Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

15 Οκτ 2016

Που το πάει ο Ταγίπ...

Του Ανδρέα Μπελεγρή

Η Συνθήκη τη Λωζάννης είναι η καταστατική πράξη γέννησης της σύγχρονης Τουρκίας. Με αυτή τη συνθήκη γεννιέται και τυπικά το νέο κεμαλικό κράτος, αναγνωρίζεται από την διεθνή κοινότητα η νίκη του Κεμάλ στο εσωτερικό ξεκαθάρισμα και περιγράφονται τα νέα σύνορα της Τουρκίας μετά τη Συνθήκη των Σεβρών.

Έκτοτε, ό,τι συμβαίνει στο εσωτερικό της χώρας μπορεί να επιδρά στις εξωτερικές τις σχέσεις, ίσως λόγω αυτού του ταυτόχρονου προσδιορισμού εσωτερικού και εξωτερικού διαγράμματος. Οι αναλύσεις για τον διεθνή ρόλο της γίνονται σε συνάρτηση με το τι συμβαίνει στην πολιτική και στρατιωτική ζωή της χώρας, σχεδόν σε μια… «μεταφυσική εκδοχή των Διεθνών Σχέσεων».

Στο πλαίσιο της προσπάθειας να απαντήσει κανείς «Πού το πάει ο Ερντογάν», θα πρέπει να υπογραμμιστεί ότι στο DNA της πολιτικής του βρίσκεται το νεο-oθωμανικό δόγμα, δηλαδή η μέχρι πρότινος υφέρπουσα και, πλέον, φανερή αμφισβήτηση του κεμαλισμού, η νοσταλγία για την Οθωμανική Αυτοκρατορίας και, στο τέλος, η αναθεώρηση της τουρκικής Ιστορίας με την αντικατάσταση της μορφής του Κεμάλ στους δημόσιους χώρους, με τη δική του μορφή.

Εξάλλου στην Ιστορία, μια ιδέα, ένα ρεύμα ή πολύ περισσότερο μια ιστορική πραγματικότητα δεν πεθαίνουν ποτέ οριστικά – μπορεί να μεταβάλλονται, αλλά δεν εξαφανίζονται. Έτσι δεν θα πρέπει να παραβλέπεται πως η Συνθήκη της Λωζάννης αποτέλεσε και «ληξιαρχική πράξη θανάτου» της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Επί δεκαετίες κανείς δεν τολμούσε να αμφισβητήσει την Συνθήκη – ούτε ο ίδιος ο Ερντογάν. Ως πρωθυπουργός της Τουρκίας και αργότερα ως Πρόεδρος αναφερόταν σε αυτήν με θεσμικό τρόπο: την υμνούσε. Για παράδειγμα, μόλις στις 24 Ιουλίου, λίγες ημέρες μετά την απόπειρα πραξικοπήματος, όταν δεν είχε ακόμα αποτιμηθεί η κατάσταση στο σύνολό της – τουλάχιστον όχι όσο τώρα – την 93η επέτειο από την υπογραφή της Συνθήκης, στο καθιερωμένο μήνυμά του, ανέφερε:

«Η νίκη που απέκτησε το ιερό Έθνος μας με πίστη, θάρρος και θυσίες, μεταφέρθηκε και καταχωρήθηκε στην διπλωματία και στο διεθνές δίκαιο με την Συνθήκη της Λωζάννης. Η συνθήκη αυτή έχει την ιδιότητα τίτλου ιδιοκτησίας του νεοϊδρυθέντος κράτους μας».

Οι επόμενες ημέρες φαίνεται ότι αποτέλεσαν καμπή για την εξουσία του Ερντογάν. Καθώς περνούσε ο καιρός, σφυρηλατήθηκαν συνθήκες ώστε η στρατηγική του Τούρκου Προέδρου να αρχίσει να διαφοροποιείται σε όλα τα επίπεδα. Η αρχή έγινε με το να επιδιώξει να σταθεροποιήσει ξανά τις γέφυρες επικοινωνίας με την Ρωσία, κάτι που είχε βέβαια ξεκινήσει από πριν, ωστόσο επιταχύνθηκε μετά τη νύχτα της 15ης Ιουλίου. Παράλληλα μια δυναμική επιχείρηση εκθεμελίωσης των κεμαλικών πυρήνων από το κράτος και τα ΜΜΕ βρίσκεται σε εξέλιξη, με μεγαλύτερη ένταση από ποτέ.

Το δόγμα Νταβούτογλου, όπως περιγράφεται στο μνημειώδες βιβλίο του Στρατηγικό Βάθος, μπορεί να στηριζόταν σε μια νέο-οθωμανική αντίληψη για τουρκική διπλωματία, εντούτοις – είπαμε – στην Τουρκία δεν συμβαίνει τίποτα στο εσωτερικό πεδίο, που να μην αφορά και το εξωτερικό, και ανάποδα. Έτσι ο Ταγίπ Ερντογάν, στις 29 Ιουλίου, μιλώντας σε περιφερειακούς διοικητές προχώρησε σε μια ομιλία που ενδέχεται να αποτελεί την απαρχή ενός νέου αφηγήματος, συνδέοντάς το άμεσα με την νύχτα της απόπειρας πραξικοπήματος και ενισχύοντας την «μεταφυσική εκδοχή των Διεθνών Σχέσεων» βάζοντας τα πάντα στο ίδιο καζάνι:

«Η 15η Ιουλίου είναι ο δεύτερος πόλεμος ανεξαρτησίας για το τουρκικό έθνος. Ας το γνωρίζουμε έτσι όπως είναι. Μας απείλησαν με τη Συνθήκη των Σεβρών το 1920 και μας έπεισαν να δεχθούμε τη Λωζάννη το 1923. Κάποιοι προσπάθησαν να μας εξαπατήσουν παρουσιάζοντας τη Λωζάννη ως νίκη. Στη Λωζάννη παραδώσαμε τα νησιά, που ήταν τόσο κοντά που μπορούσες να φωνάξεις. Ακόμη παλεύουμε για το πώς θα είναι η υφαλοκρηπίδα και για το πώς θα είναι ο αέρας και η ξηρά. Ο λόγος γι’ αυτό είναι εκείνοι που κάθισαν στο τραπέζι γι’ αυτή τη Συνθήκη. Αυτοί δεν ήταν δίκαιοι μαζί μας και ”θερίζουμε” αυτά τα προβλήματα τώρα. Αν αυτό το πραξικόπημα ήταν επιτυχημένο, θα μας είχαν δώσει μια Συνθήκη που θα μας έκανε να νοσταλγούμε εκείνη των Σεβρών».

Τελικά, πού το πάει;

Η Τουρκία μετά την απόπειρα πραξικοπήματος έχει εισέλθει σε μια νέα φάση στην οποία θα επιχειρηθούν θεαματικές αλλαγές τα επόμενα χρόνια. Η επιχείρηση της «αποκεμαλοποίησης» σίγουρα αποτελεί την βασική ατζέντα του Τούρκου Προέδρου. Η αναφορά στα ελληνικά νησιά ενδεχομένως να κρύβει την τουρκική ανησυχία για τις συμφωνίες που βρίσκονται εν όψει για το φυσικό αέριο, μεταξύ Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ και Ελλάδας – Κύπρου – Αιγύπτου. Η ρύθμιση των θαλασσίων ζωνών είναι μια κοινή υπόθεση για όλες τις χώρες της περιοχής. Η Τουρκία είναι αποφασισμένη να μη συμφωνήσει με την χάραξη της ελληνικής ΑΟΖ που θα περιλαμβάνει το Καστελόριζο (όπως προβλέπει η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982), γιατί σε μια τέτοια περίπτωση απομονώνεται και δεν έχει θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο.

Ένα άλλο θέμα που προκύπτει από τη Συνθήκη της Λωζάννης άπτεται της Κύπρου. Σύμφωνα με την Συνθήκη η Τουρκία απεμπόλησε πλήρως τα κυριαρχικά της δικαιώματα επί της μεγαλονήσου. Χρειάστηκε να περάσουν τέσσερις δεκαετίες ώστε με τις Συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου, να μπει ξανά στο Κυπριακό ως εγγυήτρια δύναμη – μαζί με την Ελλάδα και τη Βρετανία. Στον νέο κύκλο διαβουλεύσεων που βρίσκεται σε εξέλιξη για το Κυπριακό, από την ελληνική πλευρά έχει τεθεί, για πρώτη φορά στο κεντρικό πλάνο, η ανάγκη άρσης του καθεστώτος των εγγυήσεων. Κάτι που πρακτικά σημαίνει να αντιμετωπιστεί το θέμα ως ένα διεθνές πρόβλημα και όχι ως απλά ως ένα πρόβλημα δύο κοινοτήτων ή κοινωνικό ή οικονομικό. Την Κυριακή ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς δήλωσε σε συνέντευξή του στον Πολίτη της Κύπρου: «Η διατήρηση οποιασδήποτε μορφής αναχρονιστικών εγγυήσεων αποτελεί ομολογία αποτυχίας στην ανεύρεση πραγματικής λύσης στο Κυπριακό αφού και μετά την όποια συμφωνία κάποιοι –υποτίθεται- θα έχουν ανάγκη έξωθεν εγγυήσεων. Αποτελεί, επίσης, ομολογία ότι η επιζητούμενη λύση δεν έχει ως πρώτιστο κριτήριο τους Κύπριους, ούτε καν ειδικότερα τους Τουρκοκύπριους, αλλά τις γεωστρατηγικές βλέψεις τρίτων. Κάτι τέτοιο ασφαλώς δεν δημιουργεί αίσθηση δικαίου και ασφάλειας σε οποιονδήποτε τίμιο Κύπριο».

Αν γινόταν αποδεκτό κάτι τέτοιο, τότε η Τουρκία δεν θα είχε στη διάθεσή της καμιά νομική βάση παρέμβασης στην Κύπρο και άρα εξυπηρέτησης των γεωπολιτικών της βλέψεων.

Τέλος ένας ακόμα τουρκικός φόβος είναι ο διαμελισμός της Τουρκίας και η απειλή της κυριαρχίας της ανατολικά, από την ανάδυση ενός κουρδικού κράτους. Υπενθυμίζεται ότι στη Συνθήκη της Λωζάννης ρυθμίζονταν και θέματα αναφορικά με τα σύνορα της Τουρκίας με τη Συρία και το Ιράκ, παρότι τα ζητήματα της Μοσούλης και του Κιρκούκ ρυθμίστηκαν το 1926 στη Συμφωνία της Άγκυρας. Η ίδρυση ενός κουρδικού κράτους στην περιοχή της βόρειας Συρίας, όπου έχουν συγκεντρωθεί Κούρδοι λόγω του εμφυλίου πολέμου, γειτνιάζει τόσο με τις κουρδικές περιοχές του Ιράκ, όσο και με τις αντίστοιχες της Τουρκίας. Η δημιουργία κουρδικού κράτους σε εκείνη την περιοχή θα αποτελέσει ιστορική ήττα για την Τουρκία και αν δεν εξισορροπηθεί με μια άλλη νίκη, τότε η εξουσία του Ερντογάν θα απειληθεί κάτι περισσότερο από σοβαρά…

Συμπερασματικά, η τουρκική διπλωματία δείχνει αποφασισμένη να ανοίξει όλα τα ζητήματα, στο νέο παζάρι που ξεκινά στην ανατολική Μεσόγειο. Όπως συχνά συμβαίνει η Τουρκία προσέρχεται σε μια διαπραγμάτευση ζητώντας τα πάντα. Επίσης έχει αποδείξει ότι δεν προσεγγίζει το κάθε ανοιχτό μέτωπο μεμονωμένα, αλλά, αντίθετα, σαν να πρόκειται για ένα σύστημα συγκοινωνούντων δοχείων, τα συμπεριλαμβάνει στο σύνολο των θεμάτων. Έτσι ο Ταγίπ Ερντογάν πιθανότατα θέλει να προλάβει καταστάσεις, καθιστώντας σαφές τη θέση μάχης που θα πάρει, η οποία τον εξυπηρετεί και εσωτερικά. Ως εκ τούτου οποιαδήποτε εξέλιξη υπάρξει σε ένα από τα ανοιχτά μέτωπα, είτε πρόκειται για την ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ, είτε για μια λύση στο Κυπριακό, είτε για μια τροπή στο Κουρδικό, είτε ο,τιδήποτε άλλο θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι θα λειτουργήσει ως καραμπόλα πίεσης από την Άγκυρα στα υπόλοιπα ζητήματα. Και σχεδόν όλα από αυτά έχουν μια κοινή διεθνή νομική αφετηρία: τη Συνθήκη της Λωζάννης.

* Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία συνδρομητική έκδοση Social Opinion
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο σερ Τζον Σάουερς, πρώην αρχηγός της βρετανικής MI6, εκτιμά ότι ο πλανήτης μας βρίσκεται αντιμέτωπος με απειλές παρόμοιες σαν εκείνες της περιόδου του Ψυχρού Πολέμου.

Η Δύση, επισημαίνει, δεν πήρε είδηση την ισχυροποίηση της στρατιωτικής δύναμης της Ρωσίας τα τελευταία 15 χρόνια και τώρα είναι αναγκαία η διαμόρφωση μιας νέας στρατηγικής σχέσης με τη Μόσχα.

«Εισερχόμαστε σε μια εποχή που είναι επικίνδυνη -εάν όχι πιο επικίνδυνη- όπως του Ψυχρού Πολέμου επειδή δεν επικεντρωθήκαμε σε μια στρατηγική σχέση μεταξύ Μόσχας και Ουάσιγκτον», είπε μιλώντας στο BBC.

Η Δύση, υποστήριξε, οφείλει να αναγνωρίσει ότι η ισορροπία δυνάμεων παγκοσμίως άλλαξε εξαιτίας της αύξησης της στρατιωτικής δύναμης της Ρωσίας και της βούλησής της να χρησιμοποιήσει αυτή τη δύναμη.

Σε ό,τι αφορά την πρόταση για επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων πάνω από το Χαλέπι, που δεν θα επέτρεπε σε συριακά ή ρωσικά αεροπλάνα να βομβαρδίζουν τις ανατολικές συνοικίες της πόλης που ελέγχονται από τους τζιχαντιστές, ο σερ Σάουερς είπε ότι αυτό ίσως να ήταν εφικτό πριν τρία ή τέσσερα χρόνια αλλά δεν είναι ρεαλιστικό σήμερα.

