Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

13 Μαΐ 2013


Ως «μεταμφιεσμένες» απειλές μπορούν να ερμηνευθούν οι θρασύτατες δηλώσεις του Προέδρου και του Υπουργού Ενέργειας της Τουρκίας σε φόρουμ το Σαββατοκύριακο στην Κωνσταντινούπολη.

Hürriyet Daily News
13 Mαΐου 2013 
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

«Η δίκαιη κατανομή των ενεργειακών κοιτασμάτων που ανακαλύφθηκαν πρόσφατα στην Ανατολική Μεσόγειο έχουν τη δυνατότητα να συμβάλουν σε μεγάλο βαθμό στο δρόμο στην επίλυση των πολιτικών προβλημάτων στην περιοχή», δήλωσε ο Τούρκος πρόεδρος Αμπντουλάχ Γκιουλ την Παρασκευή, 10 Μαΐου σε φόρουμ για θέματα ενέργειας που οργανώθηκε στην Κωνσταντινούπολη.

«Πιστεύω ότι τα σχέδια που αφορούν στους ενεργειακούς πόρους της Ανατολικής Μεσογείου θα πρέπει να συμπεριλάβουν όλες τις χώρες της περιοχής, όπως την Αίγυπτο, τον Λίβανο, το Ισραήλ, όλα τα μέρη της Κύπρου και την Τουρκία (...) αν πρόκειται να υπάρξει μια επίλυση των πολιτικών προβλημάτων στις χώρες αυτές», δήλωσε ο Γκιουλ κατά την τελετή έναρξης του 4ου Ετήσιου Φόρουμ για την Ενέργεια που διοργανώθηκε από το Διεθνές Κέντρο για την Ενέργεια και την Κλιματική Αλλαγή του Πανεπιστημίου Sabanci στην Κωνσταντινούπολη (IICEC).

«Υπάρχουν πλέον σημαντικές ενδείξεις για την ύπαρξη περισσότερων από 3 τρισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων φυσικού αερίου σε χώρες της Ανατολικής Μεσογείου. Το γεγονός αυτό καθιστά την Τουρκία πιο σημαντική εντός του παγκόσμιου ενεργειακού χάρτη, διότι η Τουρκία διαθέτει μεγάλη ακτογραμμή και στην οικονομική ζώνη της Μεσογείου. Ανέκαθεν πίστευα ότι μια ενδεχόμενη οικονομική συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο θα επιτρέψει σε όλες τις χώρες της περιοχής να ζήσουν με μεγαλύτερη ευμάρεια και είναι προϋπόθεση για την επίλυση των πολιτικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν», τόνισε ο Γκιουλ.

«Οι Τουρκοκύπριοι έχουν και εκείνοι δικαίωμα στους ενεργειακούς πόρους που ανακαλύφθηκαν στα ανοικτά των ακτών της Κύπρου. Οι οικονομικές συμφωνίες θα μπορούσαν να καταστούν το πλέον αποτελεσματικό μέσο για την επίλυση των υφιστάμενων πολιτικών προβλημάτων στην περιοχή. Θα μπορούσε να δημιουργηθεί μια νέα οικονομική αποστολή συνεργασίας στην Ανατολική Μεσόγειο, η οποία θα λειτουργήσει στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης», δήλωσε ο Γκιουλ.

Ο Γκιουλ υπογράμμισε επίσης ότι ένα μέρος των ενεργειακών πόρων του Ιράκ είναι δυνατόν να διανεμηθεί στην Τουρκία και στην Ευρώπη - μέσω Τουρκίας - μέσω νέων αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου, εάν κατασκευαστούν παράλληλα με τους υφιστάμενους βόρειους και νότιους αγωγούς ενέργειας του Ιράκ.

Ιρακινό πετρέλαιο και φυσικό αέριο προς την ΕΕ μέσω Τουρκίας

«Επίσης, ένα τέτοιο σχέδιο θα αποτελέσει ένα καλό σημείο εκκίνησης για την πρόσβαση του Ιράκ σε ασφαλείς αγορές και την αναγωγή του σε ασφαλή προμηθευτή», δήλωσε ο Γκιούλ.

Ο Τούρκος υπουργός Ενέργειας, Τανέρ Γιλντίζ, στα πλαίσια της δικής του εισήγησης στο ίδιο συνέδριο, υπογράμμισε:

«Σήμερα το Ιράκ παράγει 2,7 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου την ημέρα. Το ποσό αυτό θα μπορούσε να αυξηθεί σε 6 ή 7 εκατομμύρια βαρέλια, αποφέροντας έσοδα 300 δισ. δολαρίων το χρόνο, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του τουρκικού υπουργείου Ενέργειας. Η Τουρκία θα συμβάλει τα μέγιστα στον τομέα αυτό, αφού ο Περσικός Κόλπος, με 68 χιλιόμετρα διαδρομή, δεν επαρκεί για να κινηθούν τόσο μεγάλες ποσότητες. Δεν υπάρχει τίποτα πιο φυσιολογικό από την εξομάλυνση και την επανένταξη του Ιράκ στις ενεργειακές "διαδρομές". Η Τουρκία θα συμβάλει θετικά στη διαδικασία αυτή».

Ο Γιλντίζ τόνισε επίσης:

«Η Τουρκία ανέλαβε πολυάριθμα έργα συνολικού προϋπολογισμού 25 δισεκατομμυρίων δολαρίων περίπου, στο νότιο Ιράκ, και η τουρκική «Petroleum Co» (TPAO) πρόκειται να επενδύσει 5- 5,5 δισ. δολάρια στην περιοχή αυτή. Αλλά και το βόρειο τμήμα του Ιράκ προσφέρεται αρκετά για επενδύσεις. Όλα αυτά τα έργα θα συμβάλουν στην εξομάλυνση της κατάστασης και της οικονομίας του Ιράκ».


Επώνυμο σχόλιο του αναγνώστη της Ηyrriyet, Ρawel Bury

Κάποιος πρέπει να ενημερώσει τον κ. Γκιουλ ότι σύμφωνα με την Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, η Τουρκία δεν έχει σχεδόν καθόλου ΑΟΖ στη Μεσόγειο. Επιπλέον, εάν θεωρεί την Βόρεια Κύπρο αυτόνομο κράτος, τότε δεν έχει κανένα δικαίωμα στα έσοδα από την ΑΟΖ της Νότιας Κύπρου. Αν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία ως κυρίαρχο κράτος, τότε θα πρέπει να αναγνωρίζει ότι κάθε πολίτης της Κυπριακής Δημοκρατίας έχει δικαιώματα σε αυτά τα αποθέματα. Ο κ. Γκιουλ θα πρέπει ήδη να τα γνωρίζει αυτά.




Δημοσίευμα "βόμβα" για Παπανδρέου από Βελγική εφημερίδα

Αίσθηση προκαλεί το δημοσίευμα της γαλλόφωνης εφημερίδας του Bελγίου «La Libre Belgique», σύμφωνα με το οποίο τον Δεκέμβριο του 2010 οι ευρωπαίοι ηγέτες άκουσαν τον Γιώργο Παπανδρέου να τους λέει ότι όλοι οι αριθμοί της χώρας είναι ψεύτικοι.

Συγκεκριμένα , στο δημοσίευμα με τίτλο "Η Άγκελα Μέρκελ μέσα στην ελληνική παγίδα", αναφέρεται μεταξύ άλλων: 
"Η Γερμανίδα Καγκελάριος είναι βαθιά σοκαρισμένη με όσα αποκαλύπτονται το βράδυ της 10ης Δεκεμβρίου 2010. Στις Βρυξέλλες, οι Αρχηγοί Κρατών και Κυβερνήσεων υποδέχονται τον νέο Έλληνα πρωθυπουργό. Ο σοσιαλιστής Γιώργος Παπανδρέου εξηγεί:  
"Ακούστε, όλοι οι αριθμοί μας είναι ψεύτικοι. Η χώρα μου ταλανίζεται από τη διαφθορά. Θα χρειαστούν χρόνια, αλλά είμαι αποφασισμένος να την καταπολεμήσω. Θα χρειαστώ βέβαια υποστήριξη και βοήθεια, διότι πρόκειται για μία τεράστια επιχείρηση".
"Η Σύνοδος παραμένει άφωνη", 
σημειώνει η εφημερίδα.

"Η Άγκελα Μέρκελ αισθάνεται διπλά προδομένη. Όχι μόνο η Ευρώπη, ως κοινότητα αξιών, αμφισβητείται από τα διαδοχικά ψέματα των ελληνικών κυβερνήσεων, αλλά και το ευρωπαϊκό σύστημα έχει καταστεί συνένοχο. Την τοποθετούν απέναντι σε ευθύνες που δεν μπορεί να αναλάβει, διότι οι Ευρωπαίοι δεν διαθέτουν ούτε τα εργαλεία για να χρηματοδοτήσουν την Ελλάδα στη θέση των αγορών, ούτε τα μέσα για να πάρουν τα ηνία της Ελλάδας που βυθίζεται. Της ζητάνε να εγγυηθεί απατεώνες έναντι της Bundestag και του λαού της. Είναι αδύνατο.

Το ελληνικό μυστικό ήταν διάτρητο. Εκείνο που εντυπωσιάζει τους Ευρωπαίους ηγέτες τη βραδιά της 10ης Δεκεμβρίου - περισσότερο από τη σοβαρότητα της κατάστασης της χώρας του - είναι η ειλικρίνεια του Παπανδρέου", επισημαίνει μεταξύ άλλων το επίμαχο δημοσίευμα.


Νέα προκλητική δήλωση του Τούρκου ΥΠΕΞ, ο οποίος έκανε λόγο για απουσία θαλάσσιων συνόρων στο Αιγαίο. Τι απαντά το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών

Ζήτημα ερμηνείας των διεθνών συμβάσεων είναι τα προβλήματα του Αιγαίου, υποστηρίζει ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου κάνοντας λόγο για απουσία θαλάσσιων συνόρων στο Αιγαίο. «Δεν υπάρχει οποιαδήποτε αμφισβήτηση και οποιοδήποτε σημείο αμφιβολίας ως προς το καθεστώς στο Αιγαίο» απαντά η Αθήνα.

«Υπάρχουν στο Αιγαίο μια σειρά από αλληλένδετα προβλήματα, συμπεριλαμβανομένου το γεγονότος ότι δεν υπάρχουν στο Αιγαίο οριοθετημένα σύνορα μεταξύ της Τουρκίας και της Ελλάδας», αναφέρει ο Νταβούτογλου απαντώντας σε γραπτή ερώτηση Τουρκάλας βουλευτού σχετικά με την κυριότητα νησίδων στο Αιγαίο.

Η ερώτηση είναι της βουλευτού του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος Ντιλέκ Ακάγκιουν Γιλμάζ και κατατέθηκε τον περασμένο Οκτώβριο με αριθμό 7/11935. Η απάντηση του Νταβούτογλου φέρει ημερομηνία 15 Μαρτίου.

Πρόκειται για ερωτήσεις και απαντήσεις σχετικά τόσο με θέματα Αιγαίου όσο και με θέματα ερευνών στην Ανατολική Μεσόγειο. Η βουλευτής ρώτησε «αν αληθεύει ο ισχυρισμός ότι η Ελλάδα έχει θέσει υπό την κυριαρχία της νησιά στο Ανατολικό Αιγαίο», αν αληθεύει ο ισχυρισμός ότι η Ελλάδα έχει επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στο Αιγαίο στα 12 μίλια και αν η Άγκυρα σκοπεύει να προβεί σε βήματα σχετικά με τις έρευνες της Κύπρου στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ως προς το Αιγαίο, όπως μεταδίδει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο κ. Νταβούτογλου αναφέρει ότι «οι βασικές συμφωνίες σχετικά με την κυριότητα και τη στρατιωτικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου είναι αυτές της Λωζάννης (1923) και των Παρισίων (1947)» και σημειώνει ότι «το πρόβλημα είναι νομικό ζήτημα ερμηνείας των άρθρων των εν λόγω συμφωνιών. Επίσης, το γεγονός ότι τα θαλάσσια σύνορα στο Αιγαίο δεν έχουν οριστεί με την Ελλάδα, με μία ισχύουσα συμφωνία, συνιστά μια άλλη διάσταση του προβλήματος».

Ο κ. Νταβούτογλου αναφέρει ότι η Τουρκία «επιθυμεί να βρεθούν λύσεις σε όλα αυτά τα προβλήματα μέσω διαλόγου και με βάση την αρχή της ευθυδικίας και την υπεράσπιση των θεμελιωδών δικαιωμάτων και συμφερόντων της χώρας μας» και κάνει λόγο για «υπερκομματική κρατική πολιτική που ακολουθείται, όχι μόνο από την κυβέρνησή μας, αλλά από τότε που ανέκυψαν τα προβλήματα αυτά».

Ο Τούρκος υπουργός αναφέρει ότι «δεν είναι σωστός οι ισχυρισμός ότι η Ελλάδα έχει επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στο Αιγαίο στα 12 μίλια».

Σημειώνεται ότι στις 26 Απριλίου, απαντώντας σε ερωτήσεις σχετικά με αντίστοιχη απάντηση του κ. Νταβούτογλου σε κοινοβουλευτική ερώτηση, ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Γρ. Δελαβέκουρας είχε αναφέρει ότι «δεν υπάρχει οποιαδήποτε αμφισβήτηση και οποιοδήποτε σημείο αμφιβολίας ως προς το καθεστώς στο Αιγαίο». «Όλα αυτά διέπονται», προσέθετε, «από διεθνείς συμβάσεις, οι οποίες είναι απολύτως σαφείς και γι' αυτό δεν ευσταθεί καμία αμφισβήτηση του καθεστώτος των ελληνικών νησιών στο Αιγαίο».

Ως προς τις έρευνες στην Ανατολική Μεσόγειο ο Τούρκος υπουργός τονίζει πως «το γεγονός ότι η Ελληνοκυπριακή Διοίκηση Νότιας Κύπρου ξεκίνησε στις 19 Σεπτεμβρίου 2011 δραστηριότητες έρευνας φυσικού αερίου νότια του Νησιού, συνιστά προσπάθεια δημιουργίας τετελεσμένων, απέναντι στην οποία δεν σιώπησαν η χώρα μας και η ΤΔΒΚ». Ο Νταβούτογλου υπενθυμίζει προηγούμενες γραπτές ανακοινώσεις του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, όπου, όπως αναφέρει στην απάντησή του, «έχει εκφραστεί ότι δεν έχουν ισχύ οι συμφωνίες που έχει συνάψει στο θέμα αυτό η Ελληνοκυπριακή Διοίκηση με σχετικές χώρες και ότι οι συμφωνίες οριοθέτησης που έχει κάνει η Ελληνοκυπριακή Διοίκηση στους θαλάσσιους χώρους δεν λαμβάνουν υπόψη τη βούληση των Τουρκοκυπρίων οι οποίοι είναι ο άλλος ιδρυτικός λαός».

Αντίστοιχες θέσεις είχε υποστηρίξει ο Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας και σε επιστολή που είχε στείλει το Μάρτιο στον Υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας.

Στην απαντητική του επιστολή στις 28 Μαρτίου, ο κ. Αβραμόπουλος ανέφερε για το θέμα της εξόρυξης υδρογονανθράκων στην ευρύτερη περιοχή, ότι η Κύπρος και η Ελλάδα έχουν κυριαρχικά δικαιώματα βάσει της Συνθήκης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θαλάσσης και το Διεθνές Εθιμικό Δίκαιο, ενώ επαναλάμβανε τη στήριξη της Ελλάδας και της διεθνούς κοινότητας στην αξιοποίηση, από την Κυπριακή Δημοκρατία, του φυσικού της πλούτου, όπως προβλέπεται από το Διεθνές Δίκαιο (οι γνωστές γενικολογίες και χωρίς ουσιαστική απάντηση στην τουρκική προκλητικότητα...).

Ο Νταβούτογλου αναφέρει επίσης ότι «στις θαλάσσιες περιοχές που βρίσκονται εντός της υφαλοκρηπίδας μας στην Ανατολική Μεσόγειο, η ΤΡΑΟ (Ανώνυμος Εταιρεία Πετρελαίων Τουρκίας) πραγματοποιεί έρευνες, ενώ από την άλλη δεν επιτρέπεται σε ξένους να προβούν σε οποιαδήποτε δραστηριότητα εντός της υφαλοκρηπίδας μας δίχως την άδειά μας».

Του Σάββα Καλεντερίδη

Επί κυβερνήσεως Λουκά Παπαδήμου, το Υπουργείο Δικαιοσύνης είχε προετοιμάσει νομοσχέδιο, στο οποίο υπήρχε διάταξη που ποινικοποιούσε την άρνηση των γενοκτονιών και των εγκλημάτων πολέμου. Αυτό στην πράξη σήμαινε ότι αν περνούσε αυτή η διάταξη, όποιος στην Ελλάδα αμφισβητούσε ή αρνιόταν τη διάπραξη των Γενοκτονιών που αναγνωρίστηκαν από τη Βουλή των Ελλήνων, θα είχε να αντιμετωπίσει την Ελληνική Δικαιοσύνη και τις ποινές που προέβλεπε ο συγκεκριμένος νόμος...

Τότε, με κάποιον, άγνωστο σε μας τρόπο, η πληροφορία αυτή έφθασε στην τουρκική πρεσβεία και από κει στην τουρκική κυβέρνηση. Πάντως, υπάρχουν πληροφορίες -που χρήζουν διερεύνησης- ότι βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου που δεν εκλέγονται στη Θράκη συναντήθηκαν με τον Τούρκο πρέσβη στην Αθήνα και συζήτησαν το θέμα...
Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, ακολούθησε παρέμβαση της Τουρκίας προς την Ελλάδα σε ανώτατο κυβερνητικό επίπεδο και η εν λόγω διάταξη μπήκε στο …ράφι.

Τώρα, εν όψει της εκρηκτικής ανόδου των ποσοστών της Χρυσής Αυγής, το Υπουργείο Δικαιοσύνης έχει έτοιμο νόμο προς ψήφιση από τη Βουλή των Ελλήνων, με τον οποίο ποινικοποιείται εκτός των άλλων η άρνηση των γενοκτονιών και των εγκλημάτων πολέμου.
Τη φορά αυτή, όπως πληροφορούμεθα, και πάλι εκπρόσωποι του Ελληνικού λαού στο Κοινοβούλιο, κινούνται συντονισμένα για να αποτρέψουν την ψήφιση της συγκεκριμένης διάταξης, με το σκεπτικό ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί από εθνικιστικούς κύκλους…
Δηλαδή, οι βουλευτές αυτοί, επιδιώκουν η διάταξη να ποινικοποιεί μόνο την άρνηση των εγκλημάτων του ναζισμού, δηλαδή τη Γενοκτονία των Εβραίων και να μην ποινικοποιείται η άρνησης της Γενοκτονίας των Αρμενίων και των Ελλήνων του Πόντους και της Μικράς Ασίας, που, σημειωτέον, έχουν αναγνωριστεί από τη Βουλή των Ελλήνων.

Το 1925, ο Γεώργιος Βαλαβάνης, διακεκριμένος λόγιος, συγγραφέας και δημοσιογράφος της εφημερίδας «Αρητιάς», που εκδιδόταν στην Κερασούντα μέχρι την Ανταλλαγή των πληθυσμών, συνέγραψε ένα βιβλίο, το οποίο αποτελεί σημείο αναφοράς της μελέτης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού. Φυσικά, υπάρχει και το πολύτομο έργο του καθηγητή Κώστα Φωτιάδη, η έκδοση του οποίου από τη Βουλή, έχει «σκαλώσει» στα γρανάζια της γραφειοκρατίας.

Επειδή, όμως, μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι το έργο του κ. Φωτιάδη, που γράφτηκε σχετικά πρόσφατα, είναι δυνατόν να εξυπηρετεί κάποιους …εθνικιστικούς σκοπούς, εμείς αναφερόμαστε στο βιβλίο του αείμνηστου Γεωργίου Βαλαβάνη «Σύγχρονος Γενική Ιστορία του Πόντου», το οποίο, όπως προαναφέραμε, γράφτηκε το 1925, δηλαδή μόλις λίγα χρόνια μετά τη σφαγή των Ελλήνων του Πόντου από τους Νεοτούρκους και τους Κεμαλικούς, στις σελίδες του οποίου αναφέρεται ο αριθμός των 353 χιλιάδων νεκρών Ελλήνων του Πόντου.
Στο βιβλίο, λοιπόν, αυτό,υπάρχουν ντοκουμέντα Αμερικανών και άλλων Δυτικών διπλωματών, πολιτικών και διανοουμένων που μιλούν για το έγκλημα κατά της ανθρωπότητας που τελέστηκε εναντίον του Ελληνισμού του Πόντου, και αποτελούν περίτρανη απόδειξη της Γενοκτονίας!

