Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

11 Ιαν 2015

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Ο εμφύλιος πόλεμος της Συρίας, ανεξάρτητα από την έκβαση του, είναι σίγουρο πως θα φέρει κοσμοϊστορικές αλλαγές σε μια από τις πιο ευαίσθητες περιοχές του κόσμου, αλλαγές οι οποίες θα καθορίσουν σε μεγάλο βαθμό τις παγκόσμιες εξελίξεις αλλά και την παγκόσμια ειρήνη. Ένα σίγουρο δεδομένο είναι πως το «πείραμα» της Λιβύης, με την άμεση δυτική επέμβαση, προφανώς για την εκμετάλλευση των ενεργειακών κοιτασμάτων, στην Συρία απέτυχε παταγωδώς, με αποτέλεσμα ένα άνευ περιηγούμενου αιματηρό ολοκαύτωμα που γέννησε το μεγαλύτερο μέχρι σήμερα ισλαμικό τέρας, τους Τζιχαντιστές.

Τα σχέδια ή μάλλον το μυστικό σχέδιο για το οποίο άρχισε ο εμφύλιος στην Συρία, αποκάλυψε η κουρδική ημερήσια εφημερίδα, Özgür Politik σε ένα αποκλειστικό της δημοσίευμα. Η κουρδική εφημερίδα επικαλέστηκε τις αποκαλυπτικές δηλώσεις του Faysal El-Hamd, γενικού γραμματέα του κόμματος των «Πιστών Μουσουλμάνων» του Κουβέιτ, (Kuveyt Ümmet Partisi), στην αλγερινή τηλεόραση, σύμφωνα με τις οποίες το σχέδιο, τα βασικά σημεία του οποίου διέρρευσαν στον El Hamd από κάποια μέλη της συριακής αντιπολίτευσης, καταστρώθηκε στην ειδική συνδιάσκεψη για την Συρία που έγινε πριν από λίγους μήνες στο Κατάρ. Στην συνδιάσκεψη πήραν μέρος και εκπρόσωποι της συριακής αντιπολίτευσης, οι οποίοι εξομολογήθηκαν στον El-Hamd, ότι στην ουσία το σχέδιο που συμφωνήθηκε πρόκειται για μια προδοτική συμφωνία, για ένα προδοτικό σχέδιο που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ΗΠΑ, Κατάρ, Τουρκίας και Ισραήλ, δηλαδή των χωρών που λίγο ή πολύ ευθύνονται για την εμφάνιση των Τζιχαντιστών.

Τα δώδεκα σημεία του μυστικού αυτού σχεδίου για το οποίο έγινε όλο αυτό το λουτρό αίματος που συνεχίζεται και σήμερα στην Συρία, είναι τα εξής:

1) Η Συρία θα αποστρατικοποιηθεί. Ο συριακός στρατός θα μειωθεί σε μια συμβολική δύναμη αποτελούμενη από 50.000 άντρες και θα έχει καθαρά αμυντικά καθήκοντα χωρίς καμία δυνατότητα ανάληψης επιθετικής ενέργειας.

2) Η Συρία ουσιαστικά θα παραιτηθεί από κάθε διεκδίκηση από τα υψώματα Γκολάν ενώ θα υπογραφεί συμφωνία ειρήνης μεταξύ Συρίας και Ισραήλ υπό την εποπτεία των ΗΠΑ και του Κατάρ.

3) Το χημικό οπλοστάσιο της Συρίας που έχει δημιουργηθεί από το καθεστώς Άσαντ, καθώς και όλο το πυραυλικό οπλοστάσιο θα μεταφερθεί στην Ιορδανία υπό την εποπτεία των ΗΠΑ.

4) Η Συρία θα εγκαταλείψει κάθε διεκδίκηση της για τη περιοχή του Hatay της Τουρκίας (η οποία προσαρτήθηκε παράνομα στην Τουρκία το 1939, γεγονός το οποίο ποτέ δεν έγινε αποδεκτό απο την Συρία), ενώ θα παραχωρήσει στην Τουρκία τις περιοχές του Halep και İdlip που βρίσκονται στα σύνορο Τουρκίας-Συρίας.

5) θα απομακρυνθούν από την Συρία όλες οι δυνάμεις του ΡΚΚ και θα παραδοθούν όσοι το επιθυμούν. Το ΡΚΚ θα χαρακτηριστεί σαν εκτός νόμου τρομοκρατική οργάνωση.

6) Όλες οι ο συμφωνίες που έχει υπογράψει η Συρία με την Ρωσία και την Κίνα για αγορές οπλικών συστημάτων και για την τελειοποίηση των ήδη υπαρχόντων θα ακυρωθούν.

7) Το φυσικό αέριο του Κατάρ μέσω αγωγών που θα περνούν από την Συρία και την Τουρκία θα προωθηθεί στην Ευρώπη μειώνοντας έτσι την ευρωπαϊκή εξάρτηση απ το ρωσικό φυσικό αέριο.

8) Από το μεγάλο τουρκικό φράγμα Ατατούρκ, η Τουρκία μέσω Συρίας θα διοχετεύει υδάτινες ποσότητες στο Ισραήλ.

9) Το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα θ αναλάβουν να ξανακτίσουν όλα τα καταστρεμμένα κτίρια από τον εμφύλιο πόλεμο στην Συρία. Κατασκευαστικές εταιρείες αυτών των κρατών μαζί με αμερικανικές εταιρείες θα αναλάβουν την γενική ανοικοδόμηση της νέας Συρίας.

10) Θα περιοριστούν στο ελάχιστο οι σχέσεις της Συρίας με τις χώρες Ιράν Ρωσία και Κίνα ενώ παράλληλα θα περιοριστούν όλες οι δυνατότητες των Παλαιστινίων για πολεμική δράση κατά του Ισραήλ.

11) Θα καταρτιστεί νέο σύνταγμα για την Συρία στο οποίο το Ισλάμ θα κατέχει περίοπτη θέση.

12) Η συμφωνία αυτή θα τεθεί σε ισχύ από την συριακή αντιπολίτευση όταν θα πάρει την εξουσία στα χέρια της.

Στην ουσία βέβαια δεν υπήρξε ποτέ συριακή αντιπολίτευση αλλά μονό οι ισλαμιστές και τελευταία οι Τζιχαντιστές. Αυτοί είναι οι κερδισμένοι από τον εμφύλιο και προέλασαν για να αποτελούν σήμερα τον μεγαλύτερο κίνδυνο αποσταθεροποίησης όλης της ευρύτερης περιοχής.

Ας όψονται όλοι αυτοί που σχεδίασαν την ανατροπή του συριακού καθεστώτος και αντί αυτού γέννησαν το μεγαλύτερο τέρας στην ιστορία της Μέσης Ανατολής που ήδη βαρύνεται με τα φρικτά εγκλήματα που έχει διαπράξει κυρίως σε βάρος του χριστιανικού πληθυσμού και τώρα το ματωμένο φάντασμα του πλανάται και στην καρδιά της Ευρώπης

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς 

Αυτή τη φορά η προεκλογική περίοδος είναι βραχύτατη, δεν υπάρχει χρόνος για να μελετηθεί μεθοδικά η χάραξη εκλογικής στρατηγικής των κομμάτων. Βέβαια, και όταν υπάρχει χρόνος, η στρατηγική είναι μάλλον είδος άγνωστο στον ελλαδικό πολιτικό βίο, προεκλογικά την αναπληρώνουν «επί χρήμασι» οι επαγγελματίες του εντυπωσιασμού. Τα κόμματα πουλάνε μόνο εντυπώσεις και η οργανωμένη πώληση εντυπώσεων είναι χρυσοπληρωμένο επιτήδευμα άσχετο με την πολιτική. Για τους επαγγελματίες της πλύσης εγκεφάλου των μαζών οι επαγγελίες διακυβέρνησης της χώρας και οι επαγγελίες αποτελεσματικότητας απορρυπαντικών αποβλέπουν στον ίδιο στόχο: Να κερδίσουν πελάτες, όχι να πληροφορήσουν πολίτες.

Οι πληροφορίες που έχουμε οι ψηφοφόροι για την πολιτική που θα ασκήσουν τα κόμματα αναλαμβάνοντας την εξουσία, είναι συνήθως άκρως ανεύθυνες και αναξιόπιστες: Τα κρατικά ΜΜΕ υπηρετούν, δίχως προσχήματα ή ενδοιασμούς, την κυβερνητική προπαγάνδα και τα ιδιωτικά ΜΜΕ τη «διαπλοκή» των ιδιοκτητών τους με τα κόμματα. Η απολυταρχία των ΜΜΕ μοιάζει να έχει περιορίσει στο ελάχιστο (ή να έχει πλήρως εξαφανίσει) τις δυνατότητες να σχηματίσει ο πολίτης έγκυρη κριτική άποψη για τη σοβαρότητα των κομματικών προεκλογικών επαγγελιών.