«Δεν μπορείς να έχεις ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις ή αμερικανικές δυνάμεις που να επιχειρούν στο ίδιο πολεμικό θέατρο με τις ρωσικές δυνάμεις δίχως να διακινδυνεύεις μια σύγκρουση μεταξύ τους».

Επίσης εκτίμησε ότι η Ρωσία δεν θα επιτρέψει να δεχθούν επίθεση οι δυνάμεις της συριακής κυβέρνησης.

Η απόφαση της βρετανικής Βουλής το 2013 να μην επέμβει στρατιωτικά στη Συρία και η αμερικανική απόφαση που ακολούθησε να μην πραγματοποιήσει τότε χτυπήματα κατά της συριακής κυβέρνησης, είχαν ως αποτέλεσμα η Δύση σήμερα να έχει λιγότερες επιλογές, λέει ο πρώην αρχηγός της MI6.

Η Δύση δεν συνειδητοποίησε τις αλλαγές στην ισορροπία δυνάμεων που έχουν συμβεί τα τελευταία 15 χρόνια όπως η απόφαση Ρώσων και Κινέζων να επενδύσουν σε στρατιωτική ισχύ.

«Δεν αντιμετωπίζουμε τη Ρωσία και την Κίνα ως μεγάλες δυνάμεις ικανές να μας προκαλέσουν μεγάλη ζημιά», είπε. «Αυτό που πραγματικά πρέπει να αποφύγουμε είναι να εισέλθουμε σε μια οδό που θα μας οδηγήσει σε απευθείας σύγκρουση».

Η Δύση δεν έχει ένα ξεκάθαρο στρατηγικό πλαίσιο με τη Ρωσία, όπως υπήρχε στον Ψυχρό Πόλεμο, που θα εξασφαλίζει τη σταθερότητα, υπογραμμίζει.

Πηγή Tribune


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



“Το αντίπαλον και ελεύθερον καθίσταται”

Του Ηλία Κουσκουβέλη

Η αναστάτωση που προκλήθηκε καθ’όλο το προηγούμενο διάστημα στην χώρας μας εξ αιτίας των δηλώσεων Ερντογάν για τη Συνθήκη της Λωζάνης, με παραξένεψε… Όχι γιατί δεν πρέπει να παίρνουμε στα σοβαρά όσα λέει! Αλλά γιατί πολλοί φάνηκαν να εκπλήσσονται..! Και να πάλι που, πέραν της Λωζάνης, η Τουρκία επανέρχεται και στο συναφές ζήτημα της υφαλοκρηπίδας…

Ας τα πάρουμε από την αρχή. Ο Ερντογάν αμφισβήτησε τη Συνθήκη της Λωζάνης για πολλούς λόγους. Πρώτον, για να κατηγορήσει τον Κεμάλ και τους οπαδούς του ότι δεν ήταν ικανοί να κάνουν μία διαπραγμάτευση και «τα έδωσαν όλα» στην Ελλάδα. Δεύτερον, για να πει ότι αν πετύχαινε το πραξικόπημα και δεν ήταν αυτός στην εξουσία, τότε η Τουρκία θα είχε την τύχη που της επιφύλασσε η Συνθήκη των Σεβρών, δηλαδή με μία μεγάλη Ελλάδα και ένα κουρδικό κράτος. Τρίτον, ότι αυτός είναι η εγγύηση για το μέλλον της Τουρκίας. Τέταρτον, ότι είναι ανοιχτό για αυτόν το θέμα της Μοσούλης και βέβαια το θέμα του Αιγαίου και των συνόρων με την Ελλάδα. Κατά την άποψή μου, υπάρχει και ένα πέμπτο: ότι, στην τρέχουσα συγκυρία, φοβάται υποσυνείδητα τη δημιουργία κουρδικού κράτους, τουλάχιστον στη Συρία (διότι στο Ιράκ de facto υφίσταται), και αυτό βγήκε στην επιφάνεια.

Όμως, οι αμφισβητήσεις των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων από την Τουρκία δεν είναι κάτι το καινούργιο! Θυμίζω την αμφισβήτηση της υφαλοκρηπίδας των νησιών του Αιγαίου, την αμφισβήτηση της έκτασης 10 ναυτικών μιλίων του εθνικού εναερίου χώρου και του ελληνικού FIR, το casus belli σε περίπτωση επέκτασης των χωρικών μας υδάτων σε 12 ναυτικά μίλια (1994), την αμφισβήτηση της ελληνικότητας της Γαύδου και άλλων βραχονησίδων περί την Κρήτη (1996), όπως και τη συστηματική προσπάθειά της να αναγνωρισθούν από την Ελλάδα «νόμιμα, ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντά» της στο Αιγαίο – πράγμα που εν μέρει πέτυχε με το «Κοινό Ανακοινωθέν της Μαδρίτης (8.07.1997).

Βέβαια, έχω την αίσθηση ότι η έκπληξη στην Ελλάδα προέρχεται από την πολιτική τού κατευνασμού που ακολουθείται έναντι της Τουρκίας και του εφησυχασμού της κοινής γνώμης που καλλιεργείται για πολλά χρόνια. Αυτή η πολιτική εσχάτως ενισχύθηκε και με το «αφήγημα» – την δικαιολογία δηλαδή – ότι οι νεο-οθωμανοί του Ερντογάν είναι προτιμότεροι από τους Κεμαλιστές, διότι δεν μας έχουν δημιουργήσει κάποια μεγάλη κρίση, όπως παλαιότερα (1987, 1996) οι Κεμαλιστές.

Τούτο είναι λάθος! Διότι ερωτώ: η συστηματική προώθηση των προσφύγων πέρυσι στην Ελλάδα – μία χώρα σε εξαιρετικά δύσκολη οικονομική θέση και μικρό πληθυσμό – τι ήταν; Και όταν, τη στιγμή που η Κύπρος πλησίαζε στην εξεύρεση φυσικού αερίου στην ΑΟΖ της, στα τέλη του 2011, ο Ερντογάν έστειλε τα πλοία της γύρω από την πλατφόρμα των ερευνών – τι ήταν; Δεν ήταν κρίσεις; Επιπλέον, ο Ερντογάν, θέλοντας να οδηγήσει την Τουρκία στην οθωμανική της διάσταση και κύρος και να κερδίσει τη σχετική δόξα, εξαλείφοντας ή αντικαθιστώντας τον Κεμάλ ως πατέρας του έθνους, όχι μόνο συνέχισε όλα τα εξοπλιστικά προγράμματα της Τουρκίας (πυρηνικά, πυραύλους, δορυφόρους), αλλά τα ενίσχυσε και τα επέκτεινε. Δεν εγκατέλειψε δε, ούτε μία από τις ήδη υφιστάμενες αμφισβητήσεις (όπως επιβεβαιώθηκε ξανά με την υφαλοκρηπίδα), αλλά και τις επικίνδυνες και παράνομες συμπεριφορές, όπως, π.χ., τις διαρκείς και συστηματικές παραβιάσεις του εναέριου χώρου μας.

Ας το καταλάβουμε επιτέλους. Η Τουρκία – είτε κεμαλική είτε νέο-οθωμανική – είναι ένα αναθεωρητικό κράτος που διαρκώς συσσωρεύει ισχύ, με πολλές ανοιχτές πληγές και με προβληματική, πλέον, ηγεσία. Συνεπώς, αυτού του είδους οι συμπεριφορές θα επαναλαμβάνονται. Και θα επιβεβαιώνουν τη θεωρία, ότι οι πολιτικές μας, του κατευνασμού και του εφησυχασμού, είναι καταδικασμένες να έχουν μικρή διάρκεια. Αντί για αυτές θα πρέπει να θυμόμαστε και να υιοθετούμε στρατηγικές στη βάση της θουκυδίδειας λογικής, ότι «τό ἀντίπαλον καί ἐλεύθερον καθίσταται». Σε ελεύθερη μετάφραση, η αποτροπή διασφαλίζει την ελευθερία!

Υ.Γ. για ημιμαθείς: αποτροπή δεν σημαίνει πόλεμο! Σημαίνει αξιόπιστη απειλή επιβολής (ανάλογου) κόστους.

* Ο Ηλίας Κουσκουβέλης είναι καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και πρώην Πρύτανης Πανεπιστημίου Μακεδονίας
Πηγή ΜΙgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Έπεσαν οι μάσκες ήδη με την έναρξη των εργασιών του συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ καθώς ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας ακύρωσε τον… Αλέξη Τσίπρα των προηγουμένων ετών, δείχνοντας ως μονόδρομο τη σημερινή κατάσταση και όχι τις επαναστατικές εξαγγελίες και το αντάρτικο.

Ρεπορτάζ: Θεοδόσης Παπανδρέου

«Υπήρξαμε αφελείς, δεν γνωρίζαμε». Αν και δεν το είπε ακριβώς έτσι, ο πρωθυπουργός με την ομιλία του στο συνέδριο του κόμματός του, μέσα από τέσσερα ερωτήματα έδειξε πως ενηλικιώθηκε και συμβιβάζεται με τα πραγματικά δεδομένα. Και στα ορεινά της αίθουσας, ένα πανό της νεολαίας θύμιζε –μάταια– πως υπάρχει και ένας κόσμος να αλλάξει.
«Οφείλει κανείς, ιδιαίτερα αποτιμώντας και τη πρόσφατη εμπειρία μας, να δώσει απαντήσεις σαφείς και εμπεριστατωμένες στα εξής ερωτήματα:
Πρώτον: Αποτελεί εντέλει σήμερα αριστερή, ριζοσπαστική και προοδευτική πρόταση η έξοδος από την ευρωζώνη;
Δεύτερον: Έχει νόημα η Αριστερά να επιλέγει να διεκδικεί τη διακυβέρνηση σε μη ευνοϊκές συνθήκες και ιδιαίτερα σε συνθήκες χρεοκοπίας και δημοσιονομικής ασφυξίας;
Τρίτον: Είναι ρεαλιστικό και εφικτό ένα σχέδιο εξόδου με κοινωνική προστασία και παραγωγική ανασυγκρότηση ενόσω υποχρεούσαι να βρίσκεσαι εντός προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής;
Τέταρτον: Με ποιους θα πάμε;»
Τα παραπάνω διερωτήθηκε ο Αλέξης Τσίπρας σε σημείο της ομιλίας του για να συνεχίσει λίγο μετά λέγοντας πως «η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ δεν ήταν και δεν είναι ένα προοδευτικό σχέδιο. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι έχει βάση η κριτική που και εμείς ασκήσαμε στην απόφαση εισόδου της Ελλάδας στο ευρώ. Η έξοδος, όμως, ιδιαίτερα μετά από πέντε χρόνια λεηλασίας του ενός τετάρτου του εθνικού μας πλούτου με στόχο τη παραμονή στο ευρώ, θα σήμαινε επιπρόσθετη ισόποση λεηλασία και μάλιστα ακαριαία. Και ταυτόχρονα θα σήμαινε και την απώλεια των καταθέσεων των λαϊκών στρωμάτων στις τράπεζες, που δεν τις είχαν βγάλει στο εξωτερικό».

Η δήλωση αυτή θα μπορούσε να αποτελεί αιχμή κατά των πρώην συντρόφων του της Λαϊκής Ενότητας του Πάνου Λαφαζάνη, αν δεν ήταν και εκείνος στο παρελθόν οπαδός αυτής της ιδέας και μάλιστα την ώρα που γίνονταν αποκαλύψεις για αίτημα προς την Ρωσία για έκδοση… δραχμών! Κάτι που ναι μεν το Μέγαρο Μαξίμου διαψεύδει, αλλά οι σκιές παραμένουν.

Επί της ουσίας το κομματικό αυτό συνέδριο αναμένεται με την ολοκλήρωσή του να έχει θέσει τις βάσεις για την επόμενη μέρα: αποκλεισμό όλων των… αντιρρησιών συνείδησης ώστε το κόμμα να αναδειχθεί σε πυλώνα της Κεντροαριστεράς απορροφώντας όλα τα μικρότερα κόμματα του χώρου. Με άλλα λόγια, να γίνει ένα νέο ΠΑΣΟΚ καλύπτοντας το κενό που άφησε το ΠΑΣΟΚ. Μόνο τυχαίο πάντως δεν είναι πως από το συνέδριο πέρασαν πρώην «πράσινα» στελέχη τα οποία αναζητούν δίοδο για την επιστροφή τους. Δεν είναι τυχαίο, επίσης, ότι στην προσπάθεια μετατροπής του κόμματος, ο πρωθυπουργός προωθεί ακόμα και τη συγκρότηση επιτροπή Δεοντολογίας η οποία θα «πειθαρχεί» τους παραφωνούντες. Μια τακτική ξένη στον κόσμο της Κουμουνδούρου όπου η πολυφωνία είχε αναδειχθεί σε νούμερο ένα πλεονέκτημα του κόμματος.

Σε εξέλιξη η μάχη των τάσεων

Με τον ίδιο τον Αλ. Τσίπρα να μην αμφισβητείται καθώς κάτι τέτοιο θα ήταν αυτοκτονικό μιας και αποτελεί την εγγύηση τόσο για τη συνοχή του ΣΥΡΙΖΑ όσο και για την παραμονή στην εξουσία, τα βλέμματα στρέφονται στην μάχη που βρίσκεται σε εξέλιξη μεταξύ των τάσεων αλλά κυρίως μεταξύ των Νίκου Παππά και Ευκλείδη Τσακαλώτου. Με τον ανασχηματισμό να βρίσκεται προ των πυλών, η έκβαση της θα αναδείξει τους κερδισμένους και τους χαμένους στην επόμενη κυβέρνηση. Αν και οι δυνάμεις των «53» είναι περιορισμένες, στο στρατόπεδο του υπουργού Οικονομικών –που τους εκπροσωπεί– εκτιμούν πως θα συσπειρώσουν γύρω τους και άλλες δυνάμεις μικρότερες ανεβάζοντας τις συνολικές τους μετοχές. Όλα αυτά φυσικά θα κριθούν την Κυριακή το βράδυ.

Πριν το ανασχηματισμό της κυβέρνησης, προτεραιότητα για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ο ανασχηματισμός του κόμματος. Και αυτό γιατί η Κουμουνδούρου όχι μόνο απέχει σε μεγάλο βαθμό από την κυβερνητική πορεία αλλά κυρίως γιατί η ηγεσία του κόμματος έχει αποτύχει να δώσει γραμμή και ρυθμό.