Αν, λοιπόν, δεν έχουν πειστεί βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου για το έγκλημα της Γενοκτονίας, καλόν είναι να προμηθευτούν το προαναφερθέν βιβλίο, που ανατυπώθηκε από τις εκδόσεις των Αδελφών Κυριακίδη, και μετά να επανεξετάσουν τη στάση τους.
Αν πάλι έχουν ήδη πειστεί και παρ’ όλα αυτά θεωρούν ότι η αναγνώριση, οι προσπάθειες για διεθνοποίηση αλλά και η ποινικοποίηση της άρνησης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας, μπορούν εν δυνάμει να χρησιμοποιηθούν για εθνικιστικούς λόγους, βλάπτοντας τα συμφέροντα της Ελλάδας και τις σχέσεις με την γείτονα Τουρκία, θα πρέπει με γενναιότητα να βγουν και να το πουν στον ελληνικό λαό και ιδιαίτερα στους απογόνους των σφαγιασθέντων Ελλήνων της Θράκης, του Πόντου και της Ανατολής, οι οποίοι είναι ιδιαίτερα …προοδευτικοί και πάντως καλύτεροι συνομιλητές από τον Τούρκο πρέσβη!

Εμείς απλά να αναφέρουμε ότι σύμφωνα με ανθρώπους της νομικής επιστήμης και του εισαγγελικού χώρου, με τουςοποίους συνομιλήσαμε για το θέμα, η εξαίρεση της Γενοκτονίας των Αρμενίων και των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας από τη διάταξη που ποινικοποιεί μόνον τη συνιστά μεροληψία υπέρ της Τουρκίας και είναι απαράδεκτη νομικά και πολιτικά, ενώ μας δήλωσαν ότι οι εν κρυπτώ συνεννοήσεις Ελλήνων βουλευτών με τον Τούρκο πρέσβη για τέτοια ζητήματα, θα ενέπιπταν στις αρμοδιότητες του Εισαγγελέας Εθνικής Ασφάλειας, σε περίπτωση που είχε υιοθετηθεί σχετική πρόταση που είχαμε κάνει από αυτήν εδώ τη στήλη, στις 11 Μαρτίου 2012.

Τέλος, να υπογραμμίσουμε ότι οι προσπάθειες συγκάλυψης και άρνησης μιας γενοκτονίας, είναι επίσης έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, αφού οι προσπάθειες αυτές αποτελούν εξ αντικειμένου -και ανεξαρτήτως προθέσεων- την τελευταία φάση της Γενοκτονίας, ενώ ανοίγουν διάπλατα το δρόμο για την επόμενη, όρα Γενοκτονία των Χριστιανών της Συρίας!

Σημείωση: Όταν ήδη είχε ολοκληρωθεί η συγγραφή του άρθρου, πληροφορηθήκαμε ότι μετατίθεται ο χρόνος κατάθεσης του νομοσχεδίου, αφού ο υπουργός Επικρατείας κ. Δ. Σταμάτης και ο γ.γ. της κυβέρνησης, κ. Τ. Μπαλτάκος, έκριναν ότι πρέπει να υπάρξει περαιτέρω χρόνος για διαβούλευση, πριν ολοκληρωθεί η σύνταξή του. Θα περιμένουμε!




Εμείς δεν θα πεθάνουμε. Δεν θα έχουμε την μίζερη συνήθεια των θνητών να μπούμε σε ξύλινο φέρετρο. Την τελευταία στιγμή θα έχουμε την ευλογία να αναπνεύσουμε τον αέρα που φέρνουν τα δέντρα της χώρας στα πνευμόνια μας. Θα πατάμε την ώρα εκείνη στο χώμα που μάθαμε να σηκωνόμαστε και εκεί θα πέσουμε… όρθιοι.

Εμείς δεν θα πεθάνουμε. Αυτοί που έζησαν με το καρδιοχτύπι της ψυχή τους και όχι με την λιποψυχία της καρδιά τους δεν έχουν την ευλογία να τους ανάβουν κερί. Δεν είχαν την κατάρα άλλωστε να χωρέσουν σε αριθμούς φορολογικού μητρώου αλλά ούτε και την ευκολία να αποδεχθούν την παράδοση και την οπισθοχώρηση όταν τα κύματα των «εθνικών» βαρβάρων κατέβαιναν κατασπαράζοντας τα Ιερά μας.

Εμείς δεν θα πεθάνουμε. Ένας χορός Πυρρίχιος θα είναι η τελευταία μας μάχη. Ο ένας δεμένος στις φλέβες του άλλου και τα μάτια καρφωμένα στον Ελληνικό Ουρανό που άντεξε να κοιτά τον κατ' εξακολούθηση βιασμό της Γης που μας γέννησε.

Εμείς δεν θα πεθάνουμε. Η τελευταία μας μεταλαβιά θα είναι το βλέμμα του συντρόφου μας που μέσα σε ένα δάκρυ χωράει όλους τους ωκεανούς της πίστης προς το Δίκαιο. Αυτό θα μεταλάβουμε και με αυτό θα πορευτούμε ήσυχοι αφού χώρεσε το στόμα μας τόσο μεγάλο όγκο Δικαιοσύνης.

Εμείς δεν θα πεθάνουμε. Απλά γιατί τις κηδείες μας τις παρακολουθήσαμε να εκτελούνται ενώ είμαστε εν ζωή. Είδαμε το κορμί μας να τρώγεται από δίποδα σκουλήκια, είδαμε τα φυλαχτά μας να αρπάζονται από δίποδα αρπαχτικά, είδαμε να καταστρέφουν ό,τι χτίσαμε με κόστος Ελπίδας, είδαμε να φτύνουν στους τάφους μας ενώ ακόμα η καρδιά μας χτυπούσε. Είδαμε πως είναι ο πραγματικός θάνατος.

Γι’ αυτό εμείς δεν θα πεθάνουμε. Δεν χώρεσε η ήσυχη ύπαρξή μας στα χαρτοφυλάκια τους. Δεν θα χωρέσει, λοιπόν, ούτε η ηχηρή απουσία μας.

Πηγή Simple Man

Γραμματέας προπαγάνδας της Νεολαίας και συνεργάτης της Στάζι η Αγκέλα; Αν είναι δυνατόν!!!

Απέρριψε τον ισχυρισμό ότι η Άνγκελα Μέρκελ έχει αποκρύψει πτυχές από την ζωή της στην Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας ο εκπρόσωπος της Καγκελαρίας Στέφεν Ζάιμπερτ.

«Η καγκελάριος έχει τα προηγούμενα χρόνια κατ' επανάληψη εκφραστεί, τόσο σε βιβλία όσο και σε συνεντεύξεις, σχετικά με την ζωή της στην Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας. Απαντούσε και απαντά πάντα ανοιχτά και με βάση τις ειλικρινείς αναμνήσεις της», δήλωσε ο κ. Ζάιμπερτ, απαντώντας σε δημοσιεύματα του περιοδικού Focus και της εφημερίδας Bild, σύμφωνα με τα οποία η κυρία Μέρκελ είχε ενεργότερη συμμετοχή σε οργανώσεις του καθεστώτος από ό,τι ήταν γνωστό μέχρι πρότινος.

Αφορμή για τα δημοσιεύματα στάθηκε η κυκλοφορία βιβλίου των δημοσιογράφων Γκίντερ Λάχμαν από την Die Welt και Ραλφ Γκέοργκ Ρόιτ από την Bild, στο οποίο περιγράφεται ότι η Καγκελάριος υπήρξε γραμματέας προπαγάνδας της νεολαίας στην Ακαδημία Φυσικών Επιστημών του Βερολίνου. Η ίδια, μιλώντας χθες το βράδυ σε κομματική εκδήλωση, διέψευσε ότι είχε αποκρύψει λεπτομέρειες για το παρελθόν της και ισχυρίστηκε ότι κανείς δεν την είχε ρωτήσει σχετικώς. Ανέφερε μάλιστα ενδεικτικά το παράδειγμα της συμμετοχής της στην Ομοσπονδία Ενώσεων Ελεύθερου Γερμανικού Εμπορίου και στο Σύνδεσμο Γερμανοσοβιετικής Φιλίας και σημείωσε ότι η οργάνωση της νεολαίας ήταν ουσιαστικά μη πολιτική οργάνωση, η οποία προσέφερε στους νέους της πρώην Ανατολικής Γερμανίας νέες ευκαιρίες.

Παλαιότερα, η Άνγκελα Μέρκελ είχε δηλώσει χαρακτηριστικά: «Δεν ήμουν ηρωίδα. Προσαρμόστηκα», επισημαίνοντας ότι βασίζεται μόνο στην μνήμη της και ότι, αν προκύψει κάτι άλλο, θα μπορέσει να ζήσει με αυτό.

Υπερασπιζόμενος την Πρόεδρο του κόμματός του, ο επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του CDU την Θουριγγία Μάικ Μόρινγκ δήλωσε ότι οι περιγραφές αφορούν μια τυπική βιογραφία της πρώην ΛΔΓ και υποστήριξε ότι η δράση της κυρίας Μέρκελ δεν υπερέβη τα όρια, τα οποία ο ίδιος τοποθετεί στην συμμετοχή στο τότε κυβερνών κόμμα ή στην συνεργασία με την Stasi.


Του Κώστα Ροδινού 

Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο για έναν λαό  από την έλλειψη εμπιστοσύνης στις δυνάμεις και τις προοπτικές του. Και να πορεύεται στο μέλλον, χωρίς όραμα.  Αναμφίβολα, αυτά που υφιστάμεθα, οι περισσότεροι εξ ημών,  τα τελευταία χρόνια, είναι πρωτόγνωρα. Και δύσκολα. Πολύ δύσκολα. Χιλιάδες άνθρωποι συνθλίβονται στις μυλόπετρες της φτώχειας. Άνεργοι, απελπισμένα, ψάχνουν για δουλειά. Νέοι, μετά από τη βάσανο των σπουδών, δεν βλέπουν ελπίδα. Ηλικιωμένοι και ασθενείς, ταλαιπωρούνται βάναυσα για ένα φάρμακο.
Όλα αυτά μας ήρθαν απότομα, βίαια και ενώ ταξιδεύαμε αμέριμνοι, παραδομένοι στις σειρήνες της ευμάρειας, του άκρατου δανεισμού και του «λεφτά υπάρχουν». Το κακό μας βρήκε απροετοίμαστους. Στην αρχή  οι συνήθεις ένοχοι είναι κάποιοι τρίτοι. Αργότερα,  αρχίζει η ενδοσκόπηση. Εντοπίζουμε και τα δικά μας λάθη.

Ανανέωση και κάθαρση
Ουδέποτε πίστεψα πως κάποια διεθνής συνωμοσία  μας επέβαλε τα μνημόνια. Πρωτίστως, ευθυνόμαστε εμείς. Όσοι με τιμούν  διαβάζοντας  τα κείμενά μου, θα θυμούνται ό,τι, εξ υπαρχής, έγραφα πώς  το μνημόνιο δεν ήταν μονόδρομος, ούτε  αποτελούσε λύση. Ήταν μια κακή επιλογή, με δυσβάσταχτο  κοινωνικό κόστος και  αμφίβολα αποτελέσματα. Δυστυχώς,  ακόμα και όταν τα πράγματα έφτασαν στο μη παρέκει, εμείς δεν μπήκαμε στον κόπο να  φτιάξουμε ένα εθνικό πρόγραμμα σωτηρίας.

Τέσσερα χρόνια μετά, ουδείς αμφιβάλλει για τα …αποτελέσματα του μνημονίου. Όμως, κάποια στιγμή πρέπει, ως λαός, να δώσουμε ένα τέλος στο αυτομαστίγωμα, στην εθνική μιζέρια. Δεν ωφελεί να τρώμε τις σάρκες μας. Πρέπει να κάνουμε ένα βήμα μπροστά. Και να  συμφωνήσουμε σ’ έναν εθνικό στόχο.

Προφανώς, τεράστια είναι η ευθύνη του πολιτικού μας συστήματος.  H λύση, όμως, δεν μπορεί παρά να είναι πολιτική. Έτσι γίνεται στις δημοκρατίες. Αν συμφωνήσουμε σ’ αυτό, θα  απομονωθούν και οι  ακραίες φωνές. Δεν έχουν λύσεις  όσοι καλλιεργούν το μίσος και επενδύουν στο λαϊκισμό. Αν ανατρέξουμε στο, δυστυχώς πλούσιο,  παρελθόν μας θα δούμε πώς όσες φορές επιλέξαμε τέτοιες λύσεις, το πληρώσαμε ακριβά.

Από την άλλη, το πολιτικό σύστημα, και αναφέρομαι στα κόμματα του λεγομένου «δημοκρατικού τόξου»,  οφείλει να ανανεωθεί, να αυτοκαθαρθεί. Να λειτουργήσει με μεγαλύτερη υπευθυνότητα.  Όσο στην κοινή γνώμη επικρατεί  η πεποίθηση  της ατιμωρησίας των πολιτικών (και όχι μόνο) δεν πρόκειται να αποκατασταθεί η αξιοπιστία του. Και χωρίς αυτό, δεν πάμε πουθενά. Όσο ποικιλώνυμα συμφέροντα, εν μέσω κρίσης, κερδοσκοπούν στις πλάτες των πολλών, καμιά λύση δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτή και θα έρθει η  στιγμή που η οργή θα ξεχειλίσει. Και αλίμονο σ’ αυτούς, που θα βρεθούν στο διάβα της.

Βέβαια, έχουμε και εμείς, οι πολίτες το μερίδιο της ευθύνης μας. Κάποιοι από εμάς  ανέχονται  τη «ΧΑ».  Κάποιοι από εμάς έστειλαν στη Βουλή και εκείνους  που με τις πράξεις ή τις παραλείψεις τους μας έφεραν εδώ… Ας είμαστε περισσότερο προσεκτικοί στις επόμενες επιλογές μας.

Δεν θα μας σώσουν οι ξένοι…
Διαχρονικά  τρεφόμαστε με την ψευδαίσθηση ό,τι, τάχα μου, τη λύση θα μας τη δώσουν κάποιοι τρίτοι. Στην αρχαιότητα, ο δρόμος οδηγούσε στα Σούσα. Τα πρώτα  κόμματα μετά την απελευθέρωση ονομάστηκαν από τις …προστάτιδες δυνάμεις (τέτοιος ξεπεσμός για ένα έθνος που μόλις είχε γράψει το έπος του). Και έπεται συνέχεια. Όμως, ουδείς  σε σώζει χωρίς αντίτιμο. Τα έθνη επιβιώνουν στηριζόμενα, πρωτίστως, στις δυνάμεις τους  και στις συμμαχίες που  χτίζουν, με βάση την αμοιβαιότητα συμφερόντων.  Θα επαναλάβω τη  ρήση του Πάλμερστον ότι η Μ. Βρετανία δεν έχει ούτε μόνιμους φίλους, ούτε μόνιμους εχθρούς, αλλά μόνιμα συμφέροντα.

Είναι δυνατόν να περιμένουμε  τη σωτηρία μας από την… τρόϊκα ή την… Γερμανία; Δηλαδή, έπρεπε να έρθει η τρόϊκα για να μάθουμε ότι δεν μπορούμε, εσαεί, να ζούμε με δανεικά; Ότι δεν γίνεται να  ξοδεύουμε περισσότερα απ’ όσα παράγουμε;  Ότι είναι ανέφικτο  να συντηρούμε ένα σπάταλο κράτος;

Δυστυχώς, όμως,  ακόμα και τώρα, συνεχίζουν να  μας κοροϊδεύουν ξεδιάντροπα οι κεκράχτες του λαϊκισμού. Αλήθεια, υπάρχει ένα μαγικό κουμπί που θα μας επαναφέρει στην προτεραία κατάσταση; Είναι δυνατόν, μ’ ένα άρθρο, να αποκατασταθούν όλες οι αδικίες;  Μπορούμε, σ’ ένα χρόνο, να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα δεκαετιών;  Υπάρχει κάποια μαγική λύση την οποίαν ο Σαμαράς, επειδή έχει σκοπό του να …καταστρέψει την Ελλάδα, δεν θέλει;

Να αναπνεύσει η χώρα
Για να  έρθουμε στο δια ταύτα. Η Κυβέρνηση έχει παγιδευτεί σε μια ατέρμονα διαδικασία συζητήσεων με την τρόϊκα, που έχει κουράσει. Είναι ορατά τα συμπτώματα του κουρασμένου διαπραγματευτή, που για να δικαιολογήσει το χρόνο που επενδύει στις διαπραγματεύσεις,  βαφτίζει κάθε συμφωνία …επιτυχία! Η διαδικασία  έχει εκφυλιστεί. Και η τρόικα  δεν  κομίζει νέες ιδέες. Ούτε το έκαναν ποτέ. Παπαγάλοι άλλων και όχι μόνο συμφερόντων ήταν οι …τεχνοκράτες. Για αυτό και τα έκαναν μούσκεμα.

Το μοντέλο  απέτυχε. Κάθε χρόνο σπαταλάμε 5-6  μήνες σε συζητήσεις, που παραλύουν τη χώρα.  Ούτε μπορεί να κυβερνάται μια δημοκρατία  με έξωθεν υποδείξεις, υπουργικές αποφάσεις, προεδρικά διατάγματα, τροπολογίες και νομοσχέδια κατεπείγουσας μορφής. Δεν γίνεται δουλειά έτσι!
Ναί, είναι αλήθεια, βελτιώθηκαν κάποια νούμερα, αλλά με τι κόστος; Ώρες-ώρες αισθάνομαι ό,τι επιχειρούμε να επιβεβαιώσουμε το …χότζα! Θυμίζω ό,τι στην ιστορία ο γάϊδαρος δεν άντεξε στο τέλος!

Ακόμα και ο μη ειδικός γνωρίζει ότι με την ανεργία κοντά στο 30% και εκείνη των νέων στο 64% η χώρα δεν έχει ελπίδα. Ποιοί θα μείνουν για να συμβάλλουν στην ανάπτυξή της; Ξέρετε πόσα χρόνια και τι ρυθμοί απαιτούνται για να  επιστρέψει η ανεργία σε ανεχτά επίπεδα; Ποιός θα επενδύσει με τον ΦΠΑ στο 23%,  ένα φορολογικό νομοσχέδιο …κάθε μήνα και ένα διαρκές κλίμα αβεβαιότητας; Το φάρμακο που χορηγήθηκε στην Ελλάδα προσπάθησε να λύσει ανεπιτυχώς ένα πρόβλημα και δημιούργησε ένα ακόμα χειρότερο, αυτό της ανεργίας. Που αντιμετωπίζεται και δυσκολότερα.

Θεωρώ, λοιπόν, πώς είναι καιρός να γίνει  μια σοβαρή αξιολόγηση  της μέχρι τώρα πορείας  του προγράμματος. Και η αξιολόγηση αυτή να γίνει από μια ανεξάρτητη επιτροπή, ας πούμε του Ευρωκοινοβουλίου,  υπεράνω υποψίας.
Αυτά μας ζητήσατε. Αυτά κάναμε. Ιδού τα αποτελέσματα.
Στη συνέχεια να επιδιώξουμε  μια νέα  συμφωνία με την ΕΕ, αφού προηγουμένως συμφωνήσουμε ως χώρα στις εθνικές μας προτεραιότητες.
Η λύση πρέπει να είναι πολιτική, όχι λογιστική. Και να λαμβάνει υπόψη τις ανάγκες της κοινωνίας. Και τις αντοχές της.

Η συζήτηση πρέπει να γίνει τώρα, που φαίνεται να έχει διαμορφωθεί  ένα καλύτερο πλαίσιο συνεννόησης με την ΕΕ, ενώ σχεδόν καθολικώς διατυπώνεται  το αίτημα  να δοθεί τέλος στις πολιτικές λιτότητας.

Την ώρα που ο Καμίνης συνεργάζεται με τον Σόρος, οι κάτοικοι του κέντρου «στενάζουν» από την ανεπάρκεια και την ανευθυνότητα των δημοτικών αρχών

Του Ειδικού Συνεργάτη

Βροχή πέφτουν οι καταγγελίες των κατοίκων του κέντρου (και συγκεκριμένα στην ευρύτερη περιοχή του Μοναστηρακίου) για την αντιμετώπιση που έχουν οι συνεχείς εκκλήσεις τους, ώστε να βρεθεί επιτέλους μία λύση στο θέμα της ελεγχόμενης στάθμευσης για τα ΙΧ των μόνιμων κατοίκων του κέντρου, από τον αντιδήμαρχο Δημοτικής Αστυνομίας κ. Γιώργο Αναγνωστόπουλο και την αντιδήμαρχο τεχνικών έργων κα Σουλτάνα Σπυροπούλου.

Οι καταγγελίες που έρχονται σε γνώση μας δεν είναι ανώνυμες αλλά επώνυμες και είμαστε έτοιμοι να τις δημοσιοποιήσουμε αν δούμε ότι το «αυτί» της δημαρχίας Καμίνη δεν ιδρώνει καθόλου.

Η κατάσταση στο κέντρο της πρωτεύουσας έχει γίνει απελπιστική όσο ποτέ. Γκράφιτι, παρακμή, πλήρης ασυδοσία και κανένας σεβασμός στους ελάχιστους κατοίκους που επιμένουν να κατοικούν στο ιστορικό κέντρο της αρχαιότερης πρωτεύουσας στην Ευρώπη.

Ο δήμαρχος Αθηναίων που ήρθε στην πλατεία Κοτζιά με σφοδρό μεταρρυθμιστικό οίστρο διέψευσε κάθε προσδοκία όσων των υποστήριξαν ενώ εκπλήσσει ακόμα και τους επικριτές του με την αδιαφορία του.

Στους δρόμους ακούει κανείς για τη χρυσή εποχή που άρχισε το 1986 επί Μιλτιάδη Έβερτ, όταν νοικοκυρεύτηκε η Αθήνα, κι έφθασε στο απόγειό της όταν ο κ. Δημήτρης Αβραμόπουλος μετέτρεψε την πρωτεύουσα σε ένα «ευρωπαϊκό κόσμημα», προετοιμάζοντάς την για τους Ολυμπιακούς Αγώνες! Κι όμως αυτή η εικόνα ξεθώριασε και αρχίσει να χαλάει.

Τα προστατευτικά κιγκλιδώματα για τους πεζούς (τα γνωστά «κάγκελα») και οι όμορφοι πεζόδρομοι της Αθήνας έχουν αρχίσει να μετατρέπονται σε τριτοκοσμικής αντίληψης χώρους στάθμευσης εξαιτίας της αναρχίας και της αυθαιρεσίας που επιτρέπει ο σημερινός δήμαρχος κ. Γιώργος Καμίνης, ο οποίος δεν φαίνεται να ασχολείται με τις λειτουργίες της πόλης, την αξιοπιστία των δημοτικών υπηρεσιών και την αναποτελεσματικότητα των αντιδημάρχων και των δημοτικών συμβούλων που κάνουν λες και ζουν σε άλλη πόλη, άλλης χώρας.

Μέσα από το φωτογραφικό υλικό που σας παρουσιάζουμε, αποδεικνύεται πλήρως η ανεπάρκεια του αντιδημάρχου δημοτικής αστυνομίας να θέσει υπό έλεγχο το όργιο της παράνομης στάθμευσης στο κέντρο της Αθήνας.

Όπου κι αν περπατήσει κανείς, θα δει αυτοκίνητα παρκαρισμένα πάνω σε πεζοδρόμια, αλλά και σε κάθε λογής σημείο που μπορείτε να φανταστείτε. Και την ώρα που συμβαίνουν όλα αυτά, η αντιδημαρχία του κ. Γ. Αναγνωστόπουλου εξαντλεί κάθε όριο αυστηρότητας και παραλογισμού προς τα ΙΧ των μόνιμων κατοίκων του κέντρου, οι οποίοι ειδικά στην περιοχή του Μοναστηρακίου δεν έχουν πουθενά να παρκάρουν τα αυτοκίνητά τους!

Σύμφωνα με τις ίδιες καταγγελίες, τα ΙΧ των μόνιμων κατοίκων έχουν μπει στο σκληρό στόχαστρο της δημοτικής αστυνομίας, η οποία φέρεται να έχει εντολή να τους κόβει κλήσεις αν δεν παρκάρουν στις θέσεις των μόνιμων κατοίκων. Κι εδώ ξεκινάει η απόλυτη σχιζοφρένεια!

Κάνοντας έναν έλεγχο - που κάναμε εμείς αλλά θα όφειλαν να είχαν κάνει πρώτα οι δημοτικές αρχές- διαπιστώνει με ευκολία κάποιος ότι οι κάτοικοι στην περιοχή του Μοναστηρακίου πολύ απλά δεν έχουν θέσεις παρκαρίσματος!

Που οφείλεται αυτό; Εδώ εμπλέκεται η αδιαφορία με την οποία η Αντιδήμαρχος Τεχνικών Έργων κ. Σουλτάνα Σπυροπούλου φέρεται σύμφωνα με τις ίδιες καταγγελίες να αντιμετωπίζει τις έγγραφες και προφορικές εκκλήσεις των κατοίκων της περιοχής, ώστε να δώσει μία λύση στο θέμα της ελεγχόμενης στάθμευσης.

Σύμφωνα με τις ίδιες καταγγελίες, η κ. Σπυροπούλου εμφανίζεται να λειτουργεί ως κράτος εν κράτει χωρίς να δίνει στους πολίτες απαντήσεις ούτε καν να απαντά στα γραπτά αιτήματά τους για να βρεθεί λύση στο πρόβλημα.

Το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι οι λιγοστές θέσεις που είχαν δοθεί για θέσεις πάρκινγκ για τους κατοίκους έχουν μετατραπεί σε θέσεις στάθμευσης για μηχανάκια! Με αποτέλεσμα οι κάτοικοι του κέντρου να μην έχουν πουθενά να παρκάρουν τα αυτοκίνητά τους και με εντολή της δημοτικής αστυνομίας να τους κόβονται κλήσεις οπουδήποτε κι αν παρκάρουν γύρω από την ευρύτερη περιοχή που έχουν τα σπίτια τους!

Μέσα σε αυτόν τον παραλογισμό, είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ότι συγκεκριμένη επιστολή που καταγγέλλει όλα αυτά τα περιστατικά και έχει αποδέκτη την κυρία Σπυροπούλου, ουδέποτε έχει απαντηθεί και ουδέποτε η αντιδήμαρχος Τεχνικών Έργων έχει επιδείξει στο ελάχιστο το ενδιαφέρον να λύσει το πρόβλημα που αφορά στις αρμοδιότητές της.

Το NEWSBOMB θα συνεχίσει να αναδεικνύει τα προβλήματα των κατοίκων του κέντρου με την ελπίδα ότι ίσως κάποτε η δημοτική αρχή θα ευαισθητοποιηθεί απέναντι στις πραγματικές ανάγκες των δημοτών της Αθήνας, και δεν θα αναλώνεται μόνο σε δημόσιες σχέσεις και «φρου-φρου κι αρώματα».


Πηγή: Newsbomb

Πολύνεκρες ήταν οι τρεις τελικά βομβιστικές επιθέσεις στη Νοτιοανατολική Τουρκία κοντά στα σύνορα με τη Συρία, με την τουρκική κυβέρνηση να στρέφεται γρήγορα εναντίον του καθεστώτος του Μπασάρ Αλ Άσαντ, ο οποίος υποτίθεται θέλησε να εκδικηθεί την Τουρκία για τη στάση της εναντίον του. Είναι όμως έτσι ή η υπόθεση είναι μια καλοστημένη προβοκάτσια με στόχο να οδηγήσει σε ξένη επέμβαση κι αν ναι από ποιον;

Πληροφορίες δεν υπάρχουν, εκτός από αυτές που αναφέρει η Τουρκία που υποτίθεται παραπέμπουν στις συριακές μυστικές υπηρεσίες (Mukhabarat), οι οποίες είναι προβληματικής αξιοπιστίας εξ ορισμού και μόνο λόγω της διακηρυγμένης επιθυμίας της Τουρκίας για διεθνή επέμβαση. Οπότε για μια ακόμη φορά δεν μπορούμε παρά να καταφύγουμε στη λογική και στην ανάλυση σε μια προσπάθεια να προσεγγίσουμε το θέμα…

Ας πάρουμε λοιπόν τους… υποψήφιους δράστες έναν προς έναν.

Εφόσον η Τουρκία εξυπηρετείται στον βασικό της στόχο (διεθνή επέμβαση για ανατροπή του Άσαντ) από αυτή την εξέλιξη θα μπορούσε να έχει γίνει από παρακρατικούς μηχανισμούς; Ασφαλώς ναι κι εάν στην εξουσία βρίσκονταν οι αδίστακτοι κεμαλικοί με πλούσια ιστορία σε προβοκάτσιες, η μυστική υπηρεσία ΜΙΤ θα ήταν ο βασικότερος ύποπτος. Σήμερα τελεί υπό τον απόλυτο έλεγχο του Δρ. Χακάν Φιντάν, εκλεκτού του Ερντογάν.

Χωρίς να αποκλείουμε να έχει συμβεί κάτι τέτοιο,το σενάριο αυτό έχει ένα σημαντικό πρόβλημα με εσωτερική και διεθνή διάσταση. Λόγω της κατάστασης στο εσωτερικό της Τουρκίας, η οποιαδήποτε διαρροή για εμπλοκή των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών θα ήταν απόλυτα καταστροφική για τον Ερντογάν, το οποίο είναι αντικίνητρο.

Η εσωτερική σύγκρουση με τους κεμαλιστές αυξάνει θεαματικά το ρίσκο να βρεθεί έστω ένας που θα αντιληφθεί κάτι, τινάζοντας στον αέρα τη μεθόδευση. Οι ισλαμιστές θα εμφανίζονταν να κάνουν αυτά ακριβώς για τα οποία διώκουν τους στρατιωτικούς, οπότε η κατάσταση στο εσωτερικό θα περιπλεκόταν περαιτέρω, ενώ και διεθνώς το προφίλ του Ερντογάν θα δεχόταν σημαντικό πλήγμα. Υπάρχει όμως και ένσταση που στηρίζεται στην «ανάγνωση» του διεθνούς περιβάλλοντος: Για ποιον λόγο να ρισκάρει τόσο πολύ η Τουρκία, σε μια στιγμή που όλα δείχνουν ότι αργά αλά σταθερά η κατάσταση κινείται στην κατεύθυνση απομάκρυνσης του Άσαντ από την εξουσία; Ας πάμε στον δεύτερο υποψήφιο που είναι το καθεστώς του Μπασάρ Αλ Άσαντ. Μοναδικός λόγος που θα καθιστούσε κατανοητή μια τέτοια ενέργεια από την πλευρά των συριακών μυστικών υπηρεσιών θα ήταν το να έχει λόγους να επιθυμεί την επέμβαση του διεθνούς παράγοντα, αφού είναι φανερό πλέον, όσο και προβλέψιμο από πριν, ότι θα την προκαλούσε.

Αυτό θα μπορούσε θεωρητικά να το επιθυμεί, εάν έχει διασφαλισμένο το ότι σε περίπτωση που αυτό γινόταν, τότε θα είχαμε την αυτόματη γεωγραφική επέκταση της σύγκρουσης. Το Ιράν να εισέρχεται στον πόλεμο, τη Χεζμπολάχ και τη Χαμάς να προβαίνουν σε στρατιωτικά πλήγματα εναντίον του Ισραήλ, απανωτά πλήγματα στην Ιορδανία με στόχο την αποσταθεροποίηση της χασεμιτικής μοναρχίας και γενικά μια κατάσταση πλήρους αναρχίας, με σκοπό να αποδιοργανώσει το δυτικό μέτωπο και να εμπλέξει τα ρωσικά συμφέροντα με τρόπο ώστε η Μόσχα να μη συναινέσει και να αντιταχθεί στις ενέργειες της Δύσης.

Το μεγάλο αρνητικό σε έναν τέτοιο υπολογισμό είναι ότι η ισορροπία δυνάμεων που θα διαμορφωνόταν θα ήταν εξαιρετικά δυσμενής (ΗΠΑ, Ισραήλ, Τουρκία συνδυασμένα), ενώ το ρίσκο που θα αναλάμβανε θα ήταν μεγάλο, αφού παρά τα διαφορετικά συμφέροντα, πλέον όλοι μιλούν με όλους ώστε να βρεθεί κοινός τόπος και να λήξει ο πόλεμος χωρίς να επηρεαστούν ανεπανόρθωτα οι σχέσεις ΗΠΑ-Ρωσίας. Επίσης, θα μπορούσε να οδηγήσει στην άμεση απόσυρση των καθεστωτικών δυνάμεων στα συριακά παράλια και την αυτόματη έναρξη της διαδικασία διάλυσης της Συρίας.

Εν ολίγοις, όσο και να μισεί το καθεστώς της Δαμασκού αυτό της Άγκυρας, δύσκολα θα έδινε το πράσινο φως για τέτοιες ενέργειες, φέρνοντας πιο κοντά τη διεθνή επέμβαση τη στιγμή μάλιστα που οι καθεστωτικές δυνάμεις προελαύνουν στο έδαφος και επιφέροντας συντριπτικά πλήγματα στις δυνάμεις των αντικαθεστωτικών.

Κατά την εκτίμησή μας, η πλευρά που έχει μόνο να κερδίσει από αυτή την ενέργεια είναι μία: Οι αντικαθεστωτικοί, οι οποίοι μάλιστα είναι τόσο διαιρεμένοι, ώστε δεν είναι εύκολο να γίνει αντιληπτό ποιος ευθύνεται για την οργάνωση τέτοιων επιθέσεων. Αυτοί επιθυμούν περισσότερο από τον οποιονδήποτε τη δυτική επέμβαση για να αποτραπεί η ήττα τους, ενώ είναι σφοδρά ενοχλημένοι και δεν το κρύβουν, για τη διστακτικότητα της Δύσης να επέμβει.

Επίσης, στις τάξεις τους βρίσκονται πρώην στελέχη των συριακών μυστικών υπηρεσιών, οπότε γνωρίζουν πώς να οργανώσουν μια βομβιστική επίθεση η οποία να παραπέμπει στο modus operandi των συριακών υπηρεσιών.

Τώρα, εάν το ερώτημα είναι πως αξιολογούμε το ενδεχόμενο, με βάση το ανωτέρω σκεπτικό ιθύνων νους πίσω από τις επιθέσεις να είναι η τουρκική ΜΙΤ με εκτελεστικά όργανα τους αντικαθεστωτικούς, η απάντηση είναι ότι ΔΕΝ μπορούμε να το αποκλείσουμε. Το θέμα είναι όμως ότι χωρίς στοιχεία μόνο λογικές σκέψεις και εικασίες μπορείς να κάνεις, τίποτα παραπάνω.


Πηγή: Defence Point


Του Μενέλαου Γκίβαλου

Αναπληρωτή καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης 
του Πανεπιστημίου Αθηνών

Οι εσωκομματικές αντιπαραθέσεις, οι ακραίες συγκρούσεις –που όχι σπάνια οδήγησαν σε ρήξεις και διασπάσεις– αποτέλεσαν και αποτελούν συστατικό στοιχείο της πολιτικής και των φορέων της. Σ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολιτευτικής περιόδου τέτοιου είδους γεγονότα συχνά κυριάρχησαν στην πολιτική μας ζωή. Κορυφαίο φαινόμενο υπήρξε η διάσπαση του ΚΚΕ και η αυτονόμηση του ΚΚΕεσ. Μια διάσπαση που ξεκινούσε από ιδεολογικοπολιτικές, θεμελιώδεις, αρχές και έφθανε μέχρι τους εκδοτικούς-οικονομικούς μηχανισμούς…

Παρόμοιες διασπάσεις και ρήξεις υπήρξαν έντονες στο ΠΑΣΟΚ από την ίδρυσή του μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1980, αλλά και στη συντηρητική παράταξη, ακόμα και μέσα στη δεκαετία του 1990.

Αν και «πυρηνικό στοιχείο» τέτοιου είδους διασπάσεων και ρήξεων αποτελεί τις περισσότερες φορές το διακύβευμα της εσωκομματικής εξουσίας, εν τούτοις, σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις, οι διαφωνίες, οι ρήξεις, οι διασπάσεις θεμελιώνονταν και σε ένα «δεύτερο πυρήνα», που αφορούσε είτε ιδεολογικοπολιτικές αρχές είτε ευρύτερες αντιλήψεις για τις κοινωνικές συμμαχίες και τη στρατηγική των κομμάτων. Σε κάθε περίπτωση το ιδιοτελές-εξουσιαστικό στοιχείο συνδεόταν οργανικά –σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό– με το πολιτικοϊδεολογικό/αξιακό στοιχείο.

Στη σημερινή όμως πραγματικότητα, όπου οι νεοφιλελεύθερες οικονομικές επιλογές και «αξίες» και η μνημονιακή εξουσιαστική δομή επικαθορίζουν την υπόσταση, τον ρόλο, αλλά και την «ιδεολογία» των πολιτικών κομμάτων που υπηρετούν τις πολιτικές αυτές, έχει μετατοπισθεί και το ίδιο το επίπεδο διαφωνίας, αντιπαράθεσης και ρήξεων ακόμα και σε εσωκομματικό επίπεδο.

Τα όσα διαδραματίζονται την περίοδο αυτή στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ αποτελούν ακραία φαινόμενα της πλήρους έκπτωσης και εξαθλίωσης στην οποία έχει περιέλθει η –εναπομείνασα– ηγετική ομάδα του κόμματος. Η αντιπαράθεση Γ. Παπανδρέου - Ευάγγ. Βενιζέλου –εκφυλισμένη εκδοχή της ολομέτωπης σύγκρουσης του 2007 για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ– αφορά απλώς και μόνο την προσωπική πολιτική τους επιβίωση και το άδηλο και δυσοίωνο μέλλον τους. Αυτή η αντιπαράθεση δεν έχει ούτε καν ως πρόσχημα κάποιες διαφορές αντιλήψεων για τον ρόλο του ΠΑΣΟΚ, το μέλλον του, την ταυτότητά του. Αντίθετα διεξάγεται μέσα σε ένα πρωτοφανές κλίμα ακραίου πολιτικού κυνισμού με όπλα ΤΑ ΤΙΜΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΤΙΚΑ της άθλιας διαχείρισης των οικονομικών του κόμματος.

Είναι κι αυτό ένα καθαρό δείγμα των καιρών, μια απόδειξη της πλήρους απαξίωσης και εξαχρείωσης όλων εκείνων που απεδέχθησαν τον ρόλο του εντολοδόχου εξωγενών οικονομικοπολιτικών κέντρων εξουσίας και μετέτρεψαν τα κόμματά τους σε «εργαλεία» εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών. Ο λόγος των Μνημονίων, τόσο σε συμβολικό όσο και σε ουσιαστικό επίπεδο, έχει αντικαταστήσει τον πολιτικό λόγο, τον ρόλο της πολιτικής, τις δημοκρατικές και κοινωνικές αρχές και αξίες που τη συγκροτούν. Το «σύνθημα» της μνημονιακής μετα-δημοκρατίας που ζούμε είναι, κατά τους διαχειριστές των μνημονικών συμφερόντων, ότι ΟΛΑ ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ.

Γι’ αυτό και η ενσωμάτωση των κυβερνητικών κομμάτων στις νεοφιλελεύθερες μνημονιακές δομές συντελείται πλέον χωρίς προσχήματα. Στη σημερινή «τριμερή» κυβέρνηση ο «μνημονιακός μετασχηματισμός» της ΔΗΜΑΡ συντελέσθηκε αθόρυβα, χωρίς αιτιολόγηση, χάριν «της σωτηρίας» της χώρας.

Το ίδιο αθόρυβα και ασχολίαστα συντελέσθηκε και η ακροδεξιά μετατόπιση της ΝΔ, συνέπεια της ιστορικής αναγκαιότητας ότι η εφαρμογή των ακραίων-αντικοινωνικών πολιτικών συντελείται μόνο από μια αυταρχική-ακροδεξιά πολιτική εξουσία. Γι’ αυτό και τόσο εύκολα η ΝΔ αφομοίωσε και ανέδειξε τα ακροδεξιά στοιχεία του συντηρητικού χώρου. Γι’ αυτό κορυφαία προπαγανδιστικά στελέχη της και εκφραστές της ιδεολογικοπολιτικής ταυτότητας είναι σήμερα ο κ. Α. Γεωργιάδης, αλλά και ο κ. Μ. Βορίδης, πρωτοπαλίκαρο –μαζί με τον κ. Ν. Μιχαλολιάκο– της ΕΠΕΝ, της νεολαίας του Γ. Παπαδόπουλου, ο οποίος ευφωνούσε λόγους υπέρ της 21ης Απριλίου… Ο ένας σήμερα ηγείται της Χρυσής Αυγής, ο έτερος αποτελεί τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της «χρυσαυγίζουσας» Νέας Δημοκρατίας… Σημεία κι αυτά των θλιβερών ημερών που ζούμε.

Όσον αφορά το ίδιο το ΠΑΣΟΚ, η πολιτική, ηθική και ιδεολογική του κατάρρευση, η πλήρης απώλεια τόσο της ταυτότητάς του όσο και της ιστορικής σχέσης που διαμόρφωσε με την κοινωνία θα αποτελέσουν το πλέον αρνητικό παράδειγμα της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας της χώρας. Από τη «στιγμή» του Καστελλόριζου μέχρι σήμερα, η ηγετική ελίτ και τα συμφέροντα που τη στήριζαν «μεταμόρφωσαν» το ΠΑΣΟΚ στον αυθεντικότερο εκφραστή και τον πλέον πιστό εκτελεστή των επιλογών του νεοφιλελεύθερου προτύπου και της κατοχικής πολιτικοοικονομικής δομής που επιβλήθηκε στη χώρα. Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ «βλέπει τον κόσμο» με νεοφιλελεύθερα «γυαλιά» και εγκλωβισμένη στις επιλογές της οδηγεί το πάλαι ποτέ Κίνημα στη διάλυση και στον αφανισμό, με διαδικασίες μάλιστα ευτελιστικές, απαξιωτικές, που προσιδιάζουν μόνο σε πτωχεύσασες εμπορικές επιχειρήσεις.


Πηγή: Το Παρόν

Δύσκολη η γέννα. Αλλά έγινε. Σημαδιακό; Ίσως, αλλά 300 γενναίοι πολίτες βρέθηκαν στον Μαραθώνα, κάτω από δυσμενέστατες καιρικές (και όχι μόνο) συνθήκες. Γνωρίστηκαν, μίλησαν, αντάλλαξαν απόψεις μεταξύ τους.

Δεν ενοχλήθηκαν από τον μικρό αριθμό τους. Το αντίθετο, έγινε, ενθουσιάστηκαν και πείσμωσαν ακόμη περισσότερο, αναγνωρίζοντας πια πως είναι καθήκον και χρέος τους ιερό να σταθούν όρθιοι, να μεταλαμπαδεύσουν την φλόγα που άναψε στον Μαραθώνα και σε άλλους. Συζητούσαν μεταξύ τους και υπόσχονταν πως η επόμενη φορά θα τους βρει πολλαπλάσιους. Όλοι τους ήξεραν πως πάντα από τους λίγους ξεκινάνε εκείνα που φέρνουν τις μεγάλες αλλαγές.

Δεν τους αξίζουν συγχαρητήρια. Αλλά ένα μεγάλο ευχαριστώ, από όλους εμάς που δεν βρεθήκαμε στον κοινό τόπο, στο σημείο εκκίνησης για τον αγώνα επαναφοράς του αυτονόητου, των αξιών και της δημοκρατίας σε ετούτη την ταλαιπωρημένη πατρίδα.
Ένας κύκλος έκλεισε, αλλά ένας άλλος κύκλος ετοιμάζεται να ανοίξει. Παρά τις αντιξοότητες, παρά τον ψυχολογικό βομβαρδισμό των Ελλήνων, παρά τους επιτηδευμένα τοποθετημένους «τσομπάνηδες», ο Μαραθώνας 2013 γέννησε τους δικούς του μαραθωνομάχους, τους πολίτες οπλίτες, τους πολίτες που αποφάσισαν να πάψουν να είναι πελάτες.
Αυτοί οι λίγοι, οι ωραίοι όμως στην ψυχή και στην καρδιά, έμαθαν πολλά μέσα στους μήνες που πέρασαν. Έζησαν πολεμικές εναντίον της ελεύθερης βούλησης του Έλληνα, βίωσαν τακτικές ψυχολογικού πολέμου και αποφάσισαν πως τίποτε δεν θα τους λυγίσει.
Αυτούς τους 300 τους ευχαριστούμε θερμά, μέσα από τα βάθη της καρδιάς μας. Δίπλα τους θα βρεθούμε, για να μας δώσουν κουράγιο από την δική τους ψυχή, δύναμη από την δική τους παρουσία. Δίπλα τους θα βρεθούμε για να μας δοθεί η ευκαιρία να μάθουμε αυτά που δεν ξέρουμε, να νιώσουμε αυτά που μας απαγορεύουν, να σκεφτούμε και να κάνουν όλα αυτά που μπορούν να ρίξουμε το καθεστώς που αποδόμησε την Δημοκρατία, που συνήργησε στην δολοφονία της πατρίδας μας, της Ελλάδας.

Σας ευχαριστούμε όλους εσάς, τους ολίγους αλλά ατρόμητους, που δεν διστάσατε να δείξετε τα πρόσωπά σας στους ολιγάρχες, που δεν διστάσατε να δηλώσετε παρόντες όταν νιώσατε πως σας καλεί η πατρίδα.
Σας ευχαριστούμε και ελπίζουμε να μας ανεχθείτε στη σκιά σας και να βοηθήσετε να βρούμε τον δρόμο που μέχρι τώρα δεν βρήκαμε, να βροντοφωνάξουμε μαζί σας τα λόγια που απαγορεύτηκαν: Αγώνας, δημοκρατία, αξιοκρατία, αγάπη για τον συμπολίτη και για την πατρίδα.
Ευχαριστούμε και όσους δεν μπόρεσαν να έρθουν, αφού είναι γνωστές και οι οικονομικές δυσκολίες που οι περισσότεροι αντιμετωπίζουν και λόγω αυτών δεν μπόρεσαν να συμμετέχουν στον Μαραθώνα 2013, αλλά το μυαλό τους, η καρδιά και η ψυχή τους ήταν μαζί με όλους όσους βρέθηκαν εκεί.

Ο Μαραθώνας 2013 τελείωσε, παρέδωσε την σκυτάλη και με την παρουσία του σηματοδότησε την επόμενη επιχείρηση κατά των δυναστών, την επόμενη μάχη κατά των ολίγιστων και ριψάσπιδων, την επόμενη μικρή ή μεγάλη νίκη των πολιτών. Κι αν ο αγώνας είναι δύσκολος, τότε θα είναι καλύτερα, γιατί θα μας διδάξει περισσότερα, γιατί θα μας κάνει καλύτερους και σοφότερους, γιατί θα μας δώσει την ευκαιρία να δείξουμε ποιοι πραγματικά είμαστε.
Τίποτε δεν τελείωσε στον Μαραθώνα. Αντίθετα, τώρα άρχισε…

Η οργανωτική ομάδα των 5 του "Μαραθώνα 2013"



Σύμφωνα με πληροφορίες, τουρκικό μαχητικό τύπου F-16 κατέπεσε και συνετρίβη στην περιοχή του Χατάι (Αλεξανδρέττα) κοντά στα σύνορα της Τουρκίας με τη Συρία. Η συντριβή σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες συνέβη κατά τη διάρκεια άσκησης εναέριου ανεφοδιασμού και δυνάμεις έρευνας και διάσωσης (SAR) έχουν κινητοποιηθεί για να διαπιστωθεί η τύχη του πιλότου.

Προφανώς κι επειδή οι καιροί είναι… πονηροί, το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στο να διαπιστωθεί αν η εκδοχή που μαθαίνουμε αληθεύει, ή έχουμε ενδεχομένως επανάληψη όσων έγιναν με το Phantom F-4 της τουρκικής Αεροπορίας (ΤΗΚ) που καταρρίφθηκε από τη συριακή αεράμυνα.

Εάν αποδειχτεί ότι έχει συμβεί κάτι τέτοιο, σε συνδυασμό με τις πολύνεκρες (49 νεκροί) βομβιστικές επιθέσεις στη νοτιοανατολική Τουρκία, μάλλον θα πρέπει να καταλήξουμε στο οριστικό συμπέρασμα, ότι κάποιες «δυνάμεις» επιδιώκουν τη γενίκευση της σύρραξης στη Συρία, με την εμπλοκή της Τουρκίας, που τρέμει στην ιδέα όπως αποδεικνύουν οι δηλώσεις της πολιτικής της ηγεσίας…

Προς το παρόν και εν αναμονή περισσοτέρων στοιχείων (τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης δεν έχουν αναφέρει κάτι προς το παρόν) μένουμε στην αρχική πληροφόρηση.


 

Του Θεόδωρου Παπαηλία
καθηγητή ΤΕΙ Πειραιά

Κατά τον 18ο αιώνα διευρύνθηκε ο αγώνας για τα δικαιώματα του ατόμου, που διαρκούσε από τα μέσα του Μεσαίωνος. Τομή αποτέλεσαν αφ’ ενός οι θέσεις του αγγλικού φιλελευθερισμού (Locke, Hume, Smith κ.λπ.), οι οποίες αποτυπώθηκαν στα κείμενα της κήρυξης της αμερικανικής ανεξαρτησίας (1776), αφ’ ετέρου οι ιδέες του Γαλλικού Διαφωτισμού (Montesquieu, Voltaire, Rousseau κ.λπ.), που μεσουράνησαν με τη διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη (Αύγουστος 1789).

Το αποτέλεσμα ήταν να αποκαθηλωθούν οι ευγενείς και ό,τι αυτό συνεπάγετο (αξίες που έλαβαν από τον Θεό ή ήταν σύμφωνες με τη φύση). Έτσι, το παράδειγμα, που ήθελε τους εκλεκτούς να διοικούν και τους πολλούς να μένουν υπήκοοι, οδηγήθηκε σε κατάρρευση.
Κατά τον 19o αιώνα εντάθηκαν οι προσπάθειες οικονομικής και κοινωνικής «χειραφέτησης», με τις αλλεπάλληλες εξεγέρσεις σε όλη την Ευρώπη. Ανέκυψε, βεβαίως, μια ασύμμετρος πολιτική ωρίμανση: από τη μια οι κοινότητες (οι ριζοσπάστες του Δημαρχείου), από την άλλη η ύπαιθρος και οι έχοντες.

Οι αγρότες μετά την αποσύνθεση της δουλοπαροικίας (μετετράπησαν σε ελεύθερους μικροκτηματίες) και τις καταστολές που υπέστησαν, ως αποτέλεσμα της προσπάθειάς τους για ανακατανομή της εξουσίας (πόλεμοι των χωρικών κατά τον 14ο-16ο αιώνα κ.λπ.) και λόγω των διδαχών της θρησκείας (πρέσβευε αποδοχή τού ελέω Θεού δικαίου), εγκλωβίστηκαν (ως να ενεγράφη στα γονίδιά τους) σε συντηρητικές επάλξεις. Εύκολα, μάλλον λοιπόν, οι αντιμεταρρυθμιστές μπορούσαν να επιβάλλονται.

Μολαταύτα, οι ευγενείς και οι αστοί υπολόγιζαν διά της «λογικής» ότι εάν το δικαίωμα ψήφου δοθεί αυτομάτως σε όλον τον πληθυσμό, τότε τα προνόμιά τους θα απαλλοτριώνονταν. Ένεκα τούτου, ξεκίνησε (στην Αγγλία) να διευρύνεται το εκλογικό σώμα σταδιακά, έτσι ώστε κάθε φορά οι νεοψηφίζοντες, που ήταν πενέστεροι από τους προηγούμενους (το αμέσως χαμηλότερο εισοδηματικό κλιμάκιο) και ο αριθμός τους κάπως περιορισμένος, να μην είναι σε θέση να αλλάξουν άρδην την κατάσταση.

Περαιτέρω, το δικαίωμα της τμηματικής, κλιμακωτής, διεύρυνσης λειτουργούσε «παιδευτικά». Το κάθε νέο οικονομικό - κοινωνικό στρώμα που εισήρχετο, «εκπαιδεύετο» στη λογική του αστικού πολιτεύματος: πουριτανική ηθική, ατομική ιδιοκτησία, ελευθερία του πράττειν και κινείσθαι.

Ωστόσο, οι πιο έμπειροι κατάφεραν ήδη να αντιληφθούν – το παράδειγμα των ΗΠΑ το απεδείκνυε και η ανάλυση του Tocqueville παρέμεινε κλασική – ότι οι πιθανότητες μιας γενικής πολιτειακής ανατροπής παρέμεναν απειροελάχιστες και συνεπώς οι φόβοι για γενικευμένη αλλαγή αβάσιμοι. Έτσι, αυταρχικά καθεστώτα, όπως του Λουδοβίκου Ναπολέοντα αρχικά και αργότερα η Γερμανία του Bismarck (ή και η Γαλλία μετά την Κομμούνα το 1871), δεν θεώρησαν ότι διακινδύνευαν με την καθολική ψηφοφορία.


Τελικώς, μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, λόγω των φοβερών απωλειών και της προσπάθειας να ενστερνισθούν οι μάζες το «κοινό» καλό, εκδημοκρατίσθηκε τα μέγιστα η εκλογική διαδικασία σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο.

Είναι δυνατόν, λοιπόν, να θεωρηθεί ότι η περίοδος μέχρι το 1750 απετέλεσε την προϊστορία για τα δικαιώματα του ατόμου, συνιστώντας τον πρώτο πολιτικό κύκλο, ένα είδος πρωταρχικής συσσώρευσης (στον οποίο δημιουργήθηκαν οι υλικές και ιδεολογικές προϋποθέσεις). Την εξουσία όλο αυτό το διάστημα τη νέμονταν οι εκλεκτοί.

Ο δεύτερος κύκλος διήρκεσε μεταξύ 1750 και 1950. Η ελευθερία του εκλέγειν και εκλέγεσθαι σταδιακά επιβάλλεται, έτσι ώστε το 1950 να υφίσταται αυτή σε όλες τις ανεπτυγμένες ή μη χώρες (όπου βεβαίως δεν υπήρχε αυταρχικό καθεστώς).

Ο τρίτος κύκλος κάνει φανερή την παρουσία του από το 1950 και γενικεύτηκε μετά το 1990 με την επικράτηση της παγκοσμιοποίησης. Ενώ το δικαίωμα της αντιπροσώπευσης κατεκτήθη με αγώνες, που μεταμόρφωσαν την κοινωνία, σε τούτη την περίοδο αυτό αυτοαπαλλοτριώθηκε. Όπως τον πολίτη του 5ου π.Χ. αιώνα αντικατέστησε ο ιδιώτης του 4ου, με όλα τα επακόλουθα, έτσι και στην τρέχουσα συγκυρία, το άτομο απεκδύεται του δικαιώματος επιλογής.

Τα αίτια πηγάζουν από οικονομικές διαφοροποιήσεις και κοινωνικούς μετασχηματισμούς (στο διάστημα αυτό έχει μεταμορφωθεί ο καπιταλισμός). Ενώ πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο κυριαρχούσαν οι εργάτες και η μεταποίηση (στη Δυτική Ευρώπη και τις ΗΠΑ πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο) στις αρχές του 21ού αιώνος πλέον των δύο τρίτων του ΑΕΠ προέρχονται από τις υπηρεσίες. Ακόμα και στη «βαριά» βιομηχανία οι χειρώνακτες αποτελούν μειοψηφία απέναντι στους υπαλλήλους. Αυτό επέφερε ουσιώδεις ιδεολογικές συνέπειες: την άμβλυνση της όποιας ταξικής συνείδησης.

Περαιτέρω, η άνοδος του κοινωνικού κράτους από τα τέλη του 19ου σμίκρυνε τις αντιθέσεις. Ένα μικρό μέρος της κατώτερης τάξης, μεγαλύτερο της μικροαστικής και μεγάλο της μεσοαστικής, κυριάρχησε πολιτικώς και κοινωνικώς, περιθωριοποιώντας την ανώτερη τάξη στον επιχειρηματικό κυρίως τομέα (και στα κέρδη).

Ενώ παλαιοτέρα οι ευγενείς διοικούσαν, χωρίς να ασχολούνται με το εμπόριο και την οικονομία (αυτή ήταν άλλωστε η δομή του φεουδαλισμού), στην παρούσα εποχή αντιθέτως, λόγω αντίστοιχης λογικής, το μεγάλο τμήμα του ανώτερου κοινωνικού στρώματος οδηγήθηκε στην παραγωγή και κυρίως στη διακίνηση αγαθών και υπηρεσιών και επεβλήθη στο χρηματιστικό κεφάλαιο (ο έλεγχος της εξουσίας δεν επιτυγχάνεται μέσω των λογχών, αλλά μέσω του κεφαλαίου, το οποίο ελέγχει και τα όπλα).

Ο μεσαίος χώρος
Την πολιτική πλέον, στις πλείστες των αναπτυγμένων χωρών, προσδιορίζουν άτομα του μεσαίου και του μικρομεσαίου χώρου (οι τελευταίοι κυρίως στη διοίκηση του κρατικού τομέα). Υπ’ αυτήν την έννοια κάμφθηκαν οι ταξικές συγκρούσεις. Ταυτοχρόνως, η άνοδος των φορολογικών συντελεστών στο διάστημα 1940-1980 (πλέον του 80% ο ανώτερος) – λόγω του κράτους πρόνοιας – επιβάρυνε τα στρώματα αυτά, με απόρροια οι πολιτικές περί χαμηλότερων φόρων, άρα των λιγότερων εσόδων, και συνεπώς του μικρότερου κράτους, να κερδίσουν έδαφος (το κράτος λόγω της αφαίμαξης που προκαλούσε σε αυτά τα στρώματα άρχισε να διαβάλλεται).

Αυτές οι αντιλήψεις στη δεκαετία 1980 δεσπόζουν αρχικώς στη Βρετανία και στις ΗΠΑ και ακολούθως στον υπόλοιπο κόσμο. Η διάλυση του σοσιαλιστικού συστήματος, την ίδια περίοδο, έδωσε τη δυνατότητα να υποστηριχθεί ότι ο φιλελευθερισμός αποτελεί μονόδρομο. Το κράτος πρόνοιας διελύθη και η κοινωνία των 2/3 πρόβαλλε παντού.
Αυτή η οικονομική ευμάρεια και ο γρήγορος πλουτισμός (αντίστοιχος με τα χρόνια του Walpole στην Αγγλία και του Guizot στη Γαλλία) αφ’ ενός και αφ’ ετέρου η ανέλιξη στην εξουσία ατόμων χωρίς ευρύτερη καλλιέργεια, από τα χαμηλά και τα μεσαία εισοδήματα (που επιδίωκαν να γίνουν αστοί στη θέση των αστών), ανέδειξε εκτεταμένη διαφθορά. Ο πλούτος και η κοινωνική ισχύ, που αυτός επισύρει, έκαμψαν το όποιο ήθος διέθεταν αυτά τα στρώματα.

Όπως είχε δείξει ο Balzac στην «Ανθρώπινη Κωμωδία», είναι πιο εύκολο να διαβρωθεί ο φτωχός, που οσμίζεται το χρήμα και την εξουσία – την οποία έχει ως στόχο –, παρά οι έχοντες και τον πλούτο και την εξουσία. Συνεπώς, παράλληλα με την απορρύθμιση του κράτους πρόνοιας το 1990 από μέρος της μικροαστικής και κυρίως της μεσοαστικής τάξης, αφού θεωρούσαν ότι τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα ήσαν τα κυρίως ωφελημένα από αυτό, λειτουργώντας ως οιονεί μισθοφόροι των ανωτέρων, διευρύνθηκε η έλλειψη ήθους από αυτά τα στρώματα. (Συνέκρινε την πολιτική της Thatcher απέναντι στην αντίστοιχη του πρώην αρχηγού των συντηρητικών, μεγαλοαστού, Heath).

Το αποτέλεσμα ήταν ότι (σχεδόν νομοτελειακά) δεν αναδύθηκαν στόχοι, οράματα στο διάστημα αυτό, πλην της νομής της εξουσίας και έτσι τμήμα του κόσμου, ιδίως μέρος της νεολαίας, παγιδεύεται στα ατομικά (στην καλλιέργεια του κήπου, όπως προέβλεπε ο Voltaire), με συνέπεια τη μετατροπή του σε απολιτικά όντα.

Αυτό, συνεπικουρούμενο από την έλλειψη διαχωριστικών γραμμών των κομμάτων, αναπόφευκτο λόγω της αλλοτρίωσης (της επικράτησης ως ιδανικών της δύναμης και του χρήματος – γουρούνια και άνθρωποι, όπως υπεστήριζε ο Orwell, είχαν τους ίδιους στόχους), οδηγεί στην αποχή από τις εκλογές, δικαιώματος που η κατάκτησή του αποτέλεσε επί αιώνες το αντικείμενο αγώνων των παλαιότερων γενεών.
• Τουτέστιν, στον πρώτο κύκλο οι ευγενείς διέθεταν το χρήμα και τη δύναμη (οι υπόλοιποι ήσαν υπήκοοι).
• Ο δεύτερος κύκλος, πιο πολύπλοκος, λόγω της ανόδου του εμπορίου και των πόλεων και τελικώς της βιομηχανικής επανάστασης, ανέδειξε ως κύριο πολιτικό παράγοντα τον πολίτη.
• Τώρα με τον τρίτο κύκλο επικρατεί ο ιδιώτης· άτομο με ασαφείς ιδεολογικές αρχές (θρησκευτικές ή πολιτικές), αλλά με κύριο στόχο τη μεγέθυνση της καταναλωτικής ισχύος και την αύξηση της ατομικής του ικανοποίησης. Οι μηχανισμοί της αγοράς όχι τυχαία, αλλά βάσει ενδογενούς λογικής, που απορρέουν από αυτούς, ωθούν τον υπήκοο να μετατραπεί σε πολίτη και αργότερα σε ιδιώτη.
Αρχικά δηλαδή να αποκτήσει την πολιτική εξουσία και μετέπειτα, έχοντας ως στόχο την ελαχιστοποίηση του κόπου και τη μεγιστοποίηση του ατομικού κέρδους, να μεταμορφωθεί σε ιδιώτη. Επιπροσθέτως, το πλαίσιο με τους περιορισμούς που επιβάλλει η κοινωνική στρωμάτωση όταν διαμορφώνεται είναι σχετικά ελαστικό.
Αντιθέτως, όταν η δομή επικρατήσει τότε καθίσταται σχεδόν ανελαστικό. Έτσι οι βαθμοί ελευθερίας που απεκτήθησαν μετά το τέλος του φεουδαλισμού και την άνοδο της αστικής τάξης διατηρήθηκαν σε υψηλά επίπεδα όσο αυτό μεταμορφωνόταν. Όταν εγκαθιδρύθηκε το νέο καθεστώς απέβη αυτόχρημα συντηρητικό.

Τοιουτοτρόπως, στη μετά το 1990 περίοδο στις ανεπτυγμένες και αναπτυσσόμενες χώρες θα διατηρείται σε υψηλά όρια το ποσοστό αποχής από τις εκλογές και θα ψηφίζουν κυρίως αυτοί που θα επιδιώκουν να ελέγχουν την εξουσία και των οποίων διακυβεύονται τα οικονομικά συμφέροντα. Οι honestiores δεν χρειάζονται να ψηφίζουν· oι humiliores, αποτελώντας μειοψηφία, θα παρασύρονται σε ακραίους πολιτικούς σχηματισμούς, ενώ κάποιοι «συνειδητοποιημένοι» θα εύχονται jour(s) des événements.