Εχει σημασία για τη διαχείριση της ζωής μας και του μέλλοντος των παιδιών μας η επίγνωση της σχετικότητας πια των εκλογών: Το εκλογικό αποτέλεσμα είναι όλο και πιο άσχετο με τη λαϊκή βούληση και ανάγκη, είναι δείχτης της επιδεξιότητας των κομμάτων στην απάτη και αφορμή ψυχολογικής εκτόνωσης των πολιτών. Πώς να κρίνουν οι πολίτες και να αξιολογήσουν ποιότητα, όταν η πληροφόρησή τους είναι παγιδευμένη και η κριτική λειτουργία σε ολική έκλειψη από τον κοινό βίο; Οταν δεν υπάρχει πτυχή της συλλογικής μας συνύπαρξης όπου να κρίνεται η ποιότητα, να αξιολογούνται οι ικανότητες και το ήθος, να καταξιώνεται η αριστεία, να τιμάται η ανιδιοτέλεια, γιατί τα κόμματα να αποτελέσουν εξαίρεση; Στην ελλαδική κοινωνία σήμερα δεν λειτουργεί ούτε καν βιβλιοκριτική, οι βιβλιοκρισίες συναρτώνται από τα ποσά που διαθέτουν οι Εκδότες στον Τύπο για διαφήμιση. Η ένταξη και η εξέλιξη στην πανεπιστημιακή ιεραρχία εξασφαλίζεται, πολύ συχνά, με κριτήρια όχι ακαδημαϊκά. Επίσημες βραβεύσεις και παρασημοφορήσεις έχουν αυτονόητα αποσυνδεθεί από την τιμή που αποδίδει μια κοινωνία στην ανθρώπινη ποιότητα.

Απομένει, ίσως, ο εξωθεσμικός (περιθωριακού ενδιαφέροντος) λόγος για να τολμάει «ερωτήσεις κρίσεως»: συγκριτικής αξιολόγησης αρχηγών και κομμάτων που διεκδικούν την ψήφο μας. Να διερωτάται, λ.χ.: Πόσο δύσκολος πολιτικός αντίπαλος είναι για τον κ. Σαμαρά ο κ. Τσίπρας – και το αντίστροφο. Ποια τα μειονεκτήματα του καθενός και ποιο υστέρημα συνεπάγονται για τη διαχείριση των κοινών. Πώς αξιολογούνται συγκριτικά οι ικανότητες των δύο μονομάχων να εκτιμούν την ποιότητα, να ιεραρχούν προτεραιότητες, να λειτουργούν επιτελικά, να θέτουν ουσιώδεις στόχους και να τους υπηρετούν με συνέπεια αδιαφορώντας για την επιπόλαιη δημοφιλία.

Η απλή και απροκατάληπτη λογική λέει ότι για τον κ. Σαμαρά ο κ. Τσίπρας είναι εύκολος, πολύ εύκολος αντίπαλος. Ηταν συμπτωματικός αρχηγός ενός συμπιληματικού πολιτικού σχηματισμού καθηλωμένου στο 4,7% της προτίμησης των ψηφοφόρων. Και τον κατέστησαν κόμμα εξουσίας, διεκδικητή της πρωθυπουργίας με εκτίναξη στο 27% της λαϊκής προτίμησης, ποιοι παράγοντες; Μα, ολοφάνερα, η οργή και αγανάκτηση του λαού, η αηδία του για τη χαμέρπεια, την ασυνέπεια, την ανικανότητα του διδύμου Βενιζέλου - Σαμαρά.

Είναι περισσότερο από φανερό ότι ο κ. Τ. έχει φυσικά προσόντα που ο κ. Σ. τα στερείται. Εχει παρουσιαστικό ηγέτη και λόγο χυμώδη, υποβλητικό, ενώ οι νευροσπαστικές χειρονομίες και η επιτηδευμένη έκφραση είναι το Βατερλώ του κ. Σ. Δεν παύει ωστόσο ο κ. Τ. να είναι ένα τυπικό «παιδί του κομματικού σωλήνα»: χωρίς σοβαρή προετοιμασία και συγκρότηση για την άνοδο σε θέσεις κορυφαίας ευθύνης, χωρίς ωρίμανση σε προσωπικές επιλογές, πολιτικές και κοσμοθεωρητικές, επίπονα συγκροτημένες.

Αλλά το βασικότερο μειονέκτημα του κ. Τ. είναι ότι βρέθηκε στην κορυφή ενός πολυσυλλεκτικού σχηματισμού χωρίς ραχοκοκαλιά που να τον μορφοποιεί σε κόμμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι υποπροϊόν διασπάσεων του «ευρωκομμουνισμού» στην Ελλάδα: Των πρώτων εκείνων μαρξιστών που είχαν την οξυδέρκεια και την τόλμη να αποκηρύξουν τον ολοκληρωτισμό του σοβιετικού μοντέλου, χωρίς όμως να έχουν και το κουράγιο να οδηγήσουν την αμφισβήτηση ώς το μεδούλι της κοινής ιστορικο-υλιστικής ραχοκοκαλιάς μαρξισμού και αχαλίνωτου καπιταλισμού.

Ετσι τα προσωπικά ηγετικά προσόντα του κ. Τ. αχρηστεύονται από τον τρόμο που γεννάει στους σκεπτόμενους πολίτες το αλαλούμ των ποικιλιών ιδεοληψίας του «ριζοσπαστικού» συνασπισμού των συντρόφων του. Τρέμει ο κάθε νουνεχής πολίτης ψάχνοντας στη λίστα των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ για να φανταστεί ποιος θα μπορούσε να χρισθεί υπουργός Εξωτερικών, ποιος υπουργός Παιδείας, ποιος θα οργανώσει Δημόσια Διοίκηση με προτεραιότητα να τεθεί το κράτος στην υπηρεσία του πολίτη και όχι των αδίστακτων μαφιόζων του «συνδικαλισμού».

Δυστυχώς, η απλή και απροκατάληπτη λογική λέει, ταυτόχρονα, ότι στην αναμέτρηση των μονομάχων, ο κ. Σαμαράς είναι επίσης εύκολος, πολύ εύκολος αντίπαλος για τον κ. Τσίπρα. Η αναμέτρηση γίνεται μεταξύ μικρών αναστημάτων, που σημαίνει ότι, όποιος κι αν υπερισχύσει, οι προδιαγραφές του αποκλείουν την ελπίδα σωτηρίας της χώρας. Η Ελλάδα ψυχορραγεί και οι δυο «θεραπευτές» που διαγκωνίζονται στο προσκέφαλό της, ποιος θαυματουργικά θα την γιάνει, είναι: ο ένας δοκιμασμένος και αποδεδειγμένα ολίγος ή ανίκανος, ο άλλος αδοκίμαστος και χωρίς εχέγγυα σοβαρότητας.

Οικονομολόγοι που σέβονται τον εαυτό τους και την επιστήμη τους, αποδείχνουν με νούμερα το χάος στο οποίο έχει βυθιστεί η ελληνική οικονομία με την ηλίθια, μικροκομματική πολιτική που άσκησε το δίδυμο Σαμαρά - Βενιζέλου στα δυόμισι χρόνια της εξουσίας του. Κι εμείς οι πολλοί, δεν ξέρουμε νούμερα, αλλά ψηλαφούμε γεγονότα: Την ψυχανώμαλη εμμονή να περισωθεί, με οποιοδήποτε τίμημα, το πελατειακό κράτος, να μπουκώνονται ακόρεστα οι χρυσοκάνθαροι «νταβατζήδες», να εξοντώνεται μεθοδικά η «μεσαία τάξη», οι άνθρωποι της τόλμης και της δημιουργίας, η ραχοκοκαλιά της παραγωγικότητας. Ψηλαφούμε το πείσμα του «διδύμου» να αποκλειστεί κάθε ανασύσταση του κράτους με γνώμονα την αξιοκρατία, να μη λυτρωθεί ποτέ ο συνδικαλισμός από την κομματική μαγαρισιά και δυσωδία, να μείνουν τα πανεπιστήμια και τα σχολειά κάτω από τον ζυγό του πρωτογονισμού των κομματικών νεολαιών.

Δυστυχώς το αίμα που απαιτούν οι ιστορικές αλλαγές, είναι συνήθως αίμα αθώων. Οχι όσων κακούργησαν αδίστακτα σε βάρος εκατομμυρίων ανθρώπων...

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Όσο μπαίνουμε στην τελική ευθεία των εκλογών, με ακόμη μεγαλύτερη ένταση οι εκπρόσωποι της συγκυβέρνησης επικαλούνται τον μπαμπούλα ενός «ελληνικού ατυχήματος» (σ.σ. εννοούν την έξοδο της χώρας από το ευρώ), προκειμένου να περιορίσουν την εκλογική τους κατρακύλα.

Προφανώς όλοι αυτοί ζώντας στο μικρόκοσμο τους, ξεχνούν ότι το υποτιθέμενο …«ευτύχημα» του ευρώ και της ευρωζώνης, μαζί με τα μνημόνια, πρόσφεραν τόσα δεινά στον τόπο και στους Έλληνες:

♦  6,3 εκατομμύρια Ελλήνων αγγίζουν ή ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας.

♦  1,5 εκατομμύριο Έλληνες (το ένα τέταρτο και παραπάνω του ενεργού πληθυσμού) είναι άνεργοι.

♦  700.000 παιδιά υποσιτίζονται.

♦  250.000 μικρομεσαίες επιχειρήσεις έβαλαν λουκέτο.

♦  Χιλιάδες οικογένειες ζουν με συσσίτια, με μαγκάλια, χωρίς ασφάλιση, χωρίς ίχνος κρατικής πρόνοιας.

Και την ίδια στιγμή που η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων υποφέρει, λιμοκτονεί και χαρατσώνεται αγρίως, 559 άνθρωποι – το 0,006% του πληθυσμού- κατέχουν πλούτο που αντιστοιχεί στο 45% του συνολικού ΑΕΠ της χώρας και έγιναν ακόμη πιο κροίσοι μέσα στην… κρίση!
Αυτή είναι η περιβόητη «σταθερότητα» και αυτό είναι το πραγματικό ατύχημα – ή μάλλον υπέρτατο δυστύχημα – που ζει ο φτωχοποιημένος λαός μεσ’ την …ευλογία του ευρώ και στη θαλπωρή της λυκοφωλιάς της ευρωπαϊκής οικογένειας.
Γι’ αυτό δεν τον φοβίζουν πια οι μπαμπούλες. Γι’ αυτό κι όταν ακούει αυτά τα γελοία «επιχειρήματα» και ψευτοδιλήμματα όσων τον κατάντησαν πένητα, άστεγο και άνεργο, είτε αγανακτούν, είτε οργίζονται, είτε, απλά, γελούν με την ψυχή τους…
Πηγή imerodromos


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Οι άνθρωποι, ως μεμονωμένα πρόσωπα ή ως οργανωμένα σύνολα, καλούνται συχνά να απαντήσουν σε διάφορες προκλήσεις και διλήμματα που τίθενται ενώπιόν τους από τη συγκυρία. Οταν αποφεύγουν να απαντήσουν οι ίδιοι, τότε απαντά η ζωή για λογαριασμό τους και όσα λέει δεν αρέσουν καθόλου στους στρουθοκαμηλίζοντες φυγόπονους.

Η ίδια η ζωή ανάλαβε για λογαριασμό του παρακμάζοντος δυτικού πολιτισμού να απαντήσει στα ερωτήματα αν είναι εφικτή η ένταξη, η ενσωμάτωση ή η αφομοίωση τόσων πολλών αλλογενών και αλλοθρήσκων εντός των κοινωνιών της χριστιανικής Ευρώπης και αν είναι επιτυχές το πείραμα του «πολυπολιτισμού» που εμπνεύστηκαν οι νεομαρξιστές της Σχολής της Φρανκφούρτης και ξεκίνησαν να εφαρμόζουν με σχεδόν... θρησκευτικό ζήλο οι σκληροπυρηνικοί «δημοκρατικοί» των ΗΠΑ.

Η αντιπαραδοσιακή εκστρατεία, η οποία διεξάγεται σ' ολόκληρη τη Δύση και έχει επικρατήσει στο σύνολο των κατεστημένων μηχανισμών παραγωγής ιδεολογίας (ΜΜΕ, πανεπιστήμια, πολιτικά κόμματα), ήθελε διακαώς να πείσει τους πάντες ότι η εθνική ταυτότητα, η παράδοση, η σπονδύλωση με το ιστορικό παρελθόν, η ελληνική αρχαιότητα, το ρωμαϊκό δίκαιο και ο χριστιανισμός αποτελούν μεγάλα προβλήματα για την ανθρωπότητα και αποτελούν εμπόδια για την άνευ ορίων και όρων «πρόοδο» του είδους μας.

Ο άνθρωπος για τους βαθύτατα μισάνθρωπους κύκλους, που αυτοσυστήνονται ως... ανθρωπιστές, αντιρατσιστές και νεωτεριστές, δεν είναι πολίτης αλλά πρόσωπο. Μεμονωμένο. Αποκομμένο από το παρελθόν και τις ρίζες - ακόμα και τις οικογενειακές. Η κανονικότητα δεν έχει διαφορά από την ανωμαλία. Ούτε η ευλάβεια από τη βλασφημία. Η Νέα Τάξη, ουσιαστικά, ήθελε στη θέση ενός Αθηναίου πολίτη, ευλαβή προς τα θεία και ανυποχώρητα πατριώτη, να εγκαταστήσει έναν υπήκοο της Βαβυλώνας. Και απέτυχε απόλυτα, θεαματικά, με οικτρά αποτελέσματα. Το αντίτιμο των πειραμάτων των εχθρών του Χριστού και της πατρίδας ήταν ο θάνατος προσώπων και συνόλων. Ψυχών και σωμάτων.

Οι ισλαμιστές δεν θέλουν να ζήσουν αρμονικά με τους χριστιανούς. Δεν αναγνωρίζουν δικαιώματα στους αλλοπίστους. Δεν θέλουν ειρήνη. Επιδιώκουν επικράτηση. Αδιαφορούν για τις γυναίκες, τους «απίστους», τα κεκτημένα όσων δεν τους μοιάζουν. Το μόνο τους επιχείρημα όταν είναι σε θέση ισχύος είναι η... ισχύς. Οταν είναι αδύναμοι, οργανώνουν την επόμενη έφοδό τους.

Τα περιστατικά που επιβεβαιώνουν τα παραπάνω είναι τόσα πολλά, που δεν χωρούν σ' όλες τις εκδόσεις όλων των εντύπων ΜΜΕ της χώρας. Τα μακελειά που προκαλούνται σε καθημερινή βάση είναι φριχτότερα απ' όσα αντέχει ο νους. Η λαθρομετανάστευση, η έγχυση του νεοταξικού δηλητηρίου με στόχο την αλλοίωση της ταυτότητας των εθνών και τη διάλυση της ομοιογένειάς τους, οδηγεί σε ένοπλη αντιπαράθεση. Πολυπολιτισμός τέλος! Αυτό μας κραυγάζει η πραγματικότητα. Ακούει κανείς;

Πηγή "Κυριακάτικη Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Δ. Βουλγαρίδης

Ο πρωθυπουργός στην προσπάθεια του να γαντζωθεί στην εξουσία είναι βέβαιο ότι θα κινείται σ’ όλη την προεκλογική περίοδο ανάμεσα σε εκφοβισμούς, απειλές και ακροδεξιά ρητορική.

Είναι φανερό ότι η προεκλογική στρατηγική που έχει υιοθετήσει επικεντρώνεται αποκλειστικά και μόνο στις φοβίες και στις ανασφάλειες του λαού. Μάλιστα ανασύρει όλες τις πιθανές και απίθανες φοβίες που μπορεί να έχουν οι πολίτες, στοχεύοντας ιδιαίτερα σε αφελείς, ανενημέρωτους και υπερήλικες.

Κύριοι άξονες του φόβου:

1. Το νόμισμα: «Αν η ΝΔ δεν είναι κυβέρνηση κινδυνεύουμε με Grexit», δημιουργώντας έτσι κλίμα πανικού και ουσιαστικά βάζοντας ο ίδιος σε κίνδυνο την οικονομία της χώρας για να επωφεληθεί τις ψήφους όσων καταφέρει να τρομοκρατήσει,

2. Η προστασία του έθνους: «Χτίζουμε φράχτες για να προστατέψουμε το Έθνος», χρησιμοποιώντας ως απειλή το πρόβλημα που δημιουργήθηκε από τη δική του μεταναστευτική πολιτική,

3. Το νόμο και την τάξη: «Είδατε τι έγινε στη Γαλλία και εδώ καλούν και άλλους μετανάστες και μοιράζουν ιθαγένεια», εκμεταλλευόμενος ακόμα και τους θανάτους στη Γαλλία, κάτι που σ’ ολόκληρη την Ευρώπη έκαναν μόνο ο πρωθυπουργός της Ελλάδας και η Μαρίν Λεπέν,

4. Στα συναισθήματα: «Αν η ΝΔ δεν είναι κυβέρνηση ανησυχούμε για τα πάντα», «Μόνο εμείς μπορούμε να κυβερνήσουμε τη χώρα», «Με της ένοπλες δυνάμεις δεν παίζουμε» κλπ, στοχεύοντας έτσι στον κάθε φόβο. Απειλεί ανοιχτά ακόμα και για φάρμακα, τρόφιμα, καύσιμα και ότι άλλο μπορεί να σοκάρει, να φοβίσει και να προκαλέσει ανασφάλεια.

Όμως όσοι νομίζουν ότι οι απειλές, η επένδυση στο φόβο και η ρητορική που χρησιμοποιεί ο αρχηγός της ΝΔ έχουν τις ρίζες τους στην στρατηγική που ακολούθησε και το 2012 κάνουν λάθος. Η ιστορία αυτή δυστυχώς είναι πολύ παλιά.

Σαν τον Παλιό Καιρό...
Το σκίτσο, που παραθέτουμε, περιλαμβάνεται στο «Ποτέ πια» το οποίο κυκλοφόρησε το 1965 από τις εκδόσεις Ταχυδρόμου και περιλαμβάνει 88 σκίτσα του Κώστα Μητρόπουλου, δημοσιευμένα στο Βήμα και στον Ταχυδρόμο την περίοδο Ιουνίου – Οκτωβρίου 1965. Η ανατριχιαστικά επίκαιρη γελοιογραφία - ηλικίας πενήντα ετών - είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα από πού έρχεται η στρατηγική που έχει επιλέξει ο πρωθυπουργός.
Στο συγκεκριμένο σκίτσο του 1965 ο Κώστας Μητρόπουλος αποδείχθηκε προφητικός αφού περιέγραψε, με το πενάκι του, πού οδηγούν αυτές οι στρατηγικές και έδειξε πώς στρώθηκε το χαλί στη χούντα.

Σήμερα βέβαια δεν χρειάζεται να στρωθεί το χαλί σε καμία χούντα, αφού οι χούντες είναι πια ξεπερασμένες με τη μορφή της δεκαετίας το ’60.
Σήμερα οι κυβερνώντες, σε συνεργασία με ένα προπαγανδιστικό σύστημα ενημέρωσης, επιλέγουν την τρομοκράτηση και τη ρητορεία εκείνης της εποχής όχι για να στρώσουν κανένα χαλί, αλλά για να παραμείνουν οι ίδιοι στην εξουσία αλλά και για να διατηρήσουν τις πολιτικές της εξαθλίωσης του λαού, της ανασφάλειας, της κατάργησης κάθε δικαιώματος, των επιστρατεύσεων, της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας, που άλλοτε μόνο με χούντα θα μπορούσαν να πετύχουν.

Πηγή εικόνας


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γιατί ο πόλεμος που έφτασε πλέον και στην Ευρώπη, πρέπει να απασχολήσει σοβαρά τη χώρα μας

Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης

Επειδή η Ελλάδα βρίσκεται «κυριολεκτικά» στον κόσμο της, χωρίς καν να θέλει να αντιληφθεί τι πραγματικά γίνεται στον κόσμο, θεωρήσαμε σκόπιμο να κάνουμε μία αναφορά στα τεκταινόμενα περί το λεγόμενο πολιτικό Ισλάμ, το οποίο συνταράσσει και δοκιμάζει τις δομές της Δύσης αλλά και ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Μετά τις άγριες σφαγές δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων στη Συρία και στο Ιράκ και την προχθεσινή σφαγή 2.000 αμάχων από την Μπόκο Χαράμ στη Νιγηρία, που δεν απασχόλησαν όσο θα έπρεπε τον δυτικό κόσμο, γιατί ήταν… μακριά, ήρθε η πολύνεκρη επίθεση στην καρδιά της Δύσης, στο Παρίσι, υποχρεώνοντας πλέον το σύνολο της ανθρωπότητας να ασχοληθεί σοβαρά με ένα θέμα που όλα δείχνουν ότι είναι δυνατόν να πάρει εφιαλτικές διαστάσεις τις επόμενες δεκαετίες. Κι αυτό γιατί η φύση της συγκεκριμένης θρησκείας είναι τέτοια, που μας επιτρέπει να κάνουμε τέτοιες εκτιμήσεις.

Αρκεί να λάβουμε υπ’ όψιν μας ότι εκείνοι που θεωρούν τους εαυτούς τους πραγματικούς μουσουλμάνους ενστερνίζονται τις εξής βασικές αρχές:
- Το Ισλάμ είναι η πιο σύγχρονη και άρα καλύτερη θρησκεία, αφού στηρίζεται στο πιο πρόσφατο θεόσταλτο βιβλίο, που είναι το Κοράνι
- Κάθε άνθρωπος γεννιέται μουσουλμάνος, απλά η επικρατούσα κατάσταση σε κάθε τόπο δεν του επιτρέπει να γνωρίσει το Ισλάμ. Γι αυτό κάθε μουσουλμάνος έχει ιερή υποχρέωση να το διαδώσει, για να επικρατήσει στη γη και να λυτρωθεί η ανθρωπότητα.

Αυτές οι δύο αρχές – παραδοχές είναι που κάνουν τον κάθε μουσουλμάνο έναν εν δυνάμει «στρατιώτη του Ισλάμ», για να συμμετέχει στον τζιχάντ, που δεν είναι άλλο από τον ιερό πόλεμο για την λύτρωση της ανθρωπότητας.

Αυτή η φύση της μουσουλμανικής θρησκείας έκανε τον πρόεδρο της Αιγύπτου, Σίσι, να απευθυνθεί στον αιγυπτιακό λαό από το θρησκευτικό κέντρο Αλ Αζχάρ, από τα σημαντικότερα του σουνιτικού ισλαμικού κόσμου και να τονίσει την ανάγκη μεταρρύθμισης της μουσουλμανικής πίστης.
Το ζήτημα πρέπει να απασχολήσει και την Ελλάδα, αφενός μεν γιατί πλέον η χώρα μας φιλοξενεί αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες μουσουλμάνους μετανάστες, αφετέρου γιατί στο παιχνίδι του πολιτικού Ισλάμ παίζει σοβαρό ρόλο η Τουρκία.

Η δήλωση του υπουργείου Εξωτερικών της Λιβύης ότι «όποιο στρατιωτικό, ακόμα και επιβατηγό αεροπλάνο της Τουρκίας προσεγγίσει στον εναέριο χώρο της Λιβύης θα καταρρίπτεται», δημοσιεύματα που φέρουν πιλότους των Τουρκικών Αερογραμμών να μιλούν για μεταφορά όπλων από την Τουρκία στην Μπόκο Χαράμ, στη Νιγηρία, ντοκουμέντα που αποδεικνύουν την υποστήριξη της Τουρκίας στους τζιχαντιστές του λεγόμενου «Ισλαμικού Κράτους» και της Αλ Κάιντα και τη συνεργασία του ίδιου του Ερντογάν με τον βασικό χρηματοδότη της Αλ Κάιντα, η φανερή υποστήριξη της Τουρκίας στους ένοπλους ισλαμιστές, είναι ζητήματα που πρέπει να απασχολήσουν σοβαρά τις ελληνικές αρχές.

Αν δεν ληφθεί υπ’ όψιν ότι τα επιχειρησιακά σχέδια των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων προβλέπουν τη χρησιμοποίηση, εκτός από τους μουσουλμάνους της Θράκης, και των μεταναστών που ζουν εδώ, είναι προφανές ότι το θέα θα πρέπει να μας απασχολήσει και από τη σκοπιά της εθνικής άμυνας και ασφάλειας της χώρας.

Πηγή εφημ. «Κυριακάτικη Δημοκρατία»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Ανατριχιαστικό μνημείο σταλινικής παραφροσύνης αποτελούν οι δηλώσεις του προέδρου της Μουσουλμανικής Ένωσης Ελλάδας Ναΐμ Ελγαντούρ που, στην ουσία, δικαιώνουν τη σφαγή στο Παρίσι.

Στις δηλώσεις του ο ηγέτης των ντόπιων Μουσουλμάνων αρνείται ότι για τις δολοφονίες των Γάλλων σκιτσογράφων ευθύνονται οι Ισλαμιστές. Αντίθετα, ακολουθώντας την τόσο προσφιλή στους σταλινιστές - λενινιστές λογική αποδίδει το τερατούργημα των ομοδόξων του σε «σκοτεινές δυνάμεις» και συγκεκριμένα στις δυτικές μυστικές υπηρεσίες και στον... Ολάντ:

«Δεν πιστεύω», λέει, «πως το συγκεκριμένο τρομοκρατικό χτύπημα έγινε από Ισλαμιστές, αλλά πιθανότατα από μυστικές υπηρεσίες και ο λόγος είναι ότι ο κ. Ολάντ ψάχνει τρόπο να ανακάμψει δημοσκοπικά, αφού βρίσκεται κάτω από το 20%, καταπολεμώντας δήθεν την τρομοκρατία».(!)

Όπως υποθέτω ότι το χτύπημα της 9/11 δεν το έκαναν Ισλαμιστές. Όπως δεν έκαναν και την πρόσφατη σφαγή δεκάδων παιδιών στο Πακιστάν, τη δολοφονία του σκηνοθέτη Τεό Βαν Γκογκ στην Ολλανδία, τις βομβιστικές επιθέσεις στο μετρό του Λονδίνου κ.λπ. Α, μπα, όλα αυτά τα έκαναν οι «μυστικές υπηρεσίες» και -γιατί όχι;- οι «Εβραίοι». Ούτε φυσικά η Μπόκο Χαράμ που έχει ως σήμα κατατεθέν το σκλαβοπάζαρο γυναικών ή η ISIS με σπεσιαλιτέ τους αποκεφαλισμούς είναι ισλαμικές οργανώσεις. Υποθέτω ότι και αυτές τις έχει στήσει ο Ολαντ μαζί με τις «μυστικές υπηρεσίες»...

Στις δηλώσεις του ο πρόεδρος των Μουσουλμάνων στην Ελλάδα δεν αναφέρει ούτε έναν θετικό λόγο, ούτε ένα εγκώμιο για τους δολοφονηθέντες για την ελευθερία του λόγου σκιτσογράφους. Αντίθετα, το μόνο πού έχει να πει είναι να καταδικάσει τη δραστηριότητά τους επειδή θίγουν το Ισλάμ. Έτσι, σχετικά με τα σκίτσα που έχει δημοσιεύσει κατά καιρούς το γαλλικό περιοδικό, Charlie Hebdo, κατά του Ισλάμ, τονίζει ότι «δεν θεωρώ πως στα πλαίσια του ελεύθερου λόγου και της ελευθεροτυπίας πρέπει να προσβάλλονται με τέτοιο τρόπο τα σύμβολα μιας θρησκείας, αφού κάτι τέτοιο δείχνει έλλειψη σεβασμού».