Η εκλογή του νέου γραμματέα είναι κομβικής σημασίας μιας και αναμένεται να είναι άνθρωπος της απολύτου εμπιστοσύνης του Αλ. Τσίπρα. Πολλά ονόματα έχουν πέσει στο τραπέζι, αλλά όλα σκοντάφτουν σε αντικειμενικές δυσκολίες: από του Νίκου Φίλη το οποίο όμως ο πρωθυπουργός θέλει να διατηρήσει στο υπουργείο Παιδείας, μέχρι του Πάνου Σκουρλέτη, τον οποίο ο Αλ. Τσίπρας θα ήθελε μακριά από την κυβέρνηση αλλά εκείνος αντιστέκεται σθεναρά. Δεν θα πρέπει λοιπόν να ξαφνιάσει μια πρόταση της τελευταίας στιγμής η οποία και θα γίνει απευθείας από τον πρωθυπουργό.

Πηγή Η Άποψη


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Σε ανθελληνικό παραλήρημα εξελίχθηκε η συνεδρίαση της Αλβανικής Βουλής, καθώς ο πρόεδρος της, Ιλίρ Μέτα υποστήριξε ότι έθεσε το Τσάμικο στις συνομιλίες που είχε τις προηγούμενες ήμερες στην Αθήνα, ενώ ο υπουργός εξωτερικών Ντμίτρι Μπουσάτι επέμεινε ότι έχει τεθεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο πλέον το Τσάμικο, ενώ συνέδεσε την ανέγερση των στρατιωτικών κοιμητηρίων για τους νεκρούς έλληνες στρατιώτες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, με την Άρση του Εμπόλεμου και την λειτουργία νεκροταφείων στην Ελλάδα για τους... Αλβανούς νεκρούς.

Στην διάρκεια της συνεδρίασης οι Τσάμηδες και το κόμμα PDIU και ο αρχηγός τους Ιντρίζι, κατέφυγαν σε ακρότητες προκειμένου να ασκήσουν κριτική στον πρόεδρο της Βουλής επειδή δήθεν δεν έθεσε με ένταση το Τσάμικο στις συνομιλίες με τον Αλέξη Τσιπρα, τον Νίκο Κοτζιά και τον Νίκο Βούτση στην διάρκεια της επίσκεψης του στην Ελλάδα. Ο κ. Ιντριζί στην παρέμβαση του τόνισε:

«Οι πληγές είναι μόνο δικές μας. Εμείς, ούτε σκοτώσαμε, ούτε και διώξαμε κάποιον... Μας έχουν σκοτώσει και μας έχουν κατακρεουργήσει. Ο κ. Μουχεντίνι (ο επίτιμος Πρόεδρος του Κόμματος των Τσάμηδων PDIU και βουλευτής) έχει 28 σκοτωμένους από την οικογένειά του, εμείς θέλουμε να συγχωρέσουμε, αλλά για να συγχωρέσουμε, θα πρέπει να μας ζητήσουν οι Έλληνες συγνώμη. Εμείς είμαστε τα θύματα...» Ο κ. Ιντρίζι κατηγόρησε μάλιστα τον Ι. Μέτα ότι όταν ο Πρ. Παυλόπουλος έθεσε το θέμα των στρατιωτικών νεκροταφείων δεν ζήτησε και ο ίδιος νεκροταφεία για τους «δολοφονημένους Αλβανούς της Τσαμουριάς». Απείλησε μάλιστα ότι θα προτείνει στην Βουλή ψήφισμα ώστε «να μην επιτραπεί η λειτουργιά των νεκροταφείων για τους έλληνες στρατιώτες εάν δεν ανεγερθούν νεκροταφεία για τους Αλβανούς της Τσαμουριάς».

Ο υπουργός εξωτερικών Ντ. Μπουσάτι επιτιθέμενος στον πρώην πρωθυπουργό Σαλί Μπερίσα τόνισε ότι «χωρίς την άρση του Εμπολέμου δεν μπορεί να υπάρξει λύση του Τσάμικου» καθώς όπως είπε αυτά τα ζητήματα δεν λύνονται με το «Σύμφωνο Φιλίας». Και απευθυνόμενος προς τον πρώην πρωθυπουργό υποστήριξε ότι το Τσάμικο δεν είναι θέμα μόνο περιουσιών αλλά θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών».

Και σε μια εντυπωσιακή ταύτιση με την θεωρία που ο ίδιος ο κ.Κοτζιας είχε φροντίσει να αναπτύξει κάνοντας διαχωρισμό σε «κάλο» και «κακό» Τσάμικο ζήτημα, ο κ. Μπουσάτι εξήγησε τι ακριβώς εννοεί:

«Τι σημαίνει θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών; Σημαίνει το δικαίωμα να επισκεφθούν τα εδάφη τους, τα εδάφη των προγόνων τους, να τιμήσουν τους πεσόντες Τσαμηδες. Σημαίνει να διαχωριστεί οριστικά η ατομική ευθύνη για την οποία έχουν αποφανθεί τα ελληνικά δικαστήρια, από τη συλλογική ευθύνη, η οποία είναι απαράδεκτη τον 21 ο αιώνα. Το τσάμικο είναι ένα εθνικό θέμα, που αφορά τους Αλβανούς σε όποιο μέρος κι αν ζουν ...».

Υπενθυμίζεται ότι ο κ. Κοτζιας για πρώτη φορά στην επίσκεψη του στα Τίρανα πρόβαλε την καινοφανή θεωρία με την οποία το Τσάμικο αφορά αποκλειστικά και μόνο τους συγκεκριμένους Τσάμηδες που καταδικάσθηκαν από τα ελληνικά δικαστήρια αφήνοντας έτσι παράθυρο για την έγερση Τσάμικου ζητήματος, με απαιτήσεις για επιστροφή ιθαγένειας αλλά και περιουσιών σε συγγενείς η κληρονόμους τους η Τσάμηδες που εγκατέλειψαν την Ελλάδα ακολουθώντας τα ναζιστικά στρατεύματα…

Ο αλβανός υπουργός εξωτερικών μάλιστα επέκρινε τον Σ. Μπερίσα επειδή αποδέχτηκε την ανέγερση των ελληνικών νεκροταφείων χωρίς να ζητήσει την Άρση του Εμπολέμου και την ανέγερση νεκροταφείων για τους αλβανούς Τσαμηδες και φέροντας σαν παράδειγμα την Ιταλία η οποία ζήτησε και πήρε τα οστά των ιταλών φαντάρων στην Ιταλία ο κ. Μπουσάτι σε πλήρη σύγχυση, καθώς προφανώς η επιτιθέμενη Ιταλία, με την οποία συνεργάστηκε η Αλβανία δεν θα μπορούσε να συγκριθεί με την ηρωική θυσία των ελλήνων στρατιωτών στα βουνά της Βορείου Ηπείρου.

Έτσι ο κ. Μπουσάτι αν και προκρίνει την… μεταφορά των οστών των Ελλήνων στρατιωτών στην Ελλάδα, όπως έγινε με την Ιταλία, δηλώνει ότι θα σεβασθεί την συνεχεία του κράτους, και τις συμφωνίες που υπέγραψε ο κ. Μπερίσα αλλά υποστήριξε ότι θα πρέπει να προηγηθεί η άρση του Εμπόλεμου...

Στην ίδια συνεδρίαση ο Ιλίρ Μέτα με προσβλητικό τρόπο για την Ελλάδα δήλωσε ότι προσκλήθηκε από την Ελλάδα και αποδέχτηκε την πρόσκληση παρά το γεγονός ότι δεν την είχε ζητήσει ο ίδιος λόγω της ασταθούς οικονομικής και πολιτικής κατάστασης στην Ελλάδα.

Ο κ. Μέτα δήλωσε ότι έθεσε το θέμα του Τσάμικου στην Αθήνα και παρέπεμψε στην δήλωση του μετά την συνάντηση του με τον Νίκο Κοτζιά ότι για το συγκεκριμένο θέμα «υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις, διότι οι θέσεις είναι αντίθετες» και ότι επεσήμανε ότι το «τσάμικο» είναι η πιο βαθειά πληγή στην ιστορία των σχέσεων μεταξύ Αλβανίας και Ελλάδας.

Ο κ. Μέτα εξέφρασε την εκτίμηση ότι για το θέμα του Εμπολέμου και για θέματα όπως οι περιουσίες Αλβανών που… απομακρύνθηκαν βίαια από την Ελλάδα, που τέθηκαν σε κάθε συνάντηση, «υπάρχει βούληση να ακούσουν, ανεξάρτητα από την αντίδραση». Και υποστήριξε ότι οι «κυβερνήσεις που θα έρθουν μελλοντικά στην Ελλάδα δεν θα είναι τόσο διατεθειμένες όσο η σημερινή να κλείσουν αυτές οι πληγές». Και εξήρε την σημερινή κυβέρνηση λέγοντας ότι διαπίστωσε «θετική βούληση σε αυτή την κυβέρνηση για πολλά θέματα, ειδικά ως προς την ενσωμάτωση των μεταναστών, πράγματα που δεν το είχε κάνει καμία προηγούμενη κυβέρνηση, διαπίστωσα επίσης βούληση για εδραίωση των σχέσεων ανάμεσα στις δύο χώρες»

Και φυσικά σε αυτή την φορτισμένη συνεδρίαση της Αλβανικής Βουλής, αίσθηση προκάλεσε η αποκάλυψη του Σαλί Μπερίσα ότι για την ακύρωση της Ελληνοαλβανικής Συμφωνίας Οριοθέτησης των Θαλασσίων Ζωνών έπαιξε ρόλο κάποια τρίτη δύναμη που υποκίνησε το Σοσιαλιστικό Κόμμα του νυν πρωθυπουργού Έντι Ράμα να προσφύγει στο Συνταγματικό Δικαστήριο. Είναι γνωστό ότι η Τουρκία είχε παρέμβει στα Τίρανα ώστε να μην επικυρωθεί η Συμφωνία η οποία βασίζονταν στο Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας και δημιουργούσε έτσι ένα σημαντικό τετελεσμένο για το πλαίσιο των οριοθετήσεων των θαλασσίων ζωνών στην Μεσόγειο, το οποίο φυσικά αμφισβητεί η Τουρκία…

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Το άσπιλο και αμόλυντο κόμμα του σοσιαλιστικού μπερμπαντισμού της κοινωνίας έχει τον απέθαντο

Κάποιος που γεννήθηκε τη δεκαετία του '70 κι άρχισε να ερμηνεύει πολιτικά γεγονότα στις αρχές της δεκαετίας του '80 δεν θα μπορεί να θυμηθεί εποχή που να μην είχαμε ΠΑΣΟΚ. Πάντα ΠΑΣΟΚ. Συνέχεια ΠΑΣΟΚ.

Κι όποτε έλειπε το λογότυπο του κόμματος ήταν παρούσα η... οσμή του ήθους και του ύφους του. Και η Νέα Δημοκρατία να βρισκόταν στην κυβέρνηση, η πασοκάρα εξουσίαζε. Με τα στελέχη της που είχαν ανοιχτά πουκάμισα και ορθάνοιχτα στόματα, εκτοξεύοντας ακατάστατες ιαχές για τον Αντρέα «που τους έδωσε ψωμί». Αλήθεια, αναρωτήθηκε ποτέ κάποιος τι στην ευχή είχε μέσα αυτός ο άρτος και η πατρίδα μας μετατράπηκε σε μια από τις κολάσεις που βλέπουν στα οράματά τους οι σαμάνοι της Λατινικής Αμερικής έπειτα από την κατανάλωση πεγιότ*;

Και πάνω στη μνημονιάρα που μας τρέσαρε ο δυσπερίγραπτος ΓΑΠ ο ανωφελής, και μόλις τα θύματα στο ελληνικό θρίλερ νόμιζαν ότι ψυχορραγεί πολιτικά το βδέλυγμα της ερημώσεως και σφραγίζεται η πύλη της κολάσεως με εκλογικό μαύρο βουλοκέρι, τσουπ ο Βενιζέλος στην κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά! Και αντιπρόεδρος μάλιστα. Και το βλέμμα του να πετάει σπίθες λες κι αντίκρισε σπαλομπριζόλα δίκιλη, ψημένη στη σχάρα έπειτα από προσεγμένο μαρινάρισμα.

Και όλοι όσοι σιχαίνονται (και δεν είναι λίγοι) το κόμμα-ακρίδα περισσότερο κι από σαλάχι βραστό σε ζωμό από σάπια ρέγκα να σκέφτονται σοβαρότατα τη μετανάστευση. Πολλοί, μάλιστα, το έπραξαν κιόλας.
Και τώρα που κυβερνά ο σύριζας κι ο μύριζας βλέπεις δώθε κείθε ακροβολισμένους σε στρατηγικές θέσεις κεκραγμένους πασοκτζήδες! Το φάντασμα του κόμματος που μας εξοικείωσε με ό,τι χειρότερο υπάρχει στην ανθρώπινη φύση και στη συμπεριφορά των μαζών παίρνει ξανά και ξανά σάρκα και οστά και κάθεται στον αραχνιασμένο θρόνο του προτεκτοράτου.

Τελικά, όπως δείχνουν τα πράγματα, δεν χρειαζόμαστε εκλογές για να στρώσουμε, αλλά έναν βαρβάτο εξορκισμό από σύσσωμη την Ιεραρχία της Εκκλησίας. Αμήν!

* Ψυχεδελικό μανιτάρι. Μόνο οι σαμάνοι το αντέχουν. Ισως και όσοι έχουν επιβιώσει από παρατεταμένη έκθεση σε κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ.

Παναγιώτης Λιάκος
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Οι Έλληνες πρόσφυγες που κατέφυγαν στην Ελλάδα, δεν δύνανται να συγκριθούν με τους αντίστοιχους που αιτούνται άσυλο από την σημερινή ελληνική Πολιτεία, εν έτει 2015.

Των Αθανάσιου Μεταξά, Μιχάλη Δέλτα 
(Παρατηρητήριο Ελληνοφώνων Γραικύλων)

Οι πρόσφυγες ή/και μετανάστες του 19ου και 20ου αιώνος, διέφεραν ως προς τους σημερινούς αιτούντες άσυλο, ως προς τρία σημεία:

Πρώτον, οι Έλληνες πρόσφυγες εκθεμελιώθηκαν από τις πατρογονικές τους εστίες ένεκα εθνικών εκκαθαρίσεων, μίας μεθόδου, που υφίστατο κατά κόρον στην Χερσόνησο του Αίμου από την έναρξη του Μακεδονικού Αγώνος και της Εποχής του ζητήματος, της Οθωμανικής Κληρονομιάς και επέστρεφαν στην Χώρα-Μητρόπολη τους.

Έτσι, στα 1906, μετά την επίδειξη ισχύος της ήδη από τα 1878 «αυτόνομης και ισχυρής» Βουλγαρίας, οι Έλληνες της Φιλιππούπολης αλλά και συλλήβδην της Βουλγαρίας, αναγκάστηκαν να προσφύγουν στην Ελλάδα:

Τον Ιούλιο του 1906, η Ελληνική Μητρόπολη της Φιλιππούπολης καθώς και οι εκκλησίες και τα σχολεία των Ελλήνων, διαλύθηκαν και οι Έλληνες Μητροπολίτες αντικαταστάθηκαν από Βούλγαρους, 30.000 Έλληνες επίσης κατέφυγαν στην Ελλάδα. Το ίδιο έτος, Έλληνες αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν λόγω της έξαρσης που γνώρισε στην Ρουμανία, το «Κουτσοβλαχικόν» ζήτημα.

Δεύτερον, οι πληθυσμοί της εποχής αντηλλάσοντο βάσει Συμφωνιών, διεθνώς αναγνωρισμένων και επικυρωμένων, κάτι που υποδηλώνει την ύπαρξη συντεταγμένου προγράμματος «εξαναγκαστικής» μετανάστευσης αυτών των ανθρώπων. Έτσι τον Νοέμβριο του 1919, το «Σύμφωνο περί αμοιβαίας μεταναστεύσεως μεταξύ Ελλάδος και Βουλγαρίας», που διαλαμβάνετο στην Συνθήκη Ειρήνης, όριζε τον τρόπο και τον χρόνο των προς ανταλλαγή πληθυσμών.

Πράγματι μετακινήθηκαν εκείνη την περίοδο, 50.000 Βούλγαροι και 30.000 Έλληνες προς της αντίστοιχες χώρες, δίχως να προκληθεί αναταραχή. Το ίδιο, θεωρητικώς τουλάχιστον, επιχειρήθηκε και με το «Ελληνοτουρκικό Σύμφωνο» της 30ης Ιανουαρίου του 1923. Έτσι, οι πληθυσμοί εξαναγκάζοντο μεν να εκτοπιστούν, μετακινούντο δε ανθρώπινα, προοδευτικά και προγραμματισμένα.

Φυσικά κάτι τέτοιο δεν ισχύει για τους Έλληνες του Πρώτου Διωγμού στα 1914, ή τους αντίστοιχους του 1922 όπου σε αυτές τις περιπτώσεις ομιλούμε περί πραγματικών θυμάτων πολέμου αλλά και εθνικών εκκαθαρίσεων παραλλήλως.

Τρίτον, οι Έλληνες πρόσφυγες του 20ου αιώνος, μετανάστευαν ένεκα εσωτερικών προβλημάτων και πολλές φορές επαναπατρίζοντο. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν οι Έλληνες του Καυκάσου που μετά τα 1913, επέστρεφαν στο Ελλαδικό Χώρο, μετά την προσάρτηση τον πλούσιων εδαφών της Ηπείρου και της Μακεδονίας.

Μάλιστα το κύμα μετανάστευσης σε αυτήν την περίπτωση ήτο τόσο μεγάλο, ώστε η ελληνική κυβέρνηση το αναχαίτισε και διέκοψε την εθελούσια μετανάστευση και επαναπατρισμό των Ελλήνων του Καυκάσου. Ακόμα, στα 1919-1920, οι Έλληνες της Ρωσίας μετανάστευσαν στην Ελλάδα, ένεκα των εσωτερικών ταραχών που υφίσταντο μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση στην Ρωσία.

Έτσι, διαγράφεται μετά περισσής ενάργειας, πως οι Έλληνες πρόσφυγες και μετανάστες -πλην της περίπτωσης του 1914 και 1922- ήσαν είτε θύματα εθνικών εκκαθαρίσεων και εσωτερικών προβλημάτων, είτε μετανάστευαν εθελούσια και επαναπατρίζοντο, είτε βάσει συντεταγμένου προγράμματος που συνοδεύετο από τις αντίστοιχες υποδομές και μέτρα που προετοίμαζε το κράτος, αποφεύγοντας έτσι την σύγχυση και τον πανικό.

Όσοι Έλληνες δε μετανάστευσαν προς Αυστραλία, Γερμανία και ΗΠΑ, το έκαναν έπειτα από επίσημη πρόσκληση και με όλα τα απαραίτητα έγγραφα, πέρασαν από ιατρικούς ελέγχους, εξετάστηκαν εξονυχιστικά τα ποινικά μητρώα τους. Η μετακίνηση τους έγινε απολύτως ελεγχόμενα από τις αρχές και συντεταγμένα. Ουδεμία σχέση, λοιπόν, δύνανται να έχουν οι μετακινήσεις των ελληνικών πληθυσμών με αυτές των μουσουλμανικών που λαμβάνουν χώρα τη σήμερον.

Στην περίπτωση των μουσουλμάνων δεν υφίστανται διακρατικές συμφωνίες και προγραμματικός σχεδιασμός. Έρχονται χωρίς χαρτιά και βουλιάζουν τις βάρκες τους, όντες πολύ καλά δασκαλεμένοι από τους δουλεμπόρους, ώστε να εξαναγκάζουν τις αρχές να τους περιμαζέψουν.

Νομικά δεν θεωρούνται καν πολιτικοί πρόσφυγες μιας και αυτός ο όρος δεν αποδίδεται μαζικά και συλλογικά αλλά έχει να κάνει με το κάθε άτομο ξεχωριστά. Η περίπτωση του κάθε ατόμου εξετάζεται ξεχωριστά και ατομικά.

Λογίζεται κάποιος πολιτικός πρόσφυγας όταν κινδυνεύει άμεσα η ζωή του από το καθεστώς της χώρας του για τις πολιτικές ή θρησκευτικές του πεποιθήσεις κτλ, οπότε εξέρχεται αυτής και αιτείται άσυλο στην πρώτη Δημοκρατία που θα συναντήσει μπροστά του.

Το γεγονός ότι στη Συρία υπάρχει πόλεμος μεταξύ του Άσαντ και της ISIS αυτό δεν αποδίδει συλλογικά την ιδιότητα του πρόσφυγα στις εξερχόμενες μάζες. Αυτοί, κατά το δίκαιο της Συρίας, είναι λιποτάκτες και εφόσον δεν παραμένουν στην Τουρκία (=προεδρική κοινοβουλευτική Δημοκρατία) αιτούμενοι πολιτικό άσυλο αλλά επιλέγουν να εισέλθουν στην ΕΕ, θεωρούνται παράνομοι μετανάστες ή λαθρομετανάστες.

Η Τουρκία σε συνεργασία με τα κυκλώματα δουλεμπόρων που η ίδια εκτρέφει και σε αγαστή συνεργασία με τις μυστικές υπηρεσίες (ΜΥΤ) μετατοπίζει αυτούς τους πληθυσμούς στα νησιά του Αιγαίου. Προφυλάσσει με αυτόν τον τρόπο το τουριστικό της προϊόν εν μέσω θέρους (στην Αττάλεια για παράδειγμα απαγορεύεται αυστηρώς η είσοδος σε λαθρομετανάστες). Μόλις το 1/3 σύμφωνα με την Frontex είναι συριακής καταγωγής, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των 2/3 είναι από το Πακιστάν και το Αφγανιστάν.

Οι Σύριοι για τη Συρία είναι λιποτάκτες εφόσον προτίμησαν την έξοδο αφήνοντας τους φίλους και συγγενείς τους να σφαχθούν από τις δυνάμεις της ISIS, αποδυναμώνοντας έτσι την εθνική άμυνα της Συρίας.

Οι πολιτικοί προπαγανδιστές της διεθνιστικής αριστεράς, υπέρμαχοι της παγκοσμιοποίησης και της πολυπολιτισμικότητας, περίτεχνα εξισώσουν τα δύο αυτά φαινόμενα, την ελληνική νόμιμη και συντεταγμένη προσφυγιά και οικονομική μετανάστευση με τη λαθρομετανάστευση των μουσουλμάνων των ημερών μας. Αυτό το πράττουν για να χτυπήσουν στο συναίσθημα τους Έλληνες και να τους κάνουν να δεχθούν αμαχητί την εν εξελίξει γενοκτονία τους, δια της αντικαταστάσεως του πληθυσμού και της μετάλλαξης του δημογραφικού περιβάλλοντος.

Υπενθυμίζουμε, ότι τους τελευταίους 2 μήνες εισβάλλει ένα «χωριό την ημέρα, μια πόλη το μήνα» λαθρομεταναστών. Ενώ εξαιτίας της μνημονιακής λιτότητας και της πενίας, εξήλθαν ίσα με 150.000 Έλληνες στο εξωτερικό, νόμιμα και συντεταγμένα πάντα.

Οι λαθρομετανάστες εγκαθίστανται στην ΕΕ παρακάμπτοντας το σκληρό γραφειοκρατικό καθεστώς της οικονομικής μετανάστευσης που συνεχίζει να ισχύει μόνο για τους γηγενείς Ευρωπαίους. Αρκεί κανείς να ερευνήσει τι γραφειοκρατία επικρατεί ώστε να εγκατασταθεί κάποιος Ευρωπαίος για εργασία στην Ισπανία, στην Ιταλία και την Γερμανία και θα διαπιστώσει ιδίοις όμμασι την προνομιακή μεταχείριση των λαθρομεταναστών της Ασίας και Αφρικής.

Δύο μέτρα και δύο σταθμά!

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Γιαννακίδης

Στην έναρξη του συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ αφιέρωσα αρκετά λεπτά στη Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου. Την παρατηρούσα από μακριά, όπως κάνουν οι κινηματογραφιστές που παρακολουθούν την άγρια ζωή. Εκείνη βέβαια δεν αντιλήφθηκε την αδιάκριτη ματιά μου. Δεν ήμουν δα ο μόνος που την κοιτούσε, ούτε και η φιγούρα που θα κέρδιζε το βλέμμα της. Αλλωστε η Μαριλίζα πήγε στο συνέδριο για να τη δουν όλοι, ενώ εκείνη θα είχε μάτια μόνο για έναν.

Αυτό, λοιπόν, που μου έκανε εντύπωση ήταν η ευθύτητα στη ματιά της. Όταν ξεκίνησαν οι εργασίες του συνεδρίου, η Μαριλίζα, έβλεπε μόνο μπροστά. Θα μου πείτε ότι πολιτικός είναι, οφείλει να βλέπει μπροστά. Μόνο που εγώ εδώ κυριολεκτώ. Η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου κοιτούσε μπροστά λες και φορούσε παρωπίδες, λες και δεν ήθελε να δει άλλα μάτια να πέφτουν επάνω της. Αμηχανία; Συστολή; Κάτι τέτοιο.

Μετά είδα τον Στέφανο Τζουμάκα. Αυτός δεν ήταν στην πρώτη σειρά. Και ήταν εμφανές πως προσπαθούσε να επικοινωνήσει, να αναπτύξει οικειότητα. Και μετά ήρθε ο Χρήστος Σπίρτζης που πήγε και κάθισε δίπλα στη Θεοδώρα Τζάκρη. Σκέφτηκα ότι αν βρεθείς μαζί τους σε ένα ερημονήσι, ακόμα και αν έχετε ένα φορτηγό τρόφιμα, πρώτα θα φρόντιζαν να σε κατασπαράξουν και μετά θα έβλεπαν τι θα κάνουν με τις κονσέρβες. Ναι, η πολιτική είναι πρωτίστως επιβίωση. Σκαρφαλώνεις και κλωτσάς στο κεφάλι αυτόν που σε ακολουθεί.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, λέει, γεμίζει Πασόκους. Και αυτό σε κάποιους φέρνει γέλιο και σε κάποιους άλλους δυσφορία. Δεν θα έπρεπε. Αυτό το παρακολουθείς με τα χείλη σε ευθεία, μάτια που δεν τρεμοπαίζουν και μύες του προσώπου σε απόλυτη ακινησία. Ακόμα και αν δεν σου φαίνεται αδιάφορο, είναι σίγουρα φυσιολογικό. Διότι αν στις πρώτες σειρές του συνεδρίου βρίσκονται κάποια παλαιά στελέχη του ΠΑΣΟΚ (τους λες και στελέχη του παλιού ΠΑΣΟΚ), στις κερκίδες είναι το ΠΑΣΟΚ. Τι διάολο; Από πού τους βρήκε όλους αυτούς ο ΣΥΡΙΖΑ; Εβρεξε ο ουρανός Αριστερά και βγήκαν σαν τα σαλιγκάρια; Το ΠΑΣΟΚ φόρτωσε ο Τσίπρας στα βαγόνια του και σφύριξε για την εξουσία. Δεν έχουν όλοι τον ίδιο σκοπό, ίσως να μην τους ενώνει και κοινό παρελθόν, αλλά από την ίδια μήτρα βγήκαν. Με τα ίδια συνθήματα, τα ίδια τραγούδια τον ίδιο Κουρή. Κάποιοι, σαν τη ψείρα, έψαξαν καινούργιο κεφάλι. Αλλοι σέρνονται πίσω από το διαχρονικό σουξέ «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά». Και ένα σεβαστό ποσοστό τρίτης ηλικίας που νομίζει ότι ο Ανδρέας μετενσαρκώθηκε. Δεν είναι μόνο το λούμπεν κομμάτι του ΠΑΣΟΚ που έγινε ΣΥΡΙΖΑ. Είναι και το κομμάτι που σαλιώνει το δάχτυλο, βλέπει προς τα που φυσάει ο άνεμος και ακολουθεί το ρεύμα. Είναι, τέλος πάντων, όλος εκείνος ο κόσμος που ταυτίζει το λαϊκό και το λαϊκίστικο με το προοδευτικό. Τρία χρόνια χρειάστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ και αντέγραψε το ΠΑΣΟΚ σαν Κινέζος μεταπράτης. Για αυτό και αποκλείεται να έχει τη μοίρα του. Εκεί θα μείνουν, ότι και αν συμβεί, οι αυθεντικοί Πασόκοι που θέλουν ακόμα να ακούν για δημοκρατική παράταξη. Διότι εδώ δεν έχουμε μία κατηγορία ψηφοφόρων, αλλά μία κατηγορία ανθρώπων.
Η Μαριλίζα, λοιπόν, ορθώς πράττει και πηγαίνει στην πρώτη σειρά του συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ. Και ας ήταν υπουργός του ΓΑΠ. Και ας ακούει, κατάμουτρα, την αφήγηση που δαιμονοποιεί τον πρότερο πολιτικό της βίο. Αυτά τα έχει η δουλειά. Αλλωστε πρώτα πήγαν οι ψηφοφόροι της στον ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα εκείνη πάει να τους συναντήσει.

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



To αμερικανικό Πεντάγωνο κατέβαλε το ποσό των 540 εκατ. δολ. στη βρετανική εταιρεία δημοσίων σχέσεων «ΒΕΙ.Ι. POTTINGER» για να κατασκευάσει ψεύτικα βίντεο στο Ιράκ, στο πλαίσιο μυστικής εκστρατείας προπαγάνδας, η οποία αποκαλύφθηκε από το «ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ» (Bureau of Investigative Journalism).
H εταιρεία «ΒΕΙ.Ι. POTTINGER» -γνωστή για τους αμφιλεγόμενους πελάτες της, μεταξύ των οποίων η Κυβέρνηση της Σ. Αραβίας και το «PINOCHET FOUNDATION» του πρώην Δικτάτορα της Χιλής, AUGUSTO PINOCHET, συνεργάσθηκε με τον Στρατό των ΗΠΑ, προκειμένου να «κατασκευάσουν» την προπαγάνδα σε μία μυστική επιχείρηση.

Η προαναφερόµενη εταιρεία έδινε αναφορά στη «CIA», στο Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας (NSA) και το αμερικανικό Πεντάγωνο για την εξέλιξη του έργου που της ανατέθηκε, το οποίο είχε ως στόχο να παρουσιάσει στην κοινή γνώμη την «ΑΙ. QAEDA» με έτι αρνητικότερο τρόπο και να εντοπισθούν τυχόν ύποπτοι συμπαθούντες της οργάνωσης. Σημειώνεται ότι η επιχείρηση της «BELL POTTINGER» ξεκίνησε αμέσως μετά την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ, οπότε η εταιρεία επιφορτίσθηκε, καταρχήν, με την προώθηση των «δημοκρατικών εκλογών» στις ΗΠΑ, πριν προχωρήσει στις «πιο προσοδοφόρες επιχειρήσεις στο Ιράκ».
Σύμφωνα με δηλώσεις του πρώην υπαλλήλου της παραπάνω εταιρείας, MARTIN WELLS, στο «ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ», βρέθηκε να εργάζεται ως υπεύθυνος για το µοντάζ σε βίντεο που τραβήχτηκαν στο Ιράκ, αμέσως μετά την πρόσληψή του από την «ΒΕΙ.Ι. PO’ITINGER».

Εντός 48 ωρών προσγειώθηκε στο Ιράκ, όπου θα επεξεργαζόταν πλάνα από μυστικές «ψυχολογικές επιχειρήσεις» στο αµερικανικό στρατόπεδο «CAMP VICTORY» στη Βαγδάτη. Η «BELL POTTINGER» δημιούργησε τηλεοπτικές διαφημίσεις στις οποίες η «AL QAEDA» απεικονιζόταν με αρνητικό τρόπο, ενώ κλήθηκε επίσης να «κατασκευάσει» πλάνα τα οποία, για λόγους αληθοφάνειας, έπρεπε να φαίνονται ότι προέρχονταν από αραβικό Τ/Δ.
Τα συνεργεία της εταιρείας εστάλησαν στο Ιράκ για να καταγράψουν βίντεο από βοµβιστικές επιθέσεις, τα οποία στη συνέχεια η εταιρεία θα επεξεργαζόταν έτσι ώστε να φανεί ότι τα συγκεκριμένα πλάνα αποτελούσαν μεταδόσεις ξένων αραβικών ειδησεογραφικών ΜΜΕ.
Η «BELL POTTINGER» «κατασκεύασε» επίσης ψεύτικα βίντεο µε προπαγανδιστικό υλικό που υποτίθεται ότι ανήκε στην «ΑΙ. QAEDA», τα οποία στη συνέχεια «φύτευε» ο αμερικανικός Στρατός σε οικίες Αφγανών, όπου πραγματοποιούσαν εφόδους προκειμένου να τους ενοχοποιήσουν. Οι εργαζόμενοι στην «ΒΕΙ.Ι. POTI‘INGER» είχαν λάβει συγκεκριμένες οδηγίες για τη δημιουργία των προαναφερόμενων βίντεο. «Τα βίντεο πρέπει να έχουν συγκεκριμένο στυλ το οποίο να συμφωνεί με υπάρχον υλικό της “AL QAEDA”. Τα βίντεο πρέπει να έχουν διάρκεια 10 λεπτά και πρέπει να είναι σε συγκεκριμένη μορφή αρχείου, το οποίο στη συνέχεια θα κωδικοποιηθεί με συγκεκριμένο τρόπο» όπως ανέφερε ο Μ. WELLS στις δηλώσεις του. Tα βίντεο δημιουργήθηκαν για να αναπαράγονται µε «Real Player», το οποίο απαιτεί σύνδεση στο Διαδίκτυο για να τρέξουν. Τα εν λόγω CD είχαν ενσωματωμένα έναν κωδικό σύνδεσης για το πρόγραμμα «GOOGLE ANALYTICS», το οποίο επέτρεπε στον αμερικανικό Στρατό να εντοπίζει τις διευθύνσεις ΙΡ που αναπαρήγαγαν τα συγκεκριμένα βίντεο.

Το Πεντάγωνο επιβεβαίωσε ότι έχει αναθέσει τις παραπάνω «επιχειρήσεις πληροφοριών» (Information Operations Task Force) στην εταιρεία δημοσίων σχέσεων «ΒΕΙ.Ι. POTI’INGER», επισημαίνοντας, ωστόσο, ότι τα συγκεκριμένα πλάνα ήταν «αληθινά», χωρίς να προβεί σε περαιτέρω λεπτομέρειες σχετικά. Αν και η όλη επιχείρηση φαίνεται πως εξυπηρετεί την παγκόσμια ασφάλεια και το «καλό» των «φιλήσυχων» πολιτών τίθεται ένα σοβαρό ερώτημα για την εφαρμογή τέτοιων πρακτικών. Με τη λογική ότι κάθε ένας που αντιτίθεται στην κρατική βούληση δύναται να θεωρηθεί τρομοκράτης τέτοιες πρακτικές «εμφύτευσης» αποδεικτικών στοιχείων δείχνουν πως η τρομοκρατία του ισλαμικού εξτρεμισμού θα αντικατασταθεί, με μαθηματική ακρίβεια, από την τρομοκρατία του κρατικού εξτρεμισμού.

Πολυδεύκης
Πηγή Militaire



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Δίκτυο διακίνησης λαθρομεταναστών ή δίκτυο λαθραίας εισαγωγής επικίνδυνων εντεταλμένων στοιχείων;

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 

Εδώ και χρόνια γράφουμε και επισημαίνουμε όχι μόνο την δράση του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής στην Θράκη, αλλά και την δράση (που αυξάνεται αλματωδώς) των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών στην ακριτική αυτή γωνιά της Ελλάδας.
Πολλές φορές έχουμε επισημάνει δραστηριότητες (που κάποιοι επιμένουν –για άγνωστους λόγους- να τις χαρακτηρίζουν τυχαίες ή και… αθώες) όχι μόνο των διάφορων παρακρατικών "τουρκικών" συλλόγων που δρουν αποκλειστικά με σκοπό την κατασυκοφάντηση της Ελλάδας και την εκ του μηδενός δημιουργία θεμάτων εις βάρος της Ελλάδας, αλλά και των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών, που δραστηριοποιούνται είτε μέσω ανδρών της ΜΙΤ είτε μέσω ομάδων τούρκων στρατιωτικών που εμφανίζονται ως «τουρίστες», «περιηγητές» ή και απλοί τούρκοι πολίτες που επισκέπτονται «συγγενείς» τους στην Κομοτηνή και στην Ξάνθη.

Σε κάποιες περιπτώσεις, μάλιστα, καταδείξαμε την εμφάνιση και λειτουργία ομάδων τούρκων «πολιτών» που έδειχναν υπέρμετρο ενδιαφέρον είτε για τα στατιστικά στοιχεία υγείας των μουσουλμάνων της περιοχής είτε και για τις εδαφικές ιδιαιτερότητες σε τμήματα του ορεινού όγκου (μεταξύ των νομών Ξάνθης και Ροδόπης) που φτάνουν μέχρι τη λίμνη Βιστωνίδα (στρατηγικό σημείο ελέγχου του οδικού και σιδηροδρομικού δικτύου μεταξύ Ξάνθης και της υπόλοιπης Θράκης). Υπήρξαν και περιπτώσεις που υπήρξε συντονισμένη εμφάνιση τούρκων «τουριστών» (με πολύ συγκεκριμένα οχήματα) που συνοδεύτηκε από προβοκατόρικες ενέργειες που οι τουρκόφρονες (έμμισθοι υπάλληλοι του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής) επιχείρησαν να εμφανίσουν ως επιθέσεις προς την «τουρκική μειονότητα».

Επειδή ο χρόνος είναι εκείνος ο παράγοντας που αποκαλύπτει τα πάντα, κι επειδή συμπτώσεις (ιδιαίτερα στον τομέα των πληροφοριών και των μυστικών υπηρεσιών) υπάρχουν μόνο στις ιστορίες φαντασίας, ίσως θα πρέπει τελικά να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους όσοι επιμένουν να υπερασπίζονται με σθένος την «αθωότητα» περιστατικών που σχετίζονται με εμφάνιση τούρκων υπηκόων (πρακτόρων μυστικών υπηρεσιών) που λειτουργούν εντός της Ελληνικής Επικράτειας με απώτερο σκοπό την διασάλευση της ομαλότητας και την δημιουργία «περιστατικών» που μπορούν να έχουν βλαπτικά χαρακτηριστικά για την Ελλάδα.

Ένα τέτοιο περιστατικό καταγράφηκε και στην Ξάνθη, στο οποίο ενεπλάκησαν τούρκοι αξιωματικοί οι οποίοι διέθεταν διπλωματικά διαβατήρια και κινούνταν με αυτοκίνητο μάρκας BMW, που είχε βουλγαρικές πινακίδες... Το ιδιαίτερα παράξενο της υπόθεσης είναι πως υπήρξε καταδίωξη από τις αστυνομικές αρχές και τελικά αποκάλυψη κυκλώματος διακίνησης λαθρομεταναστών...

Το συγκεκριμένο περιστατικό ξεκίνησε από τις υποψίες αστυνομικού της ομάδας Ζ, ο οποίος προσπάθησε να προσεγγίσει το σταθμευμένο BMW με τις βουλγαρικές πινακίδες. Αμέσως μόλις έγινε αντιληπτη η προσέγγιση του αστυνομικού, το όχημα έφυγε και ανέπτυξε υπερβολική ταχύτητα θέτοντας σε σοβαρό κίνδυνο ατυχήματος τις ζωές πολιτών παραβιάζοντας κόκκινους σηματοδότες αλλά και μονόδρομους. Τελικά, με τη συνδρομή και άλλων αστυνομικών οχημάτων έγινε εφικτή η καθήλωση του διωκόμενου αυτοκινήτου, ενώ οι επιβατες του αποπειράθηκαν να διαφύγουν σε παρακείμενες οδούς. Τελικά διέφυγε ένας, ο οδηγός του αυτοκινήτου και συνελήφθησαν οι υπόλοιποι, συνολικά οκτώ, δύο εκ των οποίων ήταν (δήλωσαν) Ιρανοί. Η επιλογή της διαφυγής αυτού του ενός τούρκου στρατιωτικού αποδεικνύει την ύπαρξη οργανωμένου δικτύου που δρα υπέρ της Τουρκίας και εντός της ελληνικής επικράτειας (άποψη του υπογράφοντος είναι πως ο διαφυγών τούρκος στρατιωτικός, 18 ώρες μετά το περιστατικό, βρίσκεται ήδη εκτός Ελλάδας, πιθανότατα στην Βουλγαρία, ορεινών μη ελέγξιμων διαβάσεων).

Σε δύο από τους συλληφθέντες διαπιστώθηκε πως ήταν κάτοχοι τουρκικών διπλωματικών διαβατηρίων και ήταν στρατιωτικοί, όπως και ο οδηγός (ο οποίος διέφυγε) του αυτοκινήτου. Υπήρξε άμεση ενημέρωση της Κρατικής Ασφάλειας και ξεκίνησε μια επιχείρηση εντοπισμού και σύλληψης του διαφυγόντα.
Δεν έχει υπάρξει καμία επίσημη -λεπτομερής- ανακοίνωση από την πλευρά των ελληνικών αρμοδίων αρχών (αστυνομία, ΕΥΠ, αντιτρομοκρατική, Υπ. Εξωτερικών κ.α.) που να ενημερώνει για την ύπαρξη άλλων ταξιδιωτικών εγγράφων που πιθανά έχουν βρεθεί μέσα στο αυτοκίνητο ή στους συλληφθέντες. Και αυτή η "επιμελημένη μη αναφορά" αν και σχετίζεται με τρία (3) άτομα, αγνώστου εθνικότητας (είναι άραγε Βούλγαροι ή Έλληνες; είναι άραγε χριστιανοί ή μουσουλμάνοι; η κάθε μία επιλογή έχει την βαρύτητά της και καταδεικνύει ένα πλήθος άλλων ερωτημάτων τα οποία θα κληθούν να απαντήσουν εν ευθέτω χρόνω οι αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες) και την προσπερνάμε χωρίς σχολιασμό προκειμένου να υπάρξει η μέγιστη εκμετάλλευση από την πλευρά των ελληνικών αρχών.

Το πρώτο ερώτημα που προκύπτει είναι το γιατί οι τούρκοι αξιωματικοί ενώ ήταν κάτοχοι διπλωματικών διαβατηρίων (δηλαδή είχαν διπλωματική ασυλία) αντέδρασαν με αυτόν τον τρόπο και επιχείρησαν να διαφύγουν, ενώ θα μπορούσαν να επιδείξουν τα διπλωματικά  τους διαπιστευτήρια... Γιατί, λοιπόν, επιχείρησαν να διαφύγουν, θέτοντας σε κίνδυνο όχι μόνο τη δική τους ασφάλεια, αλλά και την ασφάλεια πολιτών της Ξάνθης (η σύλληψή τους έγινε στην κεντρική πλατεία της Ξάνθης), ενδεχομένως και την δημιουργία των διακρατικών και διαϋπηρεσιακών σχέσεων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας;
Πόσο πρέπει να διερευνηθεί η επιλογή απόπειρας διαφυγής των επιβαινόντων του αυτοκινήτου, οι οποίοι επέλεξαν να σταματήσουν κοντά στην κεντρική πλατεία της Ξάνθης, τη στιγμή που πολύ κοντά στο σημείο της σύλληψής τους βρίσκονται τα γραφεία του DEB, οι εγκαταστάσεις της (παράνομης) Τουρκικής Νεολαίας Ξάνθης και το σπίτι του ψευτομουφτή Αμέτ Μέτε, ενώ ο τρίτος τούρκος αξιωματικός (που κατόρθωσε να διαφύγει) μπόρεσε να "εξαφανιστεί" στην ίδια περιοχή και πολύ κοντά σε ένα μουσουλμανικό τζαμί; Μήπως πρέπει οι αρχές να αποκλείσουν και στη συνέχεια να ζητήσουν εντάλματα έρευνας για πολύ συγκεκριμένα οικήματα, γραφεία, αλλά και για το ίδιο το τζαμί;
Μήπως το "ανθρώπινο φορτίο" που υπήρχε στο αυτοκίνητο δεν είχε σχέση με κάποια -παράνομη μεν αλλά αβλαβή για φέροντες διπλωματικό διαβατήριο- απλή διακίνηση λαθρομεταναστών; Μήπως οι "κρυπτώς μεταφερόμενοι λαθρομετανάστες" έχουν άλλη ιδιότητα, αλλά και -ενδεχομένως- ιδιαίτερες ικανότητες που απέκτησαν είτε στα πεδία μαχών της Συρίας και του Ιράκ, είτε σε ειδικά κέντρα εκπαίδευσης που υπάρχουν διάσπαρτα στην Τουρκία;
Κατά πόσο μπορεί να αποδειχθούντ τα στοιχεία των "λαθρομεταναστών" και για που προορίζονταν οι συγκεκριμένοι λαθρομετανάστες; Προοριζόταν για την Ελλάδα (Θράκη ή κάπου άλλου στο εσωτερικό της χώρας) ή μήπως ήταν σε κατάσταση transit μεταφοράς τους σε κάποια βαλκανική χώρα ή και μέσω Βαλκανίων σε κάποια ευρωπαϊκή χώρα με σκοπό την εκτέλεση συγκεκριμένου "έργου";

Κάποιοι αδίκως αλλά και κακώς διερωτώνται μόνο για το πως οι συγκεκριμένοι τούρκοι αξιωματικοί εισηλθαν στην Ελλάδα, αφού είναι γνωστό πως τα ελληνοτουρκικά αλλά και τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα έχουν πολλές εισόδους για μεμονωμένες παράνομες διελεύσεις. Οι απορίες που προκύπτουν είναι τελείως διαφορετικές και άμεσα συνδεδεμένες με πρόσωπα συνδέσμους των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών (με ποια άτομα είχαν επαφές οι τούρκοι αξιωματικοί, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Βουλγαρία;), τα οποία λειτουργούν τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Βουλγαρία, στην οποία έχει προ καιρού μεταβεί ο διοικητής της ΕΥΠ κ. Ρουμπάτης για συνομιλίες (εκ των πραγμάτων προφανώς αποτυχημένες ή... κενές ουσίας) με τον Βούλγαρο ομόλογό του.

Στο σημείο αυτό υποχρεούμαστε να ρωτήσουμε τόσο τον κ. Τόσκα, όσο και τον κ. Κοτζιά, σε τι ενέργειες προτίθενται να προχωρήσουν, τόσο ως προς την ενδυνάμωση των Διευθύνσεων Αστυνομίας (ειδικά των αστυνομικών τμημάτων που βρίσκονται στις ορεινές περιοχές) στην Θράκη, όσο και ως προς την διαχείριση του συμβάντος από την ελληνική πλευρά. Και ναι μεν, οι συλληφθέντες τούρκοι αξιωματικοί θα επιστραφούν (ουσιαστικά θα απελαθούν) στην Τουρκία, όμως πως ακριβώς προτίθεται τόσο ο κ. Κοτζιάς (όσο και ο πρωθυπουργός κ. Τσίπρας) να εκμεταλλευτούν διπλωματικά την ειδικού χειρισμού ευκαιρία που τους δίνεται;

Δεν πρέπει, επιτέλους, με αφορμή το συγκεκριμένο "ειδικό" περιστατικό, να αντιληφθούν κάποιοι στην Αθήνα πως η Θράκη είναι εκτεθειμένη σε κάθε είδους κίνδυνο που μπορεί να προκαλέσει η "ανήσυχη" Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος εδώ και χρόνια έχει θέσει με απόλυτη ευθύτητα "ζήτημα Θράκης" και λίαν προσφάτως το ανακίνησε αναφερόμενος στην "συνθήκη της Λοζάνης";
Πέρα από τις όποιες χλιαρές και γλυκανάλατες διπλωματικές αντιδράσεις, θα υπάρξει από την κυβέρνηση κάποια ουσιαστική αντιμετώπιση της τουρκικής "κινητικότητας" ή θα πρέπει να συμβεί κάτι τραγικό για να αντιληφθούν οι "υπεύθυνοι" πως τα κενά που δημιουργεί η ενοχική τους ανοχή γίνονται στόχοι - χώροι προς κατάληψη από την τουρκική αναθεωρητική πολιτική;

ΥΓ: Τέλος, σε περίπτωση κυβερνητικής απόπειρας αποσιώπησης του συγκεκριμένου περιστατικού, μήπως θα πρέπει οι "αρμόδιοι" να αναρωτηθούν ποιούς εξυπηρετούν και αν, τελικά, εργάζονται και υπηρετούν τα ελληνικά συμφέροντα, την ελληνική ασφάλεια και την Ελλάδα γενικότερα;
Προς στιγμήν, δεν θέλουμε να θέσουμε το εύλογο ερώτημα: Εάν μπορούν οι τούρκοι πράκτορες (στρατιωτικοί) να μεταφέρουν λαθραία ανθρώπους, πόσο πιό εύκολο είναι -άραγε- να μεταφέρουν στρατιωτικό υλικό;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Δημήτρη Γ. Απόκη

Το γεγονός ότι η προεκλογική διαδικασία για την εκλογή του επόμενου Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι η χειρότερη, όσο αφορά το επίπεδο αλλά και την ποιότητα των υποψηφίων που έχει ζήσει η χώρα στην ιστορία της, έχει προκαλέσει βαθιά ανησυχία διεθνώς, αναφορικά με το τι μέλλει γενέσθαι στις 20 Ιανουαρίου του 2017, όταν θα αναλάβει καθήκοντα ο νέος ή η νέα Πρόεδρος, σε κρίσιμα θέματα τα οποία ταλανίζουν αυτή τη στιγμή τον πλανήτη, και ο ρόλος των Ηνωμένων Πολιτειών είναι και θα παραμείνει κομβικός.

Παραδοσιακά, σοβαροί αναλυτές στο χώρο της διεθνούς πολιτικής σε αυτό το σημείο της προεκλογικής περιόδου πραγματοποιούν μια παρουσίαση των θεμάτων που ο νέος ένοικος του Λευκού Οίκου, θα έχει να αντιμετωπίσει, όταν θα καθίσει στην καρέκλα του Οβάλ Γραφείου. Τέτοιου είδους παρουσιάσεις – αναλύσεις φιλοξενούνται σε επιθεωρήσεις διεθνούς πολιτικής όπως το Foreign Affairs, το Foreign Policy, και σε όλα τα μεγάλα Think Tanks των ΗΠΑ, της Ευρώπης και του υπόλοιπου κόσμου.

Μια γενική ανασκόπηση αυτών των αναλύσεων αναδεικνύει μια σειρά θεμάτων – κρίσεων πρώτης γραμμής που ο νέος πλανητάρχης θα έχει να αντιμετωπίσει με το καλημέρα στο Οβάλ Γραφείο.

Ας αρχίσουμε να τα παραθέτουμε ξεκινώντας από αυτά που έχουν παγκόσμια διάσταση, συνεχίζοντας με τα περιφερειακά, και καταλήγοντας στα πιο άμεσου ελληνικού ενδιαφέροντος.

Κίνα

Κορυφαίο θέμα για το νέο Αμερικανό Πρόεδρο είναι βέβαιο ότι θα είναι η Κίνα και η αντιμετώπιση της επιθετικής συμπεριφοράς που έχει αρχίσει να επιδεικνύει το Πεκίνο στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, το ρόλο της στην προκλητική συμπεριφορά του καθεστώτος Κίμ στη Βόρεια Κορέα όσο αφορά τα πυρηνικά, αλλά και την πιθανότητα να σκάσει η οικονομία της προκαλώντας παγκόσμιο οικονομικό σοκ. Με δεδομένο μάλιστα ότι η Κίνα έχει στην κατοχή της μεγάλο μέρος του δημοσίου χρέους των ΗΠΑ, το Πεκίνο είναι ίσως ο σημαντικότερος πονοκέφαλος της επόμενης προεδρικής θητείας. Μια εξίσωση που θα απαιτήσει ιδιαίτερα λεπτούς χειρισμούς στην κόψη του ξυραφιού. Ο Μπαράκ Ομπάμα έχει δρομολογήσει μια τακτική σε αυτό το κρίσιμο ζήτημα και σε αντίθεση με άλλα μέτωπα, η Ουάσιγκτον δεν έχει υποστεί διπλωματικές και ουσιαστικές ήττες, όπως συμβαίνει σε άλλα μέτωπα.

Συρία

Η Συρία για τον Μπαράκ Ομπάμα και την παρούσα κυβέρνηση των ΗΠΑ, έχει εξελιχθεί σε ένα μέτωπο αλλεπάλληλων πληγμάτων σε διπλωματικό επίπεδο, και πλήρους αδυναμίας χειρισμού των εξελίξεων. Το γεγονός της «Κόκκινης Γραμμής στην Άμμο» του Μπαράκ Ομπάμα και η στρατηγική της εκδίωξης του Άσαντ είναι γεγονότα τα οποία έχουν σαφώς πλήξει το κύρος της Ουάσιγκτον στην περιοχή, αλλά και διεθνώς. Ο επόμενος Πρόεδρος θα πρέπει σε σύντομο χρονικό διάστημα από την ανάληψη των καθηκόντων του να διαμορφώσει μια στρατηγική απεμπλοκής από το αδιέξοδο και διαχείρισης με το χαμηλότερο δυνατό κόστος του γεγονότος ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν και η Μόσχα έχουν αποκτήσει, πλέον, μόνιμη στρατιωτική παρουσία στη Μέση Ανατολή. Η Χίλαρι Κλίντον με βάση τις τελευταίες δηλώσεις έναντι της Μόσχας φαίνεται να επιλέγει την στρατηγική της σκληρής αντιμετώπισης. Από την άλλη ο Ντόναλντ Τράμπ τείνει προς την κατεύθυνση του να αφήσει τη Ρωσία να καθαρίσει το τοπίο και μετά να τα βρει με τον Πούτιν στη μοιρασιά.

Με αφορμή τις εξελίξεις στη Συρία και την σφοδρή κόντρα Ουάσιγκτον – Μόσχας είναι σαφές ότι ο επόμενος Πρόεδρος θα πρέπει άμεσα, να διαμορφώσει μια νέα στρατηγική επαφής και αντιμετώπισης έναντι της Ρωσίας, προσαρμοσμένη στα σημερινά δεδομένα και όχι βασισμένη στο γεγονός ότι η Μόσχα είναι η ηττημένη του Ψυχρού Πολέμου.

Μέση Ανατολή

Η Μέση Ανατολή για όλους τους Προέδρους των ΗΠΑ αποτελεί ένα μεγάλο πονοκέφαλο και λίγο πολύ μέχρι σήμερα κανείς δεν έχει πετύχει πολλά. Παρόλα αυτά ο επόμενος Πρόεδρος, έχει να αντιμετωπίσει την επούλωση του πλήγματος που έχει επιφέρει ο Μπαράκ Ομπάμα στις σχέσεις με το Ισραήλ και να αντιμετωπίσει αποφασιστικά την καταπολέμηση της τρομοκρατίας με την εξολόθρευση του ISIS και άλλων τρομοκρατικών οργανώσεων που δρουν και έχουν το εφαλτήριο τους στην περιοχή. Το πρόβλημα Μέση Ανατολή δεν περιορίζεται στην επίλυση της Αραβο -Ισραηλινής διένεξης και τη Συρία. Κρίσιμο θέμα στην περιοχή είναι το τι γίνεται με τις ενεργειακές πηγές και το πετρέλαιο, αλλά και το ρόλο του Ιράν στην ευρύτερη περιοχή ειδικά μετά την αμφιλεγόμενη συμφωνία μεταξύ της διεθνούς κοινότητας και τη Τεχεράνης για το πυρηνικό πρόγραμμα που οδήγησε στην άρση των κυρώσεων.

Διεθνές Εμπόριο – Συμφωνίες TTIP

Το σύστημα της παγκοσμιοποίησης και των διεθνών εμπορικών συμφωνιών όπως η TTIP, βρίσκεται σε κρίση και στο μάτι του κυκλώνα τόσο στο εσωτερικό των ΗΠΑ, όσο και διεθνώς. Ο επόμενος Πρόεδρος, αναγκαστικά θα πρέπει να αντιμετωπίσει την απαιτούμενη μεταρρύθμιση του διεθνούς οικονομικού συστήματος και το ερώτημα είναι εάν θα γίνει μέσω του συστήματος της Wall Street και των πολυεθνικών που σαφώς εκπροσωπεί η Χίλαρι Κλίντον ή εάν θα γίνει με τον έντονα αναθεωρητικό τρόπο που προωθεί και εκφράζει ο Ντόναλντ Τράμπ.

Ευρώπη – ΕΕ

Ο επόμενος Πρόεδρος των ΗΠΑ, θα πρέπει, επιτέλους, να διαμορφώσει μια στρατηγική εμπλοκής και σχέσεων με την Ευρώπη. Η Γηραιά Ήπειρος αποτελεί τον βασικό εταίρο των ΗΠΑ στη διαχείριση των διεθνών εξελίξεων και δυστυχώς την τελευταία οκταετία η κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα, έχει στην ουσία αποχωρήσει από τα τεκταινόμενα στην Ευρώπη, σε μια στιγμή μάλιστα που, λόγω μεταναστευτικού οικονομικής κρίσης και Brexit, το οικοδόμημα της ΕΕ τρίζει επικίνδυνα.

Οπωσδήποτε ο επόμενος Πρόεδρος θα πρέπει να διαμορφώσει μια στρατηγική επαναπροσδιορισμού και διαχείρισης της «Ειδικής Σχέσης» με την Μεγάλη Βρετανία, μετά την αποχώρησή της από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Διεθνείς Οργανισμοί – ΝΑΤΟ

Είναι πλέον παραπάνω από σαφές ότι το διεθνές σύστημα σε επίπεδο ασφάλειας και οικονομίας που διαμορφώθηκε μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά και οι οργανισμοί οι οποίοι δημιουργήθηκαν (UN, IMF,WORLD BANK, EU, NATO, etc.) για να το εκφράσουν, απαιτούν ριζική μεταρρύθμιση και μάλιστα άμεσα. Είναι ξεκάθαρο ότι έχει φτάσει στα όρια του και δεν αντέχει τις εξελίξεις και τις ανάγκες που δημιουργεί η σημερινή διεθνής πραγματικότητα. Πρόκειται για ένα θέμα ύψιστης προτεραιότητας για τον επόμενο Πρόεδρο.

Το ίδιο συμβαίνει και με τις υπηρεσίες και τους θεσμούς (CIA, NSA, NATIONAL SECURITY COUNCIL, PENTAGON, FBI, etc.), που λειτουργούν στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών.

Άμεσου Ελληνικού Ενδιαφέροντος…

Μέσα στο μπάχαλο που επικρατεί στο εσωτερικό της Ελλάδας και λόγω της πρωτοφανούς για τα δεδομένα προεκλογικής εκστρατείας στις ΗΠΑ, έχουν χαθεί από το ραντάρ τα θέματα άμεσου ελληνικού ενδιαφέροντος και της πολιτικής που ενδέχεται να εφαρμόσει ο επόμενος Πρόεδρος των ΗΠΑ σε αυτά. Οι σχέσεις της Ουάσιγκτον με την Τουρκία, η δρομολογούμενη επίλυση του Κυπριακού, τα ελληνοτουρκικά – Αιγαίο, είναι θέματα που σίγουρα θα σκάσουν στα χέρια του επόμενου πλανητάρχη. Οι μέχρι τώρα ενδείξεις καταδεικνύουν ότι μια εκλογή της Χίλαρι Κλίντον, δεν προοιωνίζει θετικές εξελίξεις για τη χώρα μας, αφού εκτός απρόοπτου θα αποτελέσει συνέχεια, και μάλιστα με πιο φιλοτουρκικό μάτι, της πολιτικής Ομπάμα, σε όλο το φάσμα των θεμάτων αυτών. Στην περίπτωση του Ντόναλντ Τράμπ, επικρατεί ο άγνωστος Χ, και όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά. Η διαφορά είναι ότι στην περίπτωση εκλογής του, δίνεται η ευκαιρία στην Αθήνα να ακουστεί και στην περίπτωση που παίξει έξυπνα και ευέλικτα να αποκομίσει κέρδη.

Κοσμοθεωρία των ΗΠΑ

Τέλος, για πρώτη φορά μετά από πάρα πολλά χρόνια και λόγω των σφοδρής πίεσης από τα θέματα και τις εξελίξεις που παρουσιάζονται στις γραμμές αυτού του κειμένου, ο επόμενος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών θα είναι αυτός που θα αποφασίσει την κατεύθυνση που θα έχει στην νέα εποχή η υπερδύναμη. Θα είναι αυτός που θα αποφασίσει έναν οι ΗΠΑ θα είναι η δύναμη, όπως και στο παρελθόν, που θα έχει καθοριστικό ρόλο στη μεταρρύθμιση του διεθνούς συστήματος ή η δύναμη που τρέχει πίσω από τις εξελίξεις. Ακόμα και στην περίπτωση που αποφασίσει να έχει καθοριστικό ρόλο, το ποιος θα είναι ο επόμενος Πρόεδρος έχει τεράστια σημασία. Και ο λόγος που έχει τεράστια σημασία είναι ότι με βάση τους δυο διεκδικητές το στοίχημα είναι ανάμεσα στην προσπάθεια αναπαλαίωσης πάνω στις υπάρχουσες βασικές γραμμές και ριζικής αναθεώρησης με άγνωστες μέχρι στιγμής παραμέτρους.

Επίλογος

Το διεθνές σκηνικό όπως παρουσιάζετε παραπάνω (και λείπουν αρκετά κρίσιμα θέματα) αποδεικνύει το βαρύτητα του διακυβεύματος και ταυτόχρονα δημιουργεί κατάθλιψη και αγωνία. Διότι στην πλέον κρίσιμη μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο στιγμή για το διεθνές σύστημα, η πλέον σημαντική χώρα του πλανήτη βρίσκεται με τους χειρότερους στην ιστορία προεδρικούς υποψηφίους για την Προεδρία.

Ο Θεός Βοηθός!

* Ο κ. Δημήτρης Γ. Απόκης είναι Διεθνολόγος και Δημοσιογράφος
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Από τον Χαράλαμπο Νικόπουλο

Στα στιβαρά τους χέρια κρατούν τις τύχες του κόσμου. Ισχυρά λόμπι, μυστικιστικές κάστες, λέσχες εξουσίας. Κάθε ιστορικό γεγονός και μια απόδειξη της συνωμοσίας τους. Το Homme κράτησε την ψυχραιμία του.
Γνωρίζουν το μέλλον καλύτερα από τον καθένα-εξάλλου είναι οι ίδιοι που το προετοιμάζουν. Ανατροπές, διχοτομήσεις, πόλεμοι, η πτώση του Τείχους, η άνοδος του πετρελαίου –απροσδόκητα για τους πολλούς γεγονότα- δεν είναι γι’ αυτούς πάρα το αποτέλεσμα μακρών, οργανωμένων μεθοδεύσεων. Τα κόμματα, τα κινήματα, οι εκλογές υπάρχουν απλά για να τηρούνται τα προσχήματα. Όλα είναι υποκινούμενα, μα και τόσο καλοσχεδιασμένα ώστε να μοιάζουν απόλυτα φυσικά. Συναντιούνται με άκρα μυστικότητα, σε απομονωμένα ξενοδοχεία, σε επιβλητικές αίθουσες ιστορικών κτιρίων που κοσμούνται από εραλδικά σύμβολα και φυλάσσονται από μικρούς ιδιωτικούς στρατούς. Αποφασίζουν κεκλεισμένων των θυρών. Ο μόνος τρόπος για να πληροφορηθεί το ευρύ κοινό τι πραγματικά συμβαίνει εκεί είναι να εντρυφήσει στα αποκαλυπτικά πονήματα της συνωμοσιολογίας, που αν και κυκλοφορούν ελεύθερα και αφειδώς από τα κεντρικά βιβλιοπωλεία μέχρι το τελευταίο επαρχιακό κανάλι, οι εκδότες τους επιμένουν να τα χαρακτηρίζουν «απαγορευμένα»…

Τι δεν μαθαίνει κάποιος από τα συγκεκριμένα βιβλία; Πρώτα πρώτα, το ότι όλοι αυτοί οι κύκλοι προωθούν καταστάσεις που εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους. Αυτό που συνδέει τα μέλη τους δεν είναι κάποια εθνικοθρησκευτική θεωρία συνωμοσίας που σαν υγρό διατρέχει συγκοινωνούντα δοχεία, αλλά η εξέχουσα οικονομική, επιχειρηματική, πολιτική και κοινωνική δύναμη που διαθέτουν και θέλουν να διατηρήσουν και να αυξήσουν. Η εκπλήρωση της επιδίωξης αυτής είναι τόσο αναγκαία για την επιβίωσή τους που οδηγεί ντετερμινιστικά στο σχηματισμό ελίτ ισχύος και ομάδων πίεσης. Κάπως έτσι δημιουργήθηκαν οι πιο διαπρεπείς από αυτές: Η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ, η Τριμερής Επιτροπή, το εβραϊκο λόμπι, το Βατικανό…

Λέσχη Μπίλντερμπεργκ
Πήρε το όνομα της από το ξενοδοχείο που φιλοξενούσε την πρώτη της συνάντηση. Μια γελαστή μαγιάτικη μέρα του 1954 βρήκε 120 από τους ισχυρότερους ανθρώπους του Δυτικού κόσμου στα ανατολικά της Ολλανδίας, κοντά στο Αρνεμ. Πολιτικοί οι περισσότεροι, συναντήθηκαν για να δουν πως θα αντιμετώπιζαν τα σύννεφα του αντιαμερικανισμού που είχαν αρχίσει να μαζεύονται πάνω από τις δυτικοευρωπαϊκές κοινωνίες και πώς θα συνέσφιγγαν τις σχέσεις των χωρών τους, δηλαδή της δυτικής Ευρώπης, των Η.Π.Α. και του Καναδά. Από τότε, η Λέσχη ξανασυναντιέται κάθε χρόνο για ένα τετραήμερο, κάθε φορά σε άλλη χώρα και πόλη -το 1993 στη Βουλιαγμένη. Η ατζέντα διαμορφώνεται βάσει της επικαιρότητας, με το στόχο η καλλιέργεια στενών σχέσεων στην οικονομία, την πολιτική και την κουλτούρα να παραμένει διαχρονική. Η Λέσχη απαρτίζεται από μια ολιγομελή οργανωτική επιτροπή, έναν επίσης ολιγάριθμο πυρήνα ιστορικών μελών-που δίνει το «παρών» σε κάθε συνάθροιση -και τους προσκεκλημένους, που καλούνται από τις δυο προηγούμενες ομάδες.

Ο συνολικός αριθμός συμμετεχόντων κυμαίνεται συνήθως μεταξύ 120 και 130, με τα 2/3 να προέρχονται από τη Γηραιά Ηπειρο καιτο 1/3 από τη Βόρεια Αμερική. Από ελληνικής πλευράς έχουν κατά καιρούς συμμετάσχει πρωθυπουργοί, αρχηγοί κομμάτων, προβεβλημένοι πολιτικοί και ορισμένοι επιχειρηματίες. Αν και αναπόδεικτο, θεωρείται βέβαιο ότι η παρουσία στις συναντήσεις αυτές δίνει μεγάλη ώθηση στην καριέρα καθενός εξ αυτών. Τα παραδείγματα είναι δεκάδες. Μέσα σε λίγα χρόνια, βουλευτές έγιναν υπουργοί, υπουργοί πρωθυπουργοί, κυβερνήτες πολιτειών πλανητάρχες και άσημοι έως τότε επιχειρηματίες ανέλαβαν το τιμόνι μεγάλων εταιρειών, οργανισμών κ.λπ. Για τον λόγο αυτόν, το κάλεσμα σε κάποιον να παραστεί διερμηνεύει συνήθως το ότι είναι εκλεκτός της αποκαλούμενης και «Παγκόσμιας Κυβέρνησης» και προαλείφεται για τα ύπατα αξιώματα. Η ατζέντα των προς συζήτηση θεμάτων δίνεται επίσημα στη δημοσιότητα από τη Λέσχη, όχι όμως και οι θέσεις που εκφράζονται. Η επίσημη δικαιολογία για αυτό είναι ότι ο σκοπός των συνάξεων είναι η καλλιέργεια στενότερων σχέσεων και η ανταλλαγή απόψεων, χωρίς αυστηρό πρωτόκολλο και άλλους περιορισμούς.

Τριμερής Επιτροπή
Το 1973 ένα διακεκριμένο μέλος της Μπίλντερμπεργκ πρωτοστάτησε στη δημιουργία της Τριμερούς Επιτροπής (Trilateral Commision): Ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ. Τα τρία μέρη που την αποτελούν είναι οι Η.Π.Α., η Ευρώπη και η Ιαπωνία και ο σκοπός της είναι η ανάπτυξη δράσεων αμοιβαίου συμφέροντος σε θέματα πολιτικής στρατηγικής και οικονομικών σχέσεων. Ο φιλελευθερισμός, η παγκοσμιοποίηση των αγορών, το διεθνές εμπόριο, η δημοκρατία, η ανάγκη για συνεχείς μεταρρυθμίσεις αποτελούν ορισμένες από τις σταθερές επιδιώξεις της Επιτροπής, που κάθε χρόνο δημοσιεύει εκθέσεις και προτάσεις για προβλήματα που θεωρούνται ότι υπερβαίνουν την εθνική κυριαρχία και χρήζουν της συνεργατικής παρέμβασης των μεγάλων χωρών.

Συναντιούνται μια φορά το χρόνο εκ περιτροπής στις τρεις αυτές γεωγραφικές περιοχές και στις εργασίες τους παίρνουν μέρος περί τους 350 διακεκριμένους επιχειρηματίες, πολιτικούς, διανοούμενους, επικεφαλής φορέων, μέσων ενημέρωσης, μη κυβερνητικών οργανισμών. Πέραν του off the record, προκειμένου να διατηρηθεί ο ανεπίσημος χαρακτήρας της Επιτροπής, όταν κάποιο μέλος της αναλαμβάνει κυβερνητικά καθήκοντα, χάνει την ιδιότητα του μέλους. Αρκετές φορές προτάσεις της επιτροπής έχουν υιοθετηθεί από τις μεγάλες χώρες και αυτό αρκεί για να προκαλέσει τα «πυρά» των επικριτών της.

Εβραϊκό Λόμπι
Λόμπι υπάρχουν πολλά, σαν αυτό όμως κανένα. Η επιρροή του στις Η.Π.Α. δεν αμφισβητείται, με τους επικριτές του να το χαρακτηρίζουν κράτος εν κράτει. Αν και η εβραϊκή κοινότητα στις Η.Π.Α. αντιπροσωπεύει μονάχα το 2% περίπου του πληθυσμού, η δύναμη του είναι εξαιρετικά μεγάλη. Αυτό οφείλεται σε δύο βασικούς λόγους: στην τεράστια οικονομική δύναμη που διαθέτουν τα μέλη του και στον υπολογίσιμο αριθμό Αμερικανών εβραϊκής καταγωγής που εκλέγονται στο Κογκρέσο ή διορίζονται σε ανώτατες κυβερνητικές θέσεις.

Κύριος εκφραστής του λόμπι είναι το περίφημο A.I.P.A.C (American Israel Public Affairs Committee), που από το 1950 εργάζεται συστηματικά για την ισχυροποίηση των σχέσεων των δύο χωρών (Η.Π.Α.- Ισραήλ). Αυτοχαρακτηρίζεται ως εθνικό κίνημα με ρίζες στην αμερικανική κοινωνία, με πάνω από 100.000 μέλη. Συνεργάζεται τόσο με το δημοκρατικό όσο και με το ρεπουμπλικανικό κόμμα, με γνώμονα πάντα το συμφέρον του Ισραήλ και χρηματοδοτείται αποκλειστικά από δωρεές. Πέραν από τις προσβάσεις - παρεμβάσεις στο αμερικανικό σύστημα εξουσίας, το A.I.P.A.C επιτελεί σημαντικό επιμορφωτικό έργο, εφοδιάζοντας τα μέλη του με επιχειρήματα - «ασπίδες» για να αποκρούουν τις κατηγορίες που εξακοντίζουν οι αντίπαλοι.

Εκκλησία
Θεωρητικά η δύναμη της δεν είναι επί του κόσμου τούτου. Η χριστιανική διδασκαλία θεωρεί ασύμβατη την άσκηση πολιτικής εξουσίας από τους εκπροσώπους του Θεού και οι ποινές για τους κληρικούς που υποπίπτουν στο αμάρτημα της ανάληψης κοσμικών καθηκόντων φθάνουν μέχρι την καθαίρεση. «Δεν μπορείς να υπηρετείς ταυτόχρονα δύο αφεντάδες» είναι το πνεύμα, που απουσιάζει όμως από την εκκλησιαστική πρακτική (τουλάχιστον τους τελευταίους δώδεκα αιώνες). Μάλλον είναι δύσκολο να αφεθεί ανεκμετάλλευτη η φοβερή και τρομερή ισχύς που προσφέρει η δυνατότητα διαχείρισης της μεταφυσικής αγωνίας των ανθρώπων.

Η δύναμη των Εκκλησιών δεν πηγάζει μόνον από τη γεμάτη με πιστούς κολυμπήθρα του θρησκεύειν, αλλά επιπλέον βασίζεται σε πάγια περιουσιακά στοιχεία, νόμους και εθιμικό δίκαιο, που έχουν δημιουργήσει σχέσεις αλληλεξάρτησης με την Πολιτεία. Το φαινόμενο της ανάμειξης της εκκλησιαστικής ηγεσίας στην πολιτική έχει ονομαστεί «παποκαισαρισμός» και ουκ ολίγες φορές έχει πάρει άγριες μορφές, «δένοντας χειροπόδαρα» ακόμη και αυτοκράτορες, προκαλώντας αιματοκυλίσματα, σε ένα άγριο παιχνίδι νομής εξουσίας, χωρίς ταπεινότητα και διάθεση συνδιαλλαγής. Μακάριοι οι ισχυροί.

Η Ανατολική Εκκλησία δεν έμεινε έξω από αυτήν την λογική, το έκανε όμως σε πολύ μικρότερη έκταση, λιγότερο οργανωμένα από το επίζηλο Βατικανό, η κεφαλή του οποίου γίνεται παντού αποδεκτή με τιμές αρχηγού κράτους. Το Βατικανό, άλλωστε, είναι κράτος, με δική του δικαστική εξουσία, τράπεζα, φρουρά, υπουργούς, πρέσβεις, σημαία, ύμνο και άλλα στοιχεία κοσμικής ισχύος. Η μόνιμη απολογητική επωδός της Ανατολικής Εκκλησίας για τη δικαιολόγηση της ανάμειξης στα πολιτικά τεκταινόμενα είναι οι χαλεποί καιροί που διάγει κατά περιόδους το έθνος. Ωστόσο, αυτό δεν φαίνεται να ισχύει πάντα.

Και η λίστα δεν τελειώνει εδώ. Μασονικές στοές, ινστιτούτα μελετών, ομάδες συνεργασίας, επιχειρηματικά λόμπι κάνουν ό,τι μπορούν για ακόμη περισσότερη ισχύ και επιρροή. Η μασονία, ή αλλιώς τεκτονισμός, πέρα από τις όποιες φιλοσοφικο-θρησκευτικές αφετηρίες της, απευθύνεται σε άτομα ανώτερης κοινωνικής μόρφωσης και θέσης. Οι ροταριανοί οι Lions στα μεσοαστικά στρώματα, ενώ στα επιχειρηματικά λόμπι (πετρελαϊκό, καπνοβιομηχανίας, αυτοκινητοβιομηχανίας, ποτοποιίας, όπλων) συμμετέχουν οι του σιναφιού ανεξαρτήτως προέλευσης. Για ιδιαίτερα διακεκριμένους ανθρώπους υπάρχουν οι Illuminati, οι Ροδόσταυτοι και άλλοι πεφωτισμένοι, που προσεύχονται αδιάλειπτα για λίγη ακόμη δύναμη.

Δύο πράγματα είναι αξιοσημείωτα σε όλες αυτές τις συνομοταξίες: Πρώτον, η απόλυτη εφαρμογή στην πράξη της αλληλοβοήθειας. Η ανάπτυξη προσωπικών σχέσεων μεταξύ των μελών ενθαρρύνεται και σφυρηλατείται μέσα από τακτικές συναντήσεις. Δεύτερον, η τμηματοποίηση (segmentation), γιατί ακόμη και οι στοές έχουν το target group τους. Και στο μεταξύ, κάθε μέρα που περνάει είναι και μια υπέροχη ευκαιρία για την αναζήτηση ακόμη περισσότερης δύναμης…

Πηγή HommeMagazine


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιάννη Σιδέρη

Δεν είναι μόνο ο Σπίρτζης που υπογράφει με πόνο, ούτε ο Σκουρλέτης και άλλοι υπουργοί, που δηλώνουν με τέμπο ότι δεν αποδέχονται την  ιδιοκτησία του μνημονίου, το οποίο ούτως ή άλλως, με καθυστερήσεις, επικοινωνιακή «αιδημοσύνη»  και κουτοπονηριές (Δρίτσας με λιμάνια, Μπαλτάς με Ελληνικό), τελικώς υλοποιούν.

Είναι ένας δυισμός που διατρέχει όλον τον οργανωμένο ΣΥΡΙΖΑ, ξεκινά από τους υπουργούς και διατρέχει όλα τα απλά μέλη, όπως διεφάνη από το πλήθος ομιλιών στο συνέδριο.

Οι Συριζαίοι καθησυχάζουν την αριστερή τους συνείδηση, πείθοντας εαυτούς και αλλήλους, ότι το μνημόνιο είναι ένα πραξικόπημα που τους επεβλήθη, και αυτοί αναγκαστικώς το εκτελούν.

Δεν απέχει αυτό από την πραγματικότητα. Ωστόσο εκείνο που αναρωτιέται ένας καλόπιστος παρατηρητής, κατά πόσο δικαιώνεται το παράπονο της βιαίας επιβολής του μνημονίου και η καταγγελία του, αφ΄ ής στιγμής το υλοποιείς, έστω και με πολιτικά «νάζια»;

«Εξουσία πάση θυσία»

Και γιατί αυτή η επιμονή να το ανέχεσαι; Μήπως για την εξουσία;   

Ναι , για την εξουσία, πάση θυσία, απαντάει το κόμμα. Όχι όμως για την τρυφηλή  απόλαυσή της –ισχυρίζονται -  αλλά γιατί μόνο «στην Αριστερά έλαχε ο κλήρος της ιστορίας» να κατατροπώσει τον απάνθρωπο, δολοφονικό νεοφιλελευθερισμό, και να εγκαθιδρύσει  το κράτος δικαίου στην Ελλάδα, προκειμένου να λειτουργήσει και ως καταλύτης ...στην Ευρώπη!

( σ.σ. Ο μεσσιανισμός που διακατέχει την Αριστερά είναι ταυτόσημος με την ύπαρξή της, είναι «κυτταρικός» θα λέγαμε, δεν την εγκαταλείπει ούτε στις πλέον οφθαλμοφανείς αποτυχίες της. Γι αυτό αν η περσινή υπογραφή του μνημονίου για κάποιους βιώθηκε ως ήττα,  για τους πολλούς  είναι ένας αναγκαίος συμβιβασμός, αφού την Αριστερά - έχουν αποφασίσει ότι – την έχει ανάγκη η ιστορία και η  κοινωνία»).

Όλα τα παραπάνω είναι συμπυκνωμένος  απόηχος των τοποθετήσεων ανώνυμων συνέδρων των οργανώσεων της γειτονιάς, αυτών των παλιών της εποχής του 3%, που δεν στρατεύτηκαν για να απαγκιάσουν στο δημόσιο, ενώ είναι αυτοί πλέον που υφίστανται τη δυσαρέσκεια της κοινωνίας. «Ο κόσμος δεν πλησιάζει τον ΣΥΡΙΖΑ», είπε ένας από αυτούς, «δεν είμαστε ελκτικοί» (και στη μνήμη του γράφοντος συνειρμικά ήρθε μια αντίστοιχη ρήση της Μελίνας στον Αντρέα, όταν το αντρεϊκό ΠΑΣΟΚ ήταν στην πορεία της μεγάλης του δύσης. «Πρόεδρε δεν αρέσουμε πια», του είχε πει χωρίς θεωρητικές φιοριτούρες, με μόνο αναλυτικό εργαλείο το πολιτικό ένστικτο).

Μια ακόμη αίσθηση ιδιαιτερότητας που διακατέχει αυτό το πολιτικό σώμα, είναι ότι έχουν απέναντι τους το σύνολο των δυνάμεων του κακού. Το συνόψισε ο Αρ. Μπαλτάς, ισχυριζόμενος ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ, με αιχμή την εβδομάδα του δημοψηφίσματος, έγινε στόχος ανεξαιρέτως όλων των πολιτικών δυνάμεων, από την άκρα δεξιά ως την άκρα αριστερά, των ΜΜΕ, των παγιωμένων συνδικάτων,  όλων των φωνών διεθνώς και όλων των πολιτικών δυνάμεων στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ(!)».

Το σκεπτικό αυτής της ιδιαιτερότητας, των μοναδικών αγωνιστών εν Ευρώπη, το απογείωσε ο κ. Πέτρος Λάμπρου, μέλος της ΠΓ και των «53+», απογειώνοντας παράλληλα ενθουσιαστικά και το σώμα του συνεδρίου:

Του πολιτικού αντίπαλου, είπε, δεν του αρκεί ο οδυνηρός συμβιβασμός. Ζητούν με θράσος να υιοθετήσουμε το μνημόνιο, λες και η υπογραφή του δεν ήταν προϊόν εκβιασμού με το πιστόλι στον κρόταφο. Ζητούν επίσης να γίνουμε ένα κανονικό κόμμα, να ξεχάσουμε την κατάργηση των χημικών, να ξεχάσουμε τον «δρόμο», τα κινήματα,  τις πλατείες, τις καταλήψεις , τις  διαδηλώσεις, τις απεργίες, τους μετανάστες. Προέτρεψε δε τους συντρόφους του «Να μην τους αφήσουμε να μας κάνουν έναν κανονικό κόμμα».

Νίκος Φίλης: Ταξική η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ το 2015

Επικουρικά ο υπουργός Παιδείας Νίκος Φίλης , προσδιόρισε την ψήφο που έδωσε ο λαός στον ΣΥΡΙΖΑ το 2015 ως ταξική, και το ζητούμενο είπε, είναι πώς μπορεί να διαμορφωθεί, με ποια διάρκεια και βάθος αυτή η νέα ηγεμονία.

Κατά τον κ. Φίλη η κυβέρνηση δίνει λόγο στην ιστορία της αριστεράς, στην  ανιδιοτέλεια και τις θυσίες εκατομμυρίων αγωνιστών. «Δηλαδή είμαστε μια παράταξη ζώντων τε και τεθνεώτων», όπως είπε. Όλα αυτά συνιστούν την διαφορετικότητα της κυβέρνησης της Αριστεράς.

Ήρθαν για να μείνουν

Αυτά πολύ περιληπτικά,  απλώς ενδεικτικά,  τα επιλέξαμε ως κλίμα από το ρεπορτάζ του συνεδρίου, και όχι τις συνήθεις κορώνες- ειδήσεις των επωνύμων (π.χ. το τι είπε ο Φίλης για τις σχέσεις με την εκκλησία), προκειμένου να καταδείξουμε  αυτό που ο κόσμος δεν γνωρίζει: Τα οργανωμένα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, που αντανακλούν την εποχή του 3%, δεν ταυτίζονται με τα μέλη των άλλων κομμάτων, ούτε τον μέσο έλληνα ψηφοφόρο. Έχουν την αίσθηση - ή την αυταπάτη- ότι είναι στρατευμένοι σε μια ιστορική αποστολή: να πάρουν τα όνειρα της αριστεράς εκδίκηση.

Για αυτό ξαφνιάζουν συχνά με τις δηλώσεις τους, ενίοτε φαίνονται υπερβολικοί, ανόητοι ή παράξενοι.

Είναι μέλη μιας πολιτικής ομάδας που θεωρεί χρέος της να συνεχίσει μια παράδοση αγώνων!

Όχι δεν έχουν οι άνθρωποι ψευδαισθήσεις μεγαλείου, ούτε αεροβατούν. Απλώς νιώθουν αυτό που είπε ο Φίλης : «είμαστε μια κυβέρνηση ζώντων τε και τεθνεώτων». Και αυτό δεν είναι λογοτεχνική υπερβολή εν τη ρύμη του λόγου. Είναι πίστη βαθιά, που ανακυκλώνεται μεταξύ τους, έξω από τη υπόλοιπη κοινωνία, αλλά επ΄ ονόματί της.  

Για αυτό και θα είναι δύσκολοι αντίπαλοι - αφού πλέον ήρθαν στην εξουσία  - έστω κι αν βρεθούν στην αντιπολίτευση. Θα έχουν οργανώσει τα μετερίζια γιατί δείχνουν αποφασισμένοι να μη χάσουν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ του 2016 δεν είναι το ενθουσιώδες αλλά «λαρτζ» ΠΑΣΟΚ του ‘81.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου