Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

6 Απρ 2011

  • Έχει γεμίσει εδώ και μια εβδομάδα η Θεσσαλονίκη με ΜΑΤ και κλούβες με μόνο σκοπό την τρομοκράτηση του λαού, κι ενώ δεν είναι προγραμματισμένη καμμία συγκέντρωση

Η κυβερνητική ολιγαρχία, με την σύμφωνη γνώμη του συνόλου του ολιγαρχικού πολιτικού μας συστήματος φυσικά, μη τολμώντας φαίνεται ακόμη να κατεβάσει ένοπλες δυνάμεις στις πόλεις, ώστε η θέα τους να τρομοκρατεί τους πολίτες, έχει γεμίσει εδώ και μια βδομάδα την Θεσσαλονίκη (και προφανώς και άλλες πόλεις), με ΜΑΤ και κλούβες. Στο κέντρο της πόλης τουλάχιστον, η παρουσία των δυνάμεων της λαϊκής καταστολής, με τα μπλε λεωφορεία τους, είναι απροκάλυπτα εμφανής.

Χωρίς να υπάρχει κανένας λόγος. Χωρίς να έχει ανακοινωθεί τίποτε. Ούτε επισήμως ούτε “ανεπισήμως”. Χωρίς να υπάρχει δηλαδή καμμιά συγκέντρωση προγραμματισμένη από κάποιον φορέα. Και χωρίς να είναι εμφανής ο λόγος αυτής της επίδειξης ισχύος.

Ο μόνος λόγος αυτής της βίαιης επίδειξης είναι η τρομοκράτηση των πολιτών.

Ο μόνος λόγος αυτής της επίδειξης δύναμης από την μεριά της ολιγαρχίας, είναι η κάμψη του ηθικού των πολιτών.

Είναι η επίδειξη που κάνει ένας νταής. Για να τρομοκρατήσει.

Φυσικά και δεν γίνεται για εμπέδωση του αισθήματος ασφαλείας. Ούτε αστυνόμευσης. Αλλωστε 20 βήματα παραδίπλα από τα διεσπαρμένα στην πόλη ΜΑΤ και τις κλούβες τους, το παράνομο και ελεγχόμενο από τις αλλοδαπές και τις ντόπιες μαφίες, εμπόριο οργιάζει, έχοντας απλώσει την πραμάτεια του στα πεζοδρόμια. Ανενόχλητα.

Δεν έχει σχέση λοιπόν με την ασφάλεια των πολιτών όλη αυτή η αστυνομική δύναμη καταστολής. Από ποιον εξάλλου κινδυνεύει η εκκλησία της Αγίας Σοφίας και την φυλάει τόσες μέρες, νυχθημερόν, μια ολόκληρη διμοιρία με το λεωφορείο της, εκεί στην πλατεία. Δεν είναι για ασφάλεια του λαού ή του ναού φυσικά η αστυνομική δύναμη εκεί. Είναι απλώς για να φαίνεται. Για την τρομοκρατία του λαού προορίζεται αυτή η δύναμη.

Η κυβέρνηση είναι πια απέναντι στον λαό. Και δεν το κρύβει.

Μπορεί τα κανάλια της πνευματικής καταστολής να δείχνουν όλη νύχτα μαγείρους, βαμπιρ, και γιαλιστερούς σταρ του απολύτου κενού. Και τίποτε για την Κερατέα όπου οι δυνάμεις καταστολής ανοίγουν γεροντικά κεφάλια.

Ομως η ολιγαρχία ξέρει. Ξέρει πως ο λαός είναι ενημερωμένος για την βιαιότητά της στην Λαυρεωτική. Και ξέρει πως αυτή η επίξειξη δύναμης που κάνει με τα ΜΑΤ και τις κλούβες στην Θεσσαλονίκη (και προφανώς και σ’ άλλες πόλεις), θα τρομοκρατήσει τον λαό. Κι άλλο. Θα τον φοβίσει. Θα εμπεδώσει το αίσθημα του φόβου της κυβερνητικής βίας και καταστολής στον λαό. Θα κάνει τον λαό να το σκεφτεί διπλά πριν κατέβει στην επόμενη συγκέντρωση να διαμαρτυρηθεί για την πολιτική της. Να συμπαρασταθεί στους Κερατιώτες. Να τους μιμηθεί.

Αυτό θέλει και η ολιγαρχία. Θέλει τον πολίτη τρομοκρατημένο. Θέλει τον πολίτη φοβισμένο. Θέλει τον πολίτη στα γόνατα με τσακισμένη ψυχή και ηθικό.

Γι’ αυτό και σαν νταής κάνει επίδειξη δύναμης στον λαό.

Θραξ ο Αναρμόδιος





Το πρώτο ελληνικό ντοκιμαντέρ που στηρίχθηκε αποκλειστικά στην οικονομική ενίσχυση των θεατών και το οποίο θα διατίθεται χωρίς δικαιώματα χρήσης και αναμετάδοσης.
Οι συντελεστές του Debtocracy συνομιλούν με ορισμένους από τους σημαντικότερους οικονομολόγους, πολιτικούς και δημοσιογράφους που παρουσιάζουν εναλλακτικές ερμηνείες αλλά και προτάσεις για την κρίση.

δημοσίου χρέους της Ελλάδας και της Ευρωζώνης. Οι δημοσιογράφοι Αρης Χατζηστεφάνου και Κατερίνα Κιτίδη, που υπογράφουν το σενάριο και τη σκηνοθεσία, παρακολουθούν την πορεία χωρών όπως ο Ισημερινός, που δημιούργησαν Επιτροπές Λογιστικού Ελέγχου αλλά και την αντίστοιχη προσπάθεια που ξεκίνησε στην Ελλάδα.

Έχοντας πραγματοποιήσει γυρίσματα στην Ελλάδα και το εξωτερικό, αλλά και μέσα από κινούμενα σχέδια και animation το Debtocracy παρακολουθεί την πορεία της παγκόσμιας οικονομίας από τη δεκαετία του '70 και εξηγεί τις έννοιες του απεχθούς και του παράνομου χρέους που βαραίνουν και την Ελλάδα.

Στο Debtocracy μιλούν, μεταξύ άλλων, οι ακαδημαϊκοί Ντέιβιντ Χάρβεϊ, Σαμίρ Αμίν, Κώστας Λαπαβίτσας και Ζεράρ Ντιμενίλ, ο φιλόσοφος Αλέν Μπαντιού, ο επικεφαλής της επιτροπής λογιστικού ελέγχου του Ισημερινού Ούγκο Αρίας, ο πρόεδρος του CADTM Ερίκ Τουσέν, δημοσιογράφοι όπως o Άβι Λιούις (συγγραφέας/σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ The Take - Η κατάληψη) και ο Ζαν Κατρμέρ (Liberation). Ακόμη προσωπικότητες όπως ο Μανώλης Γλέζος και η αντιπρόεδρος του γερμανικού κόμματος Die Linke Ζάρα Βάγκενκνεχτ.

Τη μουσική υπογράφει ο Γιάννης Αγγελάκας και το μοντάζ ο Αρης Τριανταφύλλου, ενώ την παραγωγή ανέλαβε η εταιρεία BitsnBytes του Κώστα Εφήμερου.

Η δημιουργία του Debtocracy οφείλεται αποκλειστικά στους εκατοντάδες ανώνυμους και επώνυμους «συμπαραγωγούς» μας που κάλυψαν μέσα σε λίγες ημέρες τα έξοδα παραγωγής και συνέχισαν να συνεισφέρουν για τα έξοδα διανομής.

Παρακολουθείστε το εδώ από απόψε, ή κατεβάστε το για να το δείτε με την ησυχία σας όποτε θελήσετε και κρατήστε το σαν σημείο αναφοράς σε αυτά που μας συμβαίνουν είτε πρόκειται να μας συμβούν...




«Το ευρωπαϊκό πακέτο οικονομικής βοήθειας προς την Ελλάδα ήταν λάθος», τόνισε ο υπουργός Οικονομικών της Σλοβακίας, Ιβάν Μίκλος, σε συνέντευξή του στην αυστριακή εφημερίδα «Ντι Πρέσε», επαναλαμβάνοντας την πάγια θέση της κυβέρνησης της Σλοβακίας. Παράλληλα, ο Ιβάν Μίκλος απέρριψε συγχρόνως την κριτική του καγκελαρίου της Αυστρίας, Βέρνερ Φάιμαν, ότι η Μπρατισλάβα δεν επιδεικνύει αλληλεγγύη προς τους εταίρους της στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

«Η αναδιάρθρωση του χρέους απαιτεί τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα, η μέθοδος εξυπηρέτησης των δανείων με νέα δάνεια είναι μία λανθασμένη επιλογή, η προηγούμενη κυβέρνηση με ανεύθυνο τρόπο προκάλεσε συσσώρευση χρέους από την οποία επωφελήθηκαν τα πιστωτικά ιδρύματα, που μέχρι στιγμής δεν έχουν πληρώσει ούτε ένα ευρώ για τις συνέπειες της κρίσης», σημείωσε ο Μίκλος, σχετικά με την Ελλάδα.

Επιπλέον ο Μίκλος αναφέρει πως η κυβέρνησή της Σλοβακίας, ένας συνασπισμός τεσσάρων δεξιών κομμάτων, αν και δεν συμφωνεί με τη σύσταση του Μόνιμου Μηχανισμού Στήριξης, θα συνεισφέρει οικονομικά, γεγονός που αποδεικνύει ότι η Σλοβακία είναι πράγματι αλληλέγγυα προς τα υπόλοιπα κράτη-μέλη της ΕΕ.

Ο υπουργός οικονομικών της Σλοβακίας σημειώνει ότι η Σλοβακία επέμεινε, και τελικά κατάφερε, να ληφθούν υπόψη δύο βασικά κριτήρια για την οικονομική συμβολή κάθε κράτους στο μηχανισμό, δηλαδή αφενός να συμμετάσχει και ο ιδιωτικός τομέας και αφετέρου να κατανεμηθεί με πιο δίκαιο τρόπο η συνεισφορά των κρατών-μελών στο μηχανισμό.

Υπενθυμίζεται ότι σε προηγούμενη συνέντευξή του, ο Μίκλος, σχετικά με τη συμμετοχή της Σλοβακίας στον Μηχανισμό Στήριξης για την Ελλάδα, είχε τονίσει ότι «δεν είναι δυνατό η κακοδιοίκηση να αποβαίνει σε βάρος φτωχότερων χωρών, προπάντων σε βάρος των πολιτών τους, προσθέτοντας ότι στο μεταξύ είναι πλέον γενική η διαπίστωση ότι οι οικονομικές βοήθειες προς την Ελλάδα υπήρξαν λάθος, αλλά αυτή η διαπίστωση έρχεται πολύ αργά και δεν μπορεί πλέον να υπάρξει επιστροφή».
  • Για «διγλωσσία» και «επαμφοτερίζουσα στάση» του ΔΝΤ σε ό,τι αφορά το θέμα της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, που όμως «δεν προκαλεί έκπληξη», κάνει λόγο η εφημερίδα του Βελγίου De Tijd, σε δημοσίευμά της με τίτλο: «Το ΔΝΤ παίζει σε δύο ταμπλό με την Ελλάδα».

Στην ανάλυση του Daan Ballegeer σημειώνεται πως το ελληνικό δημόσιο χρέος κινείται σε τέτοια δυσθεώρητα ύψη, που δεν αρκεί ούτε η βοήθεια του μηχανισμού στήριξης, ούτε η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του χρέους και η μείωση των επιτοκίων για να αναστραφεί η κατάσταση. 


«Ενώ παρασκηνιακά το ΔΝΤ αφήνει να διαρρεύσει ότι τάσσεται υπέρ της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, επίσημα διαψεύδει κατηγορηματικά ότι έχει μεταβάλει άποψη και εμμένει στο ότι δεν χρειάζεται να γίνει αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους», γράφει το δημοσίευμα και παραπέμπει σε σχετικό δημοσίευμα του γερμανικού περιοδικού Spiegel, σύμφωνα με το οποίο «είναι φανερό ότι το ΔΝΤ δεν πιστεύει πλέον ότι η οικονομία της χώρας θα μπορέσει να εξυγιανθεί με τα μέτρα που έχουν ληφθεί μέχρι τώρα».

Προκειμένου να αντιμετωπιστεί η κατάσταση, συνεχίζει το γερμανικό περιοδικό, το ΔΝΤ φέρεται να προτείνει μέτρα όπως το λεγόμενο «κούρεμα» του χρέους, η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής ή η μείωση του επιτοκίου. Κατά το ΔΝΤ, οι τρεις αυτές εναλλακτικές θα μπορούσαν να επιτευχθούν με τους κατόχους ελληνικών χρεογράφων να δεχθούν μείωση των κερδών τους, ενώ η ελληνική κυβέρνηση παροτρύνεται να ξεκινήσει συνομιλίες με τους πιστωτές της και να τους ανακοινώσει τη σχεδιαζόμενη αναδιάρθρωση. 


Ωστόσο, το ΔΝΤ διέψευσε το άρθρο του Spiegel και διαβεβαίωσε ότι υποστηρίζει τη θέση της ελληνικής κυβέρνησης όσον αφορά τη μη αναδιάρθρωση χρέους και την αποφασιστικότητά της να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της, σημειώνει ο Ballegeer, που θεωρεί επίσης περίεργο ότι τόσο το ΔΝΤ όσο και η ΕΚΤ αλλά και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή απορρίπτουν κατηγορηματικά το ενδεχόμενο μιας αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους.

«Οποιαδήποτε νύξη προς την κατεύθυνση μιας αναδιάρθρωσης του ελληνικού θα μπορούσε "να σπείρει πανικό στις αγορές", ενώ πολλές ευρωπαϊκές τράπεζες διαθέτουν στο χαρτοφυλάκιό τους ελληνικά ομόλογα σε σημείο ώστε να θεωρείται ότι τυχόν χρεοκοπία της Ελλάδας «συνιστά συστημικό κίνδυνο για την ευρωζώνη». Κατά τον συντάκτη, αποφεύγοντας όσο περισσότερο γίνεται τις συζητήσεις για μια αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, οι χώρες που χρηματοδοτούν τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης, "επιχειρούν να κερδίσουν χρόνο" ώστε να παρέλθει ο κίνδυνος μιας επέκτασης της κρίσης χρέους στις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης, η οποία θα μπορούσε να είχε "απρόβλεπτα αποτελέσματα"».

Ιδίως ο χρηματοπιστωτικός τομέας μπορεί να χρησιμοποιήσει τον χρόνο αυτό κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μειώσει το κόστος και να περιορίσει τις απώλειες από μια ενδεχόμενη αναδιάρθρωση, καθώς, όταν συντελεστεί η τελευταία, ένα σημαντικό τμήμα ομολόγων θα έχει πλέον περιέλθει στην κατοχή των «επίσημων» αρχών των χωρών που χρηματοδοτούν τον μηχανισμό στήριξης, συμπληρώνει. Σε ό,τι αφορά τη μορφή που μπορεί να λάβει τελικά η προεξοφλούμενη αναδιάρθρωση, ο συντάκτης διαβλέπει πιθανή επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του χρέους, περαιτέρω μείωση των επιτοκίων ή και «κούρεμα», δηλ. μείωση του οφειλόμενου ποσού.

Πιο έξυπνη λύση θεωρεί πάντως την δυνατότητα επαναγοράς του ελληνικού χρέους από την ίδια την Ελλάδα με βάση τις τρέχουσες τιμές αγοράς. Όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει, με μια τέτοια λύση η Αθήνα θα απέφευγε τις επίπονες διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές ώστε να εξασφαλίσει την συναίνεσή τους για την αναδιάρθρωση, ενώ και το ΔΝΤ δεν θα αντιμετώπιζε τον κίνδυνο να χάσει μέρος των 30 δις ευρώ που έχει χορηγήσει στην Ελλάδα υπό την μορφή δανείου.

Νέες αποδοκιμασίες κατά του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, Θεόδωρου Πάγκαλου, αυτήν τη φορά από την «ομάδα» του Δημήτρη Κολλάτου. Το κίνημα του γνωστού σκηνοθέτη, εκπροσωπούμενο από ομάδα περίπου 30-40 ατόμων, βρισκόταν την Τετάρτη το μεσημέρι έξω από το πολιτικό γραφείο του κ. Πάγκαλου, στο Κολωνάκι, φωνάζοντας συνθήματα, όπως «γιαούρτια να φας, όπου και να πας». Άντρες της αστυνομίας παρακολουθούσαν διακριτικά τη διαμαρτυρία αυτή.

«Η κίνηση των πολιτών είναι ειρηνική και το μόνο που ζητάμε είναι να μας πουν την αλήθεια για το πού πήγαν τα λεφτά μας και να αποδοθεί δικαιοσύνη» είχε τονίσει ο σκηνοθέτης, «συστήνοντας» στον κόσμο το κίνημά του, μετά την πρώτη «επίσκεψη» στο σπίτι του Άκη Τσοχατζόπουλου, ενώ έχει «υποσχεθεί» να περάσουν για μια… ιδιαίτερη κατ’ οίκον επίσκεψη και από άλλα σπίτια ή γραφεία πολιτικών.


Πηγή

Οι τροϊκανοί χαρτογιακάδες, οι άθλιοι αυτοί κερδοσκόποι που δήθεν κόπτονται για την ρύθμιση της οικονομίας της χώρας, αλλά ο ερχομός τους γίνεται για να κατασπαράξουν ό,τι έχει απομείνει σε αυτό τον τόπο, υπό τον πλήρη ραγιαδισμό των πολιτικών ανδρεικέλων Παπανδρέου, Παπακων/νου και λοιπών.

Επί ένα χρόνο που εφαρμόζουν τα βάρβαρα μέτρα σε βάρος του λαού, αν και δεν έχουν αποδώσει τίποτε οι θυσίες των Ελλήνων, οι βουτυρομπεμπέδες της τρόϊκας συνεχίζουν απτόητοι να εφαρμόζουν την ίδια και σκληρότερη συνταγή!

Και ο οικονομικός κόπανος Παπανδρέου ακολουθεί πειθήνια τον …οικονομικό σχεδιασμό τους!

Μέσα σε ένα χρόνο το χρέος αυξήθηκε από τα 300 δις στα 342 δις ενώ το έλλειμμα αντί να μειωθεί στα 9,4% σκαρφάλωσε στο 10,6% του ΑΕΠ!

Αυτή την άθλια πολιτική καταδυνάστευσης της χώρας και του λαού, ακολουθούν απαράλλαχτα οι χαρτογιακάδες της τρόϊκας και την υπακούουν πιστά οι Παπανδρέου και ο… οικονομολόγος Παπακων/νου, ΑΝΤΙ ΝΑ ΖΗΤΗΣΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΜΕΓΑΛΟΥ ΜΕΡΟΥΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ!

Ήδη σε λίγες ημέρες αναμένεται να σαρώσει όλα τα νοικοκυριά ένα ανεπανάληπτο τσουνάμι: Οικογενειακά πολυτεκνικά επιδόματα, επιδόματα ΕΚΑΣ, ακόμη και παύση του 13ου και 14ου μισθού προβλέπουν τα νέα μέτρα!!!

Όχι βεβαίως για το καλό της χώρας την οποία ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ Παπανδρέου και η παρέα του την έχουν στείλει στο διάολο, αλλά για το καλό των τοκογλύφων.

Μόνη λύση είναι η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ και η ΑΝΥΠΑΚΟΗ των πολιτών σε αυτές τις φασιστικές αθλιότητες των νέων τύπου δικτατορίσκων με κοινοβουλευτικό μανδύα!

Θέλουμε να προλάβουμε τον Σημίτη που διαβάζουμε ότι θέλει να κάνει και παρέμβαση.

Δεν μας έφταναν οι καταστροφικές του παρεμβάσεις με τα swaps, θέλει να κάνει και προτάσεις.

Λοιπόν αυτή τη στιγμή είμαστε στο μέσο μιας φιλελεύθερης λαίλαπας η οποία ξετινάζει τα πάντα!

Δεν μας πιστεύετε;

Ιδού τι έλεγε ο Κ. Σημίτης δυο μέρες πριν τις εκλογές του 2000, στην κεντρική προεκλογική του ομιλία στην Αθήνα 7 Απριλίου:
"Οι Έλληνες δεν θα αφήσουμε τη φιλελεύθερη λαίλαπα να τινάξει στον αέρα την οικονομία. Να μας γυρίσει στο '90 - '93".
Τα ίδια τα λόγια τα μεγάλα έλεγαν και τότε.

Τα ίδια ακριβώς αντίθετα θα κάνουν και σήμερα.

Δεν θέλουν κοινωνικό κράτος.

Θέλουν ιδιωτικοποιήσεις.

Θέλουν τους αμείλικτους νόμους της Αγοράς.

Θέλουν το λιγότερο Κράτος, όπως λένε.

Θέλουν ιδιωτική την Υγεία.

Ιδιωτικές τις μεταφορές. Ιδιωτική την εκπαίδευση.

Ιδιωτική την ασφάλιση.

Γι αυτό χτυπάνε το ΕΣΥ.

Γι αυτό χτυπάνε τα Ταμεία.

Γι αυτό χτυπάνε τη Δημόσια Εκπαίδευση.

Γι αυτό χτυπάνε την οικονομική μας πολιτική».

Λοιπόν Έλληνες, θα αφήσουμε τη φιλελεύθερη λαίλαπα να τινάξει στον αέρα την οικονομία;

(Η φωτογραφία είναι συλλεκτική για να τρομάζετε τα παιδιά σας αν δεν τρώνε)…



Τα σενάρια αναδιάρθρωσης του χρέους της Ελλάδος ολοένα και αυξάνονται σε διάφορα διεθνή μέσα ενημέρωσης. Μετά το Bloomberg και το Spiegel, σειρά πήρε η γερμανική έκδοση της Financial Times να κάνει αναφορά στην πιθανότητα «κουρέματος» της αξίας των Ελληνικών ομολόγων.

Πριν από ένα και πλέον χρόνο η διακίνηση τέτοιων προβλέψεων για χρεοκοπία της Ελλάδος ερμηνεύονταν δικαίως ως κακόβουλες επιθυμίες κάποιων κερδοσκόπων κατά της χώρας μας, αφού τα «γεράκια» των αγορών είχαν άμεσο συμφέρον από μια τέτοια εξέλιξη. Η διάψευση των σεναρίων τότε ήταν απολύτως δικαιολογημένη, διότι η ελληνική κυβέρνηση μόλις ξεκινούσε την προσπάθειά της να συμμαζέψει το δημοσιονομικό έλλειμμα μέσω της εφαρμογής του μνημονίου.

Τότε, στη αρχή της προσπάθειας, υπήρχε η ελπίδα, έστω και αμυδρή, ότι με την εφαρμογή των σκληρών, και επαχθών για το κοινωνικό σύνολο, μέτρων θα δημιουργούνταν οι κατάλληλες προϋποθέσεις για τη σταδιακή έξοδο από την κρίση. Είχε το ηθικό και πολιτικό δικαίωμα η κυβέρνηση, όπως και οι ξένοι σύμμαχοί μας που εμπνεύστηκαν το μνημόνιο να λένε «περιμένετε πρώτα να δείτε τα αποτελέσματα και μετά μας καταδικάζετε».

Ένα χρόνο μετά την εφαρμογή του μνημονίου είναι πλέον κοινή η διαπίστωση πως οι στόχοι που είχαν τεθεί δεν επιτυγχάνονται. Τα προϋπολογισμένα έσοδα του κράτους έχουν πέσει έξω, η ύφεση είναι βαθύτερη από τις αρχικές προβλέψεις, οι εισπρακτικοί μηχανισμοί υπολειτουργούν, η ανεργία εκτοξεύεται. Όσο καλόπιστα και αν θέλει κανείς να προσεγγίσει τις πολιτικές της κυβέρνησης και τις διαβεβαιώσεις της, όπως και αυτές του ΔΝΤ ή της ΕΕ, ότι δεν τίθεται θέμα ανδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, τα νούμερα είναι αμείλικτα.

Ακόμα και αυτή η πρόσκαιρη ανάσα που δόθηκε από τις αποφάσεις στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ για επιμήκυνση της αποπληρωμής του χρέους και την μείωση του επιτοκίου κατά μια μονάδα εξανεμίστηκε με την απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για αύξηση του Euribor κατά 1%.

Δεν είναι μόνον οι κερδοσκόποι που προβλέπουν τη χρεοκοπία της Ελλάδος, αλλά και συμπολιτευόμενοι βουλευτές. Εκτός και αν η Βάσω Παπανδρέου… τρελάθηκε ξαφνικά ή έχει κάποιο άγνωστο μυστικό fund και έχει ποντάρει υπέρ της πτώχευσης της Ελλάδος. Απλώς και αυτή, ως έμπειρη πολιτικός, διαπιστώνει πως μετά τα δείγματα γραφής της κυβερνητικής πολιτικής και την αναποτελεσματικότητα των μέτρων του μνημονίου δεν βγαίνουν τα νούμερα.

Αυτή τη φορά, τα χαρτιά είναι ανοιχτά, “the chips are on the table”, και οι οιωνοί δεν είναι οι καλύτεροι για το μέλλον της ελληνικής οικονομίας. Άλλο οι πιέσεις των κερδοσκόπων και οι «Κασσάνδρες» που ποντάρουν εναντίον της Ελλάδος, και άλλο οι πραγματικοί αριθμοί μετά την εφαρμογή του «σωτήριου» μνημονίου, δυστυχώς.

  • Το συμφέρον των Ελλήνων πολιτών και όχι το συμφέρον των "αγορών" πρέπει να είναι η πρώτιστη μέριμνα και σκέψη των Ελλήνων πολιτικών
  • Το Άρμα Πολιτών στέκεται στο πλευρό των πολιτών και ζητά να αποφασίσουν οι ίδιοι για το μέλλον τους
Η αναδιάρθρωση του συνολικού ελληνικού χρέους και η άμεση κατάργησή του Μνημονίου, είναι η ενδεδειγμένη και αναγκαστική οδός, υπό τις παρούσες συνθήκες, για την απαλλαγή του ελληνικού λαού, από τον βρόγχο της αδιέξοδης και καταστρεπτικής πολιτικής του Μνημονίου. Την οποία επέβαλαν ανάλγητα οι ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ και δέχθηκε η ελληνική Κυβέρνηση να εφαρμόσει.

Αυτή η αναδιάρθρωση, με όρους που θα συζητηθούν και θα συμφωνηθούν με τους δανειστές, είναι βέβαιο, ότι θα έλθει ή θα επιβληθεί, όταν αργότερα κρίνουν οι δανειστές ότι τους συμφέρει. Την Ελλάδα όμως την συμφέρει, να γίνει αυτό όσο γίνεται νωρίτερα. Για να ανασάνει η χώρα, να διευκολυνθεί η αγορά, να υπάρξουν αναπτυξιακές δυνατότητες και να ορθοποδήσει η οικονομία. Για αυτό η Κυβέρνηση πρέπει να επιδιώξει την αναδιάρθρωση του συνολικού χρέους της χώρας, άμεσα και πάντως σύντομα. Και όχι να περιμένει μέχρι το 2013, με φρούδες ελπίδες, ότι η πολιτική του Μνημονίου θα αποδώσει, στραγγίζοντας και τις τελευταίες υπαρξιακές σταγόνες των πολιτών και οδηγώντας την χώρα στην καταστροφή.

Η αναδιάρθρωση αυτή θα πρέπει να κατατείνει: Στην αφαίρεση σημαντικού μέρους των συνολικών χρεών (κάτι που μπορεί να διευκολυνθεί και από τον εντοπισμό χρεών, που παράνομα φορτώθηκαν στις πλάτες των Ελλήνων). Και στην σοβαρή διευκόλυνση σταδιακής αποπληρωμής του υπόλοιπου χρέους, σε αρκετά μεγαλύτερο χρονικό διάστημα και με χαμηλά επιτόκια.

Οι μόνοι που δεν θέλουν την αναδιάρθρωση και αυτούς αντικειμενικά εξυπηρετεί η κυβερνητική εμμονή άρνησής της είναι οι ξένοι και οι ντόπιοι τραπεζίτες. Οι μεν επιδιώκοντας να κερδίσουν χρόνο, για να "τακτοποιήσουν" τα χαρτοφυλάκιά τους που έχουν ελληνικά ομόλογα, ήδη σε κάποιο βαθμό "κουρεμένα". Και οι δε, οι εγχώριοι τραπεζίτες, επικαλούμενοι οικονομική δυσπραγία και εκβιάζοντας, ότι θα περιορίσουν τις δυνατότητες αναλήψεων από τους απλούς καταθέτες. Και αυτό το κάνουν, ενώ έχουν κερδίσει τα μάλα από τόκους, ενώ μέχρι πέρυσι εμφάνιζαν σημαντικές κερδοφορίες και ενώ η προηγούμενη και η σημερινή Κυβέρνηση τους έχει ενισχύσει, με περίπου 70 δις ευρώ, που θα γίνουν 100 δις ευρώ, με τα επιπλέον 30 δις που ετοιμάζονται να τους δώσουν.

Οι κύριοι αυτοί, που έχουν συνηθίσει στην "νόμιμη τοκογλυφία", καλό θα είναι να αντιληφθούν, ότι την ώρα που ξεζουμίζεται ολόκληρος ο λαός και η χώρα κινδυνεύει, πρέπει να βάλουν το χέρι στην τσέπη τους και να χάσουν και αυτοί μέρος από τα υπερκέρδη τους. Διαφορετικά να κρατικοποιηθούν οι Τράπεζές τους. Και να ελεγχθούν οι ίδιοι, για τις μέχρι τώρα πρακτικές τους.

Οι αιτιάσεις, για κίνδυνο Ασφαλιστικών Ταμείων, από "κούρεμα" ομολόγων που κατέχουν, στα πλαίσια της αναδιάρθρωσης, είναι έωλες. Πρώτον μπορούν, λόγω των ειδικών συνθηκών, να εξαιρεθούν. Και, σε κάθε περίπτωση, μέρος μόνο από τα 30 δις ευρώ, που προωθούνται για τις Τράπεζες, να δοθούν σε Ασφαλιστικά Ταμεία, το πρόβλημα ξεπερνιέται.

Η Κυβέρνηση, που με τις επιλογές και την πολιτική του Μνημονίου οδηγεί την χώρα σε μείζονες κινδύνους, τους πολίτες σε απόγνωση και την κοινωνία σε αποδιάρθρωση, έχει τεράστιες ευθύνες και μέγα χρέος, να κάνει αυτό που επιτάσσουν τα συμφέροντα της Ελλάδας. Αλλιώς να παραιτηθεί.

Να αποφασίσει ο λαός, για το μέλλον του. Άλλα χρονικά περιθώρια δεν υπάρχουν. Οι εξελίξεις έρχονται. Και σωστό είναι, αν πρόκειται για εξελίξεις δυσμενείς, να αφορούν την όποια Κυβέρνηση αλλά όχι την χώρα και τους Έλληνες Πολίτες.

Το ζήτημα της εκπαίδευσης των Ελληνοπαίδων της Κωνσταντινούπολης και τα προβλήματα που δημιουργεί η Άγκυρα γύρω απο το συγκεκρμένο θέμα δεν είναι σημερινό. Σαν ιστολόγιο είχαμε παρουσιάσει παλιότερα ένα ρεπορτάζ του BBC, που προσπάθησε να προσεγγίσει και να αναλύσει την συμπεριφορά του νεο-οθωμανισμού (αλλά και του προϋπάρχοντος Κεμαλισμού) στην εκπαίδευση των Ελλήνων της Πόλης.

Σήμερα, μαθαίνουμε πως η Άγκυρα καταφέρνει (τελικά) τον στόχο της, που είναι η εξαφάνιση της Ελληνικής Παιδείας από τα Ελληνικά Σχολεία της Κωνσταντινούπολης. Αξίζει να σημειωθεί, ότι είναι η πρώτη φορά που κλείνει ελληνικό σχολείο στην Κωνσταντινούπολη μετά από την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης το 1923!

Ειδικότερα, η διεύθυνση ιδιωτικού δημοτικού σχολείου των Ταταύλων στο Σισλί, δήλωσε ότι δεν υπάρχουν μαθητές ούτε αναμένεται να υπάρξουν τα επόμενα χρόνια, που θα ενδιαφερθούν να φοιτήσουν στο σχολείο.

Έτσι, δικαστική απόφαση έκρινε δικαιολογημένο το κλείσιμό του.

Τα άλλα δύο σχολεία που έκλεισαν είναι το ελληνικό Δημοτικό Σχολείο του Αρναούτκιοϊ και το Ιωακείμιο Λύκειο στην περιοχή Μπαλατά του Φαναρίου, που δεν είχαν μαθητές.

Στο μεταξύ, αναμένεται η έκδοση απόφασης για το ελληνικό Δημοτικό Σχολείο της Ίμβρου.

Ο εκπρόσωπος των μειονοτικών Ευαγών Ιδρυμάτων Λάκης Βίγκας αξιολόγησε την απόφαση δηλώνοντας πως “η μειονότητα μας έχει σχολεία τα οποία περίπου εδώ και μισό αιώνα δεν έχουν καθόλου μαθητές. Το Υπουργείο αποφάσισε για πρώτη φορά για την απαγόρευση λειτουργίας. Εμείς αυτά δεν θα τα χρησιμοποιήσουμε ως αίθουσες γάμου είτε ως ντισκοτέκ. Θα χρησιμοποιηθούν ως πολιτιστικά κέντρα, μουσεία, ή ξενώνες για όσους έρχονται από την Ελλάδα.”

Επιθυμούμε να μετατρέψουμε τον χώρο σε νηπιαγωγείο όπου παράλληλα με τα ελληνόπουλα θα μπορούν να φοιτούν όλα τα παιδιά. Χαιρόμαστε επειδή θα ακούμε και πάλι φωνές μαθητών στο σχολείο”, σχολίασε ο πρόεδρος του Ευαγούς Ιδρύματος του ιδιωτικού Δημοτικού Σχολείου του Αρανουτκιοϊ, Γιώργος Παπαλιάρης.

Την ίδια στιγμή, σχολεία κλείνουν και στην Ελλάδα, ενώ η εκπαίδευση μουσουλμανοπαίδων χαίρει της προστασίας της υπουργού κας Διαμαντοπούλου, καθώς και της κυρίας Δραγώνα, που φροντίζουν να πριμοδοτούν (με πολλά εκατομμύρια ευρώ) το συγκεκριμένο project.
Είναι πλέον σαφές ότι το πολιτικό σύστημα και η πολιτικο-επιχειρηματική τάξη της χώρας δεν διαθέτουν δυνάμεις,νομιμοποίηση και μέθοδο για την αντιμετώπιση της πολυσύνθετης κρίσης που βιώνουμε και που εν πολλοίς προκλήθηκε από τους ίδιους. Εδώ και αρκετά χρόνια ήταν εμφανές ότι το σύστημα εξουσίας και διακυβέρνησης στην Ελλάδα είχε σαπίσει. Τον τελευταίο χρόνο εξελίσσεται δραματικά για την κοινωνία και το εθνικό συμφέρον η γάγγραινα του καθεστώτος. Το πελατειακό σύστημα δεν μπορεί πλέον να αναπαραχθεί, τα Μέσα και οι μηχανισμοί στήριξης αυτού του συστήματος έχουν απαξιωθεί και πλέον εξευτελίζονται καθημερινά, ενώ ελάχιστοι είναι αυτοί που εμπιστεύονται την κρίση και την ικανότητα της κυβέρνησης στην διαχείρισή της χρεοκοπίας που μας έχει επιβληθεί. Είναι μάλλον περιττό να επισημάνω ότι ο άλλος πόλος του δικομματισμού δεν θα μπορούσε να αντλήσει πολιτική νομιμοποίηση, καθώς είναι οργανικό στοιχείο του πυρήνα που ήδη εξερράγη στην χώρα, σκορπώντας στον αέρα ένα παγιδευμένο με την εκρηκτική ύλη του χρέους και του ελλείμματος, κράτος. Όσο για τα υπόλοιπα κοινοβουλευτικά κόμματα, θα πρέπει να αναγνωριστεί ότι επέλεξαν μία μέθοδο αυτοσυντήρησης που τα κατέστησε περιθωριακή δύναμη, δίχως να μπορούν να προσφέρουν τίποτα ουσιαστικό στην κοινωνία, παρά τις ειλικρινείς και ώρες- ώρες φιλότιμες προσπάθειες των ηγεσιών των κομμάτων της αριστεράς. Δεν θέλω να είμαι άδικος, τα κόμματα της αριστεράς αγωνίστηκαν και αγωνίζονται για τα συμφέροντα των δύο τρίτων της κοινωνίας, αλλά δυστυχώς δογματικά, άκαμπτα, φοβικά, καχύποπτα, δίχως θάρρος και φαντασία και εν τέλει, δίχως σοβαρή μελέτη των σύγχρονων πολιτικών και κοινωνικών φαινομένων στην Ελλάδα και τον κόσμο. Ποτέ δεν τόλμησαν να λάβουν συγκροτημένες πρωτοβουλίες για την ανατροπή του καθεστώτος. Μάλλον βολεύτηκαν σε μία γωνία του, που τους προσέφερε την άνεση της ιδεολογικοποιημένης κριτικής προς αυτό.

Αυτή είναι σε αδρές γραμμές η μακροεικόνα της πολιτικής κατάστασης στην χώρα μας. Αν δεν αλλάξει αμέσως και ριζικά, η κρίση θα λάβει εξοντωτικές διαστάσεις για ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού και θα θίξει ανεπανόρθωτα την κρατική και εθνική υπόσταση της Ελλάδας. Βρισκόμαστε σε μια από τις πιο κρίσιμες καμπές της ιστορίας μας, ενώ αποτελεί μάλλον κοινό τόπο ότι η οικονομική κρίση έχει βαθιές ρίζες στην πολιτική και πολιτειακή οργάνωση της μεταπολίτευσης. Δεν χρεοκοπήσαμε ξαφνικά, αν και απότομα το αντιληφθήκαμε, όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις. Ο δικομματισμός και η πολιτικο-οικονομική τάξη της χώρας είχαν εδώ και χρόνια δρομολογήσει ηλιθιωδώς, αλλά δίχως να μπορούν να κάνουν διαφορετικά εξαιτίας της δομής του συστήματος, την χρεοκοπία της Ελλάδας. Αν δεν συνέβαινε σήμερα, θα γινόταν αύριο. Εξωτερικοί παράγοντες - τους οποίους ο συντάκτης αυτών των γραμμών έχει διεξοδικά περιγράψει - και «άγαρμπες» έως τραγικά απολιτικές πρωτοβουλίες του σημερινού πρωθυπουργού και του κυβερνητικού μοντέλου του μάλλον επιτάχυναν τα πράγματα. Ασφαλώς ο κ. Παπανδρέου ευθύνεται για την κακοφόρμιση της δημοσιονομικής κρίσης και για τους άθλιους χειρισμούς που οδήγησαν στην πιστωτική κρίση. Δεν είναι, όμως, αυτός και η κυβέρνησή του που χρεοκόπησαν την χώρα. Η Ελλάδα δεν μπορούσε να αποφύγει την χρεοκοπία, καθώς η συνολική δομή των πολιτικών και οικονομικών σχέσεων συνέτεινε προς αυτό. Ασφαλώς εάν τα κυβερνητικά κόμματα διέθεταν στοιχειώδη σοβαρότητα και υπευθυνότητα, θα μπορούσαν εγκαίρως να αποφύγουν τα χειρότερα, τα οποία βιώνουμε σήμερα και προδιαγράφονται για αύριο.

Σήμερα, η αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους της χώρας με παραμονή στην ευρωζώνη, έχει μετατραπεί σε ένα δύσκολο παζλ. Ελεγχόμενη αναδιάρθρωση χρέους στην ΕΕ προβλέπεται μόνο μετά το 2013, όταν θα ενεργοποιηθεί ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας. Μέχρι τότε οποιαδήποτε μορφή ελεγχόμενης αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους θα απαιτούσε νέα παρέμβαση της τρόικας, η οποία θα μεσολαβούσε ουσιαστικά μεταξύ ελληνικής κυβέρνησης και πιστωτών. Αυτό όμως περιπλέκει τα πράγματα και γι’ αυτό ο κ. Παπανδρέου εμφανίζεται να απορρίπτει την αναδιάρθρωση. Ουσιαστικά δεν μπορεί να την πραγματοποιήσει πλέον δίχως την παρέμβαση της τρόικας. Τώρα απαιτείται άλλη μεθοδολογία. Πρέπει να πιεστεί η ΕΕ από τον λαό, καθώς οι Βρυξέλλες έχουν βάλει τα δύο πόδια της κυβέρνησης σε ένα παπούτσι. Η κυβέρνηση και ο κ. Παπανδρέου προσωπικά είναι παγιδευμένοι στον μηχανισμό χρεοκοπίας που αναζήτησαν και έλαβαν από την ΕΕ και το ΔΝΤ. Ριζική αναδιάρθρωση επ’ ωφελεία του λαού που θα δίνει δυνατότητες ανάπτυξης, δεν μπορεί να υπάρξει μέσω της τρόικας. Από την άλλη με 12-13% επιτόκιο δεν μπορείς να βγεις στην χρηματαγορά. Η επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου δεν λύνει το πρόβλημα. Χρειάζεται ένας νέος πτωχευτικός μηχανισμός που θα διασφαλίζει προϋποθέσεις ταχείας ανάπτυξης, ή αλλιώς αναγκαστική έξοδος από την ευρωζώνη με παράλληλο ασφαλώς σημαντικό «κούρεμα» του χρέους και νέα διευθέτηση της αποπληρωμής του υπολοίπου (παλαιού και καινούριου). Στο επίπεδο αυτό θα κριθούν και τα πραγματικά αντανακλαστικά της Ένωσης. Θα θυσιαστεί για χάρη του τραπεζίτη, ή θα δείξει ουσιαστική αλληλεγγύη προς τον ελληνικό λαό και όχι αποκλειστικά προς μία κυβέρνηση η οποία μονίμως αλληθωρίζει προς την άλλη πλευρά του Ατλαντικού;

Ο δικομματισμός αυτοπαγιδεύτηκε στην δομή που συνδημιούργησε και υπηρέτησε, με αποτέλεσμα να βουλιάξει πια μέσα στον βούρκο της διαφθοράς και της διαπλοκής του. Δεν υπάρχει πλέον καμία ελπίδα σωτηρίας για το ΠΑΣΟΚ και την ΝΔ και όσο πιο νωρίς το αντιληφθούν τα στελέχη και τα μέλη τους, τόσο το καλύτερο για όλους μας. Τώρα ήρθε η στιγμή για την άλλη πιθανότητα στην πορεία και εξέλιξη της χώρας. Πρέπει να κάνουμε μία νέα αρχή. Έχω την γνώμη ότι η αίσθηση αυτή κυριαρχεί στην πλειονότητα των απανταχού Ελλήνων. Γνωρίζουμε τι έφταιξε και ξέρουμε τι δεν πρέπει να ξανακάνουμε ως λαός. Αυτήν την στιγμή δεν προέχει ο ταξικός αγώνας, αλλά μια μορφή πανεθνικής συνεννόησης, η οποία δεν πρέπει ασφαλώς να δομηθεί ιδεαλιστικά, αλλά βαθύτατα πολιτικά. Αυτό σημαίνει την σύνθεση μίας νέας εθνικής και κοινωνικής συνείδησης, που δίχως να αγνοεί τον ταξικό χαρακτήρα του κοινωνικού μετασχηματισμού που απαιτείται, θα πρέπει να εστιάζει παράλληλα στην ταξική διάρθρωση του εθνικού συμφέροντος στην ΕΕ και παγκοσμίως. Δεν προτείνω αριστεροί, δεξιοί, κεντρώοι και όπως αλλιώς επιθυμεί κανείς να αυτοπροσδιορίζεται πολιτικά, να παραμερίσουμε τις ιδεολογικές μας διαφορές. Προτείνω αυτές να μην είναι το βασικό κριτήριο της πολιτικής μας συμπεριφοράς αυτήν την περίοδο. Προέχει η συνεννόηση και ο κοινός αγώνας για αυτοκυβέρνηση, εκπόνηση ενός μοντέλου χρεοκοπίας - το οποίο θα συμφέρει και θα γίνεται αποδεκτό από τα δύο τρίτα της κοινωνίας – και η συγκρότηση μίας κυβέρνησης αντικαθεστωτικών για να διαχειριστεί για την επόμενη τετραετία την κρίση και να οδηγήσει σε μία συντακτική εθνοσυνέλευση, η οποία να θεμελιώνει μία νέα, σύγχρονη και δημοκρατική πολιτεία.

Όλα αυτά δεν βρίσκονται στο φάσμα της ουτοπίας. Είναι πραγματοποιήσιμα. Όσα οραματίστηκα αρκετά χρόνια πριν, αποτελούν σήμερα μάλλον κοινό οραματισμό πάρα πολλών. Εδώ μας οδηγεί πλέον «η τύχη και η ανάγκη» της συγκυρίας. Ήδη παρατηρώ ένα απροσδιόριστο αλλά σίγουρα πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού, να αντιλαμβάνεται κάπως έτσι τον τρόπο διεξόδου από την κρίση. Η πλειονότητα των δυνάμεων της κοινωνίας των πολιτών λαμβάνει ήδη πρωτοβουλίες προς αυτήν την κατεύθυνση. Η ηγεσία του Συνασπισμού ρητά πλέον συμφωνεί. Ένα μέρος του ΠΑΣΟΚ επίσης. Ακόμα και εντός της ηγεσίας της ΝΔ βλέπω να αναπτύσσεται σχετική «ζύμωση». Το ΚΚΕ εκφράζει σκεπτικισμό, αλλά παρατηρώ να μην απορρίπτει αβασάνιστα αυτήν την φορά τον σχετικό προβληματισμό. Ο Φώτης Κουβέλης θα πράξει αυτό που η ιστορία του και η πολιτική του κουλτούρα επιτάσσουν. Δεν πιστεύω ότι θα παρασυρθεί σε τυχοδιωκτισμούς

Δεν μένει τίποτε άλλο παρά ο Γιώργος Παπανδρέου να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να διευκολύνει την κατάσταση: τον πολιτικό και κοινωνικό μετασχηματισμό υπέρ των δύο τρίτων της κοινωνίας και όχι του τραπεζίτη, των νταβάδων και των ναυαγισμένων μεγαλοεπιχειρηματιών. Ήρθε η στιγμή να αποχωρήσει αξιοπρεπώς και εντίμως, διότι εδώ που έχουν έρθει τα πράγματα, εάν επιμείνει στην στρατηγική της τρόικας και του χρηματοπιστωτικού λόμπυ, αλλά και στο μοντέλο χρεοκοπίας που προέκυψε μετά την συμφωνία Γερμανίας – ΗΠΑ, θα εξευτελιστεί απολύτως. Είναι ζήτημα στοιχειώδους αυτοσεβασμού πλέον για τον ίδιο. Όσο για τον κ. Καρατζαφέρη και την κ. Μπακογιάννη, νομίζω ότι επέλεξαν λάθος στρατόπεδο και λάθος τακτική από την αρχή. Ας … διευκολύνουν λοιπόν και αυτοί την κατάσταση! Η πρωτοβουλία του Μίκη Θεοδωράκη να ανοίξει το «στόμα» του και την καρδιά του και να παροτρύνει προς μία «ειρηνική επανάσταση» με λαϊκό και εθνικό χαρακτήρα, θα πρέπει να συνεκτιμηθεί θετικά.

Άρα δεν μένει παρά να αναζητήσουμε αμέσως την οργανωτική δομή που θα επεξεργαστεί ένα Εθνικό Σχέδιο για το παρόν και το αύριο. Στην εκπόνηση αυτού του Σχεδίου δεν έχουν προφανώς θέση αυτοί που στήριξαν το «μνημόνιο». Δυστυχώς η πολιτική για να παραμείνει δημοκρατική πολιτική θα πρέπει να αποκλείει εκείνους που μεθόδευσαν την συγκεκριμένη μορφή χρεοκοπίας που ακολουθείται, δίχως να σεβαστούν την λαϊκή κυριαρχία. Αυτό το Σχέδιο θα μπορούσε να αποτελέσει το πλαίσιο ενός κυβερνητικού προγράμματος για την επόμενη τετραετία, εντός της οποίας θα μπορούσε να υπάρξει, εκτός από ριζική αναδιάρθρωση του χρέους και ριζική αναδιάρθρωση του πολιτικού συστήματος, αλλά και της διοίκησης και των οργάνων του κράτους, που θα επισφραγιζόταν με την συντακτική εθνοσυνέλευση.


Υ.Γ. Οι παραπάνω αράδες αποτελούν την ύστατη έκκληση για σοβαρότητα και κοινό αγώνα, δίχως ιδιοτέλεια, συμπλέγματα, ηγετισμούς, μικροπρέπειες και άλλα καμώματα, που διέκριναν μέχρι τώρα την πολιτική στάση πολλών από την μία άκρη του πολιτικού φάσματος έως την άλλη. Δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια για φτηνιάρικους λαϊκισμούς, συνωμοσιούλες και σοβαροφανείς προσεγγίσεις, οι οποίες τελικά μέσω του «αντικειμενικού» και «ουδέτερου», επιχειρούν να συντηρήσουν το καθεστώς. Αυτό είναι ήδη ένα δύσοσμο νεκρό κουφάρι. Ή οι λαϊκές δυνάμεις θα κατασκευάσουν κάτι καινούριο, ή θα αφήσουμε την γραφειοκρατία της πιστωτικής παγκοσμιοποίησης σε συνεργασία με εκείνη των Βρυξελλών και τους ημεδαπούς νταβάδες με το προσωπικό τους, να δομήσουν μία άλλη Ελλάδα. Η Ελλάδα δεν μπορεί να μην αλλάξει πια. Το ζήτημα είναι προς ποια κατεύθυνση. Η απάντηση στο τελευταίο προϊδεάζει και ως προς την στάση που οφείλουν να κρατήσουν άτομα και φορείς που θέσει ή φύσει βρίσκονται σε αντίθεση με την καθεστωτική δομή.

* Διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία

Πηγή

Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"






Η σύγκρουση μέχρι τελικής πτώσεως, στην οποία πρωταγωνιστούν ο Θέμος Αναστασιάδης και ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, φαίνεται ότι θα λειτουργήσει ως επιταχυντής των εξελίξεων στο εσωτερικό της Κυβέρνησης, αναφορικά με την πολιτική παρουσία του Υπουργού Οικονομικών.

Μετά και τη χθεσινή αντεπίθεση από τον εκδότη του «Πρώτου Θέματος», ο οποίος προχώρησε στην υποβολή μήνυσης για «κατ’ εξακολούθηση συκοφαντική δυσφήμιση» κατά του Γιώργου Παπακωνσταντίνου, στο Μέγαρο Μαξίμου περισσεύει ο προβληματισμός για τις παράπλευρες απώλειες, και τις επιπτώσεις από τις διαστάσεις που παίρνει η σύγκρουση.

Ο Θέμος Αναστασιάδης είναι ένας από τους κορυφαίους Έλληνες δημοσιογράφους, και ο εμπνευστής του «Πρώτου Θέματος», της εφημερίδας που άλλαξε τα δεδομένα στην κυριακάτικη αγορά, και επί σειρά ετών βρέθηκε στην πρώτη θέση της κυκλοφορίας, ενώ, με αποκαλυπτικά ρεπορτάζ, έφερε σε δύσκολη θέση, οδηγώντας ακόμη και στην παραίτηση, πολλούς πολιτικούς.

Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου απ’ την άλλη, είναι ο πολιτικός στον οποίο έχει προσωποποιηθεί η οικονομική πολιτική της Κυβέρνησης. Στο εξωτερικό τον θεωρούν φερέγγυο συνομιλητή τους για τη δημοσιονομική πραγματικότητα που επικρατεί στην Ελλάδα, στο εσωτερικό της χώρας ωστόσο, οι επικρίσεις για το πρόσωπό του και την πολιτική που ακολουθεί, περισσεύουν, ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι οι οποίοι θεωρούν την απομάκρυνσή του από την πλατεία Συντάγματος ως μονόδρομο για τον Γιώργο Παπανδρέου, προκειμένου να αλλάξει το βαρύ κλίμα για το ΠΑΣΟΚ στην κοινωνία, αλλά και στην εκλογική βάση του Κινήματος.

Εφόσον λοιπόν η κόντρα του με τον Θέμο Αναστασιάδη προσλαμβάνει «ακραίες διαστάσεις», η Κυβέρνηση δεν μπορεί να μείνει αμέτοχη, και το Μέγαρο Μαξίμου κατανοεί ότι αργά ή γρήγορα, θα πληγεί η αξιοπιστία του πολιτικού λόγου του ΠΑΣΟΚ, ιδιαίτερα σε διεθνές επίπεδο. Φανταστείτε τις επιπτώσεις από τυχόν δημοσιεύματα στον ξένο Τύπο, που θα εμφανίζουν τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου να κατηγορείται για «συκοφαντία» από έναν δημοσιογράφο… Επομένως, η θέση του γίνεται δύσκολη. Και οι εξελίξεις επιταχύνονται.

Πηγή





Το τελευταίο διάστημα έχουν πληθύνει υπερβολικά οι φωνές εκείνες που τολμούν να μιλάνε για αναδιάρθρωση του Ελληνικού χρέους. Οι φωνές αυτές προέρχονται τόσο από το εσωτερικό, όσο και από το εξωτερικό και προτάσσουν ως μονόδρομο την αναγκαιότητα καταφυγής της κυβέρνησης Παπανδρέου στην αναδιάρθρωση του χρέους της χώρας.

Όμως, η κυβέρνηση Παπανδρέου - ΔΝΤ δείχνει να μην έχει διάθεση (σύμφωνα με τις επίσημες δηλώσεις της) να προχωρήσει και να ακολουθήσει τους κανόνες της αγοράς. Και όπως πάντα συμβαίνει, η κυβερνητική βούληση συνοδεύεται από πλήθος δηλώσεων "γνωστών-αγνώστων" που παρουσιάζουν την αναδιάρθρωση του χρέους ως κάτι το "δαιμονικό", απολύτως καταστροφικό... Μάλιστα, μερικές από αυτές τις φωνές των "ειδημόνων" δεν διστάζουν να επιβάλουν την τρομοκρατία στις οικονομίες των νοικοκυριών, αναγκάζοντας τους Έλληνες πολίτες να πραγματοποιούν "σπασμωδικές κινήσεις", οι οποίες απλώς χειροτερεύουν την ήδη πολύ κακή (έως κάκιστη) οικονομική κατάσταση της χώρας.

Σε μία προσπάθεια συμβολής του ιστολογίου, στο να διαλυθεί ο προπαγανδιστικός τρομοκρατικός μύθος που περιβάλει την αναδιάρθρωση του χρέους, επικοινωνήσαμε με τον οικονομικό αναλυτή Γιώργο Καισάριο και του ζητήσαμε να τοποθετηθεί και να ενημερώσει με τις γνώσεις του (σύμφωνα με τους κανόνες των αγορών και όχι σύμφωνα με τους κανόνες των αρπακτικών ή των ηλιθίων που περιφέρονται εντός της Ε.Ε.) τους αναγνώστες του ιστολογίου. Προς μεγάλη μας έκπληξη, ο κύριος Καισάριος όχι μόνο αποδέχτηκε να απαντήσει, αλλά αντέτεινε πως είναι πρόθυμος να απαντήσει σε ερωτήσεις εκείνων που θέλουν να του τις υποβάλουν.

Έτσι, εμείς, από σήμερα έως και αύριο το απόγευμα (6/4/2011 και 5 μ.μ.) θα δεχόμαστε τις ερωτήσεις σας περί της αναδιάρθρωσης του Ελληνικού χρέους, στο e-mail kostasxan@gmail.com προκειμένου να τις προωθήσουμε στον κύριο Καισάριο για να απαντηθούν μία προς μία από τον ίδιο...

ΥΓ: Πάντως, από τα λίγα λεγόμενα του Γιώργου Καισάριου, η αναδιάρθρωση του χρέους είναι η λύση, η λογική και συμφέρουσα λύση που μπορεί να δοθεί υπέρ του συμφέροντος των Ελλήνων πολιτών...
Την άμεση προσφυγή της Ελλάδας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης εναντίον της ΠΓΔΜ για παραβίαση της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, προτείνει ο πρώτος επικεφαλής της ελληνικής διπλωματικής αποστολής στα Σκόπια (1995-1999) πρέσβης επί τιμή Αλέξανδρος Μαλλιάς. Σε συνέντευξή του στη Μακεδονία της Κυριακής, υποστηρίζει ότι, εάν η ετυμηγορία της Χάγης επί της προσφυγής της ΠΓΔΜ δεν είναι θετική για την ελληνική πλευρά, θα κλονιστεί συθέμελα το πολιτικό υπόβαθρο στο οποίο στηρίχθηκε η πλέον ουσιαστική πλατφόρμα της διαχείρισης και επίλυσης και των προβλημάτων μας με τη Τουρκία (οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας). Eπιπλέον, διαπιστώνει ότι εκάστοτε κυβερνήσεις στην Αθήνα δείχνουν να μην αντιλαμβάνονται ότι η νεολαία της ΠΓΔΜ δηλητηριάζεται και φανατίζεται συστηματικά από τη κυβέρνηση Gruevski με μία άνευ προηγουμένου αρνητική προβολή της εικόνας της Ελλάδας.

Η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης σε σχέση με την προσφυγή της ΠΓΔΜ θα επηρεάσει τις διαπραγματεύσεις για το ζήτημα της ονομασίας;

Επιτρέψτε μου καταρχάς να σημειώσω ότι η σημερινή κυβέρνηση της ΠΓΔΜ δεν έχει δείξει ούτως ή άλλως ότι επιθυμεί να έχει σχέσεις φιλικές με την Ελλάδα. Οι κυβερνήσεις και οι πολιτικοί δεν κρίνονται και δεν αξιολογούνται από τα λόγια τους αλλά από τα έργα τους, από τις πράξεις και τις παραλείψεις τους. Δεν κρίνονται από τις προθέσεις αλλά από το αποτέλεσμα. Άλλωστε, οι πλέον αρνητικές πράξεις και δράσεις έχουν γίνει με τον μανδύα των καλύτερων προθέσεων.

Η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Νικόλα Γκρούεβσκι διακρίνεται από την καλλιέργεια στα εσωτερικά δρώμενα ενός πρωτόγονου για τα ευρωπαϊκά πράγματα λαϊκισμού και αυταρχισμού, τον οποίο, για το μεγαλύτερο διάστημα της θητείας του, συνοδεύει με ένα εξίσου πρωτόγονο και παρωχημένο εθνικισμό που εδράζεται εξολοκλήρου στον αλυτρωτισμό.

Η εχθρική κατά της Ελλάδας προπαγάνδα συνεχίζεται αμείωτη. Και τούτο, παρά το γεγονός ότι από τον Οκτώβριο του 2009 μέχρι σήμερα οι πρωθυπουργοί Παπανδρέου και Γκρούεβσκι έχουν συναντηθεί οκτώ ή εννέα φορές.

Λίγες μέρες πριν από την τελευταία τους συνάντηση, ο κ. Γκρούεβσκι, ο πρόεδρος Ιβανόφ και άλλοι αξιωματούχοι είχαν μιλήσει απαξιωτικά για την Ελλάδα. Η συμπεριφορά αυτή δεν συνιστά παράβαση της Ενδιάμεσης Συμφωνίας; Η χρήση της σημαίας με το δεκαεξάκτινο αστέρι (αστέρι της Βεργίνας) σε όλες τις δημόσιες εμφανίσεις του Γκρούεβσκι και των λοιπών Σλαβομακεδόνων, μελών της κυβέρνησης των Σκοπίων, δεν συνιστά παραβίαση των κανόνων της Ενδιάμεσης Συμφωνίας;

Οι αλυτρωτικές διαθέσεις προκύπτουν επίσης από τις καθημερινές πράξεις και τις δηλώσεις της κυβέρνησης των Σκοπιών. Επίσης, από τον αμείωτο ρυθμό μη φιλικών προς την Ελλάδα ενεργειών που κατευθύνονται με συνεχείς οδηγίες του υπουργείου Εξωτερικών της ΠΓΔΜ. Εκείνο όμως που με ανησυχεί περισσότερο είναι ο τρόπος με τον οποίο αναδεικνύεται η Ελλάδα μέσα από το εκπαιδευτικό και επικοινωνιακό σύστημα της γείτονος.

Τι εννοείτε;

Με ανησυχεί το γεγονός ότι η Ελλάδα εμφανίζεται, στην καλύτερη περίπτωση, ως ο προβληματικός και δύστροπος γείτονας και, στη χειρότερη, ως ο εχθρός. Νομίζω ότι χάνουμε τη νέα γενιά στη γειτονική μας χώρα, πράγμα που οι κυβερνήσεις στην Αθήνα δείχνουν να μην το αντιλαμβάνονται. Όταν οι νέοι στην ΠΓΔΜ στα μαθητικά και στα φοιτητικά τους χρόνια, αλλά και στις στρατιωτικές ακαδημίες, διδάσκονται ότι η Ελλάδα είναι ή, εν πάση περιπτώσει, συμπεριφέρεται κατά τρόπο εχθρικό, πώς θέλετε να αλλάξουν προσλαμβάνουσες παραστάσεις και συμπεριφορά όταν γίνονται στρατιωτικοί, διπλωμάτες, δημοσιογράφοι, πολιτικοί; Όταν δρουν ως ενεργοί πολίτες;

Ορισμένοι από εμάς, που έχουμε ασχοληθεί σε βάθος, συνεχώς και συστηματικά, την τελευταία εικοσαετία με το ζήτημα, επισημαίνουμε την ανησυχητική αυτή διάσταση. Για μένα, και το υπογραμμίζω αυτό μέσα από τη «ΜτΚ», η συγκεκριμένη διάσταση των σχέσεών μας με τη νέα γενιά Σλαβομακεδόνων είναι επείγον ζήτημα. Τολμώ, δε, να πω ότι είναι πλέον θέμα και εθνικής ασφαλείας για την Ελλάδα. Τη θέση αυτή επανειλημμένα την είχα διατυπώσει υπηρεσιακά όταν ήμουν εν ενεργεία πρέσβης και τη διατυπώνω σε κάθε ευκαιρία που μου δίδεται. Δεν αποκομίζω την εντύπωση ότι έχει συνειδητοποιηθεί επαρκώς η σημασία της. Χρειάζεται άμεση ενεργοποίηση των υφιστάμενων διαύλων επικοινωνίας σε επίπεδο κοινωνίας των πολιτών. Σε επίπεδο πανεπιστημίων, κοινωνικών φορέων, τοπικών επιχειρηματικών ενώσεων και επιμελητηρίων, τοπικής αυτοδιοίκησης, ενώσεων δημοσιογράφων.

Δυστυχώς, η ζημιά που έχει προκαλέσει η κυβέρνηση Γκρούεβσκι, δηλητηριάζοντας και φανατίζοντας τη νεολαία στη γειτονική μας χώρα με μία άνευ προηγουμένου αρνητική προβολή της εικόνας της Ελλάδας, ως του κατεξοχήν κακού γείτονα, θα διαρκέσει περισσότερο της δικής του παραμονής στον πρωθυπουργικό θώκο. Αυτή η διαπίστωση συνδέεσαι επίσης με την κινούμενη μεταξύ σοβαρού και γελοίου συνειδητή πολιτική αρχαιολατρίας και αρχαιοκαπηλίας που ακολουθεί η σημερινή κυβέρνηση των Σκοπιών.

Ορθώς αξιοποιούμε και εκμεταλλευόμαστε τις γελοίες εκφάνσεις της πολιτικής αυτής, που μόνο ζημιά έχει προκαλέσει τα τελευταία χρόνια στη διεθνή εικόνα και τη θέση της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Ταυτόχρονα, έτσι ενεργώντας, διευκολύνουμε την προώθηση, σε κάποιο βαθμό βέβαια, των θέσεών μας. Και αυτό το λέγω μετά λόγου γνώσεως, λόγω και της πρόσφατης θητείας μου ως πρέσβη της Ελλάδας στην Ουάσιγκτον. Ακόμη και οι θερμότεροι και ισχυρότεροι υποστηρικτές των Σκοπιών επισημαίνουν στον Γκρούεβσκι και τους περί αυτόν ότι με την πολιτική αυτή χάνουν αξιοπιστία.

Η απόφαση της Χάγης μπορεί να έχει επιπτώσεις στα ελληνοτουρκικά;

Δύο γενιές Ελλήνων, από το 1974 και μετά, έχουμε γαλουχηθεί με την εθνική θέση, ή μάλλον με το εθνικό πολιτικό πλαίσιο αρχών, ότι το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης συνιστά την καλύτερη ή μάλλον τη μοναδική, την αποκλειστική διέξοδο και λύση στα προβλήματα που μας απασχολούν. Κυρίως με την Τουρκία. Προς αποφυγήν, δε, παρερμηνειών, αναφέρομαι στο θέμα της παραπομπής για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. Το 1976 φτάσαμε κοντά στην υπογραφή του απαιτούμενου συνυποσχετικού. Λόγω υπαναχώρησης, τότε, της Τουρκίας, το θέμα δεν προχώρησε.

Είμαστε δύο γενιές διπλωματών, στρατιωτικών, δημοσιογράφων και διανοούμενων που υπηρέτησαν και υπηρετούμε αυτό το δόγμα: Της πρωτοκαθεδρίας του Διεθνούς Δικαίου, που για πρώτη φορά καθιερώθηκε με το σύνταγμα του 1975.

Γιατί τα λέγω όλα αυτά; Για να σημειώσω την απορία μου που δεν αξιοποιήσαμε την ευκαιρία να προσφύγουμε εμείς πρώτοι στη Χάγη. Την εισήγηση αυτή είχα υποβάλει, μεταξύ άλλων, ήδη από το καλοκαίρι του 2007 από την Ουάσιγκτον. Σε ανύποπτο, δηλαδή, χρόνο. Θα είχαμε και το πλεονέκτημα του απόλυτου αιφνιδιασμού, ενόψει μάλιστα και της συναντήσεως κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι. Την επανέλαβα σε όποιον είχε διάθεση να ακούσει -και δεν είναι πολλοί- στο υπουργείο Εξωτερικών όταν επέστρεψα στην Αθήνα το καλοκαίρι του 2009. Την επαναλαμβάνω έκτοτε τακτικά προς τους αρμοδίους, πράγμα που έκανα και πολύ πρόσφατα, πριν από την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης.

Πιστεύω ότι ακόμη και τη στιγμή αυτή η Ελλάδα έχει τον πολιτικό χρόνο και τη δυνατότητα να καταθέσει δική της προσφυγή κατά της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας για σειρά παραβιάσεων των άρθρων που συνιστούν τον σκληρό πυρήνα, τις θεμελιώδεις διατάξεις της Ενδιάμεσης Συμφωνίας. Ενδεικτικά αναφέρω τα διαλαμβανόμενα στο προοίμιο και στα άρθρα Α3, 4, 6, 7, Β9 (2).

Γνωρίζω ότι αυτά που σας λέω θεωρούνται αιρετικά ή μάλλον ενοχλητικά. Και έτσι αντιμετωπίστηκαν μέχρι σήμερα.

Θα είχαμε πιθανότητες επιτυχίας;

Υποστηρίζω ότι, για να δώσεις με επιτυχία έναν διπλωματικό αγώνα, πρέπει να πιστεύεις στο δίκαιο των θέσεών σου. Για να κερδίσεις μια μάχη, πρέπει να πιστεύεις σε αυτήν. Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης έχει επανειλημμένα αποφανθεί ότι γνωμοδοτεί και αποφασίζει με βάση το Δίκαιο. Όμως, οι αποφάσεις του είναι δεσμευτικές και έχουν σοβαρές και, σε ορισμένες περιπτώσεις, μη αναστρέψιμες πολιτικές συνέπειες. Η προσεκτική μελέτη του κεφαλαίου ΧΙΕ του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, και δη του άρθρου 94 (παρ. 2), αρκεί για να δείξει ποιες μπορεί να είναι οι συνέπειες.

Αλήθεια, σε περίπτωση μη θετικής για την Ελλάδα εξέλιξης, έχουμε αντιληφθεί ότι, πέραν της υπόθεσης των Σκοπίων, κλονίζεται συθέμελα το πολιτικό υπόβαθρο στο οποίο στηρίχθηκε η πλέον ουσιαστική πλατφόρμα της διαχείρισης και επίλυσης και των προβλημάτων μας με τη Τουρκία (οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας);

Το πρόβλημα της ονομασίας

Υπάρχει περίπτωση επίλυσης του προβλήματος της ονομασίας στο ορατό μέλλον;

Όπως θυμάστε κ. Σπανού, από τον περασμένο χρόνο, και συγκεκριμένα από τον Απρίλιο του 2010, μετέχοντας σε μια συζήτηση στην Αχρίδα που οργάνωσε το «Κανάλι Α1» των Σκοπίων -αυτό που προσπαθεί να φιμώσει ο κ. Γκρούεβσκι-, είχα διατυπώσει τη θέση -μάλιστα σε μία εποχή που συγκεκριμένοι διέρρεαν ότι επρόκειτο να βρεθεί λύση μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2010- ότι ο σημερινός πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ δεν πρόκειται να συμφωνήσει σε μία αμοιβαία αποδεκτή λύση η οποία θα σέβεται και θα ανταποκρίνεται στο πλαίσιο αρχών που προωθεί η Ελλάδα. Ήτοι, σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό που θα ισχύει έναντι όλων (erga omnes).

Όπως προκύπτει άλλωστε και από την συνειδητά ελλιπή ενημέρωση που κάνει κεκλεισμένων των θυρών τόσο στους κυβερνητικούς του εταίρους όσο και στην αντιπολίτευση, ουδέποτε άφησε να διαφανεί ότι βρισκόμαστε κοντά σε λύση. Ουδέποτε εξετίμησε ή αποτίμησε με ειλικρίνεια τις χειρονομίες της ελληνικής πλευράς και, πρόσφατα, του πρωθυπουργού κ. Παπανδρέου. Πριν από έναν μήνα, μάλιστα -δεν θυμάμαι τη στιγμή αυτή εάν ήταν ο κ. Γκρούεβσκι ή ο κ. Μιλόσοσκι- είχαν το θράσος να πουν ότι οι διμερείς υψηλού επιπέδου συναντήσεις δεν έχουν πια νόημα εφόσον -αυτό ήταν το νόημα- η Ελλάδα διατηρεί τις θέσεις της.

Ο κ. Γκρούεβσκι κερδίζει πολιτικό χρόνο, παραμένει ισχυρός κατά τις σφυγμομετρήσεις και βαδίζει προς τις εκλογές -απόλυτα προβλέψιμη κίνηση- με σοβαρές πιθανότητες να βγει και πάλι, για τρίτη συνεχή φορά, το VMRO πρώτο κόμμα. Συνεπώς, δεν μπορούμε να αναμένουμε εξελίξεις μέχρι να σχηματιστεί η νέα κυβέρνηση.

Τα λόγια και τα έργα των πολιτικών ηγεσιών μας πρέπει να κατατείνουν στη στήριξη της ελληνικής επιχειρηματολογίας στη Χάγη αλλά και εκτός αυτής. Να την ενισχύουν και να την υπενθυμίζουν και όχι να την αποδυναμώνουν. Το επόμενο εξάμηνο, μέχρις ότου εκδοθεί η απόφαση του δικαστηρίου, είναι ιδιαιτέρα κρίσιμο.

Συστημική κρίση στην Αλβανία

Ανησυχεί η Αθήνα για την κατάσταση στην Αλβανία;

Η Αλβανία διέρχεται μία νέα φάση, αυτή της ενδημικής συστημικής κρίσης. Οι Αλβανοί πολιτικοί στο σύνολό τους κάνουν το παν για να υπονομεύουν τη σταθερή θέση της Ελλάδας, που πρεσβεύει, ειδικά σε ό,τι αφορά την Αλβανία, ότι η ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ, υπό την προϋπόθεση της εκπλήρωσης των όρων και των κριτηρίων, συμβάλλει στην πολιτική της σταθερότητα. Στην περίπτωση της φίλης, και συμμάχου πλέον, Αλβανίας, δυστυχώς -δυστυχώς, επαναλαμβάνω- βλέπουμε το ίδιο έργο που έχουμε επανειλημμένα δει τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, ένα μόλις χρόνο μετά την ένταξή της στο ΝΑΤΟ.

Φοβούμαι ότι οι τοπικές εκλογές, σε αυτό το κλίμα, θα διεξαχθούν και πάλι σύμφωνα με το καταγεγραμμένο από τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη επαναλαμβανόμενο ανά τετραετία σενάριο.

Η Ελλάδα έχει συμφέρον να δει επιτέλους σταθεροποιημένη τη γειτονική Αλβανία. Με πολιτικούς ώριμους και υπεύθυνους. Είναι βέβαιο ότι ο τρόπος που θα διεξαχθούν οι εκλογές στην Αλβανία στις 8 Μαΐου θα κρίνουν σε μεγάλο βαθμό την πορεία της γειτονικής μας χώρας προς την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και εξηγούμαι: Αυτή η παρατήρηση αφορά τις εκλογές σε όλη την αλβανική επικράτεια.

Επιπλέον, η Αλβανία και οι δομές της θα πρέπει να αντιληφθούν ότι ο εκφοβισμός, οι κατά καιρούς βιαιότητες, οι λαθροχειρίες -που αποτελούν πλέον πρακτική κατά τις εκλογές σε περιοχές που ζει αυτόχθων ελληνική εθνική μειονότητα, όπως ο δήμος Χειμάρρας- αποτελούν πρακτικές που δεν είναι συμβατές με τα κριτήρια της Κοπεγχάγης και με το πολιτικό και νομικό κεκτημένο που διέπει τη διαδικασία των ενταξιακών διαπραγματεύσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τη σημασία των εκλογών στη Χείμαρρα, ως βαρομέτρου για ολόκληρη την Αλβανία, δεν την ανέδειξε η πολιτική της Ελλάδος. Την ανέδειξε, αντιθέτως, η πολιτική της Αλβανίας, συγκεκριμένες δομές της και ορισμένοι πολιτικοί της, με τις πράξεις και τις παραλείψεις τους, αρχής γενόμενης με τη βία και νοθεία που κατεγράφη σε μία ιστορική για τη Χείμαρρα έκθεση του ΟΑΣΕ στις εκλογές του 2000. Μεγάλη συμβολή έχουν επίσης και τα μέσα ενημέρωσης στην Αλβανία. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Ταυτόχρονα, θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί πολιτικοί, κόμματα και αυτόκλητοι σωτήρες της ελληνικής μειονότητας στην Ελλάδα, όταν παρεμβαίνουν ανοιχτά υπέρ του ενός ή του άλλου υποψηφίου ή κομμάτων της. Φοβούμαι, ειδικότερα, ότι η διασπαστική τάση σε ορισμένες περιπτώσεις έχει αναδόχους και στην Ελλάδα. Στόχος πρέπει να είναι η ενότητα και η πολιτική συνεννόηση. Υπάρχει ακόμη καιρός για συνεννόηση προς την κατεύθυνση αυτή. Αρκεί να επικρατήσει σύνεση.

Πηγή





Σήμερα στις 8 κα 9 μμ κλείνουμε την TV και από το internet βλεπουμε το DEBTOCRACY


Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ένα ντοκιμαντέρ με παραγωγό το θεατή. Το DEBTOCRACY αναζητά τα αίτια της κρίσης χρέους και προτείνει λύσεις που αποκρύπτονται από την κυβέρνηση και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. Το ντοκιμαντέρ θα διανέμεται δωρεάν από τα τέλη Μαρτίου χωρίς δικαιώματα χρήσης και αναμετάδοσης και θα υποτιτλιστεί σε τουλάχιστον τρεις γλώσσες.

Ο Αρης Χατζηστεφάνου και η Κατερίνα Κιτίδη μιλούν με οικονομολόγους, δημοσιογράφους και προσωπικότητες από όλο τον κόσμο περιγράφοντας τα βήματα που οδήγησαν την Ελλάδα στην παγίδα του χρέους- τη χρεοκρατία. Το DEBTOCRACY παρακολουθεί την πορεία χωρών όπως ο Ισημερινός, που δημιούργησαν Επιτροπές Λογιστικού Ελέγχου αλλά και την αντίστοιχη προσπάθεια που ξεκίνησε στην Ελλάδα.

Στο Debtocracy μιλούν, μεταξύ άλλων, οι ακαδημαϊκοί Ντέιβιντ Χάρβεϊ, Σαμίρ Αμίν, Κώστας Λαπαβίτσας και Ζεράρ Ντιμενίλ, ο φιλόσοφος Αλέν Μπαντιού, ο επικεφαλής της επιτροπής λογιστικού ελέγχου του Ισημερινού Ούγκο Αρίας, ο πρόεδρος του CADTM Ερίκ Τουσέν, ο Αργεντίνος σκηνοθέτης Φερνάντο Σολάνας, δημοσιογράφοι όπως o Άβι Λιούις (συγγραφέας/σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ The Take – Η κατάληψη) και ο Ζαν Κατρμέρ (Liberation). Ακόμη προσωπικότητες όπως ο Μανώλης Γλέζος και η αντιπρόεδρος του γερμανικού κόμματος Die Linke Ζάρα Βάγκενκνεχτ.

Τις τελευταίες ημέρες, με όποιον και να μιλήσεις, αποκομίζεις την εντύπωση ότι η χώρα οδεύει στο απόλυτο αδιέξοδο και ότι θα υπάρξουν εξελίξεις. Θα επιχειρήσουμε να τις καταγράψουμε.

Το μνημόνιο δεν βγαίνει

Έγραφε προχθές ο Γκερντ Χέλερ στη γερμανική οικονομική εφημερίδα Handelsblatt: «Πέρσι η Ελλάδα δαπάνησε πάνω από 6% του ΑΕΠ για τοκοχρεολύσια. Εάν η ΕΚΤ αυξήσει το βασικό επιτόκιο, τότε η εξυπηρέτηση του ελληνικού χρέους θα γίνει ακριβότερη. Τα τοκοχρεολύσια στραγγαλίζουν το κράτος, τις τράπεζες και την οικονομία. Το πρόβλημα της ρευστότητας επιδεινώνει την ύφεση και ακυρώνει τη μείωση του δημόσιου χρέους…» Και κατέληγε στο συμπέρασμα ότι η αναδιάρθρωση του χρέους, μπορεί να σταματήσει το φαύλο κύκλο.

Η αναδιάρθρωση έρχεται

Αυτό που ζητούσαν οι αγορές και η κυβέρνηση διέψευδε, χθές σχεδόν μας το ανακοίνωσε η κ. Βάσω Παπανδρέου, μετά την θυελλώδη συνεδρίαση του Τομέα Οικονομίας του ΠΑΣΟΚ, όπου ο κ. Παπακωνσταντίνου, για μια ακόμα φορά, βρέθηκε αντιμέτωπος με σφοδρές επικρίσεις. Να δείτε που στο τέλος όχι μόνο θα κάνουν αναδιάρθρωση, αλλά θα την εμφανίσουν και ως …επιτυχία! Όπως ακριβώς έγινε και με το μνημόνιο! Δεν έχουν ακόμα αποφασίσει το πότε και το πώς, αλλά η κυβέρνηση πλέον κινείται με ρυθμούς αναδιάρθρωσης.

Τα νέα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής

Θυμάστε τις δηλώσεις του κ. Παπανδρέου, παραμονές των περιφερειακών εκλογών, όταν διαβεβαίωνε τον ελληνικό λαό, ότι δεν θα πάρει νέα μέτρα; Νέα μέτρα όχι μόνο έρχονται, αλλά θα είναι και σκληρά. Το ύψος απομένει να οριστικοποιηθεί: θα είναι 8, θα είναι 18 ή 25; Εξαρτάται από το πόσο έξω έχουμε πέσει! Εύλογα αναρωτιέται ο μέσος πολίτης: τι είδους κυβέρνηση είναι αυτή που ένα χρόνο τώρα παίρνει μέτρα και ούτε το χρέος, ούτε το έλλειμμα έχει καταφέρει να μειώσει; Και πότε θα σταματήσει αυτή η μετρολαγνεία;

Αποκρατικοποιήσεις

Πέραν των μέτρων δημοσιονομικής προσαρμογής, η κυβέρνηση πιέζεται (αφόρητα) και θα υποχρεωθεί να προχωρήσει (άμεσα) σ’ ένα ευρύτατο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων. Με την παρούσα χρηματιστηριακή αξία των εισηγμένων ΔΕΚΟ στο ναδίρ, ουσιαστικά θα πρόκειται για εκποίηση δημόσιας περιουσίας. Όμως αυτό κάθε άλλο παρά νοιάζει τους υποψήφιους αγοραστές! Αυτοί θα αγοράσουν σε εξευτελιστική τιμή!

Τους πιέζουν να τα δώσουν όλα, όσο-όσο, για σταματήσουν να χρεώνουν ελλείμματα στον κρατικό προϋπολογισμό. Αυτό είναι το κριτήριο και όχι τα έσοδα που θ’ αποκομίσει το Δημόσιο!

Τώρα, αρχίζουν τα δύσκολα

Και πώς θα περάσουν όλα αυτά;

Θα τα ψηφίσει η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ;

Εδώ αρχίσουν οι τακτικοί χειρισμοί της Κυβέρνησης Παπανδρέου.

Όσον αφορά στην αναδιάρθρωση άρχισε ήδη προετοιμασία.

Την προανήγγειλε ήδη ο κ. Καρατζαφέρης! Φτάνει, όμως;

Αυξημένη πλειοψηφία στη Βουλή

Την πρόταση την είχε υποβάλλει η κ. Μπακογιάννη, πριν από μερικές βδομάδες. Η κυβέρνηση αρχικά την απέρριψε, αλλά δεν αποκλείεται τελικά να ζητήσει την ψήφιση των νέων μέτρων στη Βουλή από αυξημένη πλειοψηφία. Έτσι και τις ευθύνες θα επιχειρήσουν να επιμερίσουν και τον Αντώνη Σαμαρά να φέρουν σε δύσκολη θέση. Ενδεχομένως και μια αφορμή για εκλογές ν’ αναζητήσουν, ή να χρησιμοποιήσουν την καταψήφιση ως διαπραγματευτικό όπλο.

Επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου;

Ο άσσος που φαίνεται να κρατά στο μανίκι του ο κ. Παπανδρέου. Αν ενταθούν οι πιέσεις και το κλίμα στην Κ.Ο. είναι τέτοιο, που θα καθιστά αμφίβολη την ψήφιση των μέτρων, δεν αποκλείεται να θέσει ζήτημα επαναδιαπραγμάτευσης των όρων του μνημονίου. Με πανθομολογούμενη την αποτυχία του, μπορεί να διεκδικήσει την χαλάρωση των όρων (με συνέχιση, όμως, των μεταρρυθμίσεων) προς μια περισσότερο αναπτυξιακή κατεύθυνση. Θα το πετύχει;

Και στο βάθος εκλογές;

Είναι γνωστή η ρήση ότι για να κερδίσεις τις εκλογές, χρειάζεται να θέσεις στο εκλογικό σώμα ένα καλό ερώτημα. «Αναθεώρηση μνημονίου ή πτώχευση», εκ πρώτης όψεως ακούγεται ως καλό ερώτημα! Όπως και «αναδιάρθρωση ή πτώχευση»!

Με τα εκλογικά ποσοστά του ΠΑΣΟΚ να καταρρέουν, την προσωπική του εικόνα να ξεθωριάζει, την εμπιστοσύνη των πάλαι ποτέ ισχυρών υποστηρικτών του υπό αίρεση, ο κ. Παπανδρέου γνωρίζει ότι ο χρόνος που αγοράζει δουλεύει εναντίον του. Με την κρίση να βαθαίνει και την κυβέρνησή του να αδυνατεί να ανταποκρίνεται, η Ν.Δ. σύντομα θα σπάσει και δημοσκοπικά το ψυχολογικό φράγμα και θα περάσει πρώτη. Όταν συμβεί αυτό, τότε θ’ αλλάξουν όλα.

Και η αντίδραση του Αντώνη Σαμαρά;

Οι κινήσεις που προαναφέραμε, μεταξύ άλλων, στόχο έχουν να εγκλωβίσουν τον Αντώνη Σαμαρά. Να τον μετατρέψουν σε αρωγό της κυβέρνησης, στο όνομα δήθεν μια κοινής προσπάθειας, για το καλό της χώρας.

Τα ίδια που ακούγαμε και πέρυσι για την ψήφιση του μνημονίου.

Νομίζω ότι ο Πρόεδρος της Ν.Δ. έχει ξεκαθαρίσει τη θέση του.

Το μνημόνιο, εξ υπαρχής, ήταν μια λάθος συνταγή που μας οδηγεί στην καταστροφή. Όταν τα έλεγε αυτά τον χαρακτήριζαν «λαϊκιστή»! Τώρα έγιναν όλοι ….λαϊκιστές!

Όμως, οι χθεσινοί…υπεύθυνοι, που έλεγαν ότι μας έσωσαν με το μνημόνιο, σήμερα ζητούν ..αναδιάρθρωση.

Θεωρώ, ότι ο Αντώνης Σαμαράς θα επιμείνει στη δική του πρόταση εξόδου της χώρας από την κρίση.

Και θα πει όχι στα σενάρια συγκυβέρνησης που εξυφαίνονται στο προσκήνιο, αλλά κυρίως στα παρασκήνια της οικονομικής και πολιτικής ζωής του τόπου (και όχι μόνον)

Γιατί πολλά ψέματα είπανε μέχρι τώρα.

Καιρός να ακουστούν και μερικές αλήθειες.

Και η αλήθεια απελευθερώνει!





Τα σενάρια κρίσεων είναι συνήθως τα ιδανικά μέσα, με τα οποία οι διάφοροι δικτάτορες δικαιολογούν τον έλεγχο που ασκούν.
Το πιο προβεβλημένο παράδειγμα είναι ο νόμος που έκανε ο Χίτλερ λίγο μετά τον εμπρησμό του Reichstag, ή ο περιβόητος νόμος Patriot Act, που ίσχυσε στην Αμερική μετά την 9/11.
Οι οργανισμοί υπέρμαχοι της παγκοσμιοποίησης, όπως η Λέσχη της Ρώμης, κρυμμένοι πίσω από καλές προθέσεις, προειδοποιούν εδώ και δεκαετίες πως θα επέλθει καταστροφή αν δεν οργανωθεί ένα σύστημα παγκόσμιας διακυβέρνησης.
Πολλά από τα προβλήματα που επικαλούνται οι παγκοσμιοποιητές είναι πραγματικά, όμως αυτό που κάνουν είναι να παραπλανούν, και να αποσπούν τη προσοχή από το γεγονός ότι τα περισσότερα από αυτά τα προβλήματα προκλήθηκαν από τους ίδιους. Πρόκειται για τους παγκόσμιους πλουτοκράτες που διευθύνουν ένα de facto σύστημα ελέγχου, ο σκοπός του οποίου είναι να μετατραπεί σε σύστημα de jure.
Όταν οι ολιγάρχες που κυβερνούν τον κόσμο, προτείνουν λύσεις, θα πρέπει να αναρωτιόμαστε. Ένας από αυτούς που ξεσκέπασε ένα τέτοιο σχέδιο είναι και ο Λόρδος Christopher Monckton, που μελέτησε τα σχέδια περί κλιματικών αλλαγών. Απειλώντας με διπλωματικό επεισόδιο, ο Λόρδος κατάφερε να πάρει στα χέρια του το προσχέδιο της Συμφωνίας της Κοπεγχάγης, βάσει του οποίου θα έμπαινε ένας παγκόσμιος φόρος 2% σε όλες τις οικονομικές συναλλαγές, ένας φόρος 2% στο ΑΕΠ, και θα δημιουργούνταν 700 νέες γραφειοκρατίες του ΟΗΕ, με όλα τα έσοδα από τους φόρους να πηγαίνουν στη Παγκόσμια Τράπεζα.
Ευτυχώς, η συνάντηση αυτή της Κοπεγχάγης του 2009, με θέμα τη κλιματική αλλαγή, ολοκληρώθηκε τελικά χωρίς την επιβολή νέων φόρων. Όπως δήλωσε ο Λόρδος Monckton: «Ακόμη μια φορά προσπαθούν απεγνωσμένα να κρύψουν το μέγεθος του τι επιχειρούν να κάνουν… προσπαθούν στα αλήθεια να στήσουν μια παγκόσμια κυβέρνηση».
Πριν από μερικές δεκαετίες, οι ολιγάρχες είχαν επιδιώξει κάτι παρόμοιο, με πρόσχημα το κλείσιμο του οικονομικού χάσματος μεταξύ Βορρά και Νότου, ξεχνώντας επιμελώς ότι η αιτία της μεγάλης απόκλισης μεταξύ αναπτυγμένων και μη χωρών οφείλεται κυρίως στα δικά τους οικονομικά και νομισματικά συστήματα. Ο τελικός σκοπός ήταν η συγκέντρωση περισσότερης ισχύος στα λίγα χέρια των αφεντικών του διεθνούς οικονομικού συστήματος, με το πρόσχημα της κοινωνικής και οικονομικής δικαιοσύνης. Το σχέδιο τους είχε την ονομασία «Νέα Παγκόσμια Οικονομική Τάξη», αλλά απέτυχε.
Μήπως η νέα ατζέντα της παγκοσμιοποίησης σε σχέση με τη κλιματική αλλαγή είναι μια ακόμη θεωρία συνομωσίας; Ή μήπως είναι αληθινή;
Το 2008, ο Simon Linnett, αντιπρόεδρος της N.M Rothschild του Λονδίνου, δημοσίευσε μια εργασία μέσα στην οποία ορίζει τις «εκπομπές θερμοκηπίου» ως τη νέα μορφή της κοινωνικής αγοράς, ως ένα νέο παγκόσμιο νόμισμα. Υποστήριξε πως ενώ οι ελεύθερες αγορές είναι αυτές που θα καθορίσουν την ισοτιμία των εκπομπών άνθρακα, αυτό που χρειάζεται είναι μια παγκόσμια κυβέρνηση. Οι δυνάμεις της αγοράς, μαζί με έναν «παγκόσμιο θεσμό», συνιστούν ένα παγκόσμιο κράτος υπό τον έλεγχο της ολιγαρχίας.
Σύμφωνα με τον Linnett, αυτή η βιτρίνα της «διάσωσης του πλανήτη», στη πραγματικότητα αποτελεί μια μέθοδο επιβολής της νέας παγκόσμιας τάξης, όπου τα διάφορα έθνη παραδίδουν οικειοθελώς την αυτονομία τους σε έναν νέο παγκόσμιο θεσμό. Τα πράγματα δηλαδή είναι απλά. Η κλιματική αλλαγή είναι για τους πλουτοκράτες μια ακόμη πρόφαση, ώστε να επιβάλλουν τη πολιτική τους ατζέντα.
Όπως γράφει ο Linnett, κράτη που αρνούνται να παραδώσουν τη κυριαρχία τους, θα πρέπει να πειστούν να το κάνουν, ώστε να πειστούν η Ινδία και η Κίνα ότι όπως όλοι έτσι κι αυτές θα πρέπει να θυσιαστούν για το γενικότερο καλό του πλανήτη. Και διευκρινίζει πως «Όταν τα κράτη ήδη απεμπολούν τον άμεσο έλεγχο στη νομισματική τους πολιτική μέσα από τη σύσταση ανεξάρτητων κεντρικών τραπεζών, αυτό είναι ένα πολύ μικρό τίμημα για μια τόσο σημαντική συμμετοχή».
Πρόκειται για μια από τις πιο αποκαλυπτικές δηλώσεις που έρχονται «από μέσα», σε σχέση με τους πραγματικούς στόχους της παγκόσμιας ολιγαρχίας. Ο Linnett επιβεβαιώνει πως οι κεντρικές τράπεζες, κρατικές ή μη, αποτελούν απλά το μέσο για τη δημιουργία πίστωσης από πλευράς του ιδιωτικού χρηματοπιστωτικού συστήματος, προσφέροντας στο διεθνές τραπεζικό σύστημα τα μέσα με τα οποία η ολιγαρχία ελέγχει τις νομισματικές πολιτικές των κρατών.
Οποιαδήποτε έννοια εθνικής κυριαρχίας, ή κομματικών υποσχέσεων για πλήρη απασχόληση κλπ. είναι απλά φτηνή ρητορική, αφού ένα κράτος δεν είναι κυρίαρχο, όταν δεν ελέγχει τη νομισματική του πολιτική.
Το βασικό ελατήριο του διεθνούς συστήματος είναι η δημιουργία κεντρικών τραπεζών, στην ιδιοκτησία των διεθνών τραπεζιτών, όπως οι Rothschild, που υπαγορεύουν τις οικονομικές και δημοσιονομικές πολιτικές όλων των κρατών, μέσα από τον έλεγχο της νομισματικής τους πολιτικής. Με το τελευταίο πρόσχημα της διάσωσης του πλανήτη από τη κλιματική αλλαγή, το διεθνές τραπεζικό σύστημα επιδιώκει τον πλήρη και κεντρικά οργανωμένο έλεγχο του πλανήτη.
Ο Linnett σημειώνει πως τα ευρωπαϊκά έθνη έχουν ήδη παραδώσει τον έλεγχο και τη κυριαρχία τους στην ΕΕ. Το επόμενο βήμα θα είναι: «Η παράδοση της κυριαρχίας τους σε ένα μεγαλύτερο παγκόσμιο όργανο, σε σχέση με το εμπόριο άνθρακα». Ένας τέτοιος έλεγχος θα επέλθει σταδιακά, όπως όταν βράζουμε ένα ζωντανό βάτραχο, που δεν ξέρει τι του συμβαίνει, και που μόλις το συνειδητοποιεί, είναι ήδη πολύ αργά για να πηδήξει από τη κατσαρόλα.
Η αρχή έγινε με την ΕΕ, η οποία απέδειξε τη προθυμία των χωρών της Ευρώπης να παραδώσουν τη κυριαρχία τους σε έναν μεγαλύτερο φορέα.
Ο οδικός χάρτης χαράχτηκε. Είμαστε έτοιμοι για μια νέα παγκόσμια τάξη.




Κατά την διήμερη επίσκεψη τις πρώτες ημέρες του Μαρτίου στην Θράκη μας, ο Οθωμανιστής Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών, κ. Αχμέτ Νταβούτογλου, συνοδευόταν στην περιοδεία του από πολλούς «εκλεκτούς» μεταξύ των οποίων προεξέχουσα θέση είχαν τα μέλη της οργάνωσης «Συμβουλευτική επιτροπή Τουρκικής μειονότητας Δυτικής Θράκης».
Στο καταστατικό της ως άνω οργάνωσης αναφέρονται μεταξύ πολλών τα εξής:
« Τα μέλη της Ανωτάτης Επιτροπής αποτελούνται από άτομα που έχουν εκλεγεί στους νομούς Ξάνθης, Ροδόπης και Έβρου από ψήφους των Τούρκων της Δυτικής Θράκης…» καθώς επίσης:
« Η Ανωτάτη Επιτροπή είναι ένας οργανισμός που συμμετέχουν οι περισσότεροι εκπρόσωποι από το Τουρκικό στοιχείο της Δυτικής Θράκης…».
Μέχρι πρότινος μέλη της «Συμβουλευτικής Επιτροπής Τουρκικής μειονότητας Δυτικής Θράκης» ήταν οι κκ. Αχμέτ Χατζηοσμάν, Βουλευτής ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ροδόπης και Τσετίν Μάντατζη, Βουλευτής ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ξάνθης και από τις αρχαιρεσίες του σωματείου στις 25 Φεβρουαρίου 2011 στην Κομοτηνή, ομόφωνα εξελέγησαν ο κ. Χατζηοσμάν ως πρόεδρος και ο κ. Μάντατζη ως αντιπρόεδρος της επιτροπής.
Ευλόγως λοιπόν, δημιουργούνται αμείλικτα ερωτήματα στον Ελληνικό λαό για όλα όσα διακυβεύονται σε μία Εθνικά ευαίσθητη περιοχή της πατρίδος μας με την ανοχή της Ελληνικής Κυβέρνησης.
Γι’ αυτό και απέστειλα στις 04/04/2011 την παρακάτω επιστολή στον πλέον αρμόδιο, Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων κ. Φίλιππο Πετσάλνικο, η οποία έλαβε αριθμό πρωτοκόλλου 817.


Μαρούσι 4 Απριλίου 2011
Κύριο
Φίλιππο Πετσάλνικο
Πρόεδρο Βουλής των Ελλήνων
Αθήνα

Κε Πρόεδρε,

Ασφαλώς έχει περιέλθει σε γνώση σας ότι, η καταργημένη με ανέκκλητη και οριστική απόφαση του Αρείου Πάγου, «Συμβουλευτική επιτροπή Τουρκικής μειονότητας Δυτικής Θράκης», κατά την σύνοδό της στην Κομοτηνή την Παρασκευή 25 Φεβρουαρίου 2011, εξέλεξε ομοφώνως ως πρόεδρό της τον Βουλευτή του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ροδόπης, Αχμέτ Χατζηοσμάν και ως αντιπρόεδρό της τον επίσης Βουλευτή του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ξάνθης, Τσετίν Μάντατζη.

Παρακαλούμε όπως υπό την υψηλή θεσμική ιδιότητά σας, αυτής του Προέδρου της Βουλής των Ελλήνων, ενημερώσετε τους ευλόγως ανησυχούντες Έλληνες πολίτες και την Βουλή των Ελλήνων, πώς είναι δυνατόν Βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου να ηγούνται «Τουρκικής» οργάνωσης η οποία με την αντισυμβατική και εν πολλοίς έκνομη δραστηριότητά της στην Θράκη, προσβάλλει το Εθνικό μας συναίσθημα και περιφρονεί την Ελληνική πολιτική τάξη και τους νόμους του Κράτους.

Επίσης, να μας γνωρίσετε ποιά μέτρα έχετε λάβει ή προτίθεσθε να λάβετε κατά των ως άνω Βουλευτών, προκειμένου να αποκατασταθεί η ήδη διαταραχθείσα εύρυθμη λειτουργία του πολιτεύματος της Πατρίδος μας από τις δραστηριότητες παρανόμων τουρκικών σωματείων, συλλόγων κλπ, που εξακολουθούν να λειτουργούν με την ανοχή των Ελληνικών διοικητικών και εισαγγελικών αρχών στην Θράκη.

Πιστεύουμε πως θα συμφωνήσετε μαζί μας, ότι είναι ασυμβίβαστο το λειτούργημα του Έλληνα Βουλευτού με την προεδρεία «Τουρκικού» σωματείου, στην Εθνικά ευαίσθητη περιοχή της Θράκης, στην οποία ως καλώς γνωρίζετε δεν κατοικούν Τούρκοι πολίτες!

Μετά τιμής
Παναγιώτης Αποστόλου

Ο Μίκης Θεοδωράκης, ο δικός μας Μίκης, ο Μίκης όλης της ΕΛΛΑΔΑΣ. Όταν αποφασίζει να μιλήσει για την μαύρη κατάσταση στην χώρα μας, αποτέλεσμα των πολιτικών των τελευταίων 60 χρόνων, όπως λέει, τότε λέει αλήθειες που πονάνε.

"Η παρουσία της Τρόϊκας στην πατρίδα μας είναι παράνομη. Η απόφαση της κυβέρνησης για το Μνημόνιο άκυρη. Το δάνειο που πήραμε δεν πέρασε από τα 3/5 της Βουλής ούτε υπογράφηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η εθνική μας παντοδυναμία καταλύθηκε μόνο με υπογραφή του κ. Παπακωνσταντίνου.
Άλλη τέτοια σύμβαση δεν έχει υπογραφεί. Θα αναγκαστούμε να βγάλουμε στο σφυρί τα εθνικά μας μνημεία Ακρόπολη, Επίδαυρο, Ολυμπία. 100 χιλ. δις εκτίμησαν την Ακρόπολη. Αύριο μπορεί να την πουλήσουν ακόμα και στους

Τούρκους και να δούμε την ημισέλινο να κυματίζει στην κορυφή της.
Όμως η εθνική κυριαρχία δεν παραδίδεται ούτε από τους 300 της Βουλής. Ούτε ακόμα ο ελληνικός λαός δεν έχει δικαίωμα να την παραδόσει. Το άρθρο 120 του Συντάγματος απαγορεύει τον σφεταιρισμό της λαϊκής κυριαρχίας. Έχει συντελεστεί πραξικόπημα, είναι παράνομοι. Ακόμα και η Χούντα αφαίρεσε μόνο ορισμένα άρθρα του Συντάγματος. Αυτοί ΟΛΑ. Από τις πράξεις αυτές ας κρίνουν οι έλληνες πολίτες ποιοί είναι οι προδότες.
Χρειάζεται επαναστατική κυβέρνηση, ειρηνική επανάσταση όλου του λαού για την κατάργηση αυτών των συμβάσεων. Το χρέος είναι ειδεχθές να κάνουμε ότι και ο Ισημερινός.
Να τιμωρηθούν όλοι όσοι λήστεψαν το δημόσιο και παραβίασαν τους νόμους του κράτους.
Από τα αλλεπάλληλα χτυπήματα ο λαός τα έχασε. Έχει σοκαριστεί. Όσοι κυβέρνησαν τα τελευταία χρόνια έφεραν την Ελλάδα σε αδιέξοδο. Οι νέοι δεν έχουν πάψει να ενδιαφέρονται. Έχουν πέσει σε λήθαργο.
Πρέπει να δημιουργηθεί ένα Παλλαϊκό Μέτωπο ενάντια στο πραξικόπημα που έγινε με γάντια και γραβάτες, για να καθαρίσουμε τα πράγματα από την κόπρο του Αυγείου.
Δεν είμαι μια προσωπικότητα. Είμαι ένας έλληνα πατριώτης. Ξεφτυλίζουν την πατρίδα μας. Μας λένε κοπρίτες, ανεύθυνους, ότι τα φάγαμε μαζί.
Συνομωτούν για να κλέψουν τον πλούτο της χώρας μας. Γιατί δεν φτιάχουν ΑΟΖ; Τολμούν και λένε ότι το Καστελόριζο ανήκει στην Μεσόγειο. Όχι είναι δικό μας!

Τι λένε οι έλληνες πιλότοι και τα πληρώματα του ναυτικού μας, όταν δεν μπορούν να πετάξουν πάνω από το Αιγαίο, ή όταν φτάνουν οι τούρκικες φρεγάτες στο Σούνιο;
Ο Στρατός και η Αστυνομία έχουν θέση μαζί μας στο Παλλαϊκό Μέτωπο.
Εγώ βγήκα στο κουρμπέτι γιατί προέχει η σωτηρία της χώρας μας.
Όταν είχαμε τους Γερμανούς, όταν είχαμε χούντα, ξέραμε ποιος ήταν ο εχθρός μας. Τώρα; Η κυβέρνηση είναι εκλεγμένη και δρα παράνομα και προδοτικά. Γιαυτό δεν έχω μόνο πάθος αλλά και αηδία για ότι συντελείται. Ίσως βιολογικά δεν έχω πολύ χρόνο. Δεν μπορώ να βλέπω να βρίζουν την χώρα μου. Κατεδαφίζουν την ιστορία, τον πολιτισμό, την ιστορία, τον λαό ολόκληρο. Πού είναι η κουλτούρα του 1960; Ο Χατζηδάκις; Πώς μπορώ να είμαι ήσυχος εγώ σε μια τέτοια κατάσταση.
Ντρέπομαι σαν κρητικός για την χρησιμοποίηση της βάσης της Σούδας, για την καταστροφή του Ιράκ, του Αφγανιστάν και τώρα της Λιβύης. Έχουμε τίποτε να χωρίσουμε με αυτούς τους λαούς; Γιατί πρέπει να φεύγουν τα αεροπλάνα από την Σούδα, γιατί πρέπει το γαλλικό αεροπλανοφόρο να βρίσκεται στα νερά μας;
Απαιτώ από τον Γ. Παπανδρέου να κλείσει την βάση της Σούδας, όπως ο πατέρας του έκλεισε την βάση της Νέας Μάκρης τότε.
Καλώ τον λαό της Κρήτης να κλείσει την βάση της Σούδας. Το επιχείρημα ότι έτσι θα σώσουμε τους Λίβυους είναι σαθρό. Πάνε να πάρουν τα πετρέλαια της Λιβύης. Δεν σώζουν τους άμαχους, τους σκοτώνουν.
Η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου δεν ψηφίστηκε. Είναι τυπικά ψηφισμένη, όχι ουσιαστικά. Είναι κυβέρνηση του 20%. Μαζί τα δύο μεγάλα κόμματα του 40%. Δεν έχει δικαίωμα να παίρνει αποφάσεις για δυο τρεις γενιές. 2.000.000 ψηφοφόροι έφυγαν από την Νέα Δημοκρατία, 1.000.000 από το ΠΑΣΟΚ. Ποιοί λοιπόν κυβερνούν σήμερα; Όσοι φεύγουν σήμερα γίνονται ανεξάρτητοι.
Η αριστερά δεν έχει αναποκριθεί στις σημερινές ανάγκες. Πρέπει να εγκαταλείψει την βουλή γιατί δίνει με την παραμονή της, νομιμοφάνεια στην κυβέρνηση.
Έχουμε φτιάξει 200-300 Σπίθες. Είναι ακόμα πυρήνες. Στην γενική απεργία ξεκίνησαν 200 σπιθίτες από το Μινιόν και κατέληξαν 2000 στην Βουλή. Πού είναι τα κόμματα της αριστεράς να ενωθούμε και να δώσουμε λύσεις;
Έχω ένα σιδηρούν παραπέτασμα γύρω μου. Ας μου δώσουν μισή ώρα να μιλήσω σε μεγάλους σταθμούς να δείτε πως θα ακολουθήσει η νεολαία. Δεν με αφήνουν να μιλήσω, με έχουν φιμώσει. Στην ηλικία που είμαι αναγκάζομαι να πηγαίνω παντού.
Με την διακήρυξη της 1ης Δεκέμβρη είχαμε 370.000 χιλιάδες αναρτήσεις στο διαδίκτυο. ΘΕΛΩ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΜΙΛΗΣΩ.
Αν έκανα κόμμα, θα το ονόμαζα ΠΑΤΡΙΔΑ. Θέλω να είμαστε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ. Μόνο τους φασίστες και τους χουντικούς δεν θέλω.
Βρισκόμαστε σε ένα μαγγανοπήγαδο, ο λαός μοιάζει με μουλάρι που φορά παρωπίδες. Γυρίζουμε γύρω-γύρω. Δεν πρέπει λοιπόν να χρεωνόμαστε άλλο γιατί πληρώνουμε τόκους. Ξεκινήσαμε επί Καραμανλή με το 32% του ΑΕΠ, μετά το πήγαν στο 112%, στο 132% και τώρα ο Γιώργος το έφτασε στο 142%. Ποτέ δεν θα το ξεχρεώσουμε αν δεν κάνουμε επαναστατικές πράξεις. Μα χρωστούν οι τράπεζες. Δεν τους χρωστάμε. Μας χρωστά η Γερμανία. Χάριν των προδοτών που μας κυβέρνησαν τόσα χρόνια, δεν διεκδικήσαμε τις γερμανικές αποζημιώσεις. Είχαμε 1.000.000 νεκρούς. Δεν έχουμε εξωτερική πολιτική. Κυβέρνηση και βουλευτές δεν έχουν συναίσθηση της ευθύνης τους.
Οι άνθρωποι δεν γεννιούνται ήρωες. Οι συνθήκες τους κάνουν ΗΡΩΕΣ. Οι κυβενώντες κυβερνούν με ξένα κόλυβα. Θα μετανιώσουν πικρά γι΄αυτό που κάνουν σήμερα.











Ο Παπαντωνίου, ο Σημίτης και στη μέση ο… Σόρος!

Ο πρώην υπουργός άνοιξε το «χορό των εκσυγχρονιστών», μία ημέρα μετά την ξαφνική συνάντηση του Γιώργου Παπανδρέου με τον «γκουρού των αγορών»

Επειδή τίποτα στην ζωή δεν είναι τυχαίο, σαφώς και η σημερινή εμφάνιση του Γιάννου Παπαντωνίου, μία ημέρα μετά την συνάντηση του Γιώργου Παπανδρέου με τον Τζορτζ Σόρος, γεννάει πολλά ερωτηματικά σε ό,τι αφορά τις επόμενες κινήσεις της κυβέρνησης και μας θυμίζει τι συνέβη στο παρελθόν επί κυβερνήσεων Κώστα Σημίτη! Σε αυτό το παζλ λείπει ο πρώην πρωθυπουργός, αν και όπως όλα δείχνουν, δεν θα καθυστερήσει να μιλήσει για το σήμερα και για τα όσα ακούγονται και λέγονται ελέω… μνημονίου!

Πιο συγκεκριμένα, σήμερα ο Γιάννος Παπαντωνίου βγήκε και μίλησε σε ραδιοφωνικό σταθμό όπου προειδοποίησε ότι ο κίνδυνος της χρεοκοπίας πλησιάζει και ότι με την πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση δεν θα τα καταφέρει. Αυτή η δήλωση έγινε ακριβώς μια ημέρα μετά τη συνάντηση του γνωστού του, Τζορτζ Σόρος με τον Γιώργο Παπανδρέου, στο γραφείο του πρωθυπουργού στη Βουλή, με τα σενάρια για αναδιάρθρωση του χρέους από τότε και μετά να έχουν πάρει φωτιά και την κυβέρνηση να προβαίνει σε συνεχείς διαψεύσεις.

Θυμίζουμε ωστόσο πως ο Γιάννος Παπαντωνίου, γνωρίζει πολύ καλά τον «γκουρού των αγορών», άλλωστε κανείς δεν λησμονεί τις συναντήσεις που είχαν επί κυβερνήσεων Σημίτη στη χώρα μας λίγο πριν την τελευταία ιστορική υποτίμηση της δραχμής, όταν έπρεπε η χώρα να μπει στο Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών, με ό,τι στη συνέχεια συνέβη (Μάρτιος 1998)…

Κανείς επίσης δεν λησμονεί πως το 1999, ο Τζ. Σόρος επισκέπτεται την Ελλάδα και τον Κώστα Σημίτη (παρουσία του Γιάννου Παπαντωνίου) και ύστερα από μερικές εβδομάδες, αρχίζει η κατρακύλα του Χρηματιστηρίου με τις γνωστές συνέπειες για τη χώρα. Με λίγα λόγια, ο Γιάννος Παπαντωνίου γνωρίζει ως καλός γνώστης των Οικονομικών, πως οι επισκέψεις του Τζορτζ Σόρος δεν είναι τυχαίες και πως κάτι θα συμβεί το επόμενο χρονικό διάστημα, την ίδια στιγμή που ο Κώστας Σημίτης, σιωπά, και αρέσκεται – προς το παρόν – να προβαίνει σε συγγραφή άρθρων που δημοσιεύονται από εφημερίδες.

Ωστόσο αυτή η κίνηση του πρώην υπουργού στρώνει το «χαλί» τόσο στον Κώστα Σημίτη όσο και στα υπόλοιπα μέλη του λεγόμενου «εκσυγχρονιστικού» μπλοκ να βγουν και να παραθέσουν τις απόψεις τους για την Οικονομία, την ίδια στιγμή που, σύμφωνα με δημοσιεύματα του Τύπου τα οποία ποτέ δεν διαψεύστηκαν, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου είχε προ εβδομάδων συναντηθεί με τον πρώην πρωθυπουργό.

Να σημειωθεί τέλος πως οι επισκέψεις του Τζορτζ Σόρος στη χώρα μας είχαν προκαλέσει ακόμα και… πρόωρες εκλογές. Θυμίζουμε την τελευταία του επίσκεψη επί πρωθυπουργίας Κώστα Καραμανλή λίγο πριν η Παγκόσμια Οικονομική Κρίση ξεσπάσει, όταν η Ελλάδα ήταν ακόμα στο… απυρόβλητο!

Πηγή





Με νέα σύνθεση κατεβαίνει στη μάχη με το θηρίο που λέγεται Ελλάδα η τρόϊκα.

Το νέο πρόσωπο, στη θέση του Ντερούζ ως εκπροσώπου της Κομισιόν, είναι ο Γ. Κρούγκερ (ελπίζουμε να μην έχει σχέση με τον διαβόητο Φρέντι Κρούγκερ στην ταινία “ο εφιάλτης στο δρόμο με τις λεύκες”).

Οι επικεφαλής της τριμερούς επιτροπής εκινούν το μεσημέρι τις επαφές με την ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών για το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής περιόδου 2012-2015. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει παρεμβάσεις για την εξεύρεση 22 δισ ευρώ, ενώ αναζητούνται άλλα 4,2 δισ ευρώ για το 2011.

Η τρόϊκα ζητά τα κλασσικά: Εκ νέου περικοπές των λειτουργικών δαπανών, κλείσιμο των ζημιογόνων φορέων και μείωση μισθών και επιδομάτων.

«Τα πράγματα δεν είναι τόσο δραματικά όσο τα παρουσιάζετε.

Είναι ακόμη χειρότερα» έλεγαν μετά το τέλος της μακράς συνάντησης τους με τους επιτελείς του υπουργείου Οικονομικών οι εκπρόσωποι της τρόικας, χθες σε δημοσιογράφους.

Πληροφορίες του parapolitika.gr αναφέρουν ότι οι άνθρωποι …
τίναξαν τα πέταλα με τα όσα διαπίστωσαν από μια πρώτη ανάγνωση των στοιχείων της οικονομικής πορείας.

Ο Παπακωνσταντίνου έδειξε ενοχλημένος από τις διαρροές , όμως το τεχνικό κλιμάκιο έχει λάβει οδηγίες από τον Τόμσεν και τον Ντε Ρουζ να «σαρώσουν» τα πάντα και να μην επιτρέψου καμία αισιόδοξη δήλωση από την πλευρά της κυβέρνησης. Κοντός ψαλμός.

Την επόμενη εβδομάδα έρχονται και οι επικεφαλής της τρόικας.


Επιτέλους σημαντικό μέρος της πνευματικής ηγεσίας του τόπου, αποφάσισε το αυτονόητο, για το οποίο σιωπούσε τόσα χρόνια και γι’ αυτό φέρει μεγάλη ευθύνη. Αποφάσισε δηλαδή να μιλήσει.

Την επόμενη Τρίτη λοιπόν 12-4-2011 και από τις 10 π.μ. μέχρι το βράδυ, στην αίθουσα τελετών του Πανεπιστημίου Αθηνών, θα γίνει μεγάλη συζήτηση σημαντικών προσωπικοτήτων του πνεύματος για το τι ακριβώς πρέπει να γίνει στη χώρα.

Η άποψη που επικρατεί, με την οποία φυσικά συντασσόμαστε και εμείς, είναι ότι θα πρέπει να καταρτιστεί ένα καινούργιο εξ υπαρχής Σύνταγμα και όχι απλά να γίνει μια αναθεώρηση του υπάρχοντος από τα κόμματα στα μέτρα τους. Εννοείται ότι κάτι τέτοιο θα πρέπει να τύχει της έγκρισης του λαού με δημοψήφισμα, το οποίο όπως δημοψήφισμα, δεν το θέλουν οι επαγγελματίες πολιτικοί, γι’ αυτό και θα πρέπει να επιβληθεί από το λαό. Ο λαός είναι το ανώτατο όργανο το οποίο θα αποφασίσει για την αλλαγή του Συντάγματός του. Δεν έχουμε μέλλον με το Σύνταγμα που κατασκεύασαν οι πολιτικές οικογένειες.

Όπως αντιλαμβανόμαστε πλέον όλοι, η Ελλάδα κάνει πέρα τους θεατράνθρωπους και τα παράσιτα της πολιτικής και ξεκινάει μόνη της να…. αναδείξει νέες ιδέες και νέα πρόσωπα. Σ’ αυτόν τον αγώνα θα πρέπει να πάρουμε όλοι μέρος πριν να είναι πολύ αργά.

Ο εκ των συντακτών του blog ΠΡΟΕΔΡΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, Πέτρος Χασάπης, έχει από το 1994 εκδώσει βιβλίο με τίτλο «Το τέλος των πρωθυπουργών», το οποίο μπορεί κανείς να το διαβάσει on line στα αριστερά του blog. Στο βιβλίο αυτό προβλέπεται με μαθηματική ακρίβεια το αδιέξοδο στο οποίο θα οδηγούσε η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία στη χώρα μας και μάλιστα με την πρωθυπουργοκεντρική και υπερσυγκεντρωτική της μορφή, που αυτή έχει και πρότεινε την αλλαγή της σε Προεδρική Δημοκρατία. Προφητικά μάλιστα το βιβλίο αναφέρει ότι πρέπει να κάνουμε κάτι πριν καταλήξουμε σε οικονομική ή εθνική καταστροφή. Δυστυχώς, η οικονομική καταστροφή είναι ήδη παρούσα, ας ελπίσουμε ότι δεν θα έλθει καπάκι και η εθνική.

Πρέπει λοιπόν όλοι να απογαλακτιστούμε από τα κόμματα και να σκεφτούμε τι πρέπει να κάνουμε για την αναγέννηση της Ελλάδας.

Το καθεστώς, δηλαδή τα κρατικοδίαιτα αφεντικά και οι πολιτικές τους ορντινάντσες, μαζί με τον προπαγανδιστικό μηχανισμό που διαθέτει θα αντιδράσουν, αλλά τώρα ήρθε η ώρα. Από τη στιγμή που ξεκινάει η διάδοση της φλόγας δεν πρέπει να την αφήσουμε να σβήσει.

Πηγή