Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

10 Ιουλ 2013

Η κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργήσει με άλλον τρόπο παρά μόνο μέσω κομμάτων. Μέχρι στιγμής δεν έχει εφευρεθεί άλλος τρόπος. Επομένως δεν μπορούμε να μιλάμε για δημοκρατία αλλά για κομματοκρατία. 
Όμως στην πραγματικότητα ούτε κομματοκρατία έχουμε. 
Επειδή τα κόμματα δεν έχουν εσωκομματική δημοκρατία, δηλαδή δεν συμμετέχουν ισότιμα όλα τα απλά μέλη σε ολόκληρο το εύρος της κομματικής ζωής, αλλά μόνο μια μικρή κατεστημένη κομματική ελίτ, στην ουσία έχουμε μια δημοκρατία των κομματικών ελίτ, των κομματικών ολιγαρχιών. 
Με βάση αυτόν το λογικό συλλογισμό, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι στην πραγματικότητα δημοκρατία των κομματικών ελίτ.
 
Πως μπορεί ο λαός να αντιμετωπίσει αυτό το φαινόμενο;

Το πιο πάνω πολιτικό σύστημα των κομματικών ελίτ είναι κατοχυρωμένο στο Σύνταγμα. Για να μπορέσει κάποιος να αλλάξει αυτό το πολιτικό σύστημα, θα πρέπει προηγουμένως να καταλάβει την εξουσία. Για να καταλάβει όμως την εξουσία, θα πρέπει, ακολουθώντας τις συνταγματικές επιταγές να κινηθεί μόνο μέσω κόμματος. Όποιος προσπαθήσει να καταλάβει την εξουσία με άλλον τρόπο, απλά παραβιάζει το Σύνταγμα.

Προσπαθώντας όμως κάποιοι πολίτες να φτιάξουν κόμμα, έχουν δύο δυνατότητες. Είτε θα φτιάξουν ένα ελιτίστικο κόμμα είτε θα φτιάξουν ένα αμεσοδημοκρατικό κόμμα. Στη δεύτερη περίπτωση υπάρχουν δύο προβλήματα. Αφενός ένα τέτοιο κόμμα δεν μπορεί να δράσει άμεσα και έγκαιρα λόγω της δυσκολίας λήψης γρήγορων και «τολμηρών» αποφάσεων, αφετέρου και με βάση τον νόμο του Μίχελς (εδώ), λόγω αδιαφορίας της μεγάλης μάζας των μελών του, σχηματίζεται πάντα με μαθηματική ακρίβεια (και κατά την πορεία των πραγμάτων) μια ηγετική ελίτ, οπότε και πάλι στην πραγματικότητα θα έχουμε ένα ελιτίστικο κόμμα.

Βλέπουμε λοιπόν πως στην κοινοβουλευτική δημοκρατία, στην οποία η εξουσία δεν πηγάζει άμεσα από το λαό, αλλά μέσω κομματικών αντιπροσώπων, καταλήγουμε σε έναν φαύλο κύκλο ελιτίστικων πολιτικών κομμάτων, με την μεγάλη μάζα της κοινωνίας σε αδράνεια.

Επομένως το κοινοβουλευτικό σύστημα είναι ακατάλληλο, τουλάχιστον για έναν λαό, όπως ο ελληνικός, ο οποίος έχει μεγάλη επιθυμία για συμμετοχή στην πολιτική ζωή.


Η WALL STREET JOURNAL δημοσιεύει κύριο άρθρο υπό τον τίτλο «The Coming Greek Writeoff» («Η επερχόμενη διαγραφή του ελληνικού χρέους») και με υπότιτλο «Η ΕΕ δεν πρόκειται να πάρει ποτέ τα χρήματά της πίσω». 

Η συμφωνία της Δευτέρας για τη συνέχιση του δανεισμού της ελληνικής κυβέρνησης ήταν το εύκολο έργο για την Ευρώπη. Η ΕΕ και το ΔΝΤ δεν ξόδεψαν τρία χρόνια και πάνω από 200 δις ευρώ για να αφήσουν τώρα τη χώρα μετέωρη.
Το δύσκολο έργο είναι να πάρουν τα χρήματά τους πίσω.

Ο Γερμανός Υπουργός Οικονομικών, Wolfgang Schäuble, και η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, Christine Lagarde, έχουν χαιρετήσει ενίοτε τα «επιτεύγματα» της Αθήνας, όπως αυτά παρουσιάζονται. Παρ’ όλα αυτά το χρέος της Ελλάδας σε σχέση με το ΑΕΠ της ανήλθε στο 157% στα τέλη του προηγούμενου έτους, ακόμη και μετά την αναδιάρθρωση που μείωσε δραστικά την αξία του χρέους που κατείχαν οι ιδιώτες. Το 2012, το δημόσιο έλλειμμα ήταν στο 10% σε σχέση με το ΑΕΠ της χώρας, παράλληλα με ένα ποσοστό ανεργίας της τάξης του 26,8%, την πενταετή συρρίκνωση του ΑΕΠ και την περαιτέρω ύφεση του 4,4% που αναμένεται για το τρέχον έτος.

Όλα αυτά υπογραμμίζουν αυτό που γίνεται σιγά-σιγά σαφές ακόμη και στις Βρυξέλλες και στη Φραγκφούρτη: Η Ελλάδα δεν πρόκειται να αποπληρώσει ποτέ τα χρήματα που της δάνεισαν για να την «σώσουν». Η τρέχουσα συζήτηση για το εάν η Ελλάδα έχει κάνει αρκετά μέσω των μεταρρυθμίσεων, της αύξησης των φόρων και της περικοπής δαπανών ώστε να κερδίσει την επόμενη δόση του σχεδίου διάσωσης, δεν έχει πολύ μεγάλο νόημα. Εάν η Ελλάδα αφεθεί μόνη της ή απομακρυνθεί, οι πιστωτές της στην Ευρωζώνη θα χάσουν τα χρήματά τους. Αυτό το γνωρίζουν σίγουρα τόσο οι Έλληνες, όπως και οι Γερμανοί.

Γνωρίζουν επίσης ότι το ποσοστό του εξωτερικού χρέους της Ελλάδας είναι πολύ χειρότερο συγκριτικά με την περίοδο έναρξης των δανείων, όταν το χρέος της ανέρχονταν μόλις στο 129% του ΑΕΠ, και γι’ αυτό η όποια συζήτηση για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους της Ελλάδας μοιάζει με ανέκδοτο.

Η Angela Merkel δήλωσε από την αρχή ότι ένας από τους στόχους της ήταν να καταστήσει το δάνειο τόσο επαχθές, ώστε κανείς άλλος να μην επεδίωκε κάτι ανάλογο. Αποστολή εξετελέσθη: Όλοι απεύχονται τη μοίρα της Ελλάδας για τους ίδιους και η ελληνική εμπειρία έκανε την επιλογή ενός δανείου, πολύ λιγότερο ελκυστική για τις λοιπές χώρες της ευρωζώνης.

Ωστόσο, υπάρχει η άποψη στη Βόρειο Ευρώπη ότι χωρίς αυτή τη συνεχή πίεση, η Αθήνα μπορεί να οπισθοχωρήσει στους παλιούς κακούς της τρόπους και ότι οι απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις δεν θα πραγματοποιηθούν ποτέ.

Στην πραγματικότητα, συνεχίζει η σύνταξη της WSJ, οι μεταρρυθμίσεις στην Αθήνα ήταν βεβιασμένες και ανεπαρκείς, παρά την υποτιθέμενη πίεση. Ωστόσο, η συνεχιζόμενη αβεβαιότητα που συνοδεύει κάθε διαδοχική αναθεώρηση του ελληνικού δανείου και η διαρκής (αν και απίθανη) απειλή ότι οι πιστωτές της Αθήνας θα αποχωρήσουν εάν δεν εκπληρωθούν οι όροι που έχουν θέσει, δεν ωφελούν την ιδιωτική οικονομία στην Ελλάδα. Ούτε η διαχείριση της ελληνικής οικονομίας από το Βερολίνο, τις Βρυξέλλες και τη Φραγκφούρτη παρήγαγε μια οικονομική αναγέννηση. Αντιθέτως, επιδείνωσε τη δυσλειτουργία και την ξενοφοβία της πολιτικής ζωής στην Ελλάδα.

Για την Ελλάδα, το τέλος αυτής της διάσωσης δεν θα έρθει αρκετά σύντομα. Και το τέλος μπορεί να χρειαστεί να ξεκινήσει με την αναγνώριση ότι το να δανείσεις στην Ελλάδα το αντίστοιχο του 100% του ΑΕΠ της, προκειμένου η χώρα να αντιμετωπίσει τα υπερβολικά προβλήματα χρέους, δεν επρόκειτο ποτέ να λειτουργήσει όπως ήταν αρχικά η πρόθεση.

Η διαγραφή των χρεών για την Ελλάδα θα ήταν δύσκολη από πολιτικής απόψεως – ένας λόγος για τον οποίο η Angela Merkel δεν επιθυμεί καν να συζητήσει το θέμα παρά μόνο μετά τις γερμανικές εκλογές τον ερχόμενο Σεπτέμβριο. Θα ήγειρε ερωτήματα για την ισότιμη μεταχείριση χωρών όπως η Ιρλανδία, η οποία αντιμετωπίζει ένα εξοντωτικό βάρος ευρωπαϊκού χρέους. Και η Ελλάδα είναι υπεύθυνη για την εμπλοκή της σ’ αυτήν την οικτρή κατάσταση εξαρχής.

Την ίδια στιγμή, τονίζει η σύνταξη της WSJ, η Ελλάδα και οι εταίροι της στην ευρωζώνη μοιράζονται την ευθύνη για το καταστροφικό από οικονομικής απόψεως, αποτέλεσμα του δανείου. Η Ελλάδα δεν θα έπρεπε μόνη της να επωμιστεί το κόστος αυτού που έχει γίνει σε μεγάλο βαθμό ένα κοινό λάθος. Είναι καιρός να εξεταστεί το ενδεχόμενο διαγραφής ενός μεγάλου μέρους του δημόσιου χρέους της χώρας, ακριβώς όπως οι πιστωτές του ιδιωτικού τομέα υπέστησαν αναδιάρθρωση για το ελληνικό χρέος τον περασμένο χρόνο.



Την περασμένη Δευτέρα, η Ελλάδα και οι χρηματοπιστωτικοί επόπτες της συμφώνησαν για τους όρους συνέχισης των δανειακών πληρωμών, επισημαίνει η σύνταξη της εφημερίδας NEW YORK TIMES, σε κύριο άρθρο με τίτλο «Wrong Prescription for Greece».

Η συμφωνία αποτελεί αιτία ανακούφισης, χωρίς αυτήν η Ελλάδα θα χρεοκοπούσε. Ωστόσο, την ίδια στιγμή, δεν συνιστά λόγο εορτασμού, στην πραγματικότητα είναι ακριβώς το αντίθετο. Η Ελλάδα πρέπει αυτή τη στιγμή να εφαρμόσει οδυνηρές μεταρρυθμίσεις, ωστόσο η προϋπόθεση γι’ αυτές τις μεταρρυθμίσεις δεν είναι η λιτότητα όπως απαιτείται στη συμφωνία, αλλά η οικονομική ανάκαμψη.

Η Ελλάδα βρίσκεται ήδη σε κρίσιμη κατάσταση, συνεχίζει η σύνταξη της εφημερίδας και η συμφωνία της Δευτέρας απλώς θα επιδεινώσει τα πράγματα. Η χρόνια λιτότητα και οικονομική ύφεση έχουν δηλητηριάσει την πολιτική ζωή στην Ελλάδα, έχουν καταστήσει άνεργο έναν στους τέσσερις Έλληνες εργαζόμενους (και σχεδόν 2 στους 3 νέους), ενώ έχουν διαρρήξει το δίκτυο κοινωνικής ασφάλειας στη χώρα.

Αυτές οι θυσίες έχουν καταπνίξει τις επενδύσεις και έχουν κατασπαταλήσει ανθρώπινους πόρους. Οι εμπειρογνώμονες δηλώνουν ότι υπάρχουν λίγες πιθανότητες οι περαιτέρω θυσίες να αναστήσουν την ελληνική οικονομία ή να καταστήσουν βιωσιμότερο το ελληνικό χρέος.

Ωστόσο, αυτό είναι ότι ακριβώς διατείνονται για μια ακόμη φορά η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ. Ο Έλληνας Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς αισθάνθηκε ότι δεν είχε άλλη επιλογή από το να το αποδεχθεί. Συμφώνησε λοιπόν να περικόψει τους μισθούς και να καταργήσει 15.000 θέσεις εργασίας στο δημόσιο τομέα, όχι μέσω συνταξιοδοτήσεων ή παραιτήσεων, αλλά απολύοντας τους κατόχους των θέσεων αυτών.

Ο ελληνικός δημόσιος τομέας είναι διογκωμένος, αναποτελεσματικός και μαστίζεται από πελατειακές σχέσεις, ενώ σαφώς χρήζει μεταρρυθμίσεων στο πλαίσιο ενός ευρύτερου προγράμματος οικονομικής ανανέωσης και ανάκαμψης. Ωστόσο, το να διώχνεις χιλιάδες εργαζόμενους, όταν το ποσοστό ανεργίας είναι 27% δεν αποτελεί τον ενδεδειγμένο δρόμο για μια πραγματική μεταρρύθμιση, ιδιαίτερα όταν αυτό συμβαίνει κατόπιν των εντολών ξένων τραπεζιτών. Ο τελευταίος αυτός γύρος περικοπών στο δημόσιο τομέα, τον περασμένο μήνα, όταν έπαυσε η λειτουργία του κρατικού ραδιοτηλεοπτικού φορέα, είχε πολύ αρνητικά αποτελέσματα και σχεδόν κατακερμάτισε την εύθραυστη κυβέρνηση συνασπισμού του κ. Σαμαρά.

Επίσης, η συμφωνία της Δευτέρας καλεί για ένα ασταθές πρόγραμμα καταβολής πληρωμών που θα επιτρέψει στους πιστωτές να αναβάλλουν τις δανειακές δόσεις εάν η Ελλάδα δεν συμμορφωθεί προς τις υποχρεώσεις της έως τις 19 Ιουλίου.

Εν συντομία, όσο πιο αβάσιμη γίνεται η λιτότητα ως φάρμακο για την οικονομία, τόσο λιγότερο αμφισβητείται ως πολιτική φόρμουλα. Ο πιο σταθερός υποστηρικτής της, η Γερμανίδα Καγκελάριος Angela Merkel, ετοιμάζεται για νέες εκλογές αυτόν τον Σεπτέμβριο και είναι πολύ απίθανο να αλλάξει τη συμπεριφορά της – που είναι δημοφιλής στους Γερμανούς φορολογούμενους – πριν τις εκλογές. Ούτε επίσης είναι πιθανόν να αλλάξει συμπεριφορά η κα Merkel σε περίπτωση επανεκλογής της.

Άλλοι πιστωτές, όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, φαίνονται να ανησυχούν περισσότερο από το προφανές ότι η λιτότητα έχει επιφέρει πραγματική καταστροφή στην ελληνική οικονομία. Αλλά αυτή η συνειδητοποίηση μέχρι στιγμής δεν έχει προκαλέσει αλλαγή πολιτικής ή ανακούφιση στους Έλληνες που υποφέρουν.


Αυτή τη φορολογία στα ακίνητα πρέπει να την προσέξουν. Από την κυβέρνηση εννοώ.
Και δεν μιλάω συνθηματολογικά για το επαναλαμβανόμενο «μότο» πως «έλεγαν ότι οι κομμουνιστές θα πάρουν τα σπίτια και να που τα παίρνουν τώρα οι δεξιοί» ή ότι «ακόμα κι ο Στάλιν πήρε τις περιουσίες και τις έδωσε στο κράτος, αλλά άφησε την κάθε οικογένεια να μένει σε κάποια τετραγωνικά».

Αυτά έτσι κι αλλιώς θα ειπωθούν. Η ουσία, όμως, είναι κάπου πιο μέσα χωμένη, κάπου βαθύτερα κρυμμένη, γι’ αυτό και η κυβέρνηση όχι μόνο καλείται να το προσέξει, αλλά οφείλει και να αντιδράσει ως ελληνική κυβέρνηση απέναντι στις ξένες προτάσεις, στο βαθμό που αυτές προέρχονται από το εξωτερικό. Διότι, προσωπικά, με τη συμμετοχή του ΠΑΣΟΚ δεν φταίω εγώ που κρατώ τις επιφυλάξεις μου, αφού «έμπνευση Βενιζέλου» ήταν τα χαράτσια στα ακίνητα.

Ως κυβέρνηση οφείλει να αντιδράσει και να μην το δεχτεί ή να μην το προχωρήσει, διότι εδώ δεν μιλάμε για φορολογικό σύστημα, αλλά για δήμευση περιουσίας. Οριστικώς κι αμετακλήτως. Εφόσον ο ιδιοκτήτης θα πληρώνει εσαεί νοίκι για να μένει στο σπίτι που αγόρασε, ειδάλλως οι «δανειστές» θα του κάνουν έξωση. Ως κυβέρνηση οφείλει να αντιδράσει και να βγει και μπροστάρισσα.

Πρώτον, για το ίδιο το Σύνταγμα της χώρας που προβλέπει προστασία της ιδιοκτησίας, αλλά και των «ευρωπαϊκών αρχών» που δεν νομίζω πως έτσι κι αρχίσουν να καταφεύγουν οι πολίτες στα δικαστήρια, με βάση το Σύνταγμα και τα ευρωπαϊκά κεκτημένα, για να σώσουν το σπιτάκι τους από τη δήμευση, θα είναι μια εύκολη υπόθεση.

Δεύτερο σημαντικό στοιχείο που πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη της η κυβέρνηση είναι η ασφάλεια των πολιτών. 
Εντάξει, ρήμαξαν μισθούς, κατέκοψαν συντάξεις, οι λίστες Λαγκάρντ δεν κυνηγήθηκαν, Δημόσιο ακούμε, Δημόσιο δεν βλέπουμε, αλλά κι όταν ακούμε βλέπουμε αντιδράσεις και κυβερνητικών βουλευτών, όπως ο καθηγητής Προκόπης Παυλόπουλος, ο οποίος χτες το πρωί στον ΣΚΑΪ έκανε μια σοβαρότατη τοποθέτηση σχετικά με το ότι σε καμία ευρωπαϊκή πρωτεύουσα η αποκομιδή των σκουπιδιών δεν είναι σε χέρια ιδιωτών.
Η ασφάλεια των πολιτών έγκειται στο ότι υπάρχει ένα κράτος που τους προστατεύει. Μεγαλύτερο προστάτη από το κράτος λογικά ο πολίτης δεν έχει.
Λογικά!
Όταν χάνεται κι αυτό, όλα μπορεί να παιχθούν στα ζάρια.


Ο… παππούς μας, ο Θουκυδίδης, μας έχει παραδώσει, σ’ εκείνο τον περίφημο διάλογο μεταξύ Αθηναίων και Μηλίων, που φέρεται να έγινε περί το 416 π.Χ, όλα τα αναγκαία μαθήματα για την τέχνη της διπλωματίας, αλλά εμείς οι Νεοέλληνες πορευόμαστε απροετοίμαστοι. Τίποτα δεν διδασκόμαστε. Ελάχιστα μαθαίνουμε. Τα ίδια και τα ίδια λάθη επαναλαμβάνουμε. Και όταν οι προσδοκίες μας, υψηλές ως συνήθως, διαψεύδονται, πάντα μας φταίνε κάποιοι άλλοι. Τρίτοι, ως επί το πλείστον!

Εδώ και ένα χρόνο, είχε καταστεί παραπάνω από σαφές, ό,τι κάτι πρέπει να κάνουμε με τον διογκωμένο δημόσιο.

Δεν μπορεί να πληρώνουν την κρίση μόνον τα ….υποζύγια του ιδιωτικού τομέα και τα συνήθη θύματα, οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι και οι ιδιοκτήτες ακινήτων.

Συσκέψεις επί συσκέψεων, λόγια και …δεσμεύσεις. Χωρίς αντίκρισμα, όπως φαίνεται.

Ασκήσεις επί χάρτου και αποτέλεσμα μηδέν!
Όπως ενθυμείσθε, ο πολυπράγμων και θορυβώδης κ. Πάγκαλος, ως Αντιπρόεδρος, είχε αναλάβει να κλείσει κάποιους άχρηστους οργανισμούς του δημοσίου. Σχέδια και ασκήσεις επί χάρτου, αλλά αποτέλεσμα μηδέν.

Ο κ. Μανιατάκης, επί ένα έτος, προσπαθούσε να …κινήσει την ….κινητικότητα στο δημόσιο. Και πάλι μηδέν είς το ….πηλίκιον! Ατέρμονες συζητήσεις και λόγια για να περνάει η ώρα και διαβεβαιώσεις προς τους …κουτόφραγκους.

Μετά ήρθε η σειρά του κ. Μητσοτάκη να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά, μέσα σε μια βδομάδα!

Ε, αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα!
Η κυβέρνηση δεν μπορεί να… αυτοσχεδιάζει, ούτε να αποφασίζει με το μαχαίρι στο λαιμό.
Οφείλει να έχει ένα πρόγραμμα με βάση το οποίο θα γίνουν οι αλλαγές που χρειάζονται στο δημόσιο, εδώ και δεκαετίες.
Και επειδή ακριβώς απουσιάζει το πρόγραμμα, αρχίζουν οι σπασμωδικές κινήσεις. Κατά την… έμπνευση του κάθε υπουργού!

Και ακόμα χειρότερα; Δίδονται υποσχέσεις οι οποίες είναι αδύνατον να υλοποιηθούν! Και η χώρα εκτίθεται, στη συνέχεια καλείται να καταβάλει βαρύτερο τίμημα, ενώ έχει χαθεί και πολύτιμος χρόνος.

Μεγάλες προσδοκίες
Από πού να αρχίσω;
Από το ναυάγιο της ΔΕΠΑ;
Από τη μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση που είχε αναδειχθεί σε μείζονα εθνικό στόχο;
Την ΕΡΤ;

Έφτασαν αισίως στους 2135 οι υπάλληλοι που θα προσληφθούν στον νέο φορέα! Και έχουμε ακόμα …δρόμο!
Και χθες μας ήρθε η ψυχρολουσία από το Eurogroup. Η κυβέρνηση μέχρι από λίγο εξέφραζε σχεδόν τη βεβαιότητα για την εφάπαξ καταβολή της δόσης των 8.1 δις;

Τελικά η… δόση όχι μόνον δεν κατεβλήθη ολόκληρη, αλλά… τεμαχίστηκε!
Και σαν να μην έφτανε αυτό, ετέθησαν τόσες προϋποθέσεις, τόσοι όροι, η πλήρωση των οποίων απαιτεί να γίνουν πολλά πράγματα (δύσκολα τα περισσότερα) σε σύντομο χρόνο!

Υπάρχει λόγος για να υφίσταται ο ελληνικός λαός αυτήν την ταλαιπωρία; Αυτήν την κοροϊδία;

Ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα από τον νέο… θρίαμβο;
Οι πολυμερείς διαπραγματεύσεις είναι ένα πολύ σύνθετο παιχνίδι. Δεν αρκούν οι καλές προθέσεις, ούτε λαμβάνονται αποφάσεις με βάση τις δημόσιες φιλοφρονήσεις, οι οποίες συνήθως εξυπηρετούν άλλες σκοπιμότητες. Ειδικά δε όταν πρόκειται για τη διάθεση χρημάτων σε περιόδους κρίσιμους, ο προβληματισμός είναι μεγαλύτερος και το χέρι μπαίνει δυσκολότερα στη τσέπη.

Εμείς νομίσαμε ότι αρκούσαν τα καλά λόγια που μας έλεγαν οι Γερμανοί τον τελευταίο καιρό! Λόγια καλά μας έλεγαν, αλλά για την εκταμίευση, δήλωσαν….κώλυμα!

Η επαναδιαπραγμάτευση που δεν έγινε
Θεωρώ ότι τον τελευταίο μήνα η χώρα απώλεσε μια μοναδική ευκαιρία που ίσως να μην έχει ξανά στο μέλλον.

Με όλη αυτήν την ….κρίση ειλικρίνειας που έπαθαν ΔΝΤ, ΕΚΤ και ΕΕ για τα λάθη που έκαναν σχετικά με το ελληνικό πρόγραμμα, μας προσφέρθηκε μια μοναδική ευκαιρία για να τα ξαναδούμε όλα από την αρχή.

Έπρεπε να προκαλέσουμε εμείς μια συζήτηση, εφοδιασμένοι με τις δημόσιες εξομολογήσεις όλων ότι το πρόγραμμα σχεδιάστηκε λάθος, και να ζητήσουμε μια επαναδιαπραγμάτευση ουσίας.
Με νέα χρονοδιαγράμματα, νέους στόχους και νέες προτάσεις.

Το έχω αναφέρει και άλλες φορές, αλλά αξίζει να το επαναλαμβάνω: Το πρόγραμμα της τρόϊκα δημιούργησε ένα εκατομμύριο ανέργους. Μπορούν τα …ξεφτέρια να μας απαντήσουν τι ρυθμοί ανάπτυξης απαιτούνται και πόσα χρόνια για να απορροφηθούν αυτοί οι άνεργοι;

Και αν …μπορούν να επιτευχθούν αυτοί οι ρυθμοί ανάπτυξης από την ελληνική οικονομία μέσα σ’ αυτό το δεδομένο οικονομικό περιβάλλον;
Υπάρχει κάποια μελέτη;

Όχι ευχολόγια, αλλά σχέδιο δράσης!
Γιατί με 1.5 εκατομμύριο ανέργους και 3 εκατομμύρια συνταξιούχους ποιο μέλλον προδιαγράφεται για τη χώρα;
Αυτή δεν είναι μια… ακαδημαϊκή συζήτηση, αλλά η ουσία της υπόθεσης.
Και αποτελεί δική μας υποχρέωση να επιμείνουμε στο θέμα αυτό.

Θερμοί μήνες…
Είναι προφανές ότι το επόμενο διάστημα θα είναι κολασμένο και μετά τις γερμανικές εκλογές οι πιέσεις μπορεί να γίνουν αφόρητες. Και μια κυβέρνηση που στηρίζεται σε μια εύθραυστη πλειοψηφία θα δυσκολευτεί να πάρει αποφάσεις. Πόσο μάλλον όταν απέναντί της θα βρίσκεται μια εξουθενωμένη και θυμωμένη κοινωνία και ένας νέος …..«λεφτά υπάρχουν».

Μοιραία, λοιπόν, καταλήγουμε στο ερώτημα: θα μπορέσει να τα καταφέρει;
Κατά τη γνώμη μου η Κυβέρνηση πρέπει το ταχύτερο δυνατό να καταλήξει σ’ ένα σχέδιο δράσης για τους επόμενους μήνες. Με συγκεκριμένα μέτρα. Και δεν εννοώ πρόσθετους φόρους ή άλλες περικοπές μισθών και συντάξεων.

Επί πλέον, να θέσει επισήμως τα ζητήματα που περιγράφαμε για να αλλάξει η ατζέντα.
Στη συνέχεια, με δική της πρωτοβουλία, να ζητήσει ανανέωση της εμπιστοσύνης της από τη Βουλή.
Αυτό σημαίνει ότι θα μπορεί για ένα εξάμηνο να παραμείνει απερίσπαστη στο έργο της.
Και τα πάντα θα εξαρτηθούν από την αποτελεσματικότητά της…

ΥΓ. Εμείς πότε θα αρχίσουμε να μιλάμε; Ο υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Γαλλίας Τιερί Ρεπεντάν, σε συνέντευξή του προς την γερμανική οικονομική εφημερίδα Handelsblatt υπογραμμίζει ότι «πολλά θα ήταν απλούστερα, εάν ο ευρωπαϊκός μηχανισμός διάσωσης (ESM) μπορούσε να ανακεφαλαιοποιήσει ήδη τώρα άμεσα τις ελληνικές τράπεζες». Με αυτό τον τρόπο, όπως εκτιμά, «η χώρα θα είχε καλύτερες προϋποθέσεις στις διεθνείς χρηματαγορές».


Μαρτυρίες - σοκ από τους ίδιους τους ασθενείς, αποκαλύπτουν το μέγεθος της ταλαιπωρίας τους στην αναζήτηση θεραπείας και φαρμάκων
Πως οδηγούνται συχνά να χρησιμοποιήσουν μη εγκεκριμένες κι επικίνδυνες αγωγές

Της Μάριον Κοντογιάννη

"Η κόρη μου συνήθως πηγαίνει γιατί εγώ δεν είμαι σε θέση να πάω μέχρι την Ομόνοια μόνη μου … νιώθω κάθε φορά άσχημα γιατί ξέρω τι ταλαιπωρία θα περάσουν"

Αυτή η φράση ανήκει σε ασθενή που πάσχει από ηλικιακή εκφύλιση ωχράς κηλίδας, που όμως διαδικαστικά έχει την ίδια πορεία με ασθενείς άλλων οφθαλμολογικών και πλήθους χρόνιων παθήσεων, οι οποίοι αναγκάζονται να έρθουν σε συνδιαλλαγή με το σύστημα υγείας για να έχουν πρόσβαση στη θεραπεία τους.

Οι τρόποι προμήθειας της θεραπείας για τον ασθενή είναι δύο: μέσω δημόσιου νοσοκομείου ή ιδιωτικής κλινικής (μέσω ΕΟΠΥΥ). Πιο αναλυτικά οι δύο διαδρομές έχουν ως εξής: Μετά τη διάγνωση από το θεράποντα γιατρό, ο ασθενής προχωράει σε υποχρεωτικές διαγνωστικές εξετάσεις π.χ. OCT, οι οποίες όμως δεν αποζημιώνονται από τον ΕΟΠΥΥ.

Εάν υπάρχει η εγκεκριμένη θεραπευτική επιλογή στο φαρμακείο του Νοσοκομείου τότε ο γιατρός (υποχρεωτικά με τις απαραίτητες και χωρίς αποζημίωση, για τον ασφαλισμένο, εξετάσεις) προχωράει απευθείας στην έγχυση του φαρμάκου.

"Σιχάθηκα όταν πήγα στο εξεταστήριο στη Λένορμαν και με έβαλαν ν΄ ακουμπήσω το σαγόνι μου εκεί που το είχαν ακουμπήσει πριν από μένα δεν ξέρω πόσοι… είναι δυνατόν να μην εμπιστεύονται τον ιδιώτη γιατρό;"

Εάν όμως δεν υπάρχει η εγκεκριμένη θεραπευτική επιλογή στο φαρμακείο του νοσοκομείου ή ο ασθενής απευθυνθεί σε Ιδιωτική Κλινική, υποχρεωτικά μεγαλύτερη των 60 κλινών, προμηθεύεται το σκεύασμα αποκλειστικά από τον ΕΟΠΥΥ (υπάρχουν για το σκοπό αυτό : 1 σημείο στην Αθήνα, 1 στη Θεσσαλονίκη, και 1 στις επαρχιακές πόλεις - παραρτήματα μέσω Ρέντη). Στην περίπτωση όμως αυτή η προμήθεια του φαρμάκου γίνεται με μεγάλες καθυστερήσεις.

"Μεγάλη η διαδικασία, σε τρέχουν πέρα δώθε, η διαδικασία κάθε φορά είναι διαφορετική. Τρέχουμε κάθε 15 μέρες να δούμε αν θα πάρουμε την ένεση ή όχι. Έχουμε μεγάλη δυσκολία, καθυστερούν. Πρέπει να πάμε αρκετές φορές. Τα παιδιά μου με εξυπηρετούν, γιατί εγώ δεν μπορώ να πάω."

Οι ασθενείς, που εμφανίζουν ηλικιακή εκφύλιση ωχράς κηλίδας, είναι ηλικιωμένοι και τις διαδικασίες προμήθειας της εγκεκριμένης θεραπείας αναλαμβάνουν συνήθως συγγενικά πρόσωπα λόγω των δυσκολιών που έχουν οι ασθενείς με τις μετακινήσεις τους. Συχνό φαινόμενο αποτελεί η έλλειψη του σκευάσματος από τα νοσοκομεία, για λόγους εξοικονόμησης χρημάτων από τον προϋπολογισμό τους.

Με τον παράτυπο αυτό τρόπο, τα ταμεία των νοσοκομείων παραμένουν αλώβητα ενώ το φαινόμενο αυτό αποτελεί σχεδόν μόνιμη κατάσταση για να εξυπηρετεί τα νοσοκομεία εις βάρος του ΕΟΠΥΥ.

"Πηγαίνω μόνη μου, τι να κάνω, δεν βλέπω και πολύ καλά, αλλά θα φτάσω σιγά σιγά. Τα παιδιά δουλεύουν και δεν μπορούν να πάνε".

Το τρικυμιώδες ταξίδι των ασθενών για την πρόσβαση στη θεραπεία τους έχει κι άλλα εμπόδια : οι επιτροπές εγκρίσεων, δεν αντιμετωπίζουν όλες τις περιπτώσεις με τον ίδιο τρόπο.

Μερικές απαιτούν έγκριση κάθε 15 μέρες, άλλες αιτήσεις απορρίπτονται για ακατανόητους λόγους όπως την επιβολή συγκεκριμένου αριθμού χορηγήσεων από το θεράποντα γιατρό στον ασθενή, ψευδείς καταγγελίες πως δεν υπάρχουν δεδομένα ασφαλείας, ενώ φτάνουν στο σημείο να ζητούν από τον ασθενή να επιλέξει έναν από τους δύο οφθαλμούς γιατί απαγορεύεται η ταυτόχρονη χορήγηση και στα δύο μάτια !!!

Απάνθρωπα περιστατικά λειτουργίας των επιτροπών αυτών γίνονται γνωστά από όλη την Ελλάδα. Μέχρι πρόσφατα τα περιστατικά της Βόρειας Ελλάδας δεν καλύπτονταν από το γραφείο της Θεσσαλονίκης αλλά έπρεπε να απευθύνονται στην Αθήνα ενώ πολλές φορές τους υποχρεώνουν να παρουσιαστούν οι ίδιοι !!

"Τι τους νοιάζει αν εσύ μπορείς να κάνεις τη δουλειά σου ή να διαβάσεις …όταν είσαι ηλικιωμένος, το κράτος στην Ελλάδα δεν νοιάζεται, ας μην κάνεις τίποτα…"

Με τον τρόπο αυτό οι ασθενείς οδηγούνται με τεχνάσματα στη χρήση άλλων ΜΗ εγκεκριμένων και επικίνδυνων για την υγεία των ασθενών θεραπευτικών αγωγών.

Στην επαρχία τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα μια και η διαδικασίες των εγκρίσεων και χορήγησης των εγκεκριμένων θεραπευτικών μεθόδων είναι ακόμα πιο χρονοβόρες με αποτέλεσμα την καθυστέρηση στη χορήγηση, την παράληψη δόσεων ή ακόμα και την οριστική εγκατάλειψη της θεραπείας με τον κίνδυνο να οδηγηθούν άμεσα στην τύφλωση .

"Πραγματικά δεν ξέρεις τι να κάνεις όταν πρέπει να κάνεις τη θεραπεία και δεν μπορείς γιατί δεν τη βρίσκεις".

Όλα αυτά γίνονται ενώ ΟΙ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΑΥΤΕΣ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΕ ΝΟΜΙΚΟ ΚΕΝΟ, δεν υπάρχει δηλαδή, συγκεκριμένο πλαίσιο λειτουργίας τους, αλλά ούτε και με ποια κριτήρια γίνεται η επιλογή των μελών τους.

Στην Αίγυπτο έγινε πραξικόπημα. Ούτε επανάσταση, ούτε κίνημα, απλά στρατιωτικό πραξικόπημα με όλα τα χαρακτηριστικά που δίνουν στο φαινόμενο αυτό τα σχετικά επιστημονικά εγχειρίδια. Σαφώς το πραξικόπημα αυτό διευκολύνθηκε από ένα τεράστιο μαζικό κίνημα διαμαρτυρίας εναντίον της κυβέρνησης των Αδελφών Μουσουλμάνων και του ανατραπέντος Προέδρου Μόρσι. Να δούμε όμως πρώτα ποιά ήταν τα αίτια της προβληματικής διακυβέρνησης του Μόρσι και των Αδελφών.
 
Γράφει ο Σωτήρης Ρούσσος

Πρώτον, η εξαιρετικά δύσκολη οικονομική κατάσταση. Η ανατροπή του Μουμπάρακ έβρισκε την Αίγυπτο με μια οικονομία σε στασιμότητα και αποτελμάτωση. Το καθεστώς είχε μετατρέψει την αιγυπτιακή οικονομία σε έναν χώρο οικογενειακού φέουδου με εκτεταμένα πατερναλιστικά, πελατειακά δίκτυα και αχαλίνωτη διαφθορά. Η εξέγερση οδήγησε στην κατάρρευση του τουρισμού, βασικότατης πηγής εσόδων για την Αίγυπτο καθώς και των άμεσων ξένων επενδύσεων. Η χώρα χρειαζόταν περίπου 20 δις δολάρια ετησίως για να καλύψει τις βασικές ανάγκες της σε διατροφή και καύσιμα. Η αρχική βοήθεια από το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία έδωσαν κάποιες ανάσες αλλά δεν κάλυπταν το χρηματοδοτικό κενό.

Η κυβέρνηση Μόρσι είχε μπροστά της μια σκληρή διαπραγμάτευση για χρηματοδότηση από το ΔΝΤ που ζητούσε την δραστική μείωση της επιδότησης του ψωμιού και των καυσίμων, οδηγώντας με μαθηματική ακρίβεια στην εξαθλίωση και την εξέγερση των φτωχών στρωμάτων, για τα οποία τα σιτηρά αποτελούν το 60% της διατροφής – τα αιγυπτιακά αστικά κέντρα χρειάζονται 300 εκατομμύρια καρβέλια την ημέρα. Το αποτέλεσμα της μη χρηματοδότησης ήταν ελλείψεις στα τρόφιμα και συνεχείς διακοπές ηλεκτροδότησης αφού οι μισοί σταθμοί ηλεκτροπαραγωγής έχουν τεθεί εκτός λειτουργίας. Στα παραπάνω πρέπει να προστεθεί η υψηλότατη την τελευταία δεκαετία ανεργία των νέων, ιδιαίτερα των μορφωμένων, που ξεπερνά το 30% σε μια χώρα που χρειάζεται 500.000 νέες θέσεις εργασίας ετησίως όχι για να δώσει εργασία στους ήδη ανέργους αλλά για να καλύψει τους νεοεισερχόμενους στην αγορά εργασίας πολίτες.

Η δεύτερη μεγάλη αδυναμία της διακυβέρνησης των Αδελφών Μουσουλμάνων ήταν η λάθος τακτική που ακολούθησαν απέναντι στον στρατό και τους εξεγερμένους. Η κυβέρνηση Μόρσι αντί να συγκροτήσει στέρεες συμμαχίες με τις δυνάμεις που ανέτρεψαν τον Μουμπάρακ, τις δυνάμεις της πρώτης πλατείας Ταχρίρ, αντί να δομήσει συμμαχίες με τα νέα εργατικά κινήματα και τις κινήσεις της νεολαίας που αναπτύσσονταν, προτίμησε να στραφεί σε μια τακτική συμμαχία με τον στρατό.

Όλοι οι πυλώνες του ancien régime, το δικαστικό σύστημα, οι μηχανισμοί ασφαλείας και το ογκώδες παρακράτος τους, παρέμεναν αλώβητοι και μάλιστα είτε με συνεχείς απεργίες των αστυνομικών είτε με παρεμβάσεις των δικαστών στη νομοθετική εξουσία, επέτειναν την αίσθηση χάους, ανομίας και ακυβερνησίας. Κάποιες αναιμικές προσπάθειες για αλλαγές στο δικαστικό σώμα και την αστυνομία επέτειναν τη δυσπιστία μεταξύ του Μόρσι και του συστήματος ασφαλείας. Την ίδια στιγμή ο Μόρσι αποξενωνόταν ακόμη περισσότερο από τις δυνάμεις της πρώτης Ταχρίρ ακολουθώντας ένα πρόγραμμα θεσμικής ισλαμοποίησης που δημιουργούσε εύλογο φόβο σε όλους όσους αγωνίστηκαν για ανθρώπινα δικαιώματα, γυναικεία χειραφέτηση και προτασία των μειονοτήτων.

Η τρίτη αδυναμία ήταν η συνεχής αμφιταλάντευση της κυβέρνησης Μόρσι στην εξωτερική της πολιτική. Από τη μια, αναθέρμανε τις μέχρι τότε ψυχρές σχέσεις με το Ιράν και από την άλλη, προωθούσε την κατά μέτωπο επίθεση του σουνιτικού Ισλάμ κατά του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία. Από την μια, έπαιρνε σκληρά μέτρα αποκλεισμού της Γάζας και από την άλλη, κρατούσε αμφίσημη στάση στις σχέσεις του με το Ισραήλ. Η αντιφατική αυτή επάνοδος της Αιγύπτου στο αραβικό σύστημα ισχύος δημιούργησε ανασφάλεια σε χώρες όπως η Σαουδική Αραβία, που πάντα έβλεπε με καχυποψία την εξάπλωση της επιρροής των Αδελφών Μουσουλμάνων. Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι η Σαουδική Αραβία ήταν εκείνη που έκλεισε την στρόφιγγα χρηματοδότησης προς την Αίγυπτο τους τελευταίους μήνες δημιουργώντας ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα στην κυβέρνηση Μόρσι.

Στις ογκώδεις διαδηλώσεις εναντίον του Μόρσι και των Αδελφών συγκεντρώνονταν διαφορετικές κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις. Ήταν πρώτα από όλα τα κινήματα που αναπτύχθηκαν στη δεκαετία του 2000 μέσα από νέα αντισυστημικά εργατικά συνδικάτα, από κινήσεις της νεολαίας και συμμαχίες όπως η Κιφάγια, που ένωνε οπαδούς του αραβικού εθνικισμού, αριστερούς αλλά και μετριοπαθείς ισλαμιστές. Στα πλαίσια αυτά αναπτύχθηκε και το κίνημα της εξέγερσης, Ταμαρούντ, που ενσωμάτωσε μεσοαστικά φιλελεύθερα στρώματα μορφωμένων νέων.

Παρόν ήταν και ένα σημαντικό μέρος του υποπρολεταριάτο που στηριζόταν οικονομικά από το παρακράτος ασφαλείας και το πελατειακό σύστημα του καθεστώτος Μουμπάρακ και βέβαια μεγάλες δυνάμεις από τα φτωχά στρώματα των μεγάλων πόλεων που στερούνταν ακόμη και το ψωμί της ημέρας λόγω της οξυνόμενης οικονομικής κρίσης. Οι σαλαφιστές (οι πλέον κοινωνικά συντηρητικοί ισλαμιστές) του κόμματος αλ-Νούρ, από την άλλη μεριά, προτίμησαν να κρατήσουν ουδέτερη στάση στις διαδηλώσεις αλλά έσπευσαν να δηλώσουν αποδοχή του πραξικοπήματος για λόγους αυτοσυντήρησης αλλά και κάτω από την επιρροή του σαουδαραβικού βασιλείου με το οποίο έχουν στενούς δεσμούς.

Εκμεταλλευόμενος τη δημοφιλία του, ιδιαίτερα μετά την κρίσιμη συμβολή του στην ειρηνική και σχετικά αναίμακτη απομάκρυνση του Μουμπάρακ, ο αιγυπτιακός στρατός προσπαθεί να ακολουθήσει το παράδειγμα του τουρκικού στη δεκαετία του 1970-1980 και να επιβάλλει τον εαυτό του ως “εγγυητή” και “θεματοφύλακα” της δημοκρατίας και της πολιτικής σταθερότητας. Κάτι τέτοιο δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας γνήσιας δημοκρατίας ούτε θα επιλύσει τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα της χώρας.

Ο στρατός έχει σημαντικά οικονομικά συμφέροντα σε επιχειρήσεις του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα και πιθανόν να επιθυμεί μια εσπευσμένη δανειακή συμφωνία με το ΔΝΤ, οξύνοντας ακόμη περισσότερο τις τεράστιες κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες στην Αίγυπτο. Η Μέση Ανατολή έχει πληρώσει ακριβά τη «δημοκρατία» à la carte, τόσο στην Αλγερία όσο και στα Παλαιστινιακά Εδάφη.

Διεθνείς και περιφερειακές επιπτώσεις
Η εξωτερική πολιτική των Αδελφών Μουσουλμάνων είχε τρεις βασικούς στόχους.
Πρώτον, την εξεύρεση εναλλακτικών του ΔΝΤ πηγών χρηματοδότησης για τις οξύτατες και άμεσες ανάγκες της αιγυπτιακής οικονομίας και κοινωνίας. Η προσπάθεια εξευμενισμού της Σαουδικής Αραβίας, η οποία ήταν άκρως ενοχλημένη με την τύχη που επιφύλαξαν οι Αδελφοί και η Ουάσιγκτον στον Μουμπάρακ, και προσεταιρισμού του Κατάρ αποτελούσαν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο προσπάθεια για διάσωση της αιγυπτιακής οικονομίας. Τον ίδιο σκοπό εξυπηρετούσε και η επιλογή του ανατραπέντος Προέδρου Μόρσι να πραγματοποιήσει την πρώτη επίσημη επίσκεψή του εκτός Μέσης Ανατολής στην Κίνα και όχι στην Ουάσιγκτον όπως πολλοί ανέμεναν. Οι κινεζικές επενδύσεις θα ήταν «μάννα εξ ουρανού» για την αιγυπτιακή οικονομία.

Ο δεύτερος στόχος ήταν να επανέλθει η Αίγυπτος ως ηγετική δύναμη στις περιφερειακές εξελίξεις με την αποκατάσταση εποικοδομητικού διαλόγου και λειτουργικών σχέσεων με το Ιράν και στενές σχέσεις με την Τουρκία του Ερντογάν. Η Συρία αποτελούσε για τον Μόρσι βασικό πεδίο ανάληψης πρωτοβουλιών. Η Αίγυπτος επιθυμούσε να προωθήσει μια περιφερειακή συμφωνία για την αλλαγή καθεστώτος στη Δαμασκό με τη συμμετοχή της Τουρκίας, της Σαουδικής Αραβίας, του Κατάρ και του Ιράν. Στα πλαίσια αυτά ο Μόρσι προσέγγισε την Μόσχα θέλοντας να ενισχύσει τις προϋποθέσεις επιτυχίας μιας περιφερειακής συμφωνίας.
Ο τρίτος, μη ομολογημένος, στόχος της διακυβέρνησης των Αδελφών Μουσουλμάνων στην Αίγυπτο ήταν να αποτελέσουν εκείνοι το «παράδειγμα προς μίμηση» το πολιτικό Ισλάμ στην περιοχή παίρνοντας τη θέση της Τουρκίας και του Ιράν.

Η Σαουδική Αραβία, καχύποπτη απέναντι στην αυξανόμενη επιρροή των Αιγυπτίων Αδελφών και τον κίνδυνο να εξαπλωθεί αυτή και εντός του σαουδαραβικού βασιλείου, συγκρότησε μια συμμαχία συντηρητικών δυνάμεων μεταξύ του σαουδαραβικού βασιλείου των Εμιράτων και της Ιορδανίας, ώστε να περιθωριοποιήσουν τον άξονα Αιγύπτου-Τουρκίας-Κατάρ, ο οποίος προωθεί την κατάληψη της εξουσίας από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους στη Συρία και την σημαντική ενίσχυση της επιρροής τους στο ιορδανικό βασίλειο. Υπό το πρίσμα αυτών των εξελίξεων δεν θα πρέπει να ξενίζει η άμεση και θερμή πολιτική στήριξη του σαουδαραβικού βασιλείου προς τους Αιγύπτιους πραξικοπηματίες.

Τα μηνύματα που στέλνει το αιγυπτιακό πραξικόπημα έχουν πολλούς αποδέκτες και αντιφατικές ερμηνείες. Ξεκινώντας από τα Παλαιστινιακά Εδάφη, στελέχη της Φατάχ που βρίσκονται κοντά στον πρόεδρο Αμπάς κάλεσαν σε ανατροπή της Χαμάς κατά το αιγυπτιακό πρότυπο. Από την άλλη πλευρά, η Χαμάς χάνει έναν ιδεολογικό σύμμαχο και σκληραίνει τη στάση της απέναντι σε κάθε προσπάθεια επανένωσης του παλαιστινιακού εθνικού κινήματος.

Στην Συρία είναι φανερό, από τις πρώτες αντιδράσεις του ασαντικού καθεστώτος, ότι τα γεγονότα στην Αίγυπτο επιβεβαιώνουν τις θέσεις του όσον αφορά το χάος που θα επικρατήσει με την έλευση των ισλαμιστών στην εξουσία και βέβαια ενδυναμώνουν την αδιάλλακτη στάση του. Την ίδια στιγμή ενδυναμώνεται και η αδιαλλαξία των εξεγερμένων, που μπορούν πια να ισχυρίζονται ότι καμία αλλαγή δεν μπορεί να γίνει στην Συρία με τις καθεστωτικές δυνάμεις στη θέση τους, έστω και χωρίς τον Άσαντ. Ιδιαίτερα ανησυχητικά είναι επίσης τα μηνύματα προς την Τύνιδα αλλά και την Άγκυρα.

Ο στρατός επανέρχεται στο προσκήνιο ως «εγγυητής» της δημοκρατίας και της κοινωνικής συνοχής και προσπαθεί να ανακτήσει το ιδεολογικό και ηθικό πλεονέκτημα. Απέναντι σε αυτήν την προσπάθεια, οι αριστερές και δημοκρατικές δυνάμεις στις χώρες αυτές είναι αναγκαίο να αναπτύξουν μια πιο σύνθετη στρατηγική που θα ξεπερνά την απλή αντίδραση στον ισλαμιστικό αυταρχισμό.

Η απήχηση του πολιτικού Ισλάμ θα συνεχίσει να είναι πολύ μεγάλη σε όλον τον μουσουλμανικό κόσμο. Σύμφωνα με την έκθεση του διεθνούς ερευνητικού κέντρου Pew στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, της Βορείου και της Υποσαχάριας Αφρικής, οι κοινωνίες υποστηρίζουν τη θεσμοθέτηση του ισλαμικού ιερού νόμου, της Σαρία, ως του βασικού νόμου του κράτους με ποσοστά που υπερβαίνουν το 60% κατά μέσο όρο.

Το αιγυπτιακό πραξικόπημα θα ενισχύσει την επιχειρηματολογία των τζιχαντικών οργανώσεων ότι ο ειρηνικός δημοκρατικός δρόμος δεν επιτρέπει την παραμονή ούτε καν «ρεφορμιστικών» ισλαμιστικών κομμάτων στην εξουσία. Οι οργανώσεις αυτές, που δέχθηκαν ένα ισχυρό ιδεολογικό πλήγμα από την πρώιμη επιτυχία των αραβικών ειρηνικών εξεγέρσεων, είναι πολύ πιθανό να προσελκύσουν τώρα ένα μεγάλο μέρος νέων ισλαμιστών στην στρατηγική της τζιχαντικής βίας.

Τέλος, οι συνέπειες του αιγυπτιακού πραξικοπήματος αποτελούν ίσως τους τίτλους τέλους για την πολιτική Ομπάμα στη Μέση Ανατολή και τον μουσουλμανικό κόσμο που διακηρύχθηκε με την ομιλία στο Κάιρο -τι ειρωνεία!-, στις 4 Ιουνίου 2009, και ουσιαστικά ενέτασσε το μετριοπαθές πολιτικό Ισλάμ σε μια αυτόχθονη διαδικασία εκδημοκρατισμού και σταθεροποίησης της Μέσης Ανατολής.

Η Ουάσιγκτον προσπάθησε να ισορροπήσει μεταξύ του Μόρσι και των ανθεκτικών πυλώνων του ancien régime αλλά τελικά απέτυχε να επιβάλει έναν στρατηγικό συμβιβασμό μεταξύ των δύο. Η πρόθεση των ΗΠΑ να εγκατασταθεί στην περιοχή μια Pax Americana Islamica που θα συνδύαζε το κοινωνικά συντηρητικό Ισλάμ με τον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό των αγορών δεν μπορεί να υλοποιηθεί προς το παρόν. 

Η διακυβέρνηση Ομπάμα, σε προφανή στρατηγική σύγχυση, θα είναι αναγκασμένη να συνεχίσει να δεσμεύει σημαντικές δυνάμεις και πόρους για τη Μέση Ανατολή και να αναβάλει την μεταφορά τους στο κρίσιμο πεδίο της Ανατολικής Ασίας για το μέλλον.

Πηγή Defence-Point

Η Αίγυπτος έχει καταστεί πεδίο αντιπαράθεσης όχι μόνο των οπαδών της κοσμικής εξουσίας και των ισλαμιστών. Για την επιρροή σ΄αυτή τη μεγαλύτερη αραβική χώρα μάχονται και εξωτερικοί παίκτες.
Πιο δραστήρια απ΄ όλους σ΄αυτό τον «πόλεμο» συμμετέχουν οι δύο μοναρχίες του Περσικού κόλπου – το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία.

Μετά την ένοπλη διάλυση από τους στρατιωτικούς της διαδήλωσης έξω από την έδρα της Ρεπουμπλικανικής φρουράς το κόμμα των σαλαφιστών Αλ-Νουρ αρνήθηκε να συμμετάσχει στις διαπραγματεύσεις με τη νέα κυβέρνηση της Αιγύπτου. Εν τω μεταξύ, μέχρι πρόσφατα οι σαλαφιστές χαιρέτισαν την ανατροπή του προέδρου Μοχάμεντ Μόρσι. Αυτό αποτελεί άλλη μια ένδειξη του ότι μεταξύ στις γραμμές των Αιγύπτιων ισλαμιστών υπάρχει διάσπαση. Η περισσότερο μετριοπαθής πτέρυγά τους – οι «Αδελφοί μουσουλμάνοι» - είναι έτοιμη να αγωνιστεί για την επιστροφή του Μόρσι στον προεδρικό θώκο. Ενώ οι περισσότερο ριζοσπάστες σαλαφιστές θεωρούν ότι η Αίγυπτος χρειάζεται άλλο ηγέτη. Η γραμμή αυτού του ρήγματος ξεφεύγει πολύ από τα όρια της Αιγύπτου. Το ζήτημα είναι ότι τους «Αδελφούς μουσουλμάνους» υποστηρίζει το Κατάρ. Ακριβώς στη Ντόχα βρίσκεται ο πνευματικός τους ηγέτης σεΐχης Γιουσούφ αλ Καραντάουι. Ενώ οι σαλαφιστές προστατεύονται από τη Σαουδική Αραβία, όπου ο ουαχαμπισμός είναι η κυρίαρχη ιδεολογία.

Βοήθεια στους προστατευόμενούς τους και η Ντόχα και το Ερ-Ριγιάντ παρέχουν ποικιλόμορφη. Και πρώτα απ΄όλα – οικονομική. Όπως γράφει η εφημερίδα Financial Times, το Κατάρ «επένδυσε» στην Αίγυπτο 8 δισεκ. δολάρια. Εξίσου δραστήρια στην Αίγυπτο ενεργεί και η Σαουδική Αραβία, λέει ο Ρώσος εμπειρογνώμονας Σεργκέι Ντεμιντένκο:

- Παρέχουν ολόπλευρη υποστήριξη: πολιτική, διπλωματική, οικονομική. Πρόκειται για κανονική πρακτική, την οποία η Σαουδική Αραβία πραγματοποιεί εδώ και πολύ καιρό – από τη δεκαετία του ΄70. Και πριν λίγο καιρό σ΄αυτή τη δραστηριότητα προσχώρησε το Κατάρ. Και αυτό, θα μπορούσαμε να πούμε, διδάσκεται εκείνες τις διπλωματικές και πολιτικές μεθόδους, τις οποίες οι σαουδάραβες ομόλογοί τους εφάρμοζαν πριν 40 χρόνια.

Η Αίγυπτος δεν είναι η μοναδική χώρα, για την επιρροή της οποίας αγωνίζονται η Ντόχα και το Ερ-Ριγιάντ. Οι μοναρχίες ανταγωνίζονται και στις χώρες του Μαγκρέμπ, τη Συρία, το Λίβανο, την Υεμένη και την Παλαιστίνη, λέει ο πρόεδρος του Ινστιτούτου Μέσης Ανατολής Γιεβγκένι Σατανόφσκι:

- Είναι αγώνας για την επιρροή στη μια ή την άλλη κυβέρνηση. Είναι αγώνας για οικονομικά σχέδια. Συγκεκριμένα, μετά την ανατροπή του Καντάφι το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία άρχισαν τη μάχη στην Αφρική για τα σχέδια, που σχετίζονται με την κληρονομιά του Λίβυου δικτάτορα.

Πολλοί εμπειρογνώμονες θεωρούν ότι η ανατροπή του Μοχάμεντ Μόρσι αποτέλεσε σοβαρό χτύπημα στις θέσεις του Κατάρ. Μάλιστα όχι μόνο στην Αίγυπτο, αλλά και σε όλες τις χώρες της «αραβικής άνοιξης». Αφού πειστούν ότι η εξουσία των «Αδελφών» και των κηδεμόνων τους στο Κατάρ δεν είναι και τόσο στέρεη, οι αντίπαλοί τους στις άλλες χώρες θα προχωρήσουν σε επίθεση.

Έτσι όπως είσαι, πας για Γουδί... Πιό παράνομος, όμως πεθαίνεις, Αντωνάκη μου...! 
Αυτό ισχύει για την τροϊκανή ανθυποκυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά του Βαγγέλη Βενιζέλου, των αποσταγμάτων της αντισυνταγματικότητας και των κατεχόντων των ιστορικών πρωτείων παράδοσης της χώρας έναντι της προσωπικής τους διάσωσης...

Αρχισε από το πρωί, να εκπέμπει, από ιδιωτικό στούντιο της Παιανίας, ιδιοκτησίας Αμπατζόγλου, το προσωρινό σήμα της "Ελληνικής Δημόσιας Τηλεόρασης" με σήμα που παραχωρεί η κυρία Κλικλίκου.
  • Χωρίς άδεια, από το Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό συμβούλιο,
  • Χωρίς δημόσιο διαγωνισμό, για προσλήψεις, όσων απασχολούνται,
  • Χωρίς ανάρτηση των συμβάσεων εργασίας,
  • Με κατάληψη δημόσιων συχνοτήτων, από ιδιωτικές εταιρίες (οικογένεια Κλικλίκου),
  • Με διαχείριση δημόσιου χρήματος, με αδιαφανείς διαδικασίες,
  • Αγνοώντας την απόφαση του ΣτΕ, που προβλέπει πλήρη μετάδοση εκπομπών και όχι μουσική υπόκρουση.
Με την εξήγηση-βραβείο παραλογισμού του υπουργού Ραδιοτηλεόρασης ότι "η κυβέρνηση πρέπει να συμμορφωθεί με τη δικαστική απόφαση"!

Μέσα στη νομιμότητα δηλαδή!

Ο εισαγγελέας, στην Ευελπίδων ξεκίνησε, αν όχι ποινική δίωξη, έστω προκαταρκτική εξέταση;

Αναμένομεν απάντηση στην πρόκληση, που υφίσταται όλη η ελληνική κοινωνία!


Απορρίπτοντας και το τελευταίο φύλο συκής η κυβέρνηση φορολογεί υπέρμετρα τα χαμηλά εισοδήματα και ελαφρύνει τα υψηλά.
Νέο προκλητικό παράδειγμα η φορολόγηση των μικροϊδιοκτητών που εισπράττουν ενοίκια μέχρι 12.000 ευρώ τον χρόνο και η σκανδαλώδης ελάφρυνση των μεγαλοϊδιοκτητών με την σωρεία ακινήτων των οποίων ο συντελεστής φορολογίας εσόδων από ενοίκια μειώνεται από 45% στο προκλητικό 33%!!!.

Την πρωτοβουλία για αυτήν την εξόφθαλμη αδικία να την αναζητήσετε μεταξύ των μεγαλοϊδιοκτητών βουλευτών που δηλώνουν έως και 90 ακίνητα και φυσικά και στους φιλικά προσκείμενους ιδιώτες μεγαλοϊδιοκτήτες, οι οποίοι στήριξαν το κόμμα του Α. Σαμαρά στις εκλογές. Είναι από τις ελάχιστες περιπτώσεις που ο πρωθυπουργός τήρησε προεκλογική του δέσμευση.

Παράλληλα η κατάργηση της έκτακτης εισφοράς 0,2% επί του τζίρου των επιχειρήσεων δεν οφείλεται στην μέριμνα για τις μικρές επιχειρήσεις αλλά στις αντιδράσεις των πολυεθνικών οι οποίες με την μέθοδο των τριγωνικών συναλλαγών εμφανίζουν ελάχιστα κέρδη και βεβαίως δεν επιθυμούν να φορολογηθούν επί του ετήσιου τζίρου.

Αντίθετα εναλλακτικό μέτρο για να αποτραπούν οι οριζόντιες και χωρίς σχεδιασμό απολύσεις στο δημόσιο μπορούσε να είναι η επιβολή έκτακτης εισφοράς 0,3% σε επιχειρήσεις με ετήσιο τζίρο άνω των 5.000.000 ευρώ, που θα μπορούσε να αποφέρει στο δημόσιο αρκετές εκατοντάδες εκατομμύρια αναπληρώνοντας και την απώλεια ΦΠΑ.

Ο δε φόρος πολυτελείας σε σκάφη και αυτοκίνητα κυβισμού άνω των 1925 cc, πάλι τους μικρούς θα θίξει, αφού τα μεγάλα σκάφη από τα οποία θα μπορούσε να αντληθεί ικανός φόρος , ανήκουν σε offshore. Ενώ από τους κατόχους αυτοκίνητων μεγάλου κυβισμού, όσοι είχαν την οικονομική άνεση, τα άλλαξαν με νέα υπερσύγχρονης τεχνολογίας και υψηλής τιμής (το 1925 cc δεν επιλέχθηκε τυχαία) και θα επιβαρυνθούν όσοι μένουν με αυτοκίνητα άνω των 2000cc των οποίων η τιμή πώλησης κινείται μεταξύ 3-7.000 ευρώ αφού σήμερα δεν έχουν την δυνατότητα αντικατάστασής τους.

Εν κατακλείδι δημιουργούν ένα κράτος εν κράτει πλουσίων μέσα και πέριξ της Βουλής, θυσιάζοντας την δυνατότητα επιβίωσης των μικρομεσαίων και βυθίζουν σε μεγαλύτερη ύφεση την οικονομία μειώνοντας την καταναλωτική δυνατότητα της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών.

Επί πλέον τόσο η Ν.Δ. όσο και το ΠΑΣΟΚ προσπαθούν να διασφαλίσουν μία δεξαμενή ψήφων από ευνοούμενες κατηγορίες πολιτών μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνονται και οι Βουλευτές και κατηγορίες δημοσίων λειτουργών οι οποίες εξυπηρετούν τα συμφέροντα των ολίγων και των δανειστών.

Το νέο φορολογικό νομοσχέδιο παρά τις προαποφασισμένες (δίκην Χότζα) βελτιώσεις είναι μια ακόμη μαχαιριά στην Ελληνική οικονομία και στην ανεξαρτησία της χώρας.

Ι. Δέμος


Αναλύσεις που διεξήγαγαν ρώσοι επιστήμονες έδειξαν ότι ομάδα σύρων ανταρτών στις 19 Μαρτίου χρησιμοποίησε χημικά όπλα με το νευροπαρλυτικό αέριο σαρίν, δήλωσε σε δημοσιογράφους την Τρίτη, ο μόνιμος αντιπρόσωπος της Ρωσίας στον ΟΗΕ, Βιτάλι Τσούρκιν.

«Έτσι, υπάρχει κάθε λόγος να πιστεύουμε ότι οι μαχητές της αντιπολίτευσης έχουν χρησιμοποιήσει χημικά όπλα στο Χαλ-αλ-Άσαλ», κατέληξε ο ρώσος εκπρόσωπος.

Σύμφωνα με τον ίδιο, τα δείγματα έχουν αναλυθεί σε πιστοποιημένα από τον Οργανισμό για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων ρωσικά εργαστήρια και τα αποτελέσματα της ανάλυσης έχουν σταλεί στο Γενικό Γραμματέα του Διεθνούς Οργανισμού, Μπαν Κι Μουν

Οι Ηνωμένες Πολιτείες αμφισβήτησαν στο παρελθόν τις ρωσικές δηλώσεις για χρήση χημικών όπλων στη Συρία και υποστήριζαν ότι η συριακή κυβέρνηση ήταν αυτή που χρησιμοποίησε χημικά όπλα κατά της αντιπολίτευσης.