Όμως ο εκπρόσωπος των Μουσουλμάνων δεν σταματάει εδώ. Προχωρεί ένα βήμα ακόμα δικαιώνοντας, στην ουσία, τις αποκρουστικές δολοφονίες. Αυτό το κάνει προσπαθώντας να καθησυχάσει τους Έλληνες διαβεβαιώνοντάς τους ότι στην Ελλάδα δεν πρόκειται να συμβεί ένα ανάλογο γεγονός.

«Η Ελλάδα», λέει, «δεν ήταν ποτέ και ούτε θα αποτελέσει στόχο για πιθανό τρομοκρατικό χτύπημα. Δεν μπορούμε να συγχέουμε την Ελλάδα με τη Γαλλία, γιατί οι Έλληνες διατηρούν ένα επίπεδο λόγω της ιστορίας που έχουν στον ισλαμικό και αραβικό κόσμο, ενώ οι Γάλλοι είναι αποικιοκράτες».
Με άλλα λόγια το μακελειό των σκιτσογράφων ήταν το αποτέλεσμα της «αποικιοκρατικής» πολιτικής της Γαλλίας και, κατά συνέπεια, δικαιολογημένο! Nα γιατί οι Ρωμιοί δημοσιογράφοι δεν πρόκειται να έχουν τη μοίρα των σκιτσογράφων της Charlie Hebdo και, άρα, μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι!

Με τέτοιες δηλώσεις ελάχιστα μας εκπλήσσει ότι ο πρόεδρος και το σωματείο του είναι σταθερά παρόντες στα «αντιρατσιστικά συλλαλητήρια» και στα πλιάτσικα που οργανώνουν κάθε τόσο τα νεοσταλινοειδή που συγκροτούν την εγχώρια Αριστερά.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Περικλής Νεάρχου
Πρέσβυς ε.τ.


Η επίθεση κατά του περιοδικού «Charlie Habdo» δείχνει πως οι αγριότητες που διαδραματίζονται εδώ και τρία χρόνια στη Συρία και σε δεύτερο στάδιο στο Ιράκ δεν είναι τόσο μακριά από την Ευρώπη. Η ενοποιός δύναμη είναι η ιδεολογία του ακραίου Ισλαμισμού, η οποία βρίσκει, δυστυχώς, ανταπόκριση και σε μουσουλμάνους που βρίσκονται πολύ μακριά από το επίκεντρο της κρίσεως στη Μέση Ανατολή.

Μία πρώτη ένδειξη της συνδέσεως των μουσουλμάνων της Ευρώπης με το κίνημα του ακραίου Ισλαμισμού στη Συρία ήταν η συρροή εθελοντών, που ανέρχεται σε μερικές χιλιάδες από όλη την Ευρώπη. Η εγκαθίδρυση Ισλαμικού Κράτους, οργανωμένου κατά τα πρότυπα του αρχαίου Ισλάμ, με κύρια ενέργεια τον φανατισμό και τη βία χωρίς όρια, έδωσε σε αυτό που ήταν μέχρι τώρα διάσπαρτη Ισλαμική τρομοκρατία, εδαφική βάση και στόχο συνεχούς επεκτάσεως με την ιδεολογία του ιερού πολέμου.

Η εδαφική βάση δεν είναι πάντοτε πλεονεκτήμα για τέτοιου είδους ακραία κινήματα. Επιτρέπει τη στοχοποίησή τους και τη δημιουργία αντιπάλου νικηφόρου συνασπισμού. Αυτό όμως που βοηθά την επιβίωσή τους είναι η σύγχυση μέσα στην οποία ενεργούν. Για να το αντιληφθεί κανείς αυτό αρκεί να ανατρέξει στη σύντομη ιστορία της δημιουργίας τους.

Η αποικιακή επιβολή των Δυτικών Δυνάμεων στον Μουσουλμανικό κόσμο επέβαλε κοσμικά πολιτικά πρότυπα τα οποία εκφράσθηκαν με εθνικο-απελευθερωτικά κινήματα και με κοσμικά πολιτικά καθεστώτα, μετά την ανεξαρτησία τους. Η φθορά και σε ορισμένες περιπτώσεις η αποτυχία των καθεστώτων αυτών να αντιμετωπίσουν τα μεγάλα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα οδήγησαν σταδιακά στην ανάπτυξη μίας Ισλαμικής αντιπολιτεύσεως και στην καλλιέργεια της ιδεολογίας ότι η λύση κα η σωτηρία βρίσκεται στην επιστροφή στο Ισλάμ, το οποίο ταυτίσθηκε και με την πιο ένδοξη περίοδο του Μουσουλμανικού κόσμου.

Έπαιξαν επίσης πολύ σημαντικό ρόλο δύο άλλοι παράγοντες. Ο πρώτος είναι η άνοδος της επιρροής πολύ συντηρητικών Ισλαμιστικών καθεστώτων, όπως η Σαουδική Αραβία και το Κάιρο, λόγω πετρελαίου. Οι χώρες αυτές βρίσκονταν στο περιθώριο του Αραβικού κόσμου. Ο ενεργειακός τους πλούτος τις έφερε όμως στο προσκήνιο και τους προσέδωσε έναν πολύ σημαντικό ρόλο, ως υπερμάχων κυρίως μίας ακραίας Σουνιτικής Ορθοδοξίας.

Ο δεύτερος παράγοντας είναι ο πειρασμός της Αμερικανικής δυνάμεως να αξιοποιήσει τον Ισλαμικό φανατισμό ως γεωπολιτικό παράγοντα κατά της πρώην Σοβιετικής Ενώσεως και της σημερινής Ρωσίας. Αυτό έγινε κατάδηλο μετά τη Σοβιετική εισβολή στο Αφγανιστάν. Οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες εξόπλισαν και εκπαίδευσαν τους Αφγανούς αντάρτες κατά των Σοβιετικών, υποδαυλίζοντας και στηρίζοντας τον ακραίο Ισλαμισμό. Από αυτό το αντάρτικο κίνημα προήλθε η Αλ Κάιντα και άλλα ακραία Ισλαμιστικά κινήματα, τα οποία χρειάσθηκε να αντιμετωπίσουν οι ΗΠΑ αργότερα στο Αφγανιστάν, μέσα στις ίδιες τις ΗΠΑ και σε όλο τον κόσμο.

Το πάθημα δεν έγινε, δυστυχώς, μάθημα. Παραλλαγή του ιδίου σεναρίου επαναλήφθη στη Συρία. Είχε προηγηθεί στην Αμερικανική πολιτική η θεωρία του «ήπιου» Ισλάμ, το οποίο θα καθιστούσε, υποτίθεται, το Ισλάμ συμβιβάσιμο και φιλικό προς την δυτική πολιτική. Οι εμπειρίες από την Αραβική Άνοιξη ως την Τουρκία του Ερντογάν έδειξαν ότι το παιχνίδι με τον Ισλαμισμό είναι πολύ ολισθηρό έδαφος και το ήπιο Ισλάμ μεταμορφώνεται γρήγορα σε ακραίο Ισλάμ. Ο λόγος της διολισθήσεως αυτής δεν είναι μόνο η υπερέχουσα δυναμική του φανατισμού. Είναι επίσης αυτός ο ίδιος ο πυρήνας του αυθεντικού Ισλάμ που δεν συμβιβάζεται εύκολα με τις αρχές και τις αξίες μιας σύγχρονης και δημοκρατικής κοινωνίας.

Προσφάτως π.χ., ο Μουφτής της Σαουδικής Αραβίας απεφάνθη επισήμως ότι με βάση το Κοράνι, ο γάμος ενός κοριτσιού εννέα χρόνων είναι νόμιμος. Ο ίδιος ο Ισλαμικός νόμος που ισχύει ως συνταγματικό πλαίσιο στην ίδια χώρα προνοεί ότι η αποστασία από το Ισλάμ τιμωρείται με την ποινή του θανάτου. Πως μπορεί μία τέτοια διάταξη να συμβιβασθεί με τις σύγχρονες αντιλήψεις για την ελευθερία του ατόμου και τα ανθρώπινα δικαιώματα;

Η συνδυασμένη επιδίωξη από τις ΗΠΑ της χρησιμοποιήσεως του Ισλάμ ως γεωπολιτικού όπλου κατά της Ρωσίας και οι Ισλαμιστικές και παραλλήλως γεωπολιτικές επιδιώξεις χωρών, όπως η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και η Τουρκία, εξέθρεψαν ένα άλλο ακραίο Ισλαμιστικό κίνημα, που διεκδικεί μάλιστα οικουμενικό Ισλαμιστικό ρόλο, αναγορεύοντας τον αρχηγό του σε… χαλίφη!

Η Ευρώπη εμπλέκεται στο παιχνίδι αυτό άμεσα, με την ευθυγράμμισή της με τις ΗΠΑ και τη σύμπραξη σε συγκεκριμένες πολιτικές, όπως η επέμβαση στη Λιβύη και η συμπαράταξη κατά του Άσαντ στη Συρία. Εμπλέκεται όμως και έμμεσα, μέσα από τις πολιτικές που ακολουθεί για την παγκοσμιοποίηση και τα ιδεολογήματά της και μέσα από τις πολιτικές τους για τη μετανάστευση και τη λαθρομετανάστευση.

Σε ό,τι αφορά το πρώτο, τη συμπαράταξη δηλαδή με τις ΗΠΑ στον πόλεμο της Συρίας, αναρωτιέται κανείς γιατί έπρεπε η Ευρώπη να υποστηρίξει τέτοιες πολιτικές, όταν η εναλλακτική λύση στο καθεστώς Άσαντ είναι καταφανώς απείρως χειρότερη.
Σε ό,τι αφορά το δεύτερο, την παγκοσμιοποίηση και τη λαθρομετανάστευση, πολλοί δεν έχουν αντιληφθεί ότι υπάρχει κρυφός δεσμός μεταξύ παγκοσμιοποιήσεως και λαθρομεταναστεύσεως.

Υπάρχει ποιοτική διαφορά μεταξύ της μεταναστεύσεως του παρελθόντος στην Ευρώπη, που ήταν νόμιμη, και της σημερινής λαθρομεταναστεύσεως, που έχει ανεξάντλητη δυναμική, εάν δεν βρεθεί τρόπος να ελεγχθεί και να αντιμετωπισθεί.

Η δυναμική αυτή δεν είναι άσχετη με την παγκοσμιοποίηση και τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό, που είναι παρακολούθημά της. Δεν είναι επίσης άσχετη με τα ιδεολογήματα που στοχεύουν το εθνικό κράτος, το έθνος και την προώθηση της Ευρωπαϊκής οικοδομήσεως όχι ως μίας Συμπολιτείας Εθνών και εθνικών κρατών, αλλά ως ενός μεταεθνικού αμαλγάματος.

Η επίθεση κατά του “Charlie Hebdo” περιέχει τον κίνδυνο να ρίξει λάδι στη φωτιά και να εντείνει ένθεν και ένθεν τις ακραίες φωνές και αντιδράσεις. Αυτά που συμβαίνουν στη Γαλλία δεν αφορούν μόνο τη χώρα αυτή. Αφορούν ολόκληρη την Ευρώπη και, προφανώς, την Ελλάδα, η οποία ακολούθησε και στον τομέα αυτό πολιτικές που δεν έχουν καμία λογική, σωστή γεωπολιτική αντίληψη και μέτρο.

Πηγή εφημ. «Το Παρόν»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Ο Μέγας Ναπολέων θεωρούσε τον εαυτό του ιδρυτή αυτοκρατοριών. Σήμερα μια τέτοια θεώρηση θα ήταν αρκετή για να οδηγήσει κάποιον σε ψυχιατρικό ίδρυμα. Και όμως κάποιο βλέπουν τον κόσμο υπό το πρίσμα του 19ου αιώνα, ακόμα. Και είναι ανόητο να πιστεύει κανείς πως μπορεί να τους πείσει να αλλάξουν τη θεώρησή τους και να τους προσεγγίσει διπλωματικά, κάνοντάς τους να δουν την αλήθεια του σύγχρονου κόσμου. 

Του Clifford D. May
Τίτλος άρθρου: «Napoleon in the Middle East», (Ναπολέων στη Μέση Ανατολή)
Πηγή The Washington Times

Μια τέτοια ουτοπία είναι πέρα από παράλογη και επικίνδυνη, καθώς, μια απλή μελέτη της ιστορίας αρκεί για να δει κανείς πως, δυστυχώς, ο πόλεμος ήταν ο κανόνας και η ειρήνη η εξαίρεση.
Ο χαλίφης των τζιχαντιστών αλ Μπαγκναντί είναι βέβαιο πως θεωρεί εαυτόν ένα νέο Μέγα Ναπολέοντα. Άλλωστε φέρει τον βαρύ τίτλο του χαλίφη του Ισλαμικού Κράτους, της επίγειας αποτύπωσης, δηλαδή, του ισλαμικού παραδείσου και είναι ταυτόχρονα, όπως και οι μεσαιωνικοί προκάτοχοί του, πνευματικός, στρατιωτικός και πολιτικός ηγέτης των απανταχού «πιστών» σε όλο τον κόσμο.

Η αλ Κάιντα, από την οποία ξεπήδησε το Ισλαμικό Κράτος, έχει παρεμφερείς στόχους. Ο ηγέτης της αλ Ζαουάχρι, πιστεύει πως έχει τη θεϊκή αποστολή να καταστρέψει του «απίστους» και πρώτα από όλα τις ΗΠΑ, ώστε να μπορέσει να εγκαθιδρύσει την παγκόσμια κυριαρχία του Ισλάμ. Το Ιράν, από την πλευρά του, προσβλέπει στην επικράτηση του σιιτικού Ισλάμ.

Μπορούν όλοι αυτοί να συγκριθούν με τον Ναπολέοντα; Όχι. Και αυτό διότι ο Ναπολέων δεν κέρδιζε απλώς μάχες, αλλά μετέφερε τις ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης, που διαμόρφωσαν τον σύγχρονο κόσμο, την ισονομία, την αξιοκρατία, το δικαίωμα της ιδιοκτησίας, την ανεκτικότητα έναντι της πίστης του άλλου, τη σύγχρονη εκπαίδευση.

Πάταξε τη ληστεία και επέβαλε την εφαρμογή του νόμου. Ενθάρρυνε την ανάπτυξη των επιστημών. Σύντριψε τη φεουδαρχία και οργάνωσε τη νομοθεσία με τον περίφημο Ναπολεόντειο Κώδικα. Αντίθετα οι τζιχαντιστές δεν κτίζουν τίποτα, διδάσκουν μόνο τον θρησκευτικό φανατισμό, σφάζουν, καταπιέζουν και εξανδραποδίζουν όσους κατακτούν, επιβάλλοντας τον μεσαιωνικό «ιερό» τους νόμο, τη σαρία.

Ο Ναπολέων είχε εκστρατεύσει στη Μέση Ανατολή. Η Οθωμανική αυτοκρατορία ήταν το τελευταίο χαλιφάτο, πριν τους τζιχαντιστές. Οι Οθωμανοί κατέκτησαν την Αίγυπτο το 1517. Όταν όμως ο Ναπολέων αποβιβάστηκε στην Αίγυπτο, το 1798, στη χώρα κυριαρχούσαν οι Μαμελούκοι, απόγονοι μιας κάστας μουσουλμάνων πολεμιστών από τον Καύκασο και όχι μόνο. 

Ο Ναπολέων αποβιβαζόμενος στην Αίγυπτο ήθελε να πλήξει τους Βρετανούς, όχι τους Μαμελούκους, ούτε τους Τούρκους. Απέναντι στους Αιγυπτίους συμπεριφέρθηκε καλά, ώστε να μη δώσει καμία αφορμή για το ξέσπασμα ιερού πολέμου εναντίον του. Σεβάστηκε τους ιμάμηδες όπως σεβάστηκε και τους χριστιανούς ιερείς και τους εβραίους ραβίνους.

Ο Ναπολέων σεβάστηκε το Ισλάμ, θεωρώντας το κοράνι ως ένα εγχειρίδιο συμπεριφοράς και πολιτικής. Παρόλα αυτά ο Οθωμανός σουλτάνος και χαλίφης Σελίμ Γ’ κήρυξε τον ιερό πόλεμο κατά των Γάλλων, λέγοντας πως όποιος «πιστός» σκοτώσει Γάλλους είναι «ευλογημένος». Ο ηγεμόνας των Μαμελούκων Μουράτ μπέης ορκίστηκε να κόψει τα κεφάλια των Γάλλων σαν καρπούζια.

Όταν η τουρκική στρατιά συγκεντρώθηκε στη Συρία, στην Αίγυπτο οι «πιστοί» ξεσηκώθηκαν στο μεγάλο τζαμί στο Κάιρο. Ο Ναπολέων όμως δεν δίστασε. Κανονιοβόλησε το τζαμί και διέταξε το πεζικό του να το καταλάβει. Περίπου 2.500 «πιστοί» σκοτώθηκαν τότε, ή εκτελέστηκαν.

Έχοντας καταστείλει την εξέγερση, ο Ναπολέων καταδίωξε τους Μαμελούκους ως τη Γάζα και πολιόρκησε την Γιάφα. Ακολούθησαν οι μάχες στην Άκρα, στο Σαφέντ και στη Ναζαρέτ και τέλος η μεγάλη μάχη στο όρος Θαβώρ, όπου οι δυνάμεις Τούρκων και Μαμελούκων συντρίφθηκαν.

Παρ' όλα αυτά ο Ναπολέων δεν μπόρεσε να συνεχίσει προς την Κωνσταντινούπολη, τη χριστιανική πρωτεύουσα που κατέλαβαν οι Τούρκοι το 1453, και την οποία σκόπευε να απελευθερώσει, συνεχίζοντας προς την Ινδία. Αργότερα ο Ναπολέων έλεγε : «Θα ιδρύσω μια θρησκεία… θα κρατώ στα χέρια ένα νέο κοράνι, προσαρμοσμένο στις ανάγκες μου». 

Ο Τζον Κέρι, είχε κατηγορήσει τη Ρωσία, όταν προσάρτησε την Κριμαία, πως ενεργεί σήμερα με πρακτικές του 19ου αιώνα. Πολλοί όμως στην σημερινή Μέση Ανατολή είναι σε θέση να κατανοήσουν, ακριβώς, τι εννοούσε ο Ναπολέων. Το ερώτημα είναι έχουν οι ΗΠΑ την φαντασία που απαιτείται για να κατανοήσουν και αυτές το νόημα;

Εντός του κατεστημένου της εξωτερικής πολιτικής [των ΗΠΑ] είναι ευρύτατα αποδεκτό ότι όσοι στέλνουν βομβιστές αυτοκτονίας για να μας σκοτώσουν, θα πρέπει να έχουν «δικαιολογημένα παράπονα», θα προτιμούσαν την ειρήνη από τον πόλεμο, και ότι είναι πρόθυμοι, όπως είμαστε κι εμείς, να επιλύσουν τις διενέξεις διπλωματικά, με τις δύο πλευρές να αποδέχονται συμβιβασμούς.

Αυτά είναι επικίνδυνες ψευδαισθήσεις. Στο μεγαλύτερο μέρος της Ιστορίας, ο πόλεμος ήταν ο κανόνας, η ειρήνη [ήταν] η εξαίρεση. Επιδιώκοντας τη νίκη και την κατάκτηση, η ίδρυση αυτοκρατοριών, αυτά θεωρούνταν ευγενείς επιδιώξεις.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Βενιζέλος Λεβεντογιάννης 

Το Ισλάμ είναι μία από τις τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες του κόσμου. Μετά τον Εβραϊσμό και το Χριστιανισμό είναι η τελευταία χρονικά που εμφανίσθηκε στο προσκήνιο. Ιδρυτής της είναι ο Μωάμεθ, ο οποίος κατάφερε να ενώσει τις αραβικές ειδωλολατρικές φυλές της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, κάτω από μια θρησκεία και να ανακηρυχτεί Προφήτης της. Κατάφερε να ενώσει εκατομμύρια ανθρώπους κάτω από συγκεκριμένους κανόνες διαβίωσης, πίστης και τρόπου έκφρασης. Η λέξη Ισλάμ προέρχεται από το Αραβικό Aslama που σημαίνει πίστη, υποταγή, παράδοση στο Θεό.

Με τον θάνατο του το 632 μ.χ ξεκίνησαν οι έριδες της διαδοχής. Ο λόγος ήταν ένας, όσο πεζό και αν ακούγεται. Ο Μωάμεθ είχε καταφέρει να “χτίσει” μια τεράστια “αυτοκρατορία” πιστών, που ήταν πρόθυμοι να τον ακολουθήσουν σε οτιδήποτε τους ζητούσε. Τους έδωσε ελπίδα, τους άλλαξε τον τρόπο ζωής. Όποιος κατάφερνε να ελέγξει όλους αυτούς τους πιστούς θα έλεγχε, όλη τη Μέση Ανατολή, την Αφρική και γιατί όχι και τα Βαλκάνια και την Ευρώπη. Μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε στο 632 με το Δυτική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ουσιαστικά ανύπαρκτη και το Ορθόδοξο Βυζάντιο να κατέχει μια τεράστια έκταση που με δυσκολία έλεγχε...

Την Διαδοχή του Μωάμεθ έριζαν 2 μεγάλες φατρίες. Οι ηγέτες των φατριών αυτών όσο ζούσε ο Μωάμεθ, ήταν συναγωνιστές του, φίλοι και συγγενείς του. Μετά τον θάνατο του όμως...Από τη μία ήταν οι Ορθόδοξοι Μουσουλμάνοι, ή Σουνίτες, και από την άλλη οι Σιίτες. Οι δυο αυτές φατρίες ενεπλάκησαν για εκατοντάδες χρόνια σε ένα ανηλεή αιματηρό πόλεμο (που συχνά συνεχίζεται και στις μέρες μας) για το ποιος θα πάρει το χρίσμα του Χαλίφη, δηλαδή του Ηγεμόνα όλων των Μουσουλμάνων (από την Αραβική λέξη Khalifa που σημαίνει ο διάδοχος).

Οι Σουνίτες θεωρούν ότι το χρίσμα πρέπει να το λάβει εκείνος που ακολουθεί ορθά, την ομολογία πίστης στο Ιερό Βιβλίο, το Κοράνι, εκείνος που ακολουθεί την Σούνα τον κανόνα δηλαδή του Μωάμεθ.
Οι Σιίτες από την άλλη, είναι οι οπαδοί του Αλί. Η λέξη Σιιά σημαίνει την “διαδοχή” και θεωρούν ότι ο Αλί, έπρεπε μετά τον θάνατο του Μωάμεθ να αναλάβει το “τιμόνι” όλων των Μουσουλμάνων, αφού ο Αλί ήταν εξάδελφος και γαμπρός του, άρα κατάγεται από την οικογένεια του. ( Αλί είχε παντρευτεί την κόρη του Μωάμεθ την Φατιμά)

Ο Αλί και ο γιος του ο Χουσείν, στην κούρσα της διαδοχής δολοφονήθηκαν από τον Σουνίτη Μουαουίγια (Μωαβία). Ο μύθος λέει ότι άφησαν το πτώμα του άταφο (τεράστια προσβολή) και αργότερα εισέβαλαν στην οικία του και έψαχναν να βρουν το Ζουλφικάρ, το μυθικό σπαθί που ο ίδιος ο Μωάμεθ είχε δώσει στον Αλί.

(Το Ζουλφικάρ, σύμφωνα με τον μύθο, ήταν το μαγικό σπαθί με τις δύο αιχμές, που ο ίδιος ο Αλλάχ έστειλε στον Μωάμεθ για να κατατροπώνει τους εχθρούς του. Ο μύθος πάντα λέει ότι το σπαθί έπεσε από τον ουρανό μπροστά στον Μωάμεθ ένα βράδυ που διέσχιζε την έρημο. Ο προφήτης κατέβηκε από την καμήλα του και πήγε να πιάσει την πυρακτωμένη πέτρα που μέσα της βρισκόταν το σπαθί. Δεν μπορούσε να την αγγίξει και έβαλε την καμήλα του να ουρήσει πάνω της να την παγώσει. Μετά έσπασε την μεγάλη πέτρα, τον βράχο αυτόν και πήρε το Ζουλφικάρ. Με μια κίνηση μπορούσε να τυφλώσει τους εχθρούς, με μια κίνηση να τους εξολοθρεύσει... Το σπαθί αυτό μεταβίβασε στον Αλί και από τότε είναι και το σύμβολο του.)

Οι μάχες ανάμεσα στους Σουνίτες και τους Σιίτες, για την διαδοχή,ήταν απίστευτης έντασης και αγριότητας. Το αίμα έρεε ποτάμι στους άνυδρους τόπους και στις ερήμους της μέσης Ανατολής. Τελικά οι Σουνίτες επικράτησαν. Από τότε οι ηττημένοι Σιίτες υπέστησαν διωγμούς και εκκαθαρίσεις που τρομάζουν.

Πρώτος Χαλίφης ανακηρύχθηκε ο Αμπού Μπάκρ.

Στην Οθωμανική αυτοκρατορία και στην μετέπειτα Τουρκία, το δόγμα που επικρατεί είναι αυτό των Σουνιτών. Οι Αλεβήτες (οπαδοί του Αλί, κλάδος των Σιιτών) που ζούσαν και ζουν στην Τουρκία έχουν υποστεί μεγάλους διωγμούς και δολοφονίες, ενώ σε πολλές περιπτώσεις ζούσαν χειρότερα και από τους Χριστιανούς χωρίς δικαιώματα και χωρίς προοπτικές εξέλιξης.

 Με πράσινο χρώμα είναι οι χώρες των Σουνιτών και με κόκκινο οι χώρες που κυριαρχούν οι Σιίτες

Οι διαφορές ανάμεσα σε Σουνίτες και Σιίτες και τα πάθη και οι εντάσεις που υπάρχουν θυμίζουν έντονα τις εντάσεις μεταξύ Ορθοδόξων και Καθολικών Χριστιανών, κυρίως κατά το παρελθόν (Σχίσμα εκκλησιών, 4η Σταυροφορία, ενωτικοί και ανθενωτικοί, κ.α).

Οι διωγμοί των Αλεβητών και των Σιιτών γενικότερα, θυμίζουν έντονα τους διωγμούς και τις μεθόδους που επέβαλλε η Καθολική εκκλησία δια της Ιεράς Εξέτασης, στον κόσμο).

Είναι γεγονός ότι ακόμη και στις μέρες μας Σιίτες και Σουνίτες, αν και ανήκουν στην ίδια θρησκεία, “ακροβατούν” ανάμεσα στη λεπτή γραμμή του μίσους και τις απέχθειας μεταξύ τους.

Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Χρήστος Κουτσογιαννόπουλος

Τοκοχρεολύσια 340,8 δις ευρώ προβλέπεται να πληρωθούν για το χρονικό διάστημα από το 2013 έως το 2030 για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους ενημέρωσε την Βουλή ο Οργανισμός Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους (ΟΔΔΗΧ) μετά από ερώτηση της βουλευτού Μαρίας Γιαννακάκη τον Μάρτιο του 2014.
Στο έγγραφό του ο οργανισμός αναφέρει ότι το σύνολο των χρεολυσίων και των τόκων για την περίοδο αυτή σύμφωνα με τα στοιχεία που διαθέτει είναι 176,64 δις και 164,24 δις αντίστοιχα. Δηλαδή, το σύνολο τοκοχρεολυσίων για την περίοδο 2013 - 2030 είναι 340,8 δις ευρώ. Επίσης διευκρίνισε ότι «οι μελλοντικοί τόκοι που θα βαρύνουν το χαρτοφυλάκιο χρέους το οποίο είναι σε ποσοστό 78% μη σταθερού επιτοκίου, θα διαμορφωθούν στο μέλλον είτε από τα σχετικά κυμαινόμενα επιτόκια, είτε από το κόστος δανεισμού των διεθνών οργανισμών που χρηματοδοτούν την Ελληνική Δημοκρατία.»

Τα τοκοχρεολύσια των δις ευρώ κάθε χρόνο μέχρι το 2030 είναι ένα θέμα για τα οποίο θα γίνουν πολλές συζητήσεις για το εάν μπορούν να πληρωθούν δίχως ανάπτυξη και ετήσιο πλεόνασμα και δίχως νέα διαπραγμάτευση. Ως έννοια αποτελούν σύνθετη αθροιστική ποσότητα στην οποία περιλαμβάνεται η ισόποση δόση του δανείου και ο τόκος που αναλογεί χρονικά σ΄ αυτή.
Υφίστανται δύο είδη τοκοχρεολυσίων, τα λεγόμενα σταθερά τοκοχρεολύσια και τα μεταβλητά τοκοχρεολύσια.
Το σταθερό τοκοχρεολύσιο είναι εκείνο που η δόση του παραμένει σταθερή και χρησιμοποιείται συνηθέστερα σε μακροχρόνιο δανεισμό και ειδικότερα σε μεγάλες επενδύσεις.
Το μεταβλητό τοκοχρεολύσιο είναι εκείνο που μεταβάλλεται διαχρονικά μέχρι την αποπληρωμή του δανείου και χρησιμοποιείται ιδιαίτερα σε βραχυχρόνιο δανεισμό ή μεσοβραχυχρόνιο δανεισμό.
Το τοκοχρεολύσιο προσδιορίζεται κατά την συνομολόγηση της έντοκης δανειακή σύμβασης όπου και καταρτίζεται πίνακας δόσεων αυτού που ενσωματώνεται στη σύμβαση και αποτελεί παράρτημα αυτής.

Το σύνολο των δανείων για την περίοδο Μάρτιος του 2010 - Μάρτιος του 2016 σύμφωνα με τα στοιχεία της ΤτΕ, είναι 245,6 δις ενώ το σύνολο των χρεολυσίων και των τόκων για την περίοδο 2013 - 2030 σύμφωνα με τα στοιχεία του Οργανισμού Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους είναι συνολικά 340,8 δις ευρώ.
Αν κανείς στη συνέχεια μετά από αυτά μελετήσει και συγκρίνει τους Ισολογισμούς της ΤτΕ και την Έκθεση Πεπραγμένων 2014 του Διοικητού της ΤτΕ κ. Προβόπουλου διαπιστώνει και άλλα ενδιαφέροντα τα οποία χρήζουν διευκρινήσεων όπως:
Γιατί η ΤτΕ αναφέρεται σε σχέδια δανειακών συμβάσεων;
Είναι δυνατόν να δανειζόμαστε πάνω σε σχέδια συμβάσεων;
Υλοποιούμε μνημονιακά μέτρα πάνω σε σχέδια συμβάσεων;
Γιατί η κυβέρνηση δεν έχει φέρει μέχρι σήμερα στη Βουλή τις τελικές υπογεγραμμένες δανειακές συμβάσεις με τους δανειστές ;

Η διαπίστωση πάντως με την οποία συμφωνούν οι περισσότεροι οικονομολόγοι είναι ότι δεν μπορούν να πληρωθούν δίχως ανάπτυξη 3% και ετήσιο πλεόνασμα 4% και αποτελούν «Βρόχο» και αδιέξοδο στα δημόσια οικονομικά.
Η επόμενη κυβέρνηση οποία και να είναι πρέπει να πληρώσει 21.896 δις ευρώ το 2015 και σίγουρα θα βρεθεί αντιμέτωπη με μια δύσκολη εξίσωση η οποία στο πρώτο σκέλος θα έχει τις υψηλές δαπάνες για την εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους και στο δεύτερο τη σταθερή μείωση του ελλείμματος του προϋπολογισμού.

* O Χρήστος Κουτσογιαννόπουλος είναι Aνώτατος Αξιωματικός εν Αποστρατεία
ΜΑ .Διεθνείς Σχέσεις και PhD. Επιχειρησιακή Οργάνωση



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος

Μετά τις περίφημες δηλώσεις του Ταΐπ Ερντογάν ότι δεν ανακαλύψε ο Χριστόφορος Κολοβός την Αμερική, αλλά πριν από αυτόν μουσουλμάνοι είχαν ανακαλύψει την νέα ήπειρο, τώρα έρχονται και άλλες τουρκικές δηλώσεις ότι και το άγαλμα της Ελευθερίας που δεσπόζει στην είσοδο της Νέας Υόρκης σαν το πρώτο μνημείο της νέας ηπείρου, είναι… τουρκικό δημιούργημα.
Έτσι το γνωστό άγαλμα της Ελευθερίας, σύμβολο των Ηνωμένων Πολιτειών που δεσπόζει στην θαλάσσια περιοχή της Νέας Υόρκης και είναι το πρώτο μεγάλο δημιούργημα που αντικρίζουν όσοι φτάνουν με πλοία από την Ευρώπη, το διεκδικούν οι Τούρκοι σαν δικό τους δημιούργημα και μάλιστα έχουν και την απαίτηση να τους πληρώσουν τους… τόκους από τον σφετερισμό της τουρκικής αυτής δημιουργίας.

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα των τουρκικών εφημερίδων, Milliyet και Sabah, ο Τούρκος ποιητής και συγγραφέας, Sunay Akın, σε συνέντευξη που έδωσε σε μια αμερικανική εφημερίδα υποστήριξε ότι το άγαλμα της Ελευθερίας ήταν μια τουρκική έμπνευση την οποία σφετερίστηκε το 1874 ο γνωστός Γαλλος γλύπτης, Φρεντερίκ Μπαρτολντί, που άρχισε να εργάζεται στο Παρίσι για την κατασκευή του.
Σύμφωνα με τον Τούρκο διανοούμενο, η ιδέα αυτή του αγάλματος ανήκει στους Τούρκους γλύπτες, Abdülaziz και Abdülmecit, που σκόπευαν να τοποθετήσουν το άγαλμα στο λιμάνι της Αλεξανδρέττας σαν τον γνωστό κολοσσό της Ρόδου, ο οποίος ήταν και η αρχική έμπνευση για την κατασκευή του αγάλματος. Μάλιστα δεν είναι τυχαίο, όπως ισχυρίζονται οι Τούρκοι, ότι το άγαλμα έχει στραμμένη την πλάτη του προς την Δύση και το πρόσωπο του να κοιτάζει προς την Ανατολή. Αυτό σημαίνει ότι ο η ιδέα του αγάλματος έρχεται από την Ανατολή, (δηλαδή από την… Τουρκία), ενώ η Δύση έκλεψε την ιδέα.
Το εκπληκτικό σε όλα αυτά είναι ότι σύμφωνα με τον Sunay Akın, η Τουρκία δικαιούται μια μεγάλη αποζημίωση για την εκμετάλλευση του αγάλματος, ενός τουρκικού δημιούργηματος από τους Αμερικανούς, και καλεί τους Τούρκους της Αμερικής να ενωθούν και να προσφύγουν σε δικαστήρια για την διεκδίκηση αποζημίωσης για την κλοπή της… πνευματικής τους δημιουργίας.

Για την πραγματική ιστορία του αγάλματος διαβάζουμε ότι η ιδέα του αγάλματος ανήκει στον Γάλλο ιστορικό, Εντουάρ ντε Λαμπουλέ, ο οποίος πρότεινε να κατασκευαστεί ένα μνημείο προς τιμήν της γαλλοαμερικανικής φιλίας. Την προτομή του αγάλματος την είχε δει από τη μορφή του Φωτοφόρου Απόλλωνος και η βάση του αγάλματος βασίζεται στον Κολοσσό της Ρόδου.
Το 1874, ο Φρεντερίκ Μπαρτολντί, έμπειρος γλύπτης, άρχισε να εργάζεται στο Παρίσι για την κατασκευή του ενώ τη στατική δομή του μελέτησε ο Γουστάβος Άιφελ. Όταν τελείωσε, το αμερικανικό Κογκρέσο αποφάσισε να τοποθετηθεί στη συγκεκριμένη νησίδα από όπου είναι ορατό σε όποιον μπαίνει ή βγαίνει από το λιμάνι της Νέας Υόρκης. Εγκαινιάστηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1886.
Το άγαλμα ζυγίζει 225 τόνους και καλύπτεται από περίβλημα χαλκού. Το ύψος του, χωρίς τη βάση, είναι 46,5 μέτρα, ενώ με τη βάση διπλασιάζεται. Στο εσωτερικό του 168 σκαλιά επιτρέπουν την άνοδο στην κεφαλή του αγάλματος και άλλα 58 στο χέρι του που κρατάει τον πυρσό.

Σε λίγο δεν μένει παρά να δούμε τους Τούρκους να φωνάζουν πως η… Ακρόπολη είναι τουρκικό κτίσμα και ότι εμείς έχουμε ιδιοποιηθεί αυτή την τουρκική περιουσία στο ιστορικό βράχο!!!

Πηγή NikosXeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου