Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

29 Απρ 2015

Η διόγκωση του ισλαμικού φονταμενταλισμού προκαλεί έντονη ανησυχία, αφού, κατά τις υπηρεσίες της ρωσικής στρατιωτικής κατασκοπείας, οι «ασύμμετρες» απειλές και η τρομοκρατία παγκοσμιοποιούνται επικίνδυνα.

Η διεθνής τρομοκρατία έχει γίνει μια από τις πιο επικίνδυνες προκλήσεις για την ανθρωπότητα και έχει αποκτήσει πλέον παγκόσμιο χαρακτήρα. Αυτή είναι η εκτίμηση του επικεφαλής της Γενικής Διεύθυνσης Πληροφοριών (στρατιωτική κατασκοπεία - GRU) του Γενικού Επιτελείου των ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων, αντιστράτηγου Ίγκορ Σεργκούν. Μιλώντας στα μέσα Απριλίου στο IV Συνέδριο για θέματα Εθνικής Ασφάλειας στο υπουργείο Άμυνας στη Μόσχα, παρουσίασε μια αρκετά λεπτομερή ανάλυση του προβλήματος. Η RBTH, παρουσιάζει στους αναγνώστες της, τα βασικά σημεία της εισήγησης του αντιστράτηγου, μιας από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες στον κόσμο των στρατιωτικών μυστικών υπηρεσιών.

Σύμφωνα με τον ίδιο, καταγράφεται σταθερά η τάση προς την παγκοσμιοποίηση των δραστηριοτήτων των εξτρεμιστικών οργανώσεων. Αυτό σημαίνει τόσο μια ευρύτερη γεωγραφική εξάπλωση, όσο και την ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ διαφορετικών ομάδων, καθώς και την γρήγορη προσαρμογή τους στις νέες συνθήκες. Στο μεταξύ, στον χώρο των διεθνών τρομοκρατικών οργανώσεων αυξάνεται ο ρόλος των ριζοσπαστών ισλαμιστών. «Οι ηγέτες τους αναπτύσσουν στενή συνεργασία και επιδιώκουν να δημιουργήσουν ζώνες αστάθειας, οι οποίες περιλαμβάνουν, όχι μόνο χώρες, αλλά ολόκληρες περιοχές», υπογράμμισε. «Μια από τις πιο σημαντικές τρομοκρατικές οργανώσεις παραμένει η «Αλ Κάϊντα». Ωστόσο, στις σημερινές συνθήκες, η οργάνωση δεν αποτελεί για τους ισλαμιστές παρά «το λάβαρο του πολέμου κατά των απίστων». Σήμερα, οι σχετιζόμενες με αυτήν περιφερειακές ομάδες, λειτουργούν σχεδόν ανεξάρτητα», είπε.

Στην κορυφαία θέση, το «Ισλαμικό κράτος»

Αναφερόμενος στη γένεση του προβλήματος, ο Σεργκούν, τόνισε: «Δεν είναι μυστικό, ότι με την υποστήριξη των Δυτικών», ο ισλαμικός εξτρεμισμός από τη δεκαετία του 1980 αναπτύχθηκε γρήγορα και βγήκε από τα στενά όρια των τοπικών συρράξεων. Είναι η κληρονομιά που μας άφησαν οι ΗΠΑ, άλλα ΝΑΤΟϊκά κράτη, καθώς και ορισμένες χώρες της Μέσης Ανατολής και της Κεντρικής Ασίας».

Σύμφωνα με το ρώσο αντιστράτηγο, για την αντιμετώπιση των σοβιετικών στρατευμάτων στο Αφγανιστάν, οι Δυτικοί εξόπλισαν με βαρύ οπλισμό τις διάσπαρτες ομάδες των Μουτζαχεντίν, οι οποίες «στη συνέχεια συνενώθηκαν σε μεγαλύτερες τρομοκρατικές ομάδες και κινήματα». Πατώντας στο ίδιο –δοκιμασμένο στα βουνά του Αφγανιστάν- μοντέλο, «με την οικονομική και στρατιωτική βοήθεια της Ουάσιγκτον και των συμμάχων της, για να εκδιώξουν το ανεπιθύμητο στη Δύση καθεστώς στη Συρία, δημιουργήθηκαν το «Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε («ISIS» – ΙΚ) και η οργάνωση Τζαμπάτ αλ-Νούσρα. Σε ανάλογα αποτελέσματα οδήγησε και η στρατιωτική επέμβαση του ΝΑΤΟ στη Λιβύη».

Ο αρχηγός της GRU τόνισε ότι «οι τρομοκράτες έχουν κηρύξει τα κατεχόμενα από αυτούς εδάφη ως «Ισλαμικό χαλιφάτο» και προχώρησαν στη διαμόρφωση των δικών τους «κρατικών θεσμών», περιλαμβανομένων του οικονομικού και δικαστικού συστημάτων. Οργανώθηκε επίσης, μια σταθερή κεντρική δομή διοίκησης των ένοπλων σχηματισμών».

Σοβαρό πρόβλημα σε Αφρική και Ασία

Την ίδια στιγμή, η ενίσχυση του ΙΚ έχει αποσταθεροποιήσει σοβαρά την κατάσταση στην Αφρική. «Οι ντόπιοι εξτρεμιστές λαμβάνουν από τον ΙΚ σημαντική στρατιωτική και οικονομική βοήθεια, ενώ ενισχύονται με ενόπλους από τους μαχητές της Συρίας και του Ιράκ». Ειδικότερα, τη στήριξη αυτή, όπως σημείωσε ο Σεργκούν, απολαμβάνει η ομάδα «Ανσάρ αλ-Σαρία», που δραστηριοποιείται στη Βόρεια Αφρική και η «Μπόκο Χαράμ», στα δυτικά της ηπείρου. Στην Ανατολική Αφρική, τη μεγαλύτερη απειλή για τη σταθερότητα της περιοχής αποτελεί η σομαλική τρομοκρατική οργάνωση «Αλ-Σαμπάμπ αλ-Μουτζαχεντίν», υπεύθυνη για μια σειρά «ηχηρών» ενεργειών.

Το ίδιο ανησυχητικά εξελίσσεται η κατάσταση στη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία. Εκεί, σημείωσε ο αρχηγός της ρωσικής στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών, διατηρούν σε υψηλά επίπεδα τις μαχητικές τους δυνατότητες εξτρεμιστικές οργανώσεις όπως οι «Ταλιμπάν», η «Χιζμπ ουτ-Ταχρίρ» και το Ισλαμικό Κίνημα του Ουζμπεκιστάν. «Σήμερα, μόνο στο Αφγανιστάν πολεμούν περίπου 50 χιλιάδες μαχητές. Στο έδαφος τόσο του Αφγανιστάν, όσο και του Πακιστάν, έχει αναπτυχθεί ένα δίκτυο στρατοπέδων εκπαίδευσης τρομοκρατών, συμπεριλαμβανομένων και μαχητών αυτοκτονίας».

Επιπλέον, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Σεργκούν, η ενεργός διάδοση των ιδεών του ριζοσπαστικού Ισλάμ «έχει αρνητική επίδραση στην εξέλιξη της κατάστασης στη Νοτιοανατολική Ασία». Ειδικότερα, οι δραστηριότητες της εξτρεμιστικής οργάνωσης «Τζαμάγια Ισλαμίγια» («JI») μπορούν να επιφέρουν απρόβλεπτες συνέπειες για την περιοχή. Κύριος στόχος της JI είναι η δημιουργία ενός ενιαίου κράτους με θεοκρατική μορφή διακυβέρνησης που θα περιλαμβάνει τις επικράτειες του Μπρουνέι, της Ινδονησίας, της Μαλαισίας, της Σιγκαπούρης και τις μουσουλμανικές επαρχίες της Ταϊλάνδης και των Φιλιππίνων», δήλωσε ο επικεφαλής της στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Στην Ευρώπη και την Αμερική

Τα τελευταία χρόνια, αυξήθηκε το επίπεδο της τρομοκρατικής απειλής στην Ευρώπη. Αυτό οφείλεται κυρίως στην επιστροφή από τα «καυτά σημεία» του πλανήτη μαχητών οι οποίοι είναι έτοιμοι να χρησιμοποιήσουν την αποκτηθείσα εμπειρία «ασύμμετρων» κτυπημάτων στο έδαφος της πατρίδας τους. «Μόνο στη Γερμανία τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχουν επιστρέψει πάνω από 600 τζιχαντιστές», είπε ο Σεργκούν.

Τέλος, σύμφωνα με τον αντιστράτηγο, στη σφαίρα ενδιαφέροντος των εξτρεμιστών έχουν μπει προσφάτως και ορισμένες περιοχές της Νότιας Αμερικής. «Σαν βάση τους στην Λατινική Αμερική, οι εξτρεμιστές θεωρούν την περιοχή του «τριπλού συνόρου» στη ζώνη που τέμνονται τα σύνορα της Αργεντινής, της Βραζιλίας και της Παραγουάης», είπε ο Σεργκούν.

Ναρκωτικά και ΜΚΟ

Αναφερόμενος στα οικονομικά της τρομοκρατίας, ο Σεργκούν σημείωσε ότι «ανάμεσα στα αξιόπιστα κανάλια εισροής πόρων περιλαμβάνονται διάφορες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και αρκετά Ιδρύματα. Για παράδειγμα, στα κράτη της Αραβικής Χερσονήσου λειτουργούν περίπου 200 τέτοιες δομές». Επιπλέον, «σημαντική πηγή εισοδήματος είναι ο έλεγχος της παραγωγής και της παράνομης διακίνησης ναρκωτικών. Έτσι, οι ισλαμιστές στη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία έχουν απ’ αυτόν τον τομέα δραστηριότητας κέρδη της τάξης των 500 εκατομμυρίων δολαρίων ετησίως».

Στην ουσία, είπε ο αντιστράτηγος, η διεθνής τρομοκρατία, υπό το σύνθημα του «αγώνα για καθαρό Ισλάμ», γίνεται μια ακόμα μορφή του διεθνούς οργανωμένου εγκλήματος. «Στην πραγματικότητα, η διεθνής τρομοκρατία έχει γίνει μια επικερδής υπερεθνική επιχείρηση με τζίρο δισεκατομμύρια δολάρια, που δραστηριοποιείται, ανάμεσα στα άλλα, στο εμπόριο ναρκωτικών, στις απαγωγές ομήρων, στο λαθρεμπόριο όπλων και πολύτιμων μετάλλων», είπε. Επίσης, προσπαθώντας να βρουν πρόσθετες πηγές χρηματοδότησης, οι τζιχαντιστές αναπτύσσουν δεσμούς με εθνικιστικές οργανώσεις, πειρατές και αυτονομιστές.

«Έτσι, προβλέπει ο επικεφαλής της GRU, θα πρέπει να περιμένουμε ότι σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα, το επίπεδο της τρομοκρατικής απειλής στον κόσμο θα παραμείνει σε υψηλά επίπεδα. Η διεύρυνση της κλίμακας δράσης των εξτρεμιστικών ομάδων, ανάμεσα στα άλλα και με τη «βοήθεια» των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους, ειδικά στη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία, δημιουργεί μια πραγματική απειλή για την εξαγωγή της τρομοκρατίας στην Ευρώπη, στις δημοκρατίες της ΚΑΚ και στην περιοχή Ασίας –Ειρηνικού».

Πηγή RBTH


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Aλέξανδρος Τάρκας

Η τηλεοπτική συνέντευξη του πρωθυπουργού Αλ Τσίπρα καθησύχασε, μόνον εν μέρει, τις ανησυχίες ρήξης με τους εταίρους ή επιβολής αβάσταχτης φορολογίας στη μεσαία τάξη, ενώ προκαλεί νέους προβληματισμούς για τις προθέσεις του στα ανοιχτά διπλωματικά μέτωπα.

Ο πρωθυπουργός είχε δηλώσει, παλαιότερα, ως προτέρημα την ένταξή του στην ΚΝΕ μετά (και όχι πριν) την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και έχει, επίσης, παραστεί, μαζί με νοσταλγούς της Stasi, σε μνημόσυνο της Ρόζας Λούξεμπουργκ στη Γερμανία. Αυτά θα αποτελούσαν μακρινές αναμνήσεις, χωρίς πολιτική σημασία, αν ο κ. Τσίπρας είχε αφομοιώσει τον τρόπο λειτουργίας της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ ή τον κώδικα επικοινωνίας με τις ξένες κυβερνήσεις στις περίπου 100 ημέρες άσκησης των καθηκόντων του.

Γιατί ο πρωθυπουργός δεν πείθει, δηλώνοντας ότι εξαπατήθηκε από τους Μ. Ντράγκι και Γ. Ντάισελμπλουμ, πριν από τις εκλογές και το Eurogroup της 20ής Φεβρουαρίου. Ξεχνά (ή θέλει να κάνει εμάς να ξεχάσουμε) ότι η πολιτική της ΕΚΤ ήταν γνωστή ολόκληρο το 20ήμερο (και το ίδιο πρωί), πριν από το Eurogroup. Το Μαξίμου δεν πίστευε όσα γνώριζαν πολιτικοί, διπλωμάτες και δημοσιογράφοι στις Βρυξέλλες; Το μόνο παρόμοιο ιστορικό προηγούμενο («μας εξαπατήσατε») είχε ακουστεί το 1974 με την απώλεια της μισής Κύπρου, ενώ και το 1991 ο Μ. Γιλμάζ είχε απαντήσει «δεν καταλάβατε καλά» στον Κων. Μητσοτάκη, που προσδοκούσε λύση στη Μεγαλόνησο.

Παράλληλα η κυβέρνηση δεν πείθει, όταν εξακολουθεί να εκπλήσσεται με τις αντιδράσεις των Αμερικανών στην υπόθεση Ξηρού. Δεν έχει αντιληφθεί ότι η (δημόσια) αντίδραση της Ουάσινγκτον ήταν εντονότερη και από τις (παρασκηνιακές) επικρίσεις κατά των διευκολύνσεων του Ερντογάν σε ισλαμιστές που μετέβαιναν στη Συρία το 2013; Κατά τον ίδιο τρόπο, ο πρωθυπουργός δεν πείθει, όταν -και προχθές- υποστήριξε «θα δείτε» σχετικά με προκαταβολές για τον νέο αγωγό από τη Ρωσία. Μήπως ο επικεφαλής της Gazprom Α. Μίλερ δεν του επανέλαβε, ως προαπαιτούμενο, την εξασφάλιση προεγκρίσεων από την Κομισιόν;

Η επόμενη ρήξη -και μάλιστα ταυτόχρονα- με τους εταίρους, την Ουάσινγκτον και τη Μόσχα έρχεται (ακάθεκτη!) στις 25 Ιουνίου, όταν στη Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε. θα αποφασιστεί η ανανέωση ή διαφοροποίηση των κυρώσεων κατά του οικονομικού, αμυντικού και ενεργειακού κλάδου της Ρωσίας.

Ελληνικές και ξένες διπλωματικές πηγές κρίνουν ότι το δίλημμα του Ιουνίου θα είναι πολύ διαφορετικό συγκριτικά με την ήπια κρίση στην αρχή της κυβερνητικής θητείας. Στα τέλη Ιανουαρίου, ο υπουργός Εξωτερικών Ν. Κοτζιάς είχε καταφέρει να εντάξει τις ελληνικές αντιρρήσεις στο μπλοκ των άλλων επιφυλακτικών (Αυστρία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία) έναντι των πιο σκληρών. Εκείνη η κρίση αφορούσε επιμέρους πτυχές, ενώ τον Ιούνιο θα εξεταστεί ο σκληρός πυρήνας των κυρώσεων. Επίσης, τότε δεν είχε ολοκληρωθεί η διαδικασία του Μινσκ, σε αντίθεση με το προσεχές δίμηνο που η υλοποίησή της θα αποτελέσει πεδίο τριβών Δύσης - Πούτιν.

Γνωρίζοντας την έως τώρα πρακτική του Ελληνα πρωθυπουργού, οι ηγέτες των ΗΠΑ και των ισχυρών μελών της Ε.Ε. τον αναμένουν «στη γωνία», αν κινηθεί εγγύτερα προς τη Μόσχα και αν δώσει αφορμές (...ταυτόχρονα ίσως με την τελική διαπραγμάτευση του νέου Μνημονίου) για αντιμετώπιση της χώρας μας σαν παρείσακτης στη Δύση. Παρομοίως, ο πρόεδρος Β. Πούτιν και ο υπουργός Εξωτερικών Σ. Λαβρόφ αναμένουν να δουν, για τα δικά τους συμφέροντα, αν ο κύριος Τσίπρας θα τους διευκολύνει, ασκώντας βέτο στις κυρώσεις ή, τουλάχιστον, εξαιρώντας από τους αυστηρούς περιορισμούς τους πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες που βρίσκονται στο στενό περιβάλλον του ισχυρού άνδρα του Κρεμλίνου.

Το δίλημμα του Ιουνίου θα είναι σκληρό, αφού είναι δυσχερέστατο, αν όχι αδύνατον, η Αθήνα να ικανοποιήσει -ταυτόχρονα- Ουάσινγκτον, Βρυξέλλες και Μόσχα. Ο δε πρωθυπουργός δεν θα μπορεί να ισχυριστεί ότι «εξαπατήθηκε» από κανέναν εκ των συνομιλητών του.

* Εκδότης του περιοδικού «Αμυνα & Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε την κωλοτούμπα να μοιάζει με υπερηφάνεια

Γράφει ο Μανώλης Κοττάκης

Θα μπορούσα να κάνω την κλασική συντηρητική ανάλυση για τη συνέντευξη Τσίπρα στον Χατζηνικολάου και να ήμαστε όλοι ευτυχισμένοι από την ετυμηγορία: Κατέθεσε τα διαπιστευτήριά του στη Μέρκελ (πράγματι, με το ζόρι έκρυψε τον θαυμασμό του), απέφυγε να πει έστω μία φορά το όνομα Σόιμπλε (ξέρει γιατί), στόχευσε τα δεύτερα βιολιά Ντράγκι - Ντάισελμπλουμ. Θα μπορούσα επίσης να υπογραμμίσω ότι από το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης απέμειναν ως φύλλα συκής η δέσμευση ότι δεν θα μειώσει τις συντάξεις και ότι θα αποφύγει τις ομαδικές απολύσεις. Ολα τα άλλα (ΕΝΦΙΑ, αφορολόγητο, κατώτατος μισθός ) πάνε πίσω. Μπροστά πάνε μόνο οι ιδιωτικοποιήσεις.

Είμαι όμως σίγουρος ότι τα ακούσατε όλα αυτά χθες από βουλευτές της Ν.Δ., οι οποίοι έως πρόσφατα θεωρούσαν ότι το κόμμα αυτό και ο επικεφαλής του θα αποτελέσουν παρένθεση. Λυπάμαι που θα χαλάσω την ομοφωνία, όμως εκτός από όλα τα παραπάνω, που φυσικά ισχύουν αλλά αποτελούν συστημική κριτική προς συστημικό κόμμα, εγώ είδα και μερικά άλλα πράγματα προχθές βράδυ, τα οποία οφείλω να καταθέσω, γιατί κατά τη γνώμη μου αποτελούν τη νέα πραγματικότητα.

Το πρώτο είναι ότι ο Τσίπρας επιδιώκει να εμπεδώσει την ηγεσία του ακολουθώντας την τακτική του Κώστα Καραμανλή: Απευθείας σχέση με τον λαό, χωρίς ενδιάμεσους νταβατζήδες. Μόνο έτσι μπορεί να εξουδετερώσει αυτό που στην πατρίδα μας ονομάζεται «διαπλοκή». Ο Καραμανλής στερέωσε αυτή τη σχέση με περιοδείες και επισκέψεις έως και στο τελευταίο χωριό της πιο ξεχασμένης περιφέρειας, σχέση που διατηρεί ζεστή έως σήμερα. Ο Τσίπρας είναι ο πρώτος πρωθυπουργός από τη Μεταπολίτευση που εξήγησε την πολιτική του απαντώντας επί τρεις ώρες σε ερωτήσεις πολιτών. Και επιλεγμένα να ήταν τα πρόσωπα -που δεν ήταν-, η εικόνα που περνούσε ήταν το σχήμα «είμαι εδώ για σένα».

Το δεύτερο είναι ότι δεν είπε ούτε μία φορά τη λέξη «Αριστερά» και ότι κινείται ταχέως προς τον μεσαίο χώρο της σοσιαλδημοκρατίας. Ο πρωθυπουργός προχθές το βράδυ αποκολλήθηκε από το κόμμα του και απείλησε όποιον κατεβάσει την πλατφόρμα «στάση πληρωμών - έξοδος από το ευρώ» με πολιτική εξαφάνιση από βαριές πλειοψηφίες μέσω δημοψηφίσματος.

Το τρίτο είναι ότι ο Τσίπρας σκεπάζει την πολιτική οπισθοχώρησή του με δύο συναισθήματα. Περηφάνια, το πρώτο, ασφάλεια με ελεγχόμενο ρίσκο, το δεύτερο. Κατάφερε με το στήσιμό του να κάνει την κωλοτούμπα να μοιάζει με περηφάνια. Είπε στον μέσο Ελληνα ότι, αν θες να πάμε μπροστά, πρέπει να ρισκάρουμε ακόμη και άνοιγμα στη Ρωσία. Κατά τη γνώμη μου, λοιπόν, δεν θα είναι απλή υπόθεση. Μπλέξαμε.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος

Η μισή Ελλάδα παρακολούθησε τη συνέντευξη του κ.Τσίπρα στον κ.Χατζηνικολάου. Ο κάθε τηλεθεατής εξήγαγε με άμεσο και αυθεντικό τρόπο τα συμπεράσματά του.

Ανάμεσα στα άλλα (για τον ΕΝΦΙΑ που θα διατηρηθεί «αν δεν κλπ», για τον σεβασμό στη λαϊκή ετυμηγορία αλλά με «σεβασμό στους κανόνες της ΕΕ», για τον «έντιμο συμβιβασμό», για την συνέχιση του ξεπουλήματος αεροδρομίων, δημοσίων επιχειρήσεων, λιμανιών κοκ) εμείς συγκρατήσαμε και τούτη τη δήλωση:

Οι κινήσεις που κάνω αυτή την περίοδο, είπε ο πρωθυπουργός, δεν είναι οι κινήσεις ενός αριστερού κόμματος ή ενός αριστερού ηγέτη αλλά πρόκειται για κινήσεις εθνικής ευθύνης. Μάλιστα…

Παρατήρηση πρώτη: Κάθε φορά που οι εκάστοτε πρωθυπουργοί άρχιζαν τα περί «εθνικής ευθύνης», που τα έθεταν πάνω από την ιδεολογία τους – και τούτο ως απόδειξη ότι βάζουν τη χώρα πάνω από τις προσωπικές τους πεποιθήσεις - τότε εκείνα που ακολουθούσαν δεν ήταν και πολύ ευχάριστα για το «έθνος» του εργαζόμενου λαού…

Παρατήρηση δεύτερη: Η Αριστερά είναι τέτοια επειδή ακριβώς η ιδεολογία, το πρόγραμμα και η πολιτική της είναι ταυτισμένα με το εθνικό όφελος, στο πλαίσιο βεβαίως μιας κοινωνίας που θα συγκροτείται με ηγέτιδα δύναμη το «έθνος» του λαού και με πυξίδα τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και όλου του εργαζόμενου λαού.

Αυτή είναι μια από τις ειδοποιούς διαφορές της Αριστεράς με τους πολιτικούς αντιπάλους της. Δεν διαχωρίζει – υποκριτικά – το πρόσημό της, το αριστερό πρόσημό της, με ό,τι είναι ωφέλιμο για το λαό και τον τόπο. Γιατί πολύ απλά αν δεν ήταν ωφέλιμο δεν θα ήταν αριστερό.

Γνωρίζουμε τον αφορισμό ότι όσα επισημαίνουμε παραπάνω συνιστούν, τάχα, ιδεοληψία. Ότι είναι, τάχα, «δευτερεύοντα».

Απαντάμε: Η Αριστερά, εκτός από πολιτική Αριστερά είναι (με την έννοια της κοινωνικής διαστρωμάτωσης) και κοινωνική Αριστερά. Ως τέτοια καλύπτει το 99% του λαού, δηλαδή την συντριπτική πλειοψηφία του Έθνους.

Όσοι μέχρι τώρα ξεχνούσαν» - στο όνομα του «εθνικού οφέλους» - να κάνουν αυτή την πολύ απλή ταξική ανάλυση, όσοι διαχώριζαν την πολιτική Αριστερά από την κοινωνική Αριστερά, παρότι έκλιναν σε όλες τις πτώσεις την λέξη «Αριστερά», συνήθως κάτι άλλο μας έλεγαν. Και συνήθως σε εκείνη την οικτρή μειοψηφία του 1% ήταν που απευθύνονταν και που… «έκλειναν το μάτι». Και αυτό μόνο «δευτερεύον» δεν είναι…

Εν ολίγοις: Η Αριστερά – όταν είναι Αριστερά – όχι μόνο δεν βάζει στην μπάντα την πολιτική της και την ιδεολογία της στο όνομα του «εθνικού οφέλους», αλλά προωθεί το λαϊκό συμφέρον στην πράξη και όχι στα λόγια χωρίς να το διαχωρίζει από το «εθνικό», μιας και τελικά το λαϊκό συμφέρον δεν είναι τίποτα λιγότερο από το εθνικό συμφέρον.

Όχι μόνο δεν «αναστέλλει» αλλά εφαρμόζει την πολιτική της επειδή ακριβώς αυτή είναι που υπηρετεί τον τόπο και μάλιστα στις πιο κρίσιμες συνθήκες, όπως τώρα.

Ειδάλλως ποιο το νόημα να είναι κανείς Αριστερός; Ποιό το νόημα να υπάρχει η Αριστερά, αν βγάζει ιδεολογικά την ουρά της απέξω στα δύσκολα, όπως κάνουν οι άλλοι; Αυτά τα ξέρουν άπαντες στην Αριστερά – όταν είναι Αριστερά…

Πηγή enikos


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το γερμανικό “Russland-Komplex” από το Τευτονικό Τάγμα μέχρι τη Μέρκελ

Οι σχέσεις μεταξύ εθνών, κρατών, λαών και πολιτισμών καθορίζονται, ως γνωστόν, από ένα πλέγμα πολύπλοκων και δυναμικών παραμέτρων και διαμορφώνονται ανάλογα με τον συσχετισμό δυνάμεων, ενώ σημαντικό ρόλο παίζουν και οι –σε μεγάλο βαθμό– χειραγωγούμενες «ευαισθησίες» της διεθνούς κοινής γνώμης. Στην περίπτωση Γερμανίας – Ρωσίας, οι σχέσεις αυτές αποκτούσαν, ανάλογα με τις ιστορικές συνθήκες και τα δρώντα πρόσωπα, τα χαρακτηριστικά μιας «αλυσίδας ρήξεων, επαναπροσεγγίσεων, συμπαιγνιών και αναφλέξεων», στη διάρκεια των οποίων σημειωνόταν μια «εκτεταμένη μεταλλαγή μεταξύ δέους και θαυμασμού, φοβικής άμυνας και εμφατικής προσήλωσης» (1). Αυτή η γερμανική συμπλεγματική στάση απέναντι στη Ρωσία οδηγούσε σε μια ποικιλόμορφη, σχεδόν «οικογενειακή διασταύρωση» ανθρώπων, πολιτισμών, εδαφών, γλωσσών, σχεδίων και ιδεών, και μάλιστα «με μια τέτοια ένταση που δεν συναντάται μεταξύ άλλων χωρών ή και που δεν υπήρξαν πουθενά αλλού. Ακόμα και οι πιο ακραίες εχθρότητες, οι οποίες συμπυκνώθηκαν σε υστερικά συμπλέγματα κατωτερότητας» (2), κατέδειχναν μια «εγγύτητα» και μια σχέση «αγάπης και μίσους» (Walter Laqueur), η οποία σχετιζόταν σχεδόν πάντοτε μ’ έναν «Τρίτο, τη Δύση».

Στην παρούσα ιστορική φάση, της κλιμάκωσης της κρίσης μεταξύ Δύσης και Ρωσίας, καταλυτικό παράγοντα αποτελεί η Γερμανία, καθώς είναι η «Κεντρική Δύναμη» που σε πολύ μεγάλο βαθμό καθορίζει τις τύχες της Ευρώπης. Το αν και σε ποιο βαθμό οι λαοί της Γηραιάς Ηπείρου θα βιώσουν και πάλι έναν Ψυχρό Πόλεμο δεν εξαρτάται μόνο από παραμέτρους που άπτονται της οικονομίας, των συμμαχιών, της διεθνούς διπλωματίας, των θρησκευτικών πεποιθήσεων κ.λπ., αλλά και από ένα ιδιάζον φαινόμενο, το γερμανικό “Russland-Komplex”: ένα σύμπλεγμα ρωσοφοβίας και ρωσοφιλίας, που εδώ και μερικούς αιώνες εμφανίζεται στη γερμανική κοινωνία με προφανή στοιχεία υπερβολών και αντιφατικότητας, αντανακλαστικών συμπεριφορών και παραδοξότητας.

Από τον τευτονικό επεκτατισμό προς «Ανατολάς», στο Συνέδριο της Βιέννης

Στην ευρωπαϊκή ιστορία η αρνητική εικόνα της Ρωσίας στους Γερμανούς εμφανίζεται για πρώτη φορά τον 13ο αιώνα, στο πλαίσιο της σύγκρουσης, στη Βόρεια Βαλτική, του Τευτονικού Ιπποτικού Τάγματος (3) με τους «σχισματικούς» ορθοδόξους της Ρωσίας, που, σύμφωνα με γερμανικά Χρονικά της εποχής, «λεηλατούσαν εκτάσεις των χριστιανών» (4). Η σύγκρουση αυτή, πέρα από τη θρησκευτική της αφετηρία, στο πρότυπο των σταυροφοριών και του θρησκευτικού ζηλωτισμού, που χαρακτηριζόταν περισσότερο από τη πολεμική στρατηγική της καμένης γης και λιγότερο της επιστροφής στον «δρόμο του Χριστού», είχε και σαφή ιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά: «εποικισμός της Ανατολής» (Ostsiedlung) και πρώτη «Πορεία προς Ανατολάς» (Drang nach Osten). Ο επεκτατικός χαρακτήρας του Τευτονικού Τάγματος δεν περιοριζόταν, όπως η «Χρυσή Ορδή» των Μογγόλων, στις λεηλασίες και στη φόρου υποτέλεια, αλλά περιελάμβανε και σαφή ιδεολογικά-θρησκευτικά χαρακτηριστικά, με στόχο τον «προσηλυτισμό ή την εξολόθρευση» των ορθοδόξων «αιρετικών», και μάλιστα με την υποστήριξη και τις ευλογίες του Πάπα της Ρώμης, γεγονός που ερμηνεύει και την παθιασμένη ρωσική αντίσταση. Αναφορές στη δυναμική γερμανική διείσδυση –με την άδεια του ηγεμόνα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας-Γερμανικό Έθνος προς την τότε ειδωλολατρική Πρωσία, την Πολωνία-Λιθουανία και ανατολικότερα, στον χώρο της Βαλτικής–, αλλά και στην τευτονική αίσθηση παντοδυναμίας, βρίσκονται και σε ρωσικά Χρονικά, με περιγραφές για την «αποφασιστική μάχη μεταξύ της ρωμαϊκής-καθολικής εκκλησίας και της ρωσικής ορθοδοξίας», αλλά και τη λυσσαλέα αντίσταση των Ρώσων ηγεμόνων κατά των «άπληστων» Γερμανών κατακτητών. Μόνο μετά την αποτυχημένη προσπάθεια υποταγής της ρωσικής ηγεμονίας του Νόβγκοροντ, όταν οι ρωσικές δυνάμεις, υπό τον ηγεμόνα τους Αλέξανδρο Νιέφσκυ (5), κατατρόπωσαν το τευτονικό στράτευμα στη «Μάχη των Πάγων» (1242), επήλθε τελικά η συνθήκη ειρήνης με τους Ρώσους, που έμελλε να διαρκέσει σχεδόν 150 χρόνια (6).

Ακόμη όμως δεν μπορούσε να γίνει λόγος για συστηματική ρωσοφοβία και για πολιτική διάσταση του φαινομένου, που πρωτοεμφανίζεται μόνο στις αρχές του 16ου αιώνα. Από τότε παραμένει διαχρονικά το βασικό πολιτικό ιδεολόγημα των Γερμανών πάνω στο οποίο στηρίζεται η ρωσοφοβία: η τυφλή υποταγή του ρωσικού λαού στην απόλυτη εξουσία του ηγεμόνα, σε συνδυασμό με τον ρωσικό ιμπεριαλισμό αλλά και τη ρωσική ορθοδοξία, την –κατ’ αυτούς– «θρησκεία των σκλάβων». Αποτέλεσμα αυτού του ιδεολογήματος ήταν η ανάδειξη ενός επίσης διαχρονικού στερεότυπου: η Ρωσία σαν μια «φυλακή λαών» (Astolphe de Custine). Από τον 16ο έως και τον 18ο αιώνα, και με σημεία αναφοράς τον αυτοκρατορικό σύμβουλο Freiherr von Herbstein και τον Christian Weber, θαυμαστή του εκσυγχρονιστή τσάρου Μεγάλου Πέτρου, η γερμανική αντίληψη για τη Ρωσία συμπυκνωνόταν στην αναγόρευση της Ρωσίας σε μια απόμακρη, μυστηριώδη και με φτωχή διοικητική δομή, «Δύναμη του Βορρά», αποκομμένη από τη Βαλτική και, συνεπακόλουθα, από τους κύριους εμπορικούς δρόμους της Βόρειας Ευρώπης. Επρόκειτο για μια στερεότυπη εικόνα που καθιερώθηκε ήδη από την περίοδο της Αναγέννησης και ισχυροποιήθηκε εξαιτίας του «Μεγάλου Βόρειου Πολέμου» (1700-1721) μεταξύ του Βασιλείου της Ρωσίας και της Σουηδίας για την κυριαρχία στη Βαλτική, αλλά και από το γεγονός ότι η νέα πρωτεύουσα-λιμάνι, η Αγία Πετρούπολη, ανήκει γεωγραφικά στον Βορρά. Ποια ήταν αυτή η στερεότυπη εικόνα των Γερμανών για τη Ρωσία; «Αγριότητα, βαρβαρότητα, ψύχος αλλά και εγγύτητα στην κόλαση, στον θάνατο, ο τόπος της άρκτου, το σύμβολο όχι μόνο του Βορρά αλλά και του διαβόλου» (7).

Όμως, αυτή η διευρυμένη φοβική στάση απέναντι στη Ρωσία δεν εμπόδιζε, ήδη στις απαρχές του Διαφωτισμού, ουμανιστές-universalis, όπως ο Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς, να ασχολούνται επισταμένως και επί μακρόν με την ακόμη «άγνωστη» Ρωσία του Μεγάλου Πέτρου, αφού θεωρούσε τη Ρωσία σαν ένα είδος «πειραματικού πεδίου» για κοινωνικούς μετασχηματισμούς. Βασικό μέλημα του homo societatis Λάιμπνιτς: Μια χώρα “tabula rasa”, ένα «υπό ανέγερση ανάκτορο», όπως η Ρωσία, «πρέπει να αποφύγει τα αμέτρητα λάθη» που έγιναν στην «κατακερματισμένη Ευρώπη» (8). Επίσης, και ο Πάουλ Φλέμινγκ, ένας από τους σπουδαιότερους ποιητές του μπαρόκ, ήταν ο πρώτος Γερμανός ποιητής που, στο πρώτο ήμισυ του 17ου αιώνα, αναφέρθηκε με θετικό τρόπο στη Ρωσία, την οποία και είχε επισκεφτεί.

Σε όλη τη διάρκεια του 18ου αιώνα η ρωσοφοβία, εκφραζόμενη συμπτωματικά με τη φοβική επίκληση-κλισέ «προσοχή, έρχεται ο Ρώσος» (“Vorsicht, der Russe kommt”), υπήρξε κυρίαρχο στοιχείο στη γερμανική κοινωνία, καθώς η ρωσική παρουσία στην εσωτερική πολιτική κονίστρα της αποδυναμωμένης από τον «Τριακονταετή Πόλεμο» και κατακερματισμένης Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήταν συνεχής: είτε όταν τα στρατεύματα του Μεγάλου Πέτρου έφτασαν, στη διάρκεια του «Μεγάλου Βόρειου Πολέμου», μέχρι το Μαγδεμβούργο, τη Σαξωνία και το Χόλσταϊν, είτε όταν, κατά τον «Επταετή Πόλεμο» (1756-1763), οι Ρώσοι δεν κατέλαβαν μόνο την Ανατολική Πρωσία αλλά και αυτό το Βερολίνο. Καταλυτικές ήταν και οι παρεμβάσεις της τσαρικής Ρωσίας στη διαρκή σύγκρουση Πρωσίας – Αυστρίας για τη Σιλεσία, όπως και οι παρεμβάσεις της Μεγάλης Αικατερίνης στον πόλεμο για τη διαδοχή στον θρόνο της Βαυαρίας. Ακόμη πιο έντονη υπήρξε η ρωσική παρουσία στον γερμανικό χώρο στη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων (1803-1815), όταν, σ’ έναν κοινό απελευθερωτικό πόλεμο, «το γερμανικό και το ρωσικό πνεύμα αγωνίζονταν επί γερμανικού εδάφους ενωμένα και νικηφόρα» (9) κατά της Γαλλίας. Η διαφορά ήταν όμως ότι, τώρα, ο τσάρος Αλέξανδρος Α΄ αποθεωνόταν σαν «ο απελευθερωτής των φιλήσυχων Γερμανών», που σε αυτούς τους πολέμους βίωσαν τη διάλυση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αλλά και έθεσαν τους πρώτους σπόρους του γερμανικού εθνικισμού. Το Συνέδριο της Βιέννης (1815) σηματοδότησε όχι μόνο την έναρξη της εποχής της Ιεράς Συμμαχίας, αλλά και τη μετατροπή της Ρωσίας από «βαρβάρους του Βορρά» σε «αυτοκρατορική δύναμη της Ανατολής» (10), η οποία, ήδη από το 1807, ένα μόλις χρόνο μετά τη διάλυση του Πρώτου Γερμανικού Ράιχ, ήταν η μόνη χώρα που αντιστεκόταν στην κυριαρχία της Γαλλίας στην Ευρώπη.

Σε όλη αυτή την περίοδο, καθοριστικός παράγοντας ρωσογερμανικής προσέγγισης και εμβάθυνσης των ρωσογερμανικών σχέσεων υπήρξαν και οι στενές δυναστικές σχέσεις μεταξύ Γερμανίας και Ρωσίας, που ξεκίνησαν με τους απογόνους του Μεγάλου Πέτρου. Αρκετές τσαρίνες, με σημαντικότερη τη Μεγάλη Αικατερίνη, πρώην πριγκίπισσα του Anhalt-Zerbst, ήταν γερμανικής καταγωγής, όπως και ένας πολύ μεγάλος αριθμός συμβούλων, αξιωματικών, παιδαγωγών, μουσικών, καλλιτεχνών, εμπόρων, γιατρών, φαρμακοποιών, τεχνιτών κ.ά., των οποίων η συμμετοχή στην εδραίωση και ανάδειξη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας υπήρξε ιδιαίτερα σημαντική (11).

Ο δημοκρατικός αντιτσαρισμός και η φανατική ρωσοφοβία του Μαρξ

Η δυναμική, αν και με κάποια καθυστέρηση, είσοδος του ρωσικού παράγοντα στη συνείδηση του μέσου Γερμανού ολοκληρώνεται στα μέσα του 19ου αιώνα, όταν αναδεικνύεται ο ρόλος της Ρωσίας «σαν ο καταλύτης για βασικά ζητήματα της συνταγματικής μορφής και του κοινωνικού συστήματος της Γερμανίας» (12). Στο πρόσωπο του τσάρου Νικολάου Α΄ αποτυπώνεται ο αέναος διχασμός των Γερμανών απέναντι στη Ρωσία: Για τους συντηρητικούς της εποχής, αποτελούσε τον προστάτη της μοναρχικής νομιμότητας και τη μοναδική εγγύηση για να μην περιέλθει η ασταθής Γερμανία στο χάος και την αναρχία. Αντίθετα, για τους Γερμανούς «φίλους της Γαλλίας», τους δημοκράτες και τους φιλελεύθερους, ήταν η προσωποποίηση της απολυταρχίας και της αντίδρασης (13), ο «άκαρδος τύραννος» και, στο πλαίσιο του «πολωνικού ονειροπολήματος» της εποχής, «ο δήμιος του ευγενούς πολωνικού έθνους», η δικαίωση του οποίου ήταν «ιερό καθήκον του γερμανικού έθνους» (14).
Αυτό που «καθόριζε μέτρα και όρους» (15) στο πολιτικό γίγνεσθαι της Γερμανίας, στην επαναστατική περίοδο 1830-1848, ήταν πρωτίστως η φιλελεύθερη και δημοκρατική ρωσοφοβία και λιγότερο η συμπάθεια ορισμένων συντηρητικών προς την τσαρική Ρωσία. Σημείο αναφοράς σε συντηρητικούς και φιλελεύθερους δεν ήταν, όπως μέχρι και τον 18ο αιώνα, ο «πεφωτισμένος ηγέτης» (Μέγας Πέτρος) ή ο «αιμοδιψής δεσπότης» (Ιβάν ο Τρομερός), αλλά η ταύτιση τσάρου και ρωσικού λαού και η ενιαία Ρωσία. Στη βάση ξεκάθαρων αντιφάσεων και στερεοτύπων, που εντοπίζονται ήδη στη λογοτεχνία του 16ου και του 17ου αιώνα, σε κείμενα των διαφωτιστών αλλά και στις αντιρωσικές εκδόσεις της Γαλλικής Επανάστασης (16), η Ρωσία ταυτιζόταν με «την ασιατική βαρβαρότητα και τον ανατολικό δεσποτισμό, την αυθαιρεσία και τη βαναυσότητα, την παρορμητικότητα και τον αλκοολισμό, την ακαθαρσία» (17) και με άλλες ανάλογες ιδιότητες. Ο ρωσικός επεκτατισμός εκλαμβανόταν ως «φυσικός νόμος» της ρωσικής ιστορίας (18), γι’ αυτό και ο αγώνας για την τελική νίκη (Endsieg) του Γερμανισμού κατά του Σλαβισμού θα ήταν αναπόφευκτος, όπως και ο θρίαμβος της «ανώτερης κουλτούρας» των Γερμανών (19). Αυτή η ιδεολογική αντιπαράθεση ελευθερίας και δεσποτισμού ήταν που τελικά οδήγησε τη γερμανική κοινή γνώμη να επιβάλει στους ηγέτες της Πρωσίας και της Αυστρίας τη συμμετοχή τους στο πλευρό των Δυτικών Δυνάμεων και των Οθωμανών, στον «πιο αδικαιολόγητο πόλεμο της Ιστορίας» (20), τον «Κριμαϊκό Πόλεμο» (1853-1856), αγνοώντας βεβαίως πως ο πόλεμος αυτός θα ήταν και η αφετηρία για την ανάδειξη της Πρωσίας σε ηγεμονική ευρωπαϊκή δύναμη. Την περίοδο του Κριμαϊκού Πολέμου, όταν οι σημαντικότερες δυνάμεις του κόσμου συμμάχησαν κατά της Ρωσίας, ο Μαρξ, ως άλλος «πολιτικός-αντιθεολόγος», έγραφε: «Η επανάσταση, η οποία θα κατανικήσει τη Ρώμη της Δύσης, θα υπερβεί και τη δαιμονική επιρροή της Ρώμης της Ανατολής» (21).

Για ένα πλήθος ιστορικών, δεν χωρεί αμφιβολία ότι οι Μαρξ και Ένγκελς «στην αρχή της πολιτικής τους σταδιοδρομίας σαν εξτρεμιστές δημοκράτες και αργότερα σαν επαναστάτες κομμουνιστές πολέμησαν μέχρι το τέλος της ζωής τους με τέτοιο πάθος τον ρωσικό απολυταρχισμό που δικαίως μπορεί να χαρακτηριστεί ρωσοφοβία» (22). Στο πλαίσιο της αναδυόμενης υλιστικής θεώρησης της Ιστορίας και των «ηθικών ωθήσεων» που αντικατοπτρίζονται σε αυτήν, το δίδυμο Μαρξ – Ένγκελς διακρίθηκε ως «ο πλέον σταθερός και πιο φανατικός» από τους υπέρμαχους της «κατανίκησης της ορθόδοξης, τσαρικής Ρωσίας» και της εξαφάνισης του «ημιασιατικού δεσποτισμού», που εκπροσωπούσε ο τσαρισμός. Με την ίδια αίσθηση της Ιστορίας που ο Χέγκελ θεωρούσε την «κατώτερη» (Γίββων) Βυζαντινή Αυτοκρατορία «άθλια και ανισόρροπη για τα πάθη της […], που επιτέλους το σαθρό της οικοδόμημα σκορπίστηκε σε κομμάτια μπροστά στην παντοδυναμία της Τουρκίας» (23), έτσι και για τους συγγραφείς του Κουμμουνιστικού Μανιφέστου, η Ρωσία ήταν «ο μεγαλύτερος εχθρός της επικείμενης προλεταριακής επανάστασης και μια διαρκής απειλή για την Ευρώπη». Η απάντησή τους στην υποτιθέμενη ρωσική απειλή: «Μόνο ένας πόλεμος εναντίον της Ρωσίας είναι ένας επαναστατικός πόλεμος με τον οποίο θα ξεπλυθούν οι αμαρτίες του παρελθόντος…» (24). Συνεπαρμένος από τον αντιρωσικό του οίστρο και τον φόβο του Πανσλαβισμού, ο Μαρξ δεν δίστασε να φτάσει και στα όρια της συνωμοσιολογίας, ισχυριζόμενος ότι «από την εποχή του Μεγάλου Πέτρου έως και τον Κριμαϊκό Πόλεμο υπάρχει μια σύμπραξη μεταξύ του λονδρέζικου Κοινοβουλίου και της Αγίας Πετρούπολης» (25) και ότι ο ίδιος ο πρωθυπουργός Πάλμερστον, ένας από τους φανατικότερους θιασώτες της ιδέας της αγγλικής ηγεμονίας (Pax Bretannica) του κόσμου και ακραιφνής υποστηρικτής της ακεραιότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αποτελούσε «ενεργούμενο της τσαρικής πολιτικής» (26).

Το 1886, σε επιστολή του προς τον ηγέτη της γερμανικής Σοσιαλδημοκρατίας Άουγκουστ Μπέμπελ, ο Ένγκελς έγραφε: «Το ευνοϊκότερο για μας θα ήταν η αναχαίτιση της Ρωσίας, είτε με ειρηνικά είτε με πολεμικά μέσα. Η επανάσταση στην Ευρώπη θα ήταν μόνο τότε ώριμη, αν θα έπεφτε αυτό το τελευταίο οχυρό της αντίδρασης… Και εμείς στη Γερμανία θα ήμασταν οι πρώτοι που θα το αντιλαμβανόμασταν» (27). Στην αντιπαράθεσή του, μάλιστα, με τον Μπακούνιν για το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των Σλάβων της Αυστροουγγαρίας, ο Ένγκελς, που –ειρήσθω εν παρόδω– έβλεπε το «διαλυμένο έθνος» των Πολωνών χρήσιμο «μέχρις ότου η επανάσταση συνεπάρει και την ίδια τη Ρωσία», υπήρξε άκρως διαφωτιστικός: «Δεν σκεφτόμαστε την αυτοδιάθεση. Στις συναισθηματικές φράσεις περί αδελφοσύνης, που μας παρουσιάζονται στο όνομα των πλέον αντεπαναστατικών εθνών της Ευρώπης, απαντούμε ότι το μίσος κατά της Ρωσίας ήταν και είναι το πρώτο επαναστατικό πάθος των Γερμανών… Τώρα γνωρίζουμε πού είναι συγκεντρωμένοι οι εχθροί της επανάστασης: στη Ρωσία και τις σλαβικές χώρες της Αυστρίας» (28).

Απόσπασμα κειμένου του Βασίλη Στοϊλόπουλου από τον νέο Ερμή τον Λόγιο τ. 11
Διαβάστε τη συνέχεια του κειμένου του Βασίλη Στοϊλόπουλου για το πως εκδηλώνεται η ρωσοφιλία και η ρωσοφοβία μέχρι τη σημερινή Γερμανία στον νέο Ερμή τον Λόγιο τ. 11 που κυκλοφορεί.


1. Gerd Koenen, Der Russland-Komplex. Die Deutschen und der Osten 1900-1945, 2005.

2. Gerd Koenen, ό.π.

3. «Deutscher Οrden der Brüder von Du Haus Sankt Mariens in Jerusalem».

4. Livlaendische Reimchronik.

5. Το 1938, στο πλαίσιο της –ιδεολογικής ακόμα– αντιπαράθεσης της εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας με τη Σοβιετική Ένωση, το Τευτονικό Τάγμα του ύστερου Μεσαίωνα απέκτησε –μετά από προτροπή του Στάλιν– νέες διαστάσεις, με το κινηματογραφικό αριστούργημα του Sergej Eisenstein «Αλέξανδρος Νιέφσκυ», καθώς αυτό το «απάνθρωπο πολεμικό εργαλείο του παπισμού και των Γερμανών φεουδαρχών, που στόχευε στην αρπαγή της ρωσικής γης και την καταστροφή της ρωσικής ορθοδοξίας» (Wikipedia), αναγορεύτηκε σε πρόδρομο των Γερμανών εθνικοσοσιαλιστών.

6. Ο προς Ανατολάς επεκτατισμός του Τάγματος θα σταματούσε οριστικά μόνο μετά τη συντριβή των Τευτόνων στη Μάχη του Τάννενμπεργκ, το 1410, από ένα συνασπισμένο στράτευμα Πολωνών και Λιθουανών. Κυρίαρχη δύναμη της περιοχής, μεταξύ Γερμανίας και Ρωσίας, αναδείχτηκε για τους επόμενους 2 αιώνες η Πολωνολιθουανική Κοινοπολιτεία, η οποία έπαψε να υπάρχει ως ανεξάρτητο κράτος μόνο μετά τον Τρίτο Διαμελισμό της Πολωνίας, το 1795. Αν και αποδυναμωμένο το Γερμανικό Τάγμα, υπό τον Μέγα Μάγιστρο Albrecht I von Brandenburg-Ansbach από τον Οίκο των Χοεντσόλερν, όχι μόνο επιβίωσε, αλλά ίδρυσε το Πρωσικό Δουκάτο, το οποίο το 1701 ανακηρύχτηκε σε Βασίλειο της Πρωσίας και, κατόπιν, το 1871, κατάφερε να αποτελέσει τη δύναμη που θα συνένωνε «διά πυρός και σιδήρου» όλα τα γερμανικά κρατίδια σε ένα γερμανικό έθνος-κράτος.

7. Hans Lemberg, “Der Russe ist genügsam. Zur deutschen Wahrnehmung Russlands vom Ersten zum Zweiten Weltkrieg”, στο Das Bild des Anderen. Politische Wahrnehmungen im 19. Und 20. Jh., HMRG, Bd. 40, 2000.

8. Jörg Himmelreich, «Der verhängnisvolle deutsche Russland-Komplex», Die Welt, 22-4-2014.

9. Χένρυ Κίσσινγκερ, Διπλωματία, 1995.

10. Hans Lemberg, “Zur Entstehung des Ostbegriffs im 19. Jh.. Vom “Norden” zum “Osten”, Jahrbücher für Geschichte \osteuropas”, N.F. 33, 1985.

11. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο Johann Friedrich Okermann, που ανέλαβε σημαντικά και υψηλά αξιώματα της κρατικής εξουσίας.

12. Dietrich Geyer, Ostpolitik und Geschichtsbewustsein in Deutschland, 1985.

13. Στην ιστορική περίοδο της συγκρότησης των εθνών-κρατών, η Ρωσία, ως φορέας ιμπεριαλιστικών πεποιθήσεων, χαρακτηριζόταν ως εχθρός των ελεύθερων εθνών. Αντίθετα, σήμερα, στη φάση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, η υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας, όπως εκφράζεται από τον Πούτιν, εκλαμβάνεται ως παρωχημένος και οπισθοδρομικός εθνικισμός. Και στις δύο περιπτώσεις, πάντως, η Ρωσία ήταν/είναι κίνδυνος για την ειρήνη στην Ευρώπη.

14. Franz Mehring, Karl Marx – Geschichte seines Lebens, 2013.

15. Dietrich Geyer, ό.π.

16. Πρώτος ο νεαρός Joseph Görres, το 1798 –και κατόπιν πολλοί άλλοι–, αναφέρθηκε στον κίνδυνο της «ρωσικής παγκόσμιας δεσποτείας» από έναν «βαρβαρικό γίγαντα» αποτελούμενο από «χιόνι, πάγο και αίμα».

17. Dietrich Geyer, ό.π.

18. Στις αρχές του 18ου αιώνα, τα ρωσικά σύνορα βρίσκονταν στον Δνείπερο, κι έναν αιώνα αργότερα έφταναν μέχρι τον Βιστούλα, 850 χιλιόμετρα δυτικότερα. Ενώ στις αρχές του 18ου αιώνα η Ρωσία πολεμούσε για την επιβίωσή της εναντίον της Σουηδίας στη σημερινή Ουκρανία, στα μέσα του ίδιου αιώνα, τα στρατεύματά της καταλάμβαναν το Βερολίνο, και ώς το τέλος του αιώνα έπαιζε πρωταγωνιστικό ρόλο στους τρεις διαμελισμούς της Πολωνίας.

19. Dietrich Geyer, ό.π.

20. Θ. Α. Χριστοδουλίδης, Διπλωματική Ιστορία. Από τη Βιέννη στις Βερσαλλίες, 1991.

21. Franz Mehring, ό.π.

22. Maximilian Rubel, Marx / Engels. Die russische Kommune. Kritik eines Mythos, 1972.

23. Georg Wilhelm Hegel, Die Philosophie der Geschichte, 2012.

24. Friedrich Engels, “Das Begräbnis von Karl Marx”, στο Karl Marx / Friedrich Engels Werke, Bd. 19.

25. Παρά τα εκατομμύρια των νεκρών και τη διασάλευση της ευρωπαϊκής ισορροπίας της Πενταρχίας, λόγω του Κριμαϊκού Πολέμου, οι Μαρξ και Ένγκελς τον χαρακτήριζαν «εικονικό πόλεμο» και «κολοσσιαία κωμωδία των αυταπατών». Το σίγουρο είναι ότι μετά τον Πόλεμο της Κριμαίας άνοιξε πλέον διάπλατα ο δρόμος για τη δημιουργία μεγάλων εθνικών κρατών στην Ευρώπη (Γερμανία και Ιταλία), ακόμη και με τον κίνδυνο πολέμων.

26. Franz Mehring, ό.π.

27. Franz Mehring, ό.π.

28. Franz Mehring, ό.π.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


"Λαμβάνοντας υπόψη τη συμμετοχή της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ και τη διένεξη με τη Ρωσία, η Γερμανίδα καγκελάριος, για παράδειγμα, δεν μπορεί να διακινδυνεύσει να χάσει την Αθήνα ως εταίρο", τονίζει σε εκτενή ανάλυσή της η αυστριακή εφημερίδα "Der Standard", αναφερόμενη στην "προσπάθεια της αριστερής κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ να μεταθέσει τη λήψη αποφάσεων σε επίπεδο αρχηγών κυβερνήσεων, αντί των υπουργών Οικονομικών".

Σύμφωνα με την εφημερίδα, με τον τρόπο αυτό η ελληνική κυβέρνηση ευελπιστεί σε μεγαλύτερη ανταπόκριση απέναντί της, καθώς οι πρωθυπουργοί πρέπει να συνυπολογίζουν τις γεωπολιτικές πτυχές σε μεγαλύτερο βαθμό από ό, τι οι υπουργοί Οικονομικών.

Η ανάλυση με τίτλο "Ο στρατηγικός προβοκάτορας της Ελλάδας", παραπέμπει αρχικά στις διάφορες κριτικές που διατυπώνονται για τον Έλληνα υπουργό Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη, σημειώνοντας ότι δεν μπορεί να εκτιμηθεί αν αυτές ισχύουν ή όχι, μια και σχεδόν πάντα γίνονται είτε χωρίς καμία απόδειξη είτε "off the record", Παρ΄ όλα αυτά όμως αναπαράγονται στα ΜΜΕ.

Όπως παρατηρεί στη συνέχεια, ενδιαφέρον είναι το γεγονός πως η αντιπαράθεση με τον Γιάνη Βαρουφάκη δεν αφορά μόνον το εάν η πολιτική λιτότητας στην Ελλάδα είναι σωστή ή λανθασμένη, αλλά αφορά και το ρόλο των υπουργών Οικονομικών, τον οποίο η Αθήνα θέτει ανοικτά υπό αμφισβήτηση.

Διότι, όπως σημειώνεται, πριν την οικονομική κρίση η σημαντικότερη υπουργική σύνοδος στις Βρυξέλλες ήταν το Συμβούλιο των υπουργών Εξωτερικών, του οποίου οι αποφάσεις είχαν πολιτικά και επικοινωνιακά για πολύ καιρό το μεγαλύτερο βάρος, αλλά εξαιτίας της διάσωσης κρατών και τραπεζών μετά το 2008, αυτό έχει αλλάξει και σήμερα τον τόνο δίνουν οι υπουργοί Οικονομικών, ενώ ιδιαίτερα έχει αναβαθμιστεί το Eurogroup, στο οποίο οι υπουργοί Οικονομικών των 19 χωρών της Ευρωζώνης συντονίζουν τις στρατηγικές τους και την δημοσιονομική τους πολιτική.

Επιστρέφοντας στον Γιάνη Βαρουφάκη, η εφημερίδα παρατηρεί ότι όταν εκείνος "φλυαρεί", είναι δυνατές δύο ερμηνείες, είτε ότι λειτουργεί πραγματικά ερασιτεχνικά, είτε ότι εφαρμόζει τη στρατηγική του πρωθυπουργού του και προσπαθεί να εμποδίσει τη λήψη αποφάσεων των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης, οι οποίοι δεν είναι μόνον οργισμένοι γιατί η Ελλάδα απορρίπτει την πολιτική λιτότητας, αλλά και γιατί αμφισβητείται η επιρροή τους.

Επιπλέον η στρατηγική του Γιάνη Βαρουφάκη πρέπει από την αρχή να είχε ως στόχο της να κερδηθεί περισσότερος χρόνος για το ΣΥΡΙΖΑ ώστε να μπορεί να αναζητηθούν εταίροι ως σύμμαχοι, ωστόσο δεν φαίνεται να έχει πετύχει αυτή στρατηγική, καθώς ακόμη και οι αριστερές κυβερνήσεις σε Ρώμη και Παρίσι δεν συμπαραστέκονται την Αθήνα, η οποία κατά την άποψη διπλωματών της ΕΕ δεν θα μπορέσει να παρακάμψει τους υπουργούς Οικονομικών της Ευρωζώνης.

Όπως καταλήγει η ανάλυση της "Der Standard", η ανακοίνωση τη Δευτέρα του Ευκλείδη Τσακαλώτου ως επικεφαλής της ομάδας διαπραγματεύσεις για το Eurogroup μπορεί να σημαίνει πολλά, όπως επίσης και τίποτε, διότι, είτε ο Βαρουφάκης πραγματικά αποδυναμώθηκε, είτε ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να τον βγάλει κάπως από το επίκεντρο της κριτικής, με τη φημολογία να οργιάζει και πάλι.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μας χωρίζουν θάλασσες. Βαθιές και τόσο μαύρες που θα τρομάξεις, ραγιά της αριστεράς, της δεξιάς, του κέντρου, του κράτους και του παρακράτους. Η τρύπια βαρκούλα που έβγαλες στα ρηχά και αρμενίζεις μέχρι εκεί που πατώνει ο αστράγαλός σου φαντάζει από εδώ που σε βλέπουμε σαν καρυδότσουφλο.

Μας χωρίζουν βουνά. Ψηλά κι άγρια, καημένε της πολιτικής, της εξουσίας, της συντεχνίας, της λαμογιάς. Η μυρμηγκοφωλιά που έχτισες με λαγούμια υπόγεια μοιάζει από εδώ που σε χαζεύουμε σαν λιλιπούτειος τάφος που αργά ή γρήγορα θα πλημμυρίσει με την πρώτη βροχή.

Μας χωρίζουν κάμποι χρυσαφένιοι, ανόητε των διαπραγματεύσεων, των συμβιβασμών και των υποκλίσεων. Νομίζεις ότι καβαλάς άτι με κόκκινη σημαία και σκάμε στα γέλια που είσαι ένας Δον Κυρ Φώτης καβάλα σε αρουραίο που κρατά στο χέρι λευκό πανί μη και σε λυπηθεί το κοπάδι ευρωπαϊκών προβάτων που έρχεται καταπάνω σου.

Μας χωρίζουν ουρανοί. Έναστροι και φεγγαρόφωτοι, γελοίε της ιδιοτέλειας, της έμμισθης δουλοπρέπειας, του άνανδρου χαρακτήρα. Από τόσο μακρυά φαίνεται ξεκάθαρα ότι έρπεις μαζί με το σινάφι σου αλλάζοντας δέρμα ανάλογα με το ποιο αφεντικό σου πετάει σάπιο κομμάτι κρέας να χορτάσεις την ακόρεστη πείνα της υποτέλειας.

Μας χωρίζουν περισσότερα από όσα ήλπιζες ότι μας δένουν. Θεώρησες αριστερόβλακα ότι θα τσιμπούσαν οι πάντες στο δόλωμα ελπίδα που πέταξες στα ρηχά. Έπιασες μόνο ψάρια που φοβούνται τα βαθιά νερά. Αναλώσιμα, αμελητέα απουσία από την ωκεάνια σε διαστάσεις ελληνική ψυχή. Ψαράκια που τσίμπησαν κάποτε στην "Αλλαγή" του πράσινου, στην "Νέα Ελλάδα" του μπλε και τώρα στην "Ελπίδα" του άχρωμου. Αυτά χορταίνουν με ψίχουλα αρκεί να είναι σίγουρα κάθε μήνα στο τρύπιο τσανάκι made in EU. Δεν έχουν καμία σχέση με τα απύθμενα στομάχια των Ελλήνων που δεν χορταίνουν παρά μόνο με δουλεμένο από χαρακωμένα χέρια ζυμωτό ψωμί.

Σε κάνουμε χάζι από βουνοκορφές, από νησίδες, από φεγγάρια να έχεις το νου σου μη σου κάνει επίθεση το ελληνικό αεράκι και σου γυρίσει το καρυδότσουφλο πριν έρθουν οι Μεγάλες Δυνάμεις και νιώσεις καραβοκύρης σε υπερωκεάνιο. Νομίζεις ότι το να ξαναγίνεις ανάχωμα μεταξύ της Ελλάδας και της Ε.Ε είναι το ίδιο εύκολο όπως τέσσερα χρόνια πριν. Ξέρεις εσύ πότε. Την στιγμή που τα τούβλα της Βουλής άρχισαν να τρίζουν. Τώρα όμως είσαι πολύ μικρός για το Τέρας που έρχεται προς τα εδώ για να το καλύψεις όσο κι αν δουλεύουν τα φτυάρια του λαμογιοστρατού που έφτιαξες μαζεύοντας αρβιλοφύλακες από όλες τις μεραρχίες των κομμάτων. Μάζεψες όλο τον "αφρό", μόνο που για μας ο "αφρός" αυτός είναι γνωστός από παλιές εποχές.

Πριν ακόμη υπάρξεις ως σπέρμα στον όρχι του προγόνου σου. Πέρασαν από εδώ στρατιές Εφιαλτών, Πηλιογούσηδων, Γερμανοτσολιάδων, Παρακρατικών, Πρασινοφρουρών, Κενταύρων, ΕΠΕΝιτών.....Τι να πρωτοθυμηθούμε! Η χεσμένη φουστανέλα έγινε κουκούλα, μετά έγινε γραβάτα και τώρα η γραβάτα έγινε κασκόλ. Εξελιχτήκατε ευρωπαϊκώς αλλά βρωμάτε το ίδιο. Το ξύγκι από το σβέρκο της εποχής του Σκόμπι πέρασε στο ξύγκι του προκοιλιού της "Αλλαγής" και έφτασε να γίνει ξύγκι στο προκοίλι του εγκεφάλου σας στην εποχή του "Νέου Συμφώνου για την Ελλάδα".

Είναι υπέροχα να σας αγναντεύουμε από τόσο μακρυά. Ξεφορτωθήκαμε κι εκείνη τη θλίψη για όσους δεν έφταιξαν και την "πάτησαν". Έγινε ανάμνηση η ευαισθησία για τον δειλό που δεν έμαθε τίποτε εδώ και χρόνια. Τον κρίμα που είδε φως Ελπίδας και μπήκε στο καρυδότσουφλό σας να σωθεί.

Να σωθεί κι ας στερέψει η θάλασσα, κι ας καεί το στάρι στους κάμπους κι ας γίνει χαλίκι η Πίνδος, κι ας δώσουμε τα χέρια με αυτούς που ψήφιζαν το 2010, το 2011, το 2012, το 2013, το 2014 να γαμηθούν τα πάντα για το μεροκάματο της δουλικής βολής τους. Αυτούς τους σιχαινόμαστε περισσότερο από τους καπετάνιους των ρηχών νερών. Ήδη σπρώχνουν ο ένας τον άλλον πάνω στην αστεία λέμβο σωτηρίας για να πάρουν θέση με καλύτερη θέα...προς τον πάτο.

Είναι απίστευτη η Ελλάδα μακρυά σας.
Μυρίζει βασιλικό κι αγιόκλημα.
Έχει ένα σκοτάδι τόσο φωτεινό που δεν φοβάσαι τίποτε.

Από την γη της καρδιάς μας,
χαιρετούμε τους μελλοθάνατους...

Πηγή Simple Man


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Tο οριακό σημείο στο οποίο έχουν φθάσει οι διαπραγματεύσεις της Ελλάδας με τους δανειστές της έχει φέρει το ενδεχόμενο της εξόδου από την ευρωζώνη πιο κοντά από ποτέ, εκτιμά σχόλιο της Deutsche Welle. Παρ’ όλα αυτά ο σχολιαστής Μαξ Χόφμαν επισημαίνει ότι υπάρχουν πέντε σημαντικοί λόγοι που μιλούν κατά της επαλήθευσης του δυσμενούς σεναρίου.

Πρώτον, δεν είναι τόσο απλή η αποχώρηση της Ελλάδας από το ευρώ με τη μορφή ατυχήματος, το λεγόμενο «Graccident». Όπως υπογραμμίζεται, «τους προηγούμενους μήνες ειπώθηκε επανειλημμένα ότι αν η Ελλάδα δεν καταβάλει μία δόση στο ΔΝΤ, τότε θα χρεοκοπήσει επίσημα, οι τράπεζες θα κλείσουν και θα τεθεί σε λειτουργία ένας αναπόφευκτος αυτοματισμός». Ο αρθρογράφος αμφισβητεί αυτήν την εκδοχή, τονίζοντας ότι αυτή η διαδικασία θα διαρκούσε τουλάχιστον κάποιες μέρες και υπογραμμίζει ότι «ακόμη και σε αυτήν την περίπτωση η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ θα είχε πολιτικά περιθώρια χειρισμών εφόσον η Ελλάδα υποσχόταν να προβεί σε βελτιώσεις».

Ο δεύτερος λόγος κατά ενός Grexit είναι ότι δεν θα ήταν απαραίτητα η «φθηνότερη» λύση. Όπως τονίζεται, «σε κάθε περίπτωση η ΕΕ θα έπρεπε να συνεχίσει να στηρίζει την Ελλάδα με κάποιον τρόπο, διότι ένα Grexit θα οδηγούσε σε πλήρη οικονομική κατάρρευση της χώρας».

Ο τρίτος λόγος είναι γεωπολιτικής φύσεως. Δεδομένου ότι, όπως λέγεται, η χώρα είναι μέρος της «ασταθούς περιοχής των Βαλκανίων, παραδοσιακός φίλος της Ρωσίας, ανοικτή πύλη για πρόσφυγες από τη Μεσόγειο», ο αρθρογράφος διερωτάται αν «τα κράτη-μέλη επιθυμούν πραγματικά να οδηγήσουν μία τέτοια χώρα σε πλήρη απομόνωση με απρόβλεπτες γεωπολιτικές επιπτώσεις».

Το τέταρτο επιχείρημα είναι ότι «ο Τσίπρας έχει επιτέλους αντιληφθεί» την κατάσταση. «Σημείο καμπής» χαρακτηρίζει ο σχολιαστής το πρόσφατο Γιούρογκρουπ στη Ρίγα, όπου κυριάρχησε αρνητικό κλίμα για την Ελλάδα και ώθησε τον έλληνα πρωθυπουργό σε ανασυγκρότηση της διαπραγματευτικής του ομάδας.

Τελευταίος λόγος κατά του Grexit είναι η εκτίμηση ότι κάτι τέτοιο θα αποδυνάμωνε σημαντικά τη διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και ως εκ τούτου «θα κατάφερε ένα σοβαρό πλήγμα στην ευρωπαϊκή ιδέα των περασμένων δεκαετιών. Οι ισχυροί της ΕΕ θα προσπαθήσουν να το αποτρέψουν με όλα τα μέσα», υπογραμμίζει ο σχολιαστής.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Όθων Ιακωβίδης

Παρακολουθούμε (όλο αυτό το διάστημα μετά τις εκλογές της 25 Ιαν.) τηλεοπτικές (και κοινοβουλευτικές) συζητήσεις επί συζητήσεων, μεταξύ των νυν και των πρώην κυβερνητικών στελεχών, σχετικά με τη “διαπραγμάτευση” με τους “δανειστές”.

Το κυρίως θέμα κάθε συζήτησης, εστιάζεται στο “ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ”, από τη θέση που βρίσκεται σήμερα, ώστε η κοινωνία της να έχει δικαίωμα στο μέλλον, στη ζωή και στην πρόοδό της.

Σ' αυτή τη μεγάλη συζήτηση, έχει φανεί ότι δύο είναι τα ενδεχόμενα, στο ένα εκ των οποίων θα καταλήξει, θέλουμε δεν θέλουμε, αυτή η διαπραγμάτευση.

1η ΕΚΔΟΧΗ

Η ΑΠΟΔΟΧΗ της οικονομικής αιχμαλωσίας της Χώρας από τους “δανειστές” της (όπως αυτή περιγράφεται στις “Δανειστικές Συμβάσεις” και στα “Μνημόνια”) και η, ως εκ τούτου, συνέχιση τής τήρησης των όρων της, όπως αυτοί θα διαμορφωθούν μετά τη διαπραγμάτευση τών ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

2η ΕΚΔΟΧΗ

Η ΜΗ ΑΠΟΔΟΧΗ αυτής της οικονομικής αιχμαλωσίας και η απόδραση τής Ελληνικής κοινωνίας από αυτήν (με καταγγελία και ακύρωση των όρων της).

Η Ελληνική κοινωνία (με ευθύνη, κυρίως, της κυβέρνησης) όλο αυτό το διάστημα, τό μόνο που ακούει (διότι αυτό μόνο αναδεικνύεται σε όλες τις συζητήσεις που παρακολουθεί, τόσο μέσα στο κοινοβούλιο όσο και στα πορτοπαράθυρα της τηλεόρασης), είναι ένα μπακάλικο αλισβερίσι “τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι, τρεις το λαδόξυδο”.

Οι “κόκκινες γραμμές”, με τις οποίες μας έχουν πρήξει τα ούμπαλα ο ένας και ο άλλος της πρώην και της νυν κυβέρνησης, βρίσκονται κάπου στο ύψος και στους τόπους εφαρμογής του ΦΠΑ, στην κοπή ή μη κοπή του 13ου μισθού, στο δικαίωμα ή στο μή δικαίωμα της απεργίας, στην περαιτέρω μείωση ή στη μή μείωση των μισθών και των συντάξεων, στην ημερομηνία λήξεως του ΕΝΦΙΑ, κοκ.

Όλα αυτά, όμως, περιλαμβάνονται και προϋποθέτουν την αποδοχή της 1ης εκδοχής, δηλαδή την ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΉΣ ΑΙΧΜΑΛΩΣΊΑΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΑΠΌ ΤΟΥΣ “ΔΑΝΕΙΣΤΈΣ” ΤΗΣ, η οποία (αιχμαλωσία) δεν στηρίζεται επάνω στα προαναφερόμενα σημεία, αλλά θεμελιώνεται στους όρους των Δανειστικών Συμβάσεων και των Μνημονίων που αναφέρονται:
  • Στην υποθήκευση (υπέρ των δανειστών) κάθε δημόσιας και Ιδιωτικής περιουσίας του Ελληνικού Κράτους
  • Στην παραίτηση, εκ μέρους του δανειζόμενου κράτους, κάθε διεθνούς ασυλίας για την προστασία της Δημόσιας περιουσίας του
  • Στην αποδοχή, εκ μέρους του δανειζόμενου (δηλαδή του Ελληνικού Κράτους) ότι η μη πληρωμή μίας δόσης καθιστά ληξιπρόθεσμο (και απαιτητό αμέσως) όλο το ποσό του δανείου (δηλαδή και τις μελλοντικές δόσεις)
  • Στην αποδοχή ότι η υποχρέωση τού κράτους προς τους δανειστές προηγείται κάθε άλλης (και αυτής ακόμα της υποχρέωσης προς την κοινωνία του)
  • Στην αποδοχή ότι η Ελλάδα δε μπορεί πλέον να ζητήσει δανειακή βοήθεια από άλλη δύναμη εκτός των δανειστών της
  • Στην αποδοχή της υπαγωγής των συμβάσεων αυτών στο Αγγλικό Δίκαιο
  • Και σε άλλες διατάξεις αυτής της κατεύθυνσης, τις οποίες μπορεί να βρεί ο καθ' ένας (και μάλιστα διατυπωμένες και τεκμηριωμένες με νομική ορολογία) στο σχετικό επιστημονικό έργο του καθ. Γιώργου Κασιμάτη (και όχι μόνον αυτού).
Άκουσε κανένας σας να γίνεται συζήτηση για κάποιο από αυτά τα σημεία;

Ρωτώ, διότι εγώ δεν άκουσα...

Όμως, η αποδοχή αυτών των σημείων (και μόνον αυτών) είναι που καθιστά κάποιον “Μνημονιακό”ή “Αντι-Μνημονιακό” και όχι αν ο ΦΠΑ θα είναι ή δεν θα είναι στη Μύκονο και στη Σαντορίνη ή αν ο 13ος μισθός ισχύσει από τον Δεκέμβρη του 2015 ή τον Απρίλη του 2016, ή αν θα προσληφθούν όλες οι καθαρίστριες ή οι μισές.

Όταν, μέσα σ' ένα στρατόπεδο συγκεντρώσεως, η κύρια συζήτηση γίνεται αποκλειστικά και εξαντλείται στην καλυτέρευση του συσιτίου, στο ωράριο του αυλισμού, στη συχνότητα των επισκέψεων και στην καθαριότητα των αφοδευτηρίων (όλα αυτά, εξαιρετικά σημαντικά για την καθημερινότητα της ζωής των αιχμαλώτων), τότε σημαίνει πως το όραμα της απόδρασης έχει χαθεί από τους κρατούμενους. Η βολική “ιδρυματοποίησή” τους, έχει ευνουχίσει τη θέληση για απόδραση και ελευθερία, που είναι οι πρώτες υποχρεώσεις κάθε ελεύθερου ανθρώπου απέναντι στην οντότητά του, όταν του στερούν την Αυτοδιάθεσή του.

Αν και όταν επισυμβεί αυτός ο ευνουχισμός, οι δεσμοφύλακές τους έχουν κερδίσει οριστικά την ησυχία τους... Οι κρατούμενοι αυτοφυλάσσονται!!... Ο καθένας βολεύει την αφεντιά του μέσα σ' ένα “υποφερτής καθημερινότητας” περιβάλλον ζωής, που, μάλιστα, δεν θέλει να το διακινδυνεύσει με μία απόπειρα δραπέτευσης του...

Σ' αυτό το σημείο έχουν φέρει την Ελληνική κοινωνία, οι εξουσιαστές της!!!...

Η δεύτερη εκδοχή (η μη αποδοχή της υπάρχουσας αιχμαλωσίας) δεν συζητείται από κανέναν από τους παρελαύνοντες και παρελαύνουσες στα κανάλια, βουλευτές και βουλευτίνες, της πρώην και της νυν κυβέρνησης.

Η συζήτηση αυτής της εκδοχής, όταν έρχεται στην κουβέντα, έρχεται με μισόλογα που σχεδόν πάντοτε καταλήγουν να κουκουλώνονται με το περίβλημα του διλημματικού “ΕΥΡΩ Ή ΔΡΑΧΜΗ” και έρχεται μόνο για να αναδειχθεί (από τους υποστηρικτές της διαιώνισης της αιχμαλωσίας) η (κατ' αυτούς) καταστροφή που συνεπάγεται η χρήση εθνικού νομίσματος, παρ' ότι η δραπέτευση από την αιχμαλωσία, δεν συνεπάγεται, υποχρεωτικά, έξοδο από το Ευρώ.

Και, απορώ γιατί η κυβέρνηση δεν φέρνει ευθέως στη Βουλή, τη συζήτηση αυτής της υπαρκτής αιχμαλωσίας, κατηγορώντας ανοιχτά όσους αποδέχτηκαν και στήριξαν (με την ψήφο τους ή τη ρητορεία τους) την αποδοχή της σε εξωχώριες δυνάμεις.

Ή, μήπως, η σημερινή συγκυβέρνηση δεν συμμερίζεται την Αλήθεια ότι η Ελληνική κοινωνία τελεί υπό (οικονομική και όχι μόνο) αιχμαλωσία;

Διότι, αν δεν συμμερίζεται αυτή την Αλήθεια, αν πιστεύει πως είναι αντιμνημονιακή διότι η διαπραγμάτευσή της εξαντλείται στο αλισβερίσι της οριοθέτησης της φτώχειας της κοινωνίας, χωρίς να αγγίζει την ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗ της και την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ, τότε, όλοι εμείς που θεωρούμε ότι είμαστε αιχμάλωτοι των δανειστών, με δεσμοφύλακες την πρώην και τη νυν κυβέρνηση, θα πρέπει να ανασυνταχθούμε για να δραπετεύσουμε, έχοντας καταλάβει πως, με τις τελευταίες εκλογές, εναποθέσαμε τις ελπίδες μας στο άλλο κεφάλι του τέρατος της Σκύλλας / Χάρυβδης.

Κάποιες νύξεις του πρωθυπουργού και μάλιστα σε επίσημες ομιλίες του, αλλά και άλλων γύρω του, δίνουν ελπίδες πως συμμερίζεται αυτή την Αλήθεια (πως η Χώρα είναι αιχμάλωτη εξωχώριων δυνάμεων).

Ελπίζουμε η, εκ μέρους της κυβέρνησης, παραγκώνιση αυτής της Αλήθειας από τον δημόσιο διάλογο, να οφείλεται σε στρατηγικό σχεδιασμό, για να επιτευχθεί, τελικά, η απόδραση της Ελληνικής κοινωνίας προς την Αυτοδιάθεσή της, χωρίς την οποία, όλα τα άλλα δεν έχουν κανένα απολύτως νόημα...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Της Ι. Φραγκούλη*

Με τίτλο «Η Γερμανία ευθύνεται για τον ανηφορικό αγώνα της Ελλάδας» ο ανταποκριτής της καναδικής εφημερίδας Globe and Mail στην Ευρώπη, Eric Reguly, επισημαίνει ότι παρά τα όσα γράφονται, σχετικά με την αξιοποίηση των ταμειακών διαθεσίμων των δήμων και των περιφερειών από την ελληνική κυβέρνηση αλλά και το ενδεχόμενο χρεοκοπίας και Grexit, τελικά τίποτα δεν θα συμβεί και η Ελλάδα δεν θα γίνει νέα Αργεντινή.

Τονίζεται ότι στο τέλος η Ελλάδα θα επιτύχει κάποιου είδους συμφωνία με τους δανειστές της και θα παραμείνει στην Ευρωζώνη καθιστώντας το ευρώ «μη αναστρέψιμη επιλογή».

Τονίζεται ακόμη ο ρόλος της Γερμανίας στην ΕΕ η οποία, σύμφωνα με τον δημοσιογράφο, ωφελείται από τις εξαγωγές της εντός της ΕΕ αλλά και από τη συσσώρευση πλεονασμάτων ενώ την ίδια στιγμή η στάση της δημιουργεί ασυμμετρία εντός της ΕΕ ωθώντας τις πιο αδύνατες οικονομίες όπως αυτές της Ελλάδας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας, της Ιταλίας ακόμα και της Γαλλίας να προχωρούν σε μεταρρυθμίσεις δομικού χαρακτήρα και να προβαίνουν σε αντίστοιχες δημοσιονομικές προσαρμογές.

Αναφέρεται ότι δεν υπάρχει αμφιβολία για την προσήλωση της Γερμανίας στο ευρώ αλλά τονίζεται ότι η οικονομική ευρωστία της και οι εξαγωγές της καθίστανται ζημιογόνες για τους εταίρους της, αφού ακολουθεί μία σταθερή πολιτική που αντίκειται στον πληθωρισμό, στην αύξηση των μισθών και την κατανάλωση.

Τέλος, αναφέρεται ότι η Γερμανία, ακόμα και εάν υπάρχουν φωνές για το αντίθετο, δεν θα αφήσει την Ελλάδα να αποχωρήσει από το ευρώ και να προστατεύσει τον εαυτό της από “αδίστακτες” εξαγωγικά χώρες γιατί η παραμονή της διευκολύνει το μοντέλο που ήδη ακολουθείται και εξυπηρετεί τα γερμανικά συμφέροντα.

* Ανταποκρίτρια του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων στον Καναδά


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Όταν προτεραιότητα δεν αποτελεί η οικοδόμηση ενός κράτους δικαίου και μιας βιώσιμης οικονομίας, αλλά αλυτρωτικοί εθνικισμοί, τα αποτελέσματα φαίνονται στα «νούμερα της οικονομίας», όπως αποδεικνύει το παράδειγμα της γειτονικής μας Αλβανίας…

Οι εξαγωγές της Αλβανίας προς τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) μειώθηκαν κατά 15,2% τον Μάρτιο του τρέχοντος έτους σε σύγκριση με την ίδια περίοδο του 2014, αποτελώντας το 67,5% του συνόλου των εξαγωγών.

Όμως, σύμφωνα με τα στοιχεία του Ινστιτούτου Στατιστικών (INSTAT), οι συνολικές εξαγωγές προς τις αγορές του εξωτερικού ανήλθαν σε 22 δισεκατομμύρια λεκ, καταγράφοντας αύξηση 0,4% σε σύγκριση με τον Μάρτιο του 2014, και 30,5% σε σχέση με τον Φεβρουάριο του τρέχοντος έτους.

Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά, οι εμπορικές ανταλλαγές με χώρες της ΕΕ καταλαμβάνουν 63,9% επί του συνόλου. Κύριοι εμπορικοί εταίροι της Αλβανίας, τον Μάρτιο, ήταν η Ιταλία (35,1%), η Κίνα (8,4%), η Τουρκία (7,2%) και την Ελλάδα (6,7%).

Το μεγαλύτερο μερίδιο των εξαγωγών προς τις χώρες της ΕΕ καταλαμβάνει η Ιταλία με 68,6%. Η Ελλάδα “κατέχει” το 5,8% και η Ισπανία το 5,3%.

Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, οι χώρες της ΕΕ, με τις οποίες η Αλβανία είχε τη μεγαλύτερη αύξηση των εξαγωγών σε σύγκριση με τον Μάρτιο του 2014, είναι το Ηνωμένο Βασίλειο, η Αυστρία και η Γερμανία. Ενώ οι χώρες προς τις οποίες οι εξαγωγές συρρικνώθηκαν είναι η Ισπανία, η Κροατία και η Ιταλία.

Οι εξαγωγές προς την Τουρκία και το Κόσοβο, τον φετινό Μάρτιο, αυξήθηκαν σε σύγκριση με την ίδια περίοδο του 2014 κατά 9,1% και 7,1% αντίστοιχα, ενώ οι εξαγωγές προς την Κίνα μειώθηκαν καταλαμβάνοντας το 2,4% του συνόλου των εξαγωγών.

Εν το μεταξύ, το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου, τον Μάρτιο, έφθασε τα 22 δισεκατομμύρια λεκ, σημειώνοντας αύξηση 3,7% σε σύγκριση με τον Μάρτιο του 2014 και 7,2% σε σύγκριση με τον Φεβρουάριο του 2015.

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ (Ανταπόκριση: Ι. Πάτσο)


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Μετά τον πρόεδρο τη Ρωσίας, Βλαδιμήρ Πούτιν, που αναγνώρισε δημόσια την αρμενική γενοκτονία και μάλιστα πήγε ο ίδιος στο Έρεβαν την ήμερα της εκατοστής επετείου της γενοκτονίας για να τιμήσει τα θύματα της, τώρα και ο πρωθυπουργός της Ρωσίας, Dimitri Medvedev, αναγνώρισε και αυτός ανοιχτά και επίσημα την αρμενική γενοκτονία του 1915 προκαλώντας για δεύτερη φορά την τουρκική οργή.

Όπως αναφέρουν και τα τουρκικά δημοσιεύματα, ο Ρώσος πρωθυπουργός σε συλλυπητήριο τηλεγράφημα που έστειλε στον πρωθυπουργό της Αρμενίας, Ovik Abramyan, εξέφρασε τα θερμά του συλλυπητήρια για την φρικτή γενοκτονία που υπέστη ο αρμενικός λαός στις αρχές του εικοστού αιώνα από τους Τούρκους.
Ο Ρώσος πρωθυπουργός στο τηλεγράφημα του επισημαίνει ότι η γενοκτονία αυτή αποτελεί ντροπή για την παγκόσμια ιστορία και την χαρακτήρισε σαν ιστορική τραγωδία του αρμενικού λαού. Την ίδια μέρα η ρωσική Δούμα σε ψήφισμα της που επίσης προκάλεσε την δυσφορία της Τουρκίας, στιγμάτισε την αρμενική γενοκτονία στις αρχές του εικοστού αιώνα και χαρακτήρισε τον αρμενικό λαό σαν αδελφικό.

Χαρακτηριστικό είναι πως το τηλεγράφημα αυτό του Ρώσου πρωθυπουργού έρχεται παρά την έντονη αντίδραση του Ερντογάν στην αναγνώριση από τον Ρώσο πρόεδρο της αρμενικής γενοκτονίας και προκάλεσε για δεύτερη φορά την μεγάλη οργή στην Άγκυρα.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Πολλοί εκτιμούν ότι οι προχθεσινές εκλογές στα κατεχόμενα από την Τουρκία εδάφη της βόρειας Κύπρου ίσως αποδειχθούν καταλυτικές για την πορεία των εξελίξεων στο Κυπριακό. Αν και υπάρχουν πράγματι λόγοι γι αυτό, είναι τελικά κάτι αληθινά εφικτό; Πολύ δύσκολα.

Για πρώτη φορά από την εποχή που ο Ραούφ Ντεκτάς ίδρυσε το ψευδοκράτος εκλέγεται σε αυτό ένας ηγέτης ο οποίος βρίσκεται ουσιαστικά σε πλήρη αντίθεση με την τουρκική πολιτική.

Μάλιστα, ο Μουσταφά Ακιντζί όχι απλώς διαφωνεί με την Τουρκία, η οποία έκανε ότι μπορούσε για να αποτρέψει την εκλογή του, αλλά και επιμένει να θέλει να εργαστεί για την επανένωση της Κύπρου και για τη στιγμή που οι τουρκοκύπριοι θα καταστούν πολίτες της Ευρώπης αλλά και που θα απολαμβάνουν τα όσα η νόμιμη κυπριακή δημοκρατία έχει να τους προσφέρει σε όλα τα επίπεδα, των ενεργειακών πόρων περιλαμβανομένων.

Όλα αυτά έχουν φυσικά προκαλέσει τεράστια ενόχληση στην Τουρκία, η οποία, όμως, τώρα βρίσκεται για πρώτη φορά στην πολύ παράξενη θέση να μην μπορεί να ελέγξει, τουλάχιστον με τα γνωστά της μέσα, την κατάσταση. Είναι πρωτοφανές.

Μπορεί φυσικά να κάνει πολλά, όπως το να κόψει τις επιχορηγήσεις που κάθε μήνα κρατούν ζωντανό το ψευδοκράτος, ή μπορεί και να πάρει πολύ πιο σκληρές πρωτοβουλίες κατά της νέας τουρκοκυπριακής ηγεσίας – διαθέτει όλα τα μέσα γι αυτό. Πράγματι όμως, για πρώτη φορά, ανοίγει ένα μέτωπο που ως τώρα δεν είχε υπάρξει ποτέ σε αυτή τη μορφή.

Σύντομα λοιπόν, η Αγκυρα θα αναγκαστεί να λάβει την απόφαση αν θα μπλοκάρει ή δεν θα μπλοκάρει μια «κυβέρνηση» ενός «κράτους» που η ίδια κατασκεύασε και αναγνωρίζει.

Αλλά ας μην υπάρχουν πλάνες: η πιθανότητα να αφήσει τα πράγματα να εξελιχθούν μόνα τους πρέπει να θεωρείται ουσιαστικά μηδαμινή, ακριβώς γιατί ο λόγος για τον οποίο δημιουργήθηκε και υπάρχει αυτό το «κράτος» είναι για να εξυπηρετεί την τουρκική πολιτική στην Κύπρο. Αν αυτή η πολιτική πράγματι τείνει να αυτονομηθεί, τότε θα είναι δύσκολο η Τουρκία να μην μπει στη μέση για να ανατρέψει αυτές τις τάσεις.

Όπως άλλωστε αναφέρει και η τουρκική εφημερίδα Μιλιέτ, στην πρώτη τηλεφωνική συνομιλία Ακιντζί – Ερτογάν μετά την εκλογική νίκη του πρώτου, ο Τούρκος πρόεδρος είπε ότι «η μητρότητα της μητέρας δεν τελειώνει» για να λάβει την απάντηση ότι «και το παιδί θέλει να μεγαλώσει, να γίνει αφέντης του σπιτιού του"…

Είναι λοιπόν βέβαιο ότι εισερχόμαστε σε μία νέα περίοδο η οποία αναμένεται με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον όχι απλώς από την Κυπριακή Δημοκρατία και την Ελλάδα, αλλά από το σύνολο των δυνάμεων που παρακολουθούν τα όσα συμβαίνουν στην Κύπρο και που η στάση τους μετράει.

Όμως, οι υπερβολικές προσδοκίες είναι επίσης περίπου βέβαιο ότι θα αποδειχθούν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, μάταιες. Και κάτι περισσότερο: ίσως υπάρξουν και κίνδυνοι νέων εντάσεων στις οποίες η Τουρκία ενδεχομένως να θελήσει να μπλέξει και την Κύπρο, προκειμένου να ματαιώσει την όποια πορεία συνεννόησης που ξεφεύγει από τα συμφέροντά της.

Γιατί; Επειδή η Αγκυρα είναι πάντα εκεί. Και φυσικά όχι για τους τουρκοκύπριους, αλλά για την ίδια.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

''Η Ελλάδα έπαιξε και έχασε, καθώς θεωρούσε πως η ΕΚΤ θα χαλάρωνε τους κανόνες'', είπε η Μικρή Ολλανδέζα σε απάντηση της σχετικής αποκάλυψης του πρωθυπουργού.

Ακόμα, η ίδια π@@@@άρα που είναι όμως Πρόεδρος(!) του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, είπε πως δεν φτάνει που δεν θα είναι ο υπουργός των Οικονομικών στις διαπραγματεύσεις και πως δεν συμφωνεί με ένα ενδεχόμενο δημοψήφισμα.

Αν αυτά τα έλεγε μία οποιαδήποτε ξεφωνημένη, δεν θα είχαν και πολύ σημασία.
Η συγκεκριμένη ολλανδέζα όμως έχει ανώτατο θεσμικό ρόλο στην Ενωμένη Ευρώπη... των λαών!
Πράγμα που σημαίνει πως εκεί, εις τας Ευρώπας, επικροτούν τέτοιου είδους εκφράσεις, και πολύ περισσότερο σημαίνει ότι παίζουν ακριβώς τέτοια μαφιόζικα και π@ύστικα ''παιχνίδια''.

Πώς είναι δυνατόν να δεχόμαστε να διαπραγματευτούμε με αυτή την Ευρώπη των εκβιαστών και των ''εταίρων'' που αθετούν τις συμφωνίες που κάνουν, κύριε πρωθυπουργέ;
Κάποιο λάθος κάνουμε, δεν μπορεί!
Όταν λέμε πως θέλουμε να είμαστε στην Ευρώπη, αυτό εννοούμε;
Είναι σίγουρο πως δεν εννοούμε αυτό. 

Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΔΕΝ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ ΠΙΑ! 

Την θέση της έχει πάρει μία γερμανική Ευρώπη ωμών εκβιαστών, απατεώνων και παλιανθρώπων.

Και αυτό είναι απόλυτο!
Χωρίς καμία εξαίρεση.
Ούτε μία!

Ο λαός, κύριε πρωθυπουργέ, δεν σας έδωσε καμία εντολή να διαπραγματευτείτε με τέτοια αποβράσματα.

Τολμήστε ένα δημοψήφισμα και θα το διαπιστώσετε.

ΕΞΩ ΑΠ' ΤΟ ΜΑΦΙΟΖΙΚΟ ΑΔΕΛΦΑΤΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ, ΤΩΡΑ!...

Υ.Γ.  Για ορισμένους ''προοδευτικούς'' και ''πολιτικά ορθούς'': Το blog ποτέ στην ζωή του δεν υπήρξε ομοφοβικό. Πλην όμως ο σοφός λαός κάτι θα ξέρει που χαρακτηρίζει αυτές τις συμπεριφορές ως ''π@υστιές''!

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Δούρειος ίππος η ομάδα Τσακαλώτου
Η Ε.Ε παίρνει την Ελλάδα στα χέρια της τελειωτικά

Γράφει η Μαρία Τσολακίδη

Η κυβέρνηση διέψευσε τις δηλώσεις Ντάισελμπλουμ σύμφωνα με τις οποίες ο επικεφαλής του Γιούρογκρουπ ζήτησε τηλεφωνικώς την απομάκρυνση του κ. Βαρουφάκη από τις διαπραγματεύσεις, αλλά δεν διέψευσε τις σοβαρότατες δηλώσεις που δείχνουν την πλήρη υποτέλεια της Ελλάδας στους δανειστές.

Ο κ. Ντάισελμπλουμ στην συνέντευξή του στο RTL News τόνισε ότι το Οικονομικό θέμα της Ελλάδας είναι λιγότερης σημασίας για τους δανειστές από αυτά που πρόκειται να κάνουν με την νέα ομάδα διαπραγμάτευσης που θα ηγείται ο κ. Τσακαλώτος. Οι δανειστές πρόκειται να βάλουν "χέρι" σε ό,τι χαρακτηρίζει την ανεξαρτησία και την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας. Συγκεκριμένα, ο πρόεδρος του Γιούρογκρουπ δήλωσε:"Δεν πρόκειται μόνο για τα Οικονομικά αλλά και για την Ενέργεια, τη Δικαιοσύνη, τις Εξωτερικές Υποθέσεις... Είναι τόσο μεγάλο (το πεδίο) που χρειαζόμαστε έναν απευθείας σύνδεσμο, υπό την ευθύνη του πρωθυπουργού".

Η Ε.Ε παίρνει στα χέρια της την πολιτική εξουσία της Ελλάδας

Με την δήλωση αυτή ξεκαθαρίζονται πολλά πράγματα για την πολιτική λύση που ζητούσε από την αρχή της διακυβέρνησής του ο κ. Τσίπρας. Από εδώ και στο εξής με την ελληνική διαπραγματευτική ομάδα οι εταίροι-δανειστές θα αποφασίζουν για το πως θα ασκείται η Ενεργειακή Πολιτική, η Δικαιοσύνη της χώρας και η Εξωτερική Πολιτική της. Η κυβέρνηση μετατρέπει τον ελληνικό κοινοβούλιο σε κομπάρσο, εφόσον ο κ. Τσακαλώτος θα μεταφέρει τις αποφάσεις της Ε.Ε ως αγγελιοφόρος απευθείας στον πρωθυπουργό. Από εκεί και πέρα θα στήνονται τυπικά νομοσχέδια που πάντα θα πρέπει να έχουν την έγκριση του γνωστού πλέον Brussel Group (με την υπογραφή Βαρουφάκη), τα οποία θα κατατίθενται τυπικά προς ψήφιση στο ελληνικό κοινοβούλιο. Εν ολίγοις, καταργούνται ουσιαστικά τα υπουργικά συμβούλια, οι επιτροπές βουλευτών και το ίδιο το ελληνικό κοινοβούλιο.

Πέρα από τα οικονομικά νομοσχέδια, τα οποία δεν έχουν ούτε μία τελεία παραπάνω από αυτό που θέλουν οι εταίροι, η Ε.Ε έχει την πλήρη λειτουργία του ελληνικού κράτους. Ο κ. Τσακαλώτος και η ομάδα του θα είναι οι "μεταφορείς" των αποφάσεων για τυπικούς αποκλειστικά λόγους μη φανεί στον λαό ότι η Ελλάδα έχει χάσει την εθνική κυριαρχία όχι μόνο στα λόγια, αλλά πλέον και στα έργα.

Ενέργεια και δημόσια γη στην Ε.Ε

Ο κύριος Ντάισελμπλουμ έβαλε το οικονομικό θέμα της Ελλάδας σε άλλη κλίμακα. Δήλωσε ότι η Ελλάδα θα παίρνει συνεχώς δανεικά για να μπορεί να "επιβιώσει". "Χωρίς περαιτέρω δάνεια, η Ελλάδα δεν θα τα καταφέρει, αυτή είναι η πραγματικότητα", είπε ο επικεφαλής του Γιούρογκρουπ. Αυτό το συνδύασε με την Δικαιοσύνη, τις Εξωτερικές Υποθέσεις και βέβαια την Ενέργεια. Το θέμα της Ενέργειας που το πήρε πάνω του ο κύριος Λαφαζάνης (της αριστερής πλατφόρμας) είναι αποκλειστικά στα χέρια της Ε.Ε. Ακόμη και οι αγωγοί φυσικού αερίου είναι απόφαση σύμφωνα με τα όσα είπε ο κ. Ντάισελμπλουμ της Ε.Ε και η Ελλάδα απλά παραχωρεί έδαφος για να βολέψει ενεργειακά την Δυτική Ευρώπη. Από τις δηλώσεις Ντάισελμπλουμ καταλαβαίνουμε ότι ακόμα και τα ανταποδοτικά που συνεχώς αναφέρει ο κ. Λαφαζάνης θα είναι σύμφωνα με αυτά που θα αποφασίσουν οι εταίροι. Καθόλου απίθανο με τα ανταποδοτικά και τα τέλη που κλείνει συμφωνίες η ελληνική κυβέρνηση με Ρώσους και Αζέρους να πληρώνονται τα χρέη των συνεχόμενων δανείων που θα πρέπει να παίρνει η Ελλάδα για να μην χρεοκοπήσει.

Με την δήλωση του κύριου Ντάισελμπλουμ, που μιλάει πάντα εκ μέρους της Ε.Ε., οι Έλληνες πρέπει να αρχίσουν να ανησυχούν και τις αποκρατικοποιήσεις που η ελληνική κυβέρνηση έκανε πίσω με την προϋπόθεση ότι στο δημόσιο θα μένει το 49% και τα κέρδη να μην πηγαίνουν αποκλειστικά στα δάνεια της χώρας. Από την στιγμή που το "πεδίο είναι μεγάλο" σύμφωνα με την Ε.Ε και όχι αποκλειστικά το οικονομικό, στην ουσία ακόμα και το 49% που μένει στο δημόσιο από τις αποκρατικοποίησεις θα το διαχειρίζεται η Ε.Ε και θα μεταφέρει τις αποφάσεις μέσω του Έλληνα πολιτικού διαμεσολαβητή απευθείας στον πρωθυπουργό.

Νομοθετική και δικαστική εξουσία στην Ε.Ε

Η Ε.Ε έκανε αυτό που ήθελε και η ελληνική κυβέρνηση το θεωρεί ως δική της μεγάλη επιτυχία. Το οικονομικό θέμα έγινε πολιτικό. Τέλος οι διαπραγματεύσεις που αφορούν το δάνειο μέσω μνημονίων. Από τη σημερινή συζήτηση του Brussel Group για το πρώτο πολυνομοσχέδιο σκούπα της νέας κυβέρνησης που πρέπει να εγκριθεί από τους δανειστές-πολιτικούς για να ψηφιστεί από τις μαριονέτες Έλληνες βουλευτές, οι δανειστές πλέον έχουν καθίσει στις υπουργικές θέσεις του ελληνικού κοινοβουλίου, στην έδρα του προέδρου της Βουλής ακόμα και στις θέσεις των εδράνων των βουλευτών που θα ψηφίσουν υπέρ. Βάζουν ακόμα και την υπογραφή του Προέδρου της Δημοκρατίας προς έγκριση κι αν υπάρχει αντισυνταγματικότητα τότε μέσω της Δικαιοσύνης που είναι έτοιμοι να πάρουν στα χέρια τους, θα δικάζουν οι ίδιοι τις αποφάσεις τους.

Όσο για την αναφορά του κ. Ντάισελμπλουμ στις Εξωτερικές Υποθέσεις της χώρας, εφόσον τα σύνορα δεν είναι ελληνικά αλλά ευρωπαϊκά, όπως δήλωσε προσφάτως ο Έλληνας Πρόεδρος της Δημοκρατίας, μπορούν να πάνε όπου συμφέρουν τους διαχειριστές και να προκαλέσουν ρήξεις με χώρες που συμφέρουν τους διαχειριστές οι οποίοι για ένα δάνειο που χρεώθηκες σου παίρνουν την χώρα με τον πιο άτιμο τρόπο βασισμένο στην δημοκρατική ψήφου του ίδιου του λαού.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Αξιωματούχοι της Ευρωζώνης δηλώνουν ότι ενθαρρύνθηκαν από την κίνηση του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα» γράφουν οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς»

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Πανηγύριζαν τρελά χθες στο πρωτοσέλιδο κύριο θέμα τους οι γερμανόφρονες «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου. «Παραμερίστηκε ο Βαρουφάκης καθώς ο Τσίπρας αναδιοργανώνει πλήρως την ελληνική ομάδα διάσωσης» ήταν ο κεντρικός τίτλος της αγγλικής εφημερίδας. Μια αποκρουστική φωτογραφία του Ελληνα υπουργού Οικονομικών «κοσμούσε» την πρώτη σελίδα. Στο φόντο της φωτογραφίας υπήρχαν δύο λεζάντες. Η πρώτη έγραφε: «Ο Γιάννης Βαρουφάκης έγραψε στο τουίτερ στις 26 Απριλίου «FDR, 1936: Ομοφωνούν στο μίσος τους για μένα. Καλωσορίζω το μίσος τους». Μια ρήση κοντά στην καρδιά μου (και στην πραγματικότητα) αυτές τις μέρες». Η δεύτερη λεζάντα ανέφερε: «Αντιπολιτευτικό κόμμα ΠΑΣΟΚ: Η κυβέρνηση «ευνουχίζει τον Βαρουφάκη»». Εμείς απλώς να εξηγήσουμε ότι FDR είναι η συντομογραφία των λέξεων Φράνκλιν Ντιλάνο Ρούσβελτ. Πρόκειται για τον πρόεδρο των ΗΠΑ από το 1933 ως το 1945, τον πρόεδρο δηλαδή που ηγείτο των Αμερικανών στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο κατά των Γερμανών του Χίτλερ και των συμμάχων τους ανά την υφήλιο. «Αξιωματούχοι της Ευρωζώνης είπαν ότι ενθαρρύνθηκαν από την κίνηση του Ελληνα πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα να εξετάσει λεπτομερώς και να αναδιαρθρώσει τη διαπραγματευτική του ομάδα για την οικονομική διάσωση της χώρας. Η κίνηση ήρθε μετά από μια συνάντηση σε οξύ κλίμα των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης στη Ρίγα την περασμένη εβδομάδα» υπογράμμιζαν με έκδηλη χαρά οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» και πρόσθεταν στην ανάλυσή τους το ακόλουθο στοιχείο: «Οι αξιωματούχοι της Ευρωζώνης είχαν ιδιαιτέρως ενθαρρυνθεί για την αντικατάσταση του κ. Θεοχαράκη από τον προκάτοχό του Γιώργο Χουλιαράκη, έναν σύμμαχο του κ. Δραγασάκη». Περνώντας στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού, διαπιστώνουμε πως ούτε οι Αμερικανοί υπερασπίστηκαν τον Γ. Βαρουφάκη, θεωρώντας τον πλέον «καμένο χαρτί», άρα άνευ νοήματος και την περαιτέρω στήριξή του. «Ελληνας αξιωματούχος που ενοχλούσε την ΕΕ παραμερίστηκε τώρα» ήταν ο τίτλος στην πρώτη σελίδα των «Τάιμς της Νέας Υόρκης» που αναφερόταν στο θέμα.

Πολύ εκτεταμένη η ανάλυση, εμπλουτισμένη με ρεπορταζιακά στοιχεία. Η εκ βάθρων αναδιάρθρωση της ελληνικής διαπραγματευτικής ομάδας «ήταν «ένα αναγκαίο βήμα φυσικά» είπε αξιωματούχος της ΕΕ που έχει πλήρη γνώση των συνομιλιών των δανειστών με την Ελλάδα, ο οποίος μίλησε μόνο υπό τον όρο της ανωνυμίας εξαιτίας της μυστικής φύσης των συνομιλιών με την Αθήνα. «Νομίζω ότι είναι ευκολότερο να κάνουμε δουλειά με τον Τσίπρα και τους ανθρώπους του» είπε ο αξιωματούχος» γράφει η αμερικανική εφημερίδα.

«Ενας άλλος Ευρωπαίος αξιωματούχος, με απευθείας γνώση του τι ζητούν από την κυβέρνηση της Αθήνας οι διεθνείς δανειστές, είπε για την αλλαγή που ανακοινώθηκε τη Δευτέρα: «Είναι μια ευπρόσδεκτη εξέλιξη, η οποία επίσης αντανακλά μια πιο άμεση ανάμειξη του πρωθυπουργού στη διαδικασία (σ.σ. των διαπραγματεύσεων)''» συνεχίζουν οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης». Εντυπωσιακό είναι το στοιχείο ότι η εφημερίδα προσπαθεί ταυτόχρονα να διαφυλάξει το κύρος του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, γράφοντας σχετικά: «Αφότου έδωσε στον κ. Βαρουφάκη μια τέτοια εξέχουσα θέση προβολής, ο κ. Τσίπρας μπορεί να το έβρισκε πολιτικά άχαρο να τον πετάξει έξω. Αυτός μπορεί να είναι ένας λόγος που είπε (σ.σ. ο Αλέξης Τσίπρας) ότι ο κ. Βαρουφάκης θα ηγείται των διαπραγματεύσεων, παρόλο που ο πρωθυπουργός θέτει επικεφαλής των καθημερινών συζητήσεων λιγότερο πολωτικές μορφές». Δεν ανήκει φυσικά στην αριστερή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ ο Γιάννης Βαρουφάκης, ούτε πρόβαλε «εξτρεμιστικές» θέσεις κατά τη διάρκεια των συνομιλιών που είχε στην Ευρωομάδα.

Είχε όμως μια κοσμοπολίτικη, αστική αυτοπεποίθηση, η οποία αυξανόταν εκθετικά λόγω του ότι αυτός κρατούσε όλο το δίκτυο επαφών με τις ΗΠΑ - τόσο σε επίπεδο αξιωματούχων όσο και προσωπικοτήτων πάσης φύσεως. Αυτό τον καθιστούσε μη χειρίσιμο από τους Γερμανούς. Ο Βαρουφάκης περιφρονεί τον Σόιμπλε και τους υποτακτικούς του, τύπου Γερούν Ντάισελμπλουμ, Μοσκοβισί και άλλων αυτής της κατηγορίας. Από τη στιγμή που αυτό έγινε αντιληπτό, χωρίς ακρότητες αλλά με σαφήνεια, ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου για τη Γερμανία να φαγωθεί οπωσδήποτε ο Γ. Βαρουφάκης προς παραδειγματισμό των υπόλοιπων 17 υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης. Οι Γερμανοί πέτυχαν τον στόχο τους, όπως όλα δείχνουν μέχρι τώρα. Αν όντως αυτό ολοκληρωθεί, τη συνέχεια τη γνωρίζουμε.

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Την καταπληκτική αποκάλυψη ότι οι Τούρκοι έχουν οργανώσει και… σχολή εκπαίδευσης παράνομων μεταναστών (Kaçiş Eğitim), όπου τους διδάσκουν τρόπους πως να περάσουν από τις τουρκικές ακτές του Αιγαίου στα απέναντι ελληνικά νησιά, κάνει η τουρκική εφημερίδα Zaman, στο φύλο της 29 Απριλίου.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας, στην περιοχή του Karaburun της Σμύρνης αποκαλύφτηκε ότι υπάρχουν κέντρα συγκέντρωσης παρανόμων μεταναστών όπου οι Τούρκοι δουλέμποροι εκπαιδεύουν τους μουσουλμάνους παράνομους μετανάστες πως θα χειριστούν τα φουσκωτά μόλις φτάσουν στα ελληνικά χωρικά ύδατα για να τα βυθίσουν και να θεωρηθούν ναυαγοί από τα περιπολικά της ελληνικής ακτοφυλακής.

Το ζήτημα έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις μέχρι που αναγκάστηκε να επέμβει η ίδια η τουρκική Στρατοχωροφυλακή, προβαίνοντας σε συλλήψεις ορισμένων ατόμων που είχαν στήσει μια άκρως κερδοφόρα βιομηχανία προώθησης παρανομών μεταναστών με τζίρο εκατομμυρίων δολαρίων. Όπως αναφέρεται, η τιμή προώθησης με φουσκωτό ανέρχεται στα 1.000 δολάρια, ενώ με κανονική βάρκα όπου ο κίνδυνος είναι μεγάλος κατεβαίνει στα 500 δολάρια.

Ο αριθμός των παρανόμων μεταναστών που έχουν προωθήσει στα ελληνικά νησιά φέτος έχει σπάσει κάθε προηγούμενο ρεκόρ, όπως αναφέρει η τουρκική εφημερίδα και οι χώρες προέλευσης τους είναι κατά προτεραιότητα, Συρία, Αφγανιστάν, Σομαλία, Ερυθραία, Μυανμάρ, Αίγυπτος, Μαλί και Παλαιστίνη. Κέντρα συγκέντρωσης τους σύμφωνα με το δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας, εκτός από την περιοχή του Karaburun της Σμύρνης είναι το Τσεσμέ, απέναντι από την Χίο και τα αστικά κέντρα, Urla, Seferhisar, Didim, ( Δίδυμα), Αϊβαλή, Ayvacık, Dikili, (απέναντι απ την Λέσβο), και Datça, (απέναντι από την Ρόδο). Σε όλα αυτά τα κέντρα τα οργανωμένα τουρκικά κυκλώματα συγκεντρώνουν τους εκατοντάδες χιλιάδες παράνομους μετανάστες που τους μεταφέρουν από τα ανατολικά και νότια σύνορα της Τουρκίας και από εκεί με τις κατάλληλες «οδηγίες» τους ξαποστέλνουν στην χώρα μας.

Το κύμα αναμένεται, όπως επισημαίνουν και οι ίδιοι οι Τούρκοι να πάρει τεράστιες διαστάσεις στους επόμενους θερινούς μήνες και να γίνει κυριολεκτικά μια «ανθρωποθύελα» παράνομης εισβολής στην Ελλάδα.

Τα ερωτήματα που μπαίνουν εδώ είναι τεράστια καθώς διαγράφεται πλέον ξεκάθαρα μεγάλη απειλή για την ίδια την κοινωνική και όχι μόνο συνοχή της χώρας. Πέραν τούτου υπάρχουν και άλλες «διαστάσεις» αυτής της κατάστασης. Κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει ότι μέσα σε όλους αυτούς τους παράνομους να υπάρχουν και ακραία τζιχαντιστικά στοιχεία, καθώς και… άλλα «στοιχεία» που υπηρετούν καθαρά τουρκικά συμφέροντα σε βάρος της χώρας μας, σε μια άκρως στρατηγικά ευαίσθητη περιοχή.

Κάποτε επιτέλους θα πρέπει να μπει ένας φραγμός σε αυτή την τουρκική «βιομηχανία» προώθησης παρανόμων μεταναστών στην Ελλάδα.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου