Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

21 Μαρ 2016

Το 1821 ως πηγή προβληματισμού και μελαγχολίας

Του Νεκτάριου Δαπέργολα
Διδάκτορος Ιστορίας του Α.Π.Θ.

Σε λίγες μέρες θα αφήσουμε πίσω μας άλλη μια 25η Μαρτίου. Θα την «τιμήσουμε» και πάλι με τον ίδιο πάντοτε ανούσιο τρόπο: τις ίδιες παρελάσεις, τα ίδια αφιερώματα, τις ίδιες ανιαρές επετειακές αναφορές. Και για μια ακόμη φορά νομίζω πως θα χάσουμε την ευκαιρία να αντικρίσουμε αυτή τη μέρα στις πραγματικές της διαστάσεις, για να μάθουμε να την αντιμετωπίζουμε τελικά με έναν τρόπο εντελώς διαφορετικό. Με έναν τρόπο που πολύ απλά καλεί σε προβληματισμό, σε βαθιά περίσκεψη ή ακόμη και σε μελαγχολία. Έχω άλλωστε την αίσθηση ότι 195 χρόνια μετά τη Μεγάλη μας Επανάσταση - και 186 από την επίσημη ίδρυση του θλιβερού προτεκτοράτου της Μελούνας - ο μόνος τρόπος για να τιμήσουμε ειλικρινά τους ηρωικούς αγωνιστές του ’21 περνάει πια αναγκαστικά μέσα από τον δρόμο της απόλυτης κατάθλιψης.

Αναπόδραστος πράγματι αυτός ο δρόμος, όταν ζεις στη χώρα της απάτης, της εκσυγχρονιστικής υστερίας, της πολιτιστικής ασυναρτησίας, της πολιτικής διαφθοράς, της εκκλησιαστικής εκκοσμίκευσης, της βαθιάς κρίσης όλων ανεξαιρέτως των θεσμών. Στη χώρα που τη λυμαίνονται μεγαλοεργολάβοι και μεγαλοκαναλάρχες, αχρείοι πολιτικοί, πλανεμένοι ιεράρχες, αγύρτες δημοσιογράφοι και γραικύλοι ψευτοκουλτουριάρηδες. Στη χώρα όπου ζει πλέον ένας λαός τυφλός και αμνησιακός, που καθημερινά βουλιάζει ολοένα και περισσότερο στην παρακμή και την ανοησία. Ένας λαός που κάποτε ήταν ανυπότακτος, που σφυρηλατήθηκε επί αιώνες μέσα από την αντίσταση, που πολέμησε τους Φράγκους κατακτητές, που έχυσε το αίμα του σε περισσότερες από 150 επαναστάσεις ενάντια στους Τούρκους. Και έτσι, αφού τα έπραξε όλα αυτά, πήγε μετά και υποτάχτηκε από μόνος του στα σκουπίδια.

Όπως βεβαίως ήδη αντιληφθήκατε, αυτό εδώ δεν είναι ένα επετειακό κείμενο για μια νικηφόρα επανάσταση. Είναι απλά το ρέκβιεμ για μια αποτυχία. Και ασφαλώς την αποτυχία όχι των συγκλονιστικών ανθρώπων που κουβάλησαν στις πλάτες τους τον μεγαλειώδη Αγώνα, αλλά εκείνων που διαχειρίστηκαν την απόληξή του: των επιγόνων της επόμενης και της μεθεπόμενης μέρας. Μ’ άλλα λόγια, για την τραγική φενάκη εκείνου του μικροελλαδικού κρατιδίου του 1830, που χτίστηκε εξαρχής πάνω στην απόλυτη προδοσία του οράματος όσων πραγματικά αγωνίστηκαν, ποθώντας εθνική ανεξαρτησία, θρησκευτική και πνευματική ελευθερία, δημοκρατία και ισότητα. Για το τμήμα εκείνο του Ελληνισμού που γλίτωσε πράγματι από τον τουρκικό ζυγό, γρήγορα όμως πέρασε κάτω από άλλους ζυγούς, όχι τόσο ορατούς, αλλά πάντως εξίσου επικίνδυνους - και τελικά πολύ πιο αποτελεσματικούς. Που χτίστηκε πάνω στο νεκρό κορμί του δολοφονημένου τελευταίου Έλληνα ηγέτη, που έγινε έρμαιο στα χέρια ξένων δυνάμεων, που κατάντησε θύμα της οικονομικής του καχεξίας, χώρος αέναης ανακύκλησης αδικιών και ανισοτήτων και πεδίο εισβολής και επιβολής ξένων πολιτισμικών προτύπων, που οδήγησαν στην πνευματική του διάβρωση και εν τέλει εκποίηση. Που έγινε έρμαιο μιας ατέλειωτης σειράς ανελλήνιστων πολιτικών, φραγκεμένων κληρικών και πλεγματικών ψευτοδιανοούμενων, η οποία ζηλούσα δόξαν πεμπτοφαλαγγίτικου σκουπιδαριού, ανέλαβε να φέρει εις πέρας το παμμέγιστον έργον, ολοκληρώνοντας τη μετακένωση του Ευρωπαϊκού Διασκοτισμού, πλήττοντας το ζωντανό και σφύζον σώμα της Ρωμηοσύνης με τη βλακώδη νεκρόφιλη λατρεία μιας (ιδεαλιστικά άλλωστε μεταλλαγμένης) αθηνοκεντρικής αρχαιότητας και καθιστώντας σύντομα δυνατή την κατάντια του δύσμοιρου κρατιδίου σε ένα μόρφωμα μίζερο, απρόσωπο, πολιτισμικά ασυνάρτητο και χαοτικό. Κι αν κάποιες σπίθες ζωντανές παρέμειναν ακόμη μέσα σ’ αυτό, τροφοδοτούμενες από το μεγαλύτερο και αείποτε ζων κομμάτι του Ελληνισμού, που επιβίωνε πανσθενές - παρά τα δεινά - πέρα από τα επίσημα σύνορα, έσβησαν αργότερα κι αυτές μαζί με τη συθέμελη κατάρρευση του παντός, μέσα στη σκόνη και τους καπνούς της Μικρασίας. Το 1922, ακροτελεύτια στην πραγματικότητα χρονιά όχι μόνο της Ελληνικής Επανάστασης αλλά και του Βυζαντίου, χρονιά που οριστικά «η Ρωμανία επάρθεν», είναι ίσως το πιο καθοριστικό χρονικό ορόσημο στη συνολική Ιστορία του Ελληνισμού. Η συνθλιπτική ταφόπλακα, το βίαιο τέλος μιας περιπέτειας 3000 (τουλάχιστον) χρόνων. Και συνάμα η οριστική και μόνιμη επιστροφή στη μίζερη, ευνουχισμένη και μικρονοϊκή λογική του τραγελαφικού ψευδοκράτους της Μελούνας.

Από κει και πέρα, ο κατήφορος προς τον πάτο δεν είχε πια τελειωμό. Μία χώρα πλέον ανάπηρη, μια ιστορία ακρωτηριασμένη κι ένας λαός σε βαθιά σύγχυση που μετά και την τελευταία αναλαμπή του - το μεγάλο κύκνειο άσμα του στ’ Αλβανικά Βουνά και την Αντίσταση - παραδόθηκε πια εντελώς. Ένας λαός που (κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν άλλωστε μιας άρχουσας - και αυτοφερόμενης ως μεγαλοαστικής τάξης - γουνένδυτης bon viveur κουρελαρίας) αφιερώθηκε πια ολοκληρωτικά στο νεόδμητο greek dream του κομποδέματος και στην πλέον παραληρηματική πολιτιστική ασυναρτησία, κατορθώνοντας επί μισό αιώνα να καταβροχθίζει με τη βουλιμία απύθμενου οχετού και να χωνεύει με συνοπτικές διαδικασίες ένα απερίγραπτο τουρλού, μέσα στο οποίο στοιβάζονταν η καραγκούνα και ο τσάμικος με τον Τζίμη Μακούλη, ο Μάρκος και ο Τσιτσάνης με το ταγκό και το φοξ τροτ, η εκκλησιαστική σύναξη με την προτεστάντικη ηθικολογία, ο πλάγιος του δευτέρου με το τσιφτετέλι, ο Θεόφιλος και ο Ελύτης με τη Μέριλυν, ο Γρηγόριος Νύσσης με τις παραεκκλησιαστικές οργανώσεις, ο Καζαντζίδης με τη Μαντόνα και τη Λέιντυ Γκάγκα, ο Γκύζης με τον Γουόρχολ, ο Μάνος και ο Μίκης με τον Τόνη Βαβάτσικο, ο Μεταλληνός με τον Βαρθολομαίο και τον Ζηζιούλα, ο Βούλγαρης με την Πάνια και τη Σκορδά, ο Κόντογλου με τον Πρετεντέρη και τον Πέτρο Κωστόπουλο, ο Σπανουδάκης με τον Καρβέλα, την Πάολα και τον Παντελίδη. Όσο για την τελική απόληξη της συνολικής αυτής εκπάγλου πολιτιστικής συνθέσεως (στην πιο ευτελισμένη της βεβαίως πλέον και πεπτωκυία μορφή), αυτήν τη ζείτε και τη βλέπετε πια καθημερινά στις κατ’ ευφημισμόν αποκαλούμενες πόλεις σας, στις όζουσες γυάλινες οθόνες σας, στις χάσκουσες αναγκαστικές συναναστροφές των εργασιακών σας πρωινών, στη φρικώδη μεταμεσονύκτια ηχορύπανση των - χαμένων στην πολύβουη μοναξιά τους - σαββατόβραδων.

Και για ποια τελικά απ’ όλα αυτά θα είχαμε άραγε ποτέ το δικαίωμα να κατηγορήσουμε οποιονδήποτε άλλον, εκτός από τους ίδιους τους θλιβερούς εαυτούς μας; Για ποια δηλαδή απ’ όλα αυτά δεν ήμασταν υπεύθυνοι οι ίδιοι; Τα πιο πολλά εμείς τα προκαλέσαμε. Αλλά και για τα άλλα, πάλι εμείς φταίμε, που δίχως αντίδραση τ’ αφήσαμε να συμβούν. Κανένα απολύτως άλλοθι δεν μπορεί να σταθεί για τον πάλαι ποτέ λαό της αντιστάσεως, που απλώς κάποια στιγμή επέλεξε, ως πλεγματικός νεόπλουτος, να πετάξει αβασάνιστα στη χωματερή όλη την Ουσία του, όλα τα σημαίνοντα και σημαινόμενα του καθ’ ημάς Τρόπου, που τον γέννησαν και τον κράτησαν ζωντανό επί χιλιετίες. Κανένα άλλοθι για τον λαό που θέλησε να γίνει «πολιτισμένος», πιθηκίζοντας ξένα πρότυπα και τρόπους αλλότριους, για να μάθει απλά να συλλαβίζει «σπασμένες λέξεις από ξένες γλώσσες». Και έτσι πια εδώ, στο Σήμερα, έχοντας απολέσει πλέον την ταυτότητά μας, απομείναμε να κάνουμε εις το διηνεκές κύκλους γύρω από το Πουθενά. Πνιγμένοι επί χρόνια στην ξεφτίλα της δανεικής ευμάρειας - και τώρα πλέον στο άγχος της διογκούμενης οικονομικής κρίσης (από την οποία ποθούμε να εξέλθουμε απλά και μόνο για να επιστρέψουμε στη δανεική ευμάρεια). Βουλιάζοντας στα βοθρολύματα των σαβουροκάναλων. Ερωτοτροπώντας καθημερινά με τη ρηχότητα, τη χυδαιότητα, το κιτς και τη βλακεία. Καταναλισκόμενοι σε «ανθρώπινες σχέσεις» δομημένες με κριτήρια της πλάκας. Προσκυνώντας στοιβαδόν ειδωλόθυτα και σκύβαλα τραγικά. Ανάγοντας σε πρωταρχικές μας αξίες το πορτοφόλι μας κι όποιο άλλο σκουπίδι σφηνώνεται κατά καιρούς στο άρρωστο μυαλό μας. Αδρανείς ρέκτες της θυμηδίας, μανικοί εραστές του Τίποτα, νευρωτικά υποχείρια του απόλυτου εθισμού στον συστηματικό πνευματικό μας αυτοευνουχισμό. Έρημα σαρκία, περιφερόμενα δίχως νόημα και δίχως σκοπό. Άδεια, θλιβερά σαρκία. Ψευτοέλληνες…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Alastair Crooke
Πρώην πράκτορα της ΜΙ-6
Συγγραφέας του «Resistance: The Essence of Islamic Revolution»
Huffington Post


Ο Ρώσος πρόεδρος Βλάντιμιρ Πούτιν εξέπληξε αιφνιδίασε σχεδόν τους πάντες με την ανακοίνωσή του περί αποχώρησης από τη Συρία. Δεν είναι να απορεί κανείς για αυτό: Οι συριακές δυνάμεις είχαν momentum, είχαν επιτυχίες, κερδίζοντας έδαφος κάποιες φορές ακόμα και χωρίς μάχη.
Ο Πατ Λανγκ, πρώην αξιωματικός των στρατιωτικών υπηρεσιών πληροφοριών, έχει επισημάνει ότι το αποκαλούμενο Ισλαμικό Κράτος φαίνεται να «καταρρέει σε Συρία και Ιράκ. Λιμοκτονούν καθώς τα λεφτά τελειώνουν, τα οποία χάνονται λόγω του R+6 και της αεροπορικής δράσης των ΗΠΑ εναντίον του λαθρεμπορίου πετρελαίου μέσω Τουρκίας. Την ίδια στιγμή, εξοπλισμός και άνδρες έχουν σταματήσει να καταφθάνουν από τον αμφίδρομο διάδρομο μεταφορών από την Τουρκία».

Σε αυτό το σημείο, με τον άνεμο να είναι ούριος, ο πρόεδρος Πούτιν διατάσσει αποχώρηση/ μείωση των δυνάμεων. Δεν είναι ότι όλα έχουν διευθετηθεί στρατιωτικά. Το Χαλέπι παραμένει μετέωρο: εν μέρει περικυκλωμένο από δυνάμεις τζιχαντιστών, που οι ίδιοι έχουν περικυκλωθεί από τις δυνάμεις του συνασπισμού του οποίου ηγείται η συριακή κυβέρνηση και έχουν χάσει τις γραμμές ανεφοδιασμού τους. Το εύφορο τμήμα της Συρίας στα δυτικά της γραμμής που συνδέει το Χαλέπι με τη Νταράα δεν έχει ασφαλιστεί/ εκκαθαριστεί ακόμα. Η ανατολική Συρία, κυρίως έρημος, που έχει μικρότερη στρατιωτική σημασία, παραμένει σε μεγάλο βαθμό στα χέρια του ISIS. Και η Τουρκία συνεχίζει να αμφισβητεί την εθνική κυριαρχία της Συρίας, με πυρά πυροβολικού στα σύνορα.

Γιατί η Ρωσία άρχισε τώρα την απόσυρση, που μένουν ακόμα τόσα να γίνουν;
Και τι μπορεί να σημαίνει αυτό για το πολιτικό μέλλον της Συρίας;

Πρώτον, είναι και δεν είναι απόσυρση- ανάλογα με το πώς το βλέπει κανείς. Τα αεροσκάφη τα οποία αποφασίστηκε να παραμείνουν στη Συρία (και δεν περιλαμβάνονται στην απόσυρση) εξακολουθούν να υποστηρίζουν ενεργά τις δυνάμεις του συνασπισμού στο έδαφος, χτυπώντας αντάρτες που δεν περιλαμβάνονται στην κατάπαυση του πυρός (ειδικά το Μέτωπο Αλ Νόσρα και το ISIS). Όπως είπε Ρώσος στρατιωτικός δημοσιογράφος στο Radio Free Europe, «ο στόλος παραμένει, αντιαεροπορικά συστήματα παραμένουν, άρματα μάχης παραμένουν, όλοι οι πεζοναύτες παραμένουν, τα ελικόπτερα παραμένουν, κάποια από τα αεροσκάφη παραμένουν. Μόνο μερικά από τα αεροσκάφη και το προσωπικό συντήρησής τους αποσύρονται. Και μπορούν να επιστρέψουν, προφανώς, μέσα σε διάστημα τριών- τεσσάρων ωρών».

Στην πραγματικότητα, η απόσυρση φαίνεται να έχει συμπέσει με προσχεδιασμένη εναλλαγή/ rotation αεροσκαφών και υλικού- απαραίτητων για συντήρηση μετά από μια εντατική περίοδο εξορμήσεων. Οπότε, αν θέλετε, μπορείτε να χαρακτηρίσετε την απόσυρση του Πούτιν μια εναλλαγή/ rotation δυνάμεων αν προτιμάτε, μια αλλαγή στο tempo που χρησιμοποιείται εσκεμμένα για τη μετάσταση πολιτικών και για τον εκτροχιασμό τους ώστε να βρεθούν σε νέες πορείες. Φαίνεται πως ο Ρώσος πρόεδρος ίσως να το κατάφερε αυτό: Ο υπουργός Εξωτερικών Τζον Κέρι αναμένεται στη Μόσχα για να συναντήσει σύντομα τον Πούτιν.

Στην πραγματικότητα, μπορεί να αποδειχτεί ότι σκοπός του Πούτιν δεν ήταν ποτέ η εκκίνηση των διαπραγματεύσεων μεταξύ των διαφορετικών συριακών παρατάξεων, αλλά αντίθετα να στριμώξει την Ουάσινγκτον- να αναγκάσει την κυβέρνηση Ομπάμα να συνεργαστεί αληθινά με τη Ρωσία, αντί να την έχει να στέκεται στο περιθώριο. Δεδομένου αυτού, το να δράσει ως καταλύτης σε μια πολιτική διαδικασία στη Συρία με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο είναι σίγουρα ένας δευτερεύων στόχος. Ο Πούτιν από την αρχή είχε πει ότι η ρωσική επέμβαση είχε περιορισμένους στόχους, ότι ήταν σχεδιασμένη να «δημιουργήσει συνθήκες πολιτικού συμβιβασμού».

Η απόσυρση - ή το rotation - του Πούτιν σίγουρα επηρέασε το πολιτικό πλαίσιο με διάφορους τρόπους. Ασκεί πίεση τόσο στη Δαμασκό, όσο και στις οργανώσεις της αντιπολίτευσης που συμμετέχουν στις συνομιλίες στη Γενεύη- καθώς τα ρωσικά αεροσκάφη μπορούν, για κάποιον λόγο, να αναγκαστούν να επιστρέψουν. Πάνω από όλα, ρίχνει το «μπαλάκι» στις ΗΠΑ, ώστε να σταματήσουν τους συμμάχους τους (Τουρκία, Σαουδική Αραβία και Κατάρ) που εξοπλίζουν και χρηματοδοτούν τους «αντιπροσώπους» τους στον πόλεμο αυτόν. Αλλά μπορούν οι ΗΠΑ να επιβάλουν κάτι τέτοιο στους συμμάχους τους; Η Τουρκία είναι ιδιαίτερα προβληματική, καθώς ο πρόεδρος Ερντογάν πιθανότατα έχει ανάγκη τον πόλεμο στη Συρία για να παραμείνει στην εξουσία.

Εν ολίγοις, ένα χειροπιαστό αποτέλεσμα της απόσυρσης ίσως να είναι ότι οι πολιτικές διαπραγματεύσεις πηγαίνουν αναγκαστικά πιο ψηλά, από τους συμμετέχοντες στη Γενεύη στους εξωτερικούς «παίκτες» που τους υποστηρίζουν και τους χρηματοδοτούν.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Πούτιν χρησιμοποίησε μια αποχώρηση στρατιωτικών δυνάμεων για να ενεργοποιήσει ένα πολιτικό σκηνικό που δείχνει να βρίσκεται σε αδιέξοδο. Θυμηθείτε ότι πριν τις συμφωνίες του Μινσκ για την Ουκρανία, η Ρωσία είχε προσωρινά παύσει τη στρατιωτική στήριξη στις πολιτοφυλακές του Ντονμπάς, προκειμένου να τις κάνει να «συγκεντρωθούν/ αναλογιστούν» και ίσως να μην παρασυρθούν από τις στρατιωτικές τους φιλοδοξίες.

Ο κοινός παρονομαστής που χαρακτηρίζει τόσο τη σύγκρουση στην Ουκρανία όσο και στη Συρία είναι ο κυρίαρχος προβληματισμός της ρωσικής ηγεσίας για την αποφυγή της αναμέτρησης μεταξύ της Ρωσίας και του ΝΑΤΟ ή της Δύσης. Μία από τις βασικές προτεραιότητες του Πούτιν όσον αφορά στον πόλεμό του κατά της τρομοκρατίας ήταν ακριβώς να επιτύχει κάποια συνεργασία μεταξύ ίσων με τις ΗΠΑ, ως «προοίμιο» για την επανεκκίνηση των σχέσεων μεταξύ των δύο δυνάμεων.

Η απόσυρση από τη Συρία θέτει τη Ρωσία σε καλή θέση πολιτικά ως σημαντικό παράγοντα στην αναζήτηση μιας πολιτικής λύσης. Μπορεί να «μαλακώσει» την ευρωπαϊκή θέληση για τη διατήρηση των κυρώσεων σε βάρος της Ρωσίας. Και μπορεί επίσης να βοηθήσει στο να βρεθεί η Ρωσία σε καλύτερη θέση απέναντι σε οποιονδήποτε διαδεχθεί τον Ομπάμα στον Λευκό Οίκο: Μια Αμερική που θεωρεί ότι έχει ταπεινωθεί στη Συρία από τη Ρωσία και τους συμμάχους της σε στρατιωτικό επίπεδο είναι λιγότερο πιθανό να συμμετάσχει σε οποιαδήποτε επανεκκίνηση, και πιθανότερο θα είναι να κάνει το αντίθετο.

Πέραν της ερώτησης για το πώς θα αντιδράσουν οι ΗΠΑ, ένα ερώτημα παραμένει αναπάντητο: Τι περιμένει ο Πούτιν από τον Άσαντ; Στην Ουκρανία, η Ρωσία ήθελε μια χαλαρή ομοσπονδία. Αλλά αυτό δεν φαίνεται να ενδείκνυται για τη Συρία. Οι αποκαλούμενες μειονότητες ποτέ δεν ήταν θύματα στη Συρία- απεναντίας. Οι Κούρδοι ποτέ δεν αντιμετωπίζονταν όπως στην Τουρκία. Ούτε οι Σουνίτες ήταν εξοστρακισμένοι. Αποτελούν την πλειονότητα στον συριακό στρατό σήμερα και πάντα είχαν σημαντική παρουσία στον επιχειρηματικό κόσμο. Επιπλέον, η Συρία δεν είχε προβλήματα με δόγματα- μέχρι πρόσφατα, όταν η εισαγωγή διαφόρων μορφών Ουαχαμπισμού έφερε σχίσματα στην πολιτική. Η Συρία έχει ταυτότητα. Είναι ένα περήφανο και αρχαίο έθνος.

Θα ήθελε η Ρωσία να δει μια αποδυναμωμένη, χαλαρή κεντρική κυβέρνηση; Πιθανότατα όχι. Ο πόλεμος κατά του ριζοσπαστικού τζιχαντισμού είναι μάλλον απίθανο να κερδηθεί μέσω κάποιας συμφωνίας στη Γενεύη, θα συνεχιστεί. Και το Ιράν, ο σύμμαχος της Ρωσίας, σίγουρα θα ήθελε να δει μια ισχυρή Συρία να αναδεικνύεται στο τέλος. Ίσως οι ΗΠΑ να βλέπουν επίσης κάποιο όφελος σε μια ισχυρή Συρία εν μέσω μιας περιόδου κατά την οποία οι κρατικές δομές στη Μέση Ανατολή φθείρονται και υποχωρούν μπροστά στην ευρεία ανθρώπινη ανασφάλεια. Αλλά πώς μπορεί να επιτευχθεί κάτι τέτοιο;

Η Ρωσία έχει πει επανειλημμένα ότι πρέπει να είναι οι ίδιοι οι Σύριοι αυτοί που θα αποφασίσουν για τους εαυτούς τους και την κυβέρνηση που θέλουν. Αυτή είναι και η ιρανική πολιτική. Αλλά ο Πούτιν δεν μπορεί να υπολογίζει στην υποστηριζόμενη από τους Σαουδάραβες αντιπολίτευση για να φτάσει σε συμφωνία με τον Άσαντ στη Γενεύη - αν και θα μπορούσε να ελπίζει ότι κάτι τέτοιο θα συμβεί. Το πιθανότερο είναι ότι έχει ένα «Plan B».

Μία πλευρά της πρόσφατης παύσης των εχθροπραξιών που έχει διαφύγει της προσοχής είναι το πώς οι τοπικές εκεχειρίες κατά τη συγκεκριμένη περίοδο ησυχίας έχουν επιτευχθεί χάρη σε Ρώσους αξιωματικούς- συνήθως αρκετά υψηλόβαθμους. Οι προσπάθειές τους σημείωσαν μεγάλες επιτυχίες. Πάνω από 40 τέτοιες εκεχειρίες επετεύχθησαν. Ίσως, εάν αποτύχουν οι διαπραγματεύσεις στη Γενεύη, να δούμε να τις αντικαθιστά μια διαδικασία από κάτω προς τα πάνω.

Στη βάση αυτών των συμφωνιών, σε κάποιες εκ των οποίων η διαπραγμάτευση έγινε από τα Ηνωμένα Έθνη και σε κάποιες άλλες από τη συριακή κυβέρνηση, θα γίνουν κάποια στιγμή οι τοπικές εκλογές. Μετά οι περιφερειακές. Μετά οι κοινοβουλευτικές. Το Σύνταγμα θα αναθεωρηθεί. Και εν τέλει, οι προεδρικές εκλογές θα γίνουν υπό διεθνή επιτήρηση. Εν ολίγοις, οι Σύριοι- στο εσωτερικό και στο εξωτερικό- θα αποφασίσουν στο τέλος για τη διακυβέρνησή τους.

Αλλά για να είναι βιώσιμο αυτό το αποτέλεσμα, είναι απαραίτητη η εμπιστοσύνη ανάμεσα στη Ρωσία και την Αμερική. Πρέπει να αναπτυχθεί. Αυτές είναι οι μόνες πραγματικές πολιτικές επιλογές τώρα που η αλλαγή καθεστώτος έχει βγει από την ατζέντα: Μία διεθνής συμφωνία στη Γενεύη ή μια διαδικασία από κάτω προς τα πάνω, από τους ίδιους τους Σύριους (σε συνδυασμό με συνεχή πόλεμο κατά των τζιχαντιστών). Η αιφνιδιαστική ανακοίνωση του Πούτιν περί απόσυρσης φαίνεται να έχει στόχο ακριβώς το να φανεί ακριβώς εάν υπάρχει εμπιστοσύνη για να βρεθεί ο δρόμος προς τη λύση.

Πολλά εξαρτώνται από το αποτέλεσμα. Δεν έχει να κάνει μόνο με τη Συρία. Θα επηρεάσει και το πώς θα διαμορφωθεί η παγκόσμια τάξη, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο.

Πηγή HufPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Καραβαζάκης

Η Ευρωπαϊκή Ένωση συνήψε συμφωνία με την Τουρκία για την παράνομη μετανάστευση προς την Ελλάδα, έχοντας κλείσει τα σύνορά της, προς αυτούς τους παράνομους μετανάστες (όπως η συμφωνία αυτή, τους χαρακτηρίζει). Όμως η ελληνική συγκυβέρνηση έχει «ανοιχτά σύνορα» και «δεν έχει σύνορα στην θάλασσα» κατά τις δηλωμένες πεποιθήσεις της, η δε αρμάδα του ΝΑΤΟ ουδέν προσέφερε στην ανάσχεση της παράνομης μετανάστευσης στο Αιγαίο, εξαιτίας των τουρκικών δυστροπιών. Συνεπώς, τι εμποδίζει την Τουρκία και το εμπόριο διακίνησης παράνομων μεταναστών από τα μικρασιατικά παράλια να συνεχίσουν την εξαπόλυση πλημμυρίδας παράνομων μεταναστών;

Η χρεοκοπημένη Ελλάδα, με δύο εκατομμύρια άνεργους, 50% ανεργία της νεολαίας, ακαταμέτρητους άστεγους πολίτες της και μυστικού αριθμού αυτόχειρες πολίτες της, βρίσκεται αντιμέτωπη, στα νησιά της και στην επικράτειά της ολόκληρη, με το υπερόπλο του τουρκικού επεκτατισμού, αυτό του ανθρωπιστικού οίκτου για τους παράνομους μετανάστες. Παρότι μερικές χιλιάδες ανέργων νέων μέσω ΜΚΟ και κυβερνητικών προσλήψεων θα απασχοληθούν βραχυπρόθεσμα, δε μπορεί αυτό να είναι το ικανοποιητικό αντάλλαγμα για την είσοδο και αγνώστου διαρκείας εγκατάσταση αναρίθμητων και αταυτοποίητων, αλλόγλωσσων και αλλοεθνών και αλλόθρησκων, παράνομων μεταναστών, με μη διαχειρίσιμη την συνεπαγόμενη κατάσταση, κατά γενική -και κυβερνητική- ομολογία.

Εφόσον η Τουρκία συνεχίσει στην προτροπή του Τ. Οζάλ για την «επανακατάληψη» της Ελλάδας μέσω της δημογραφικής υπεροχής της, τίποτε την εμποδίζει να εξαποστέλλει μυριάδες παράνομους μετανάστες, που αιτούμενοι τον χαρακτηρισμό του πρόσφυγα, να προκαλέσουν συμφόρηση στις εντεταλμένες γραφειοκρατικές υπηρεσίες και, να αποικίσουν τα νησιά του Αιγαίου, έχοντας ήδη καταστρέψει τον εκεί Τουρισμό. Γιατί να μη συνεχίσει σε αυτή την στρατηγική που αναίμακτα και ανέξοδα -το αντίθετο, προσοδοφόρα- της επιτρέπει αντιστάθμιση και αντιπερισπασμούς στα μέτωπα που έχει ανοικτά με το Κουρδιστάν και την Ρωσία (και τις ΗΠΑ);

Φυσικά, οι πολίτες και ο λαός της Ελλάδας θα αντιδράσουν, οπότε το απολύτως βέβαιο είναι πως επίκεινται ασύμμετρες ταραχές, με την γενική αναστάτωση να καταπονεί περαιτέρω το κοινωνικό σώμα και την κρατική μηχανή, συμπαρασύροντας και τον ελληνικό στρατό, που έχει ήδη εμπλακεί σε αυτή την κρίση της παράνομης μετανάστευσης. Έτσι, σε ένα πλαίσιο ιστορικά πρωτόγνωρης γεωπολιτικής αστάθειας, ακατάσχετης φτώχειας, πολιτειακής παρακμής και κομματικής αποσύνθεσης, αναπτύσσεται το περιβάλλον που διευκολύνει τις κάθε είδους επιβουλές κατά της πατρίδας μας.

Η συγκυβέρνησή μας, όσο και αν έχει μεθύσει από την εξουσιολαγνεία, ίσως ακόμη δεν έχει απωλέσει το ένστικτο της ανθρώπινης αυτοσυντήρησης. Οπότε υπό το βάρος των όσων συντομότατα απειληθούν σε βάρος της εθνικής κυριαρχίας μας, ακόμη και υπό το βάρος πολεμικής σύρραξης σε κάποιο από τα ολόγυρα ανοικτά συνοριακά μέτωπα, πρόκειται να λιποτακτήσει.

Συνεπώς, για όσο ακόμη προλαβαίνουμε, εμπνεόμενοι και από την τεράστια πολιτική επιτυχία της Ουγγαρίας που επιβλήθηκε τελικά στην Ε.Ε., πρέπει η Ελλάδα να απαιτήσει και να επιβάλει ο έλεγχος χαρακτηρισμού των υποψήφιων μεταναστών, να γίνεται στα μικρασιατικά παράλια. Με την συνδρομή της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ. Είναι ζήτημα ανθρωπιστικής διάσωσης των παράνομων μεταναστών και είναι ζήτημα διάσωσης της πατρίδας μας. Το μέγιστο πλεονέκτημα της χώρας μας είναι πως διαθέτει, διαπιστωμένα, τεράστια ενεργειακά κοιτάσματα στις θάλασσές της (Α.Ο.Ζ.) και σπάνιο ορυκτό πλούτο. Μαζί με την Κύπρο. Για την Ε.Ε. και την Γερμανία, όπως και για τις ΗΠΑ αλλά και για την Ρωσία, υπάρχει συμφέρον τους αυτά να περιέλθουν στην τουρκική επιρροή ή κυριαρχία; Όχι βέβαια.

Ο λαός όμως, εμείς οι απλοί πολίτες που έχουμε να επωμισθούμε και μια τέτοια κοσμογονία, πρέπει να προπαρασκευασθούμε. Φυσικά και εύλογα πολλοί αντιδρούμε συναισθηματικά, μερικοί εισπράττοντας και δυσανάλογα πλήγματα για την πηγαία ελευθεροστομία τους, πρέπει όμως όλοι μας να ανασυνταχθούμε. Χωρίς ιδεοληψίες, ελεύθερα, δημοκρατικά να συστρατευθούμε για την σωτηρία της πατρίδας μας. Παρακάμπτοντας τους διασπαστές, αψηφώντας τους αργυρώνητους Εφιάλτες. Πρέπει να ξαναγεννηθούμε σαν χώρα, έξι χρόνια πριν το 2021. Ώστε να μη γίνουμε, «χώρος» (αποχωρητήριο).

Πηγή "Βήμα Σαρωνικού"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


The Realist 

Ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας, κ. Αλέξης Τσίπρας, εξελίσσεται σε ένα πολύ χρήσιμο άνθρωπο του Διευθυντηρίου των Βρυξελλών και των ευρωπαϊκών χωρών, οι οποίες έχουν αποφασίσει να θάψουν τη χώρα και τον άμοιρο λαό της.

Η πλέον τρανή απόδειξη γι’ αυτό το τραγικό γεγονός είναι η πρόσφατη δήθεν συμφωνία για το προσφυγικό, η οποία παρουσιάστηκε από την κυβέρνηση και τη μηχανή προπαγάνδας της, ως επιτυχία, ενώ στην ουσία αποτελεί ταφόπλακα για τη χώρα σε πολλαπλά επίπεδα, που επεκτείνονται πολύ πέρα από το προσφυγικό.

Και για του λόγου το αληθές, αξίζει να παραθέσει κανείς μια σειρά πληροφορίες για το τι πραγματικά έγινε στις Βρυξέλλες στη Σύνοδο ΕΕ – Τουρκίας, πριν λίγα εικοσιτετράωρα.

Πράγματα τα οποία σηκώνουν την τρίχα ακόμα και του πλέον κυνικού και ψύχραιμου αναλυτή, και προκύπτου από μια σοβαρή και ενδελεχή ανάλυση των εγγράφων της Συνόδου.

Τις τελευταίες ώρες τα νησιά αδειάζουν από πρόσφυγες για να τους αντικαταστήσουν με άλλους. Τα επίσημα στοιχεία μιλούν για 50.000 άτομα εγκλωβισμένα στην Ελλάδα. Οι παράνομοι μετανάστες θα παραμείνουν σε «κλειστά κέντρα, σε όλη την Ελλάδα. Ολλανδός θα συντονίζει Έλληνες Δικαστές, και την επιχείρηση για το προσφυγικό στο σύνολό της. Αυτό συνεπάγεται πλήρη ακύρωση του Έλληνα Υπουργού για Θέματα Μετανάστευσης, Γιάννη Μουζάλα. Το Κλείσιμο του συνόλου των βορείων συνόρων της Ελλάδας, είναι οριστικό με υπογραφή του Πρωθυπουργού. Θα γίνονται αυστηροί έλεγχοι και στα αεροδρόμια. Είναι άγνωστο πόσο θα διαρκεί η διαδικασία εξέτασης των εφέσεων για τις υποθέσεις αιτημάτων ασύλου. Όσοι δηλώνουν ομοφυλόφιλοι δεν θα φεύγουν, διότι η ομοφυλοφιλία είναι αδίκημα στην Τουρκία. Το ίδιο θα ισχύει και όσους είναι Κούρδοι.

Την ίδια στιγμή, χθες Κυριακή, η Κομισιόν, είχε επιδοθεί σε ένα μπαράζ tweets για τα κλειστά σύνορα στην Ελλάδα.
Είναι σημαντικό για όσους πραγματικά ενδιαφέρονται για αυτό το εθνικό Βατερλό που οδηγήθηκε η χώρα να παρατεθούν τα ακόλουθα ερωτήματα.

1- Σε ποια νομική βάση θα γίνονται οι επιστροφές; Οι άνθρωποι που δεν έχουν δικαίωμα διεθνούς προστασίας θα πρέπει να επιστρέφονται αμέσως στην Τουρκία. Το νομικό πλαίσιο είναι η διμερής συμφωνία επανεισδοχής ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, με έναρξη από την 1η Ιουνίου 2016.

2- Τι θα ισχύει για τους αιτούντες άσυλο; Οι άνθρωποι που ζητούν άσυλο στην Ελλάδα θα αντιμετωπίζονται ανά περίπτωση, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και την αρχής της μη επαναπροώθησης. Θα γίνονται ατομικές συνεντεύξεις, ατομικές αξιολογήσεις και θα έχουν δικαίωμα προσφυγής. Δεν θα γίνεται καμιά αυτόματη επιστροφή των αιτούντων άσυλο.

3- Ποιοι δεν θα αποκτούν δικαίωμα ασύλου; Υπάρχουν δύο νομικές δυνατότητες για την κήρυξη των αιτήσεων ασύλου ως απαράδεκτες, σε σχέση με την Τουρκία:
α) πρώτη χώρα ασύλου (άρθρο 35 της οδηγίας για τις διαδικασίες ασύλου): όπου το πρόσωπο έχει ήδη αναγνωρισθεί ως πρόσφυγας στη συγκεκριμένη χώρα ή άλλως απολαμβάνει επαρκούς προστασίας εκεί,
β) ασφαλής τρίτη χώρα (άρθρο 38 της οδηγίας για τις διαδικασίες ασύλου): όπου το άτομο δεν έχει ήδη λάβει προστασίας στην τρίτη χώρα, αλλά η τρίτη χώρα μπορεί να εγγυηθεί την αποτελεσματική προστασία μετά από διαδικασία επανεισδοχής.

4- Ποιες εγγυήσεις παρέχονται στους αιτούντες άσυλο; Όλες οι αιτήσεις πρέπει να αντιμετωπίζονται ατομικά και να αποδίδεται η δέουσα προσοχή στην κατάσταση των ευάλωτων ομάδων, ιδίως των ασυνόδευτων ανηλίκων, για τους οποίους όλες οι αποφάσεις πρέπει να είναι προς το συμφέρον τους. Επιπλέον, θα πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή και σε πρόσωπα που έχουν τα μέλη της στενής οικογένειάς τους σε άλλα κράτη μέλη και για τους οποίους θα πρέπει να εφαρμόζονται οι κανόνες του Δουβλίνου.

5- Οι αιτούντες άσυλο θα παραμένουν αιτούντων άσυλο στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της διαδικασίας προσφυγής; ΝΑΙ. Κατά την εφαρμογή της έννοιας της «ασφαλούς τρίτης χώρας», κάθε απόφαση επιστροφής αναστέλλεται αυτόματα, ενώσω αντιμετωπίζεται η έφεση. Κατά την εφαρμογή της έννοιας «πρώτης χώρας ασύλου», υπάρχει η δυνατότητα να υποβάλουν αίτηση για να αναστείλει η επιστροφή τους στην Τουρκία, όσο χρόνο χρειάζεται η αντιμετώπιση της έφεσης.

6- Πού θα φιλοξενούνται οι μετανάστες, ενώ περιμένουν να επιστρέψουν; Οι παράνομοι μετανάστες θα φιλοξενούνται σε κλειστά κέντρα υποδοχής στα ελληνικά νησιά, ενώ οι αιτούντες άσυλο θα φιλοξενηθούν σε ανοιχτά κέντρα υποδοχής στα ελληνικά νησιά.

7- Πώς εγγυάται το καθεστώς προστασίας στην Τουρκία; Μόνο οι αιτούντες άσυλο που θα προστατεύονται σύμφωνα με τα σχετικά διεθνή πρότυπα και το σεβασμό της αρχής της μη επαναπροώθησης θα επιστρέφονται στην Τουρκία. Με τη χρηματοδότηση των 3 δις € η Τουρκία θα παρέχει στους Σύριους πρόσφυγες τροφή, στέγη, εκπαίδευση και υγειονομική περίθαλψη. Επιπλέον 3 δις € θα διατεθούν μέχρι το τέλος του 2018. Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ θα εποπτεύει τις διαδικασίες.

8- Ποια θα είναι η επιχειρησιακή υποστήριξη προς την Ελλάδα; Η εφαρμογή της συμφωνίας θα απαιτήσει τεράστιες επιχειρησιακές προσπάθειες από όλους τους εμπλεκόμενους, και πάνω απ ‘όλα από την Ελλάδα. Τα κράτη μέλη της ΕΕ συμφώνησαν να παρέχουν στην Ελλάδα σε σύντομο χρονικό διάστημα τους απαραίτητους ανθρώπινους και υλικούς πόρους, συμπεριλαμβανομένων συνοριοφυλάκων, εμπειρογνωμόνων σε θέματα ασύλου και διερμηνείς.

9- Πόσοι και ποιοι θα αναλάβουν το δύσκολο έργο; Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκτιμά ότι η Ελλάδα θα πρέπει να διαθέσει περίπου 4.000 υπαλλήλους από την Ελλάδα, τα κράτη μέλη, την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Υποστήριξης για το Άσυλο (EASO) και τον FRONTEX.

Για τη διαδικασία χορήγησης ασύλου θα απασχοληθούν: 200 Έλληνες εργαζόμενοι στην υπηρεσίας ασύλου, 400 εμπειρογνώμονες σε θέματα ασύλου από άλλα κράτη μέλη και 400 διερμηνείς. Για τη διαδικασία εφέσεων: Θα υπάρξουν 10 Επιτροπές Προσφυγών, που θα απαρτίζονται από 30 Έλληνες υπαλλήλους, από 30 δικαστές με εξειδίκευση στο δίκαιο ασύλου από άλλα κράτη μέλη και 30 διερμηνείς.

Για τη διαδικασία επιστροφής προβλέπονται: 25 Έλληνες αξιωματικοί επανεισδοχής, 250 αξιωματικοί της Ελληνικής Αστυνομίας, καθώς και 50 εμπειρογνώμονες, Η διαδικασία των επιστροφών θα γίνεται από τον Frontex. 1.500 αστυνομικοί αποσπώνται βάσει των ρυθμίσεων διμερούς συνεργασίας, με δαπάνες του FRONTEX.

Για την Ασφάλεια στους χώρους φιλοξενίας: 1.000 άτομα προσωπικό ασφαλείας, με τη συμμετοχή του στρατού.

Για Υλική βοήθεια και Υποδομές: προβλέπονται 8 σκάφη FRONTEX με χωρητικότητα 300-400 επιβάτες ανά σκάφος και 28 λεωφορεία για μεταφορές / 20.000 βραχυπρόθεσμη ικανότητα διαμονής στα ελληνικά νησιά (εκ των οποίων υπάρχουν ήδη 6.000) / 190 κοντεϊνερς, συμπεριλαμβανομένων των 130 για τους εργαζόμενους της EASO, θα φιλοξενούν τις υπηρεσίες αποδοχής αιτημάτων ασύλου.

10- Ποιος θα συντονίσει τη… δουλειά; Ο Πρόεδρος Γιουνκέρ όρισε τον Ολλανδό Maarten Verwey να ενεργεί ως συντονιστής της ΕΕ για την εφαρμογή της Συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας. Maarten Verwey. Ηγείται ήδη, μιας ομάδας που βρίσκεται στην Ελλάδα από τον Οκτώβριο του 2015, συνεργαζόμενη στενά με τις ελληνικές αρχές για την αντιμετώπιση προσφυγικής κρίσης. Αρμοδιότητα του κ. Verwey θα είναι η βελτίωση του συντονισμού μεταξύ των διαφόρων φορέων, η αντιμετώπιση διοικητικών προβλημάτων και η διευκόλυνση ανταλλαγής τεχνογνωσίας σχετικά με τη διαχείριση των συνόρων και τη μετεγκατάσταση.
Ο συντονιστής της ΕΕ θα διοργανώσει όλο το έργο και θα συντονίσει την αποστολή των 4.000 υπαλλήλων που θα απαιτηθούν από την Ελλάδα, τα κράτη μέλη, την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Υποστήριξης για το Άσυλο (EASO) και τον FRONTEX. Επίσης, θα διοικεί το προσωπικό που απαιτείται (διερμηνείς, δικαστές, αξιωματικούς επιστροφών και αξιωματικούς ασφάλειας). Εκ των πραγμάτων, ακυρώθηκε πλέον ο ρόλος του Αν. Υπ. για τη μεταναστευτική πολιτική, Γιάννη Μουζάλα, καθώς όλες οι σχετικές «επιχειρήσεις» στην Ελλάδα θα γίνονται υπό την απόλυτη εποπτεία και εξουσία του Ολλανδού συντονιστή.

11- Τι οικονομική ενίσχυση θα δοθεί στην Ελλάδα; Η Επιτροπή εκτιμά ότι το κόστος της πρακτικής εφαρμογής της συμφωνίας σε περίπου € 280 εκατομμύρια κατά τους επόμενους έξι μήνες. Η ΕΕ θα υποστηρίξει την Ελλάδα να ενεργοποιήσει το απαραίτητο ανθρώπινο δυναμικό, τις υποδομές και την ικανότητα υποδοχής, προκειμένου να πραγματοποιήσει εγγραφές και διαδικασίες μεγάλης κλίμακας επιστροφής. Ειδικότερα, τα hotspots στα νησιά στην Ελλάδα θα πρέπει να προσαρμοστούν – με την τρέχουσα έμφαση στην καταγραφή και τον έλεγχο πριν από την ταχεία μεταφορά των νεοεισερχομένων προς την ηπειρωτική χώρα, έως ότου επιστραφούν στην Τουρκία.

12- Πότε θα αρχίσουν οι μετεγκαταστάσεις από την Τουρκία προς άλλες χώρες της ΕΕ; Εφόσον όλα πάνε σύμφωνα με το σχέδιο, οι μετεγκαταστάσεις Σύριων από την Τουρκία προς άλλες χώρε της ΕΕ θα ξεκινήσουν από τις αρχές του Απριλίου.

13- Τι συμβαίνει με τους μετανάστες που βρίσκονται ήδη στην Ελλάδα; Οι ελληνικές αρχές, τα κράτη μέλη της ΕΕ και οργανισμοί της ΕΕ θα επιταχύνουν τις μετεγκαταστάσεις από την Ελλάδα και παράλληλα την ταχεία παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας προς την Ελλάδα. Στόχος είναι να μετεγκατασταθούν από την Ελλάδα σε άλλες χώρες της ΕΕ 6.000 πρόσφυγες μέσα στον Απρίλιο και τουλάχιστον άλλοι 20.000 μέχρι τα μέσα Μαΐου.

Τα νούμερα από την ΕΛΛΑΔΑ, και είναι κρίσιμο αυτό, θα ξεκινήσουν όταν προηγηθούν όλα τα άλλα και αφού πάρει τον έλεγχο ο ΟΛΛΑΝΔΟΣ.
Σαν αποτέλεσμα ο έλεγχος αστυνομίας, κέντρων φιλοξενίας, καταγραφών, αιτημάτων ασύλου, επιστροφών, διαχείρισης μεταναστών, περνάνε σε ξένο έλεγχο.
Εδώ είναι που προκύπτει ξεκάθαρα, το ότι ο κ. Μουζάλας εξαλείφεται και το Συμβούλιο Διαχείρισης Προσφυγικού θα νομοθετεί ακατάπαυστα για ότι είναι αναγκαίο.

Μιλάμε για Συμφωνία παρωδία και εθνικά μειοδοτική.
Και υπάρχει και συνέχεια.
Η Τουρκία παίρνει τη βίζα και 3 + 3 δις, η ΕΕ μόνο 72000 Σύριους κατ’ επιλογή από την Τουρκία.

Από την Ελλάδα 66.000 μετά την απόφαση για το τι θα γίνουν όσοι αμολήθηκαν στα Βαλκάνια και όλοι όσοι έχουν αποκλειστεί στην Ελλάδα.

Έπονται, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, και τα χειρότερα μέσα στην εβδομάδα με τις τροποποιήσεις της Συνθήκης του Δουβλίνου που θα παρουσιάσει η Κομισιόν.

Επίσης, έχει σκεφτεί κανείς από αυτούς που παπαγαλίζουν την προπαγάνδα της κυβέρνησης, τι θα γίνει όταν οι Τούρκοι θα στείλουν παρατηρητές αξιωματικούς στα ελληνικά νησιά και θα αποκαλύψουν (λες και δεν το ξέρουν) ότι έχουμε στρατόπεδα, δημιουργώντας ένα απίστευτο για τη χώρα μπάχαλο.

Και ας πάμε σε λίγα παραλειπόμενα, τα οποία όμως έχουν την αξία τους.

Στιγμιότυπο με πρωταγωνιστή τον Υφυπουργό κ. Γιάννη Μουζάλα που εκτυλίχθηκε στην τελευταία σύνοδο του ΣΔΕΥ αφηγείται, εν είδε ανεκδότου, ο Βέλγος υφυπουργός Μετανάστευσης T. Francken σε ομιλία του που αναπαράγει η De Standaard υπό τον τίτλο «’Σε αγαπώ’, είπε αυτός ο Έλληνας σε μένα»

– Πιο συγκεκριμένα, ο T. Francken σημειώνει χαριτολογώντας ότι ο Έλληνας ομόλογός του τον περίμενε στις τουαλέτες προκειμένου να του ζητήσει συγγνώμη, την οποία ο ίδιος αποδέχτηκε, για την κατηγορία που του είχε απευθύνει ότι «στην ανάγκη ήθελε να πνίξει τους Σύριους πρόσφυγες»

– Επισημαίνει πως ο κ. Μουζάλας, δεν γνωρίζει καλά αγγλικά και δεν διαθέτει πολιτική εμπειρία και ως γιατρός με μεγάλη εμπειρία στους καταυλισμούς προσφύγων, αφού του ζήτησε συγγνώμη, άφησε στη συνέχεια να μιλήσει «η γλώσσα της καρδιάς του» κλείνοντας με ένα: «Σε αγαπώ».

Πόσο εθνικά υπερήφανοι πρέπει να αισθανόμαστε; Πόσο;

Το θέμα είναι επίσης και ιδιαίτερα κερδοφόρο, αφού σύμφωνα με απόλυτα αξιόπιστη πηγή στις Βρυξέλλες, κλείσανε δουλειές με το Ισραήλ για ενοικίαση μη επανδρωμένων αεροσκαφών και από Γαλλία μηχανήματα καταγραφών μια εταιρίας «Σοφράν» που την εκπροσωπεί ο πρώην επίτροπος Μισέλ Μπαρνιέ.

Τέλος, και για να μην νομίζουν κάποιοι ότι όλοι στην Ελλάδα μασάνε κουτόχορτο. Οι επιστροφές που προβλέπει η Συμφωνία, δεν είναι αυτόματες. Όσοι φεύγουν από τα νησιά μεταφέρονται στην ενδοχώρα. Κι αυτό για να μετράνε από την επομένη της έναρξης της Συμφωνίας οι Τούρκοι, τους καινούργιους.

Τελικά για να είναι τόσο πανέτοιμοι οι Τούρκοι, μπορεί να φανταστεί κανείς εδώ και ποσό καιρό έχει κλείσει η Συμφωνία.

Πόσο, πραγματικά χρήσιμος είναι ο κ. Τσίπρας.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ Ι: Το παραπάνω άρθρο, που έγραψε γνωστός πολιτικός επιστήμονας, που εδρεύει στην Ελλάδα, φιλοξενείται στην ιστοσελίδα μας στο πλαίσιο της αρχής μας ότι η λογοκρισία ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ. Στην ιστοσελίδα μας αποκλείουμε ΜΟΝΟ κείμενα υπέρ της ναζιστικής οργάνωσης Χρυσής Αυγής, και βεβαίως τα υβριστικά. Είναι απόφασή μας και τη δηλώνουμε δημόσια. Με αυτό το δεδομένο, ότι ΔΕΝ λογοκρίνουμε κείμενα που μας στέλνετε, δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι όσα φιλοξενούμε εκφράζουν την ιδεολογία ή τις θέσεις του ιδρυτή της ιστοσελίδας μας.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΙΙ: Το παραπάνω άρθρο ΔΕΝ ανήκει στο Μιχάλη Ιγνατίου.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Κανένας από τους μετανάστες που έχουν μπλοκαριστεί στην Ειδομένη δεν πρόκειται να σταλεί πίσω στην Τουρκία», αναφέρει σε τηλεγράφημά του το ιταλικό πρακτορείο ειδήσεων ANSA, επικαλούμενο πηγές της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Σύμφωνα με το πρακτορείο, oι ίδιες πηγές προσθέτουν ότι τα άτομα που βρίσκονται ήδη στην Ελλάδα και δικαιούνται άσυλο θα ενταχθούν στο πρόγραμμα επανεγκατάστασης. Οι δε οικονομικοί μετανάστες -προσθέτει το ιταλικό πρακτορείο- έχοντας ήδη παρέλθει δεκατέσσερις ημέρες από την είσοδο στην ελληνική επικράτεια (περίοδος κατά την οποία μπορούν να απελαθούν στην Τουρκία βάσει σχετικής διμερούς συμφωνίας) θα πρέπει να παραμείνουν στην Ελλάδα με την προοπτική επιστροφής στην χώρα καταγωγής τους αν και εφόσον υπογραφούν οι ανάλογες διμερείς συμφωνίες.

Δυσκολίες στην εφαρμογή της συμφωνίας Ε.Ε.-Τουρκίας αναγνωρίζει η Κομισιόν

Τις δυσκολίες στην άμεση εφαρμογή της συμφωνίας της 18ης Μαρτίου για το προσφυγικό αναγνώρισε τη Δευτέρα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στον απόηχο των αναφορών ότι οι αφίξεις προσφύγων στην Ελλάδα από τα τουρκικά παράλια συνεχίζονται με αμείωτη ένταση.

Ο εκπρόσωπος της Κομισιόν, Μαργαρίτης Σχοινάς, σημείωσε πως οι νομικές διευθετήσεις «παίρνουν κάποιο χρόνο», ωστόσο, επανέλαβε πως η ημερομηνία ορόσημο για την έναρξη του σχήματος επιστροφής στην Τουρκία όλων των μεταναστών που περνούν παράτυπα στα ελληνικά νησιά είναι η χθεσινή ημέρα, 20η Μαρτίου. «Στόχος είναι οι επιστροφές να ξεκινήσουν το συντομότερο δυνατό», τόνισε.

Κληθείς να σχολιάσει το γεγονός ότι χθες Κυριακή, πρώτη μέρα εφαρμογής της συμφωνίας, 1.000 περίπου μετανάστες πέρασαν στα ελληνικά νησιά, ο Μ. Σχοινάς ανέφερε: «λαμβάνουμε υπόψη τις δυσκολίες, ωστόσο η Επιτροπή θα κάνει ό,τι είναι δυνατό για την υλοποίηση της συμφωνίας».

Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, οι εργασίες συντονισμού για την εφαρμογή της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας ξεκίνησαν ήδη από την Παρασκευή το απόγευμα και το Σάββατο έγινε η πρώτη συνεδρίαση εκπροσώπων των κρατών-μελών με στόχο να εκτιμηθούν οι ανάγκες της Ελλάδας και να αποσταλεί η αναγκαία βοήθεια εγκαίρως.

Στη συνεδρίαση του Σαββάτου τέθηκε κυρίως το ζήτημα των αναγκών της Ελλάδας για επιπλέον εξειδικευμένο προσωπικό το οποίο θα αποσταλεί τόσο από τα κράτη-μέλη όσο και από τις αρμόδιες ευρωπαϊκές υπηρεσίες (EASO και Frontex). Σύμφωνα με την εκπρόσωπο της Επιτροπής, αρμόδια για τα θέματα Μετανάστευσης, Νατάσα Μπερτό, οι εν λόγω ανάγκες εκτιμώνται σε 4.000 υπαλλήλους εκ των οποίων οι 1.500 θα είναι Έλληνες και οι 2.500 από άλλες χώρες της ΕΕ. Η αποστολή του προσωπικού, όπως είπε έχει ξεκινήσει και στόχος είναι να ολοκληρωθεί μέχρι τις 28 Μαρτίου.

Όσον αφορά το παράλληλο πρόγραμμα επανεγκατάστασης από την Τουρκία σύμφωνα με τη φόρμουλα «ένας προς έναν» ως ημερομηνία έναρξης ορίστηκε η 4η Απριλίου, σύμφωνα με τη Ν. Μπερτό.

Κληθείς να σχολίασει το γεγονός ότι χθες πρώτη μέρα εφαρμογής της συμφωνίας 1000 περίπου μετανάστες πέρασαν στα ελληνικά νησιά, ο Μ. Σχοινάς ανέφερε: “λαμβάνουμε υπόψη τις δυσκολίες ωστόσο η Επιτροπή θα κάνει ό,τι είναι δυνατό για την υλοποίηση της συμφωνίας».

Εξάλλου, ο Μ. Σχοινάς σημείωσε ότι σε συνέχεια των αποφάσεων της Συνόδου Κορυφής, η Επιτροπή κατέθεσε σήμερα πρόταση τροποποίησης της νομοθεσίας για το σχήμα μετεγκατάστασης έτσι ώστε οι 54.000 θέσεις μετεγκατάστασης που δεν έχουν ακόμη αποδοθεί σε κάποια χώρα (αρχικά αφορούσαν την Ουγγαρία αλλά δε δέχτηκε να πάρει μέρος στο σχήμα) να μετατραπούν σε θέσεις επανεγκατάστασης για το σχήμα ανταλλαγής «ένας προς έναν». Αυτές οι θέσεις θα προστεθούν στις 18.000 θέσεις επανεγκατάστασης για τις οποίες είχαν δεσμευτεί σε εθελοντική βάση τα κράτη-μέλη της ΕΕ ήδη από τον περασμένο Ιούλιο.

Τέλος, σε ό,τι αφορά τη διαδικασία μετεγκατάστασης οι εκπρόσωποι της Επιτροπής, υπογράμμισαν πως πλέον επικεντρώνεται στους 50.000 περίπου πρόσφυγες που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα. Ωστόσο, η Επιτροπή εκτιμά πως στο μέλλον το σχήμα θα αφορά μόνο κάποια μικρά νούμερα προσφύγων, των οποίων η επιστροφή στην Τουρκία δεν θα είναι δυνατή για λόγους ασφάλειας. Οι αιτήσεις ασύλου όπως και οι ενδεχόμενες προσφυγές αυτών των ατόμων θα εξετάζονται στην Ελλάδα και ενδεχομένως σε κάποιους από αυτούς, εφόσον πληρούν τα κριτήρια να τους δοθεί η δυνατότητα να επωφεληθούν από τη διαδικασία της μετεγκατάστασης.

Υπηρεσία Ασύλου: Το νομικό πλαίσιο των νέων διαδικασιών ασύλου βρίσκεται σε επεξεργασία

Το νομικό πλαίσιο που αφορά στις διαδικασίες ασύλου, όπως αυτές θα διαμορφωθούν μετά τη συμφωνία Ευρωπαϊκής Ένωσης- Τουρκίας, βρίσκεται σε επεξεργασία, επισημαίνουν στο ΑΠΕ-ΜΠΕ πηγές της Υπηρεσίας Ασύλου.

Όπως αναφέρουν, η διαμόρφωση του νομικού πλαισίου που αφορά στις διαδικασίες ασύλου, τις επιτροπές που θα συσταθούν και το δευτεροβάθμιο όργανο εξέτασης των αιτημάτων, γίνεται σε στενή συνεργασία με τις υπηρεσίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Όταν αυτό ολοκληρωθεί, καταλήγουν, θα γίνουν σχετικές ανακοινώσεις.

Διορίστηκε ο συντονιστής για την εφαρμογή του επιχειρησιακού σχεδίου στην Ελλάδα

Ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, κ. Juncker διόρισε τον κ. Maarten Verwey ως Συντονιστή της ΕΕ για την εφαρμογή του επιχειρησιακού σχεδίου ΕΕ-Τουρκίας. Αυτό προκύπτει μετά τη συμφωνία που επετεύχθη στα πλαίσια του πρόσφατου Ευρωπαϊκού Συμβουλίου βάσει της οποίας «η Επιτροπή θα συντονίζει και θα οργανώνει από κοινού με τα κράτη μέλη και τους οργανισμούς της ΕΕ τις αναγκαίες δομές υποστήριξης για την αποτελεσματική εφαρμογή της συμφωνίας».

Μετά τη συμφωνία που επετεύχθη μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και Τουρκίας για την επιστροφή όλων των νέων παράνομων μεταναστών που διέρχονται από την Τουρκία προς τα ελληνικά νησιά από τις 20 Μαρτίου 2016, τα κράτη μέλη της ΕΕ συμφώνησαν να παρέχουν στην Ελλάδα τα αναγκαία μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, συμπεριλαμβανομένων συνοριακών φυλάκων, εμπειρογνωμόνων στον τομέα του ασύλου και διερμηνέων.

Ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Jean-Claude Juncker δήλωσε: «Συμφωνήσαμε σήμερα ότι η Επιτροπή θα διορίσει ένα Συντονιστή της ΕΕ επιτόπου, έτσι ώστε να καταστεί λειτουργικό το σχέδιο. Αποφάσισα ότι Συντονιστής θα είναι ο κ. Maarten Verwey, ο Γενικός Διευθυντής της Υπηρεσίας Στήριξης Διαρθρωτικών Μεταρρυθμίσεων, ο οποίος βρίσκεται ήδη στην Ελλάδα και συμβάλλει σε ημερήσια βάση στη διαχείριση της προσφυγικής κρίσης. Ο κ. Verwey θα οργανώσει τις εργασίες και θα συντονίσει την κατανομή των 4.000 στελεχών που θα χρειαστεί η Ελλάδα, τα κράτη μέλη, η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Υποστήριξης για το Άσυλο (EASO) και ο FRONTEX. Χρειαζόμαστε κοινωνικούς λειτουργούς, διερμηνείς, δικαστές, υπαλλήλους που επιφορτίζονται με την επιστροφή και υπαλλήλους ασφαλείας».

Ο κ. Maarten Verwey είναι Γενικός Διευθυντής της Υπηρεσίας Στήριξης Διαρθρωτικών Μεταρρυθμίσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ηγείται ομάδας που ήδη βρίσκεται επιτόπου στην Ελλάδα από τον Οκτώβριο του 2015 και συνεργάζεται με τις ελληνικές αρχές για την αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης μέσω της επιτάχυνσης πρόσβασης σε χρηματοδότηση έκτακτης ανάγκης, τη βελτίωση του συντονισμού μεταξύ των διαφόρων φορέων, την αντιμετώπιση των διοικητικών δυσκολιών για αποσυμφόρηση και για τη διευκόλυνση της ανταλλαγής πληροφοριών σχετικά με τη διαχείριση των συνόρων και τη μετεγκατάσταση.

Ο κ. Maarten Verwey διετέλεσε Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής της Γενικής Διεύθυνσης Οικονομικών και Δημοσιονομικών Υποθέσεων (ECIFN) πριν τον διορισμό του από τον Πρόεδρο κ. Juncker τον Ιουλίο του 2015 στη θέση του Γενικού Διευθυντή της Υπηρεσίας Στήριξης Διαρθρωτικών Μεταρρυθμίσεων. Η Υπηρεσία Στήριξης Διαρθρωτικών Μεταρρυθμίσεων παρέχει τεχνική βοήθεια προς τα κράτη μέλη, συνδράμοντάς τα στην εφαρμογή διοικητικών και διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων που ενισχύουν την ανάπτυξη.

Frontex: Ζητά επιπλέον 1.500 αστυνομικούς και 50 εμπειρογνώμονες για την Ελλάδα

Την παροχή 1.500 αστυνομικών και 50 ειδικών σε θέματα επιστροφής και επανεισδοχής ζήτησε η Frontex για την Ελλάδα από τα κράτη-μέλη της ΕΕ και τις συνδεδεμένες χώρες Σένγκεν. Στόχος είναι να υποστηριχθεί η Ελλάδα στην επιστροφή των μεταναστών στην Τουρκία.

Όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση της Frontex, αρκετά κράτη-μέλη έχουν ήδη δεσμευτεί ότι θα παρέχουν επιπλέον αξιωματικούς. Τις δύο προηγούμενες ημέρες όλα τα εμπλεκόμενα μέρη, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ελλάδα και τα υπόλοιπα κράτη-μέλη της ΕΕ, καθώς και ευρωπαϊκοί οργανισμοί, όπως η Frontex, η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Υποστήριξης για το Άσυλο (EASO) και η Europol, διεξήγαν εντατικές συνομιλίες για το πώς να συντονίσουν καλύτερα τις εργασίες τους, προκειμένου να εφαρμόσουν τα αποτελέσματα της συμφωνίας του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 18ης Μαρτίου.

Η Frontex θα εξακολουθήσει να υποστηρίζει την Ελλάδα στην επιτήρηση των συνόρων, την έρευνα και διάσωση, την καταγραφή και ταυτοποίηση των μεταναστών, ενώ θα βοηθήσει τις τοπικές αρχές και στην επιστροφή και επανεισδοχή από τα hot spots. «Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι η Frontex μπορεί να επιστρέψει ανθρώπους μόνο όταν οι ελληνικές αρχές θα έχουν αναλύσει διεξοδικά κάθε μεμονωμένη περίπτωση και θα έχουν εκδώσει τελική απόφαση επιστροφής», δηλώνει ο εκτελεστικός διευθυντής της Frontex, Φαμπρίς Λεγκέρι.

Την περασμένη εβδομάδα ο κ. Λεγκέρι αποφάσισε, επίσης, να παρατείνει την Επιχείρηση Ταχείας Επέμβασης «Ποσειδών» μέχρι τις 31 Μαΐου 2016.

Τούρκος αξιωματούχος: Κανένας μετανάστης δεν θα επαναπροωθείται διά της βίας στην Τουρκία

Αξιωματούχοι από την Ελλάδα και από την Ευρωπαϊκή Ένωση θα επισκεφθούν την Τουρκία για να συζητήσουν σχετικά με τον τρόπο εφαρμογής της συμφωνίας για την αντιμετώπιση της μεταναστευτικής κρίσης στην οποία κατέληξαν οι Βρυξέλλες και η Άγκυρα την περασμένη εβδομάδα, δήλωσε αξιωματούχος του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών.

Βάσει της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας, κανένας μετανάστης δεν θα επαναπροωθείται διά της βίας στην Τουρκία, δήλωσε ο αξιωματούχος αυτός και πρόσθεσε πως έχουν ήδη ολοκληρωθεί σχεδόν τα μισά—τα 35 από τα 72—κριτήρια που είχε θέσει η Ευρώπη για να παραχωρηθεί στους Τούρκους η δυνατότητα να ταξιδεύουν στο χώρο Σένγκεν χωρίς θεωρήσεις διαβατηρίου.

Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Tobin Harshaw
BloombergView


O Vladimir Putin δήλωσε ότι αποσύρει το μεγαλύτερο μέρος των ρωσικών δυνάμεων από τη Συρία διότι οι "στόχοι” του έχουν επιτευχθεί: Πώς να αξιολογηθεί αυτό το καύχημα;

Αναφορικά με στόχους όπως η διατήρηση του δικτάτορα Bashar al-Assad στην εξουσία, η αύξηση της ρωσικής επιρροής στη Μέση Ανατολή, η αποκατάσταση της θέσης της Μόσχας στο τραπέζι των παγκόσμιων δυνάμεων και η αποστολή ενός μηνύματος ισχύος στους ισλαμιστές εξτρεμιστές εντός των ρωσικών συνόρων, η ετυμηγορία για το εάν επιτεύχθηκαν δεν έχει βγει ακόμη.

Αλλά δεν είναι πολύ νωρίς για να ληφθεί υπόψιν η επιτυχία της Ρωσίας σε ένα άλλο μέτωπο: την επίδειξη στρατιωτικής ισχύος σε εν δυνάμει αντιπάλους, συμμάχους και αγοραστές όπλων. "Στην ουσία, η Ρωσία χρησιμοποιεί την εισβολή της στη Συρία ως έναν επιχειρησιακό δειγματισμό” ανέφερε πέρυσι στους New York Times ο εν αποστρατεία στρατηγός της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ David Deptula. Και η Μόσχα απέδειξε αρκετά.

Ο ρωσικός στρατός είχε να εμπλακεί σε σύγκρουση αυτής της κλίμακας από την καταστροφική αποχώρησή του από το Αφγανιστάν πριν από δεκαετίες. Το κοντινότερο ήταν η πενθήμερη ένταση στα σύνορα με τη Γεωργία το 2008 και παρότι η εκστρατεία ήταν μια πολιτική επιτυχία, ο στρατός του Κρεμλίνου δεν ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακός απέναντι σε έναν αδύναμο αντίπαλο. Μεταξύ άλλων προβλημάτων, οι επιχειρήσεις συλλογής πληροφοριών ήταν κακοσχεδιασμένες, με τα στρατεύματα να πέφτουν κατ' επανάληψη σε ενέδρες, χάθηκαν έξι αεροπλάνα είτε από τη γεωργιανή αεράμυνα είτε από "φίλια πυρά” και τα ρωσικά τανκς αποδείχθηκαν υπο-εξοπλισμένα και ακατάλληλα για νυχτερινές μάχες. Υπήρξαν αναφορές ότι ρωσικά στρατεύματα έγδυναν νεκρούς γεωργιανούς στρατιώτες για να πάρουν τον καλύτερο προστατευτικό εξοπλισμό τους.

Μόλις επτά χρόνια αργότερα, οι Ρώσοι έχουν κάνει πολλά για να εξιλεωθούν. Σε κάτι που ξεκίνησε ως αεροπορική εκστρατεία, επέδειξαν καλή ικανότητα να διατηρούν το ρυθμό των εφόδων -κατά μία εκτίμηση, τουλάχιστον χίλιες το μήνα από τη συριακή βάση της μοίρας των μαχητικών -βομβαρδιστικών SU-24 και των υποστηρικτικών σκαφών SU-25- κάτι που δείχνει την ύπαρξη ικανού πληρώματος βάσης και εντυπωσιακά logistics. Οι επιθέσεις βομβαρδιστικών μεγάλου βεληνεκούς από βάσεις στη Ρωσία έδωσαν την εντύπωση βελτιωμένης δυνατότητας ανεφοδιασμού αέρος-αέρος. Όσο για την ακρίβεια, ήταν δύσκολο να διακρίνει κανείς την αποτελεσματικότητα του αναβαθμισμένου συστήματος πλοήγησης GPS διότι τα αεροπλάνα χρησιμοποιούσαν πολλά "χαζά” πυρομαχικά όπως οι βόμβες διασποράς που κατέστρεψαν περιοχές αμάχων. Η Ρωσία επίσης άφησε να υπάρξουν γρήγορες ματιές στο νέο της πολεμικό ελικόπτερο Mi-35M.

Το προειδοποιητικό σημάδι κινδύνου εδώ είναι η κατάρριψη ενός SU-24 από τα τουρκικά F-16 αμερικανικής κατασκευής το Νοέμβριο. Δεδομένων των αφώτιστων ασαφειών της κατάστασης, είναι δύσκολη η εξαγωγή οριστικών συμπερασμάτων και σε κάθε περίπτωση το ρωσικό αεροσκάφος δεν ήταν σχεδιασμένο για αυτό του είδους την αερομαχία όπου το F-16 υπερέχει.

Οι Ρώσοι επίσης επέδειξαν εντυπωσιακές ικανότητες στα έξυπνα όπλα. Τον Οκτώβριο, εκτόξευσαν 26 πυραύλους κρουζ από τις κορβέτες κλάσης Buyan-M που έπλεαν στην Κασπία Θάλασσα. Ενώ οι υπηρεσίες πληροφοριών της Δύσης ισχυρίζονται οτι ορισμένοι έπεσαν πολύ μακριά από το στόχο – στον Ιράν για την ακρίβεια – το γεγονός οτι τόσο μικρά πολεμικά πλοία ήταν σε θέση να χρησιμοποιήσουν το εξελιγμένο πυραυλικό σύστημα Kalibr NK προκάλεσε έκπληξη.

Τον Δεκέμβριο πύραυλοι κρουζ που εκτοξεύθηκαν υποβρύχια από το μη ανιχνεύσιμο από ραντάρ υποβρύχιο Rostov-on-Don στη Μεσόγειο έπληξαν στόχους κοντά στη de facto πρωτεύουσα του Ισλαμικού Κράτους, τη Ράκκα. Δεδομένου ότι η εν λόγω πύραυλοι θαλάσσης είναι πολύ πιο ακριβοί σε σχέση με τη ρίψη βομβών από αεροπλάνα, θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι ο πραγματικός στόχος ήταν να σταλεί ένα μήνυμα στην Ουάσιγκτον.

Η Ρωσία επίσης ανέπτυξε κάποιο στρατιωτικό υλικό που δεν υπάρχει λόγος να θεωρήσουμε ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ποτέ: η αποστολή του πυραυλικού καταδρομικού Moskva στα ανοικτά της Συρίας και η τοποθέτηση προηγμένων πυραυλικών συστημάτων εδάφους-αέρος S-400 στην αεροπορική βάση κοντά στη Λαττάκεια. Αυτή η εντυπωσιακή συνάθροιση αεράμυνας θα μπορούσε να θεωρηθεί υπερβολική δεδομένου ότι οι αντάρτες της Συρίας και οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους δεν διαθέτουν ούτε ένα αεροπλάνο, αλλά το πραγματικό νόημα ήταν η επίδειξη ισχύος και οι ΗΠΑ σαφώς το έλαβαν υπόψιν.

Η εκστρατεία στη Συρία δεν αναμένεται να παρεμποδίσει καθόλου τις αυξανόμενες ρωσικές πωλήσεις όπλων, στο 25% της παγκόσμιας αγοράς σε σύγκριση με το 33% της Αμερικής κατά την τελευταία πενταετία, παρά την επιβολή κυρώσεων που σχετίζονται με την Ουκρανία. Η Μόσχα φημολογείται ότι "δέσμευσε” τον κορυφαίο πελάτη της, την Ινδία, σε μία αγορά ύψους 7 δισ. δολ. που περιλαμβάνει το σύστημα αεράμυνας S-400 και τρεις φρεγάτες κλάσης Admiral Grigorovich που βρίσκονται τώρα υπό κατασκευή. Τα δυο έθνη έχουν συζητήσει εδώ και καιρό μία κοινή δραστηριότητα κατασκευής μαχητικών τζετ επόμενης γενιάς. Ο πιο θανάσιμος εχθρός της Ινδίας, το Πακιστάν σύναψε την πρώτη του συμφωνία με τη Μόσχα για τέσσερα ελικόπτερα το περασμένο καλοκαίρι και μπορεί να είναι καθ' οδόν κι άλλα, ειδικά εάν μία ομάδα του Κογκρέσου υπό την ηγεσία των Ρεπουμπλικανών συνεχίσει να εμποδίζει τις πωλήσεις μαχητικών τζετ στο Ισλαμαμπάντ.

Όμως αυτό που ανησυχεί περισσότερο τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους στη Μέση Ανατολή είναι το φλερτ της Μόσχας με το Ιράν. Μετά την υπογραφή της συμφωνίας για τα πυρηνικά όπλα το περασμένο καλοκαίρι, η Ρωσία συμφώνησε να πραγματοποιήσει μία παλιά υπόσχεση για την πώληση ενός προηγμένου συστήματος αεράμυνας στην Τεχεράνη και συζήτησε την πιθανή πώληση ενός πολλαπλού ρόλου αεροσκάφους Su-30 και των βασικών ρωσικών τανκς μάχης. Οι Ρεπουμπλικάνοι στο Κογκρέσου πιέζουν την κυβέρνηση του Barack Obama να εμποδίσει οποιεσδήποτε τέτοιες πωλήσεις χρησιμοποιώντας τις κυρώσεις των Ηνωμένων Εθνών, αλλά μακροπρόθεσμα δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Μόσχα και η Τεχεράνη θα συσφίξουν τους δεσμούς τους αναφορικά με τις συμφωνίες όπλων -άλλος ένας στόχος του Putin που προάχθηκε από τη ριψοκίνδυνη απόφασή του να κάνει δικό του τον πόλεμο του Assad.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η ασιατική κουτοπονηριά εμφανίζεται κι εδώ έχοντας ως «εργαλείο» τους Τούρκους πρόσφυγες. Μάλιστα δε, επειδή όλους τους εκ Συρίας προερχομένους τους αποκαλούμε Σύρους -ως πολίτες της Συρίας- δεν κάνουμε τον διαχωρισμό, περί του τι είδους Σύροι είναι. Διαχωρισμό που κάνει όμως η Τουρκία χρησιμοποιώντας τους διττώς. Σε αυτούς που στέλνει στην Ευρώπη, και σ’ αυτούς που θέλει να κρατήσει.

Η Τουρκία δηλαδή επιλύει, -ή προσπαθεί, τουλάχιστον- δύο καίρια ζητήματα. Αφενός να αδειάσει την διεκδικούμενη από τους Κούρδους περιοχή της Συρίας, αφετέρου να γεμίσει με Σύρους τις δικές της κουρδικές περιοχές που σκοπίμως τις αδειάζει από Κούρδους Τούρκους πολίτες καταστρέφοντας τις πόλεις τους.

Στην πρώτη περίπτωση, η προσπάθειά της με την συνεργασία του ISIS και Τουρκμένων, αλλά και αραβικών φύλων εξαρτημένων από τη Άγκυρα, καθώς και Ουιγούρων εκ της Κίνας, είναι να εκδιώξει τους Κούρδους της Συρίας, ώστε να μη επιτευχθεί η δημιουργία κουρδικής αυτόνομης περιοχής.

Θα το επιτύγχανε πλήρως, αφού πολλοί Σύροι -Κούρδοι, Ασσύριοι, Γεντίζι- εγκατέλειψαν την περιοχή για την Ευρώπη, και υποχρεώθηκαν οι Κούρδισσες να πάρουν τα όπλα αντικαθιστώντας τους φυγάδες, αν δεν επενέβαινε η ρωσική αεροπορία, αφενός ενισχύοντας τους Κούρδους, αφετέρου χτυπώντας Τουρκμένους και τζιχαντιστές, αλλάζοντας την ροή των πραγμάτων.

Είναι δε οφθαλμοφανές αυτό, και από το γεγονός ότι η Τουρκία δεν δέχεται για επαναπροώθηση Σύρους. Ο Τούρκος υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων κ. Βολκάν Μπολζκίρ ξεκαθαρίζει πως δεν θα δέχονται πίσω Σύρους αλλά μόνο μετανάστες. Το αιτιολόγησε πως αν δεχόταν Σύρους -και Ιρακινούς- αυτό «θα μείωνε δραστικά την αποτελεσματικότητα των επαναπροωθήσεων».

Προφανώς και δεν θέλει για επαναπροώθηση στην πατρίδα τους Σύρους η Τουρκία, αφού θα πρόκειται για φύλα που επιδιώκει να απομακρύνει από την περιοχή.

Από την άλλη πλευρά, σύμφωνα με δημοσίευμα της DW, οι Σύροι που εισήλθαν στην Τουρκία το 2011 έχουν το δικαίωμα να αποκτήσουν τουρκική υπηκοότητα κατά το τρέχον έτος. Η δυνατότητα αυτή τους δίνεται από το τουρκικό κράτος, αποκτώντας συγχρόνως δικαίωμα ψήφου και το σπουδαιότερο η παρουσία τους έχει δημογραφικές αντανακλάσεις, κυρίως στην πολυσυζητημένη νότια- νοτιοανατολική Τουρκία με τους συμπαγείς κουρδικούς πληθυσμούς.

Αυτοί που πήγαν στην Τουρκία από το 2011, υπολογίζονται περί τα τέσσερα εκατομμύρια και μάλιστα δεν πρόκειται για κουρδικό πληθυσμό. Ο κ. Ερντογάν έστειλε στην Ευρώπη ένα περίπου εκατομμύριο. Τι θα συμβεί με τα άλλα τρία;

Το αποκαλύπτει ο υπεύθυνος του Ρεπουμπλικανικού κόμματος στην Κωνσταντινούπολη, Ερντογάν Τοπράκ, που αναφέρει ότι στις επόμενες εκλογές θα μπορούν να λάβουν μέρος οι «Τούρκοι» αυτοί που έχουν συριακή καταγωγή και να εκλεγούν βουλευτές στις πόλεις Σανλιούρφα, Γκαζιαντέπ, Μαρντίν, Χατάι, Άδανα, Μερσίνα κ.ο.κ. Ποιες είναι αυτές οι περιοχές; Αυτές που εγκαταλείπουν οι Κούρδοι της Τουρκίας για να γλυτώσουν από τους χωρίς έλεος τουρκικούς βομβαρδισμούς εναντίον αμάχων.

Πρέπει δε να προσεχθεί και αυτό που δήλωσε ο Τούρκος Πρόεδρος, ότι «θα ξαναχτισθεί η νοτιοανατολική περιφέρεια με τον τρόπο αυτό μέσα σε ένα χρόνο». Εκεί θα τοποθετηθούν όλοι αυτοί οι Σύροι -που δεν είναι κουρδικής καταγωγής- με οικονομική ενίσχυση από την Ε.Ε. προς την Τουρκία που… φροντίζει τους πρόσφυγες.
Αν δε προσθέσουμε κοντά σ’ αυτά και το γεγονός ότι οι Τούρκοι επιχειρηματίες απασχολούν Σύρους, ιδίως μικρά παιδιά, με ημερομίσθιο πείνας, τότε τα οφέλη της Τουρκίας είναι περισσότερα, και τα οποία δεν επισημάνθηκαν κατά την διάρκεια των συζητήσεων με την Ευρώπη, όπου οι Τούρκοι εμφανίσθηκαν ως θύματα, ενώ είναι θύτες.

Μακεδών
Πηγή Voria




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το «φράγμα» των 50.000 προσφύγων έσπασε για πρώτη φορά σήμερα στην ελληνική επικράτεια με τις νέες αφίξεις να εμφανίζονται αυξημένες, μία ημέρα μετά την έναρξη εφαρμογής της συμφωνίας ΕΕ- Τουρκίας για το προσφυγικό.

Οι πρόσφυγες σε όλη τη χώρα ανέρχονταν σήμερα σε 50.411, από τους οποίους οι νέες αφίξεις το τελευταίο 24ωρο είναι 1.662.
Η αύξηση του αριθμού των αφίξεων προκαλεί ανησυχία, όπως επισημαίνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο εκπρόσωπος τύπου του Συντονιστικού Οργάνου Διαχείρισης της Προσφυγικής Κρίσης, Γιώργος Κυρίτσης, καθώς για να λειτουργήσει η συμφωνία, είναι απαραίτητη η μείωση των ροών από την πλευρά της Τουρκίας.

Για το επιχειρησιακό πλάνο εφαρμογής της συμφωνίας πραγματοποιήθηκε ήδη τηλεδιάσκεψη υπηρεσιακών παραγόντων με τη συμμετοχή του συντονιστή από την πλευρά της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την εφαρμογή της συμφωνίας, Μάρτιν Βερβέι, και του γενικού γραμματέα του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, Γιάννη Ταφύλλη.

Η ελληνική κυβέρνηση προχωράει ήδη στη μεταφορά των προσφύγων από τα νησιά στην ηπειρωτική χώρα και αναζητάει και νέους χώρους για τη φιλοξενία τους. Ένας από τους χώρους που εξετάζονται, είναι έκταση δίπλα στα ναυπηγεία Σκαραμαγκά.

Μέχρι στιγμής έχει γίνει η μεταφορά περίπου των μισών προσφύγων από τα νησιά και οι πρόσφυγες που παραμένουν σε Λέσβο, Σάμο, Χίο, Κω και Ρόδο ανέρχονται σε 5.538. Για τη μεταφορά τους χρησιμοποιείται όχι μόνο το λιμάνι του Πειραιά, αλλά και τα λιμάνια της Ελευσίνας και της Καβάλας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Συντονιστικού Οργάνου, σήμερα στην Αττική βρίσκονται 13.711 πρόσφυγες, από τους οποίους οι 5.132 διαμένουν στο λιμάνι του Πειραιά και οι υπόλοιποι σε δομές Φιλοξενίας (Σχιστό, Ελαιώνας, Ελληνικό, Άγιος Ανδρέας, Μαλακάσα, Λαύριο).

Στην Κεντρική Ελλάδα αριθμούνται 2.569 πρόσφυγες, με τους περισσότερους να φιλοξενούνται στο στρατόπεδο της Ριτσώνας στην Εύβοια (826) και στο στρατόπεδο στο Κουτσόχερο Λάρισας (766).

Αυξημένος επίσης εμφανίζεται ο αριθμός των προσφύγων που βρίσκονται στην Ειδομένη με όσους βρίσκονται εντός του camp να υπολογίζονται σε 13.250. Επίσης, στο βενζινάδικο του Πολυκάστρου παραμένουν 1.250 άτομα.

Στη Βόρεια Ελλάδα φιλοξενούνται συνολικά 28.593 άτομα. Για πρώτη φορά 1.045 πρόσφυγες διαμένουν από χτες στο παλιό στρατιωτικό αεροδρόμιο στην Κατσικά Ιωαννίνων.

Μ. Κουζινοπούλου, ΑΠΕ-ΜΠΕ, Αθήνα
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός
Δάσκαλος - Κιλκίς
«ει δε τις των ιδίων και μάλιστα των οικείων ου προνοεί, την πίστιν ήρνηται και έστιν απίστου χείρων»
Προς Τιμόθεον Α, ε’, 8
Η μεγαλύτερη σύγχυση τούτη την παμπόνηρη εποχή εντοπίζεται στην στάση των Ελλήνων έναντι των λαθρομεταναστών.

(Ο κοινός νους λέει ότι αν κάποιος εισβάλλει στην χώρα σου, όντας απρόσκλητος και ανεπιθύμητος, λαθραίως και παρανόμως, σύμφωνα με τα έγκυρα λεξικά, ονομάζεται λαθρομετανάστης. Όπως λέγεται λαθροθήρας αυτός που κυνηγά χωρίς άδεια, ο λαθροϋλοτόμος και ο λαθρεπιβάτης. Ο κυρ-Φίλης υπουργός, στην πρόσφατη επιστολή του στα σχολεία, ταυτίζει τους Έλληνες, Χριστιανούς Ορθοδόξους του ’22, τους διωκόμενους και σφαγιασθέντες από τους μωαμεθανούς γενοκτόνους μας του Κεμάλ, με τους νυν λαθρομετανάστες, οι οποίοι, αντί να καταφύγουν στις ομόδοξες τους χώρες του Ισλάμ, καταφεύγουν στην άπιστη Ευρώπη. Θλιβερές συγκρίσεις από έναν αρνητή της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής).

Περίεργη και επαμφοτερίζουσα είναι και η στάση κάποιων χριστιανών. «Τι θα έκανε ο Χριστός στη θέση μας;», «αγαπάτε αλλήλους», είναι οι συνήθεις… παραπομπές.

Καρυκεύουν την ερώτηση και με αναφορές στον Καλό Σαμαρείτη ή στο ευαγγελικό ανάγνωσμα «ξένος ήμην και συνηγάγετε με». (Ματθ. ΚΕ, 35).

Οπότε οφείλουμε «να ανοίξουμε την αγκαλιά μας» (κατά κυρ-Φίλη) και να «συναγάγουμε» τους ξένους λαθρομετανάστες, διότι είναι ευαγγελική επιταγή.

Ερωτώ και απευθύνομαι κυρίως στους «προοδευτικούς» ιερωμένους που αποκοιμίζουν τον κόσμο με τις αγαπολογίες τους:
Ο Κολοκοτρώνης, όταν «αποφάσισε να κάμει» την Επανάσταση, για να εκδιώξει την μισητή ημισέληνο, έτσι σκεφτόταν;
Θα έκοβε τούρκικα κεφάλια ο Νικηταράς ο Τουρκοφάγος, αν δεν ευλογούσε η Εκκλησία τα όπλα του Αγώνα της Παλιγγενεσίας;
Τι τραγουδούσαν τότε οι Ρωμιοί;
«Χαρά που το ‘χουν τα βουνά τα κάστρα περηφάνια
γιατί γιορτάζει η Παναγιά, γιορτάζει και η Πατρίδα.
Να βλέπεις διάκους με σπαθιά, παπάδες με ντουφέκια
να βλέπεις και τον Γερμανό, της Πάτρας τον δεσπότη
πως ευλογάει τ’ άρματα κι ευχιέται τους λεβέντες».

Ο επίσκοπος Βρεσθένης Θεοδώρητος, τον οποίο ο Κολοκοτρώνης αποκαλούσε καπετάν Δεσπότη, ευλογεί τ’ άρματα στο Βαλτέτσι, ζώνεται τα γιαταγάνια και τα καριοφίλια και πολεμά.

Ο Σαλώνων Ησαΐας, ο πρώτος Έλληνας ιεράρχης ο οποίος έπεσε υπέρ πατρίδος, την ώρα της μάχης της Αλαμάνας, δεν είχε υπ’ όψιν του το Ευαγγέλιο;
Γιατί «ρίχνανε στο θυμιατό μπαρούτι για λιβάνι» οι παπάδες και θυσιάζονταν για την λευτεριά του Γένους. Πολλοί απ’ αυτούς δεν ξανάπιασαν το αγιοπότηρο, όμως έφτιαξαν πατρίδα. Ποιμένες καλοί που θυσιάστηκαν υπέρ του σκλαβωμένου ποιμνίου τους.

Παραπέμπω και σ’ ένα περίφημο κείμενο του Δασκάλου του Γένους Κωνσταντίνου Οικονόμου εξ Οικονόμων, ο οποίος υπήρξε «μέγας εκκλησιαστικός ανήρ, λαμπρόν κόσμημα και μέγα καύχημα του ελληνικού Γένους».
«Λέγω πρώτον, ότι χρεωστείς, χριστιανέ, καθό χριστιανός να αγαπάς και να ευεργετής την Πατρίδα. Σε προστάζει ο θείος νόμος “αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν”. Πλησίον σου είναι βέβαια πaς άνθρωπος, αλλά ποιoς δύναται να είναι πλησιέστερός σου παρά τους συγγενείς και ομοπίστους και συμπολίτας σου. Ούτοι είναι αδελφοί σου, οίτινες συγκατοικούσι μετά σου εις μίαν και την αυτήν χώραν, ωσάν εις μίαν και την αυτήν οικίαν, ούτοι έχουσι τον αυτόν και συ πατέρα, τον Θεόν, την αυτήν και συ μητέρα, την Εκκλησίαν, το αυτό γενέθλιον έδαφος, και τας αυτάς τροφάς, τους αυτούς νόμους, τους αυτούς άρχοντας και ποιμένας και διδασκάλους, τας αυτάς προς σε κοινάς και πανηγύρεις και απολαύσεις και λύπας και χαράς, όσον λοιπόν ειλικρινέστερον αγαπάς τους συμπατριώτας και την Πατρίδα, τόσον βεβαιότερον εκπληρώνεις τον νόμον του Θεού και πάλιν εξ εναντίας, όσον αμελείς και προδίδεις πολλάκις της Πατρίδος τα συμφέροντα, τόσον εξελέγχεσαι παραβάτης του θείου νόμου, και του πλησίον σου εχθρός χειρότερος απίστου. “Eι τις των ιδίων και μάλιστα των οικείων ου προνοεί, την πίστιν ήρνηται, και έστιν απίστου χείρων”...
Τόσον ιερόν και θείον δώρον είναι η Πατρίς ώστε εν των μεγίστων σημείων της κατά των ανθρώπων δικαίας οργής του Θεού γίνεται πολλάκις η στέρησις της Πατρίδος.
...Και αν λοιπόν η Πατρίς είναι τόσον σεβάσμιον, τόσον πολύτιμον, τόσον αγαπητόν, εις τον Θεόν, φανερόν ότι χριστιανός, όστις αγαπά μάλιστα τον Θεό, και τον πλησίον, χρεωστεί να αγαπά την ιδίαν αυτού Πατρίδα».
(Κων. Κούρκουλα, «Λεύκωμα Δασκάλων του Γένους», σελ. 160, Αθήνα 1971).

Διασώζει ο Ι. Πολέμης την απάντηση κάποιας γιαγιάς προς τον εγγονό της, που απορούσε γιατί την έβλεπε κάθε βράδυ μετά τον εσπερινό μαζί με τα εικονίσματα να θυμιατίζει και το καριοφίλι του παππού.

«Το καριοφίλι που θωρείς
ψηλά στον τοίχο να σκουριάζει
παιδάκι μου, μην απορείς
αγιολιβάνι του ταιριάζει
γιατί χωρίς αυτό
χωρίς το φλογερό του στόμα
θα ‘μαστε σκλάβοι ακόμα».

(«Ιεράρχες, Εθνάρχες», π. Θεοδώρου Ζήση, σελ. 30).

«Η απάντηση της ώριμης γερόντισσας», σημειώνει ο σεβαστός παπα-Θόδωρος, «είναι απάντηση της γηραιάς ελληνικής ιστορίας στους ανώριμους μελετητές της».

Οι δεσποτάδες του Μακεδονικού Αγώνα ζώστηκαν τ’ άρματα και έσωσαν την Μακεδονία.

«...Στη μέση φορούσα μία πέτσινη ζώνη απ’ όπου κρέμονταν από τη μία μεριά η θήκη του πιστολιού μου, που ήταν μεγάλο και γίνονταν εν ανάγκη και τουφέκι, κι απ’ την άλλη ένα μαχαίρι για στρατιωτικό ή αστυνομικό. Συχνά γυμναζόμουν εις το σημάδι...», διηγείται ο ηρωικός μητροπολίτης Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης. (Αντ. Μπέλλου-Θρεγιάδη, «Μορφές Μακεδονομάχων, σελ. 75-76).

Ο επίσκοπος Πελαγονίας, Ιωακείμ Φορόπουλος, όταν ενθρονίστηκε στο Μοναστήρι, βροντοφώνησε στον εμπερίστατο λαό, που σφαζόταν από τους Κομιτατζήδες: «Δεν ήρθα να σας διδάξω οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος, αλλά οφθαλμούς αντί οφθαλμού και οδόντας αντί οδόντος». Ο Κορυτσάς Φώτιος, ο Γρεβενών Αιμιλιανός, ο Μελενίκου Κωνσταντίνος, ο Ελευθερουπόλεως Γερμανός, έπεσαν μαχόμενοι, κοσμώντας το Εικονοστάσι του Γένους.

Όταν στις 30 Αυγούστου του 1907 ο λαός της Δράμας αποχαιρετά τον δεσπότη του, τον μετέπειτα εθνοϊερομάρτυρα Μητροπολίτη Σμύρνης, Χρυσόστομο, ο δημογέροντας Νίκας ενώπιον των χιλιάδων που είχαν μαζευτεί στο σταθμό, αναφωνεί: «Δέσποτα, μας παρέλαβες λαγούς και μας έκαμες λιοντάρια. Μείνε ήσυχος. Θα γίνει το θέλημά σου». Κι έγινε. (Ν. Βασιλειάδη, «Για την Ελευθερία», σελ. 265). Δεν ήταν πιστοί αυτοί οι ηρωικοί Επίσκοποι; Ήταν, αλλά προνοούσαν για τους οικείους, για το Γένος.

Τα γράφω αυτά για να κατανοήσουν κάποιοι ότι τούτη την στιγμή διακυβεύεται η ιστορική μας ύπαρξη. Αν ανεχτούμε την εγκατάσταση των μωαμεθανικών ορδών, ας θυροκολλήσουμε το αγγελτήριο θανάτου μας. Σε λίγο καιρό δεν θα υπάρχουν «καλοί σαμαρείτες», θα περιφέρονται εξαθλιωμένοι μωαμεθανοί που θα ξεσπάσουν πάνω μας για όλα τα δεινά τους. (Μωαμεθανοί και όχι μουσουλμάνοι. Οπαδοί του Μωάμεθ είναι και τίποτε άλλο).

Μην καταπίνετε τα παραμύθια των σάπιων καναλιών.
Οι ροές από την Τουρκία, το κράτος συμμορία, δεν πρόκειται να σταματήσουν.
Μας προορίζουν για βαλκανικό εμιράτο.
Βρισκόμαστε ενώπιον εθνικής προδοσίας.
Μην τους πιστεύετε.
Λένε ψέματα.
Όλοι και όλα για την σωτηρία της πατρίδας μας...






Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Επισκέπτης στο ψευδοκράτος αλλά κάτοχος τουρκικού διαβατηρίου φαίνεται πως ήταν τελικά ο Τούρκος παρατηρητής που έφτασε στη Χίο το βράδυ της Κυριακής.

Από αρμόδιες πηγές του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, ωστόσο, έγινε γνωστό στο ΑΠΕ- ΜΠΕ, ότι το θέμα διευθετήθηκε και διευκρινίστηκε το εξής:

Στους υπηκόους τρίτων χωρών, μεταξύ των οποίων και της Τουρκίας, που έρχονται στην Ελλάδα δεν απαγορεύεται η είσοδος στη χώρα αν έχουν στο διαβατήριό τους σφραγίδα του ψευδοκράτους.

Δεν μπορεί όμως σε αυτή την περίπτωση να σφραγιστεί απευθείας το διαβατήριο από τις ελληνικές αρχες, αλλά του χορηγείται ένα ανεξάρτητο χαρτί με την ελληνική σφραγίδα, το οποίο φέρει μαζί με το διαβατήριο.

Ο συγκεκριμένος υπάλληλος είναι Τούρκος και μάλιστα κάτοχος «πράσινου» διαβατηρίου, λόγω της υπαλληλικής του ιδιότητος, πράγμα που σημαίνει οτι δεν χρειάζεται βίζα για την είσοδο στην Ελλάδα, στην παρούσα φάση.

Επειδή όμως το συγκεκριμένο διαβατήριο φέρει σφραγίδα από επίσκεψη του στην Βόρεια Κύπρο, τέθηκε το ζήτημα αν θα μπορούσε να παραμείνει στην χώρα μας χωρίς βίζα, κάνοντας χρήση του συγκεκριμένου διαβατηρίου.

Η υπόθεση έφτασε στο υπουργείο Εξωτερικών και όπως ανέφερε ανώτατος αξιωματικός της ΕΛ.ΑΣ, ο Τούρκος σύνδεσμος θα παραμείνει με ένα τέτοιο ξεχωριστό χαρτί, σφραγισμένο από τις ελληνικές υπηρεσίες, που ισοδυναμεί με άδεια εισόδου.

Νωρίτερα το politischios.gr μετέδωσε ότι ο Τούρκος Αστυνομικός, παρότι του επιτράπηκε η είσοδος για διανυκτέρευση στη Χίο, το πρωί της Δευτέρας μεταφέρθηκε στο Τελωνείο του νησιού μέχρι να αποφασιστεί εάν θα γίνει αποδεκτός και θα αναλάβει δράση στο Hotspot της Χίου ή θα αναγκαστεί να επιστρέψει στον Τσεσμέ και από εκεί στη Σμύρνη.

Το ρεπορτάζ του politischios.gr επιβεβαίωσε ερωτώμενη και η Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Βορείου Αιγαίου τονίζοντας ότι ο συγκεκριμένος Αστυνομικός παραμένει σε περιορισμό στο Τελωνείο του νησιού.

Αρμόδια στελέχη κάνουν λόγο για εσκεμμένη κίνηση της γειτονικής χώρας αφού η είσοδός του στο νησί, θα μπορούσε να αποτελέσει έμμεσο τρόπο αναγνώρισης τους ψευδοκράτους από την Ελλάδα.

«Το γνωρίζουν και οι ίδιοι ότι η είσοδος στη χώρα μας με τέτοιο διαβατήριο απαγορεύεται ρητά. Συνεπώς δεν μπορεί να μη γνώριζαν ότι θα υπάρξει πρόβλημα κατά την είσοδό του στην Ελλάδα.
Τα συγκεκριμένα στελέχη προέρχονται από μία Υπηρεσία που ασχολείται με ζητήματα ασύλου στην Τουρκία και γνωρίζουν πολύ καλά τα δεδομένα μεταξύ των δύο χωρών καθώς και την πάγια θέση της Ελλάδας σε σχέση με το ψευδοκράτος», ανέφεραν στον «π» τα ίδια στελέχη.

Να σημειωθεί ότι στην υπόθεση ενεπλάκη και η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών.

Πηγή Voria


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Μούδουρος

«Σήμερα είμαστε σε συνθήκες τις οποίες η λέξη ‘χάος’ δεν είναι αρκετή για τις περιγράψει». Αυτά σημείωνε σε άρθρο του στην εφημερίδα «Τζουμχουριέτ» στις 15 Μαρτίου 2016 ο καθηγητής Αχμέτ Ινσέλ.

Δύο μέρες μετά τη νέα βομβιστική επίθεση στο κέντρο της Άγκυρας, η διαπίστωση του Τούρκου ακαδημαϊκού καταγράφει με χαρακτηριστικό τρόπο το άνοιγμα μιας περιόδου μεγάλης κρίσης στη χώρα με άγνωστο χρονικό ορίζοντα, αλλά πολύ περισσότερο με άγνωστα τα τελικά της αποτελέσματα. Οι πλευρές της αντιπαράθεσης στην Τουρκία έχουν επιλέξει με τον πιο επίσημο τρόπο τη μέθοδο της ένοπλης βίας για την υλοποίηση των πολιτικών τους στόχων. Από τη μια το τουρκικό κράτος και από την άλλη το ΡΚΚ φαίνεται να εισέρχονται σε μια περίοδο «ξεκαθαρίσματος λογαριασμών». Αυτοί οι «λογαριασμοί» άπτονται ζητημάτων περιφερειακής κλίμακας και επιρροής, ενώ χαρακτηρίζονται από την σχεδόν ολοκληρωτική περιθωριοποίηση της «κλασικής» πολιτικής δραστηριότητας και την ενεργοποίηση της σκληρής ισχύος των όπλων.

Ιστορικά ίσως να είναι πολλές οι περιπτώσεις όπου ένα θέμα εξωτερικής πολιτικής με το πέρασμα του χρόνου μετατρέπεται σε ζήτημα εσωτερικό, επηρεάζοντας καθοριστικά την πορεία μιας κοινωνίας. Μια από αυτές τις περιπτώσεις σήμερα είναι η κατάσταση στη Συρία για την κοινωνία στην Τουρκία. Η τρίτη βομβιστική επίθεση στην Άγκυρα, μέσα σε διάστημα μόλις πέντε μηνών, δείχνει την υπέρβαση των ορίων του διαχωρισμού της εξωτερικής από την εσωτερική πολιτική. Υπογραμμίζει τον πλήρη μετασχηματισμό μιας πολιτικής που αρχικά εντάχθηκε στη σφαίρα της διπλωματίας και μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα αποτέλεσε κέντρο καθοριστικής επιρροής της καθημερινής ζωής των ανθρώπων, αλλά δυστυχώς και της απώλειάς της. Γιατί τόσο οι τρομοκρατικές επιθέσεις του Ισλαμικού Κράτους, όσο και οι τελευταίες που συνδέονται στον έναν ή στον άλλο βαθμό με το ΡΚΚ, έχουν τις ρίζες τους στη στρατηγική που ακολουθεί η Άγκυρα σε σχέση με το μέλλον της Συρίας. Ο θάνατος 37 ανθρώπων το βράδυ της Κυριακής στις 13 Μαρτίου είναι ενδεικτικός τόσο των αδυναμιών του κράτους να αντιμετωπίζει τέτοια φαινόμενα, όσο και των προσανατολισμών που μπορεί να πάρει το ήδη πολυδιασπασμένο και πολωμένο εσωτερικό μέτωπο της Τουρκίας.

Σε αυτήν ακριβώς τη συγκυρία, η διεθνής και περιφερειακή θέση της Τουρκίας φαίνεται να συγκρούεται με την εσωτερική διάταξη ισορροπιών ισχύος. Η χώρα αντιμετωπίζει σοβαρά αδιέξοδα στην εξωτερική της πολιτική, τα οποία όμως μετατρέπουν την αστάθεια και την κρίση σε βασικά χαρακτηριστικά της εσωτερικής κοινωνικής πραγματικότητας. Δεν θα ήταν υπερβολή να σημειωθεί ότι όσο μεγαλώνει το χάσμα μεταξύ των ανικανοποίητων στόχων της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή και των πραγματικών της δυνατοτήτων, τόσο περισσότερο αυταρχικοποιείται η εξουσία Ερντογάν. Μέσα στο προαναφερθέν πλαίσιο, η πρόσφατη βομβιστική επίθεση στην Άγκυρα μπορεί να αποτελέσει βάση ανάλυσης των προσανατολισμών που έχουν οι βασικοί πρωταγωνιστές της περιόδου της μεγάλης κρίσης στην Τουρκία.

Η επίθεση της 13ης Μαρτίου στην κεντρική πλατεία Κιζίλαϊ της Άγκυρας έγινε με την ίδια μέθοδο που ακολούθησαν και οι βομβιστές αυτοκτονίας στις 17 Φεβρουαρίου. Η διαφορά ήταν ότι τον Φεβρουάριο οι άνθρωποι που έχασαν τη ζωή τους ήταν κυρίως στρατιωτικοί διαφόρων βαθμίδων, ενώ την προηγούμενη Κυριακή ήταν όλοι πολίτες. Και στις δύο περιπτώσεις οι δράστες φέρονται να ήταν ενταγμένοι σε οργανώσεις που συνδέονται με το ΡΚΚ. Τέτοιου είδους επιθέσεις αυτοκτονίας έγιναν και στο παρελθόν, όμως είναι γεγονός ότι το ένοπλο κουρδικό κίνημα επέλεγε κυρίως στρατιωτικούς ή αστυνομικούς στόχους. Άρα η τελευταία επίθεση που προκάλεσε τη δολοφονία άοπλων πολιτών, είτε έγινε από επιχειρησιακό λάθος είτε συνειδητά, αποτελεί μια ξεκάθαρη ένδειξη ότι το ΡΚΚ και άλλες ένοπλες οργανώσεις που συνεργάζονται μαζί του επέλεξαν την επικέντρωση στην προσπάθεια γενικής αποσταθεροποίησης της χώρας. Σύμφωνα με τον πρώην αναπληρωτή επικεφαλής των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών, Τζεβάτ Ονές, η συχνότητα των χτυπημάτων στην Άγκυρα το τελευταίο χρονικό διάστημα αποτελεί ιστορικά ένα εντελώς νέο φαινόμενο. Επομένως ο συμβολισμός είναι αξιοσημείωτος: Το τουρκικό κράτος, το οποίο πολιτικά εκφράζεται στην πρωτεύουσά του, μετατράπηκε σε βασικό στόχο της ένοπλης πτέρυγας του κουρδικού κινήματος.

Το δεδομένο αυτό φαίνεται να συνδέεται και με την πρόσφατη ανακοίνωση της συνεργασίας του ΡΚΚ με διάφορες μικρότερες επίσης παράνομες ένοπλες οργανώσεις που δρουν στην Τουρκία. Η συγκεκριμένη συνεργασία ονομάστηκε «Ενωμένο Επαναστατικό Κίνημα των Λαών» και λειτουργεί προς δύο κατευθύνσεις. Η πρώτη είναι η σχετική ενίσχυση της δραστηριοποίησης του ΡΚΚ με ακόμα περίπου 1.000 άντρες και γυναίκες. Η δεύτερη είναι η ευκαιρία πρόσβασης των υπόλοιπων οργανώσεων στις διασυνδέσεις και την τεχνική υποστήριξη του ΡΚΚ που αποτελεί ομολογουμένως την πιο ισχυρή συνιστώσα της συνεργασίας. Σε πολιτικό επίπεδο, η σύμπραξη αυτού του μετώπου υπηρετεί κυρίως τον διακηρυγμένο στόχο της ένοπλης πτέρυγας του κουρδικού κινήματος για μεταφορά της αντιπαράθεσης στα μεγάλα αστικά κέντρα των δυτικών περιοχών της Τουρκίας.

Όμως η συγκεκριμένη απόφαση του ΡΚΚ προσφέρει μεταξύ άλλων και τη δυνατότητα αξιοποίησης των αδυναμιών των υπηρεσιών πληροφοριών του κράτους, καθώς διανοίγει τις προοπτικές νέων και πιο γρήγορων μορφών επιχειρήσεων. Συγκεκριμένα, το ΡΚΚ στις σημερινές συγκυρίες έχει εγκαταλείψει σε κάποιο βαθμό την αυστηρή συγκεντρωτική δομή λήψης αποφάσεων για τέτοιες ενέργειες. Παλαιότερα μια παρόμοια οδηγία ήταν αποτέλεσμα λεπτομερούς επεξεργασίας της ανώτατης ηγεσίας και η υλοποίησή της περνούσε μέσα από τη διάχυση της οδηγίας προς τη βάση της ένοπλης πτέρυγας. Αυτή η διαδικασία ήταν χρονοβόρα, αλλά και επικίνδυνη αφού προσέφερε περιθώρια στο τουρκικό κράτος να αντιδράσει διαμέσου των πληροφοριών που θα μπορούσε να αποσπάσει εξαιτίας της μεταφοράς των μηνυμάτων σε μια κάθετη δομή.

Η νέα τακτική χαρακτηρίζεται από τη λήψη της πολιτικής απόφασης εκ μέρους της ένοπλης ηγεσίας του ΡΚΚ, αλλά η πρωτοβουλία για τον χρόνο και τη μέθοδο της επίθεσης αφήνεται στους τοπικούς πυρήνες που μπορεί να μην είναι καν οργανικά συνδεδεμένοι με το ΡΚΚ. Έτσι μια επίθεση, όπως αυτές του τελευταίου μήνα στην Άγκυρα, μπορεί να αποφασιστεί και να υλοποιηθεί μέσα σε μερικές μέρες. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ούτε και το γεγονός ότι τόσο στις 17 Φεβρουαρίου, όσο και στις 13 Μαρτίου, οι επιθέσεις υλοποιήθηκαν από βομβιστές αυτοκτονίας σε αυτοκίνητα. Δηλαδή μια σχετικά νέα μέθοδο, πολύ πιο δύσκολη στον προληπτικό εντοπισμό. Σε αυτό το σημείο τα νέα ποιοτικά στοιχεία που προκύπτουν είναι ο ανώτερος βαθμός πρόσβασης των οργανώσεων αυτών σε στρατιωτικά υλικά, αλλά και η διεύρυνση της κοινωνικής τους βάσης με την αύξηση νεαρών ατόμων που επιλέγουν με τόση ευκολία τον θάνατο ως εργαλείο υλοποίησης πολιτικών στόχων.

Ανατροπή της εξουσίας Ερντογάν ο στόχος ΡΚΚ

Μέσα από το πλέγμα όλων αυτών των λεπτομερειών, ο γενικότερος προσανατολισμός της ένοπλης πτέρυγας του κουρδικού κινήματος καταλήγει στην επιλογή ενός γενικευμένου πολέμου. Το ΡΚΚ δείχνει αποφασισμένο τουλάχιστον στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα να αποσταθεροποιήσει περαιτέρω το εσωτερικό μέτωπο της Τουρκίας, κάτι που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι πρόσφατες επιθέσεις δεν θα είναι οι τελευταίες. Άλλωστε, όπως είχε δηλώσει τέσσερις μέρες πριν την τελευταία βομβιστική επίθεση ο Τζεμίλ Μπαγίκ, εκ των ηγετών του ΡΚΚ, η διεκδίκηση της οργάνωσης για το άμεσο μέλλον είναι η ανατροπή της εξουσίας Ερντογάν. Υπό αυτή την έννοια, το ΡΚΚ αντιμετωπίζει πλέον το κουρδικό πρόβλημα ως ένα πρόβλημα περιφερειακών διαστάσεων μέσα στις οποίες η Τουρκία αποτελεί ένα από τα πολλά μέτωπα και όχι το μοναδικό.

Η προτεραιότητα παραμένει η κατάσταση στη Συρία και η σταθεροποίηση της κουρδικής εξουσίας στα βόρεια εδάφη. Με αυτό το σκεπτικό και ενόψει της περιόδου της άνοιξης και του καλοκαιριού, το ΡΚΚ επιδιώκει να μειώσει την προοπτική μεταφοράς περισσότερων στρατιωτικών δυνάμεων της Τουρκίας στα σύνορα με τη Συρία, προβαίνοντας σε ενέργειες μιας ευρύτερης αποσταθεροποίησης σε κέντρα έξω από τις νοτιοανατολικές περιοχές της χώρας.

Οι προσανατολισμοί του τουρκικού κράτους

Από τις πρώτες στιγμές που ακολούθησαν την έκρηξη στην Άγκυρα στις 13 Μαρτίου 2016, ο Πρόεδρος Ερντογάν και η κυβέρνηση του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) άρχισαν να ξεδιπλώνουν διάφορες πτυχές για μελλοντικά πολιτικά κέρδη. Για να κατανοηθεί αυτή η προσπάθεια του τουρκικού κράτους, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ο περίγυρος μέσα στον οποίο έγινε η τελευταία βομβιστική επίθεση. Από τη μια οι ΗΠΑ συνεχίζουν τις διαβουλεύσεις και τους σχεδιασμούς τους με συμμάχους στην περιοχή για χερσαίες επιχειρήσεις ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος στη Μοσούλη. Από την άλλη, η μερική έστω υλοποίηση της κατάπαυσης του πυρός στη Συρία φαίνεται να δυσκολεύει την Άγκυρα στη συνέχιση των στρατιωτικών της επιθέσεων ενάντια στους Κούρδους των βόρειων περιοχών.

Το προαναφερθέν σε συνδυασμό με τη μικρή εδαφική επέκταση και σταθεροποίηση του κουρδικού κινήματος εντός Συρίας είναι εξελίξεις που συνεχίζουν να αποκόπτουν την επιρροή της Τουρκίας σε διάφορες ένοπλες οργανώσεις της λεγόμενης μετριοπαθούς ισλαμικής αντιπολίτευσης. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον και εφόσον οι βασικοί στόχοι της Τουρκίας για τη Συρία δεν αλλάζουν, τότε οι πρόσφατες βομβιστικές επιθέσεις αναμένεται να χρησιμοποιηθούν σε μια επιθετική διπλωματική προσπάθεια της Άγκυρας, με στόχο να μεταφέρει πιέσεις προς τις ΗΠΑ και την Ε.Ε. σε σχέση με την υλοποίηση των δικών της επιδιώξεων εντός των συριακών εδαφών και όχι μόνο.

Ο κίνδυνος «παράλυσης» μιας κοινωνίας

Στο φόντο της εσωτερικής διάστασης των συνεπειών της τελευταίας βομβιστικής επίθεσης υπάρχει ήδη η εμβάθυνση ενός ακήρυχτου καθεστώτος έκτακτης ανάγκης με το οποίο ουσιαστικά σήμερα διοικείται η χώρα. Η εντατικοποίηση του αυταρχισμού προβάλλει ως μονοδρομική επιλογή ενός πολιτικού ηγέτη που έχει ταυτίσει το μέλλον του αποκλειστικά και μόνο με τη διεύρυνση της εξουσίας του.

Λαμβανομένης υπόψη της σημερινής θέσης του Ερντογάν και του ΑΚΡ στο πολιτικό σύστημα της Τουρκίας, το πιο πάνω δεδομένο αποκαλύπτει γενικότερα την κατεύθυνση που φαίνεται να παίρνουν όλες οι κρατικές δομές εξουσίας. Οι σχεδιαζόμενες νέες δομές με αντικείμενο την τρομοκρατία, όπως η σκέψη για Υπουργείο Ασφάλειας, καθώς και η επιδιωκόμενη άρση της βουλευτικής ασυλίας της ηγεσίας του φιλοκουρδικού HDP, είναι ενέργειες που σηματοδοτούν την προσπάθεια παραμερισμού και περιθωριοποίησης όλων των μηχανισμών δημοκρατικής διαβούλευσης.

Τα κοινωνικά τραύματα και η πόλωση διαχέονται με τέτοιο ρυθμό που εξαναγκάζουν ευρύτερα στρώματα της κοινωνίας να αναζητούν σταθερότητα μέσα στην αστάθεια και συνεπώς να γίνονται ευάλωτα σε πράξεις νομιμοποίησης του αυταρχισμού. Το κυρίαρχο ερώτημα λοιπόν δεν αφορά τόσο στην προοπτική επιβίωσης της εξουσίας Ερντογάν, όσο στο εάν η κοινωνία στην Τουρκία θα είναι ικανή στο επόμενο χρονικό διάστημα να αντιδράσει με κατευθύνσεις φυγόκεντρες που να αμφισβητούν την υφιστάμενη ηγεμονική τάξη πραγμάτων. Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον και στην περίπτωση που δεν υπάρξει άμεσα αναστροφή του κλίματος, τότε η χώρα εισέρχεται σε μια περίοδο εσωστρέφειας, της οποίας ο χρονικός ορίζοντας και το περιεχόμενο του τέλους παραμένουν άγνωστα.

Ερντογάν: Αντιτρομοκρατικός ο πόλεμος…

Επομένως το κλίμα που έχει δημιουργήσει η βομβιστική επίθεση θα αποτελέσει κομμάτι μιας διεθνούς εκστρατείας του Ερντογάν. Ο ίδιος άλλωστε στις δηλώσεις καταδίκης της επίθεσης φρόντισε με προσεκτικό τρόπο να εισαγάγει στη φρασεολογία που χρησιμοποίησε τον όρο της «νόμιμης άμυνας» του κράτους.

Η συγκεκριμένη φράση στη δήλωση Ερντογάν έχει χρησιμοποιηθεί ξανά μόνο μετά από επιθέσεις που συνδέονται με το ΡΚΚ και όχι με το Ισλαμικό Κράτος. Συνεπώς πρόκειται για λεπτομέρεια με ιδιαίτερες διαστάσεις, αφού στο πολιτικό της πλαίσιο η «νόμιμη άμυνα» παραπέμπει σε μια εξωτερική απειλή ή επίθεση, η αντιμετώπιση της οποίας μπορεί να γίνει εκτός συνόρων. Ο Πρόεδρος της Τουρκίας λοιπόν επανέφερε συνειδητά τη βασική θέση του κράτους περί της αναγκαιότητας μιας σκληρής στρατιωτικής αντιμετώπισης του ένοπλου κουρδικού κινήματος, είτε αυτό βρίσκεται στο βόρειο Ιράκ είτε στη βόρεια Συρία.

Σε αυτό το σημείο, ο προσανατολισμός της εξουσίας θέλει να επαναφέρει τις ιδιαιτερότητες της γεωπολιτικής θέσης της Τουρκίας που την αναγκάζουν να αντιμετωπίσει νέες «εξωτερικές απειλές». Σύμφωνα με το ίδιο σκεπτικό, ο «αντιτρομοκρατικός αγώνας» της Άγκυρας θα πρέπει να μετατραπεί σε «αντιτρομοκρατικό πόλεμο» με τη στήριξη ή τουλάχιστον την ανοχή παραγόντων της Δύσης και ιδιαίτερα των ΗΠΑ.

Πέραν όμως της περιφερειακής διάστασης των προσανατολισμών του Ερντογάν και της κυβέρνησης ΑΚΡ, οι συνέπειες της τελευταίας δολοφονικής επίθεσης θα αποτελέσουν βάση έντονων εσωτερικών διεργασιών στη χώρα με προφανείς τις αρνητικές πτυχές. Η απάντηση του τουρκικού κράτους στο επίπεδο της ένοπλης αντιπαράθεσης αναμένεται να εκφραστεί στην εντατικοποίηση του πολέμου στις νοτιοανατολικές περιοχές. Σε επίπεδο πολιτικών δομών όμως, η αντίδραση μπορεί να συμπεριλάβει μορφές καταστολής εναντίον όχι μόνο του οργανωμένου κουρδικού κινήματος, αλλά και άλλων συνόλων ή ατόμων που στηρίζουν τις θέσεις των Κούρδων και του Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών (HDP).

Ήδη ο Ερντογάν έχει δημοσίως τοποθετηθεί υπέρ της αναγκαιότητας διεύρυνσης του περιεχομένου των όρων «τρομοκράτης» και «τρομοκρατία» με τρόπο που να συμπεριλαμβάνει ουσιαστικά δημοσιογράφους, ακαδημαϊκούς, πολιτικά στελέχη και ακτιβιστές. «Δεν με ενδιαφέρει αν είναι αρθρογράφοι κ.λπ., εάν η πένα τους είναι στο πλευρό των τρομοκρατών, τότε είναι απέναντί μου» υπογράμμισε με νόημα σε ομιλία του ενώπιον ομάδας κοινοταρχών στις 16 Μαρτίου. Στο ίδιο μήκος κύματος, η φιλοκυβερνητική εφημερίδα «Σταρ» ανακοίνωσε την ίδια μέρα ότι η τροποποίηση του ποινικού κώδικα στα προαναφερθέντα σημεία θα αγγίζει πλέον άρθρα γνώμης και ειδήσεις που δημοσιεύονται. 

* Ο Νίκος Μούδουρος είναι δρ Τουρκικών και Μεσανατολικών Σπουδών.
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει η Λέτα Καλαμάρα

7 χρόνια άρνησης της πραγματικότητας και συνειδητής επιλογής από τη δημοκρατική πλειοψηφία των Ελλήνων του εκβιασμού της παγκόσμιας αλήθειας δεν έφεραν τα επιθυμητά αποτελέσματα στην ελληνική κοινωνία. Τα πάντα έχουν ζημιωθεί, ίσως και ανεπανόρθωτα. Ατομικές περιουσίες, κρατικές λειτουργίες, διεθνή θέση, διαιώνιση του γένους, ακόμα και τα σύνορα πια θολώνουν.

Ο λαός από τον έναν πολιτικό ηγέτη στον άλλο, από τον Γεώργιο Α. Παπανδρέου στον Αντώνη Σαμαρά και τέλος στον Αλέξη Τσίπρα έλπισε και επένδυσε στην καταστροφή του για την ευημερία του. Πίστεψε αφελώς πως η απειλή της αυτανάφλεξής του θα τρόμαζε τους ισχυρούς και θα εξασφάλιζε την αέναη ανέμελη ζωή μας.

Το εθνικό δόγμα μεταλλάχθηκε ύπουλα επί δεκαετίες από το «μάθε παιδί μου γράμματα» στο «βάλε μπρος μπάρμπα τη μίζα». Κανείς δεν ενοχλήθηκε, κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε. Ένας λαός εντάχθηκε στο παρά φύση σύστημα του πανούργου ξενόφερτου ντυμένου Έλληνα «Γκιουλέν» και βολεύτηκε σε ό,τι κινιόταν και κουνιόταν πίσω από τη λέξη παρά. Το "μαξιλάρι" του ύπνου του δικαίου.

Το 2009 κανείς δεν πίστεψε ότι δεν υπάρχουν λεφτά. Κανείς δεν δέχθηκε ότι όλα τα λεφτά που λάδωσαν τη μεταπολιτευτική Ελλάδα ήταν δανεικά και επιχορηγούμενα μαζί με τεράστιες ποσότητες ξεπλυμένων συνειδήσεων. Όλοι πίστεψαν ότι ήταν ένας Εφιάλτης που θα πέρναγε.

Το δυστυχές είναι ακόμα και σήμερα οι κ.κ. Τσίπρας και Καμμένος πιστεύουν ότι μπορούν να εκβιάσουν τον νικητή αντιπροσωπεύοντας τον ελληνικό λαό που τους στηρίζει. Θυμίζουν την αποφασιστικότητα του Γερμανού ηγέτη όταν υπερασπιζόταν το Βερολίνο το 1945. Απόλυτη άρνηση της πραγματικότητας.

Τελευταία και απέλπιδα προσπάθεια η ανθρώπινη δυναμίτιδα των λαθρομεταναστών που εις το όνομα της αλληλεγγύης και των φθηνών εργατικών χεριών θα διείσδυε στις ευρωπαϊκές κοινωνίες και θα τις διέλυε. Τι και αν δάκρυσε η Γερμανίδα Καγκελάριος αγκαλιά με τον Έλληνα Πρωθυπουργό της καθεστηκυίας τάξης και τον Τούρκο Σουλτάνο που έμεινε με την κάνουλα στο χέρι. Τι και αν έμεινε εγκαταλελειμένη η Ειδομένη ως "έδαφος του κανενός". Άλλος ενας εκβιασμός ξέφτισε. Οι Γερμανοί έχασαν πάλι.

Δεν υπήρξε πόλεμος στην ιστορία που να κερδήθηκε χωρίς ισχύ και ηθική. Η τιτάνια μάχη των πολιτικών ποιμένων του πνευματικού ηγέτη τους επί 7 χρόνια ταλαιπώρησαν την Ελλάδα και τη συρρίκνωσαν ανώφελα. Πολέμησαν χωρίς ισχύ και κυρίως χωρίς ηθική. Μεταπηδώντας από έρεισμα σε έρεισμα και με σταθερή γκεμπελική προπαγάνδα πανηγυρίζουν ακόμη τις ήττες του.

Όλες οι άλλες χώρες μέσα σε λίγα χρόνια και χωρίς πολλά λόγια εκδίωξαν κάθε μιαρό τους στοιχείο, ανασυντάχτηκαν και ξέφυγαν από τα νύχια του διεθνούς οργανωμένου εγκλήματος κατά των Κρατών. Τώρα απολαμβάνουν μισθούς δασκάλων 3.000 ευρώ στη Μεγαλόνησο του Προέδρου Αναστασιάδη που παρέλαβε Κράτος και θα παραδώσει πλούσιο Κράτος, δημιουργώντας και επενδύοντας πάνω σε αξίες και προσφέροντας ευημερία πάνω σε αγαθά.

Η Ελλάδα στερήθηκε εθνικής στρατηγικής εσκεμμένα από τον εθνικό υπονομευτή της για δεκαετίες εκπορνεύοντας τον εαυτό της μεταψυχροπολεμικά σε Δύση και Ανατολή αναζητώντας ποιος θα πληρώσει πιο ακριβά τη συντροφιά της. Ανήκε στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. αλλά απολάμβανε τα ταξίδια στη Μόσχα αναζητώντας μάταια και επίμονα τον αγωγό της στην ιστορία του 21ου αιώνα. Το αποτέλεσμα όταν πατάς σε δύο βάρκες νομοτελειακό. Ακόμα και στα Βαλκάνια του υπαρκτού σοσιαλισμού του 20ού αιώνα κινδυνεύει η Ελλάδα να γίνει κομπάρσος. Χωρίς εθνική στρατηγική δεν πολέμησε μία μέρα και εγκλώβισε τις εθνικές δυνάμεις της σε Μαγειρεία σίτισης του εχθρού. Όποιος μαγειρέψει τις περισσότερες μερίδες παρασημοφορείται.

Όσο πιο γρήγορα καταλάβει τη θανάσιμη παγίδα που έπεσε η ελληνική κοινωνία και απαρνηθεί την καταστροφή της και αναδείξει νέους πρωταγωνιστές, τόσο πιο γρήγορα θα έρθει το χαμόγελο στα χείλη των Ελλήνων που περπατάνε πια στους δρόμους με σκυμμένο το κεφάλι γεμάτοι θλίψη και απορία. Δεν μας αρμόζει ως Έλληνες να αναζητούμε "τα προς το ζην" στους κάδους ανακύκλωσης. Δεν αξίζουμε τόση φτώχεια, υλική και πνευματική, σε ένα τόσο πλούσιο τόπο.

Ο εκβιασμός ως εθνική επιλογή δεν θα έχει καμία τύχη και αν οι ιθύνοντες συνεχίσουν αυτή την εγκληματική επιλογή σύντομα θα θρηνήσουμε χαμένες πατρίδες, ακόμα και αδελφοκτόνο αίμα και πάλι. Οι ίδιοι δεν μπορούν παρά να έχουν το τέλος όλων των ηττημένων της ιστορίας που πολέμησαν ανήθικα.

Εκτός και αν αυτό θέλουμε ως εθνικό αυτοσκοπό. Να δυστυχήσουμε και να διαλυθούμε υπηρετώντας αλλόπιστους.

Δεν έχει νόημα να ερίζουν οι κ.κ. Τσίπρας Καμμένος πόσες Μακεδονίες έχουμε; Αν διαφωνούν είναι ανούσιο να μετασχηματίζονται μέχρι να αναφλεχθούν. Η αποδοχή της ήττας είναι γενναία πράξη.

Καλύτερα μία ώρα αρχύτερα να αλλαξοπιστήσουν για να σωθεί το έθνος και οι ίδιοι. Να χαθούν και τα δύο αποκλείεται...

Πηγή The Day After


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου