Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

18 Απρ 2012

Τα τρία μεγάλα θέματα είναι πώς διαχειριζόμαστε το Μνημόνιο, πώς διαχειριζόμαστε όλα τα μεγάλα θέματα πέραν του Μνημονίου και πώς θα κυβερνηθεί η χώρα, είπε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελος Βενιζέλος σε τηλεοπτική συνέντευξη που παραχώρησε στο Mega.

Ο κ. Βενιζέλος επισήμανε ότι η χώρα οδηγήθηκε στο πρώτο Μνημόνιο κατ’ ανάγκη, ενώ δήλωσε πως ο ίδιος δεν γνωρίζει τι έγινε στις διαπραγματεύσεις τότε, και πρόσθεσε ότι ήταν κατά της προσφυγής στο ΔΝΤ. Παράλληλα, υποστήριξε ότι στο διάστημα εκείνο η ΕΕ δεν καταλάβαινε, ενώ χαρακτήρισε τον τότε πρόεδρο της ΕΚΤ, Ζαν Κλωντ Τρισέ, «συντηρητικό».

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ χαρακτήρισε τραγωδία το γεγονός ότι στο ΔΝΤ έχει προσφύγει η ευρωζώνη, ενώ χαρακτήρισε το πρώτο Μνημόνιο ελλιπές, καθώς βασίστηκε στο ότι το χρέος της χώρας θα καθίστατο βιώσιμο χωρίς μείωση, «κούρεμα» και PSI.

Το «λεφτά υπάρχουν» ήταν λάθος

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, ανέφερε ότι το προεκλογικό «λεφτά υπάρχουν» ήταν λάθος και ότι στη διάρκεια των πρώτων μηνών διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ χάθηκαν οι ρυθμοί, προσθέτοντας ότι έπρεπε να είχαν ληφθεί μέτρα τόσο ως μήνυμα στις αγορές όσο και για τον περιορισμό του ελλείμματος.

Η επίθεση στον Σαμαρά

«Επανάληψη των εκλογών είναι απειλή του κ. Σαμαρά», τόνισε ο κ. Βενιζέλος, προσθέτοντας ότι κάτι τέτοιο θα συνιστούσε πέραν όλων των άλλων «διάλυση της Οικονομίας».

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ υπογράμμισε ότι η χώρα δεν πρέπει να περιέλθει σε κατάσταση ακυβερνησίας, πρόσθεσε ότι «εμμονή με την πρωθυπουργία έχει ο κ. Σαμαράς» και πως ο ίδιος δεν ενδιαφέρεται να είναι «ο πρωθυπουργός». «Το θέμα μου δεν είναι να γίνω πρωθυπουργός», είπε χαρακτηριστικά.

Ο κ. Βενιζέλος είπε ότι ο ίδιος κατέβαλε αγωνιώδεις προσπάθειες για την χώρα, και πρόσθεσε ότι το ΠΑΣΟΚ πρέπει να είναι πρώτο κόμμα, ώστε να ηγηθεί της προσπάθειας δημιουργίας μιας φιλοευρωπαϊκής προοδευτικής πλειοψηφίας που θα οδηγήσει την χώρα από το Μνημόνιο στο Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης.

Δεδομένης της ανομίας όσο και της διαπλοκής της εκάστοτε κυβέρνησης με συγκεκριμένους επιχειρηματίες, πράγμα που δημιουργεί νοσηρό κλίμα τόσο στην οικονομία όσο και στη κοινωνία, γιατί να θέλει κάποιος αξιοπρεπής άνθρωπος να εμπλακεί ενεργά στη πολιτική; Έχετε την ψευδαίσθηση ότι μπορείτε να αλλάξετε τους όρους της διαπλοκής;

Όπως είπατε και εσείς, υπάρχει ένα νοσηρό κλίμα. Για να μπορεί όμως αυτό να αλλάξει, κάποιοι θα πρέπει να εκλεγούν να το αλλάξουν. Δεν μπορεί να αλλάξει από μόνο του και σίγουρα δεν θα αλλάξει αν δεν κάνουμε προσπάθεια να αλλάξει.

Δεν αντιλαμβάνομαι τι εννοείται με το αν έχω την ψευδαίσθηση ότι μπορώ να αλλάξω τους όρους της διαπλοκής. Αν υπάρχει διαπλοκή, που, είναι ενάντια στο συμφέροντα της χώρας μας, τότε θα πρέπει να καταγγελθούν και να γίνε κάθαρση. Τι αν καταφέρω από μόνος μου να αλλάξω αυτή τη συμπεριφορά δεν το ξέρω, αλλά θα προσπαθήσω.

Έχοντας πει αυτό όμως, αν εκλεγώ, θα κάνω νομοθετική προσπάθεια (πάντα σε συνεννόηση με άλλα μέλη του κοινοβουλίου) να νομιμοποιηθεί το lobbying. Με λίγα λόγια, να υπάρχει διαφάνεια στις σχέση φυσικών και νομικών προσώπων όσο αναφορά την προσέγγιση αυτών με την την πολιτεία.

Διότι το πρόβλημα στη χώρα μας δεν είναι η προσέγγιση φυσικών και νομικών προσώπων με την εκτελεστική και νομοθετική εξουσία, αλλά το γεγονός ότι γίνεται υπογείως, χωρίς κανόνες και χωρίς διαφάνεια και το ότι αυτοί που έχουν αυτή την πρόσβαση (ενώ ορισμένοι άλλοι όχι) επωφελούνται κρυφά και παράνομα ... διότι ακριβώς όλα είναι στο σκοτάδι.

Γιατί με το κόμμα της Δημοκρατικής Συμμαχίας;

Καταρχάς με καλύπτει η φιλελεύθερη ιδεολογική προσέγγιση της Δημοκρατικής Συμμαχίας. Επίσης νομίζω ότι είναι μια από τις ελάχιστες φωνές λογικής και συνέπειας αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα.

Να σας υπενθυμίσω, χωρίς να είμαι συνήγορος κανενός, ότι η Ντόρα Μπακογιάννη διεγράφη όταν ψήφισε κατά συνείδηση (όπως αρμόζει το σύνταγμα), επειδή αρνήθηκε να συμμετάσχει στον λαϊκισμό του αντιμνημονιακού μετώπου, που τελικά έγινε πιο μνημονιακό από τους πιο “αντιμνημονιακούς”.

Πιστεύετε ότι συμμετέχοντας στον σκληρό πυρήνα του ευρώ κι όχι για παράδειγμα σε μια ζώνη των χωρών του Νότου με υποτιμημένο ευρώ, μπορούμε να βγούμε από τη κρίση;

Η κρίση δεν έχει σχέση με το ευρώ, αλλά με άλλους παράγοντες. Ως εκ τούτου, δεν πιστεύω ότι έχοντας ένα διαφορετικό νόμισμα θα μας λύσει το πρόβλημα. Ούτε ένα ενιαίο Ευρωπαϊκό ομόλογο θα λύσει το πρόβλημα.

Το πρόβλημα στην Ευρώπη έχει να κάνει με το γεγονός ότι υπάρχει μια πλεονάζουσα ρευστότητα που απλά δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί. Ως εκ τούτου, η μόνη λύση για την Ευρώπη είναι μαζικές διαγραφές χρέους. Αυτό λίγο πολύ έχω υποστήριξη για την περίπτωση της Ελλάδας από τον Φεβρουάριο του 2010, στο video με τίτλο Η επιλογή της στάσης πληρωμών και έκτοτε από το προσωπικό μου site και στη συνέχεια στο Capital.

Το γιατί φτάσαμε σε αυτό το σημείο είναι μεγάλη κουβέντα και υπάρχουν πολλές διαφορετικές εκδοχές. Πάντως εκτιμώ ότι όσα κάνει η Ευρώπη είναι προς την λάθος κατεύθυνση και δεν θα λύσουν κανένα πρόβλημα.

Έχοντας πει αυτό όμως, η Ελλάδα έχει και άλλα προβλήματα, όπως το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας όπως αυτό απεικονίζεται στο έλλειμμα των τρεχουσών συναλλαγών. Προκειμένου να λυθεί αυτό το πρόβλημα, η Ελλάδα χρειάζεται ριζικές μεταρρυθμίσεις στο πως λειτουργεί ο δημόσιος τομέας και μεταρρυθμίσεις έτσι ώστε να σταματήσουμε να παρεμποδίζουμε την επιχειρηματικότητα.

Επίσης μην ξεχνάτε ότι ακόμα και όταν είχαμε δραχμές, επίσης δεν ήμασταν ανταγωνιστικοί και επίσης είχαμε πρόβλημα χρέους. Το γεγονός ότι το πρόβλημα παρουσιάστηκε κατά το 2008-2009 και όχι νωρίτερα, έχει σχέση με τους πολύ ευνοϊκούς όρους δανειοδότησης των διεθνή αγορών. Αν παραδείγματι οι αγορές δεν ήταν τόσο γενναιόδωρες μαζί μας αρκετά χρόνια πριν (να υπενθυμίσω για παράδειγμα ότι την περίοδο 2003-2005 δανειζόμαστε σχεδόν με επιτόκια Γερμανίας) η κρίση στην Ελλάδα θα είχε εκδηλωθεί πολύ νωρίτερα.

Ποια κατά τη γνώμη σας θα μπορούσαν να είναι τα καλά χαρτιά της ελληνικής οικονομίας στη προσπάθεια εξόδου από τη κρίση;

Η Ελλάδα κατά την άποψη μου πολλούς άσσους αρκεί να καταφέρουμε να αλλάξουμε τη δομή της δημόσιας διοίκησης και να εξαλείψουμε όλα τα κρατικά παράσιτα. Η διαφθορά και τα διάφορα σκάνδαλα που ακούγονται αυτές τις μέρες είναι επίσης μέρος του προβλήματος.

Η Ευρώπη είναι αποφασισμένη να μας δώσει περίπου 25-30 δις ευρώ, που είναι εκτός δανειακής σύμβασης (δεν είναι δανεικά δηλαδή αλλά αγύριστα λεφτά) με σκοπό να βάλουμε ένα μαξιλάρι στην ύφεση. Είναι αναγκαίο να εκμεταλλευτούμε αυτό τον χρόνο για να κάνουμε τις αναγκαίες διαρθρωτικές αλλαγές που πρέπει να γίνουν. Επίσης η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, στο βαθμό που γίνει σωστή, θα συμβάλει ώστε να δούμε ρευστότητα και πάλι στην αγορά. Επίσης όπως θα έχετε διαβάσει τον τελευταίο καιρό, δεν υπάρχει σχεδόν κανέναν αναλυτής που δεν εκτιμά (όπως εγώ) ότι η Ελλάδα θα χρειαστεί και δεύτερο κούρεμα.

Αλλά για να πιάσουν τόπο όλα αυτά, θα πρέπει να συνοδευτούν από πολλές αλλαγές, που από ότι δείχνουν μέχρι σήμερα οι δημοσκοπήσεις, πάρα πολλοί αντιστέκονται η απλά δεν τις κατανοούν.

Ως άνθρωπος των ΜΜΕ πως σχολιάζετε τους συναδέλφους σας οικονομικούς συντάκτες που βρίσκονται σε κρυφές λίστες μισθοδοσίας επιχειρηματιών, κλπ;

Ειλικρινά δεν γνωρίζω αν υπάρχουν κάποιοι που βρίσκονται σε κρυφές λίστες μισθοδοσίας. Αλλά αν υπάρχουν, τότε σαφώς είναι αντιδεοντολογικό. Επίσης αν υπάρχουν, τότε υπάρχει θέμα αντικρουόμενων συμφερόντων και θα πρέπει οι αναγνώστες του εν λόγου μέσου να γνωρίζουν αυτά τα αντικρουόμενα συμφέροντα για να μπορούν να αποφασίσουν για την εγκυρότητα της ενημέρωσης που τους προσφέρει το εν λόγου μέσο.

Για να προτιμήσει ο ψηφοφόρος εσένα;

Νομίζω ότι αυτοί που με διαβάζουν τώρα και αρκετά χρόνια έχουν ξεκάθαρη εικόνα για τον χαρακτήρα μου. Αν κάποιος ανατρέξει στα γραφόμενά μου, θα δει μια σταθερή και σοβαρή προσέγγιση στα φλέγον ζητήματα που μας αφορούν και ότι δεν έχω αλλάξει σχεδόν καθόλου απόψεις.

Επίσης, σήμερα παρά ποτέ, το νομοθετικό σώμα έχει ανάγκη από νομοθέτες που έχουν γνώσεις πάνω σε εξειδικευμένα θέματα όπως νομισματική πολιτική, τραπεζικό συστήματα, οικονομίας και ελεύθερης αγοράς. Νομίζω ότι οι γνώσεις μου σε αυτά τα ζητήματα καθώς και οι πετυχημένες μου οικονομικές προβλέψεις είναι δεδομένα που εμπνέουν εμπιστοσύνη και που θα πρέπει οι ψηφοφόροι να αναζητήσουν στους υποψήφιους πολιτευτές.


Γιώργος Καισάριος, υποψήφιος βουλευτής Β' Αθηνών – Δημοκρατική Συμμαχία
Αξιοπρέπεια.... μηδέν!

Κάθε κεφάλι και ένα γραμμάτιο Αμερικής. Θέλουμε δε θέλουμε αυτοί που βγήκαν κερδισμένοι από έναν ακόμη πόλεμο ήταν οι Μάγκες της υφηλίου. Οσα ΟΧΙ κι αν ακούστηκαν, έγιναν τα επόμενα χρόνια ένα μεγάλο ΝΑΙ. Μας πέρασαν βέβαια και εκείνο το συναισθηματικό τσιπάκι από τα μαθητικά μας χρόνια για μια μέρα σαν αυτή. Τιμή και δόξα στους νεκρούς! Μόνο που μετά τους νεκρούς ξέχασαν να τους μαζέψουν από κάτι βουνά μιας και η αξία τους πια ήταν μικρότερη από τα γραμμάτια της Αμερικής, της Αγγλίας και πάει λέγοντας. Άλλωστε τούς είχαν υποσχεθεί δόξα δεν τους είχαν υποσχεθεί και αξιοπρέπεια.

Ημέρα δόξας και ανδρείας για την Ελλάδα πού ποιος ξέρει τι θα γινόταν αν είχε πει ΝΑΙ! Το σίγουρο είναι πως τα γραμμάτια πολέμου της Αμερικής θα είχαν ένα μικρό πρόβλημα όσον αφορά την νομισματική τους αξία. Φαίνεται ο πόλεμος είναι ένα χρηματιστήριο που αντί για δείκτες πέφτουν κορμιά. Μόνο που σε αυτό, όσα πιο πολλά κορμιά πέσουν τόσο ανεβαίνει η ζήτηση. Είπαμε ΟΧΙ αλλά δεν το εννοούσαμε. Γιατί αν το εννοούσαμε δεν θα φθάναμε στις δεκαετίες του ’50, του’60, του ’70, του ΄80, του ’90 και του ’00. Σαν να κάναμε μία ανοδική πορεία που μας έφθασε στο διπλό τίποτε.

Δε ντρέπομαι που τα σκέφτομαι όλα αυτά; Ντρέπομαι. Μα πιο πολύ θυμώνω. Για κάτι τύπους που δεν έχασαν τίποτε ή ό,τι έχασαν δεν έλεγε τίποτε γι’ αυτούς, να βγαίνουν στα τηλεοπτικά και κάθε είδους μπαλκόνια με μια γαλανόλευκη στο χέρι να αυτοσυγκινούνται με τον εθνικοπολιτικό τους λόγο αντί να αυτοκτονούν.
Οι ίδιοι τύποι που κόβουν τις συντάξεις από την γενιά του ΟΧΙ για να την βάλουν στα δικά τους πολιτικά γραμμάτια. Όσο πιο πολλά πεινασμένα γερόντια τόσο πιο ανοδικοί οι δείκτες του πουτανοπολιτικοχρηματιστηρίου τους. Βλέπεις η μαγκιά δεν είναι μόνο αμερικανικό προνόμιο, ανήκει πλέον και σε κάθε τσιράκι του Θείου Σαμ.

Από την άλλη εμείς, οι νεότεροι αναλώσιμοι τιμούμε το ΟΧΙ, αλλά το ΝΑΙ πάει κι έρχεται στις κάθε είδους εκλογές. Φαίνεται τα ΟΧΙ δεν πιάνουν σε δύο περιπτώσεις: Στην περίοδο Ειρήνης και στην περίοδο Δημοκρατίας. Χρόνια μας σκατά!


Όποιος θέλει να κυβερνήσει, να υπογράψει μνημόνιο με τον λαό

Βαδίζοντας προς τις εκλογές και έχοντας μείνει κάτι περισσότερο από 2 εβδομάδες, όλοι αρχίζουν και κατανοούν πως ο χρόνος είναι απελπιστικά λίγος για να μπορέσει να ενημερωθεί επαρκώς ο Έλληνας πολίτης.

Όμως, τι ενημέρωση είναι αυτή που πρέπει να γίνει; Τι είναι αυτό που πρέπει να λεχθεί στην Ελληνική κοινωνία, η οποία στενάζει κάτω από τις πιέσεις των αβάσταχτων μέτρων που έχουν παρθεί από την συγκυβέρνηση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ εναντίον της; Γίνεται να εξηγήσεις σε αυτόν που δεν έχει δουλειά, τι είναι η ανεργία; Γίνεται να εξηγήσεις σε αυτόν που δεν έχει να ταΐσει –επαρκώς- το παιδί του, τι είναι επάρκεια βασικών αγαθών; Γίνεται να εξηγήσεις σε εκείνον τον πολίτη που βαδίζει στον δρόμο πως είναι δυνατόν να υπάρξει επαρκής δέσμη μέτρων ασφαλείας, ώστε να μην κινδυνεύει να πέσει θύμα ληστείας ή ακόμη και να του αφαιρέσουν την ζωή για 5 ή 10 ευρώ;

Δυστυχώς, βαδίζουμε σε μία εκλογική αναμέτρηση, με τις χειρότερες δυνατές συνθήκες που έχουν βιώσει μεταπολεμικά οι Έλληνες. Δυστυχώς, η χώρα βρίσκεται υπό κατοχή κι ενώ θα έπρεπε να συζητάμε για το πώς θα απελευθερωθεί, συζητάμε για την σύλληψη του Τσοχατζόπουλου, για το κελί που μένει και ένας Θεός ξέρει τι άλλο θα μάθουμε για τον εγκλεισμό του ωραίου «μπρούμελ»… όμως, για την «ταμπακιέρα» δεν λέγεται κουβέντα.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο και με δεδομένη την αδυναμία του πολιτικού συστήματος (μνημονιακού και αντιμνημονιακού), απαιτείται η σύνταξη ενός κειμένου 2 σελίδων (το πολύ), όπου θα καταγράφεται με χρονικά όρια μία σειρά δεσμεύσεων που θα οδηγήσουν την χώρα έξω από την θανατηφόρα μέγγενη που την οδήγησαν οι ένοχοι πολιτικοί.

Εμείς θα προτείναμε:

Άμεση σύλληψη και προφυλάκιση όλων των ζώντων πολιτικών και συγγενικών τους προσώπων που ενεπλάκησαν σε κυβερνητικό έργο από το 1980 και μετά, ενώ θα υπάρξει άμεση δέσμευση των περιουσιών τους (εντός και εκτός Ελλάδος), μέχρις ότου αθωωθούν τελεσίδικα από την Δικαιοσύνη.

Άμεση έκδοση ενταλμάτων σύλληψης πολιτικών και οικονομικών προσώπων, που συνεργάστηκαν και εκβίασαν την Ελλάδα προκειμένου να την υποτάξουν πολιτικά και οικονομικά, παραβιάζοντας σειρά άρθρων (8 στο σύνολο) της συνθήκης δημιουργίας της Ε.Ε., του Διεθνούς Δικαίου, αλλά και του Ελληνικού Συντάγματος, το οποίο παραβίασαν άμα τη συγκρότηση συμμορίας η οποία στόχευσε στην κατάλυση κάθε πολιτικού και ανθρωπίνου δικαιώματος των Ελλήνων πολιτών, ενώ παραβίασε την βασική αρχή ανεξάρτητης και αυτοκυρίαρχης λειτουργίας των κρατών, όπως ορίζεται από το Διεθνές Δίκαιο.

Άμεση κρατικοποίηση όλων των τραπεζών και έλεγχος για πιθανές δραστηριότητές τους που έβλαψαν άμεσα ή έμμεσα τα συμφέροντα του Ελληνικού κράτους.

Άμεση καταβολή φορολογικών και άλλων υποχρεώσεων από όλους τους καναλάρχες, εκδότες και μεγαλο-εργολάβους. Οποιαδήποτε άρνησή τους θα τους οδηγεί στην φυλακή και στην οριστική δήμευση της περιουσίας τους (εντός και εκτός Ελλάδος).

Άμεση εφαρμογή του πόθεν έσχες σε όλους τους βουλευτές από το 1980 και μετέπειτα, αλλά και σε όσους εργάστηκαν ως γενικοί γραμματείς υπουργείων, νομάρχες, περιφερειάρχες, διοικητές ΔΕΚΟ κ.λ.π. Σε περιπτώσεις που οι φορολογικές τους δηλώσεις δεν συμφωνούν με τα αποτελέσματα των οικονομικών ερευνών, θα δημεύεται άμεσα ολόκληρη η περιουσία τους ενώ οι ίδιοι θα οδηγούνται άμεσα στην φυλακή.

Διερεύνηση για νομοθετήματα που οφέλησαν συγκεκριμένους επιχειρηματίες και σε περίπτωση που υπάρξει υποψία πολιτικής εξυπηρέτησης, θα ακολουθείται δήμευση της περιουσίας όλων των εμπλεκομένων προσώπων.

Άμεση ανακήρυξη της Ελληνικής ΑΟΖ, δημιουργία ομολόγου για το κοίτασμα Ηροδότου (νοτίως της Κρήτης) και πρόσκληση ενδιαφέροντος σε όσους θέλουν να συμμετάσχουν στην αγορά του, ύψους 3 τρισ. Ευρώ.

Συγκρότηση ειδικού τμήματος στο Πεντάγωνο, το οποίο θα αναλάβει την στρατιωτική οχύρωση του Αιγαίου, της Θράκης και της ευρύτερης περιοχής του Καστελλόριζου.

Συγκρότηση ειδικού τμήματος από διπλωμάτες, οι οποίοι θα συντάξουν ενημερωτικές επιστολές για θέματα που αφορούν τα Σκόπια και την Βόρειο Ήπειρο.

Συγκρότηση ειδικού τμήματος από νομικούς, οι οποίοι θα συντάξουν μηνυτήριο αναφορά κατά της Γερμανίας, για αθέτηση κάλυψης οικονομικών υποχρεώσεων προς την Ελλάδα, από τον Β. Παγκόσμιο πόλεμο. Θα συνυπολογιστούν με τον σημερινό τόκο δανεισμού προς την Ελλάδα, οι καταστροφές που δημιούργησαν τα κατοχικά στρατεύματα, η κλοπή του Ελληνικού χρυσού, οι κλοπές αρχαιοτήτων κ.α. Σε περίπτωση που η Γερμανία αρνηθεί να καταβάλει άμεσα (εντός τριμήνου) τις οφειλές της, η Ελλάδα θα προχωρήσει σε δεσμεύσεις κτιρίων, εγκαταστάσεων, επιχειρήσεων κ.α. που ανήκουν στο Γερμανικό Δημόσιο ή σε Γερμανικές επιχειρήσεις (εντός και εκτός Ελλάδος).

Άμεση μετατροπή του τρόπου λειτουργίας των Ελληνικών υπηρεσιών κρατικής ασφάλειας (ΕΥΠ), επαναφορά ικανών στελεχών της που κυνηγήθηκαν και σπιλώθηκαν επί κυβερνήσεως Γ. Παπανδρέου και επαναδραστηριοποίηση όλου του υλικού (έμψυχου και άψυχου) που διαθέτει η συγκεκριμένη υπηρεσία.

Κλήση Ελλήνων επιστημόνων που εργάζονται στο εξωτερικό προκειμένου να εργαστούν προς την κατεύθυνση δημιουργίας κέντρων ερευνών σε νέες τεχνολογίες εντός της Ελλάδας.

Κατάργηση όλων των νομοθετημάτων που σχετίζονται με τον κώδικα τροφής (Codex Alimentarius), αλλά και τα μεταλλαγμένα τρόφιμα.

Κατάργηση όλων των νομοθετημάτων που είναι σχετικά με την αθρόα εισαγωγή και απόδοση ιθαγένειας σε λαθρομετανάστες. Μέτρα άμεσης απομάκρυνσης (αλλά και επανελέγχου των ήδη ελληνοποιηθέντων) λαθρομεταναστών.

Κατάργηση όλων των νομοθετημάτων σχετιζόμενων (άμεσα ή έμμεσα) με την Κάρτα του Πολίτη.

Κατάργηση όλων των αποφάσεων πώλησης Ελληνικών ΔΕΚΟ.

Θα μπορούσα να καταθέσω μία σειρά από επιπλέον δεσμεύσεις, όμως είμαι βέβαιος πως οι αναγνώστες μπορούν να συνδράμουν στην αρτιότερη και αντικειμενικότερη δημιουργία αυτής της λίστας – συμβόλαιο, η οποία θα είναι απολύτως δεσμευτική σε όποιον την επικαλεστεί.

Μπορεί, άραγε, ο κύριος Καμμένος, να δεσμευτεί σε μία σειρά αιτημάτων των Ελλήνων, ορίζοντας και σαφές χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης του «μνημονίου» που του ζητά να υπογράψει ο Ελληνικός λαός; Αν ναι, να το δηλώσει ευθαρσώς και να υπογράψει συμβόλαιο με τον κυρίαρχο λαό, στο οποίο θα υπάρχει ποινική ρήτρα φυλάκισης του ιδίου και των συνεργατών του σε περίπτωση μη ικανοποίησης των δεσμεύσεών του.

Ιδού το μνημόνιο, ιδού και το πήδημα κύριε Καμμένε… Ζητάμε την υπογραφή σας, αντιμετωπίζοντάς σας ως υπεύθυνο και έντιμο πολιτικό. Σε περίπτωση αθέτησης, θα υποστείτε όσα θα έχετε υπογράψει…


Ύφεση έως το 2014 και λιτότητα έως το 2030!
Ποιός θα τους κόψει… τη φόρα;


Ενώ η χώρα βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο, με “υπηρεσιακή” Κυβέρνηση τους αποτυχημένους Υπουργούς του ΠΑΣΟΚ και ενώ οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου ζητούν την ψήφο των πολιτών, οι ωμές παρεμβάσεις της Τρόικα συνεχίζονται με αμείωτο ρυθμό!!!

Η Ελλάδα και οι Έλληνες πολίτες αποτελούν, όχι για πρώτη φορά, το πειραματόζωο της Ευρώπης και των παγκόσμιων τοκογλύφων δανειστών κατά δήλωση του Υποψηφίου Πρωθυπουργού κ. Βενιζέλου!!!

Η κυνική ομολογία για πολλοστή φορά, των Τροϊκανών που εκπροσωπούν τους δανειστές, ότι η ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας πιθανόν να αρχίσει το 2014 και ότι η λιτότητα στη χώρα θα διαρκέσει έως το 2030, την ώρα που στην Γερμανία δίδονται αυξήσεις 6%, προκαλεί το κοινό αίσθημα των Ελλήνων, οι οποίοι υποβάλλονται σε ατελείωτες θυσίες χωρίς αντίκρισμα.

Αυτοί οι αποτυχημένοι τεχνοκράτες απαιτούν περαιτέρω μείωση των μισθών των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα για την αύξηση δήθεν της ανταγωνιστικότητας απολύσεις στον δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα, ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, κατάργηση 13ου 14ου μισθού, μείωση των συντάξεων κατάργηση του κοινωνικού κράτους και μια σειρά άλλων παρεμβάσεων υφεσιακού χαρακτήρα που επιτείνουν το ήδη σοβαρό πρόβλημα των πολιτών και της οικονομίας!!!

Αυτοί απαιτούν!

Εμείς θα το δεχθούμε;


Θα δεχθούμε να μας υπαγορεύουν οι Τροϊκανοί τι θα πράξουμε;

Θα σταματήσουν επιτέλους κάποιοι να συμπεριφέρονται ως λαϊκιστές του πραγματισμού;

Θα ορθώσουν ανάστημα;

Θα σταματήσουν τον κατήφορο της ελληνικής κοινωνίας ή θα παριστάνουν τα καλά παιδιά και τους σύγχρονους ΝΑΙΝΑΙΚΟΥΣ, όπως ο Γ.Α.Π και η παρέα του;

Δεν βλέπουν τα αποτελέσματα της πολιτικής του Μνημονίου;

Δεν αρκούν οι 2170 αυτοκτονίες, το 1.500.000 ανέργων, τα χιλιάδες λουκέτα των επιχειρήσεων, το κούρεμα των αποταμιεύσεων, το κούρεμα των μισθών και των συντάξεων κατά 50%, τα 3.000.000 φτωχών Ελλήνων, οι εκατοντάδες χιλιάδες αστέγων, τα παιδιά που δεν έχουν ούτε τα απαραίτητα για την διαβίωση τους;

Τι άλλο θέλουν από τις ζωές μας;
Μήπως τελικά θέλουν τις ίδιες τις ζωές μας;
Ας μάθουν λοιπόν ότι γονατίσαμε για να βάλουμε δύναμη να σηκωθούμε!
Και θα σηκωθούμε… χωρίς βοήθεια!
Οι Έλληνες θα τα καταφέρουμε!
Στις 6 Μαΐου θα πάρουν αυτό που τους αξίζει!
Ή αυτοί ή εμείς!

Του Γεν. Γραμματέα της ΓΣΕΕ κ. Νικ. Κιουτσούκη
Του Γιώργου Νικολαΐδη

Με αφορμή μια αποκαλυπτική διεθνή μελέτη προσπαθιέται μια ανατομία των πολιτικών του ΔΝΤ στην Υγεία και τις δραματικές επιπτώσεις τους στα λαϊκά στρώματα και να τεθούν τα ερωτήματα μιας αντιστροφής της καταστροφικής πορείας.

Το 2008 οι Stuckler, King και Basu δημοσίευσαν μία συγκριτική μελέτη της διακύμανσης της νοσηρότητας και θνησιμότητας από φυματίωση (TBC) σε 21 χώρες της Ανατολικής Ευρώπης στα έτη 1991-2002, αναφορικά με την ύπαρξη ή μη δανειακής σύμβασης με το ΔΝΤ. Τα ευρήματα είναι αποκαλυπτικά: Στο σύνολό τους οι χώρες με δανειακή σύμβαση με το ΔΝΤ εμφάνισαν 16,6% μεγαλύτερη θνησιμότητα από TBC σε σχέση τις χώρες που δεν είχαν τέτοια σύμβαση. Για κάθε χρόνο επιπλέον παραμονής στο ΔΝΤ η νοσηρότητα και θνησιμότητα από TBC αυξάνονταν κατά 4,1%! Για κάθε επιπλέον 1% ποσό δανείου από το ΔΝΤ η νοσηρότητα και θνησιμότητα από TBC αυξάνονταν κατά 0,9%! Η χώρα με τους καλύτερους δείκτες υγείας, αναφορικά με την TBC, ήταν η Σλοβενία που δεν «μπήκε» ποτέ στο ΔΝΤ. Οι χώρες που εντάχθηκαν σε προγράμματα του ΔΝΤ είχαν πολύ καλύτερους δείκτες υγείας αναφορικά με την TBC τη διετία προ των συμβάσεων με το ΔΝΤ. Με την εφαρμογή των συμβάσεων, οι δείκτες υγείας κατέρρεαν.

Η κατάρρευση διαρκούσε μεσοσταθμικά 4 χρόνια από την έναρξη των συμβάσεων. Αντιστρόφως, οι χώρες που διέκοπταν τις συμβάσεις τους με το ΔΝΤ παρουσίαζαν μείωση των δεικτών νοσηρότητας από TBC κατά 30,7%! Ακόμα και οι χώρες που συνάπτανε δάνεια με άλλους εταίρους, πλην του ΔΝΤ, είχαν στατιστικά καλύτερους δείκτες υγείας αναφορικά με την TBC από εκείνες που «μπήκαν» στο ΔΝΤ. Κι όλα αυτά, ανεξάρτητα από επίπεδο πρότερης οικονομικής ανάπτυξης, δείκτες TBC, έκτασης δανειακών αναγκών και δημοσίου χρέους, προηγούμενο επίπεδο δεικτών υγείας και δεικτών του συστήματος περίθαλψης! Με λίγα λόγια, δεν υπάρχει πια καμία αμφιβολία για το ότι η σύναψη δανειακής σύμβασης με το ΔΝΤ ήταν ο καθοριστικότερος παράγοντας που εξώθησε στο θάνατο εκατοντάδες ανθρώπους από μια νόσο όπως η φυματίωση, μια νόσο που στην Ευρώπη είχε θεωρηθεί πλέον ως αντιμετωπίσιμη και ελέγξιμη.

Γενικότερα, τώρα, με βάση και σειρά ερευνών όπως η παραπάνω, είμαστε πλέον σήμερα σε θέση να διατυπώσουμε με κώδικα τους κοινούς παρονομαστές για τις επιπτώσεις από την επέλαση του ΔΝΤ στον ιδιαίτερα ευαίσθητο χώρο της Υγείας με βάση και τη σχετική εμπειρία σε μία σειρά χώρες.

Οι άμεσες επιπτώσεις

Έτσι, σε πλείστες όσες χώρες καταγράφηκαν με σχεδόν πανομοιότυπο τρόπο οι παρακάτω άμεσες επιπτώσεις:

- Καταγράφεται πτώση των δεικτών υγείας συνολικά για τον πληθυσμό. Περισσότερο αναμένεται να αυξηθεί η θνησιμότητα από καρδιαγγειακά νοσήματα, κακοήθεις νεοπλασίες, διαταραχές σχετιζόμενες με τη χρήση αλκοόλ, λοιμώδη νοσήματα σχετιζόμενα με τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό.

- Οι περικοπές των διατιθέμενων πόρων για την Υγεία σε σχετικές και απόλυτες τιμές είναι καθολικές. Οι αναπτυσσόμενες χώρες της Αφρικής, Ασίας και Λ. Αμερικής με δανειακές συμβάσεις με το ΔΝΤ την δεκαετία του ’90 μείωσαν, καθήλωσαν ή στην καλύτερη περίπτωση αύξησαν κατά 0,25% του ΑΕΠ τις δαπάνες Υγείας, ενώ αφενός το ΑΕΠ τους συρρικνώνονταν, αφετέρου οι άλλες όμορες χώρες αύξαναν τις δαπάνες Υγείας σε μέσο όρο κατά 0,6% του ΑΕΠ ετησίως.

- Με την εφαρμογή των προγραμμάτων «σταθεροποίησης» που συνοδεύουν τα δάνεια του ΔΝΤ, πρώτα φαίνεται συνήθως να καταρρέουν τα καθολικά προγράμματα δημόσιας Υγείας όπως εμβολιασμοί, επιδημιολογική επιτήρηση και προληπτικά προγράμματα. Ακολούθως οι ιδιωτικοποιήσεις και η δραματική υποχρηματοδότηση που πλήττουν εξίσου την πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας και τη νοσοκομειακή περίθαλψη. Τα καθολικά συστήματα δημόσιας Υγείας («τύπου Beveridge»: αυτά που όπως στη Βρετανία ή τις σκανδιναβικές χώρες η παροχή δωρεάν υπηρεσιών περίθαλψης παρέχεται σε όλους μέσα από δημόσιες δομές) εκφυλίζονται στην κατεύθυνση της συμπληρωματικότητας των καλύψεων και των δράσεων για τους πλέον φτωχούς (κατά τα πρότυπα των ΗΠΑ όπου η δημόσια «περιοχή ευθύνης» για την παροχή δωρεάν υπηρεσιών περίθαλψης περιορίζεται μόνο σε «ευάλωτες» κοινωνικές ομάδες «μη εχόντων» ή εναλλακτικά ο χρήστης υπηρεσιών πληρώνει ανάλογα με τα εισοδήματά του «συμπληρώνοντας» έτσι το «λογαριασμό» των δαπανών περίθαλψής του) με ραγδαία συνακόλουθη πτώση των καλύψεων της μεσαίας-μικροαστικής τάξης.

- Αντίστοιχες είναι οι επιπτώσεις στην ασφαλιστική κάλυψη. Καταγράφεται, συνήθως, αύξηση του ποσοστού των ανασφάλιστων (π.χ. στην Αργεντινή από 63% οι ασφαλισμένοι το 1991 έφθασαν στο 52% το 2002 μετά την «σωτηρία» του ΔΝΤ). Υπό τη ρητορική και το πρόσχημα της ενοποίησης και επέκτασης των καλύψεων (χαρακτηριστικά παραδείγματα η Ν. Κορέα 1997 και η Αργεντινή το 2001-2 αλλά και η Μαλαισία, η Λετονία κ.ο.κ.) αρχικά ενοποιούνται οι κατακερματισμένοι ασφαλιστικοί φορείς ενώ, αμέσως μετά, υπό το βάρος της έλλειψης εισφορών και της δημόσιας υποχρηματοδότησης, σταδιακά μειώνεται μέχρι ολοσχερούς εξάλειψης η συμμετοχή των ταμείων στις ασφαλιστικές δαπάνες (π.χ. στην Λετονία αρχικά μείωση στο 50%, μετά στο 25% και τελικά κατάργηση της συμμετοχής των ταμείων στην πλειονότητα των παροχών). Άλλοτε, πάλι, η επέκταση των ασφαλιστικών καλύψεων δεν συνοδεύτηκε εξαρχής από ανάλογη χρηματοδότηση (π.χ. Μεξικό) με παρόμοια αποτελέσματα. Ο διαχωρισμός συνταξιοδοτικών και κοινωνικοασφαλιστικών εισφορών, ταμείων και λογαριασμών έχει ως αποτέλεσμα την ταχύτατη «χρεοκοπία» αμφότερων και τη συνακόλουθη μείωση των παροχών. Παράλληλα, παντού ενισχύθηκε το μερίδιο της ιδιωτικής ασφάλισης.

Οι έμμεσες επιπτώσεις

Παράλληλα, παρατηρήθηκαν και μια σειρά έμμεσες μεν αλλά πολύ σημαντικές επιπτώσεις με καθοριστικό ρόλο στην τελική διαμόρφωση του επιπέδου υγείας των χωρών που σύναψαν συμβάσεις με το ΔΝΤ. Έτσι, για παράδειγμα, η πτώση του Α.Ε.Π., η συρρίκνωση των λαϊκών εισοδημάτων και η εκτόξευση της ανεργίας, πυροδότησε την όξυνση των κοινωνικο-οικονομικών ανισοτήτων. Από αυτό εκπορεύεται, σύμφωνα με όλα τα σύγχρονα ερευνητικά δεδομένα, η δραματική αύξηση της ψυχο-κοινωνικής επιβάρυνσης («burden») και όλων των συνακόλουθων ψυχικών διαταραχών, άγχος, κατάθλιψη, αυτοκτονικές τάσεις κ.λπ. Έτσι, ερμηνεύεται και η ανάλογη εικόνα που παρουσιάστηκε στις «χώρες του ΔΝΤ». Επίσης, στην κοινωνική απορύθμιση που ακολούθησε τις πολιτικές «σταθεροποίησης» αποδίδεται κυρίως και η αύξηση της εγκληματικότητας (βιαιοπραγίες, πορνεία, διακίνηση ναρκωτικών κ.ο.κ.). Ραγδαία πτώση των μισθών των εργαζόμενων συντελέστηκε και ειδικότερα στην υγεία και περίθαλψη (π.χ. Αργεντινή 40%, Λετονία έως και 60% σε σχέση με την περίοδο προ ΔΝΤ). Η «επιστημονική» μετανάστευση και η απορφάνιση των υπηρεσιών Υγείας από σημαντικό μέρος του εξειδικευμένου προσωπικού τους, είναι άλλη μία παράπλευρη συνέπεια, που πλήττει μεσοπρόθεσμα το νευραλγικό ζωτικό ιστό των συστημάτων υγείας. Τέλος, θα πρέπει να σημειωθεί πως τα κλιμάκια του ΔΝΤ πιέζουν διαρκώς για περικοπές δημοσίων δαπανών. Τυπικά, οι ίδιοι δεν προτείνουν πάντα από πού θα περικοπούν αυτές οι δαπάνες. Ωστόσο, οι κυβερνήσεις για να παραμείνουν εντός των στόχων των δανειακών συμβάσεων πρακτικά δεν έχουν άλλες επιλογές από την Υγεία, την Παιδεία και την Πρόνοια. Χαρακτηριστικά παραδείγματα οι υπουργοί Υγείας σε Ισλανδία και Λετονία κ.κ. Johansson και Eglitis που παραιτήθηκαν από ευθιξία λόγω των διαρκών τέτοιων πιέσεων που δέχονταν από τα κλιμάκια του ΔΝΤ για εγκληματική συρρίκνωση των υπηρεσιών των υπουργείων τους. Οι δικοί μας, πάλι δεν έδειξαν να έχουν παρόμοιες ευαισθησίες… Κι ακόμα, η μόνιμη προσήλωση του ΔΝΤ σε στόχους χαμηλού πληθωρισμού και υψηλών συναλλαγματικών αποθεμάτων συχνά εκτρέπει ακόμα και την εξωτερική βοήθεια σε λιμοκτονούσες χώρες προς συναλλαγματικά αποθέματα «σκληρών» νομισμάτων προς χάριν του σεβασμού στα νάματα του νεοφιλελευθερισμού. Με αυτά και με αυτά έχει υπολογιστεί ότι για κάθε 1$ που δίνει το ΔΝΤ για την Υγεία και την Πρόνοια τελικά διατίθεται μόνο 1 cent...

Στο «πειραματόζωο» Ελλάδα

Στο «πειραματόζωο» Ελλάδα, τώρα, πολλά από τα παραπάνω ήδη συντελούνται την τελευταία διετία. Τέτοια παραδείγματα αποτελούν π.χ.:
- Η κατάρρευση των καθολικών συστημάτων επιτήρησης και δημόσιας Υγείας.
- Η υποχρηματοδότηση και υποστελέχωση του δημοσίου τομέα περίθαλψης.
- Η «ενοποίηση» και εν συνεχεία απονέκρωση των ασφαλιστικών καλύψεων των ταμείων.
- Η δραματική διάχυτη κοινωνική ανασφάλεια και η καταρράκωση του λαϊκού εισοδήματος.
- Η συρρίκνωση των μισθών των υγειονομικών.
- Η κοινωνική απορύθμιση και η παραβατικότητα και τόσα άλλα.

Αξίζει, ίσως, να αναφερθούν μερικά παραδείγματα από την εφαρμογή του Μνημονίου, του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος και του δεύτερου Μνημονίου:

- Με το σχέδιο συγχωνεύσεων των νοσοκομείων του ΕΣΥ αυτά μειώθηκαν από 137 σε 83 (από 46.000 κλίνες σε 35.000) σε μια διετία ήδη. Αυτό έχει προκαλέσει σημαντικές δυσλειτουργίες στην παροχή υπηρεσιών περίθαλψης ιδιαίτερα στην επαρχία. Τον Αύγουστο εξαγγέλθηκαν μαζικές συγχωνεύσεις των (ούτως ή άλλως ελάχιστων και με τραγικές ελλείψεις πόρων ανθρώπινων και υλικών) προνοιακών φορέων (από 94 σε 22-26).

- Με την απόφαση της 26ης/08 του Φ. Σαχινίδη οι περισσότεροι Οργανισμοί (ΝΠΙΔ κ.λπ.) του υπ. Υγείας. υπέστησαν περικοπές της τάξης του 45% του ετήσιου προϋπολογισμού τους για το έτος 2011. Στο δε χρόνο προετοιμασίας και ψήφισης του δεύτερου Μνημονίου, οι εγκεκριμένοι προϋπολογισμοί των φορέων Υγείας και Πρόνοιας μειώθηκαν δραματικά (π.χ. επιχορήγηση ΝΠΔΔ αθροιστική μείωση 50%, υπερωρίες προσωπικού ΕΣΥ μείωση 40%, εφημερίες γιατρών ΕΣΥ μείωση 20%, ΝΠΔΔ πρόνοιας, μείωση 44%, μονάδες ψυχικής υγείας μείωση 52%, κέντρα πρόληψης μείωση 40%, ΟΚΑΝΑ μείωση 33%, ΚΕΘΕΑ μείωση 20% κ.ο.κ.). Και είναι πασίγνωστο στους «παροικούντες στην Ιερουσαλήμ» ότι μετά το αναμενόμενο τον Ιούνιο νέο πακέτο μέτρων είναι πολύ αμφίβολο τι από την απομειωμένη αυτή επιχορήγηση τελικά θα δοθεί στους φορείς αυτούς.

- Οι μισοί σχεδόν από τους 151 φορείς που πρωτοτέθηκαν σε καθεστώς «εφεδρείας» ανήκαν στο χώρο της Υγείας και της Πρόνοιας. Το ίδιο ίσχυσε και για την τελική εφαρμογή του μέτρου δημιουργώντας δραματικές πλέον ελλείψεις προσωπικού που δεν καλύπτονται λόγω της απαγόρευσης προσλήψεων.

- Για τη δε ιατροφαρμακευτική δαπάνη ισχύει μάλλον η λαϊκή ρήση «ακριβοί στα πίτουρα και φτηνοί στο αλεύρι». Στη διετία του ΔΝΤ οι ασφαλισμένοι ήδη έχουν δει τη λίστα των συνταγογραφούμενων (άρα και καλυπτόμενων φαρμάκων) να συρρικνώνεται δυο φορές. Ωστόσο, οι φαρμακοβιομηχανίες παρά τους λεονταρισμούς της κυβέρνησης ακόμα δεν αποδίδουν το δήθεν «ανταποδοτικό» τέλος, παζαρεύοντας διαρκώς τις τιμές των φαρμάκων. Το κείμενο, μάλιστα, του δεύτερου Μνημονίου περιλαμβάνει σελίδες επί σελίδων για τον περιορισμό της φαρμακευτικής δαπάνης που αποζημιώνεται από τα ταμεία, ενώ παράλληλα θεσπίζει ένα αυστηρότατο πλαίσιο αντικατάστασης «πραγματικών» φαρμάκων με τα λεγόμενα «γενόσημα» ανοίγοντας έτσι διάπλατα τις θύρες για την αθρόα εισαγωγή αμφίβολης ποιότητας αντιγράφων φαρμάκων από συγκεκριμένες πολυεθνικές και ελληνικές φαρμακευτικές εταιρίες που αίφνης θα θησαυρίσουν ελέγχοντας την αγορά ΕΣΥ και ΕΟΠΥΥ.

- Επίσης, στο τέλος του 2011 δόθηκε στη δημοσιότητα μια πρώτη λίστα με «ενοποιημένες» (προς τα κάτω) καλύψεις του ΕΟΠΥ για βοηθήματα κύησης και μητρότητας, φυσιοθεραπείες, λογοθεραπείες, ψυχοθεραπείες κ.ο.κ.: κι αυτά πολύ γρήγορα φάνηκε πως ήταν μόνο η αρχή! Στη συνέχεια η ολοκλήρωση του Κανονισμού Παροχών του ΕΟΠΥΥ επιβεβαίωσε την υποψία ότι η Ελλάδα βάδιζε σταθερά στα χνάρια της Ν. Κορέας, της Αργεντινής και της Μαλαισίας: εισαγωγή συμμετοχής των ασφαλισμένων (25% στο φάρμακο και 15% στις εξετάσεις) εκεί που οι παροχές ήταν πριν δωρεάν, σειρά αποκλεισμών φαρμάκων από την κάλυψη του ΕΟΠΥΥ, σωρεία γραφειοκρατικών εμποδίων με στόχο να στραφεί ο κόσμος στην απευθείας αγορά φαρμάκων και υπηρεσιών περίθαλψης από ένα λαϊκό εισόδημα που βαίνει διαρκώς συρρικνούμενο!

- Τέλος, η εισαγωγή των Κλειστών Ενοποιημένων Νοσηλίων και η σχεδιαζόμενη ομοιόμορφη εφαρμογή τους σε δημόσια νοσοκομεία και ιδιωτικές κλινικές εκτός από «δωράκι» στους μεγαλοκαρχαρίες της ιδιωτικής περίθαλψης αποσκοπεί (όπως, εξάλλου, αναφέρεται ρητά στο κείμενο του δεύτερου Μνημονίου) στην ολοκληρωτική εκμηδένιση της άμεσης κρατικής επιχορήγησης στα νοσοκομεία του ΕΣΥ. Με αυτόν τον τρόπο, τα τελευταία για να μην κλείσουν θα αναγκαστούν να λειτουργήσουν επιχειρηματικά και ανταγωνιστικά ως προς τις ιδιωτικές κλινικές υιοθετώντας τα πρότυπα λειτουργίας τους αλλά και την πάγια στάση τους απέναντι στον ασθενή που θα αντιμετωπίζεται πλέον ως πηγή κέρδους και όχι ως φορέας δικαιωμάτων υγείας και περίθαλψης. Ούτως ή άλλως στους εγκεκριμένους προϋπολογισμούς του υπουργείου Υγείας για το έτος 2012 οι δαπάνες για κάλυψη ανασφαλίστων από νοσοκομεία του ΕΣΥ βρίσκονται μειωμένες κατά 46% σε σχέση με το 2011. Και μετά, βέβαια, ο κ. Λοβέρδος διαπιστώνει με θράσος πως οι παράνομοι λαθρομετανάστες αναπαριστούν απειλή για τη δημόσια Υγεία στη χώρα μας, ενώ στην πραγματικότητα, η μεγαλύτερη απειλή φαίνεται να είναι ο ίδιος, η κυβέρνηση, το ΔΝΤ και η εφαρμοζόμενη πολιτική.

Από την πλευρά, λοιπόν, κυβέρνησης, κεφαλαίου και ΔΝΤ, η εφαρμοζόμενη πολιτική στη χώρα μας φαίνεται να είναι ίδια και ως προς τα χαρακτηριστικά της και ως προς τις συνέπειές της στην υγεία και την περίθαλψη με εκείνες που ασκήθηκαν σε πλήθος άλλων χωρών με δανειακές συμβάσεις με το ΔΝΤ και που επέφεραν δραματικά αποτελέσματα. Και φυσικά, όταν κάτι επαναλαμβάνεται πανομοιότυπα σε τόσο διαφορετικές χώρες και συστήματα υγείας, τότε μάλλον είναι κάτι περισσότερο από σύμπτωση: είναι μάλλον η ομοιόμορφη εκτέλεση ενός ενιαίου σχεδιασμού. Ωστόσο, πέρα από το τι κάνει ο ταξικός αντίπαλος, από την ίδια κατάσταση προκύπτουν πλέον ώριμα και εξίσου εύλογα και επίκαιρα μια σειρά από ερωτήματα για το λαϊκό κίνημα και τις δυνάμεις της αριστεράς:
- Είναι δυνατή μια άλλη πορεία για την κοινωνία;
- Είναι δυνατό ένα σύστημα Υγείας προς όφελος του λαού που να μπορεί η κοινωνία να το συντηρεί;
- Είναι δυνατό το κίνημα στους χώρους της υγείας να βρεθεί σύμμαχο με τις λαϊκές τάξεις στη διεκδίκηση μιας άλλης διαδρομής;
- Πως μπορεί να αποφευχθούν «παγίδες» του παρελθόντος (όπου π.χ. ο οικονομισμός ωθούσε το υγειονομικό και το λαϊκό κίνημα σε μια κατεύθυνση που αύξανε μεν ανεξέλεγκτα τις παροχές, αλλά προς όφελος του ιατρο-βιομηχανικού συμπλέγματος);
- Ποια είναι η εμπειρία από άλλες χώρες και κοινωνίες και τι μπορούμε να μάθουμε από αυτήν την εμπειρία;
Και η ικανότητα απάντησης σε αυτά τα ερωτήματα φαίνεται πως θα κρίνει σε ένα βαθμό και την επάρκεια του κινήματος να αποκρούσει την πολυμέτωπη επίθεση που δέχεται στο χώρο της Υγείας και να αντιτάξει την δική του προγραμματική ατζέντα διεκδικώντας μια άλλη πορεία για την κοινωνία και τον τόπο…

* Ο Γιώργος Νικολαΐδης είναι ψυχίατρος
Η αδιέξοδη εξάρτηση του μέλλοντος της Ελλάδας από τον μηχανισμό στήριξης του Μνημονίου, και ειδικότερα των στρεβλωτικών παραμέτρων του, που αφορούν στην πρωτοκαθεδρία της στόχευσης μιας «δυσκοίλιας» δημοσιονομικής πειθαρχίας, έναντι της αυταπόδεικτης αναγκαιότητας επιδίωξης της ανάπτυξης, οδηγεί σε μερική παράφραση μιας ιστορικής ρήσης του Ανδρέα Παπανδρέου. Η αρνητική συμβολή του οποίου φυσικά, στο πως διαμορφώθηκε ένα τόσο προβληματικό εθνικό dna, κάθε άλλο παρά μπορεί να παραγνωριστεί ή να υποτιμηθεί.

«Ή θα σκοτώσουμε το χρέος, ή το χρέος θα σκοτώσει εμάς», είχε συμπεράνει ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ, προσπαθώντας να βρει τα κατάλληλα πολιτικά επιχειρήματα, για να πείσει αναφορικά με την αναγκαιότητα δημοσιονομικών προσαρμογών. Δηλαδή, μιας άδικης και διαρκούς λιτότητας, που με διαφορετικές αποχρώσεις και ένταση, συναντάται ως τις μέρες μας.

Αν δεν «σκοτώσουμε» το Μνημόνιο, θα μας «σκοτώσει» εκείνο. Και θα οδηγήσει στον πολιτικό, ηθικό, αξιακό, κοινωνικό και οικονομικό αφανισμό του brand name Ελλάδα. Για να απαλλαγούμε όμως από το Μνημόνιο και την τρόικα, πρέπει να βρισκόμαστε εντός της ευρωπαϊκής οικογένειας. Εντός του ευρώ. Στο κέντρο των εξελίξεων. Όχι στο περιθώριο, σε μια ζώσα παρακμή.

Λένε άλλωστε, και μάλλον… έχουν δίκιο, ότι το μέλλον ανήκει σε εκείνους που το προετοιμάζουν. Για να έχουμε λοιπόν μέλλον, θα πρέπει να το προετοιμάσουμε στο καθημερινό παρόν. Με τις εκλογές, και την αναγκαιότητα καθαρών λύσεων, να φαντάζουν ήδη ως ο πιο αποτελεσματικός βραχίονας για να ανοίξουμε εκείνον τον «άλλο δρόμο».

Το εθνικό ζητούμενο θα πρέπει να προσδιορίζεται στην επιδίωξη να είναι η Ελλάδα «εκεί», όταν θα ανοίξει, σε ευρωπαϊκό κυρίως επίπεδο, ένα παράθυρο ευκαιρίας για πολιτική αλλαγή. Μια τέτοια αλλαγή φυσικά δεν θα δρομολογηθεί από μια ενδεχομένη εκλογή του μάλλον ελλειμματικού ως προς τις ηγετικές ικανότητες και το όραμά του, Φρανσουά Ολάντ στη Γαλλία.

Η αλλαγή που θέλουμε να δούμε, βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη, σε επίπεδο ευρωπαϊκών κοινωνιών. Η Ισπανία αποτελεί το τελευταίο ανάχωμα απέναντι στην κατάρρευση του ευρώ. Ή την… επανακάλυψη του «ορθού δρόμου» για την ανατροφοδότηση της βιωσιμότητάς του, ως νομίσματος με συνεπή και ηχηρή παρεμβατικότητα στις παγκόσμιες αγορές.

Όσο για τη «συνταγή», την αποκάλυψε την Κυριακή του Πάσχα ο Νικολά Σαρκοζί, μιλώντας στην πιθανότατα πιο ιστορική πλατεία της Νέας Ευρώπης, την πλατεία Κονκόρντ στο Παρίσι. Εκεί, με την ψυχολογία του ηγέτη που προσπαθεί να συμβιβαστεί με την προοπτική της ήττας από έναν εμφανώς κατώτερο πολιτικό αντίπαλο, ο Γάλλος Πρόεδρος «μαχαίρωσε» τη συμπόρευση με τη Γερμανία της Άνγκελα Μέρκελ, και έδειξε ως ρεαλιστική διαδρομή υπέρβασης της κρίσης, τουλάχιστον σε μεθοδολογικό επίπεδο, την αλλαγή των Συνθηκών. Και την απελευθέρωση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας από τα δεσμά της υποχρέωσης να αντικρίζει μονόφθαλμα το μέλλον, υπό το πρίσμα της αναγκαιότητας μη υπέρβασης δημοσιονομικών περιοριστικών πολιτικών.

Αν η ΕΚΤ γίνει… Fed, και στα πρόθυρα της Κεντρικής Τράπεζας των Ηνωμένων Πολιτειών αρχίσει να χρηματοδοτεί την πραγματική οικονομία, στηρίζοντας πρωτίστως την κοινή ραχοκοκαλιά της μεσαίας τάξης, η Ευρώπη, επομένως και η Ελλάδα, θα έχουν μια ευκαιρία για το μέλλον.

Για να φτάσουμε όμως να νιώσουμε το… αεράκι από εκείνο το παράθυρο ευκαιρίας, θα πρέπει να έχουμε νωρίτερα διασφαλίσει ότι η Ελλάδα δεν θα έχει διολισθήσει στο χάος και την ακυβερνησία. Δεν θα έχει καταστεί δέσμια συμβιβασμών και συνεννοήσεων. Αυτό το νόημα έχει η παρουσία μας στην κάλπη. Και η σωστή εθνική επιλογή που καλούμαστε να κάνουμε.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, αφού επέβαλε μέσω της Τρόικας τη μείωση του ελάχιστου μισθού στην Ελλάδα και την Ιρλανδία, θεωρεί τώρα απαραίτητο τον ελάχιστο μισθό προκειμένου να προστατεύσει τους Ευρωπαίους εργαζομένους από το φαινόμενο της φτώχειας. Ωστόσο, προτείνει ο ελάχιστος μισθός να καθορίζεται πλέον ανά κλάδο, ανάλογα με την ευρωστία του και τις προοπτικές που εμφανίζει.

Η Κομισιόν πρόκειται να εγκρίνει σήμερα ένα «πακέτο» που ονομάζει «Σύμφωνο για την Απασχόληση», το οποίο αναμένεται να συζητηθεί έντονα και να προκαλέσει αντιδράσεις τόσο μεταξύ των εργαζομένων όσο και των κυβερνήσεων.

Αναφορικά με τον ελάχιστο μισθό διαπιστώνεται μια στροφή της Επιτροπής, η οποία μέχρι τώρα θεωρούσε την ύπαρξή του ως εμπόδιο στη δημιουργία θέσεων απασχόλησης και ειδικότερα στις προσλήψεις.

Ειδικές περιπτώσεις

Επιπλέον η Κομισιόν είναι και αντιφατική, γιατί φέρεται τώρα να επιζητεί τη γενίκευση της εισαγωγής του ελάχιστου μισθού, ενώ μόλις πριν από λίγες βδομάδες υποχρέωσε την Ελλάδα μέσω της Τρόικας σε δραστική μείωση του ελάχιστου μισθού. Στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων γι’ αυτή την αντίφαση, η εκπρόσωπος του αρμόδιου Επίτροπου για θέματα απασχόλησης (Λάζλο Αντορς) χαρακτήρισε την Ελλάδα και την Ιρλανδία (και εκεί μειώθηκε) «ειδικές περιπτώσεις», όπου έπρεπε να ληφθούν αυτά τα μέτρα, ενώ ο εκπρόσωπος του Ολι Ρεν ισχυρίστηκε ότι στην Ελλάδα αποφασίστηκε η μείωση διότι τα προηγούμενα χρόνια δόθηκαν μεγάλες αυξήσεις μισθών σε σχέση με την παραγωγικότητα.

Εκτός αρμοδιοτήτων

Το «πακέτο» που θα παρουσιάσει σήμερα ο κ. Αντορς αναμένεται να οδηγήσει σε έντονες συζητήσεις στο πλαίσιο του Συμβουλίου, δεδομένου ότι η Κομισιόν επιχειρεί να εμπλακεί σε έναν τομέα, όπου από τη Συνθήκη έχει ελάχιστες αρμοδιότητες. Η διαμόρφωση της πολιτικής απασχόλησης αποτελεί υπόθεση του κάθε κράτους-μέλους, κάτι που αναμένεται να επισημανθεί στην Επιτροπή από αρκετές χώρες και κυρίως τη Γερμανία, η οποία διαχρονικά αρνείται την εκχώρηση αυτής της αρμοδιότητας στην Ε.Ε.

Ωστόσο, οι Βρυξέλλες «ποντάρουν» στο γεγονός ότι όπως πρόσφατα αποφασίστηκε η ενίσχυση της οικονομικής διακυβέρνησης σε επίπεδο ευρωζώνης έτσι και τώρα θα μπορούσε να γίνει η υπέρβαση και στον τομέα της απασχόλησης. Να καθορίζονται δηλαδή οι βασικές κατευθυντήριες γραμμές σε κεντρικό επίπεδο από τις Βρυξέλλες.

Τα επιχειρήματα

Οπως επισημαίνει στο προσχέδιο της πρότασης, ο καθορισμός ελάχιστου μισθού μπορεί να βοηθήσει στον περιορισμό του φαινομένου της σημαντικής αύξησης της φτώχειας και μεταξύ των εργαζομένων. Επιπλέον, όπως επισημαίνουν στις Βρυξέλλες, ο καθορισμός ελάχιστου μισθού μπορεί να «φρενάρει» μια εναρμόνιση προς τα κάτω των μισθών στην Κοινότητα.

Η εισήγηση της Επιτροπής για τον ελάχιστο μισθό αφορά και το κοινοτικό σκέλος αλλά και το εθνικό. Σε κοινοτικό επίπεδο προτείνει ο ελάχιστος μισθός να είναι προσαρμοσμένος στο βιοτικό επίπεδο κάθε χώρας. Σε εθνικό επίπεδο εισηγείται τη γενίκευση του μέτρου που εφαρμόζεται σήμερα σε ορισμένες χώρες, κυρίως στη Γερμανία, όπου ο ελάχιστος μισθός καθορίζεται ανά κλάδο με βάση την κατάστασή του και τις προοπτικές που παρουσιάζει. Με άλλα λόγια, προτείνει να μην υπάρχει ενιαίος ελάχιστος μισθός αλλά διαφοροποιημένος.

Η εκπρόσωπος του κ. Αντορς τόνισε ότι οι παραπάνω αλλαγές θα πρέπει να γίνουν μετά από διαβούλευση των κοινωνικών εταίρων (εκπρόσωπο εργοδοτών και εργαζομένων) και των κυβερνήσεων.

Το «Σύμφωνο»

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι σήμερα ελάχιστος μισθός προβλέπεται σε 20 από τα 27 κράτη-μέλη, ενώ κυμαίνεται από 138 ευρώ στη Βουλγαρία μέχρι 1.801 ευρώ στο Λουξεμβούργο.

Το «Σύμφωνο για την Απασχόληση» προσδιορίζει και τους κλάδους μεγάλης έντασης εργασίας, στους οποίους θα πρέπει, όπως τονίζει, να διευκολυνθεί η διασυνοριακή κινητικότητα των εργαζομένων. Πρόκειται για την «πράσινη» οικονομία, την υγεία με έμφαση στην φροντίδα των ηλικιωμένων, καθώς επίσης και τις νέες τεχνολογίες.

Νίκος Μπέλλος στον Ελεύθερο Τύπο

Γράφει ο Βασίλης Χασιώτης

Το να μιλάμε για τα ΜΕΓΑΛΑ ΛΑΜΟΓΙΑ με όρους μιας συνηθισμένης συμμορίας (παρντόν: «ομάδας») ατόμων που επιδίδονται καθ’ έξιν και κατ’ επάγγελμα σε παραβατικές πράξεις όχι πάντα με την νομική έννοια αλλά και με την καθιερωμένη κοινωνική ηθική, είναι μια προσέγγιση που ίσως μας κάνει να παρερχόμαστε ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ αυτής της «ομάδας» συμφερόντων.

Λοιπόν, δεν πρόκειται ΑΠΛΑ για μια «κατηγορία» ανθρώπων.

Πρόκειται για ΜΙΑ ΔΙΑΚΡΙΤΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΓΟΡΑ.

Μια ΑΓΟΡΑ που λειτουργεί με όλους τους κανόνες της προσφοράς και της ζήτησης.

Μια αγορά, στην οποία υπάρχουν ΠΩΛΗΤΕΣ ΚΑΙ ΑΓΟΡΑΣΤΕΣ ΜΑΥΡΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΩΝ ΕΚΔΟΥΛΕΥΣΕΩΝ, που στη συνέχεια, μετουσιώνονται σε πολύ απτές οικονομικές πραγματικότητες, με υπαρκτά προϊόντα, υπηρεσίες και βεβαίως,
υπερυπαρκτές ροές ΜΑΥΡΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ, από και προς τα «συμβαλλόμενα μέρη».

ΣΕ ΟΡΟΥΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ ΑΥΤΗΣ, διακρίνουμε κι εδώ τις διαβαθμίσεις που συναντάμε σε κάθε αγορά.

Είναι οι μικροί παίχτες, οι μεσαίοι παίχτες, οι μεγάλοι παίχτες και στη πυραμίδα ΤΟ ΚΑΡΤΕΛ ΤΟΥ «ΚΛΑΔΟΥ», όπως ακριβώς και στη «ΛΕΥΚΗ» ΑΓΟΡΑ υπάρχουν οι αντίστοιχες διαβαθμίσεις.

Εν προκειμένω, το ΚΑΡΤΕΛ ΤΩΝ ΛΑΜΟΓΙΩΝ, νέμεται το βασιλικό μερίδιο της πίττας, το μερίδιο του λέοντος, όπως συμβαίνει σε κάθε καρτέλ.

Βεβαίως, τούτο το ΚΑΡΤΕΛ, μπορούμε να πούμε, ότι βρίσκεται στην κορωνίδα ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΚΑΡΤΕΛ.

Μπροστά του, θα μπορούσαμε να υποθέσουμε, ότι ωχριούν όλες οι άλλες «ενώσεις» και «σύνδεσμοι» επιχειρηματιών κάθε κλάδου.

Διότι το κάθε απανταχού στο κόσμο ΚΑΡΤΕΛ ΤΩΝ ΛΑΜΟΓΙΩΝ, έχει ερείσματα στην ομοίως απανταχού στο κόσμο ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ, την οποία χρησιμοποιεί αφ’ ενός μεν για να έχει προνομιακή δυνατότητα εισόδου ΣΤΗΝ ΠΛΕΟΝ ΕΠΙΚΕΡΔΗ ΑΓΟΡΑ που είναι οι κρατικές και ευρύτερα δημόσιες δραστηριότητες αλλά και να τυγχάνει της ΘΕΣΜΙΚΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑΣ, αφ’ ετέρου δε, ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΟ, να έχει τη δυνατότητα να χρησιμοποιεί την πολιτική εξουσία ΩΣΤΕ ΝΑ ΑΠΟΡΡΥΘΜΙΖΕΙ ΕΠΑΡΚΩΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ «ΑΥΤΟΡΡΥΘΜΙΖΟΜΕΝΗ ΑΓΟΡΑ», όταν τούτο καθίσταται επιτακτικό για την οικονομική επιβίωση των μελών του καρτέλ αυτού.

Πόσο δύσκολο είναι να σπάσει αυτό το καρτέλ;

Το καρτέλ τούτο έχει ένα και μοναδικό εχθρό: είναι ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟΥ ΤΟ ΕΡΕΙΣΜΑ, Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ.

Στο μέτρο και το βαθμό που ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΓΕΦΥΡΑ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ μεταξύ πολιτικής εξουσίας και ιδιωτικών οικονομικών συμφερόντων από την άλλη, ΤΟ ΚΑΡΤΕΛ ΑΥΤΟ ΕΞΑΫΛΩΝΕΤΑΙ στη στιγμή.

Η ύπαρξη του, η συντήρησή του και κυρίως το μέγεθος της «αγοράς» του, ΕΥΘΕΩΣ ΣΥΝΑΡΤΩΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΟΥ, ένα των οποίων είναι η ΕΚΑΣΤΟΤΕ πολιτική εξουσία.

Η ύπαρξή του και οι συνθήκες που επιτρέπουν την επώασή του και την ανάπτυξή του, ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΜΕ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΗΣΕΙΣ.

Στην εποχή του υπαρκτού σοσιαλισμού, π.χ., στις χώρες εκείνου του μπλοκ, το καρτέλ αυτό μια χαρά λειτουργούσε υπό την ονομασία της ΝΟΜΕΝΚΛΑΤΟΥΡΑΣ.

Εδώ, στο Δυτικό πολιτικό σύστημα, ακριβώς ακριβώς για την ίδια ΝΟΜΕΝΚΛΑΤΟΥΡΑ μιλάμε, φυσικά, με τις ιδιαίτερες μορφές συγκρότησης και λειτουργίας της, αλλά με την ίδια εντελώς «φιλοσοφία» : πώς δηλαδή, με τη βοήθεια της πολιτικής εξουσίας, δημόσιο χρήμα και δημόσια περιουσία, θα διανεμηθεί μεταξύ ΠΟΛΥ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΩΝ ΛΙΓΩΝ ΑΤΟΜΙΚΩΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ…
Η έκθεση του ΔΝΤ για τις προοπτικές της οικονομίας δεν είναι μια απλή είδηση που πρέπει να περάσει στα ψιλά. Κατά τη γνώμη μας είναι ένα πολιτικό και οικονομικό μανιφέστο το οποίο θα πρέπει να σημαδέψει την προεκλογική περίοδο. Και γιατί αυτό; Μα γιατί δείχνει ότι η Ελλάδα έχει μπει σε ένα τόσο βαθύ πηγάδι που δύσκολα θα μπορέσει να βγει. Και για το δράμα αυτό ο Βενιζέλος και η παρέα του θα πρέπει να λογοδοτήσουν στον ελληνικό λαό που καλείται να φορτωθεί ένα σταυρό που όμως δε θα ξεφορτωθεί ποτέ.

Λίγη προσοχή στις προβλέψεις της κ. Λαγκάρντ και της παρέας της και θα καταλάβετε τι περιμένει τι χώρα και σε τι περιπέτεια την έβαλαν αυτοί που τώρα το παίζουν σωτήρες.

Σύμφωνα λοιπόν με το Ταμείο, έως το 2020 θα χρειαστούν περικοπές 16 δις ευρώ και έως το 2030 θα πρέπει να ληφθούν μέτρα 24 δις ευρώ.

Στις 96 σελίδες της έκδοσης «Fiscal Monitor», που δημοσιοποιήθηκε χθες, οι αναλυτές του ΔΝΤ προβλέπουν επίσης ότι η ανεργία θα εκτιναχθεί φέτος στο 19,4% (από 17,3% πέρυσι) και θα διατηρηθεί στα εφιαλτικά υψηλά αυτά επίπεδα και το 2013, με τη «στρατιά» των ανέργων να ξεπερνά συνεπώς τα 1.200.000 άτομα. Παράλληλα, η ύφεση υπολογίζεται να διαμορφωθεί στο 4,7% φέτος (από 6,9% το 2011), για να ακολουθήσει μηδενική ανάπτυξη το 2013 και θετικοί ρυθμοί από το αμέσως επόμενο έτος.

Το Ταμείο εκτιμά πως το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης έκλεισε την περυσινή χρονιά στο 9,2% του ΑΕΠ (η σχετική επίσημη εκτίμηση της Eurostat θα ανακοινωθεί την ερχόμενη εβδομάδα), φέτος θα υποχωρήσει στο 7,2% και το 2013 στο 4,6% του ΑΕΠ. Από το 2014 και μετά θα κατεβεί κάτω από το φράγμα του 3%, ξεκινώντας από το 2,1% του ΑΕΠ και καταλήγοντας στο 1,6% το 2017.

Το χρέος

Από το προσεχές έτος αναμένεται πρωτογενές πλεόνασμα (1,8% του ΑΕΠ), το οποίο κατά την περίοδο 2014-2017 θα σταθεροποιηθεί στο 4,4% του ΑΕΠ. Όσον αφορά στο δημόσιο χρέος, τα πολυδιαφημισμένα από τον τέως υπουργό Οικονομικών, Ευάγγελο Βενιζέλο, οφέλη από το «κούρεμα» των ομολόγων βραχυπρόθεσμα θα είναι πολύ περιορισμένα και θα γίνουν αισθητά μόνο από το 2014 και μετά. Φέτος το χρέος προβλέπεται να μειωθεί, χάρη στο PSI, από το 160,8% του ΑΕΠ το 2011 στο 153,2%. Ωστόσο, το 2013 θα εκτοξευθεί εκ νέου στο 160,9% του ΑΕΠ. Στη συνέχεια θα καταγραφεί σταδιακή αποκλιμάκωση, ώσπου το 2017 το χρέος, σύμφωνα πάντα με το ΔΝΤ, θα διαμορφωθεί στο 136,8% του ΑΕΠ.

Την κατιούσα θα πάρουν, σύμφωνα με την έκθεση, οι δαπάνες του Δημοσίου ως ποσοστό του ΑΕΠ, οι οποίες από το 49,7% πέρυσι θα «ψαλιδιστούν» στο 48,9% φέτος και το διάστημα 2015-2017 θα συρρικνωθούν στο 41,2% του ΑΕΠ. Ταυτόχρονα, τα έσοδα της γενικής κυβέρνησης θα «παγώσουν» στο 41,7% του ΑΕΠ τη διετία 2012-2013 και θα περιοριστούν περαιτέρω μέχρι το 39,6% του ΑΕΠ το 2017. Τέλος, ο πληθωρισμός αναμένεται να έχει από φέτος αρνητικό πρόσημο (αποπληθωρισμός) και να διαμορφωθεί στο -0,5% το 2012 και στο -0,3% το 2013.

Οι δεσμεύσεις

Στα δύο κείμενα του διεθνούς οργανισμού επαναλαμβάνεται ότι η Ελλάδα έχει δεσμευθεί να προχωρήσει σε διαρθρωτικές αλλαγές το προσεχές διάστημα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα λείψουν όμως τα φορολογικά μέτρα. Ως στόχοι προβάλλονται η μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων, οι περικοπές σε συντάξεις και δαπάνες υγείας, η διεύρυνση της φορολογικής βάσης ως προς τον ΦΠΑ και τους φόρους εισοδήματος, η εντατικότερη πάταξη της φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής, αλλά και η μείωση του κατώτερου μισθού κατά 22%, σε συνδυασμό με το τριετές «πάγωμά» του.

Το ΔΝΤ παραδέχεται πως όλα τα προγράμματα δημοσιονομικής προσαρμογής χρειάστηκε να αλλάξουν επειδή περιείχαν σημαντικά λάθη, αλλά φυσικά αποδίδει τα λάθη αυτά σε… εξωγενείς ή απρόβλεπτους παράγοντες και (ειδικά για τη χώρα μας) στον «εσφαλμένο υπολογισμού του αρχικού ελλείμματος». Σημειώνει δε σχετικά με τη χώρα μας και την Πορτογαλία ότι οι προβλέψεις για τα έσοδα αναθεωρήθηκαν επί τα χείρω και δόθηκε μεγαλύτερο βάρος στη μείωση των δαπανών.

Αξιοσημείωτο είναι επίσης ότι το ΔΝΤ συνιστά στις χώρες με ευελιξία στις αγορές να αποφύγουν την «υπερβολική δημοσιονομική συστολή», θεωρώντας πως οι ασθενικοί παγκόσμιοι ρυθμοί ανάπτυξης επιβάλλουν βραδύτερη περιστολή των ελλειμμάτων. Ταυτόχρονα, όμως, υπογραμμίζεται πως «πολύ μικρή δημοσιονομική προσπάθεια ενδεχομένως να προκαλέσει αναταράξεις στις αγορές».

Θυμηθείτε μόνο ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου και προσωπικά ο κ. Βενιζέλος έλεγε ότι από την άνοιξη του 2012 θα έχουμε πλεονάσματα. Τα είδατε πουθενά; Ένα αστείο ήταν του Βενιζέλου για να περάσει η ώρα.

Η έκθεση του ΔΝΤ, λοιπόν, είναι η ταφόπλακα στα όνειρα των Ελλήνων για έξοδο από την κρίση. Αντί ο κ. Βενιζέλος να ανακοινώνει μέτρα κοινωνικής προστασίας που ούτε ο ίδιος δεν πιστεύει, καλύτερα να λογοδοτήσει στον ελληνικό λαό.

Πηγή

Ο αλβανικός πληθυσμός στο Μοναστήρι του κράτους των Σκοπίων, εκφράζει τις ανησυχίες του για την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα με αφορμή τη βία που εκδηλώθηκε πρόσφατα από διαδηλωτές Σλάβους στην πρωτεύουσα της FYROM, για τη δολοφονία των πέντε ατόμων έξω από την πόλη των Σκοπίων.

Η ανησυχία προέρχεται κυρίως από το κλίμα της αβεβαιότητας που δημιουργήθηκε στη συνύπαρξη των δύο μεγαλύτερων κοινοτήτων της χώρας.

Ο Βεφκί Μπαϊράμι, γραμματέας του Συλλόγου «Συνέδριο της Ένωσης», δήλωσε στο Μοναστήρι, ότι μεταξύ των Αλβανών, της σκοπιανής αυτής πόλης , κυριαρχεί η ανησυχία και η αβεβαιότητα, εξαιτίας των πρόσφατων εθνοτικών εντάσεων και των βανδαλισμών αλλά και των ρατσιστικών συνθημάτων των διαδηλωτών μετά την πενταπλή δολοφονία στο Σμίλκοβτς.

«Η ανησυχία είναι έκδηλη, κάνουμε έκκληση για τη διατήρηση του νόμου και τάξης στην Μπίτολα, να αποφεύγονται οι εθνικιστικές εντάσεις και να αυξηθεί η φροντίδα προς το αλβανικό στοιχείο της πόλης, το οποίο έχει πικρή εμπειρία από τη σύγκρουση του 2001, όταν κάηκαν αλβανικές ιδιοκτησίες από χούλιγκανς Σλάβους ακροδεξιούς», είπε ο Βεφκί Μπαϊράμι.

Οι Αλβανοί κάτοικοι εκφράζουν την ανησυχία τους, ζητώντας από τον αλβανικό πολιτικό παράγοντα, να μεριμνήσει για την φύλαξη και προστασία των Αλβανών του Μοναστηριού.

«Κάνουμε έκκληση προς τον αλβανικό πολιτικό παράγοντα της κυβέρνησης, να αυξήσει την προσοχή του στα γεγονότα και να στείλει μηνύματα, προκειμένου να δημιουργηθεί πνεύμα ασφάλειας και αλληλεγγύης», δήλωσε ο Ραμίζ Ασλάνι, καθηγητής από το Μοναστήρι.

Του Σάββα Καλεντερίδη

Τις προηγούμενες ημέρες (4-5 Απριλίου) ο πρόεδρος του αυτόνομου Κουρδιστάν, Μεσούντ Μπαρζανί, πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στην Ουάσιγκτον, όπου είχε προγραμματισμένη συνάντηση στο Λευκό Οίκο με τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ, Τζων Μπάιντεν, ο οποίος γνωρίζει αρκετά καλά τα ζητήματα της Μέσης Ανατολής και το Κουρδικό.
Το ενδιαφέρον είναι ότι στη συνάντηση παρεβρέθη και ο ίδιος ο πρόεδρος Ομπάμα, παρότι αυτό δεν ήταν προγραμματισμένο, ενώ στο επίσημο ανακοινωθέν της συνάντησης αναφέρθηκε ότι ο Πρόεδρος Ομπάμα και ο Αντιπρέοδρος Μπάιντεν, στη συνάντηση με τον Μεσούντ Μπαρζανί επιβεβαίωσαν τις ιστορικές σχέσεις και τους στενούς δεσμούς των ΗΠΑ με την περιφερειακή διοίκηση του Βορείου Ιράκ και τον κουρδικό λαό, στα πλαίσια της στρατηγικής συμμαχίας με το ομοσπονδιακό, δημοκρατικό ενιαίο Ιράκ. Επίσης, στο ανακοινωθέν αναφέρεται ότι ο Ομπάμα και ο Μπάιντεν, υποστηρίζουν τη συνέχιση της πολιτικής του Μπαρζανί στη χώρα του, στα πλαίσια του συντάγματος του Ιράκ.

Για να γίνει αντιληπτό το επίπεδο της επίσκεψης, να υπογραμμίσουμε ότι απονεμήθηκαν στον Μπαρζανί τιμές αρχηγού κράτους, ενώ πριν τη συνάντηση με τον Ομπάμα, ο Μπάιντεν παρεχώρησε γεύμα εργασίας στον Μπαρζανί και την ακολουθία του, στο οποίο συζητήθηκε μεταξύ άλλων η επέκταση και ο εμπλουτισμός των δραστηριοτήτων του προξενείου των ΗΠΑ στην Ερμπίλ, από το οποίο οι Κούρδοι ζητούν να τους παραχωρείται η σχετική θεώρηση εισόδου (βίζα) για τις ΗΠΑ. Να σημειωθεί ότι λίγες ημέρες πριν την επίσκεψη Μπαρζανί στις ΗΠΑ, ο σύμβουλος του πρώην προέδρου Μπους, Τζον Χάννα, σε άρθρο του που δημοσιεύθηκε στο έγκριτο περιοδικό Foreign Policy, ζητούσε από τη διοίκηση Ομπάμα να δώσει περισσότερη σημασία στους Κούρδους, και την παραχώρηση αρμοδιότητας στο αμερικανικό προξενείο στην Ερμπίλ θεώρησης εισόδου στους Κούρδους, για να μην υποχρεώνονται να τη ζητούν από τις διπλωματικές αρχές των ΗΠΑ στη Βαγδάτη και την Τουρκία!

Την προηγούμενη ημέρα ο Μπαρζανί είχε συναντηθεί με τον Υπουργό Αμύνης Λέων Πανέτα και με τον Υφυπουργό Εξωτερικών, Μπιλ Μπερνς, συνάντηση στην οποία συμμετείχε και η ίδια η Υπουργός Εξωτερικών, κυρία Χίλλαρυ Κλίντον, σύμφωνα με τη δήλωση του εκπροσώπου του αμερικανικού ΥΠΕΞ, Μαρκ Τόνερ.

Μπορεί όλα τα παραπάνω να έχουν την αξία τους, όμως η ουσία της επίσκεψης Μπαρζανί, εκτός της συνάντησης που είχε με τον πρόεδρο και το διοικητικό συμβούλιο του Εμπορικού Επιμελητηρίου των ΗΠΑ και τον πρόεδρο του πετρελαϊκού γίγαντα Exxon Mobil, Rex W. Tillerson, ο οποίος δήλωσε ότι θα η εταιρεία του θα παραμείνει πιστή στις συμφωνίες που υπέγραψε με την κουρδική διοίκηση και ότι η Exxon Mobil θα συνεχίσει τη δραστηριότητά της στο Κουρδιστάν, ήταν στην ομιλία που έκανε ο Κούρδος πρόεδρος στο Washington Institute.
Στην ομιλία του ο Μπαρζανί, αλλά και στις απαντήσεις που έδωσε στις σχετικές ερωτήσεις που του έγιναν, ανέφερε ξεκάθαρα ότι σε περίπτωση που δεν λυθούν τα προβλήματα με την κατανομή των εσόδων από τα πετρέλαια (η Βαγδάτη δεν έχει καταβάλλει έσοδα 1,5 δις δολαρίων στην κουρδική διοίκηση τον τελευταίο χρόνο), στη βάση της υπάρχουσας συμφωνίας, και αν δεν αρθούν τα προσκόμματα που βάζουν τα τελευταία έξι χρόνια οι κυβερνήσεις του Ιράκ και η τελευταία κυβέρνηση Μαλίκι στην εφαρμογή του άρθρου 140 του Συντάγματος, τότε η μόνη επιλογή που μένει είναι το δημοψήφισμα, για να αποφασίσει ο λαός για την τύχη της Περιφέρειας Κιρκούκ, στην οποία και βρίσκονται τα περισσότερα κοιτάσματα πετρελαίου αρίστης ποιότητος.

Επίσης, ο Μπαρζανί, ερωτώμενος για το Κουρδικό που συνεχίζει να παραμένει άλυτο στην Τουρκία, είπε: ‘Αναμφίβολα, στην Τουρκία υπάρχουν σοβαρές εξελίξεις. Όμως, είναι σίγουρο ότι δεν είναι δυνατόν να λυθεί το Κουρδικό με τη βία ούτε στην Τουρκία ούτε στις άλλες περιοχές που υπάρχει. Υπό την έννοια αυτή, όπως οι Κούρδοι δεν μπορούν να πετύχουν τίποτε με τη βία, έτσι δεν μπορούν να εξολοθρευτούν και να εξαφανιστούν με τη βία. Άρα, το πρόβλημα μπορεί να λυθεί μόνο με ειρηνικά μέσα. Εμείς δεν θέλουμε να χύνεται άλλο αίμα, είτα αυτό είναι κουρδικό, είτε τουρκικό, αραβικό, ιρανικό. Θέλουμε να ζήσουμε ειρηνικά με τους γείτονές μας. Όσον αφορά το ΡΚΚ, η ιστορία έδειξε ότι δεν μπορεί να λυθεί το πρόβλημα αυτό με τον πόλεμο και τη βία. Σε περίπτωση που η τουρκική κυβέρνηση και το ΡΚΚ επιλέξουν το δρόμο της ειρήνης, είμαστε έτοιμοι να βοηθήσουμε σ’ αυτήν την κατεύθυνση. Αν όμως οποιαδήποτε πλευρά επιλέξει τη βία, εμείς δεν θα συμμετέχουμε, δεν θα γίνουμε μέρος της κρίσης».

Δηλαδή, με άλλα λόγια, ευρισκόμενος σε επίσημη επίσκεψη στην Ουάσιγκτον και αφού συναντήθηκε και συνομίλησε επί δίωρο με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ και άλλο τόσο με τον Αντιπρόεδρο και τους Υπουργούς Εξωτερικών και Αμύνης, ο πρόεδρος του αυτόνομου Κουρδιστάν, Μεσούντ Μπαρζανί, στην καρδιά του αμερικανικού κατεστημένου είπε ότι αργά ή γρήγορα θα προσαρτήσει το Κιρκούκ στην επικράτεια Κουρδιστάν, επιλέγοντας την οδό της ανεξαρτησίας, ενώ ταυτόχρονα δήλωσε ξεκάθαρα προς την Άγκυρα ότι δεν έχει άλλο δρόμο, από το να επιλέξει την πολιτική λύση του Κουρδικού, αφού το ΡΚΚ είναι ανίκητο, όπως υπογράμμισε ο ίδιος, και ότι δεν πρόκειται να συμμετέχει σε επιχειρήσεις εναντίον του ΡΚΚ, που σημειωτέον εδρεύει στη δική του επικράτεια, αυτήν του αυτόνομου Κουρδιστάν!

Μια ημέρα μετά τις δηλώσεις Μπαρζανί, που προκάλεσαν αμηχανία και έντονο προβληματισμό στην Άγκυρα, αφού έγιναν στην Ουάσιγκτον, ο πρόεδρος του κουρδικού Κόμματος Ειρήνης και Δημοκρατίας (BDP), Σελαχατίν Ντεμιρτάς, σε συνέντευξη στη δημοσιογράφο Νεσέ Ντιουζέλ, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Ταράφ, έθεσε το πλαίσιο της πολιτικής λύσης που θα διεκδικήσει κατά τις συνομιλίες που πρόκειται να γίνουν το επόμενο διάστημα, αφού η κυβέρνηση Ερντογάν απέκλεισε κάθε άλλο συνομιλητή για το εν λόγω θέμα.

Για να έχουμε πιο σαφή εικόνα, καλό είναι να διαβάσουμε τί ακριβώς είπε ο Ντεμιρτάς:
Ερώτηση: Τί λύση θέλει το Ιμραλί;
Απάντηση: Ο Οτζαλάν, ήθελε μια λύση στα πλαίσια της ενότητας της Τουρκίας. Πρότεινε τη λύση της αυτονομίας, που υποστηρίζουμε κι εμείς. Στην πραγματικότητα, το Ιμραλί προέβλεψε τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή πολύ πριν το κράτος».
Ερώτηση: Πως τις προέβλεψε;
Απάντηση: Με τη διαμεσολάβηση των δικηγόρων του έστειλε αρκετές επιστολές στον Πρωθυπουργό και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, λέγοντας “Σας απευθύνω έκκληση. Η Μέση Ανατολή αποσταθεροποιηθεί και το Κουρδικό θα μετατραπεί σε παγκόσμιο πρόβλημα. Τότε δεν θα είναι τόσο εύκολο να λυθεί όπως σήμερα. Ας το λύσουμε άμεσα. Εμείς θέλουμε να ζήσουμε μαζί. Θέλω να προσφέρω στη λύση όσο είμαι ακόμα ζωντανός. Ας συζητήσουμε μαζί για τη λύση.
Ερώτηση:Είπε ο Οτζαλάν ότι το Κουρδικό θα ξεφύγει και από πρόβλημα της Τουρκίας θα γίνει παγκόσμιο πρόβλημα;
Απάντηση: Βεβαίως. Και τότε θα είναι πολύ πιο δύσκολη η επίλυσή του. Ο Οτζαλάν είχε πει ότι “το πρόβλημα αυτό μαζί μου θα λυθεί στα πλαίσια των συνόρων της Τουρκίας. Αν όμως ξεσπάσουν οι πόλεμοι στη Μέση Ανατολή, τότε το ζήτημα θα έχει ξεπεράσει κι εμένα κι εσάς τους ίδιους”. Αυτές ήταν οι προειδοποιήσεις του. Τώρα αν διαμελιστεί το Ιράκ, αν γίνει πόλεμος στο Ιράν, αν ξεσπάσουν εθνοτικές και θρησκευτικές συγκρούσεις στην περιοχή, τότε κανείς δεν μπορεί να πει που θα οδηγηθούν τα πράγματα.
Ερώτηση:Πιστεύετε ότι φθάσαμε σε σημείο να επαναχαραχτούν τα σύνορα στη Μέση Ανατολή;
Απάντηση: Τα σύνορα που χάραξαν με τη βία οι Άγγλοι πριν εκατό χρόνια, έχουν ξεπεραστεί. Υπάρχει ένα Κουρδιστάν στο Βόρειο Ιράκ, που μπορεί να ανακηρύξει την ανεξαρτησία του ανά πάσα στιγμή. Επίσης, υπάρχει δυνατότητα να ιδρυθεί ένα αυτόνομο Κουρδιστάν στη Συρία. ... Στο Ιράν υπάρχει ήδη η Περιφέρεια Κουρδιστάν. ... Τελικά, αυτές οι εξελίξεις θα έχουν ως αποτέλεσμα τα ΝΑ σύνορα της Τουρκίας να είναι η γραμμή από το Ίγντιρ-Αραράτ μέχρι το Χατάυ-Αλεξανδρέττα. Η Τουρκία θα συνορεύει προς Νότον μόνο με το Κουρδιστάν και όχι με τη Συρία!
Αυτά είπε ο Μπαρζανί στις ΗΠΑ, αυτά είπε και ο Ντεμιρτάς στην Τουρκία. Οι εξελίξεις τρέχουν και ενώ η Ελλάδα έχει ανάγκη από πολιτικά μυαλά και ηγεσία αντάξια των περιστάσεων, εμείς περί άλλων τυρβάζομεν. Ας ελπίσουμε ότι έστω και τώρα, θα βρεθούν άξιοι ηγέτες να διαχειριστούν τις σοβαρές εξελίξεις που έχουν δρομολογηθεί!

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην Δημοκρατία της Κυριακής
Με αφορμή την απόφασή του να μην προχωρήσει στην τύπωση και αποστολή προεκλογικών ενημερωτικών φυλλαδίων, διαθέτοντας τα χρήματα που θα δαπανούσε στο Ίδρυμα Αστέγων του Δήμου Αθηναίων, ο υποψήφιος βουλευτής Α’ Αθηνών της ΝΔ, Νικήτας Κακλαμάνης, έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Σε αυτές τις δύσκολες ώρες, που περνά ο ελληνικός λαός, θεωρώ ότι είναι χρέος μου, ως ένδειξη ελάχιστης συμπαράστασης απέναντι στους δοκιμαζόμενους συμπολίτες μου στην Αθήνα, να ΜΗΝ τυπώσω και αποστείλω προεκλογικά ενημερωτικά φυλλάδια.

Τα δε χρήματα που θα δαπανούσα για τη συγκεκριμένη εκτύπωση, να τα διαθέσω στο Ίδρυμα Αστέγων του Δήμου Αθηναίων.

Ένα Ίδρυμα, στο οποίο άλλωστε, έχω δώσει κομμάτι της ψυχής μου, για την αναβάθμιση και τη σωστή λειτουργία του, με έναν και μοναδικό σκοπό, τη στήριξη των ασθενέστερων οικονομικά συνανθρώπων μας.

Η λειτουργία του Ιδρύματος, καθώς και η ίδρυση του Κοινωνικού Φαρμακείου και του Κοινωνικού Παντοπωλείου, στο Δήμο Αθηναίων, το 2008, αποτελούν δράσεις οι οποίες έγιναν, πριν ξεσπάσει η κρίση και βοηθούν, στο βαθμό που ήταν δυνατόν, τους συμπολίτες μας να έχουν κάπου να στραφούν τις δύσκολες ώρες.

Με χαροποιεί ιδιαίτερα δε το γεγονός ότι οι δράσεις αυτές βρήκαν μιμητές και σε άλλους δήμους της χώρας.

Καλώ τους συνυποψήφιους μου να πράξουν, εάν το επιθυμούν, το ίδιο, βοηθώντας έτσι, εκτός από τους συμπολίτες μας και την Αθήνα μας, περιορίζοντας την περιβαλλοντική επιβάρυνσή της».


Σύμφωνα με μια λαϊκιστική ανάγνωση, η ως άνω φωτογραφία αποτελεί δείγμα λαϊκισμού, με το σκεπτικό ότι η συνεύρεση δυο μεγαλοστελεχών του ιδίου κόμματος δεν συνιστά και συνενοχή. Άλλωστε, δυο πολιτικοί άνδρες από το ίδιο κομματικό φύραμα έχουν πλείστες όσες ευκαιρίες για να βρίσκονται μαζί και να αποθανατίζονται φωτογραφικώς.

Την εκδοχή αυτή φυσικά, την ασπάζονται όσοι βλέπουν ότι ο λαϊκισμός κατοικοεδρεύει στην καμπούρα των άλλων και όχι στη δική τους. Διότι υπάρχουν πλείστες άλλες "φωτογραφίες" που αποδεικνύουν ότι πέρα από την απλή συνέρευση, κρύβεται και η συνενοχή. Επομένως το ξεθάψιμο της φωτογραφίας αυτής δεν συνιστά πράξη λαϊκισμού γιαυτόν που την ξεθάβει, αλλά γιαυτόν που αρνείται τον συμβολισμό και τη σημασία της.

Ας πάρουμε για παράδειγμα, το νόμο περί "μη ευθύνης υπουργών", τον οποίο εισηγήθηκε ο εις εκ του ζεύγους της φωτογραφίας, (χωρίς φυσικά να είμαστε σε θέση να αποδείξουμε ότι επρόκειτο περί φωτογραφικής διάταξης που αφορούσε αποκλειστικά το έτερο μέλος, αλλά δεν θα είχε και κάποια σημασία αν μπορούσαμε να το αποδείξουμε) και ο οποίος ψηφίστηκε πανηγυρικά από τη βουλή, για ευνόητους λόγους. Πάντως τόσο ο "ευφυής" εισηγητής, όσο και αυτοί που τον ψήφισαν είχαν πολύ καλή επίγνωση των ευεργετικών του συνεπειών, τις οποίες ευελπιστούσαν ότι κάποιος κάποτε θα επικαλείτο για να ξελασπώσει. Πάνω σ' αυτές τις συνέπειες, της ατιμωρησίας δηλαδή, πατάει σήμερα κι ο Άκης, όταν ισχυρίζεται ότι όλα τα αδικήματα για τα οποία κατηγορείται έχουν πανηγυρικώς παραγραφεί.

Όταν με το καλό τελειώσουν και οι εκλογές, πολλοί μωροί ψηφοφόροι που πίστεψαν στις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του Βενιζέλου, θα τρίβουν τα μάτια τους από έκπληξη, άλλοι μάλιστα αλαφροΐσκιωτοι θα αρχίσουν κιόλας να σταυροκοπιούνται, όταν θα τύχει να συναντήσουν στο διπλανό τραπέζι ένα ατσαλάκωτο ευθυτενή και ασπρομάλλη κύριο, να πίνει αμέριμνα τον καφέ του. Το κελί έχει διάρκεια ζωής όσο και οι εκλογές. Ο νόμος Βενιζέλου θα κάνει το θαύμα του. Πιστεύω ο Άκης κάποια μέρα να τού το ανταποδώσει πλουσιοπάροχα. Όσο για τους ψηφοφόρους, θα έπρεπε να είχαν μάθει μέχρι σήμερα, ότι μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.

Αλλά υπάρχει κι ένας ακόμα λόγος, που ο Άκης θα πρέπει να είναι ευγνώμων προς τον Βενιζέλο. Είναι η παρακάτω απόφαση της εξεταστικής επιτροπής του 2005, (πηγή), όπου τόσο ο Βενιζέλος, όσο και ο Λοβέρδος δεν μπόρεσαν να διαπιστώσουν ούτε το ελάχιστο από τα τόσα επιλήψιμα που καταλογίζονταν σε έναν προστατευόμενό τους, παρά το θόρυβο με τον οποίο κυκλοφορούσαν στα δημοσιογραφικά γραφεία, αλλά και στην κοινωνία.



Τούτων δοθέντων και χωρίς να θέλουμε να υποτιμήσουμε τον κ. Βενιζέλο, η κατάληξη -άκης, νομίζουμε ότι του πάει γάντι. Κι όχι λόγω της εκλογικής του έκθεσης στο Ηράκλειο της Κρήτης.

Γράφει ο Σπάρτακος

Δυό χρόνια τώρα, οι πολίτες αυτής την όμορφης Πατρίδας, ζούμε σε μιά ημιληθαργική κατάσταση. Η σκέψη μας ακροβατεί… μεταξύ του απευκταίου και του ζόφου. Του ηθελημένου τερματισμού της ΖΩΗΣ (Δώρον Θείον) ή του ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΥ σε μιά χαμοζωή μαύρη, άπρεπη, μίζερη, άδικη και μελαγχολική. Σε μιά ζωή, ξεφτιλισμένη.

Κάποιοι εξ ημών, οι πιό αισιόδοξοι, οι πιό ευρηματικοί, οι πιό ανήσυχοι, οι πιο μακρόθυμοι και οι πιό ανεκτικοί, αναπτύσσοντας μηχανισμούς αμύνης του ΕΓΩ, καταφεύγουμε στην ΜΕΤΑΘΕΣΗ. Αυτό δηλαδή που μας ταλανίζει, αυτό που μας αποκαρδιώνει, αυτό που σκοτεινιάζει το θυμικό μας, το ΜΕΤΑΘΕΤΟΥΜΕ. Το πετάμε ΠΡΟΣΚΑΙΡΑ, απ’την καμπούρα μας και την ψυχή μας.

Το ΜΕΤΑΘΕΤΟΥΜΕ στο χρόνο και στο χώρο-διάστημα. Προσπαθώντας να καθησυχάσουμε, πολεμάμε να πείσουμε εαυτούς και αλλήλους, για τον χρόνο. Πως ”Ελα μωρέ, έχουμε ακόμη λίπος για κάψιμο. Ας περιορίσουμε τα περιττά και θα τα βολέψουμε. Κρίση είναι, θα περάσει . Είναι θέμα χρόνου”.

Το ΜΕΤΑΘΕΤΟΥΜΕ στο χώρο-διάστημα. Μιλάμε για Αργεντινές, για Ουγγαρίες, γιa Τουρκίες και Ρωσίες. Λες κι έτσι τα πράγματα θα γίνουν πιό ανώδυνα, πιό μπορετά. Παραλείποντας ΗΘΕΛΗΜΕΝΑ να δούμε τις διαφορές του Έλληνα,
από τον Ρώσο (δεκαετίες μιζέριας), τον Τούρκο (κισμέτ), τον Ούγγρο (δορυφορικός
πολίτης, της τέως υπερδύναμης) και τον Αργεντίνο (πανσπερμία, φυλών, ηθών και
εθίμων, θρησκειών, προλήψεων και παραδόσεων).

ΜΕΤΑΘΕΣΗ, λοιπόν. ΠΡΟΣΚΑΙΡΗ ανάσα, ΣΤΙΓΜΙΑΙΑ ανακούφιση.
ΦΥΓΗ, απ’ την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

Και αρνιόμαστε να δούμε, αρνιόμαστε να αντιμετωπίσουμε την Α-ΛΗΘΕΙΑ.

- Αρνιόμαστε να αποδεχτούμε, πως ενώ ”λεφτά υπάρχουν”, η ανεργία χτυπάει κόκκινο.

- Αρνιόμαστε να αντιδράσουμε, για τις περικοπές μισθών και συντάξεων.

- Αποδεχόμαστε ως πειθήνιοι αμνοί, τις περικοπές που αφορούν την ΥΓΕΙΑ μας.

- Αρνιόμαστε να ΦΩΝΑΞΟΥΜΕ, πως δεν ζητούμε ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ, αλλά την ανταπόδοση των πολυετών εισφορών μας, ΑΞΙΩΝΟΥΜΕ.

- Αποδεχόμαστε το IMPERIUΜ των ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΩΝ, καθισμένοι στον καναπέ, κι αγανακτούντες τάχα, με τα χημικά, τα δακρυγόνα και τους ανηλεείς ξυλοδαρμούς.

- Πληρώνουμε ΑΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΤΑ χαράτσια, που επινοούν μαθητευόμενοι μάγοι, φασιστικής (επιεικώς) νοοτροπίας.

- Χασκογελάμε χαζοχαρούμενα, ακούγοντας λιποβριθείς δικτατορίσκους να μας λένε, ”μαζί τα φάγαμε ”.

- Ανεχόμαστε την ΕΞΑΠΑΤΗΣΗ μας, από φανφαρόνους ατάλαντους δημαγωγίσκους, που δύο χρόνια τραγούδαγαν ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΑ, από τα ηχεία των Ζαππείων (Ι,ΙΙ,ΙΙΙ, IV,V κ.λ.π.) και ξαφνικά το γύρισαν, στο ”Γεννήθηκα για την καταστροφή”.

ΜΑΣ ΛΕΝΕ: Εδώ που φθάσαμε, είναι πλέον ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ. Μας βάζουν διλήμματα ΓΕΛΟΙΑ.
Ή επιλέγουμε το ΧΑΟΣ και την ΑΚΥΒΕΡΝΗΣΙΑ, ή ΥΠΟΤΑΣΣΟΜΑΣΤΕ, για να μπορούν να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις…!

Αλήθεια: Για ποιους μισθούς και για ποιές συντάξεις μας μιλάνε;

Και; Πόσο χειρότερη θα γίνει η κατάσταση, αν δεν επιλέξουμε την ΣΚΥΦΤΗ πολιτική τους;
Αν δεν επιλέξουμε την ΥΠΟΤΑΓΗ, σε μία Γερμανία που πλουτίζει απ’ τους τόκους των δανείων μας;
Αν δεν υποταγούμε στο ξεπούλημα μπιτ-παρά, της όποιας περιουσίας μας, σε Τραπεζίτες, σε Παγκοσμιοποιητές και σε λοιπά γαμψώνυχα, αρπαχτικά όρνεα;

Αλλά το χειρότερο, τ’ αφήνω για το τέλος: Η ό,ποια κινητή και ακίνητη περιουσία μας, είναι το έλασσον. Να πάνε στο διάτανο κι ακόμη παραπέρα. Στα μπομπόλια μας. Μπορούμε να επιβιώσουμε και χωρίς αυτά.

Το ΖΗΤΟΥΜΕΝΟΝ, το ΜΕΙΖΟΝ, ο ποθητός τους ΣΤΟΧΟΣ, η αρρωστημένη τους ΛΑΧΤΑΡΑ, είναι να συντρίψουν, να κάψουν, να διαλύσουν, την ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ. Με ότι αυτός ο όρος, περιέχει. ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΜΑΣΤΕ.

Γιατί είμαστε, το ΜΟΝΑΔΙΚΟ και το πιό ΚΡΙΣΙΜΟ, ΠΕΙΡΑΜΑ.

Στα όνειρά τους αυτά, βρήκαν ΠΡΟΘΥΜΟΥΣ συμπαραστάτες. Τους ΔΩΣΙΛΟΓΟΥΣ.
Τους, ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ πολύ καλά. Νιώσαμε στο καθαρό μας μέτωπο, το προδοτικό τους φιλί. Ζούμε, την απεγνωσμένη τους προσπάθεια, να ”βγάλουν” την ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ.
Αντιλαμβανόμαστε τον πανικό τους και την ανασφάλειά τους. Βλέπουμε, το ΔΡΑΜΑ που βιώνουν, ΣΥΝΑΙΣΘΑΝΟΜΕΝΟΙ τους ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΥΣ τους χειρισμούς.

Είκοσι μέρες μείνανε. Είκοσι μέρες που μας χωρίζουν, από την ΥΠΟΤΑΓΗ και το ΟΝΕΙΔΟΣ ή από την ΛΕΥΤΕΡΙΑ.

Χωρίς ψωμί, μπορούμε να ζήσουμε.
Χωρίς ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, προτιμούμε να πεθάνουμε.
Τελικά στην περίπτωση του Βενιζέλου επιβεβαιώνεται: Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη.

Είδε κι απόειδε ο κ. Βενιζέλος να γίνει πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, έκανε το όνειρό του πραγματικότητα και βρίσκεται μπροστά σε μια τόσο οδυνηρή ήττα. Σε μια τέτοια συντριβή που θα γραφεί στην ιστορία.

Βλέπει τα γκάλοπ και δε μπορεί να τα χωνέψει, ακόμη κι εκείνα που τον δείχνουν ως τον καταλληλότερο να κυβερνήσει. Και η θλίψη αυτή δημιουργεί και παραλογισμούς, όνειρα, ακόμη και σταδιακή διολίσθηση προς την τρέλα.

Μέσα σε μία ημέρα ο Βενιζέλος μας επιβεβαίωσε ότι κάτι δεν πάει καλά. Αφού ανακοίνωσε ένα στοχευμένα αστείο κοινωνικό πρόγραμμα, πήγε να μιλήσει στους υποψήφιους βουλευτές του κόμματος στις πέντε περιφέρειες της Αττικής.

Και τι είπε λέτε; «Στόχος του ΠΑΣΟΚ είναι η νίκη στις εκλογές, η κατάκτηση της πρώτης θέσης». Αυτό είπε και δεν είναι κακό να έχεις φιλοδοξίες και να προσπαθείς να δώσεις θάρρος σε όσους υποστηρικτές σου έμειναν.

Το φοβερό είναι ότι συνέχισε να λέει: «Αν το ΠΑΣΟΚ δεν είναι πρώτο κόμμα, ο τόπος κινδυνεύει με ακυβερνησία».

Απίστευτη δήλωση από έναν πολιτικό που υποτίθεται ότι σέβεται τη δημοκρατία, την ελεύθερη βούληση των πολιτών. Μόνο με το ΠΑΣΟΚ δε θα έχει ακυβερνησία η χώρα; Μόνο το ΠΑΣΟΚ εγγυάται την ομαλότητα στη χώρα; Είναι δυνατόν να τα λέει αυτά υποψήφιος πρωθυπουργός εν έτει 2012; Να τα έλεγε τις εποχές της ανωμαλίας να το καταλάβουμε, αλλά τώρα;

Και συνέχισε ακάθεκτος: Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, σύμφωνα με πληροφορίες, είπε ότι αν γίνουν αυτά που λέμε, μπορούμε να βεβαιώσουμε ότι δεν θα χρειαστούν άλλες οριζόντιες περικοπές, υπογραμμίζοντας, ωστόσο, ότι απαιτείται πολιτική και δημοσιονομική σταθερότητα και άλλο κοινωνικό κλίμα και αυτό θα γίνει μόνο αν το ΠΑΣΟΚ είναι πρώτο κόμμα και αν ο πρόεδρός του είναι εντολοδόχος πρωθυπουργός. Μόνο αυτός είναι ο εγγυητής της δημοκρατίας στη χώρα, όλοι οι άλλοι θα κάνουν κακό στην Ελλάδα, σύμφωνα με τον κ. Βενιζέλο.

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ανέφερε ότι έχουμε καταφέρει εντυπωσιακή δημοσιονομική προσαρμογή, ενώ μιλώντας ξανά για το διακύβευμα των εκλογών είπε, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, ότι λέμε συχνά πως στην δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, όμως αυτό είναι διαδικαστικό, γιατί αν ο λαός επιλέξει το πολιτικό αδιέξοδο δεν υπάρχει εύκολα δυνατότητα επανόρθωσης. Ο κ. Βενιζέλος ανέφερε ακόμη ότι αυτό που κάναμε έπρεπε να γίνει με μεγάλο κόστος φθάνοντας στα όρια του αντιπροσωπευτικού συστήματος και τόνισε πως πρέπει να πούμε ότι αυτό που κάναμε, το κάναμε με συγκεκριμένο σχέδιο ανασυγκρότησης.

Κρίμα, γιατί όλοι συμφωνούν ότι ο κ. Βενιζέλος ήταν λαμπρό μυαλό(!!!). Φαίνεται ότι έχει πάθει εγκεφαλική θολούρα για να λέει κάτι τέτοιο. Τον ακούει ο ελληνικός λαός που ανεξάρτητα απ’ ότι ο ίδιος πιστεύει, έχει και κρίση και μνήμη.

Πηγή

Του Πωλ Κρούγκμαν

Tο Σάββατο οι Times έγραψαν για ένα φαινόμενο που διευρύνεται στην Ευρώπη: τις «αυτοκτονίες λόγω οικονομικής κρίσης», αυτοκτονίες από απελπισία λόγω ανεργίας ή επιχειρηματικής αποτυχίας. Ήταν ένα πολύ συγκινητικό δημοσίευμα. Όμως είμαι βέβαιος πως δεν ήμουν ο μοναδικός αναγνώστης, ιδίως μεταξύ των οικονομολόγων, που αναρωτήθηκε μήπως οι αυτοκτονίες δεν περιορίζονται σε ατομικό επίπεδο, αλλά σε ολόκληρη την ήπειρο, καθώς οι Ευρωπαίοι ηγέτες μοιάζουν αποφασισμένοι να οδηγήσουν το σύνολο της Ευρώπης στην οικονομική αυτοκτονία. Μέχρι και πριν λίγους μήνες ένιωθα κάποιες ελπίδες για την Ευρώπη. Θα θυμάστε πως το περασμένο φθινόπωρο η Ευρώπη βρισκόταν στα πρότυπα μιας χρηματοοικονομικής καταστροφής: όμως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το ευρωπαϊκό αντίστοιχο της αμερικανικής Fed, έσπευσε να σώσει την Γηραιά Ήπειρο. Πρόσφερε στις ευρωπαϊκές τράπεζες ανοιχτές γραμμές πιστώσεων, ενεχυριάζοντας ομόλογα ευρωπαϊκών κυβερνήσεων: αυτή η κίνηση στήριξε άμεσα τις τράπεζες και έμμεσα τις κυβερνήσεις, και τερμάτισε το κύμα πανικού.

Το ερώτημα της ημέρας λοιπόν, τότε, ήταν αν εκείνη η γενναία και αποτελεσματική κίνηση θα ήταν η αρχή μιας ευρύτερης αναθεώρησης, αν δηλαδή οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα χρησιμοποιούσαν τις «ανάσες» που τους έδωσε η ΕΚΤ γιά να ξανασκεφτούν τις πολιτικές που ευθύνονται εξαρχής για την σημερινή κατάσταση. Κάτι τέτοιο δεν έγινε. Αντιθέτως, οι ηγέτες επέμειναν με διπλάσια ένταση στις αποτυχημένες πολιτικές και ιδέες τους. Και δυσκολεύομαι πλέον πολύ να πιστέψω πως υπάρχει κάτι – οτιδήποτε – που θα μπορούσε να τους κάνει να αλλάξουν ρότα.

Σκεφτείτε πώς έχουν τα πράγματα στην Ισπανία, που αποτελεί σήμερα το επίκεντρο της κρίσης. Δεν μιλάμε πια για απλή οικονομική στασιμότητα: η Ισπανία βιώνει μια νέα μεγάλη ύφεση, με την ανεργία στο 23,6%, ποσοστό συγκρίσιμο με εκείνο των ΗΠΑ στο αποκορύφωμα της Μεγάλης Ύφεσης, και με νεανική ανεργία που ξεπερνά το 50%. Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί – και η συνειδητοποίηση αυτού του γεγονότος είναι που στέλνει τις επιδόσεις των ισπανικών ομολόγων όλο και ψηλότερα.

Κατά κάποιο τρόπο, δεν έχει και τόση σημασία το πώς έφτασε η Ισπανία σε αυτό το σημείο. Ομως πρέπει να ειπωθεί πως το ισπανικό «στόρι» δεν έχει καμιά σχέση με τις ηθικοπλαστικές ιστορίες που τόσο δημοφιλείς είναι μεταξύ των Ευρωπαίων αξιωματούχων, και ιδίως στην Γερμανία. Η Ισπανία δεν ήταν δημοσιονομικά άσωτη – πριν την κρίση είχε χαμηλό χρέος και πλεονασματικούς προϋπολογισμούς. Δυστυχώς, όμως, είχε και μια τεράστια φούσκα στην αγορά ακινήτων, μια φούσκα που θα ήταν αδύνατον να μεγαλώσει τόσο χωρίς τα κολοσσιαία δάνεια που έδιναν οι γερμανικές τράπεζες προς τις ισπανικές. Όταν η φούσκα έσκασε, η ισπανική οικονομία βρέθηκε στα κρύα του λουτρού: τα δημοσιονομικά προβλήματα της Ισπανίας είναι συνέπεια της ύφεσης που παρουσιάζει, όχι η αιτία της.

Όπως και να ‘χει, η συνταγή κατέφθασε από το Βερολίνο και την Φρανκφούρτη και περιλαμβάνει, όπως σίγουρα μαντέψατε, ακόμη μεγαλύτερες δόσεις δημοσιονομικής αυστηρότητας.

Αυτό, για να μην μασάμε τα λόγια μας, είναι απλά παρανοϊκό. Η Ευρώπη έχει πολύχρονη εμπειρία από προγράμματα σκληρής λιτότητας, και τα αποτελέσματα είναι αυτά ακριβώς που θα σας έλεγαν να περιμένετε οι ιστορικοί μελετητές: αυτού του είδους τα προγράμματα σπρώχνουν τις οικονομίες που βρίσκονται σε ύφεση σε ακόμη βαθύτερη ύφεση. Και βέβαια, επειδή οι επενδυτές παρακολουθούν τα δημόσια οικονομικά των κρατών ως δείκτη για το αν τα κράτη θα μπορέσουν ή όχι να αποπληρώσουν το χρέος τους, τα προγράμματα λιτότητας δεν αποδίδουν ούτε καν ως μέσα για την μείωση του κόστους δανεισμού από τις αγορές.

Ποια εναλλακτική λύση υπάρχει; Στην δεκαετία του 1930, μια ιστορική περίοδο που μοιάζει να αντιγράφεται όλο και πιο πιστά στην σημερινή Ευρώπη, βασικό προαπαιτούμενο για την ανάκαμψη ήταν η εγκατάλειψη του κανόνα του χρυσού. Το σημερινό αντίστοιχο θα ήταν η έξοδος από το ευρώ και η επαναφορά των εθνικών νομισμάτων. Μπορεί κανείς να πει πως αυτό είναι αδιανόητο, και πράγματι θα ήταν ένα γεγονός που θα προκαλούσε τεράστια οικονομική και πολιτική αναταραχή. Όμως το πραγματικά αδιανόητο θα ήταν η συνέχιση της σημερινής πορείας, με την επιβολή όλο και αυστηρότερων μέτρων σε βάρος χωρών που ήδη βιώνουν ποσοστά ανεργίας αντάξια της Μεγάλης Ύφεσης.

Αν λοιπόν οι Ευρωπαίοι ηγέτες ήθελαν πράγματι να σώσουν το ευρώ, θα αναζητούσαν μια εναλλακτική πορεία. Και το ποια θα μπορούσε να είναι μια τέτοια εναλλακτική είναι επίσης ξεκάθαρο. Η Ευρώπη χρειάζεται πιο επεκτατικές νομισματικές πολιτικές, με την μορφή της προθυμίας – μιας εκπεφρασμένης δημόσια προθυμίας – της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να αποδεχτεί κάπως υψηλότερα ποσοστά πληθωρισμού από τα σημερινά.

Χρειάζεται επίσης πιο επεκτατικές δημοσιονομικές πολιτικές, με την μορφή μιας σειράς γερμανικών προϋπολογισμών που θα λειτουργούσαν ως αντίβαρο στην λιτότητα στην Ισπανία και άλλα προβληματικά κράτη στην ευρωπαϊκή περιφέρεια, αντί να πολλαπλασιάζουν τις επιπτώσεις της. Ακόμη και με τέτοιες αναπτυξιακές πολιτικές, βέβαια, τα κράτη της περιφέρειας έχουν μπροστά τους δύσκολα χρόνια – αλλά τουλάχιστον θα υπήρχε κάποια ελπίδα ανάκαμψης.

Αυτό που βλέπουμε όμως είναι η απόλυτη ανελαστικότητα. Τον Μάρτιο, οι Ευρωπαίοι ηγέτες υπέγραψαν ένα δημοσιονομικό σύμφωνο που στην πράξη αναγορεύει την δημοσιονομική αυστηρότητα σε μοναδική θεραπεία για όλα τα οικονομικά προβλήματα. Στο μεταξύ, οι βασικοί αξιωματούχοι της κεντρικής τράπεζας επαναλαμβάνουν με έμφαση την πρόθεσή τους να αυξήσουν τα επιτόκια δανεισμού, στην παραμικρή ένδειξη αύξησης του πληθωρισμού.

Δύσκολα λοιπόν αποφεύγει κανείς μια αίσθηση απελπισίας. Αντί να παραδεχτούν το λάθος τους, οι Ευρωπαίοι ηγέτες μοιάζουν αποφασισμένοι να οδηγήσουν τις οικονομίες τους –και τις κοινωνίες τους– στον γκρεμό. Και το τίμημα θα το πληρώσει όλος ο κόσμος.
Του Ν. Γ. Δρόσου

Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!

Εάν σήμερα χιλιάδες Έλληνες πολίτες αδυνατούν να εξυπηρετήσουν τις κάθε λογής δανειακές τους υποχρεώσεις, τούτο οφείλεται στη δίνη της ύφεσης και της υπερφορολόγησης, στην οποία τους έριξαν οι κυβερνήσεις της τελευταίας τριετίας.

Εάν σήμερα το ελληνικό τραπεζικό σύστημα βρίσκεται υπό κατάρρευση και χρήζει άμεσης ανακεφαλαιοποίησης, τούτο οφείλεται στην απομείωση των κεφαλαίων του λόγω της χρεοκοπίας του ελληνικού κράτους, στη μαζική φυγή καταθέσεων, εξαιτίας της απουσίας εμπιστοσύνης προς το κράτος αυτό, αλλά και στην αδυναμία μεγάλου μέρους του πληθυσμού να εξυπηρετήσει τις δανειακές του υποχρεώσεις λόγω, για ακόμη μία φορά, της άστοχης οικονομικής πολιτικής που ακολουθήθηκε την τελευταία τριετία.

Υπό το πρίσμα αυτό, οι υποσχέσεις Βενιζέλου, χθες, για ρυθμίσεις τραπεζικών δανείων αντηχούν μάλλον το λαϊκό ρητό «σφάξε με, αγά μου, να αγιάσω», παρά οτιδήποτε άλλο.

Αν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, στην οποία ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος διετέλεσε αντιπρόεδρος και υπουργός των Οικονομικών από πέρυσι το καλοκαίρι, και η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - Ν.Δ., στην οποία επίσης κατείχε τα ίδια αξιώματα είχαν κάνει τη δουλειά τους και είχαν υλοποιήσει τις δεσμεύσεις τους σχετικά με την προώθηση των μεταρρυθμίσεων και την πάταξη της φοροδιαφυγής, ούτε οι πολίτες θα είχαν γονατίσει, αλλά ούτε και οι τράπεζες.

Αποτελεί, δε, προσβολή στην ύβρη η επίκληση του ιδίου περί «υποχρέωσης» του ελληνικού τραπεζικού συστήματος να προχωρήσει σε ρυθμίσεις του είδους αυτού, επειδή ανακεφαλαιοποιείται με δημόσιο χρήμα, όταν η ανάγκη αυτής της ανακεφαλαιοποίησης προκύπτει από τη χρεοκοπία του ίδιου του κράτους και την απομείωση της αξίας των ομολόγων που διακρατούσαν οι τράπεζες.

Ποιον συμφέρει να καταρρεύσει η πιστωτική αγορά; Ποιον συμφέρει να γίνουν «βουνό» τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια; Ποιον συμφέρει, τελικά, να βγουν χιλιάδες ακίνητα στο σφυρί και να καταρρεύσει η κτηματική αγορά;

Προφανώς κανέναν.

Το ίδιο το τραπεζικό σύστημα δεν αναγνώρισε πρώτο την κατάσταση αυτήν και προχώρησε, όπως ο κ. Βενιζέλος παραδέχθηκε χθες, στη ρύθμιση εκατοντάδων χιλιάδων δανείων, ήδη από το τέλος του περυσινού καλοκαιριού, όταν ο ίδιος ανακοίνωνε το χαράτσι στα ακίνητα και το μπαράζ των λοιπών φόρων, στερώντας το κάθε νοικοκυριό από πολύτιμα κεφάλαια;

Γιατί είναι, άρα, απαραίτητη η επίκληση του «υποχρεωτικού» χαρακτήρα των ρυθμίσεων αυτών, αν όχι αμιγώς για προεκλογικούς λόγους;

Το παράδειγμα, δε, του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων, το οποίο επικαλέσθηκε ο φίλτατος κ. Βενιζέλος ως «οδηγό» για την οδό που θα ακολουθηθεί στη ρύθμιση των δανείων, είναι μάλλον ατυχές.

Η αποπληρωμή των δανείων των δημοσίων υπαλλήλων μπορεί να ρυθμίζεται βάσει του διαθέσιμου εισοδήματός τους, το οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, καταβάλλουμε εμείς οι φορολογούμενοι, στον ιδιωτικό τομέα, όμως, τα πράγματα είναι αλλιώς…

Τα δάνεια των εκατοντάδων χιλιάδων ανέργων ή όσων έχουν πλέον ψιχία εισοδήματος, εξαιτίας της κρίσης, πώς θα ρυθμιστούν;

Εν τέλει, το προσδόκιμο ζωής του μέσου Έλληνα 40άρη ή 50άρη ποιό είναι ώστε να προτείνεται η 40ετής διάρκεια των δανείων του;

Μέχρι πότε θα πληρώνουμε τα σπασμένα του κράτους αυτού;
Δημοσκοπήσεις πάνε κι έρχονται. Κόμματα, ηγέτες, ηγετίσκοι και υποψήφιοι βουλευτές «μπαινοβγαίνουν» στην υπό ανάδειξη νέα Βουλή
Και αυτή η κωμωδία θα συνεχιστεί μέχρι να κλείσει ο πρώτος κύκλος της πολιτικής φαυλότητας με τις εκλογές της 6ης Μαΐου, για να παραχωρήσει τη θέση της στην πραγματική τραγωδία με θλιβερό κομπάρσο το μετεκλογικό πολιτικό σκηνικό και αποκλειστικό θύμα την Ελληνική κοινωνία.

Το πολιτικό σύστημα καταρρέει στο σύνολό του, και αυτή η διαπίστωση αφορά στο σύνολο των επιμέρους του πρωταγωνιστών, πέρα και ανεξάρτητα από την πολιτική και ιδεολογική τους ταυτότητα, πέρα και ανεξάρτητα από τα πιθανολογούμενα εκλογικά τους ποσοστά.

Δυο πράγματα είναι αυτά που συνθέτουν το σκηνικό της απόλυτης κατάρρευσης:

Το πρώτο είναι το γεγονός πως οδηγούμαστε σε εθνικές εκλογές, με την κοινωνία απούσα από τους εκλογικούς σχεδιασμούς των κομματικών επιτελείων. Η κοινωνία που αυτή τη φορά όφειλε να είναι πρωταγωνιστής και καταλύτης στον πυρήνα αυτών των σχεδιασμών, κλείστηκε και πάλι σαν μούλικο αποπαίδι έξω από την πόρτα των κομματικών επιτελείων, που επιμένουν πεισματικά να της αναγνωρίζουν ως μοναδικό ρόλο εκείνον του νεροκουβαλητή για να την καταστήσουν μετεκλογικά μοναδικό υποχείριο των συνεπειών από τις ολέθριες πολιτικές επιλογές τους...

Για τις συνιστώσες του πολιτικού συστήματος – μηδεμιάς εξαιρουμένης – το πολιτικά κυρίαρχο σ αυτές τις εκλογές, περιορίζεται αυστηρά σε δύο κοντόφθαλμες και υστερόβουλες επιδιώξεις.
-Την εκλογική διαχείριση της κοινωνίας – κουκί που προορίζεται να στοιβαχτεί στη διαχρονική τους ψηφοσακούλα. Και…
-Το ξεκαθάρισμα των πολιτικών τους «λογαριασμών» με τα πλασματικά αντίπαλα δέη που ο καθένας φρόντισε να δημιουργήσει, για ίδια χρήση και για εσωτερική κατανάλωση.

Και στη μια και στην άλλη περίπτωση, η Ελληνική κοινωνία, το εκλογικό σώμα που θα κληθεί να καταστεί «πρωταγωνιστής» στο παραβάν παραμένοντας ωστόσο κομπάρσος στη ζωή του, δε θα γίνει καταλύτης σημαντικών πολιτικών αλλαγών, αλλά εργαλείο «δικαίωσης» του εγωκεντρισμού των πολιτικών ηγετίσκων.

Διακρίνει κανείς κοινωνική δυναμική ικανή να σαρώσει και να τροποποιήσει δραματικά τους όρους στα πολιτικά δρώμενα στον τόπο μας, από την ταπεινότητα, την ελεεινότητα της κίνησης Δημαρά που παράτησε το κόμμα του για να συστρατευθεί με τον Καμμένο τσιμπολογώντας την πιθανολογούμενη βουλευτική έδρα;;; Συνιστά αυτό καμία πεμπτουσία «πατριωτικού μετώπου» κλπ κουραφέξαλα;;;
Διακρίνει κανείς κάποιο ίχνος κοινωνικής δυναμικής στο ανίερο πολιτικό αλισβερίσι που συντελείται στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας με μετανοιωμένους δηλωσίες και μη, και με συμψηφισμούς προσωπικών λογαριασμών στη διαδικασία επάνδρωσης ψηφοδελτίων από ανθρώπους που αύριο θα κληθούν να στηρίξουν τις ταπεινωτικές συμφωνίες που προσυπέγραψε ο τζάμπα μάγκας αρχηγός;;;
Διακρίνει κανείς ίχνος κοινωνικής δυναμικής στα εθνοσωτήρια διαγγέλματα Βενιζέλου και στις πολιτικές αλλαξοκωλιές των αποτυχημένων πολιτικών που διηθούνται από το ένα κόμμα στο άλλο με μοναδική επιδίωξη την προσωπική πολιτική τους επιβίωση;;;
Μήπως τις διακρίνει στις αλλαξοκωλιές των πολιτικών και πολιτευτών του ΛΑ.Ο.Σ που πάνε κι έρχονται όπου προκάνουν πριν την εκλογική συντριβή του πατριδοκάπηλου ναυαγίου;;;
Διακρίνει κανείς προσανατολισμό στην κοινωνική δυναμική στην «βαθειά πολιτική» του ΣΥΡΙΖΑ, που παρά τη διαφαινόμενη ελκυστικότητα της εκλογικής τακτικής του αρχηγού του (ο οποίος πήρε επάνω του το ξελάσπωμα όλου του κόμματος), επί της ουσίας στα σπλάχνα του συντηρεί και υποβόσκει μια συνολικά χρεοκοπημένη πολιτική που δε διαφέρει και πολύ από την κυρίαρχη πολιτική που έφερε τον τόπο μας σ αυτό το χάλι και οδήγησε την κοινωνία στην απόγνωση;;;
Μήπως τη διακρίνει στην πολιτική φιλολογία του Καμμένου που επενδύει εκλογικά σε λαοφιλή συνθήματα, αλλά αρνείται πεισματικά να αποστασιοποιηθεί από την καμένη πολιτική που χρόνια υπηρέτησε πριν αποφασίσει να δοκιμάσει την τύχη του σαν πολιτικός αρχηγός;;;
Ή μήπως τη διακρίνει στις αναλύσεις επί αναλύσεων στις οποίες επιδίδεται το ΚΚΕ για να νουθετήσει την κοινωνία και να της εμφυσήσει την πεποίθηση πως ο ρεφορμισμός και η αντιμετώπισή του, πρέπει να είναι το κυρίαρχο στην πολιτική της δράση???
Προφανώς δε βρέθηκε κανείς να εξηγήσει στην ηγεσία του ΚΚΕ πως το να έχεις μια γενικά σωστή στρατηγική επιδίωξη, δεν αρκεί αν δεν την υπηρετεί αποτελεσματικά η πολιτική σου τακτική.
Και η εκλογική τακτική δε δικαιούται να είναι αποσπασμένη και σε διαφορετικό μήκος κύματος από τις πραγματικές διαθέσεις και την οργή της κοινωνίας, που αυτό το οποίο αναζητά είναι οργάνωση και έμπνευση, στοχευμένη πρωτοβουλία αντίστασης που να δημιουργεί και πολιτική κερδοφορία, και όχι αφ υψηλού κριτές των πάντων και αυτόκλητους παντογνώστες.
Αυτό το ιστορικό ελλειποβαρές της ηγεσίας του ΚΚΕ, σύντομα θα τη φέρει αντιμέτωπη με την αυστηρή κρίση των μελών και των οπαδών του.

Η παγκόσμια διακυβέρνηση και η δικτατορία των ισχυρών, μέσα σε συνθήκες ενός καπιταλισμού που εκτραχύνεται σπρωγμένος από τα αυτοτροφοδοτούμενα αδιέξοδά του, υλοποιεί ένα άθλιο σχέδιο σε βάρος των λαών με όχημα την πειραματική του εφαρμογή στη χώρα μας και με την ανοικτή και απροκάλυπτη συνεργασία προσκυνημένων και δωσίλογων, και όλοι αυτοί περί άλλων τυρβάζουν.
Άλλοι γιατί εντάχθηκαν απροκάλυπτα στην υπηρεσία αυτού του εφιαλτικού σχεδίου. Και…
Άλλοι γιατί δεν τόλμησαν να κατανοήσουν τι συμβαίνει στη χώρα μας πραγματικά, και αρκούνται στην απέλπιδα προσπάθεια να δικαιώσουν πάσει θυσία τα ιδεολογήματα και τις πολιτικές τους προσεγγίσεις.

Την ίδια στιγμή που η κοινωνία αυτό που έχει πραγματικά ανάγκη είναι τον εμψυχωτή και τον οργανωτή του στοχευμένου ξεσηκωμού της για την ανατροπή αυτού του εφιαλτικού σχεδίου, το πολιτικό σύστημα επιδεικνύει μια εκπληκτική προσαρμοστικότητα σ αυτό, είτε αναλαμβάνοντας ρόλο στην υλοποίησή του, είτε καταγινόμενο με φραστική και πρακτικά άτολμη «αντιπολίτευση» που απλά το νομιμοποιεί και του προσδίδει δημοκρατική επίφαση.

Το δεύτερο στοιχείο που συνθέτει το σκηνικό της απόλυτης κατάρρευσης, είναι η μπόχα της αποσύνθεσης που αποπνέουν οι εξελίξεις με το βίο και την πολιτεία του Άκη Τσοχατζόπουλου.

Η διαχείριση της βρωμιάς δεν είναι εύκολη υπόθεση. Και όταν οι αγωγοί διοχέτευσης των πολιτικών αποβλήτων διαρραγούν, τότε οι αλυσιδωτές αντιδράσεις θα είναι ανεξέλεγκτες.

Το αναλώσιμο «Τσοχατζόπουλος» επιχειρήθηκε να χρησιμοποιηθεί ελεγχόμενα για να λειτουργήσει ως πλυντήριο των πολιτικών ανομημάτων που συνιστούν καθεστώς… λαίλαπα που σάρωσε τον πολυδιαφημισμένο πολιτικό πολιτισμό της μεταπολίτευσης. Όμως η μπόχα που αποπνέει τείνει να γίνει ανεξέλεγκτη.

Το πολιτικό σύστημα κλυδωνίζεται στο σύνολό του. Απαξιώνεται συνολικά είτε γιατί συμμετείχε, είτε γιατί συγκάλυψε, είτε γιατί δεν αποκάλυψε, είτε γιατί δεν ανέτρεψε ακόμη και με αυτοτελή πολιτική και άλλη δράση.

Η πολιτική ζωή θυμίζει όλο και πιο έντονα την προδικτατορική περίοδο, και η πολιτική ιστορία που κάποιοι δείχνουν να αγνοούν και κάποιοι άλλοι επιδεικτικά προσπερνούνε, διδάσκει πως αυτή η καθολική απαξίωση σε συνθήκες καθολικής κρίσης, το μόνο που επιφυλάσσει αργά ή γρήγορα είναι κορυφαίες εθνικές συμφορές.

Και η Ελληνική κοινωνία αν επαναπαυθεί στις μεγαλοστομίες των ταγών της…
Αν δεν αναδείξει γρήγορα και αποφασιστικά τον ασυμβίβαστο ηγέτη του καθολικού της ξεσηκωμού…
Τότε ο καρπός που θα θερίσει θα είναι περισσότερος πόνος, περισσότερη δυστυχία… περισσότερη ταπείνωση… περισσότερο αίμα… και περισσότερος θάνατος σε τελευταία ανάλυση.