερο! Όλα τα άλλα μένουν ίδια... Και κυρίως η διαφθορά, η σαπίλα, η ατιμωρησία... Άμα δε είναι και λίγο άνθρωπος κάποιος, ακόμη δε χειρότερο και λίγο ρομαντικός άνθρωπος πιστεύει ότι, ότι έγινε σε αυτή τη χώρα έγινε, όσοι έφαγαν έφαγαν, δεν πάει άλλο θα διορθωθούν τα κακώς κείμενα, πλανάται πλάνην οικτρά! Η απληστία κάποιων κυρίες και κύριοι δεν έχει όρια!!!

Η κυβέρνηση, το έχουμε γράψει πολλάκις, θα το επαναλάβουμε όμως για άλλη μία φορά και ας γινόμαστε κουραστικοί. Ένα μόνο χαρτί της έχει απομείνει να παίξει και αυτό είναι της κάθαρσης από την διαφθορά. Σε όλα τα άλλα δυστυχώς απέτυχε. Επειδή δεν έχουμε λόγο να υποστηρίξουμε ή να αντιπολιτευτούμε κανέναν, μα κανέναν, είναι σαφές ότι το κόμμα της Κουμουνδούρου δεν τήρησε τον λόγο της σε τίποτα από αυτά που υποσχέθηκε. Δεν γράφουμε ότι μπορούσε και δεν το έκανε... Είναι σαφές ότι δεν υπήρχε η παραμικρή διάθεση από τους δανειστές να της επιτρέψουν να πάρει οποιοδήποτε φιλολαϊκό μέτρο! Από την άλλη πλευρά όμως και η κυβέρνηση δεν προχώρησε σε κανένα εκσυγχρονισμό τους κράτους, καμία σοβαρή μεταρρύθμιση.

Έχουμε υποστηρίξει την άποψη ότι η τρομοκρατία στην Ελλάδα ήταν συμβόλαια θανάτου, εκκαθάρισης λογαριασμών με τον μανδύα της τρομοκρατίας. Η καλύτερη κάλυψη... Το ίδιο πιστεύουμε και για τις μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα από τους δανειστές... Οι μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα είναι τα σχέδια που έχουν κάποιοι για να προωθήσουν τα σχέδια τους για ακόμη περισσότερα κέρδη! Όχι ότι δεν χρειάζεται η χώρα μεταρρυθμίσεις... Χρειάζεται και πάμπολλες. Για παράδειγμα στην ίδρυση εταιρείων. Είδατε καμία αλλαγή; Είδατε να γίνεται πιο γρήγορη η ίδρυση τους; Να μειώνεται η γραφειοκρατία; Που τέτοια τύχη...

Μεταρρύθμιση είδαμε να γίνεται με την διάρκεια ζωής του γάλακτος, όπου καταστράφηκαν οι Έλληνες κτηνοτρόφοι, όπου πίνουμε γάλα αγνώστου προέλευσης που βαπτίζεται Ελληνικό. Μπορεί και με καρκινογόνα συστατικά μέσα σε αυτό, όπως διαβάσαμε πρόσφατα. Και η τιμή τιμή φυσικά!!!

Άλλη σημαντική μεταρρύθμιση ήταν η ιδιωτικοποίηση, η πώληση ακινήτων του δημοσίου από την θυγατρική της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος (ΕΤΕ) ΠΑΝΓΑΙΑ. Πωλήθησαν σε ιδιώτες, με δάνειο από την ίδια την ΕΤΕ, και νοικιάστηκαν πάλι από το δημόσιο με συμβάσεις που έχουν αποικιοκρατικούς όρους προς 80 εκατομμύρια ευρώ κατ’ έτος!!! Να σκεφθεί κανείς ότι την εποχή εκείνη ο μέσος όρος του επιτοκίου δανεισμού των τραπεζών ήταν στο 6% και η ΕΤΕ έδωσε δάνειο στο fund που αγόρασε το 66% της Πανγαίας με 2,7%!!! Για να μην αναφέρουμε άλλες μεθοδεύσεις που έγιναν για να μην πληρωθούν διάφοροι φόροι. Ωραίο πράγμα, δηλαδή... Για τους ιδιώτες...

Μα έτσι και η κυρά-Κατίνα γίνεται επιχειρηματίας!!! Για να δείτε πόσο μπροστά είμαστε ως χώρα!!! Δεν χρειαζόμαστε επενδυτές εδώ στην χώρα μας... Μυαλά χρειαζόμαστε... Για την ακρίβεια σάπια μυαλά, που να κατεβάζουν κάθε είδους κομπίνα, για να κονομήσουν οι υμέτεροι!!!

Αλλά στην Ελλάδα δεν έχουμε ανάγκη τα ξένα fund! Ξέρετε αυτά που πολλές φορές δεν γνωρίζουμε ούτε ποιος είναι ο ιδιοκτήτης τους ή ποιος κρύβεται στην πραγματικότητα πίσω από αυτά. Έχουμε και τα δικά μας μυαλά!!! Έτσι διαβάσαμε χθες στα ΜΜΕ ότι κομπίνα με εισιτήρια φέρονται ότι είχαν στήσει επίορκοι υπάλληλοι του Μετρό, και ότι η ζημιά ανά έτος για τα δημόσια ταμεία ανέρχεται στα 15 εκατομμύρια ευρώ. Συγκεκριμένα, τα εισιτήρια αποσύρονταν ως «ελαττωματικά» και στη συνέχεια οι εμπλεκόμενοι υπάλληλοι τα προωθούσαν οι ίδιοι προς πώληση... Μάλιστα στην παράλληλη έρευνα με τον Εσωτερικό Έλεγχο της εταιρείας του Μετρό που κάνουν οι επιθεωρητές Δημόσιας Διοίκησης προκύπτουν ενδείξεις ότι επιχειρήθηκε "κουκούλωμα" της υπόθεσης!!! Καλή μπάζα... Δεν μπορεί να πει κανείς...

Αλλά έχουμε και το περίφημο “Ελληνικό”... Ξέρετε για αυτό που ωρύονται κάποιοι γιατί έχει γεμίσει από πρόσφυγες και μετανάστες και έχει δημιουργηθεί μια κατάσταση διόλου κολακευτική για την χώρα μας... Βγαίνουν λοιπόν κάποιοι “αγανακτισμένοι” που λένε δεξιά και αριστερά (κυρίως) ότι δεν σας άρεσε ο Λάτσης με την επένδυση του... Πάρτε τώρα τους αλλοδαπούς και την βρώμα και όλα!!! Η κακεντρέχεια σε όλο της το μεγαλείο!

Ευτυχώς ανήκουμε σε εκείνους που υποστηρίζουν τις ιδιωτικοποιήσεις προς αμοιβαίο όφελος, δημοσίου και επενδυτών... Εδώ στην Ελλάδα η ιδιωτικοποίηση είναι συνώνυμο της σκανδαλώδους εξυπηρέτησης φίλων και τρέχα γύρευε τι άλλο! Και αισθανόμαστε δικαιωμένοι για τα όσα έχουμε γράψει μέχρι σήμερα για το σκάνδαλο αυτό. Γιατί αναδείξαμε με άρθρα μας την απόφαση του Ζ’ Κλιμακίου του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Μια απόφαση καταπέλτη την οποία βεβαίως αργότερα ακύρωσε το 6ο Τμήμα του Ελεγκτικού Συνεδρίου, με πρόεδρο την κ. Σωτηρία Ντούνη, που έκρινε πως πληρούνται όλοι οι κανόνες νομιμότητας της διαδικασίας δίνοντας έτσι το «πράσινο φως» για να προχωρήσει η επένδυση! Για να δούμε τώρα... Θα αναζητηθούν τυχόν ευθύνες από την κα Ντούνη και τους άλλους δικαστές αν η σύμβαση αποδειχθεί είναι σκάνδαλο;

Τώρα λοιπόν μαθαίνουμε ότι σύμφωνα με έκθεση επιτροπής ειδικών που συστάθηκε με εντολή του υπουργού Επικρατείας κ. Φλαμπουράρη, αναφέρει μεταξύ άλλων ότι «το ελληνικό Δημόσιο και ο πωλητής (σ.σ. ΤΑΙΠΕΔ) επιβαρύνονται με δυσανάλογο τρόπο και αναλαμβάνουν υπερβολικές δεσμεύσεις και υποχρεώσεις απέναντι στον αγοραστή, ώστε να υπάρχει σοβαρός κίνδυνος η επένδυση στο μέλλον να τους επιβαρύνει υπέρμετρα». Η σύμβαση διασφαλίζει, σε κάθε περίπτωση, τη Lamda, παρέχοντάς της πλήθος δικαιωμάτων, σε αντίθεση με το ελληνικό Δημόσιο, το οποίο αναλαμβάνει πλήθος υποχρεώσεων για καταβολή αποζημιώσεων. Παράλληλα, εντοπίζονται όροι που αντίκεινται στη νομοθεσία της Ε.Ε. περί «κρατικών ενισχύσεων»!!!

Δεν θα ξεχάσουμε τα λόγια στην απόφαση του Ζ’ Κλιμακίου του Ελεγκτικού Συνεδρίου όπου μεταξύ άλλων έγραφε “Κατά παράβαση των αρχών της διαφάνειας, της ίσης μεταχείρισης και του ανταγωνισμού, σύμφωνα με όσα έγιναν δεκτά... περιόρισαν τη συμμετοχή στη διαδικασία μόνο σε οικονομικούς φορείς που διαθέτουν νομική προσωπικότητα και σε ενώσεις ή κοινοπραξίες τους, απαγορεύοντας και παρεμποδίζοντας πλήρως τη συμμετοχή.... χωρίς μάλιστα από τα στοιχεία του φακέλου να προκύπτει η επίκληση ή η συνδρομή συγκεκριμένου λόγου δημόσιας τάξης ή δημόσιας ασφάλειας ή δημόσιας υγείας ή άλλου επιτακτικού λόγου δημοσίου συμφέροντος που να δικαιολογεί έναν τέτοιας έντασης περιορισμό...”. Τώρα, ένας κακοήθης θα σκεφθεί ότι να με ποιο τρόπο που “καθάρισαν” κάποιοι για να περιορίσουν την συμμετοχή στον διαγωνισμό για το Ελληνικό... Αλλά γίνονται αυτά στην Ελλάδα; Ποτέεεεε!!!

Κατά τα άλλα σφαγή με την αξιολόγηση και τα μέτρα που προτείνουν οι δανειστές. Η δε αντιπολίτευση σύσσωμη κατηγορεί την κυβέρνηση για τους χειρισμούς της όταν και η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ και το ΠΟΤΑΜΙ υπέγραψαν το Μνημόνιο 1,..2, ...3, ...4, ...5, συγνώμη έχουμε χάσει τον λογαριασμό σε ποιο βρισκόμαστε...!!! Αλλά τουλάχιστον έχει μέλλον ο τόπος με το παρόν πολιτικό προσωπικό... Το άφθαρτο!!!! Θα φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ να έρθει η Νέα Δημοκρατία με την ΟΝΝΕΔ μαζί!!! Σωθήκαμε!!! Πάντως ο πρόεδρος της ΝΔ κος Μητσοτάκης, έλαβε αμέσως μέτρα και προς τιμήν του. Χωρίς καμία δόση ειρωνείας αυτό. Μόνο που ξέχασε να διώξει από το κόμμα του και τις θέσεις τους και αυτούς που οδήγησαν τους νεολαίους σε αυτά τα αίσχη που έγιναν... Ή αυτοί δεν πειράζει γιατί είναι δικοί μας...

Υπάρχει κανένας καινούργιος πολιτικός αδέλφιααααα; Κανένας που να είναι και να νιώθει Έλληνας; Από τους άλλους χορτάσαμε...

Και κλείνουμε με τα λόγια του Αμερικανού Νομπελίστα John Steinbeck:«η εξουσία δεν διαφθείρει. Ο φόβος διαφθείρει. Ίσως ο φόβος απώλειας της εξουσίας». Έτσι είχαμε κλείσει και το άρθρο μας για το Ελληνικό στις 16/9/2014! Μετά από τόσο καιρό εξακολουθούν τα λόγια αυτά να είναι τόσο επίκαιρα... Για αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ αν δεν θέλει να έχει την ίδια τύχη με τις προηγούμενες κυβερνήσεις ας καθαρίσει τα σκάνδαλα, ας φορολογήσει τα 300 δις των εμβασμάτων, τις τόσες λίστες και λίστες μεγάλων φοροφυγάδων γιατί μέχρι στιγμής, βλέπουμε να “συλλαμβάνει” καστανάδες, τυροπιττάδες, την καρκινοπαθή που πωλούσε χόρτα και κάτι άλλους. Δεν θα σωθεί το δημόσιο από αυτούς.... Από τα μεγάλα ψάρια θα σωθεί! Αλλιώς θα ψάλλουμε όλο τον χρόνο οι Έλληνες και όχι μόνο την Μεγ. Παρασκευή το εγκώμιο “η ζωή εν τάφω”!!!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι νόμοι της οικονομίας είναι χαλύβδινοι και αδιαφορούν αν οι "υπήκοοι" της επικράτειάς τους έχουν αριστερές ή δεξιές αντιλήψεις ή έστω αν πιστεύουν στη μετά θάνατο ζωή. Το μόνο που μπορεί να πετύχει η πολιτική απέναντι στην οικονομία είναι να καθυστερήσει και ως εκ τούτου να επιδεινώσει τις συνέπειές της, όχι να τις αποτρέψει.

Μοιραία λοιπόν το κόστος που θα πληρώναμε ως χώρα αν είχαμε κάνει όσα πρέπει να κάνουμε το 2010 θα ήταν λιγότερα σε σχέση με το 2012 και του 2012 λιγότερα σε σχέση με το 2015. Μοιραία το τρίτο μνημόνιο του κ. Τσίπρα προσθέτει μεγαλύτερα βάρη από αυτά που θα είχαν προκύψει με την ολοκλήρωση της διαπραγμάτευσης στη βάση του e-mail Χαρδούβελη.

Αν η αξιολόγηση είχε κλείσει το περασμένο Φθινόπωρο μετά τη δεύτερη νίκη του κ. Τσίπρα το κόστος θα ήταν μικρότερο σε σχέση με το Φεβρουάριο και πάει λέγοντας...

Είναι φανερό σε όποιον καταλαβαίνει τι του γίνεται, πως κάθε μέρα που περνά το κόστος μεγαλώνει και μαζί μεγαλώνει και το αδιέξοδο και οι πιθανότητες μιας ανεξέλεγκτης κατάρρευσης.

Μην κοροϊδευόμαστε, η χώρα έχει καταρρεύσει τόσο σε ό,τι έχει να κάνει με την εθνική κυριαρχία, (η Τουρκία αποβιβάζει στην επικράτεια όσους και όπου θέλει, και τα Σκόπια κάνουν επίδειξη επιβολής της τάξης εντός των συνόρων μας...) όσο και τη δημόσια ασφάλεια (μερικές ύποπτες ΜΚΟ βάζουν, βγάζουν και μετακινούν όποιον θέλουν εντός της επικράτειας).

Για την οικονομία δεν χρειάζεται να κάνουμε ειδική και εκτενή αναφορά.
Τα αρνητικά στοιχεία και οι αρνητικές ειδήσεις τείνουν να λάβουν διαστάσεις χιονοστιβάδας.

Η χώρα καταρρέει στα χέρια του κ. Τσίπρα όπως ακριβώς αναμενόταν πριν ο ίδιος καταλάβει την εξουσία. Σε δυο τουλάχιστον ρεπορτάζ στα φύλλα του Σαββατοκύριακου που μας πέρασε (RealNews- Καθημερινή) υπήρχε η είδηση πως το ταξίδι του πρωθυπουργού την εβδομάδα που πέρασε σε Παρίσι, Στρασβούργο όπου συνάντησε τους κ. Ολάντ και Σουλτς, αφορούσε την υποβολή του διλήμματος κλείσιμο της αξιολόγησης όπως-όπως ή παραίτηση και εκλογές σε μια περίοδο που τρέχει το δημοψήφισμα στο ΗΒ για το Brexit.

Οι Ευρωπαίοι δείχνουν μέχρι στιγμής πως θέλουν την παραμονή του κ. Τσίπρα στην εξουσία αλλά με την υποστήριξη άλλων κομμάτων και όχι των ακροδεξιών ΑΝΕΛ.
Το πρόβλημα είναι πως κανένα άλλο κόμμα δεν θέλει να χρεωθεί την προϊούσα απαξίωση του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη και μεταξύ των ψηφοφόρων του. Στην κοινή γνώμη το αίτημα των πρόωρων εκλογών κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος και αν τα ρεπορτάζ του ΣΚ έχουν βάση πως το έθεσε σαν δίλημμα (εκβιασμό) και ο ίδιος ο πρωθυπουργός, τότε τούτο έχει δρομολογηθεί ήδη ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Πάρα ταύτα ένα σενάριο που κερδίζει συνεχώς έδαφος είναι να καταφέρει η κυβέρνηση να περάσει την αξιολόγηση και να παραμείνει όσο περισσότερο μπορεί στην εξουσία. Να εφαρμόσει δηλ. το σχέδιο επίτευξης των στόχων μέσω αύξησης φόρων και εισφορών που με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγήσουν την οικονομία σε κατάρρευση και σ’ ό,τι έχει μείνει ακόμα όρθιο.

Μόνο μέσα από μια χρεοκοπία στα χέρια αριστερής κυβέρνησης και μια στάση πληρωμών που θα ακουμπήσει στο τέλος τις δαπάνες του δημοσίου (μισθούς και συντάξεις) θα αρχίσει να υποχωρεί στην ελληνική κοινωνία η κυρίαρχη αριστερή ιδεολογία του δόγματος του "λεφτόδενδρου".

Χαρακτηριστικό της κυριαρχίας της παρασιτικής ιδεολογίας του "λεφτόδενδρου" (ανάπτυξη μέσω της αύξησης της ζήτησης το λένε οι οικονομολόγοι της αριστεράς) είναι το εξής εύρημα σε χθεσινή δημοσκόπηση της "Κάπα Research" για το "Βήμα της Κυριακής".

Στο ερώτημα ποιο είναι κατά την άποψή σας το καλύτερο μείγμα μέτρων για την επιστροφή στην ανάπτυξη;
Μείωση συντάξεων και κρατικών δαπανών ή αύξηση φόρων και ασφαλιστικών εισφορών;
Το 55,1% των ερωτηθέντων απαντά ούτε το ένα ούτε το άλλο...
Το 26,5% μείωση συντάξεων και κρατικών δαπανών και το 14,5% αυτό που κάνει η κυβέρνηση δηλ. αύξηση φόρων και ασφαλιστικών εισφορών...

Το ερώτημα είναι πως θα αντιδράσει αυτό το κοινό όταν αντί να κερδίσει τα περισσότερα θα χάσει και τα λίγα που του έχουν απομείνει.
Κανείς δεν θέλει να είναι στη θέση αυτών που τους εξαπάτησαν ή έστω που θα νομίζουν πως τους εξαπάτησαν...

Πολλάκις τους τελευταίους μήνες αλλά και χρόνια έχουμε σαν τίτλο πως "τα χειρότερα ακολουθούν" σε σημείο που να μοιάζει γραφικότητα και εμμονή της στήλης στα απαισιόδοξα σενάρια.
Δυστυχώς οι εξελίξεις δεν έχουν διαψεύσει αυτήν την εκτίμηση ούτε μια φορά. Η χώρα συνεχίζει να βυθίζεται και δεν υπάρχουν πουθενά ενδείξεις αντιστροφής αυτής της κατάστασης.

Κώστας Στούπας
Πηγή Capital



Του Σάκη Μουμτζή

Είναι κοινός τόπος πως η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται μπροστά σ΄ ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Ο ένας δρόμος οδηγεί στην ψήφιση των μέτρων και στην εφαρμογή τους και ο άλλος οδηγεί σε προσφυγή σε κάλπη (εκλογές ή δημοψήφισμα).

Η πρώτη επιλογή ενδεχομένως να συνοδευτεί και από έναν ανασχηματισμό, ώστε το κυβερνητικό σχήμα να φανεί πως μπορεί να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις της εφαρμογής των μέτρων. Βέβαια σε αυτήν την περίπτωση οι απομακρυνθέντες υπουργοί πιθανόν να αποσταθεροποιήσουν τη συγκυβέρνηση, κάτι που θα συμβεί μετά βεβαιότητος, αν τα μέτρα θα είναι δυσβάστακτα και πέραν των προβλεπομένων.

Η νέα κυβέρνηση θα προσπαθήσει με την εφαρμογή τους να οδηγήσει τη χώρα στην ανάπτυξη, ώστε σύντομα να φανούν τα αποτελέσματα της στην καθημερινότητα του πολίτη, που με τη σειρά του θα την ανταμείψει, παρέχοντας σε αυτήν αυξημένη πολιτική στήριξη.

Αυτό το καλό σενάριο πάσχει, γιατί η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει συγκροτημένο μοντέλο ανάπτυξης, καθώς δεν την ενδιαφέρει η οικονομία. Δεν την ενδιαφέρουν οι οικονομικοί δείκτες, γιατί αυτοί εκφράζουν μεγέθη που οι μαρξιστές περιφρονούν, δεν αναγνωρίζουν την αξία τους και ως εκ τούτου τους είναι αδιάφορη η βελτίωση τους. Ανέκαθεν για τους μαρξιστές τα πάντα ήταν πολιτική. Όλα ρυθμίζονται με πολιτικές αποφάσεις που επιβάλλονται από τα πάνω στην κοινωνία.

Τώρα που οι συγκυρίες τους έφεραν στη διακυβέρνηση του τόπου και πρέπει, εκ των πραγμάτων, να διαχειρισθούν συγκεκριμένα μεγέθη, να ασχοληθούν με αριθμούς και λογαριασμούς, καλούνται να παίξουν όχι μόνον σε ξένο γήπεδο, αλλά κυρίως να παίξουν παιχνίδι που αγνοούν πώς παίζεται.

Έχουν αντιληφθεί –οι περισσότεροι– πως το κρατικό μοντέλο της Σοβιετίας δεν μπορεί να εφαρμοσθεί στην Ελλάδα, αλλά συγχρόνως απεχθάνονται την οικονομική και κοινωνική οργάνωση των λοιπών ευρωπαϊκών χωρών. Η αλλεργία που τους προκαλούν οι ιδιωτικοποιήσεις χαρακτηρίζει την αντίληψη που έχουν για την ανάπτυξη. Θα ήθελαν το κράτος - γίγας, αλλά δεν έχουν τα χρήματα για να το στηρίξουν. Τα δε επαχθή μέτρα που θα κληθεί να πληρώσει ο ελληνικός λαός, αν δεν συνοδευτούν από ταχύρρυθμη ανάπτυξη, θα οδηγήσουν σε πολιτικό αφανισμό μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα τη συγκυβέρνηση. Η πρώτη δημοσκόπηση που θα το αποτυπώσει θα σημάνει και το τέλος της.

Και επειδή αυτό το γνωρίζουν οι κυβερνώντες, έχουν τον κρυφό σχεδιασμό που –κατά την γνώμη μου– θα προσπαθήσουν να υλοποιήσουν. Με προσφυγή στην αμεσοδημοκρατική λύση του δημοψηφίσματος –οι εκλογές θα τους οδηγήσουν εκτός εξουσίας– θα προσπαθήσει η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ να αναστήσει την αντιμνημονιακή συνείδηση του 61,3% και να δημιουργήσει κλίμα ανάλογο του περσινού καλοκαιριού. Τα ρίσκα βέβαια είναι πολλά, καθώς η τύχη που επιφύλαξε ο ΣΥΡΙΖΑ στο «ΟΧΙ» θα καταστήσει ιδιαίτερα επιφυλακτικούς, αν όχι εχθρικούς, όλους αυτούς που του εμπιστεύθηκαν την ψήφο τους. Επιπλέον η απόπειρα άσκησης πίεσης στους Ευρωπαίους εταίρους μας –με τον συνδυασμό του βρετανικού δημοψηφίσματος με τον ελληνικό– θα διαρρήξει ό,τι έχει απομείνει από τις σχέσεις των δύο πλευρών. Και παραμένει ανοικτό το ερώτημα τι θα γίνει με τη χρηματοδότηση της οικονομίας, καθώς οι υποχρεώσεις του Ιουλίου είναι βαριές.

Με το δημοψήφισμα ο ΣΥΡΙΖΑ πιστεύει πως συντηρεί το αγωνιστικό του προφίλ και δεν αποκόπτεται από τον βασικό πυρήνα των υποστηρικτών του. Βέβαια η κατάρρευση της οικονομίας, λόγω της μη χρηματοδότησης της, θα παρασύρει τελικά και το κυβερνών κόμμα. Αυτό το σενάριο οδηγεί δε κατάσταση πολιτικής εκτροπής, κάτι που βρίσκεται μέσα στη συγκρουσιακή λογική του.

Όποια επιλογή και να κάνει, η καταστροφή του θα είναι ολοκληρωτική. Ο χρόνος τελείωσε!

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου