Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Ιουλ 2014

 Γράφει ο Γιώργος Βάμβουκας 

Η επιδείνωση των Δημοσίων Οικονομικών της χώρας, είναι ανεξέλεγκτη και παρατεταμένη. Τα μέτρα οικονομικής πολιτικής που εφαρμόζονται από την δικομματική κυβέρνηση και την τρόικα, χαρακτηρίζονται ακατάλληλα και αναποτελεσματικά. Στην πράξη αποδεικνύονται μέτρα που χειροτερεύουν αντί να βελτιώνουν την μακροοικονομική κατάσταση της χώρας.

Τεχνοκράτες της τρόικας και δικομματικό κυβερνητικό οικονομικό επιτελείο (Χαρδούβελης, Στουρνάρας, κ.ά.), έχουν γίνει δακτυλοδεικτούμενοι και περίγελος της διεθνούς ακαδημαϊκής-επιστημονικής κοινότητας. Οι μνημονιακές συνταγές οικονομικής πολιτικής, συντελούν στη δραματική επιδείνωση των Δημοσίων Οικονομικών και δεν δίνουν προοπτική εξόδου από το σημερινό τέλμα. Την περίοδο 2009-2013 δαπανήθηκαν για τη διάσωση της ελληνικής οικονομίας άνω των 500 δις ευρώ (€), και παρ’ όλα αυτά, η ηλιαχτίδα της ελπίδας δεν ξεπρόβαλε στο βάθος ορίζοντα.

Διεθνώς, η Ελλάδα αποτελεί πλέον παράδειγμα προς αποφυγή. Δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο χώρας, στην οποία να δαπανήθηκαν για τη διάσωσή της εκατοντάδες δις € και τα Δημόσια Οικονομικά της για επτά συναπτά έτη, να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο. Τον Δεκέμβριο του 2012, όταν στη Βουλή των Ελλήνων ψηφίστηκε το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα 2013-2017, οι κύριοι Σαμαράς και Βενιζέλος μας έλεγαν ότι το δεύτερο εξάμηνο του 2013 ή το πολύ το πρώτο εξάμηνο του 2014, θα φανεί το φως στο βάθος του τούνελ και η χώρα θα εισέλθει σε αναπτυξιακή πορεία. Ήταν η εποχή που ξεκίνησαν το παραμύθι με το success story της ελληνικής οικονομίας. Δυστυχώς, η ζωντανή πραγματικότητα τους διέψευσε. Ήδη διανύουμε το δεύτερο εξάμηνο του 2014 και το σκοτάδι στο τούνελ έγινε πιο πυκνό και αποπνικτικό.

Προχθές, το υπουργείο οικονομικών έδωσε στη δημοσιότητα, τα αναλυτικά στοιχεία εκτέλεσης του ΓΚΠ (Γενικός Κρατικός Προϋπολογισμός) της περιόδου Ιανουαρίου-Ιουνίου 2014. Δεν πρόκειται να σας κουράσω με διεξοδικές στατιστικές αναλύσεις. Θα σας σχολιάσω μόνο ένα στατιστικό δεδομένο, που καθρεφτίζει την αποκαρδιωτική εξέλιξη των Δημοσίων Οικονομικών. Την περίοδο Ιανουαρίου-Ιουνίου 2013/2014, ο δανεισμός (πιστωτικά έσοδα) του ελληνικού κράτους από 48,5 εκτοξεύτηκε σε 59,5 δις €. Να σκεφτείτε ότι στο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα 2014-2018, ο δανεισμός του ελληνικού δημοσίου για ολόκληρο το 2014 προβλέπεται σε 63,5 δις €. Με μαθηματική βεβαιότητα, τα πιστωτικά έσοδα το 2014 θα υπερβούν τα 100 δις έναντι 73,6 δις € το 2013.

Η καθίζηση των κρατικών εσόδων και η χειροτέρευση της χρηματοοικονομικής κατάστασης των εγχώριων τραπεζών, συνιστούν τα κυριότερα αίτια του ανεξέλεγκτου κρατικού δανεισμού και της αναπόφευκτης υπερδιόγκωσης του δημοσίου χρέους. Το δικομματικό καθεστώς όμως συνεχίζει το τροπάρι του success story. Με ασύστολα και άτιμα ψεύδη, παραπληροφορούν τους πολίτες για την πραγματική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας. Που πάμε; Τι μας περιμένει; Τι μας ετοιμάζουν; Αυτά είναι τα καίρια ερωτήματα που απασχολούν τους υγειά και εθνικά σκεπτόμενους πολίτες.
 Πηγή KontraNews

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γιώργος Βάμβουκας

Συμφωνα με την BlackRock, η Ελλάδα θεωρείται το πρώτο φαβορί σε σχέση με την οποιαδήποτε χώρα στον κόσμο για επικείμενη χρεοκοπία, δηλαδή για πτώχευση των Δημοσίων Οικονομικών της. Σε ανάλογα συμπεράσματα καταλήγουν το Bloomberg και η Standard and Poor’s. Το θέμα της ενδεχόμενης πτώχευσης της Ελλάδας, ήταν πρωτοσέλιδο στην Kontranews της 21ης Ιουλίου 2014.

Και έρχεται η δικομματική κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, σε αρμονική συνεργασία με τους παπαχελάδες, τους πρετεντέριδες και τους αναστασιάδιδες, να μας πουλήσουν νταηλίκι, ότι δηλαδή θα δώσουν από το Φθινόπωρο ηρωική μάχη με την τρόικα και τους γύπες πιστωτές, για την αναδιαπραγμάτευση του δημοσίου χρέους. Τα φούμαρα περί ηρωικής κυβέρνησης και μάγκα πρωθυπουργό, έχουν αρχίσει να το καλλιεργούν οι κιτρινοφυλλάδες «Νέα», «Καθημερινή», «Πρώτο Θέμα», κ.λπ., σε στενή συνεργασία με τα Megala πορδοκάναλα των μνημονίων και των θαλασσοδανείων.

Τυπικά και ουσιαστικά, η επαναδιαπραγμάτευση του δημοσίου χρέους είναι δεδομένη και αναπόφευκτη, λόγω του ότι το υφιστάμενο γιγαντιαίο χρέος είναι μη βιώσιμο, που σημαίνει ότι η Ελλάδα δεν έχει τις αντικειμενικές δυνατότητες μελλοντικής του αποπληρωμής. Ποιοι θα κάνουν όμως την διαπραγμάτευση των όρων εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους με την τρόικα και τους πιστωτές, για λογαριασμό της τρέχουσας και των επόμενων δύο γενεών; Οι Σαμαράς, Βενιζέλος, Στουρνάρας, Χαρδούβελης και όλη η δικομματική φάρα, που μας έφεραν στα σημερινά άθλια δημοσιονομικά χάλια; Δηλαδή, τα τσιράκια των αμερικανών, των γερμανών, των σιωνοεβραίων και των ξένων πιστωτών; Γελοιοποίησαν την Ελλάδα διεθνώς, αν βέβαια θεωρούν την Ελλάδα πατρίδα τους, έβγαλαν στο σφυρί τα χώματα του Αριστοτέλη, του Πλάτωνα, του Περικλή, του Μέγα Αλέξανδρου και των υπόλοιπων ένδοξων προγόνων μας, εκτόξευσαν με τις εγκληματικές μνημονιακές τους πολιτικές το χρέος στα ουράνια και έρχονται να μας παραμυθιάσουν ότι θα βάλουν τα στήθια τους μπροστά, κατά την διαδικασία επαναδιαπραγμάτευσης του δημοσίου χρέους;

Η συγκεκριμένη συνομοταξία ανθρώπων είναι εκτελεστικό όργανο ξένων συμφερόντων. Έχουν αναλάβει να φέρουν σε πέρας την βρώμικη δουλειά των μνημονιακών συμβάσεων, που όλοι μαζί έχουν υπογράψει και με ψευδολογίες υπερασπίζονται. Οι λακέδες του δικομματικού καθεστώτος δεν δικαιούνται να επαναδιαπραγματευτούν το δημόσιο χρέος. Το εθνικό χρέος της χώρας εκτιμάται σήμερα σε 720 δις ευρώ (€), εκ των οποίων τα 510 δις € αφορούν στο δημόσιο χρέος και τα υπόλοιπα 210 δις € σχετίζονται με το ιδιωτικό χρέος των τραπεζών. Τη νέα συμφωνία για τη μέθοδο αποπληρωμής του δημοσίου χρέους, δεν μπορούν να την διαπραγματευθούν οι εγκάθετοι των κατοχικών δυνάμεων, αυτοί που μας κρύβουν την αλήθεια για την πραγματική κατάσταση της εθνικής μας οικονομίας.

Η λύση είναι μια και εθνικά επιβεβλημένη. Άμεση προσφυγή στις κάλπες. Ναι εθνικές εκλογές! Όλα τα κόμματα και ιδίως τα κόμματα εξουσίας ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, οφείλουν να παρουσιάσουν προτάσεις και αναλυτικά μέτρα πολιτικής, για την επίτευξη της βιωσιμότητας του δημοσίου χρέους. Δεν είναι δυνατόν οι σημερινοί κολαούζοι της Μέρκελ και του Ομπάμα, να προδιαγράψουν τις τύχες της τωρινής και των επόμενων δύο γενεών. Ποιο κόμμα ή ποιος συνασπισμός κομμάτων θα διαπραγματευτεί το δημόσιο χρέος, θα πρέπει άμεσα να το αποφασίσει με την ψήφο του ο ελληνικός λαός.

Πηγή KontraNews

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Ανέτοιμη η Αθήνα στο μπαράζ επιθετικής διπλωματίας της Άγκυρας σε διμερή και Ευρώπη

Του Σωτήρη Σιδέρη

Το πρωτοφανές διπλωματικό επεισόδιο μεταξύ Αθήνας και Λευκωσίας που προκάλεσε ο Ευάγγελος Βενιζέλος με αφορμή την εύλογη κριτική που άσκησε σε βάρος του η ευρωβουλευτής της Κυπριακής Δημοκρατίας Ελένη Θεοχάρους έφερε στην επιφάνεια την ανύπαρκτη εξωτερική πολιτική της χώρας μας όσον αφορά στα Ελληνοτουρκικά, γεγονός που οξύνει τα προβλήματα της Ελλάδας με ταχύτατο ρυθμό.

Η εντύπωση που επιχείρησε να δημιουργήσει ο Έλληνας ΥΠΕΞ, ότι δεν υπάρχει κανένα λάθος ή έλλειμμα στην υπεράσπιση της Κυπριακής Δημοκρατίας ή των Ελληνικών συμφερόντων έναντι της Άγκυρας, είναι σαφώς αποπροσανατολιστική. Διότι και στις δύο περιπτώσεις τα ελλείμματα είναι τεράστια, τα λάθη τραγικά και γενικότερα, δεν υπάρχει πλαίσιο ελέγχου και λογοδοσίας της Τουρκίας για τα όσα λέει και πράττει τόσο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις όσο και στο Κυπριακό, καθώς και στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής της πορείας, όπου ουδέποτε η Αθήνα έθεσε ζήτημα, τη στιγμή που θα μπορούσε κάλλιστα να θέσει υπό αμφισβήτηση ακόμη και την ενταξιακή πορεία της γείτονος. Αντ’ αυτού, η Τουρκία είναι που αξιοποιεί το ευρωπαϊκό πλαίσιο για να προωθεί τις διεκδικήσεις της!

Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, όπως κατέδειξε το προαναφερθέν επεισόδιο, «ρυθμίζονται» από τις διαθέσεις και τις διεκδικήσεις της γείτονος, αλλά ταυτόχρονα επηρεάζονται και στο πλαίσιο της Ε.Ε., καθώς η Άγκυρα βρίσκεται σε ενταξιακές διαπραγματεύσεις και η Αθήνα θεωρητικά ελέγχει την πορεία αυτή. Και λέμε «θεωρητικά», διότι η εξωτερική μας πολιτική και στον τομέα αυτό είναι απολύτως ανύπαρκτη, μια και, αντί να αναδειχθεί σε κεντρικό πολιτικό ζήτημα με αξιώσεις εκ μέρους μας, έχει καταντήσει τυπικό θέμα γραφειοκρατικής διαχείρισης. Για τον λόγο αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο που η Τουρκία έχει αποθρασυνθεί πλήρως και αγνοεί επιδεικτικά την Ελλάδα, η οποία με τη σειρά της, κυριαρχούμενη από το γνωστό φοβικό σύνδρομο, δεν θέτει κανένα απολύτως ζήτημα, όπως έχει κάθε δικαίωμα να κάνει.

Επιπρόσθετα, πληθαίνουν οι ενδείξεις ότι η Τουρκία επιχειρεί πλέον μία βασική αλλαγή στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, επιδιώκοντας ουσιαστικές διαπραγματεύσεις για τα προβλήματα του Αιγαίου και την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών στην Ανατολική Μεσόγειο, με την ελληνική πλευρά να μην είναι έτοιμη για κάτι τέτοιο. Αυτός, αναφέρουν οι πληροφορίες, είναι ο λόγος που πολλαπλασιάζεται η ένταση στο Αιγαίο, καθώς η Άγκυρα επιχειρεί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να σύρει την χώρα μας σε διαπραγματεύσεις. Έγκυρες διπλωματικές πηγές αναφέρουν ότι το κλίμα αυτό, των πιέσεων της Άγκυρας για ρυθμίσεις στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, αποτυπώθηκε και στις τελευταίες συναντήσεις των υπηρεσιακών παραγόντων των δύο υπουργείων Εξωτερικών, με την Τουρκία να έχει σκληρύνει ιδιαίτερα τη στάση της.

Διακοσμητικός ρόλος στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις

Στο ευρωπαϊκό πλαίσιο, από την άλλη, ο ρόλος της Ελλάδας είναι σχεδόν διακοσμητικός, γεγονός που πλήττει τα στενά εθνικά μας συμφέροντα, ενώ υποβαθμίζει τη θεωρητικά σημαντική θέση της χώρας μας στην περιοχή. Η Τουρκία, με την αντιδημοκρατική πολιτική του Ερντογάν σε όλα τα επίπεδα, με τη διατήρηση στρατού κατοχής στην Κύπρο, τις παραβιάσεις στο Αιγαίο και την απειλή πολέμου, τη μη αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την μη ψήφιση της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας, επί της ουσίας θα έπρεπε να σταματήσει τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε.

Η Ελλάδα, ωστόσο, ουδέποτε έθεσε ζήτημα και είναι από τις λίγες χώρες που, ακατανόητα ομολογουμένως, συνεχίζει να στηρίζει την ευρωπαϊκή προοπτική της γείτονος, όταν άλλες χώρες έχουν αποκλείσει την ένταξή της στην Ένωση. Το γεγονός αυτό έχει αποθρασύνει την Άγκυρα, με συνέπεια να φτάσει στο γνωστό κείμενο περί «εκλιπούσης Κυπριακής Δημοκρατίας». Αν υπήρχε σοβαρή εξωτερική πολιτική και στο πλαίσιο της Ε.Ε., η Άγκυρα δεν θα τολμούσε να προβεί σε τέτοιου είδους κινήσεις. Η ελληνική εξωτερική πολιτική, ελλείψει πολιτικού σχεδιασμού και με εμφανές το ηγετικό έλλειμμα των κ.κ. Σαμαρά και Βενιζέλου, έχει πλήρως απορρυθμιστεί.

Η δοκιμασία στις σχέσεις ΕΕ – Ρωσίας, η οικονομική κρίση στην Ευρώπη και η ανησυχία των Ευρωπαίων για τη γεωπολιτική αστάθεια, όπως αποτυπώθηκε στα Συμπεράσματα της Συνόδου Κορυφής της 27ης Ιουνίου, επιβεβαιώνουν την εικόνα της πολύπλευρης κρίσης που μαστίζει την Γηραιά Ήπειρο. Η δε απορρύθμιση της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, δεν φάνηκε μόνο με την κρίση Αθήνας – Λευκωσίας, αλλά επιβεβαιώνεται καθημερινά με την έλλειψη κατευθύνσεων, την απουσία διαλόγου γύρω από εθνικούς στόχους και την αδυναμία υπεράσπισης των εθνικών συμφερόντων στα Βαλκάνια συνολικά και χωριστά με κάθε κράτος.

Παιχνίδι κρατών – μελών της ΕΕ με την Τουρκία

Ποια είναι η πολιτική της Ε.Ε. έναντι της Τουρκίας; Η απάντηση είναι… το χάος. Κάθε χώρα ή ομάδα χωρών έχει τη δική της οπτική και στρατηγική, ανάλογα με τα πολιτικά, οικονομικά ή γεωπολιτικά της συμφέροντα. Ωστόσο, συχνά σε δηλώσεις και διακηρύξεις αναδεικνύονται ορισμένα σημαντικά στοιχεία που αξίζει να μελετηθούν, παρά τις συγκρουόμενες ενίοτε πολιτικές.

Προ ημερών, η Ιταλία, ανακοινώνοντας τις προτεραιότητες της Προεδρίας της στην Ε.Ε., δήλωσε ότι δεν επιθυμεί να δώσει νέα ώθηση στην διαδικασία διεύρυνσης των Δυτικών Βαλκανίων, ιδίως σε σχέση με την Αλβανία και τη Σερβία. Ελπίζει επίσης να βοηθήσει έτσι ώστε να «ξεπαγώσουν» οι αναπτυξιακές διαπραγματεύσεις με την Τουρκία. Η Ιταλική προεδρία σκοπεύει να καθορίσει τα βήματα που οι υποψήφιες χώρες θα πρέπει να ολοκληρώσουν κατά τη διάρκεια των επόμενων έξι μηνών, ώστε να εξασφαλιστεί ότι οι προσπάθειες των χωρών αυτών αναγνωρίζονται αναλόγως. Άλλωστε, η Ιταλίδα ΥΠΕΞ σχεδιάζει να επισκεφθεί όλες τις χώρες της πολιτικής διεύρυνσης κατά τη διάρκεια της Προεδρίας της χώρας της.

Προφανώς αυτή είναι η Ιταλική εξωτερική πολιτική και όχι η ευρωπαϊκή. Για παράδειγμα, με την αναφορά ότι «η Ρώμη θα επιδιώξει να αναγνωριστούν οι προσπάθειες των υπό ένταξη χωρών, της Τουρκίας συμπεριλαμβανομένης» τι εννοεί; Γιατί, υπενθυμίζουμε, στην Τουρκία ή στην ΠΓΔΜ η δημοκρατία βρίσκεται στην… Εντατική, η Δικαιοσύνη έχει περιορισμό, ειδικά δε στην Τουρκία οι απαγορεύσεις και ο αυταρχισμός αποτελούν την επίσημη πολιτική του Ερντογάν. Υπό το πρίσμα αυτό, εκείνο που θα έπρεπε να συζητά η ΕΕ είναι πως θα σταματήσει τις διαπραγματεύσεις και ποιες θα είναι οι συνέπειες προς την Τουρκία, όχι η συνέχισή τους.

Το δεύτερο περιστατικό όμως έρχεται σε σύγκρουση με την επιδίωξη της Ιταλίας και είναι σοβαρό πολιτικό γεγονός. Πρόσφατα, συγκεκριμένα την 1η Ιουλίου, ο επικεφαλής της ομάδας του ΕΛΚ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, Μάνφρεντ Βέμπερ, δήλωσε ότι η ομάδα του δεν επιθυμεί πλέον την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρώπη (σ.σ.: στην Ελλάδα ούτως ή άλλως το πολιτικό σύστημα δεν ασχολείται), αλλά έχει σημαντική πολιτική αξία για το μέλλον των ευρωτουρκικών σχέσεων και, φυσικά, των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

«Δεν επιθυμούμε πλέον να γίνει η Τουρκία πλήρες μέλος της Ε.Ε.», ανακοίνωσε ο Βέμπερ σε συνέντευξη Τύπου στο Στρασβούργο, υποστήριξε ωστόσο την ανάπτυξη μίας στενότερης εταιρικής σχέσης με την Τουρκία, την οποία περιέγραψε ως «θεμελιώδη εταιρική σχέση». «Υπάρχει μία συζήτηση μέσα στην ομάδα μας, πάντοτε λέγαμε», είπε, «ότι χρειαζόμαστε μία στενή εταιρική σχέση με την Τουρκία, αλλά αυτό δεν οδηγεί αναγκαστικά στην πλήρη ένταξη», πρόσθεσε. «Νομίζω ότι τα δύο μέρη έχουν συνειδητοποιήσει τα τελευταία χρόνια ότι η πλήρης ένταξη δεν θα λειτουργήσει», τόνισε.

Σημειώνεται ότι από την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων μεταξύ ΕΕ και Τουρκίας, το 2005, έχουν ανοίξει δεκατέσσερα κεφάλαια και μόνο ένα έχει κλείσει προσωρινά. Οκτώ κεφάλαια έχουν μπλοκαριστεί από το Συμβούλιο, έξι έχει μπλοκάρει μονομερώς η Κύπρος, και τέσσερα η Γαλλία.

Τι λέει η Ν.Δ.;

Με επίκεντρο τις δηλώσεις Βέμπερ, ανοίγει ένα πολύ σοβαρό θέμα συζήτησης. Η ΝΔ, που είναι μέλος του ΕΛΚ, είχε συναινέσει στη δήλωση του Ευρωπαίου αξιωματούχου ή όχι; Γιατί προκύπτει μείζον πρόβλημα. Η ΝΔ, που βρίσκεται στην κυβέρνηση, και ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, στο πλαίσιο των ελληνοτουρκικών σχέσεων παραμένουν ακλόνητοι στη θέση υπέρ της ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε., και μάλιστα επαναλαμβάνουν συχνά τη θέση αυτή, που είναι θέση και του ΠΑΣΟΚ φυσικά.
Το ερώτημα, λοιπόν, είναι: Η ΝΔ έχει άλλη πολιτική στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος; Και αν ναι, γιατί;

Εκτίμηση διπλωματικών αναλυτών είναι ότι τους αμέσως προσεχείς μήνες, από τον Σεπτέμβριο για την ακρίβεια, θα υπάρξει ραγδαία κλιμάκωση των πιέσεων για επίλυση του Κυπριακού και ότι οι πιέσεις αυτές θα εκδηλωθούν στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, στη Νέα Υόρκη. Παράλληλα, αναμένεται κινητικότητα και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, στο πλαίσιο που προαναφέρθηκε, καθώς οι ίδιες πηγές εκτιμούν ότι πολλές δυνάμεις, με πρώτες τις ΗΠΑ, επιθυμούν την επίτευξη συμφωνιών για γεωπολιτικούς λόγους. Στόχος της Ουάσινγκτον είναι να ενισχυθεί η συνοχή των κρατών – μελών του ΝΑΤΟ, ώστε να ισχυροποιηθεί η Συμμαχία στην αντιπαράθεσή της έναντι της Ρωσίας και της Κίνας, ασχέτως αν θα το πετύχει ή όχι. Και η Ελλάδα κινείται χωρίς πυξίδα, χωρίς πολιτικό σχέδιο και κυρίως, χωρίς δικό της εθνικό δόγμα, κάτι που σημαίνει ότι εναποθέτει το μέλλον της στις καλές προθέσεις των μεγάλων χωρών. Τίποτα χειρότερο για το μέλλον της δηλαδή…

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 248


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

''...τετραπληγική γυναίκα έχασε την ζωή της, επειδή η ΔΕΗ της έκοψε το ρεύμα. Η 56χρονη υποστηριζόταν με μηχάνημα οξυγόνου, το οποίο άντεξε μόνο μία ώρα μετά τη διακοπή...''
Είδες η ΔΕΗ;
Είδες χυδαιότατε χυδαίε, εσύ που κουνάς το δάχτυλο και ξεφωνίζεις ''απολύτως'' σε κάθε πολίτη που θα κάνει το μοιραίο λάθος να σε κριτικάρει...;
 
Είδες τα αποτελέσματα της πολιτικής σου και της πολιτείας σου;
Δικαιολογίες θα βρεθούν χίλιες δυό: μιά ότι δεν φταίει το χαράτσι αν οι πολίτες δεν πληρώνουν τους λογαριασμού τους, μιά ότι δεν είχε ειδοποιηθεί η ΔΕΗ ότι επρόκειτο για άτομο με προβλήματα υγείας, μιά ότι δεν κάνανε διακανονισμό, και πάει λέγοντας.
 
Δικαιολογία βέβαια για προσωπική σου χρήση, για την συνείδησή σου δεν θα χρειαστείς, γιατί δεν έχεις συνείδηση!
 
Δεν έχεις φτάσει ακόμη σ'αυτό το επίπεδο εξέλιξης που ο άνθρωπος απέκτησε συνείδηση, και διαφοροποιήθηκε απ' τα υπόλοιπα ζώα.
Ποιός ευθύνεται γι αυτούς τους φόνους; Διότι περί φόνων πρόκειται.
 
Εσύ; Ο οίκος της ψευτιάς που λέγεται Μαξίμου; Ή η Δημοκρατία σας όπως την καταντήσατε, και που έχετε το θράσος να γιορτάζετε σήμερα τα 40 χρόνια από την αποκατάστασή της(!!!);
Δημοκρατία που πρόεδρός της είναι ένας εξουσιομανής εσχατόγερος, έτοιμος να βάλει την υπογραφή του ακόμα και στην επίσημη παράδοση της χώρας στους δανειστές, αρκεί να μην τον σηκώσουν απ' την καρέκλα...
 
Δημοκρατία, όπου ένας ξετσίπωτος, κατά συρροή ψεύτης παίζει τον ρόλο του πρωθυπουργού και όπου ένας οιονεί υπόδικος, εκπρόσωπος του 8% του λαού, στηρίζει με νύχια και με δόντια μιά δωσιλογική κυβέρνηση για να μην πάει φυλακή,
 
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ!
Αυτό που γιορτάζετε σήμερα δεν είναι Δημοκρατία. Κάτι άλλο είναι.
 
Κάτι που μοιάζει με μεσαιωνική φεουδαρχία, με τυραννία, με χούντα τυχαίων τιποτένιων.
 
Κάτι που έχει απόλυτη ασέβεια προς τους πολίτες, την δικαιοσύνη, το κράτος, την ανθρώπινη ζωή!
 
Κάτι επικίνδυνο, καρκινικό, που πρέπει να ανατραπεί το συντομότερο με τον α ή τον β τρόπο.
 
Κάτι που σαν και σένα Βαγγέλη μου, η ύπαρξή του είναι  καταστροφική για τον τόπο!
Συσσωρεύστε μίσος!
Σπείρετε ανέμους!
 
Τις θύελλες θα τις θερίσουμε όλοι μαζί!...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Απίστευτα βασανιστήρια στη Μοσούλη και απειλές εκτέλεσης αν δεν προσκυνήσουν το Ισλάμ 

Στις πόρτες των χριστιανικών σπιτιών της Μοσούλης στο Ιράκ ένα σημάδι με μπογιά θυμίζει εκδίωξη θρησκευτικών μειονοτήτων βγαλμένη από άλλες εποχές. Πρόκειται για το αρχικό «ν», το οποίο αναφέρεται στους «Ναζαρηνούς» (με άλλα λόγια τους χριστιανούς, παρότι ο όρος «Ναζαρηνοί» είχε στο παρελθόν χρησιμοποιηθεί για σχισματικές κοινότητες Ιουδαίων χριστιανών). Αυτός είναι ο τρόπος να συνεννοηθούν μεταξύ τους τα μέλη του Ισλαμικού Κράτους σχετικά με το ποια είναι τα σπίτια των χριστιανών. Ο τρόπος που τους διώκουν είναι απλώς αμείλικτος.

Το περασμένο Σάββατο οι τζιχαντιστές εξέδωσαν ένα τελεσίγραφο με το οποίο έδιναν μερικές ώρες στις χριστιανικές οικογένειες να εγκαταλείψουν την πόλη. «Το Ισλαμικό Κράτος πήρε τα χρήματά τους, τα αυτοκίνητά τους και όλα τα προσωπικά τους αντικείμενα πριν τους απειλήσει ότι πρέπει να εγκαταλείψουν την πόλη» δήλωσε στη γαλλική «Figaro» ένας ιερέας ο οποίος διαμένει στην πόλη Μπαρτέλα, που βρίσκεται 35 χιλιόμετρα από τη Μοσούλη.


Ωμοί εκβιασμοί

Οι τζιχαντιστές κάλεσαν τους χριστιανούς είτε να γίνουν μουσουλμάνοι και να πληρώσουν έναν ειδικό κεφαλικό φόρο είτε να εγκαταλείψουν την πόλη, αλλιώς θα εκτελεστούν. Σύμφωνα με τοπικά μέσα ενημέρωσης, σε μια περίπτωση που ένας χριστιανός της Μοσούλης δεν μπόρεσε να καταβάλει το αντίτιμο του φόρου, οι μαχητές βίασαν τη γυναίκα και την κόρη του μπροστά στα μάτια του.

Η μαζική φυγή των χριστιανών είχε ξεκινήσει ωστόσο από την 9η Ιουνίου, την ημέρα που οι τζιχαντιστές κατέλαβαν την πόλη. Οι χριστιανοί αποτελούν σήμερα το 2% του συνολικού πληθυσμού του Ιράκ, ενώ το 1932 ήταν 20% και την παραμονή της εισβολής των Αμερικανών το 2003 ήταν 5%. Μετά την πτώση του Σαντάμ Χουσεΐν η χώρα μπήκε στο σπιράλ της βίας και της τρομοκρατίας, με συνέπεια ο αριθμός των χριστιανών να μειώνεται συνεχώς. Σήμερα οι χριστιανοί τείνουν να εξαφανιστούν εντελώς στο αρχαιότερο λίκνο του χριστιανισμού.
Στη Μοσούλη οι Χριστιανοί ήταν 30.000 σε σύνολο 2.000.000 κατοίκων.

Νέο λουτρό αίματος

Επίθεση αυτοκτονίας πραγματοποίησαν οι τζιχαντιστές στο Ιράκ σε σιιτική συνοικία της Βαγδάτης, στην οποία σκοτώθηκαν 33 άνθρωποι και τραυματίστηκαν τουλάχιστον 53. Πρόκειται για μια από τις πλέον αιματηρές επιθέσεις που σημειώνονται το τελευταίο διάστημα στην ιρακινή πρωτεύουσα.
Ο βομβιστής αυτοκτονίας ανατίναξε το παγιδευμένο με εκρηκτικά αυτοκίνητό του σε φυλάκιο ελέγχου της αστυνομίας στην περιοχή Κανχιμίγια, στο βόρειο τμήμα της ιρακινής πρωτεύουσας. Η γειτονιά αυτή εκτείνεται κατά μήκος των ακτών του ποταμού Τίγρη και βρίσκεται κοντά στην περιοχή Ανταμίγια, η οποία κατοικείται από κατά πλειοψηφία σουνιτικό στοιχείο και είναι συχνά ο στόχος των επιθέσεων εξτρεμιστών.
Το Ισλαμικό Κράτος έχει αναλάβει την ευθύνη για μια σειρά βομβιστικών επιθέσεων στη Βαγδάτη. 


Επιβάλλουν στα μαγαζιά να ντύνουν ακόμα και τις κούκλες στις βιτρίνες

«Προσηλωμένο στην εξάλειψη κάθε ίχνους μειονοτικών ομάδων στις περιοχές που ελέγχει πλέον στο Ιράκ» φαίνεται ότι είναι το Ισλαμικό Κράτος, σύμφωνα με σχόλια του Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Η παραστρατιωτική οργάνωση, η οποία τον Ιούνιο κατέλαβε τον έλεγχο της Μοσούλης, της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης του Ιράκ, έχει απευθύνει στους εκεί χριστιανούς, οι οποίοι αποτελούν μία από τις αρχαιότερες χριστιανικές κοινότητες της περιοχής, τελεσίγραφο για να ασπαστούν το Ισλάμ, να καταβάλουν φόρο ή να θανατωθούν.

Μόνο λίγες ημέρες μετά το συγκεκριμένο τελεσίγραφο, στο ίδιο πλαίσιο -της αυστηρότερης επιβολής του ισλαμικού νόμου- το Ισλαμικό Κράτος επέβαλε στους καταστηματάρχες της Μοσούλης την κάλυψη των προσώπων των μανεκέν που βρίσκονται στις βιτρίνες τους, κατά το πνεύμα της απαγόρευσης που κηρύττει η σαρία, η οποία δεν επιτρέπει την αναπαράσταση της ανθρώπινης μορφής σε αγάλματα ή άλλες μορφές τέχνης. Η καινούργια απαγόρευση ισχύει τόσο για τα μανεκέν που απεικονίζουν γυναίκες όσο και για εκείνα που απεικονίζουν άνδρες, με τις βιτρίνες στην πόλη να έχουν εφαρμόσει στα πρόσωπα των μανεκέν τα παραδοσιακά ισλαμικά πέπλα.


Συγχρόνως, το Ισλαμικό Κράτος έχει επιβάλει διάφορους φόρους και σε οχήματα που μεταφέρουν εμπορεύματα, με κάποιους αναλυτές να σχολιάζουν ότι η οργάνωση οδεύει προς την εγκαθίδρυση ενός οικονομικού κράτους, με εκτεταμένους πόρους. 


Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


«Το ΝΑΤΟ θα χρησιμοποιήσει βάση στην Πολωνία για τη προετοιμασία κεραυνοβόλου πολέμου κατά της Ρωσίας»

Μετάφραση - Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών
Πηγή: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!

Σύμφωνα με τον ανώτατο συμμαχικό Διοικητή (SACEUR) του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, Πτέραρχο Philip Breedlove, θα ενταθεί ο εφοδιασμός στρατιωτικής βάσης στην Πολωνία, με αρκετά όπλα, πυρομαχικά και άλλα εφόδια, για να υποστηριχθεί η ταχεία ανάπτυξη χιλιάδων στρατιωτών «εναντίον» της Ρωσίας, αναφέρει το Russia Today, επικαλούμενο βρετανικά μέσα ενημέρωσης.

Η κατευθυντήρια οδηγία του Πτεράρχου Philip Breedlove, θα πρέπει να υποβληθεί στα μέλη της συμμαχίας, κατά την προσεχή σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Ουαλία το Σεπτέμβριο, σύμφωνα με τους Times.

Ο SACEUR δήλωσε σε συνέντευξη του στην Νάπολη αυτή την εβδομάδα ότι το ΝΑΤΟ χρειάζεται «προ-τοποθετημένες στρατιωτικές προμήθειες, προ-τοποθετημένων δυνατοτήτων στην περιοχή, για υποστηρίξει τάχιστα τις δυνάμεις του».

Οι διάφορες θέσεις για το μέλλον των πολεμικών αποθεμάτων έχουν προγραμματιστεί, με την τοποθέτηση του πολυεθνικού Σώματος «Northeast», σε στρατιωτική βάση, με την περιοχή Szczecin κοντά στο πολωνο-γερμανικά σύνορα να αποτελεί το φαβορί να την φιλοξενήσει.

«Θα αποτελεί ένα πλήρως λειτουργικό αρχηγείο και οι δυνάμεις του θα μπορούσαν ταχύτατα να ενεργοποιηθούν όταν αυτό απαιτηθεί», αναφέρει η βρετανική εφημερίδα σύμφωνα με πηγή.

Ο Πτέραρχος Breedlove έχει «επωμισθεί» με την ενδυνάμωση της παρουσίας του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη και κυρίως στην Ανατολική Ευρώπη, στον απόηχο της ουκρανικής κρίσης, και της απόσχισης της Κριμαίας από την Ουκρανία.

Η συμμαχία έχει ήδη ενισχύσει την παρουσία της στη Βαλτική Θάλασσα και την Μαύρη Θάλασσα, αλλά και με την ανάπτυξη επιπλέον πολεμικών αεροσκαφών στην Ανατολική Ευρώπη. Ο ίδιος βέβαια ανέφερε ότι οι κινήσεις αυτές απαιτούνται για να ενισχυθεί η εμπιστοσύνη των ανατολικών χωρών μελών του ΝΑΤΟ, όσον αφορά στην ικανότητα της συμμαχίας να προστατεύει τις χώρες αυτές από την ρωσική επιθετικότητα.

Η αποθήκευση των πολεμικών προμηθειών αποτελεί ένα μόλις ένα βήμα από την μόνιμη μαζική εγκατάσταση ξένων στρατευμάτων του ΝΑΤΟ στην Πολωνία, δίπλα από τα ρωσικά σύνορα στο Καλίνιγκραντ.

Η συμμαχία αναφέρει ότι η κίνηση αυτή είναι αναγκαία για την ταχεία αντίδραση σε μια πιθανή ρωσική εισβολή, αν και οι Ρώσοι στρατηγοί από την δική τους πλευρά, το βλέπουν ως μια πολεμική προετοιμασία για έναν κεραυνοβόλο πόλεμο εναντίον της Ρωσίας, καταλήγει το ρωσικό δημοσίευμα.

Η Μόσχα θεωρεί ότι η συσσώρευση στρατευμάτων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, στο πλαίσιο μιας εχθρικής πολιτικής, με την μεταστάθμευση δυνάμεων της συμμαχίας πιο κοντά στα σύνορά της, αποτελεί την μέγιστη απειλή. Το τρέχον στρατιωτικό δόγμα της Ρωσίας επιτρέπει τη χρήση όλων των όπλων που διαθέτει το οπλοστάσιο της χώρας, συμπεριλαμβανομένων και των τακτικών πυρηνικών όπλων, ως απάντηση σε μια πιθανή επίθεση με συμβατικά όπλα από το ΝΑΤΟ, καταλήγει το RT.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Πως θα ξεπουληθεί ο ελληνικός φυσικός πλούτος
Η παραγωγή της ηλεκτρικής ενέργειας από στερεά καύσιμα είναι η φθηνότερη, η χώρα μας διαθέτει από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα στη Ν.Α. Ευρώπη, ενώ το κόστος εξόρυξης του λιγνίτη εδώ είναι χαμηλότερο από άλλες χώρες

Οι αλλαγές και η «ρύθμιση» της εγχώριας ενεργειακής αγοράς έχει έναν και μόνο στόχο: οι ιδιώτες να αποκτήσουν τον πλήρη έλεγχο των κοιτασμάτων λιγνίτη που διαθέτει η χώρα.

Γράφει ο Κώστας Ψωμιάδης

Κατά καιρούς, συγκεκριμένα συμφέροντα και συγκεκριμένα κανάλια ενημέρωσης προσπαθούν να μας πείσουν ότι η μόνη ενεργειακή πρώτη ύλη που διαθέτει η χώρα μας είναι κακή, στραβή κι ανάποδη, επειδή, λέει, ρυπαίνει το περιβάλλον. Κι όντως έτσι είναι, εφόσον δεν έχουν φροντίσει όσοι έπρεπε να λαμβάνουν αποφάσεις, να χρησιμοποιήσουν τις καλύτερες δυνατές τεχνολογίες, ώστε να αποφεύγονται οι αρνητικές συνέπειες από τη χρήση του καυσίμου.

Από την άλλη πλευρά, η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από στερεά καύσιμα είναι η φθηνότερη σε απόλυτα μεγέθη, μετατρέποντας τον λιγνίτη στην πιο ενδιαφέρουσα πρώτη ύλη, μεταξύ των γνωστών τεχνολογιών, καθώς προσφέρει τη δυνατότητα σημαντικής κερδοφορίας.

Ακριβώς αυτό το στοιχείο λειτουργεί ως μαγνήτης για μία σειρά από εγχώρια και διεθνή επιχειρηματική συμφέροντα, που επιδιώκουν να κάνουν κτήμα τους το εθνικό ορυκτό, χωρίς να αναγκαστούν να διαθέσουν τα τεράστια κεφάλαια που, φυσιολογικά, απαιτούνται.

Αρωγός σε αυτή την προσπάθεια υφαρπαγής ενός αμύθητου ενεργειακού πλούτου έρχονται οι φιλομνημονιακές δυνάμεις, με πρώτη την κυβέρνηση, η οποία μεθοδεύει με διάφορους τρόπους τη διάθεση της πρόσβασης των ιδιωτών στο συγκεκριμένο καύσιμο.

Η υπόθεση της λεγόμενης ΝΟΜΕ (δημοπρασίες παραγωγής), η εξέλιξη με τη «μικρή ΔΕΗ», αλλά και τα «πισωγυρίσματα» στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, αποτελούν τα «όπλα» εκείνων που σχεδιάζουν να χαρίσουν τον ορυκτό πλούτο της χώρας, με πρόσχημα ότι έχει παραχωρηθεί στη μητρική ΔΕΗ το δικαίωμα διαχείρισης των κοιτασμάτων.

Βεβαίως, η παραχώρηση σε ιδιώτες δεν συνεπάγεται αυτομάτως και περισσότερα έσοδα για το δημόσιο, ενώ είναι αμφίβολο εάν η εκμετάλλευση των κοιτασμάτων θα γίνει με πιο ορθολογικό τρόπο.
Αντίθετα, οι μελλοντικοί ιδιοκτήτες του λιγνίτη θα προσπαθήσουν να τον αξιοποιήσουν με το μικρότερο δυνατό κόστος, ώστε να προκύπτει το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος.

Γιατί, όμως, εγχώριοι και ξένοι όμιλοι θέλουν να εμπλακούν σε μία «βρώμικη» δουλειά, που απαιτεί μεγάλες επενδύσεις για περιβαλλοντικούς λόγους;

Η Ελλάδα σήμερα διαθέτει τα μεγαλύτερα κοιτάσματα στερών καυσίμων στη Νοτιο-ανατολική Ευρώπη. Σύμφωνα με τη μελέτη της Booz&Co, το κόστος παραγωγής ενέργειας από λιγνίτη στη χώρα μας είναι το δεύτερο χαμηλότερο μεταξύ οκτώ συγκρινόμενων χωρών, επτά ευρωπαϊκών και της Τουρκίας.
Επίσης, το κόστος εξόρυξης είναι χαμηλότερο από χώρες όπως η Γερμανία, η Τσεχία, η Πολωνία και η Ρουμανία, ενώ μόνο η Βουλγαρία επιδεικνύει καλύτερα μεγέθη.

Μπορεί η θερμογόνος δύναμη του ελληνικού λιγνίτη να είναι η χαμηλότερη, ωστόσο, το γεγονός ότι αποδίδει μεγάλα κέρδη, προκαλεί το ενδιαφέρον των ιδιωτών, κυρίως από τη Γερμανία και από άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Μπορεί σήμερα να κατηγορείται η ΔΕΗ για το πώς διαχειρίζεται τα αποθέματα του καυσίμου, ωστόσο, στην ίδια μελέτη σημειώνεται πως η εκμετάλλευση του λιγνίτη στην Ελλάδα γίνεται ιδιαίτερα αποδοτικά με βάση τα συγκριτικά στοιχεία.

Και κάτι ακόμη: Όποιος ιδιώτης καταφέρει να αποκτήσει τη διαχείριση των ελληνικών λιγνιτικών κοιτασμάτων, δεν χρειάζεται να προχωρήσει σε επενδύσεις για έρευνα και υποδομές. Όλα αυτά θα τα βρει έτοιμα. Οι νέες επενδύσεις θα έχουν στόχο τη βελτιστοποίηση του κέρδους και μόνο.

Πηγή «Finance & Market Voice»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Το Κίεβο ανοίγει το μέτωπο του Δνείστερου

Μετάφραση - Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών
Πηγή: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!

Η Ουκρανία φαίνεται να έχει βρει τον τρόπο να εκδικηθεί για την κατάληψη της Κριμαίας από την Ρωσία, καθώς και στην καταγγελία των συμφωνιών για το στόλο της Μαύρης Θάλασσας, επιθυμώντας να «ευχαριστήσει» τους «ξένους μετόχους» της κυβέρνησης του Κιέβου, αναφέρει ο ρωσικός τύπος.

Σύμφωνα με πηγή του πρακτορείου ITAR-TASS, το Κίεβο σχεδιάζει λίαν συντόμως, να καταγγείλει την συμφωνία με την Ρωσία για τη διασφάλιση της λειτουργίας και παραμονής στην Δημοκρατία της Υπερδνειστερίας, του ρωσικού στρατιωτικού ειρηνευτικού τμήματος.

«Από τον Ιούνιο, οι ουκρανικές αρχές έχουν καταθέσει στο υπουργείο Άμυνας σχέδιο με το οποίο θα καταγγείλουν τις συμφωνίες με την Ρωσία, για τις συνθήκες και την παρουσία των ρωσικών ειρηνευτικών δυνάμεων στην Υπερδνειστερία. Πρόκειται για δύο έγγραφα που αφορούν:

α. Την συμφωνία για την οργάνωση των διακρατικών στρατιωτικών μεταφορών.
β. Την συμφωνία για την διέλευση μέσω του εδάφους της Ουκρανίας ρωσικών στρατιωτικών σχηματισμών, που σταθμεύουν προσωρινά στο έδαφος της Μολδαβίας, δήλωσε η ίδια πηγή.

Το Κίεβο σύμφωνα με πληροφορίες, σχεδιάζει να χρησιμοποιήσει ως «δικαιολογία» την καταγγελία της συμφωνίας για τον στόλο της Μαύρης Θάλασσας. Σύμφωνα με νομικούς κύκλους στο Κίεβο, η κίνηση αυτή θα έχει και συνέχεια, σύμφωνα με το παράδειγμα του εμπορικού πολέμου Λευκορωσίας - Ουκρανίας.

Επισήμως το Κίεβο δεν διαθέτει την εξουσία να υποχρεώσει τη Μόσχα να αποσύρει τις ειρηνευτικές δυνάμεις της από την Υπερδνειστερία, αλλά οι ουκρανικές αρχές μπορούν άνετα να «κλείσουν» όλες τις διόδους εφοδιασμού και διέλευσης των ρωσικών δυνάμεων προς την Υπερδνειστερία δια μέσου της χώρας τους.

Σε αυτή την περίπτωση, η ικανότητα μάχης και η εν γένει λειτουργία των ρωσικών δυνάμεων θα καταστεί τουλάχιστον «προβληματική», και αργά ή γρήγορα θα εξαναγκάσει την Μόσχα να αποσύρει τα στρατεύματά της, από την περιοχή αυτή.

Η άρνηση του εφοδιασμού των Ρώσων στρατιωτών μέσω της Μολδαβίας είναι ακόμη αδύνατη, με το Κισινάου να κάνει ό, τι είναι δυνατόν για να εξωθήσει την Ρωσία «έξω» από την καυτή αυτή περιοχή.

Στην κίνηση αυτή το Κίεβο θα έχει ως συμπαραστάτη σίγουρα το Βουκουρέστι, το οποίο στην πραγματικότητα «ελέγχει» την κυβέρνηση στο Κισινάου, διατείνεται το ρωσικό πρακτορείο. Το μόνο εμπόδιο σε αυτά τα φιλόδοξα σχέδια αποτελούν οι Ρωσόφωνοι που διαβιούν στην Μολδαβία.

Δεύτερον, θα δοθεί η δυνατότητα ενός διεξόδου στην κυβέρνηση της Μολδαβίας για την υλοποίηση των προσπαθειών αποκατάστασης της "συνταγματικής τάξης", στη Υπερδνειστερία, προς αποφυγή του παραδείγματος της Γεωργίας με την Οσετία.

Είναι αξιοσημείωτο ότι μεταξύ της Μολδαβίας και της Ρουμανίας υπεγράφη συμφωνία, σύμφωνα με την οποία, «οι ένοπλες δυνάμεις της Μολδαβίας ανήκουν διοικητικά στο γενικό επιτελείο της Ρουμανίας», και, ως εκ τούτου, σε περίπτωση πολεμικής εμπλοκής με άλλο κράτος η Ρουμάνια θα αντιδράσει αναλόγως. Οι ΗΠΑ αναφέρει το πρακτορείο ITAR-TASS, θα « βάλουν φωτιά» στην περιοχή, στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τοποθετώντας την Μολδαβία στον δυτικό άξονα και παρέχοντας της οπλικά συστήματα, στρατιωτικό εξοπλισμό και μέσα επικοινωνιών προς ενίσχυση των μολδαβικών ενόπλων δυνάμεων.

Τρίτον, η αποδυνάμωση της Υπερδνειστερίας θα ενισχύσει αυτόματα τον οικονομικό αποκλεισμό του εμπορίου της δημοκρατίας αυτής, επιδεινώνοντας την ήδη δεινή οικονομική κατάσταση.

Οι κάτοικοι της Υπερδνειστερίας δεν θα πρέπει να βασίζονται στην «ευγένεια» και την φιλευσπλαχνία της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Το παράδειγμα της Συρίας είναι ζωντανό. Κανένας από τους εκπροσώπους της δύσης δεν έκανε τίποτα για τους ισλαμιστές αντάρτες που άφησαν 2,5 εκατομμύρια κατοίκους της Συρίας, χωρίς νερό και τροφοδοσία στο «έλεος του θεού», για να μην αναφέρουμε το παράδειγμα της ανατολικής Ουκρανίας.

Η Ουκρανία «πιέζεται» ποικιλοτρόπως να αποδυναμώσει την ρωσική δύναμη στην Υπερδνειστερία με προεξάρχουσα την Ρουμανία λόγω βλέψεων στην περιοχή, αλλά και από άλλους δυτικούς εταίρους. Είναι αξιοσημείωτο ότι η νέα κυβέρνηση του Κιέβου είναι απολύτως ανίκανη σε θέματα διακυβέρνησης, με τον Poroshenko να συμφωνεί στην κατάργηση της μολδαβικής γλώσσας στην Ουκρανία, σχέδιο κατ 'αναλογία που ισχυροποιεί περισσότερο την θέση του Βουκουρεστίου στην περιοχή.

Ωστόσο, το Κίεβο είναι αδιάφορο όχι μόνο την Υπερδνειστερία, αλλά και για την ίδια την Ουκρανία. Η ρωσική διπλωματία αποτελεί μεγάλο πονοκέφαλο για το Κίεβο, διότι είναι σίγουρο ότι θα αυξήσει την στήριξη της στην Υπερδνειστερία και στην Γκαγκαουζία, θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο την συμμαχία του Κισινάου με το Βουκουρέστι στην περιοχή.

Υπενθυμίζεται ότι στην Υπερδνειστερία εξακολουθούν να σταθμεύουν 14 ρωσικές μονάδες, που αποτελούνται από περίπου 1.800 στρατιώτες. Βάσει της συνθήκης της Κωνσταντινούπολης του 1999, οι ρωσικές φρουρές στην Υπερδνειστερία επρόκειτο να κλείσουν έως το 2003, αλλά αυτό δεν πρόκειται να συμβεί διατείνεται η Μόσχα. Το 2006, ο τότε υπουργός Άμυνας της Ρωσίας Σεργκέι Ιβανόφ δήλωσε ότι οι Ρώσοι στρατιώτες δεν θα εγκαταλείψουν την περιοχή, «εφ 'όσον δεν βασιλεύει στην περιοχή ειρήνη».


Έπεσε η κυβέρνηση της Ουκρανίας!

Την παραίτησή του έθεσε στη διάθεση της Βουλής της Ουκρανίας ο πρωθυπουργός της χώρας, Αρσένιι Γιατσένιουκ, διευκολύνοντας τον Ουκρανό πρόεδρο Πέτρο Ποροσένκο να διαλύσει, εντός 30 ημερών, το κοινοβούλιο ώστε να προκηρύξει βουλευτικές εκλογές. Νωρίτερα, το κεντροδεξιό κόμμα Udar και το ακροδεξιό εθνικιστικό κόμμα Svoboda είχαν αποχωρήσει από τον κυβερνητικό συνασπισμό, προκειμένου να διευκολύνουν επίσης την διάλυση της Βουλής. 

Αντιθέτως, το κόμμα «Πατρίδα» της Γιούλια Τιμοσένκο, στο οποίο ανήκει ο κ. Γιατσένιουκ, αλλά και ο πρόεδρος της Βουλής Ολεξάντρ Τουρτσίνοφ, αντιτίθεται στην διάλυση του κοινοβουλίου. Επίσης ο πρόεδρος της ουκρανικής Βουλής Ολεξάντρ Τουρτσίνοφ ανακοίνωσε τη διάλυση της κοινοβουλευτικής ομάδας του Κομμουνιστικού Κόμματος, το οποίο οι αρχές κατηγορούν ότι υποστηρίζει τους φιλορώσους αποσχιστές αντάρτες. «Είναι μια ιστορική στιγμή. Ελπίζω ότι δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά ένα κομμουνιστικό κόμμα στο ουκρανικό κοινοβούλιο», δήλωσε ο κ. Τουρτσίνοφ, απευθυνόμενος στους βουλευτές. 

Ο πρόεδρος της Ουκρανίας Πέτρο Ποροσένκο είχε επικυρώσει νωρίτερα αυτή την εβδομάδα νόμο ο οποίος επιτρέπει στον πρόεδρο του κοινοβουλίου να ζητεί τη διάλυση μιας πολιτικής ομάδας ο αριθμός των μελών της οποίας είναι μικρότερος από αυτόν της πιο μικρής πολιτικής ομάδας που σχηματίζεται μετά τις βουλευτικές εκλογές.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το τέλος του ευρασιατικού ονείρου του Πούτιν και τα αναβαθμισμένα Βαλκάνια 
Ελλάδα και Τουρκία, χώρες "κλειδιά" για την γεωστρατηγική Δύσης και Ρωσίας

Γράφει ο δρ. Κωνσταντίνος Γρίβας

Οι εξελίξεις στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή δημιουργούν έναν νέο γεωπολιτικό χώρο, κρίσιμηες σημασίας για τη διαμόρφωση των διεθνών ισορροπιών στα χρόνια που έρχονται, κομβικές χώρες του οποίου θα είναι η Τουρκία και η Ελλάδα.

Την εβδομάδα που μας πέρασε δύο γεγονότα κυριάρχησαν στις διεθνείς εξελίξεις. Το πρώτο ήταν η κατάρριψη του Boeing 777 των Μαλαισιανών αερογραμμών πάνω από την Ανατολική Ουκρανία και το δεύτερο η έναρξη χερσαίων επιχειρήσεων του Ισραηλινού Στρατού στη Λωρίδα της Γάζας.
Τα δύο συμβαντα αναβαθμίζουν ποιοτικά τις γεωστρατηγικές διαστάσεις των συγκρούσεων στηνμ Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή και τις καθιστούν περισσότερο επικίνδυνες και αποσταθεροποιητικές.

Ο μισαλλόδοξος ευρωπαϊκός αντιρωσισμός
Πολλά μπορεί να λεχθούν για τις εν δυνάμει συνέπειες των δύο συγκρούσεων. Για παράδειγμα, η κατάρριψη του Μαλαισιανού επιβατικού αεροσκάφους έχει ήδη χρεωθεί από πλείστα δυτικά κράτη στη ρωσική πλευρά και ενισχύει τα αντιρωσικά στερεότυπα που κυριαρχούν στη μεγαλύτερη μερίδα της ευρωπαϊκής και αμερικανικής κοινής γνώμης. Μάλιστα, ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει η δυτική κοινή γνώμη την κατάρριψη του Boeing μας δείχνει το πόσο προκατειλημμένη είναι κατά της Ρωσίας: δεν είναι μόνο ότι οι Δυτικοί έσπευσαν να ενοχοποιήσουν τη ρωσική πλευρά πριν ξεκαθαρίσει το ποιος ευθυνεται, είναι και η τάση να παρουσιάζεται η ενέργεια αυτή σαν συνειδητό έγκλημα πολέμου.

Ακόμη κι αν κάποια στιγμή αποδειχθεί πέρα από κάθε αμφιβολία ότι ήταν οι ρωσόφωνοι της Ουκρανίας που κατέρριψαν το αεροσκάφος, θα μιλάμε για ένα τραγικό συμβάν που έγινε κατά λάθος, όπως η κατάρριψη ενός Airbus A300 των ιρανικών αερογραμμών από το αμερικανό καταδρομικό Vincennes, εφοδιασμένο με το εξειδικευμένο σύστημα αεράμυνας Aegis, στις 3 Ιουλίου 1988 στον Περσικό Κόλπό. Αποτέλεσμα ήταν να βρουν τον θάνατο και οι 290 επιβαίνοντες στο ιρανικό αεροσκάφος, μεταξύ των οποίων και 66 παιδιά. Αξίζει, μάλιστα, να επισημανθεί ότι αυτό πετούσε εντός του ιρανικού εναέριου χώρου όταν επλήγη από τους αμερικανικούς πυραύλους. Εν πάση περιπτώσει, εκείνο το συμβάν ναι μεν είχε χρεωθεί στις ΗΠΑ, αλλά δεν τις δαινομοποίησε.

Αντιθέτως, στην περίπτωση του Μαλαισιανού Boeing, παρ’ όλη την ασάφεια που υπάρχει αναφορικά με το ποιος είναι ο υπαίτιος, το συμβάν δεν γίνεται αντιληπτό ως ένα τραγικό και συγχώρητο λάθος, παρά την συνειδητή εγκληματική ενέργεια, για την οποία, μάλιστα, ευθύνεται απευθείας η Ρωσία. Υπό μία έννοια, λοιπόν, η κατάρριψη του Boeing 777 δεν είναι τόσο η αιτία για την ενίσχυση των αντιρωσικών αισθημάτων στη Δύση όσο η ευκαιρία για την επιβεβαίωσή τους. Αποτελεί το ιδανικό συμβάν που δίνει υπόσταση και σχήμα στον διάχυτο αντθιρωσισμό που κυριαρχεί στη Δύση εδώ και χρόνια, έχοντας βαθιές ιστορικές ρίζες.

Υπό το φως αυτής της ανάγνωσης των γεγονότων, μας επιτρέπεται να εξαγάγουμε το συμπέρασμα ότι η προσπάθεια Πούτιν να ρυμουλήσει προς το μέρος της Ρωσίας τη Γερμανία και τη γενικότερη ευρασιατική γεωστρατηγική του Κρεμλίνου θα πρέπει ίσως να αντιμετωπιστούν περισσότερο ως ανεδαφικό βολανταριστικό όραμα παρά ως ρεαλιστική πιθανότητα.

Ακραία ασάφεια και σχιζοφρενικά στοιχεία στη Μέση Ανατολή
Στο μεταξύ, στη Γάζα, η επέκταση των αεροπορικών βομβαρδισμών και η χερσαία εισβολή των ισραηλινών δυνάμεων θέτουν ένα ακόμη ορόσημο στην ιστορία της πολύπαθης Παλαιστίνης και μεταλλάσσουν εκ νέου τους παράγοντες διαμόρφωσης της πολιτικής γεωγραφίας στη Μέση Ανατολή.
Σε πολύ γενικές γραμμές, μπορούμε να πούμε ότι η Ισραηλινή επίθεση στη Γάζα δίνει την ευκαιρία σε αρκετούς «παίκτες» στην περιοχή να διεκδικήσουν προνομιακή θέση «στις καρδιές και το μυαλό» των Αράβων και γενικότερα των μουσουλμάνων, εμφανιζόμενοι ως υποστηρικτές και προστάτες των Παλαιστινίων και σοβαροί αντίπαλοι του Ισραήλ.

Το καθεστώς Άσαντ και το Ιράν ενδέχεται να είναι οι κατεξοχήν δρώντες που μπορούν να παίξουν αυτό τον ρόλο, ενώ σίγουρα μεγάλη θα είναι και η σχετική πρόκληση για το καθεστώς Ερντογάν στην Τουρκία. Βέβαια, η τελευταία μάλλον θα περιοστιστεί σε μία ακραία επιθετική ρητορική, χωρίς όμως να προχωρήσει σε κάτι πιο ουσιαστικό, κατά την πάγια συνήθειά της. Αυτό όμως θα είναι πιθανώς αρκετό για να επαναδημιουργήσει, αν όχι να εμβαθύνει, το χάσμα μεταξύ Άγκυρας και Τελ Αβίβ, το οποίο είχε φαινομενικά περιοριστεί μετά τις αναιμικές προσπάθειες συμφιλίωσης που προέκυψαν κατόπιν αμερικανικών πιέσεων πριν από λίγο καιρό.

Από την άλλη, όπως είχαμε αναφέρει παλαιότερα, η ανεξέλεγκτη επέκταση της δράσης των ισλαμιστών στη Συρία και το Ιράκ «απειλεί» να μετατρέψει το καθεστώς Άσαντ, το Ιράν και τη Χεζμπολάχ σε άτυπους τακτικούς συμμάχους της Δύσης για την αδρανοποίησή τους.
Με άλλα λόγια, προκύπτει μία γεωπολιτική πραγματικότητα γεμάτη αντιφατικά και αλληλοσυγκρουόμενα –έως και σχιζοφρενικά- στοιχεία. Η μετατροπή της Μέσης Ανατολής σε μαύρη τρύπα ακραίας ασάφειας, ρευστότητας και επικίνδυνων ζυμώσεων εξ αντικειμένου αυξάνει την εν δυνάμει γεωπολιτική αξία περιοχών που συνορεύουν με αυτήν, με προεξάρχουσα την Ανατολική Μεσόγειο.

Η γέννηση ενός κρίσιμου γεωπολιτικού χώρου σε Βαλκάνια και Ανατολική Μεσόγειο
Η μεγάλη πρόκληση για τη γεωπολιτική ανάλυση είναι η σύνθεση διαφορετικών συμβάντων και εξελίξεων, έστω κι αν φαίνεται ότι δεν έχουν σχέση μεταξύ τους. Εν προκειμένω, το ζήτημα είναι να μπορέσουμε να εξετάσουμε τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και την Ουκρανία ως ενιαίο γεωπολιτικό μέγεθος και να προσπαθήσουμε να προσδιορίσουμε τις εν δυνάμει συνέπειές τους.
Για παράδειγμα, η αναγέννηση του ανταγωνισμού Δύσης και Ρωσίας, εξαιτίας των γεγονότων στην Ουκρανία, εν παραλλήλω με την απρόσμενη επιτυχία του αντιπυραυλικού συστήματος Iron Dome (το οποίο κατάφερε να αναχαιτίσει το σύνολο σχεδόν των ρουκετών που εκτόξευσε εναντίον του Ισραήλ η Χαμάς), ενδέχεται να δώσει αποφασιστική ώθηση στα σχέδια για την ανάπτυξη μίας στρατηγικής αντιπυραυλικής ασπίδας στις Ηνωμένες Πολιτείες, γεγονός που δύναται να έχει τεράστιες μακροπρόσθεσμες γεωπολιτικές συνέπειες σε όλη την υδρόγειο.

Ωστόσο, κατά την άποψη του γράφοντος, η σημαντικότερη δυνητική εξέλιξη, που προκύπτει από την αλληλεπίδραση των εξελίξεων στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή, είναι ότι τείνει να δημιουργηθεί ένας νέος γεωπολιτικός χώρος, ο οποίος ενδέχεται να αποτελέσει το κλειδί των διεθνών εξελίξεων στα χρόνια που έρχονται.
Ο χώρος αυτός είναι το πλέγμα Βαλκανίων – Ανατολικής Μεσογείου – Τουρκίας. Όπως πραναφέρθηκε, οι εξελίξεις στην Ουκρανία ενισχύουν και εμβαθύνουν την αντιπαλότητα Δύσης – Ρωσίας. Έτσι, απομακρύνεται το ενδεχόμενο αποφασιστικής ενίσχυσης των δεσμών της Ρωσίας με ισχυρά ευρωπαϊκά κράτη και της συνεπακόλουθης δημιουργίας του προπλάσματος μίας ευρασιατικής γεωπολιτικής ενότητας, που θα αποδομούσε τον ευρωατλαντικό κόσμο. Δηλαδή, του μεγέθους που αποτελείται από τις ΗΠΑ και το «προγεφύρωμά» τους, κατά Μπρεζίνσκι, στη Δυτική Ευρώπη, με ενοποιητικό στοιχείο τον Βόρειο Ατλαντικό.

Στο πλαίσιο αυτό, η Ρωσία ωθείται σε μία εναλλακτική στρατηγική και στην ανάπτυξη μίας ζώνης επιρροής που θα αποτελεί, κατά κάποιον τρόπο, μία περιορισμένη έκδοση του Συμφώνου της Βαρσοβίας που υπήρχε στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου. Όμως, η ζώνη αυτή δεν μπορεί να είναι οι χώρες της Κεντρικής Ευρώπης, οι οποίες πλέον αποτελούν σκληρό πυρήνα της αντιρωσικής Δύσης. Άρα, η Ρωσία ωθείται προς το Νότο, προς τα Βαλκάνια, την Τουρκία και την Ανατολική Μεσόγειο. Ταυτοχρόνως, η ίδια περιοχή, σε συνδυασμό με κάποιες χώρες της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης, αναμένεται να κληθεί από πλευράς Δύσης να παίξει τον ρόλο μίας νέας ζώνης ανάσχεσης της Ρωσίας. Ως εκ τούτου, ενδέχεται να αποτελέσει το μήλον της έριδος μεταξύ Δύσης και Ρωσίας στον υπό διαμόρφωση γεωστρατηγικό χάρτη της Ευρασίας.

Η πιθανή αυτή εξέλιξη συνδυάζεται με την επικίνδυνη αύξηση της ασάφειας και της ρευστότητας στη Μέση Ανατολή, που ενισχύει τον εν δυνάμει ρόλο των Βαλκανίων, της Τουρκίας και της Ανατολικής Μεσογείου ως φυλακίων και ορμητηρίων τόσο για τη Δύση όσο και για τη Ρωσία. Κατά συνέπεια, είναι εξαιρετικά πιθανόν, μέσα στα επόμενα χρόνια, να ενισχυθεί αποφασιστικά ο ανταγωνισμός Ρωσίας και Δύσης για τη συγκεκριμένη περιοχή, η οποία πιθανόν να αποτελέσει ένα από τα κλειδιά του μέλλοντος για την παγκόσμια κυριαρχία. Και οι χώρες «κλειδιά» για τον έλεγχο σε αυτή την περιοχή, είναι δύο: η Ελλάδα και η Τουρκία.

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 249

O δρ. Κωνσταντίνος Γρίβας διδάσκει το μάθημα της Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και Γεωγραφία της Ασφάλειας και των αφοπλισμών στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Τις δυσκολότερες προκλήσεις ολόκληρης της προεδρικής θητείας του αντιμετωπίζει ο ρώσος πρόεδρος, Βλαντίμιρ Πούτιν, με τη Δύση να ασκεί ισχυρότατες πιέσεις, για να σταματήσει τη στήριξη προς τους ρωσόφωνους αντάρτες στην Ανατολική Ουκρανία, και τους υποστηρικτές των ανταρτών στη Ρωσία, να θεωρούν ως προδοσία το μπλοκάρισμα των διαύλων υποστήριξης.

Λίγες ημέρες μετά την συντριβή του μαλαισιανού Boeing στην Ανατολική Ουκρανία, ο ρώσος πρόεδρος, Βλαντίμιρ Πούτιν, μιλώντας στη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσίας έθεσε το ζήτημα της κυριαρχίας και εδαφικής ακεραιότητας της χώρας. Κι ενώ δήλωσε πως δεν βλέπει άμεσες εξωτερικές απειλές, την ίδια στιγμή τόνισε ότι η Ρωσία θα απαντήσει επαρκώς στη ενεργοποίηση του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Ευρώπη και θα ενισχύσει σταδιακά τις αμυντικές της δυνατότητες, συμπεριλαμβανομένης της Κριμαίας και Σεβαστούπολης.
Τα σημαντικότερα σημεία της ομιλίας του Πούτιν στο Συμβούλιο Ασφαλείας σχολιάζει, στη Russia Direct, ο επικεφαλής του Συμβουλίου για την Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Άμυνας, Φιόντορ Λουκιάνοφ.

RD: Σε ποιόν –κατά τη γνώμη σας– απευθύνθηκε κατά κύριο λόγο με την ομιλία του ο Πούτιν, στη Ρωσία ή στη Δύση;
Φιόντορ Λουκιάνοφ: Απευθύνθηκε και στους δυο, αλλά αυτή τη στιγμή, ο πιο σημαντικός αποδέκτης είναι η Δύση. Επισημαίνοντας τα βασικά σημεία, ο Πρόεδρος της Ρωσίας προσπάθησε να δείξει ότι η Ρωσία δεν επιδιώκει την αύξηση των εντάσεων, ούτε οποιαδήποτε πολιτική και ψυχολογική κλιμάκωση της σύγκρουσης (με τη Δύση και την Ουκρανία). Δείχνοντας η Δύση καλή θέληση και ευελιξία, τότε και η Ρωσία είναι έτοιμη να δείξει την ίδια καλή θέληση. Βέβαια, αυτό ειπώθηκε εμμέσως, όπως φάνηκε από τον τόνο της ομιλίας του.

RD: Εν τούτοις, ο Πούτιν δήλωσε ακόμη ότι η Ρωσία θα ενισχύσει την αμυντική ικανότητα της χώρας, και θα απαντήσει «επαρκώς» και «συμμετρικά» στη ενεργοποίηση του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Ευρώπη. Μήπως αυτό έρχεται σε αντίθεση με τη διαβεβαίωση ότι δεν βλέπει άμεση εξωτερική απειλή;
ΦΛ: Σε αυτές τις περιπτώσεις, ένας ηγέτης δεν προβαίνει ποτέ σε οποιεσδήποτε κατηγορηματικές δηλώσεις. Ο Πούτιν λέει ότι, δεν υπάρχουν άμεσες απειλές. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν υπάρχουν έμμεσες και δυνητικές απειλές. Έτσι, θα υπάρξει ενίσχυση της άμυνας και επαρκής ανταπόκριση της χώρας, ώστε να αντέξει σε απειλές. Είναι άλλο πράγμα η λήψη προληπτικών μέτρων έναντι απειλών, κι άλλο η προετοιμασία για την άμεση αντιμετώπιση μιας άμεσης απειλής. Και ο Πούτιν δεν πιστεύει ότι το τελευταίο είναι πιθανό.

RD: Συμφωνείτε με την άποψη ότι ο Πούτιν έχει φοβηθεί, περισσότερο από ποτέ;
ΦΛ: Όχι, δεν πιστεύω ότι είναι φοβισμένος. Θα έλεγα ότι ο Πούτιν αντιμετωπίζει τις δυσκολότερες προκλήσεις ολόκληρης της προεδρικής θητείας του. Έχοντας εμπλακεί ενεργά στην ουκρανική κρίση από τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο, η Ρωσία πήρε ένα πολύ μεγάλο ρίσκο, στο πλαίσιο ενός τεράστιου στρατηγικού παιχνιδιού, που ξεκίνησε από την ένταξη της Κριμαίας στη Ρωσία και την ανάφλεξη των γεγονότων που ακολούθησαν. Και τώρα βλέπουμε αυτό το παιχνίδι να προχωρά: έχουμε πολύ δυνατούς αντιπάλους που παίζουν αρκετά επιδέξια σε αυτό το παιχνίδι. Ο Πούτιν, ως υπεύθυνος της διεξαγωγής αυτού του παιχνιδιού, βρίσκεται παγιδευμένος σε μια πολύ δύσκολη θέση, αντιμετωπίζοντας ισχυρότατη εξωτερική πίεση - ψυχολογική, οικονομική και πολιτική - με την απουσία μάλιστα, φανερών συμμάχων.
Και το θέμα δεν είναι εάν είναι φοβισμένος ή όχι, αλλά ότι βρίσκεται αντιμέτωπος με μια πολύ δύσκολη κατάσταση. Από τη μία πλευρά, πρέπει να ενεργήσει πολύ συνετά, απέναντι στην εξωτερική πίεση, ώστε να μην προκαλέσει μια πιο σοβαρή απομόνωση από τη Δύση και από την άλλη, να ανταποκριθεί στις προσδοκίες που ανέκυψαν στη Ρωσία (μετά την προσχώρηση της Κριμαίας), και να μην απογοητεύσει όσους θέλουν να υποστηρίξουν τους συμπατριώτες (στην Ανατολική Ουκρανία), καθώς αποτελούν μια ισχυρή δύναμη στη χώρα. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Πούτιν προσπαθεί να ελιχθεί.

RD: Θεωρείτε ότι θα μπορέσει να επηρεάσει τους αντάρτες στην Ανατολική Ουκρανία ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι συνέπειες της κρίσης;  
Φ.Λ.: Νομίζω ότι μπορεί, αλλά δεν πρέπει να θεωρούμε ότι η επιρροή είναι απολύτως ισχυρή. Αυτά που συμβαίνουν τώρα στην Ανατολική Ουκρανία έχουν χαοτικό χαρακτήρα με ασταθή δυναμική. Η λεγόμενη «πολιτική επιρροή» αποτελεί ευφημισμό στην προκειμένη περίπτωση. Αυτό που η Δύση απαιτεί από τη Ρωσία είναι ένα πολύ συγκεκριμένο βήμα: το μπλοκάρισμα των διαύλων υποστήριξης και βοήθειας από τη ρωσική επικράτεια.
Σε μια τέτοια περίπτωση, ο ουκρανικός στρατός θα συντρίψει γρήγορα τους αντάρτες. Αυτό επιδιώκει άλλωστε η Δύση. Για τον Πούτιν, όμως, αυτό το σενάριο είναι πολύ δύσκολο και επικίνδυνο, διότι αντιμετωπίζει τον κίνδυνο να απογοητεύσει όχι μόνο αυτούς που αγωνίζονται στην Ανατολική Ουκρανία, αλλά και τους υποστηρικτές τους στη Ρωσία, οι οποίοι θα έβλεπαν ως προδοσία το μπλοκάρισμα της στήριξης. Έτσι, και πάλι, βρίσκεται σε μια πολύ δύσκολη θέση.

RD: Στην ομιλία του, ο Πούτιν τόνισε ότι η Ρωσία πρέπει να προστατέψει την οικονομία της από την εξωτερική πολιτική και τους πολιτικούς κινδύνους. Ποιες οικονομικές κινήσεις εννοεί, κατά τη γνώμη σας;
Φ.Λ:
Αυτή την τοποθέτηση την αντιλαμβάνομαι ως πρόταση να ληφθεί ένα σύνολο μέτρων που θα προωθήσει ένα πιο βιώσιμο οικονομικό μοντέλο: με αντικατάσταση των εισαγωγών, αναζήτηση άλλων οικονομικών εταίρων, αλλά και με την βελτίωση των εγχώριων πόρων. Στην πραγματικότητα, είναι αυτό που πρέπει να γίνει σε κάθε περίπτωση με την οικονομία - με κυρώσεις ή χωρίς. Και δεν υπάρχουν άλλοι τρόποι για να βελτιωθεί η οικονομία, καθώς η Ρωσία δεν διαθέτει τέτοιους πόρους που να αναγκάσει κάποιον να μην ακολουθήσει τη γραμμή των ΗΠΑ.

RD: Ορισμένοι ειδικοί πιστεύουν ότι ο Πούτιν θα πρέπει να αναγνωρίσει τα λάθη του και να ζητήσει συγγνώμη. Να περιμένουμε μια τέτοια κίνηση;
Φ.Λ:
Όχι. Δεν τίθεται τέτοιο θέμα. Ο Πούτιν δεν είναι ιδιώτης, αλλά εκπρόσωπος της Ρωσίας. Σε γενικές γραμμές, οι κυβερνήσεις παραδέχονται την ενοχή τους απρόθυμα και σπάνια. Είτε είναι αναγκασμένες να το κάνουν με τη χρήση στρατιωτικής δύναμης (όπως στην περίπτωση με τη Γερμανία και την Ιαπωνία, αν και η Ιαπωνία δεν παραδέχθηκε πλήρως την ενοχή της μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο), ή αυτό γίνεται με μεγάλη απροθυμία, και όταν γίνεται τελικά, έχει παρέλθει πολύς χρόνος.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου