Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

12 Αυγ 2011

  • Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ
Με αφορμή το άρθρο "Ο Γιώργος είναι χουβαρντάς και όταν πρόκειται για εθνικό χώρο... απλά δίνει!" υπάρχει μία παράγραφος κλειδί που την συναντάμε στο τέλος του άρθρου και σύμφωνα με αυτή λοιπόν:

“Το Τουρκικό κατεστημένο, «στρατιωτικό» ή «πολιτικό», αδιάφορο, είναι διαποτισμένο με την αίσθηση της «γεωπολιτικής αδικίας». Θα ξαναπώ ότι η γεωγραφία έχει φερθεί αμείλικτα στην Τουρκία και οι Τούρκοι επικαλούμενοι την «αρχή της ευθυδικίας» αυτό ακριβώς εννοούν: Ότι δεν μπορεί μια χώρα 750.000 τ.χ. με 70 εκ. πληθυσμό να έχει μια στενή λωρίδα θάλασσας ως χωρικά ύδατα και ως ΑΟΖ ενώ η κατά πολύ μικρότερη Ελλάδα με 11 εκ. κατοίκους θα νέμεται μια «ελληνική λίμνη» λίγα μίλια από τις τουρκικές ακτές.”

Δεν ξέρουμε πως ορίζεται η έννοια της “γεωπολιτικής αδικίας”! Αυτό όμως που γνωρίζουμε είναι ότι αν υπήρχε τέτοιος όρος τότε φανταζόμαστε ότι μία χώρα σαν την Κίνα που ξεπερνά το 1 δισ. κατοίκους θα απαιτούσε τα κέρατα της από την Ιαπωνία, την Κορέα (Βόρειο και Νότιο) μόνο και μόνο επειδή οι γείτονες χώρες είναι κατά πολύ μικρότερες σε έκταση και πληθυσμό!

Η λογική της συνύπαρξης σίγουρα στηρίζεται και στην αλληλοκατανόηση. Όμως γιατί να κατανοήσουμε εμείς τους Τούρκους και να μην κατανοούν και οι Τούρκοι εμάς;

Αν ήταν στη θέση μας οι Τούρκοι, θα δεχόντουσαν άραγε απώλεια εθνικού γεωγραφικού χώρου ή χωρικών υδάτων;

Και αν οι Τούρκοι είχαν την δική μας (και χειρότερη) υπογεννητικότητα, κι εμείς είχαμε υπέρμετρη υπεργεννητικότητα, θα μπορούσαμε ποτέ να διαννοηθούμε ότι θα μας χάριζαν τα αλύτρωτα μας εδάφη;

Επιπλέον οι Τούρκοι πολύ εύκολα αποκλείουν το ενδεχόμενο να υπάρξει μετά από χρόνια ή δεκαετίες υπεργεννητικότητα και στην Ελλάδα. Τότε τι θα ισχυριστούν;

Ότι μας αδίκησαν οπότε τώρα είναι η σειρά τους να μας παραχωρήσουν τα εδάφη μας;

Τέτοιοι ισχυρισμοί δεν είναι απλώς γελοίοι αλλά αποδεικνύουν πως οι Τούρκοι δεν σέβονται καν τις συνθήκες που έχουν υπογράψει! Πόσο μάλλον θα σέβονταν νέες συνθήκες, όπου στο απώτερο μέλλον θα διεκδικούσαν ακόμα περισσότερα δικαιώματα και εδάφη αφού θα είχαν καταλάβει ότι πολύ εύκολα υποχωρούμε για λόγους “κατανόησης”!

Σύμφωνα με την τουρκική νοοτροπία δεν θα έπρεπε να υπάρχουν μικρές χώρες διότι εμποδίζουν τα συμφέροντα των μεγάλων!

Όμως υπάρχει κι ένας άλλος εξίσου σημαντικός προβληματισμός.

Αν η ελληνική μουσουλμανική μειονότητα στην Θράκη υπερβεί ένα όριο της τάξης του 50% του συνολικού πληθυσμού της Θράκης, τότε τι θα ισχυρίζονται οι Τούρκοι;

Ήδη απαιτούν, την στιγμή που η μειονότητα δεν ξεπερνά το 30%!

Και είναι να απορεί κανείς πως είναι δυνατόν να υποστηρίζουμε μία τέτοια χώρα να ενταχθεί στην ΕΕ!

Μία σοβαρή λύση θα ήταν ο έλεγχος της αύξησης του τουρκικού πληθυσμού. Δηλαδή έλεγχος γεννήσεων σε τέτοιο βαθμό που να διατηρούνται ακόμα και οι γεωπολιτικές ισορροπίες ώστε να μην αισθάνονται οι Τούρκοι “αδικημένοι”!

Άλλη σοβαρή λύση θα ήταν να εκμεταλλευτούν τις δυνατότητες που προκύπτουν από τα δικά τους εδάφη και σε περίπτωση ανάγκης τότε εμπορική συνεργασία με την Ελλάδα, χωρίς όμως να προσβάλλονται τα δικαιώματα μας.

Αυτό που έχουν καταφέρει αυτή την στιγμή οι Τούρκοι είναι να μας έχουν πείσει ότι δεν μπορούμε ή δεν έχουμε δικαίωμα να διεκδικούμε από αυτούς, ενώ αυτοί μπορούν να διεκδικούν ό,τι θέλουν γράφοντας στα παλιά τους υποδήματα συνθήκες και συμφωνίες ακόμα και την ίδια την Ιστορία.


"Αυτό που θα σε προωθήσει στο ένα επίπεδο, θα σε εξοντώσει στο άλλο".
(Νόμος του Μέρφυ)

Στο ένα επίπεδο προωθήθηκε από την κυρία Δήμητρα Λιάνη, την εποχή της παντοδυναμίας της, στα ανώτατα κομματικά επίπεδα, αλλά και το επιτροπάτο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Την ίδια περίοδο και σε παράλληλο επίπεδο ανασύρθηκε από τον Κώστα Σημίτη, στην προσπάθεια του τελευταίου να διακινηθεί στις εσωκομματικές ισορροπίες, και τοποθετήθηκε στο τότε υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, με επιστέγασμα την τραγωδία του "Σαμίνα", χωρίς να αντικρίσει τις φιλοδοξίες του να πνίγονται στις Πόρτες της Πάρου.

Επέπλευσε της τραγωδίας με τα δεκάδες θύματα και επωφελούμενος της εσωκομματικής τρικυμίας ενέγραψε υποθήκη στις επιδιώξεις του κληρονόμου της "φαμίλιας Παπανδρέου", και απέσπασε την υποψηφιότητα για τη δημαρχία της Αθήνας, με άθροισμα 0+0=0.

Μετά τι; Εκλογές του 2009, ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του άλλοτε ποτέ "Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος", επιδίωξε να εξαγοράσει καινούργια σοσιαλιστική συνείδηση, με θύμα του τον ατυχή εκείνο υφυπουργό Οικονομικών Σαχινίδη.

Πάντως, μέχρι σήμερα το επαγγελματικό του βιβλιάριο –δικηγόρος κατά ταυτότητα-, παρουσιάζει λευκές σελίδες και πληρεί τη ρήση:Ανεπάγγελτος επαγγελματίας της πολιτικής.
Βεβαίως, δεν είναι ο μόνος των πλουσίως σιτιζομένων, και νυν και αεί, στο δημόσιο πρυτανείο των 300 του ελληνικού κοινοβουλίου.

Και κυρίως δεν θα ήτο υπερβολή να υποστηριχθεί ότι "θεμελίωσε τον σκοπό του στο τίποτα", κατά την "προθανάτιο" ρήση του Μαξ Στίρνερ, ενός από τους μεγάλους ουτοπικούς της ευρωπαϊκής σοσιαλιστικής σκέψης τον 19ο αιώνα.

Πρωταγωνιστές και κομπάρσοι, όχι μόνο τη σημερινή περίοδο κατά την οποία το Κίνημα(!) ως κυβέρνηση καθημερινώς ολισθαίνει σε συνταγματικά πραξικοπήματα -υπαγωγή της Χώρας στην οικονομική υποτέλεια και καθεστώς μειωμένης εθνικής ανεξαρτησίας, αυξανόμενο αυταρχισμό και αστυνομική βία σε βάρος του "εχθρού λαού"-, αλλά και σε άλλες αντίστοιχες εποχές, προέρχονται από το τίποτε και καταλήγουν στο τίποτε, υπό την κοινή κατακραυγή!

Είναι η μοίρα των δημοσίων προσώπων, είναι το δεύτερο επίπεδο του "Νόμου του Μέρφυ", που ως διάττοντες τα πρόσωπα αυτά, εμφανίζονται στο προσκήνιο, χωρίς προηγουμένως να έχουν υποστεί τη βάσανο του "κοινωνικού καθαρτηρίου".

Εις εξ αυτών ακούει στο όνομα Χρήστος Παπουτσής, προϊστάμενος του κατ΄ ευφημισμό υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, την εποχή που οι τελευταίοι δολοφονούνται, ανυπεράσπιστοι ανά τας οδούς και τας ρύμας του Κλεινού άστεως.

Τα χαρακτηριστικά τους:ύφος, γλώσσα και φρασεολογία, στερούμενη πίστης και συναισθήματος, που η βάσκανος μοίρα εναπέθεσε στο λόγο τους, την υπεράσπιση της τιμής της δημοκρατικής παράταξης!

Οι επαγγελματίες της πολιτικής και ανεπάγγελτοι ως πολίτες, εκφράζουν ακριβώς την αντιστροφή της κοινωνικής πυραμίδας αξιών. Και ως εκ τούτου στερούνται ικανού βαθμού πειστικότητας.

[Η κοινωνική πυραμίδα αξιών προϋποθέτει επιτυχία στον επαγγελματικό στίβο, καταξίωση στην τοπική κοινωνία, επέκταση της αναγνώρισης αυτής σε επίπεδο νομού, περιφέρειας και τελικώς πανελληνίως με επιστέγασμα την κατάκτηση του βουλευτικού αξιώματος].

Είναι δε, αποδεδειγμένο, ότι η κοινωνική πυραμίδα αξιών, αποτελεί οιωνεί, ένα κοινωνικό φίλτρο, δια του οποίου διηθίζεται η ανθρώπινη προσωπικότητα, δοκιμάζεται και αποκτά αναντίρρητο λόγο αξιοπιστίας που εγγίζει τα όρια της επιβολής στο κοινωνικό σύνολο.

Η παρακμή, και σχεδόν, η ανυποληψία στην οποία έχει περιπέσει το σημερινό πολιτικό σύστημα της χώρας, δεν αποσυμπλέκεται από την κυριαρχία των "επαγγελματιών της πολιτικής", η επιδίωξη των οποίων για διαρκή παρουσία στο πολιτικό προσκήνιο παρακάμπτει "νόμους και προφήτες", και κυρίως, ηθικές αξίες!

Από τους κατ’ επωνυμία "σοσιαλιστές", αλλά ανήκοντες στη λέσχη των "επαγγελματιών της πολιτικής", παρατηρείται ότι απουσιάζει η σύλληψη της κοινωνίας και του κράτους, ως το "σπίτι του λαού", και αντ’ αυτής επικυριαρχεί η αντίληψη των νομέων του κράτους και της εξουσίας.

Τι και αν από το 1932 ο "γενάρχης" της σουηδικής σοσιαλδημοκρατίας Πιέρ Άλμπιν Χάνσον -πρότυπο και για τη σημερινή ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, στην οποία αυτοτοποθετείται και το νέο-ΠΑΣΟΚ-, διαλαλούσε: "Το θεμέλιο ενός σπιτιού είναι η σύμπνοια και τα κοινά συναισθήματα. Το καλό σπίτι δε θεωρεί κανέναν προνομιούχο είτε παραγνωρισμένο. Δεν ξέρει από εύνοιες ή από προγονούς. Σε αυτό κανείς δεν κοιτάζει κανέναν αφ’ υψηλού, κανείς δεν προσπαθεί να κερδίσει πλεονεκτήματα εις βάρος του άλλου και ο ισχυρότερος δεν καταπιέζει ούτε και λεηλατεί τον αδύναμο. Στο καλό σπίτι επικρατούν η ισότητα, η συντροφικότητα, η συνεργασία και η χρησιμότητα. Εφαρμοσμένο στο μεγάλο σπίτι των ανθρώπων και των πολιτών το εν λόγω σπίτι θα ισοδυναμούσε με τη διάλυση των κοινωνικών και οικονομικών προσκομμάτων που τώρα διαχωρίζουν τους πολίτες σε προνομιούχους και μη, σε άρχοντες και "υπηκόους".

Η πρακτική και η δράση των ανεπάγγελτων επαγγελματιών της πολιτικής, έχει συντελέσει ώστε ο πολίτης, αποθαρρυμένος από την αντίληψη "όλοι ίδιοι είναι", να μην προκρίνει και ψηφίζει ιδέες, αλλά να κυνηγά το ιδιοτελές σε βάρος του κοινωνικού συμφέροντος. Και μάλιστα η πεποίθησή του αυτή, οσημέραι να εμπεδώνεται από τη διαπίστωση ότι οι πολιτικοί ασχολούνται με ένα και μόνο: Τη διεκδίκηση, διακράτηση, νομή και απόλαυση της εξουσίας μέχρι τρυγός.
Και αν αυτό παρετηρείτο μόνο στους κόλπους των θιασωτών της άπληστης αγοράς και των κηρύκων του νεοφιλελευθερισμού, ο πολίτης θα γνώριζε επακριβώς την κατεύθυνση του κινδύνου.

Δυστυχώς, το μοντελάκι αυτό προτιμάται, κατ΄ εξοχήν, και από τους ανεπάγγελτους επαγγελματίες της πολιτικής, ελληνικής κοπής με "σοσιαλιστικά" χαρακτηριστικά και κατά πλήρη άγνοια, ότι:

  • Η δημοκρατία της κατάργησης των διακρίσεων με τη δημοκρατική λήψη των αποφάσεων αποτελεί την υψηλότερη απόδειξη της νομιμότητας, με την οποία υποδηλώνεται η συμμετοχή του πολίτη με ίσους όρους στον καθορισμό των πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών στόχων.
  • Η πίστη στο κράτος κοινωνικής πρόνοιας μεταβάλλει τη φύση της αγοράς μέσω της κατανομής του εισοδήματος.
  • Η βαθμιαία αποκοπή των προνομίων των εχόντων και κατεχόντων γίνεται κατορθωτή μόνο μέσω του κοινωνικού ελέγχου.

Ήδη στους σκεπτόμενους κόλπους της ελληνικής κοινωνίας εμπεδώνεται η αντίληψη οι ανεπάγγελτοι επαγγελματίες της πολιτικής" να αντιμετωπίζονται με την αρά, "εκάς οι βέβηλοι", να επιδιώκεται η διέγερση της αυτενέργειας του πολίτη και η πολιτική να εισέλθει στα πλαίσια ενός συνεχούς, ασυμβίβαστου και διεισδυτικού κοινωνικού ελέγχου.

Και μάλιστα στην εποχή του μνημονίου, της κατεδάφισης του κράτους κοινωνικής πρόνοιας, του αυξανόμενου σε καθημερινή βάση αυταρχικού κράτους με στόχο την κάμψη του αγωνιστικού πνεύματος του "εχθρού λαού".

Όμως, οι επιλήσμονες, εν οις και ο κ. Χρήστος Παπουτσής, εν τη αλαζονεία τους απολησμονούν την κατάληξη του νόμου του Μέρφυ.

"Αυτό που θα σε προωθήσει στο ένα επίπεδο θα σε εξοντώσει στο άλλο".



Ο πρώην πρέσβης της Τουρκίας στην Ελλάδα, διαπραγματευτής τής γείτονος στις διερευνητικές επαφές των δύο χωρών από τη δεκαετία του 2000 και βαθύς γνώστης των αεροναυτιλιακών θεμάτων, Ντενίζ Μπουλούκμπασι, εξέδωσε πρόσφατα βιβλίο στο οποίο περιγράφει τις θέσεις της Τουρκίας στον ελληνοτουρκικό διάλογο για την περιοχή, υπονοώντας σαφέστατα ότι πολλές από αυτές τις έχει ήδη αποδεχθεί ατύπως η Αθήνα. ΜΕ βάση τα στοιχεία του βιβλίου που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, φαίνεται ότι οι δύο χώρες «δουλεύουν» στη βάση της αυξομείωσης των ελληνικών χωρικών υδάτων στο Αιγαίο.
** Η ΤΟΥΡΚΙΑ επιμένει να μην υπάρξει αύξηση των ελληνικών χωρικών υδάτων, πέραν των 6 ν.μ. που είναι σήμερα, στη βόρεια, ανατολική και νότια πλευρά των ελληνικών νησιών του Αν. Αιγαίου, δηλαδή εκεί όπου «βλέπουν» τις τουρκικές ακτές. Αυτή η τουρκική θέση είναι περίπου «αυτονόητη», καθώς σε περίπτωση επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων πέραν των 6 ν.μ. στις περιοχές αυτές, η Αγκυρα δεν θα έχει κανένα ίδιον συμφέρον να καθοριστούν η υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ, γιατί τα οφέλη της θα είναι μηδαμινά.
** Η ΤΟΥΡΚΙΑ με τη θέση της αυτή κινείται εκ του πονηρού. Διότι αν η Ελλάδα αποδεχθεί να περιοριστεί στα 6 ν.μ. χωρικών υδάτων στις περιοχές αυτές, τότε, σε περίπτωση προσφυγής των δύο χωρών στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (κάτι που ψελλίζει η Αγκυρα), παρουσιάζεται ο υπαρκτός πλέον κίνδυνος το Δικαστήριο να θεωρήσει ότι τα ελληνικά νησιά του Αν. Αιγαίου αποτελούν «προέκταση» της τουρκικής υφαλοκρηπίδας, που είναι πάγια θέση της Αγκυρας. Με βάση την αρχή της ισότητας, το ΔΔΧ θα μπορούσε να θεωρήσει ότι τα νησιά αυτά έχουν μόνο χωρικά ύδατα και δεν έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ, όπως ακριβώς έκανε πριν από λίγο καιρό στην περίπτωση της «νήσου των φιδιών» στη Μαύρη Θάλασσα ανάμεσα στην Ουκρανία και τη Ρουμανία. Η μεταφορά αυτού του «μοντέλου» στην περίπτωση του Καστελόριζου είναι εμφανής στόχος της Τουρκίας.
** Η ΑΥΞΟΜΕΙΩΣΗ των χωρικών υδάτων, σύμφωνα με την πρόταση της Τουρκίας και τα μισόλογα της Αθήνας, θα αποτελέσει παγκόσμιο φαινόμενο διάσπασης της ελληνικής κυριαρχίας με απρόβλεπτες συνέπειες για το FIR Αθηνών. Διότι η αυξομείωση αυτή θα επιφέρει και αλλαγές στα σημεία εισόδου - εξόδου αεροσκαφών στο FIR Αθηνών, που θα απαιτήσουν έγκριση και της Τουρκίας. Επομένως θα επιφέρουν αναδιάταξη του FIR και θα δώσουν την ευκαιρία στην Αγκυρα να διαπραγματευθεί σκληρά για την κατοχύρωση του 25ου μεσημβρινού ως «ορίου» στο Αιγαίο.
Η ΑΠΟΔΟΧΗ της αυξομείωσης των ελληνικών χωρικών υδάτων, αλλά και η διατήρηση των 6 ν.μ. σε Αντικύθηρα - Κάσο - Ρόδο - Ικαρία - Λέσβο - Λήμνο - Σαμοθράκη, θα δώσει το πλεονέκτημα στην Τουρκία να αλωνίζουν τα μαχητικά της στο Αιγαίο, χωρίς καμιά έγκριση από την Αθήνα στο διεθνή εναέριο χώρο, σύμφωνα με τις διατάξεις του ICAO και του Δικαίου της Θάλασσας. Η Αθήνα, δηλαδή, εκτός των άλλων θα αποχαιρετήσει και τα 10 ν.μ. στον εθνικό εναέριο χώρο της.

Ξεκινώ αυτή την ανάλυση υπενθυμίζοντας ότι οι Έλληνες, από την επαύριον της εθνικής ανεξαρτησίας και της συγκροτήσεως του κράτους, συνέστησαν τρία κόμματα με τις επωνυμίες αγγλικό, γαλλικό, ρωσικό. O γραικυλισμός, λοιπόν, είναι ενδημικό φαινόμενο της πολιτικής μας ζωής! Ωστόσο, ο γραικυλισμός αυτού του πρωθυπουργού –στους γνωστούς κύκλους υπερεθνικής εξουσίας που δυναστεύουν την πολιτική και την οικονομίας της χώρας μας– παίρνει διαστάσεις τραγωδίας…

Αν κάτι μπορεί να εξευτελίζει την Ελλάδα είναι η ανεπάρκεια που εξακολουθεί να καταλογίζει όχι μόνο στους βουλευτές, αλλά και στους υπουργούς της κυβέρνησής του ο Γιώργος Παπανδρέου. Ειδικά ο Τζόζεφ Στίγκλιτς, φίλος και σύμβουλος του πρωθυπουργού, βρίσκεται πίσω από τις κρισιμότερες διαπραγματεύσεις της χώρας. Στις διαπραγματεύσεις της πρόσφατης Συνόδου Κορυφής των Βρυξελλών, εκτός του Στίγκλιτς, παρείχαν συμβουλές οι οικονομολόγοι Τζέφρι Σακς, Ρίτσαρντ Πάρκερ και ο Τούρκος Κεμάλ Ντερβίς. Όμως ο Στίγκλιτς ήταν αυτός που καθοδήγησε τον πρωθυπουργό για το πώς θα διαπραγματευτεί. Και αναρωτιέται, δικαίως, ο λαός: «Ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο;».

Ο Τζόζεφ Στίγκλιτζ είναι ένας από τους πλέον διάσημους, κυρίως όμως από τους πλέον αμφιλεγόμενους Αμερικανούς οικονομολόγους. Λοιπόν, αυτός ο νομπελίστας (!) έπεισε τον Παπανδρέου να σύρει τη χώρα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, με το επιχείρημα πως «θα μπορούσε το Ταμείο να μας παράσχει προστασία έναντι των κερδοσκοπικών πιέσεων στα ελληνικά ομόλογα». Αντίθετα, τα ελληνικά ομόλογα μπήκαν στο στόμα του διαβόλου… ανοίγοντας την όρεξη για βίαιες επιθέσεις κατά των ομολόγων και των λοιπών ευάλωτων οικονομιών της Ευρωζώνης. Ύστερα από… 18 μήνες, η χώρα ξέπεσε σε αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους με καλυμμένη πτώχευση. Ο Παπανδρέου, υπό τις «σοφές», και πάλι, συμβουλές Στίγκλιτζ, διαπραγματεύτηκε τη ρύθμιση του ελληνικού χρέους στις Βρυξέλλες. Δεν έγινε ούτε μαζική διαγραφή χρέους ούτε δανεικά χωρίς επιστροφή ούτε προνομιακό επιτόκιο ούτε ανάληψη του εθνικού μας χρέους από την Ευρωζώνη.

Ο Τζόζεφ Στίγκλιτς έχει υπηρετήσει τους σύγχρονους δεσμοφύλακες του χρέους, την Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Όταν έλαβε το Βραβείο Νομπέλ για την Οικονομία, πριν από δέκα χρόνια, είχε αποκαλύψει στο δημοσιογράφο Γκρεγκ Πάλαστ της εφημερίδας Observer πώς γεμίζουν σήμερα οι σύγχρονες φυλακές του χρέους με ολόκληρους λαούς. «Αναλύουμε ξεχωριστά την οικονομία κάθε χρεωμένης χώρας», έλεγε τότε ο Στίγκλιτς. «Και παραδίδουμε σε κάθε υπουργό ένα πανομοιότυπο πρόγραμμα που αποτελείται από τέσσερα στάδια».

Πρώτο στάδιο: Οι ιδιωτικοποιήσεις. Ή, ακριβέστερα, το «λάδωμα». Γιατί οι ηγέτες αυτών των χωρών ξεπουλούσαν πρόθυμα τις δημόσιες υπηρεσίες των χωρών τους;

«Βλέπαμε τα μάτια τους να ανοίγουν διάπλατα», εξηγούσε ο Στίγκλιτς, μπροστά στην προοπτική να τσεπώσουν 10% προμήθεια πληρωτέα σε ελβετικό τραπεζικό λογαριασμό, μόνο και μόνο για να κάνουν σκόντο μερικά δισεκατομμύρια στο ξεπούλημα της εθνικής περιουσίας των χωρών τους.

Δεύτερο στάδιο: Η απελευθέρωση στην κυκλοφορία του κεφαλαίου. Θεωρητικά, η απελευθέρωση επιτρέπει την εισροή και την εκροή κεφαλαίων. Στην πράξη, όμως, τα κεφάλαια έφευγαν μόνο έξω. Έμπαιναν για κερδοσκοπία στην αγορά ακινήτων και έφευγαν στον πρώτο κίνδυνο. Ύστερα οι χώρες τα «καλόπιαναν» για να επιστρέψουν με αστρονομικά επιτόκια, που συνέτριβαν τις οικονομίες τους και τα δημόσια ταμεία τους.

Τρίτο στάδιο: Η προσαρμογή στις αγοραίες τιμές. Ένας ευφημισμός για αυξήσεις στις τιμές των τροφίμων, του νερού και του φυσικού αερίου. «Οι ταραχές που ακολουθούσαν ήταν μια επώδυνη φυσική συνέπεια», συνεχίζει ο Στίγκλιτς, όπως συνέβη στην Ινδονησία, όταν διακόπηκαν οι επιδοτήσεις στις τιμές των τροφίμων και των καυσίμων, στη Βολιβία όταν ακρίβυνε το νερό, στον Ισημερινό όταν «πήρε φωτιά» το φυσικό αέριο.

Τέταρτο στάδιο: Το «άνοιγμα» της οικονομίας. Ο Στίγκλιτς το παραλληλίζει με τους πολέμους του οπίου. Οι ισχυρές χώρες υποχρέωναν τις ασθενέστερες να ανοίξουν τα σύνορά τους στα προϊόντα τους, ενώ, ταυτόχρονα, προστάτευαν τις δικές τους αγορές από τα δικά τους.

Το «σενάριο Αργεντινής» ήταν πάντα προσφιλές στον Στίγκλιτς. Ήδη από τις αρχές του 2010 έλεγε τα εξής σπουδαία: «Η Αργεντινή αποτελεί ένα καλό παράδειγμα. Αφού υποτίμησε το νόμισμά της και αναδιάρθρωσε το χρέος της, πλήρωσε ένα υψηλό τίμημα. Γνώρισε, όμως, στη συνέχεια έξι χρόνια ανάπτυξης, που της επέτρεψαν να μειώσει το ποσοστό της φτώχειας από 40% σε 13%. Η ανεργία της είναι σήμερα μικρότερη από εκείνη που γνωρίζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Μπορεί να μην λύθηκαν όλα τα προβλήματά της, αλλά η κατάσταση είναι σήμερα αντικειμενικά καλύτερη από ό,τι πριν. Βγαίνοντας από το ευρώ και αναδιαρθρώνοντας το χρέος τους, η Ελλάδα και η Ισπανία θα ανακτούσαν την ανταγωνιστικότητά τους. Δεν θα είχαν, βέβαια, πλέον πρόσβαση στις κεφαλαιαγορές, αλλά αυτό συμβαίνει ήδη με την Ελλάδα. Αυτό που τους συμβαίνει σήμερα είναι η χειρότερη δυνατή τιμωρία…».

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα: 4/08/2011

Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"

Η πολιτική, όπως ασκείται σήμερα, δεν έχει σχέση με τον πολιτικό λόγο, αλλά με τη λεγόμενη επικοινωνία.

Ειδικευμένοι επιστήμονες, διαφημιστές, επικοινωνιολόγοι γράφουν έναν ρόλο που ο ηθοποιός - πολιτικός καλείται να τον παίξει. Το πρώτο μέλημα είναι να λέει αυτά που αρέσουν στον κόσμο, χωρίς ακρότητες, να είναι ήρεμος και μειλίχιος, να δείχνει σιγουριά και βεβαιότητα.

Σε αντίθεση με τη διαφήμιση ενός προϊόντος που μιλούν άλλοι για τις εκπληκτικές του ικανότητες και δυνατότητες, ο πολιτικός πρέπει να διαφημίζει ο ίδιος τον εαυτό του και να βρίσκεται διαρκώς στην επικαιρότητα. Σε αυτό είναι άσος ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης κ. Θ. Πάγκαλος που στην ουσία είναι αργόμισθος. Κανείς δεν ξέρει τι κάνει. Συνειδητά λέει πού και πού καμιά μπούρδα και για μέρες ολόκληρες όλα τα μίντια και όλη η Ελλάδα τη σχολιάζουν. Και όπου συναντήσεις άνθρωπο σε ρωτάει: «Ακουσες τι είπε ο Πάγκαλος;»

Στο παιχνίδι της επικοινωνίας είναι και τα ΜΜΕ, κυρίως η τηλεόραση, χωρίς να κάνουν πίσω και τα φιλοκυβερνητικά έντυπα. Στην επικοινωνία, μπορούν να χρησιμοποιηθούν τα πάντα εκτός από την αλήθεια. Το περίφημο σύνθημα του προεκλογικού κ. Γ. Παπανδρέου, πως «λεφτά υπάρχουν», έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως πολιτική απατεωνιά. Αλλά αυτά έχει η επικοινωνία. Πρέπει να σου πάρει την ψήφο σου με οποιονδήποτε τρόπο και να δώσεις ένα εν λευκώ πληρεξούσιο στην κυβέρνηση για να κάνει ακριβώς τα αντίθετα απ' αυτά που υποσχόταν προεκλογικά.

Πρόβλημα ηθικής δεν υπάρχει στην εξουσία. Ολα δικαιολογούνται και όλα είναι προς το καλό της χώρας. Ακούσαμε πανηγυρισμούς για το νέο σχέδιο Μάρσαλ που, στην ουσία, είναι μια χρεοκοπία. Γιατί επιλεκτική χρεοκοπία δεν υπάρχει, όπως δεν υπάρχει βιασμός ευγενών προθέσεων. Το χρέος ποτέ δεν πρόκειται να αποπληρωθεί και θα αναγεννάται.

Υπάρχει και η εμπράγματος εγγύηση. Και είναι αυτή που ενδιαφέρει τους δανειστές. Ο διευθύνων σύμβουλος της Deutsche Bank, J. Ackerman, έχει δηλώσει ότι «τείνω να αμφιβάλλω για το αν η Ελλάδα θα μπορέσει, συν τω χρόνω, να είναι πραγματικά σε θέση να αποπληρώσει τα δάνειά της». Και η Μέρκελ συμπληρώνει: «Ο,τι δώσαμε, θα τα πάρουμε πίσω στο πολλαπλάσιο». Και ο οίκος Fitch ανήγγειλε ήδη την επιλεκτική χρεοκοπία της Ελλάδας.

Μας δανείζουν εν γνώσει τους πως το χρέος που γιγαντώνεται, δεν είναι διαχειρίσιμο. Τότε γιατί το κάνουν; Μήπως είναι μια επένδυση για το μέλλον, σε μια τριτοκοσμική χώρα της Ευρώπης, όπου όλα θα έχουν διαλυθεί, η φτώχεια και η πείνα θα έχουν οδηγήσει αυτόν τον λαό στην εξαθλίωση, αλλά θα είναι πλούσια σε πετρέλαια, σε φυσικό αέριο και ορυκτό πλούτο;

Την ύπαρξη κοιτασμάτων πετρελαίου στο Ιόνιο επιβεβαίωσε ο υφυπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Γ. Μανιάτης. Να είναι αυτή η εμπράγματη εγγύηση; Και τι πετρέλαιο υπάρχει στο Αιγαίο; Και γιατί η Ελλάδα δεν τα κατοχυρώνει με την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ); Είναι ηλίου φαεινότερον πως η ομάδα του Γ. Παπανδρέου πάει στις Βρυξέλλες, όχι για να διαπραγματευτεί, αλλά για να πάρει εντολές. Είδε ποτέ κανείς πουθενά τις ελληνικές προτάσεις για το χρέος και ποιες διαπραγματεύσεις έγιναν; Αυτή την υποτέλεια την έχουν υπογραμμίσει όλοι οι σοβαροί αναλυτές, Ελληνες και ξένοι. Η Αργεντινή επαναδιαπραγματεύτηκε το χρέος της και το έκοψε κατά 75%. Η Ελλάδα το δέχτηκε όπως ήταν.

Αλλά τα ερωτήματα δεν τελειώνουν εδώ. Γιατί η Ελλάδα δεν έψαξε και σε άλλες χρηματαγορές; Η Ρωσία μάς έδινε χρήματα κι εμείς δεν τα πήραμε. Οι Κινέζοι γυρίζουν με ένα βαλιτσάκι γουάν και δίνουν ιδιαίτερα χαμηλότοκα δάνεια. Υπάρχει ακόμα και η τράπεζα του Νότου στη Λατινική Αμερική, που είναι το αντίπαλο δέος της Παγκόσμιας Τράπεζας. Κάναμε τίποτα από όλα αυτά; Το θέμα δεν θα έπρεπε να έρθει στη Βουλή για να μάθουμε γιατί δεν έγινε τίποτα;

ΥΓ.: Τελικά μήπως ο Γιωργάκης δεν είναι πρωθυπουργός, αλλά παίζει τον πρωθυπουργό και η πραγματική του δουλειά είναι κλητήρας των Βρυξελλών, των ΗΠΑ και, εσχάτως, του Ισραήλ;


Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"

Διαβάστε επίσης:
Γιώργος Παπανδρέου: Ο κλητήρας της τρόικας
Οι Μεγάλοι Ναπολέοντες κάνουν διακοπές

Ολομέτωπο κατά της αδήλωτης εργασίας ανοίγει το υπουργείο Εργασίας, απειλώντας με «λουκέτα» όσες επιχειρήσεις βρεθούν να απασχολούν ανασφάλιστους.

Στη μάχη κατά της αδήλωτης εργασίας, πέραν των επιθεωρητών του ΣΕΠΕ και των ελεγκτών του ΙΚΑ αναμένεται να μπουν και οι υπηρεσίες του ΣΔΟΕ, ενώ οι έλεγχοι δείχνουν ότι παρά τις νέες ρυθμίσεις, το πρόβλημα συνεχίζει να εντείνεται.

Ο υπουργός Εργασίας Γιώργος Κουτρουμάνης έδωσε εντολή για την εντατικοποίηση των ελέγχων. Ιδιαίτερη έμφαση θα δοθεί σε τομείς όπου παρατηρούνται υψηλά ποσοστά ανασφάλιστων εργαζομένων, δηλαδή οι καφετερίες, τα μπαρ, τα εστιατόρια, τα κέντρα διασκέδασης καθώς και οι εταιρείες υπηρεσιών καθαριότητας και ασφαλείας.

Την ίδια ώρα, το ΙΚΑ-ΕΤΑΜ έχει καθιερώσει την υποχρεωτική πληρωμή των ασφαλιστικών εισφορών μέσω τραπεζικών λογαριασμών ή ΕΛΤΑ, ώστε να διευκολύνονται οι διασταυρώσεις στοιχείων για τις εισφορές των επιχειρήσεων.

Με βάση τους υπολογισμούς, τα ασφαλιστικά ταμεία χάνουν ποσό άνω των 11 δισ. ευρώ από την αδήλωτη εργασία, την εισφοροδιαφυγή και την αύξηση της ανεργίας.

Ενίσχυση του ΣΕΠΕ

Στις προσπάθειες για την αντιμετώπιση της αδήλωτης εργασίας –πάγιο αίτημα και της τρόικα που αποτυπώνεται και στο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα- αναμένεται ότι θα συμβάλλει η εφαρμογή του νομοσχεδίου για το Σώμα Επιθεωρητών Εργασίας, που προβλέπουν και τη συμμετοχή οργάνων του ΣΔΟΕ στα μικτά κλιμάκια ελέγχου των επιχειρήσεων και των χώρων εργασίας.

Με βάση τις νέες ρυθμίσεις, σε επιχειρήσεις που δεν έχουν απογραφεί στο Ταμείο θα επιβάλλεται προσωρινή διακοπή της λειτουργίας τμημάτων ή της επιχείρησης συνολικά, μέχρι να προσκομιστούν τα πιστοποιητικά εγγραφής στα μητρώα των ασφαλιστικών φορέων.

Επίσης, σε περίπτωση εντοπισμού αδήλωτης εργασίας δύο φορές σε μια διετία, τότε θα επιβάλλονται ποινές που φθάνουν μέχρι και τη διακοπή της λειτουργίας της επιχείρησης για χρονικό διάστημα από τρεις μέχρι δέκα ημέρες.

Παράλληλα, το νομοσχέδιο καθιερώνει φυλάκιση έξι μηνών ή και χρηματική ποινή 900 ευρώ για κάθε παράβαση, καθώς και πρόστιμο ύψους 500-50.000 ευρώ, ανάλογα με την παράβαση. Εφόσον ο εργοδότης συμμορφωθεί άμεσα, τότε μπορεί να πετύχει στο πρόστιμο έκπτωση 30%-80%.

Σε περίπτωση εντοπισμού περιστατικών αδήλωτης εργασίας για δεύτερη φορά εντός τετραετίας, τότε η επιχείρηση θα οδηγείται σε αποκλεισμό από δημόσιους διαγωνισμούς για διάστημα από τρεις μήνες μέχρι τρία χρόνια.


Μπορεί οι 3 διεθνείς οίκοι αξιολόγησης , να έχουν ως στόχο να τινάξουν στον αέρα την διεθνή οικονομία; Προφανώς όχι.
Άλλωστε κάτι τέτοιο δεν μπορεί να είναι στους στόχους τους, αφού και οι ίδιοι ως εταιρείες και ως οργανισμοί είναι μέρος του συστήματος της Δύσης. Μπορούν όμως να χειραγωγήσουν τις εξελίξεις με την άδεια μάλσιτα των πελατών τους, που δεν είναι άλλοι από τα κράτη και τις μεγάλες τράπεζες και funds.
Οι οίκοι αξιολόγησης θέτουν τα «στοιχήματα» στα πολιτικά και οικονομικά συστ’ηματα διακυβέρνησης ένθεν και ένθεν του Ατλαντικού. Ακολουθούν τους κανόνες που διεθνώς και στη βάση της παγκοσμιοποίησης έχουν τεθεί από την Αμερική και την Ευρώπη και στη βάση, αυτου΄του καπιταλισμού των «στοιχημάτων’ και των παραγώγων, που δεν συνδέεεται τις τελευταίες δεκαετίες με την παραγωγή, ζητούν απαντήσεις, στον πληθωρισμό, τα ελλείμματα και το ενδεχχόμενο ακριβού χρήματος, μέσα από την αύξηση των επιτοκίων.
Το καπιταλιστικό σύστημα της Δύσης στερείται από μηχανισμούς αναδιανομής του πλούτου. Στην Αμερική στο εσωτερικό της χώρας. Στην Ευρώπη τόσο στο εσωτερικό της ένωσης, όσο και στο εσωτερικό των χωρών –μελών της ζώνης του ευρώ.
Αυτό σημαίνει ότι ο καπιταλισμός, ουσιαστικά δεν έχει καύσιμα, για να συνεχίσει και στο πλαίσιο ενός ορατού χρονικού ορίζοντα, θα βρισκόταν μποροστά στην απόλυτη, υπαρξιακού χαρακτήρα, κρίση του και θα κατέρρεε, πραγματικά και αμετάκλητα.
Αντί να συμβεί αυτό, ουσιαστικά οι οίκοι αξιολόγησης φέρνουν την κρίση πιο κοντά, σε έναν «διαπραγματεύσιμο» χρονικό ορίζοντα και δείχνουν τα «σημεία της καταστροφής». Καλούν με τον τρόπο αυτό κυβερνήσεις, τράπεζες και επιχειρηματικούς ομίλους να λάβουν τα μέτρα τους.
Ουσιαστικά λειτουργούν σαν «καμπανάκι κινδύνου», όχι όμως με λειτουργία εγχειριδίου διαχείρισης κρίσης, αλλά στην πραγματική οικονομία, δημιουργώντας κέρδη και απώλειες, πιέζοντας για επιλογές και αποφάσεις που θα ορίσουν νεους κανόνες παγκόσμιας αλλά και εθνικής διαχείρισης του πλούτου.
Το ζήτημα δεν είναι ποιοι κερδίζουν και ποοί χάνουν, γιατί οι κατηγορίες περίκερδοσκοπίας, στην ουσία αποτελούν λαικισμό.
Αν δεν συνέβαινε κάτι τέτοιο θα έπρεπε σε επίπεδο G7, λεσχών της παγκοσμιοποίησης και εθνικών κυβερνήσεων, το ζητούμενο να ήταν η συνολική ευημερία των λαών και των εθνών, ένας νέος ουμανισμός, που θα τροφοδοτούσε τον καπιταλισμό, ακόμη και αυτών των αγορών.
Όμως κάτι τέτοιο δεν συνέβη στο μετα-ψυχροπολεμικό διεθνές τοπίο. Η παγκοσμιοποίηση και η νεά τάξη πραγμάτων είχε ως μοναδικό στόχο την δημιουργία πολυεθνικών «λατιφούντια», υπέρ των ελάχιστων και μια πλεμποποίηση των πολλών.
Ο καπιταλισμός εγκαταλείποντας την παραγωγική του βάση εντός της Δύσης, με την μεταφορά των μονάδων παραγωγής στην αχανή Ανατολή της Κίνας και της Ινδίας, θέλησε να «κερδοσκοπήσει» σε βάρος της κατανάλωσης. Της αυτόματης δηλαδή διαδικασίας αναδιανομής πλούτου εντός του συστήματος, με τρόπο νομοτελειακό, προκειμένου αυτό να συνεχίσει να λειτουργεί και να παράγει πλούτο.
Κυρίαρχο αρχέτυπο μοντέλο αυτής της νέαςεποχής, που όσο και αν ισχυρίζονται πολλοί ότι βρίσκεται στις αγορές της Γουόλ Στριτ, είναι η ευρωπαική ένωση, όπως διαμορφώθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’90, μέσα από την γερμανικής έμπνευσης Συνθήκη του Μάαστριχτ.
Η ευρωπαική Ένωση είναι το πιο μεγάλο πολιτικοικονομικό «λατιφούντιο» υπο την διαχείριση των τραπεζών και όχι των κυβερνήσεων και των λαών, που ποτέ δεν αποφάσισαν για τις στρατηγικές και τις ντριρεκτίβες της, από τότε που αυτή υποκατέστησε, με απολύτως ύπουλο τρόπο την Κοινότητα, που αρχικά εμνεύσθηκαν οραματιστές όπως ο Σουμάν και πολιτικοί ηγέτες, όπως ο Ντε Γκωλ και ο Αντενάουερ.
Το μετα-ψυχροπολεμικό πείραμα της Ευρωπαικής ένωσης, που βιώνουμε μέσα από την χρεοκοπία, την βίαιη εξαθλίωση του βιωτικού μας επιπέδου , την κρίση ελλειμμάτων, την διάλυση των Εθνών , σε ένα νέο-ταξικό χωνευτήρι, θα πρέπει να καταρρεύσει, προκειμένου ο καπιταλισμός να βρεί την δημοκρατική του λειτουργία μέσω του τριγώνου παραγωγή-πλούτος-κατανάλωση.
Το στοίχημα αυτό των λεσχών της παγκοσμιοποίησης, που προέβλεψε το μέλλον της ιστορίας, ως επιστροφή στη φεουδαρχία των ηπειρωτικών ευρωπαικών δυνάμεων, θα πρέπει να αποτύχει, υπερ της ανθρωπότητας, όπως η θεώρηση πραγμάτων της νέο-ταξικής επικοιστικής Αμερικής, της «σύγκρουσης των πολιτισμών», κατέρρευσε στα πεδία της μάχης του Ιράκ και του Αφγανιστάν.
Στη συνέχεια της κρίσης , που πράγματι τροφοδοτούν ως «στοίχημα» οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης, ούσιαστικά οι ανεξάρτητες αρχές των αγορών, η Ευρώπη μπορεί να διαλυθεί για 5 λόγους.
Πρώτον στο παγκόσμιο σύστημα δεν χωράνε δύο διεθνή αποθεματικά νομίσματα, όπως αρχικά λογιζόταν. Το δολάριο και το ευρώ. Ούτε οι δύο διαφορετικές φιλοσοφίες που αυτά κουβαλούν. Την φιλελεύθερη – αναπτυξιακή των Αμερικανών και την δημοσιονομική- μηχανιστική των Γερμανών.
Δεύτερον το τραπεζικοκεντρικό σύστημα διαχείρισης του ευρώ, με μόνον άξονα τα κέρδη των μετόχων σε βάρος των Εθνών και των λαών, είναι ένα «κλειστό σύστημα» εξίσου ή χειρότερο από την κομματική νομενκλατούρα του άλλοτε υπαρκτού Σοσιαλισμού, ενάντια στα έθνη και τους λαούς, σε βάρος δηλαδή της ελευθερίας και της δημοκρατίας, ως διαβατήριο ευημερίας, άρα αφού καταρρεύσει θα διαφανεί ότι η αλαζονεία μιάς τέτοιας προσέγγισης, είναι αδιέξοδη και ατυχής.
Τρίτον γιατί η Ευρώπη δεν αποτελεί και δεν αποτέλεσε εξ’ αρχής Ένωση, αλλά διαβατήριο επιστροφής σε έναν Μεσαίωνα «Μεγάλων Δυνάμεων»- Αυτοκρατοριών, δομημένων στον άξονα Βερολίνου- Παρισιού και φίλιων , δημοσιονομικά, δυνάμεων, που όμως και σε αυτόν τον άξονα το Βερολίνο είναι το πλεονασματικό και το Παρίσι ελλειμματικό, άρα καταλήγουμε στην Αγιά Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους.
Η Ευρώπη αυτή είναι «χωνευτήρι» και για τον λόγο αυτό λειτουργεί παραπλανητικά, σε βάρος των πολλών , όταν δεν τίθεται ζήτημα αντιμετώπισης των ελλειμμάτων, ουσιαστικά ναδιανομής των πλεονασμάτων, από τους πλούσιους προς τους υπόλοιπους, όπως συμβαίνει ως κρίσιμη παράμετρος της σημερινής κρίσης.
Σε αυτή την περίπτωση, που αναδεικνύουν οι οίκοι αξιολόγησης, η ένωση δείχνει τη «γύμνια» της και διαλύεται.
Τέταρτον η Γερμανία που είναι η ηγεμονική δύναμη της Ευρώπης, πάσχει από τον εφιάλτη του πληθωρισμού του Μεσοπολέμου, που την οδήγησε στη χρεοκοπία και την κατάρρευση, με αποτέλεσμα να αρνηθεί την λειτουργία οποιασδήποτε μορφής ευρωομολόγου, τώρα ειδικά που οι μεγάλες οικονομίες της Ιταλίας και της Ισπανίας βρίσκονται σε κρίση, με τη γαλλία να ακολουθεί και την ίδια τη Γερμανία, με προβλεπτό τρόπο, να επηρρεάζεται ετνός του φθινοπώρου.
Με την έννοια αυτή δεν υπάρχει «τροφοδότης λογαριασμός», που θα κρατήσει την Ένωση ζωντανή.
Πέμπτον η Αμερική δεν μπορεί να βρεί λύση στα ζητήματα της με κάποιο νέο «δόγμα Μονρόε», αφού η βάση της παραγωγικής της διαδικασίας βρίσκεται εκτός εθνικών συνόρων και σαν αντιστάθμισμα έχει καταργήσει τον προστατευτισμό των δασμών.
Επίσης η Αμερική δεν μπορεί να κάνει έναν νέο πόλεμο, μετά το Ιρακ και το Αφγανιστάν. Στον αντίποδα η ευρώπη ως σύνολο και όχι ως ευρωζώνη, διακρίνεται από διζωνικότητα νομισματικού χαρακτήρα, μεταξύ ευρώ και δολαρίου. Με τις νέες συνθήκες και σε περίπτωση διάσπασης της ο Νότος θα αποτελέσει τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα στη ζώνη δολαρίου της Ανατολικής Ευρώπης και τη Μεσόγειο, που επιζητά την ευημερία και επιχειρεί καθεστωτικές ανατροπές και επίσης συνδέεται με το δολάριο.
Τέλος όλα είναι ζητήματα εσωστρέφειας και εξωστρέφειας και τα 2/3 των Εθνών-κρατών της Ευρώπης μπορούν να αντιμετωπίσουν το καθεστώς των ελλειμμάτων τους, μέσα από την αποχώρηση από το Γερμανικό «κλειστό σύστημα» της ένωσης, μέσα από τη μεσογειακή και διεθνή τους διεύρυνση , με κανόνες νέου προστατευτισμού του «μάλλον ευνοούμενου κράτους», που σημαίνει διμερείς και πολυμερείς εμπορικές συμφωνίες, έναντι άλλων. Υπό την έννοια αυτή η αναγκαιότητα οδηγεί την Ιστορία…

Καταρρέει το σαπισμένο μεταπολιτευτικό σύμπαν που μετέτρεψε τη χώρα σε Κολομβία παραδομένη στις παρακρατικές συμμορίες.

Καταρρέει και τα κοράκια της διαπλοκής ετοιμάζονται πλέον να υποδεχθούν τη δραχμή για να κερδοσκοπήσουν για μια ακόμη φορά πάνω στο πτώμα της χώρας, μια και φρόντισαν να βγάλουν στο εξωτερικό τις καταθέσεις τους -προιόν λεηλασίας της Ελλάδας 37 χρόνια τώρα.

Μόνο που όλα αυτά τα καθάρματα έχουν στη πίσω άκρη του μυαλού τους, ότι πλησιάζει η ώρα της Κόλασης και γι αυτό η μόνη τους φροντίδα είναι ν αρπάξουν και...
τα τελευταία κομμάτια από το κέικ.

Πολιτικοί, επιχειρηματίες, κοράκια των ΜΜΕ, βαρυποινίτες εφοπλιστές που υποδύονται τους σπουδαίους, ποντάρουν στην τελευταία αρπαχτή πριν από την έκρηξη του Μεγάλου Μίσους που θα συμπαρασύρει τα πάντα στο πέρασμά του.

Δεν υπάρχουν αύρες, δεν υπάρχουν τάνκς, δεν υπάρχουν πλαστικές σφαίρες, δεν υπάρχουν ΜΑΤ για να σταματήσουν το ξέσπασμα του Μίσους.

Όπου νάναι δεν θα υπάρχουν καν κυβερνώντες για να μας λένε τις συνηθισμένες παπαριές.

Ο διεφθαρμένος κόσμος της Μεταπολίτευσης καταρρέει –το Χάος είναι πιο κοντά από ποτέ.

Μην έχετε αυταπάτες.

Για τους Ευρωπαίους και ιδιαίτερα τους Γερμανούς είμαστε μια ξοφλημένη χώρα, ακριβώς αυτό και φυσικά δίκιο έχουν.

Λιγότερο θα τους κόστιζε να μας βομβαρδίσουν παρά να δίνουν τα ωραία τους λεφτά για να διασώσουν το παρακράτος της διαπλοκής που με μαεστρία οικοδόμησαν συγκεκριμένα λαμόγια του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, παρέα με μια χούφτα νταβατζήδες (των επιχειρήσεων και των ΜΜΕ ) και ανυπόληπτους τραπεζίτες.

Άρα δεν υπάρχει σωτηρία- παρά μόνο δραχμή, αίμα και δάκρυα.

  • Προκρούστης και εκτελεστής ο γιός του Ανδρέα Παπανδρέου
Με την ανακοίνωση σήμερα της πορείας του ΑΕΠ, αναμένεται να ολοκληρωθεί ένα σερί στοιχείων στο β΄ τρίμηνο που αποδεικνύουν έμπρακτα το πολύ μεγάλο βάθος της κρίσης η οποία πλήττει την αγορά. Οι μετρήσεις δείχνουν ότι το πρόβλημα μεγαλώνει ταχύτατα, ενισχύοντας τους φόβους όσων μιλούν για "καυτό" Σεπτέμβρη και ζοφερό χειμώνα. Προκαλούν πλέον έντονες ανησυχίες στη κυβέρνηση που παρακολουθεί σχεδόν ως θεατής τα δρώμενα.

Τα νέα μέτρα (αύξηση έμμεσων φόρων από Σεπτέμβριο, νέα περικοπή μισθών- επιδομάτων- δαπανών) δεν έχουν ακόμη φανεί στην αγορά, οι τράπεζες έχουν κλειστές τις στρόφιγγες και...
οι κρατικές επενδύσεις έχει προαποφασιστεί να περικοπούν και υποχρηματοδοτούνται.

Η αναθεώρηση του ΕΣΠΑ δεν έχει ολοκληρωθεί για να αυξηθεί άμεσα το χρήμα που θα τόνωνε κάποιες επιχειρήσεις, πολλά προγράμματα καθυστερούν να γίνουν.

Αν η κατάσταση συνεχιστεί, το ζήτημα δεν θα είναι μόνο κοινωνικό και πολιτικό. Θα είναι και καθαρά οικονομικό – δημοσιονομικό αφού η ύφεση θα βαθαίνει, η απώλεια εσόδων θα μεγεθύνεται και η ανάγκη για κρατικές κοινωνικές μεταβιβάσεις θα αυξάνει φέρνοντας την κυβέρνηση αντιμέτωπη με ένα δίλημμα στο οποίο η Γερμανία και οι υπόλοιποι δανειστές πιθανότατα έχουν ήδη δώσει απάντηση: αύξηση ελλείμματος ή νέα μέτρα.

Το πιο επώδυνο στοιχείο της περασμένης εβδομάδας ήταν η εκτόξευση της ανεργίας στο 16,6% του εργατικού δυναμικού, στο 40% για τους νέους και στο 20% για τις γυναίκες. Εδειξε ότι 300.0000 θέσεις απασχόλησης χάθηκαν σε έναν χρόνο.

Η καχεξία των επιχειρήσεων επιβεβαιώθηκε από την πορεία του εμπορίου που σύμφωνα με την ΕΣΕΕ υπέστη μείωση τζίρου τουλάχιστο κατά 25% την περίοδο των θερινών εκπτώσεων, με ό,τι αυτό σημαίνει για νέα λουκέτα τις επόμενες εβδομάδες - μήνες.

Παρ όλα αυτά η ακρίβεια συνεχίζεται, με τον πληθωρισμό να αυξάνεται (αν και βραδύτερα) με ρυθμό 2,4% και εκπροσώπους της αγοράς να μιλούν για ανατιμήσεις εν όψει του αυξημένου ΦΠΑ.

Η βιομηχανική παραγωγή έπεσε κατά 13,1% και η αύξηση στις εξαγωγές υπάρχει μεν αλλά είναι μονοψήφια. Η οικοδομική δραστηριότητα εμφανίζεται μειωμένη κατά 32,3% σε όγκο και οι δείκτες οικονομικής συγκυρίας καταγράφουν ιστορικό χαμηλό προσδοκιών στον καταναλωτή, στο κομβικό στοιχείο για την ανάκαμψη της ζήτησης στην αγορά, του τζίρου και την επιβίωση του ιδιωτικού τομέα.

Αυτό το καλοκαίρι θα μας μείνει αξέχαστο για δυο επιπλέον λόγους πολιτικής αήθειας από την κυβέρνηση.

Και δεν αναφέρομαι στα της οικονομικής πολιτικής και στα του φανερού σπρωξίματος της χώρας στην κατοχή της παγκόσμιας διακυβέρνησης. Αναφέρομαι στην χείριστη έκφανση πολιτικής υποκρισίας και ανακυβίστησης των μελών της κυβέρνησης στο θέμα των blogs και στο θέμα των ΜΚΟ.

Για τα blogs και την υποκριτική στάση του ίδιου του ΓΑΠ ο οποίος λιδωρούσε την ΝΔ για το θέμα των blogs και προασπιζόταν την ελευθερία της έκφρασης μέσω των ανεξάρτητων και αδέσμευτων ελεύθερων απόψεων, ενώ σήμερα ετοιμάζει πραξικοματικό
νομοσχέδιο για τον έλεγχο και το κλείσιμο αυτών των ελευθεριών, έχουμε αναφερθεί πολλάκις τον τελευταίο καιρό. Ας δούμε και το θέμα με τα “stage” νέας γενιάς και το “πάρτυ” με τις ΜΚΟ.

Ο ίδιος ο πρωθυπουργεύων, όντας στην αντιπολίτευση, προς διετίας φώναζε για τις δήθεν προσπάθειες ομηρίας των νέων εργαζομένων μέσω των προγραμμάτων stage, την στιγμή που σήμερα νομοθέτησαν με αμέτρητη υποκρισία την πρόσληψη 5.500 νέων ανέργων μέσω ΜΚΟ (μισθωμένες κομματικές οργανώσεις), προσφέροντας μισθός 550 ευρώ (που θα βρούν να το φορολογήσουν και αυτόν) και ένσημα.

Δεν ήταν αυτή η καλή κυριούλα, η υφυπουργός Παιδείας κ. Εύη Χριστοφιλοπούλου που το 2009, ούσα τότε εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ για θέματα Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας η οποία είχε τότε καταγγείλει την διοίκηση του ΟΑΕΔ για τις προσλήψεις στα προγράμματα Stage και σήμερα, όχι μόνο επικροτεί τα από τους ιδίους καταγγελόμενα, αλλά προσθετικά δίνει και προμήθεια στις ΜΚΟ περίπου 9,5 εκατ. ευρώ (το 5% του προγράμματος);
Τότε αγαπητέ πρωθυπουργέ εσωτερικού Μπένι ήταν “όργιο ρουσφετιού” και τώρα είναι “προσλήψεις για την ανάπτυξη του πυλώνα της κοινωνικής επιχειρηματικότητας”;

Και για να λέμε τα πράγματα όπως πραγματικά είναι.

Μπορείτε να μου εξηγήσετε γιατί προχωρείτε σε αυτό το πρόγραμμα ΜΕΣΩ ΜΚΟ με διαχείριση από την ΙΝΕ-ΓΣΕΕ;

Μπορείτε να μου εξηγήσετε αγαπητοί λάτρεις του σπορ της ανακυβίστησης και της κυβολίσθησης πως είναι δυνατόν να ταίζετε με κοινοτικούς πόρους της ΜΚΟ και την ίδια ώρα να κλείνετε 460 Κέντρα Εξυπηρέτησης Πολιτών σε όλη την Ελλάδα, να κλείνετε Στρατολογικά κέντρα, να κλείνετε Στρατόπεδα και εν πάσει περιπτώσει να οδηγείτε χιλιάδες εργαζομένους στην ανεργία και στην ανυποληψία;

Μήπως το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να καθιερώσουμε τους εναλλακτικούς τρόπους εργασίας, διαμορφώνοντας έτσι τον κατώτατο μισθό στα 550,00 ευρώ με πλάγιο τρόπο;

Πηγή

  • Τα παιδιά δίνουν ελπίδα στους αγώνες μας
Λίγο μετά τα μεσάνυχτα ολοκληρώθηκε χθες βράδυ η συναυλία διαμαρτυρίας όλων των αγανακτισμένων κατοίκων του Πλατέος και των γύρω περιοχών, σε αντίδραση για το άδικο κλείσιμο του σχολείου μας. Σε μια δροσερή βραδιά γεμάτη χαμογελαστά πρόσωπα και χειρονομίες αλληλεγγύης, τα παιδιά μας χάρισαν μερικές στιγμές ξεγνοιασιάς και πραγματικής ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο.

Οι κόποι και οι αγώνες μας δε πάνε χαμένοι. Τα παιδιά, οι μαθητές του Γυμνασίου – και όχι μόνο – μας έδειξαν το δρόμο. Με μπόλικο μεράκι, ανιδιοτελής αγάπη, φορτισμένο συναίσθημα και πίστη για ένα καλύτερο αύριο. Ένα αύριο έτσι ακριβώς όπως το ονειρεύονται, όπως ακριβώς το επιθυμούν.

Είναι ωραίο να βλέπεις τους αγώνες σου να πιάνουν τόπο…

Συνεχίζουμε… ενωμένοι δε μας σταματάει τίποτα και ΚΑΝΕΝΑΣ

Αγωνιζόμαστε μέχρι της πλήρους δικαίωσης μας.

Το σχολείο μας θα μείνει ανοιχτό, κόντρα στο πείσμα κάποιων…


Άρχισαν τα όργανα. Έντονες αντιδράσεις προκαλεί η αποκάλυψη του νομοσχεδίου του υπουργείου Δικαιοσύνης.

Οι πρώτες αντιδράσεις για την αποκάλυψη του νομοσχεδίου που συντάσσει το υπουργείο Δικαιοσύνης για τον περιορισμό των διαδηλώσεων, έφτασαν ήδη και είναι ηχηρές.

Με δήλωσή του ο πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ κ. Σπύρος Παπασπύρου προειδοποιεί την κυβέρνηση ότι εάν προχωρήσει στην εφαρμογή του υπό κατάρτιση νομοσχεδίου θα ανοίξει το Κουτί της Πανδώρας.

«Μέχρι σήμερα δεν μπορούσαμε να εξηγήσουμε την κατασυκοφάντηση των μορφών κινητοποιήσεων και την προσπάθεια να μας χρεώσουν με λευκές απεργίες που αντιστρατεύονται το δημόσιο και κοινωνικό συμφέρον», σημείωσε ο πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ και προσέθεσε με νόημα: «Τώρα καταλάβαμε το γιατί».

Όπως επεσήμανε ο κ. Παπασπύρου, «το σχέδιο για τον έλεγχο των διαδηλώσεων είναι αδιανόητο και χωρίς προηγούμενο”.

Ο πρόεδρος την τριτοβάθμιας συνδικαλιστικής ένωσης έσπευσε να προειδοποιήσει την κυβέρνηση για όσα δεινά επισυμβούν σε περίπτωση που εφαρμοστεί το υπό κατάρτιση νομοσχέδιο για τον περιορισμό των διαδηλώσεων.

«Εάν το σχέδιο αυτό επισημοποιηθεί και αποτελέσει κυβερνητική πολιτική, έχουμε μια διολίσθηση προς την καταστολή και τον αυταρχισμό, η οποία θα οξύνει και θα προσθέσει ένταση στην αντιπαράθεση μεταξύ πολιτικής και κοινωνίας, στοιχεία σύγκρουσης που πραγματικά θα βλάψουν τη Δημοκρατία και το Δημόσιο συμφέρον»!

  • Η Άννα Διαμαντοπούλου κατάφερε -επιτέλους- να διαλύσει την Παιδεία!!!
  • Ό,τι δεν κατάφερε ο Παπανδρέου ως υπουργός Παιδείας, το έκανε πραγματικότητα η Άννα με τα υπόλοιπα κορίτσια του υπουργείου...

Μια αν μη τι άλλο... «ενδιαφέρουσα» σχολική χρονιά ξεκινά από Σεπτέμβρη, αφού μαθητές έχουμε, αλλά αγνοούνται όλα τα υπόλοιπα: καθηγητές, βιβλία και σχολικά κτήρια!

Ένας μήνας απομένει μέχρι να χτυπήσει το πρώτο κουδούνι και το υπουργείο Παιδείας έχει επικεντρώσει όλη του την προσπάθεια στις «μεταρρυθμίσεις» των ΑΕΙ και των ΤΕΙ - νομοσχέδιο που υπενθυμίζουμε συζητήθηκε με κλειστά τα πανεπιστημια (!) - ξεχνώντας πως...
υπάρχουν τεράστιες ελλείψεις στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Έτσι λοιπόν, η ηγεσία του υπουργείου έχει (επιμελώς;) αγνοοήσει πως οι υπάλληλοι της... «Κουκουβάγιας» (όπως το λέγαμε στα μαθητικά μας χρόνια), δηλαδή του Οργανισμού Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων έχουν πάρει μετάθεση λόγω κατάργησης του.

Με άλλα λόγια, η διανομή των σχολικών εγχειριδίων βρίσκεται ακόμα στον «αέρα» και πιθανόν οι μαθητές τουλάχιστον στην αρχή να αρκεστούν μόνο στις προφορικές παραδόσεις των λιγοστών καθηγητών, αφού και αυτούς θα ψάχνουμε με τα κυάλια.

Φέτος λοιπόν θα γίνουν μόλις 500 - 600 προσλήψεις καθηγητών μόνιμου χαρακτήρα, ενώ σύμφωνα με την Διδασκαλική Ομοσπονδία, οι προσλήψεις των αναπληρωτών δεν θα ξεπεράσουν τις 5.000, τη στιγμή που πέρσι υπήρχαν πιστώσεις για τουλάχιστον 15.800!

Η φειδωλή πρόσληψη των εκπαιδευτικών θα συνοδευτεί από μια μαζική συνταξιοδότηση 11.000 καθηγητών, πράγμα που σύμφωνα με την ΔΟΕ αναμένεται να δημιουργήσει ένα κενό 20.000 θέσεων σε όλα τα σχολεία της Ελλάδας.

Μέσα σε όλα αυτά, λόγω μεσοπρόθεσμου και μνημονίου, το υπουργείο αποφάσισε να κόψει στο μισό το επίδομα του κινήτρου απόδοσης των εκπαιδευτικών.

Για τη δραμάτικη αυτή κατάσταση, μίλησε προσφάτως στην εφημερίδα «Το Βήμα» ο ίδιος ο ΓΓ του υπουργείου Παιδείας, Βασίλης Κουλαϊδης, και παραδέχτηκε ανοιχτά ότι η φετινή σχολική χρονια αναμένεται να είναι η πιο δύσκολη μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο...!


Μόλις πριν από 6-7 χρόνια, η χώρα μας ζούσε το όνειρο.

Πρωταθλητές Ευρώπης στο ποδόσφαιρο, φαντεζί Ολυμπιάδα στην Αθήνα, που θα τη ζήλευαν ακόμη και οι Σαουδάραβες Κροίσοι, πρώτοι σε κατανάλωση Chivas και Cohibas, πρώτοι σε πωλήσεις Καγιέν, και άλλα πολλά παρεμφερή.

Οι μισοί Έλληνες ήταν παίχτες, και οι άλλοι μισοί μπρούκληδες. Και όλοι μαζί στα μπουζούκια και στη χλίδα.

Όλα πήγαιναν κατ`ευχήν.

Κάποιοι μάλιστα είχαν πάρει τόσο θάρρος, που άρχισαν να μιλάνε για παγκόσμια ελληνική κυριαρχία, επιστροφή των Ελ, επιστροφή της Κωνσταντινούπολης, κλπ.

Οι ουρανοί έμοιαζαν δικοί μας.

Και όμως! Μέσα στα ελάχιστα χρόνια που ακολούθησαν, και τι δεν είδε το μάτι μας, και τι δεν έζησε το πετσί μας;

Χάθηκαν τα λεφτά πολλών εξ ημών στο χρηματιστήριο.

Αποκλειστήκαμε από τα ευρωκύπελλα, και τα μουντιάλ.

Το 2008 κόντεψε να καεί ολάκερη η Αθήνα.

Ακροβατούμε μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, με την οικονομία μας να χαρακτηρίζεται ως σκουπίδι, και κάθε μέρα που ξημερώνει να μην ξέρουμε αν θα χρεοκοπήσουμε ή όχι.

Οι μισθοί μας σφαγιάστηκαν.

Το δημόσιο συρρικνώνεται, και οι δημόσιοι υπάλληλοι απολύονται!

Τα σφραγίσματα των μαγαζιών είναι πλέον ρουτίνα.

Το ίδιο και οι αυτοκτονίες.

Το κοινωνικό κράτος έπαψε να υφίσταται.

Οι πολιτικοί μας δεν τολμούν να εμφανιστούν δημοσίως.

Οι Πόρσε Καγιέν πωλούνται για ένα κομμάτι ψωμί.

Όλα μα όλα είναι θολά και απαίσια.

Και όλα αυτά μέσα σε λίγα μόλις χρόνια.

Και νάμασταν μόνο εμείς; Η υφήλιος όλη μοιάζει να γύρισε ανάποδα.

Σαν να μετακινήθηκαν οι πόλοι κάτι…

Πρώτη (σχεδόν) οικονομική δύναμη παγκοσμίως η … κομμουνιστική Κίνα!

Ο μουσουλμανικός κόσμος πήρε φωτιά, και οι ανακατατάξεις στη Μέση Ανατολή είναι άνευ προηγουμένου.

Μέχρι και ο αιώνιος δικτάτορας Καντάφι φλερτάρει με την ανατροπή.

Η Ευρώπη ζει κι αυτή μια τεράστια κρίση χρέους, με την ευρωζώνη να κινδυνεύει με διάλυση, και το ευρώ με κατάρρευση.

Η άλλοτε οικονομική, πολιτική, και πολιτισμική ατμομηχανή του πλανήτη παραπαίει, με τον υπόλοιπο κόσμο να τη λυπάται, αλλά και να χαίρεται συγχρόνως.

Η «αυτοκράτειρα» Βρετανία καίγεται από τους «απόκληρούς» της.

Η ζάπλουτη Ιαπωνία κόντεψε να γονατίσει οικονομικά και κοινωνικά από μια σειρά ατυχιών, και η παντοκράτειρα Αμερική υποβαθμίστηκε σε πιστοληπτική αξιοπιστία!!!! παλεύοντας κι αυτή με τα πρωτοφανή της χρέη.

Και πάει λέγοντας.

Έχουν έρθει τα πάνω κάτω, κυριολεκτικά. Μέσα σε λίγα μόνο χρόνια.

Τι γίνεται; Που πάμε;

Και έχεις και κάποιους να λένε, από την εποχή των παχέων αγελάδων ακόμη, πως το 2012 θα είναι το τέλος του κόσμου όπως τον ξέραμε.

Και όλοι μα όλοι τους κοροϊδεύαμε.

Ποιο τέλος; Εδώ εμείς ζούμε το όνειρο. Και είναι μόνο η αρχή του. ‘Αντε παίξτε παραπέρα.

Έτσι δεν λέγαμε;

Και τώρα τι λέμε;

Θα πίστευε κανείς μας όλα τα παραπάνω, αν τα άκουγε πριν από μερικά χρόνια;

Ότι δηλαδή η περήφανη Ελλάδα των πιο πλούσιων Ολυμπιακών Αγώνων που έγιναν ποτέ, θα κινδύνευε με χρεοκοπία, την ίδια ώρα που η γειτονική Τουρκία κατατάσσεται στις 5-6 αναδυόμενες και πιο ισχυρές οικονομίες του πλανήτη;

Ότι εμείς θα υφιστάμεθα επιλεκτική χρεοκοπία και δεν ξέρω τι άλλο, με τη Βουλγαρία, τα Σκόπια, τη Ρουμανία, και άλλους να ευδαιμονούν;

Θα πίστευε κανείς πως θα γινόμαστε ο περίγελως του κόσμου, και πως θα μας λοιδορούσαν οι Βόρειοι εταίροι μας, και κυρίως οι Γερμανοί (αυτοί με τα πέδιλα και τη λευκή κάλτσα);

Θα πίστευε κανείς ότι η Αμερική θα χρωστούσε τα μαλλιοκέφαλά της στους Κινέζους, και ότι οι Άγγλοι θα έτρωγαν σφαλιάρες μέσα στο σπίτι τους, από τους πρώην ιθαγενείς, τα κράτη των οποίων σοδόμιζαν επί αιώνες;

Ότι κινδυνεύει με οικονομική κατάρρευση η Γαλλία των Βερσαλλιών, και η Ιταλία των Λαμποργκίνι;

Δεν είναι απίστευτο;

Κι όμως είναι αληθινό.

Μέσα σε ελάχιστα χρόνια.

Εσείς τι σχεδιάζετε για την 23/12/2012;

Εγώ ήδη άρχισα να χτίζω υπόγειο καταφύγιο.

Αύριο πάω να αγοράσω κονσέρβες.

Λέτε κάτι να ήξεραν εκείνοι εκεί οι περίεργοι Ινδιάνοι;

Οι Μάγια ντε…

Strange Attractor


Στην σημερινή σκληρή πραγματικότητα της Ελλάδας, υπάρχουν δύο κυρίαρχες τάσεις οι οποίες συγκρούονται και το αποτέλεσμα αυτής της σύγκρουσης μέλλει να χαράξει ανεξίτηλα το πρόσωπο της μικρής αυτής χώρας.

Παρατηρώντας τα γενόμενα εύκολα διαπιστώνει ο ψυχρός παρατηρητής πως οι αντικρουόμενες πλευρές παλεύουν με διαφορετικά "όπλα" και διαφορετικά στηρίγματα. Εκείνοι που έχουν δει στην Ελλάδα μία μεγάλη ευκαιρία πλουτισμού, "μία κρίση που μπορεί να γίνει ευκαιρία" όπως δηλώνουν οι ίδιοι, κατέχουν την εξουσία και έχουν συγκεντρώσει το ενδιαφέρον των μεγάλων οικονομικών τρομοκρατών τους οποίους εκφράζουν μέσα από τις ενέργειές τους.

Είναι εκείνοι που παίζουν την παρτίδα με στημένα χαρτιά, με ισχυρούς συμμάχους και αλλάζοντας τους κανόνες του παιχνιδιού ευελπιστούν να γεμίσουν τα ταμεία τους (τα προσωπικά).

Είναι όμως κι εκείνοι που δεν παίζουν για την παρτίδα, αλλά δίνουν την ψυχή τους για την πατρίδα που επιθυμούν να την παραδώσουν ελεύθερη στα παιδιά τους, που ονειρεύονται να την δούνε να ξεφεύγει από τα μιαρά χέρια των μέχρι σήμερα βιαστών της...

Κάποιοι βλέπουν την "μάχη" άνιση και την παροιμοιάζουν με αυτήν του Γολιάθ με τον Δαβίδ... Και έχουν απόλυτο δίκιο. Η σύγκρουση -που ακόμη δεν έχει γίνει- θα είναι κολοσσιαίων διαστάσεων και θα χαράξει ανεξίτηλα της μνήμες των ανθρώπων και την ιστορία αυτής της μικρής αλλά περήφανης χώρας. Η σύγκρουση των "δανεικών" και των ιδανικών, της απανθρωπιάς και της ηθικής, μέλλει να πάρει ή να δώσει τα πάντα. Άλλοι παλεύουν για σκοτεινά αφεντικά και άλλοι για λαμπρά ιδανικά!

Η μεταπολίτευση που ποτέ δεν έφτασε στην πατρίδα, παίζει στην παρτίδα των σκοπιμοτήτων την ελευθερία των πολιτών. Τα κούφια λόγια ανθρώπων που λοιδωρούνται, βρίσκουν απέναντί τους μία άμορφη (μέχρι στιγμής) αντίδραση με ανοδική δυναμική που είναι ικανή να σαρώσει τα γυάλινα πόδια της εξουσίας των άλογων οργάνων και των υποποδίων του νεοταξισμού.

Στο στημένο τραπέζι του τζόγου της παγκοσμιοποίησης άλλοι παίζουν την πατρίδα σε μία παρτίδα εύκολου πλουτισμού και άλλοι παίζουν τις ζωές τους για την πατρίδα της δύσκολης επιβίωσης... Αμφότερες οι πλευρές προετοιμάζονται για την σύγκρουση το αποτέλεσμα της οποίας θα κρίνει τις ζωές όλων...



  • Οι διαδηλωτές εγγράφως θα αναφέρουν: σκοπό της συγκέντρωσης και τόπο κατοικίας τους!
  • Το δρακόντειο νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις!
Με «στρατιωτικό νόμο» ετοιμάζεται η κυβέρνηση να ανακόψει το ογκούμενο κύμα κοινωνικής οργής και αγανάκτησης που εκδηλώνεται για τα πρωτοφανή στα παγκόσμια χρονικά μέτρα λιτότητας.

Εν όψει του θερμού φθινοπώρου, της επιστροφής των «αγανακτισμένων» και των εντεινόμενων διεργασιών που συντελούνται στους κόλπους των κορυφαίων συνδικαλιστικών οργανώσεων, η κυβέρνηση καταστρώνει μυστικά σχέδια για τη δυναμική αντιμετώπιση της διαφαινόμενης κοινωνικής έκρηξης.

Με νομοσχέδιο που ετοιμάζει πυρετωδώς το υπουργείο Δικαιοσύνης, τίθεται φραγμός στην ελεύθερη έκφραση του δικαιώματος των πολιτών να διαδηλώνουν όπου και όποτε οι ίδιοι των επιθυμούν.

Αποκαλύπτουμε σήμερα το περιεχόμενο του υπό κατάρτιση νομοσχεδίου, η δημοσιοποίηση του οποίου αναμένεται να προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων από τους κοινωνικούς, συνδικαλιστικούς και επιστημονικούς φορείς της χώρας.

Σύμφωνα με το νομοσχέδιο, στο εξής οι διαδηλωτές πρέπει να ενημερώνουν εγγράφως τις κατά τόπους αστυνομικές αρχές, τουλάχιστον τρεις ημέρες πριν την πραγματοποίηση της συγκέντρωσης τους. Το δικαίωμα στην αυθόρμητη αντίδραση και στην αυτενέργεια των πολιτών, είναι επικίνδυνα ασαφές για να συνεχίσει να υφίσταται.

Στην "έγγραφη δήλωση" τους προς... τας αστυνομικάς και εισαγγελικάς αρχάς, οι διαδηλωτές πρέπει να αναφέρουν με απόλυτη σαφήνεια:
1) τον τόπο της συνάθροισης,
2) την ώρα πραγματοποίησης και
3) τον σκοπό της συγκέντρωσης.

Οι προϋποθέσεις αυτές, ωστόσο, δεν είναι αρκετές για να δοθεί το «ελευθέρας» από τις αστυνομικές αρχές. Ως προαπαιτούμενο τίθεται κάτι ακόμη: Ο διοργανωτής, είτε πρόκειται για φυσικό ή νομικό πρόσωπο, πρέπει να δηλώσει τον τόπο και τη διεύθυνση κατοικίας του!

Εκ των προτέρων οι διοργανωτές των διαδηλώσεων πρέπει να δηλώσουν εάν προτίθενται να πραγματοποιήσουν μετά τη συγκέντρωση και πορεία! Στην έγγραφη αναφορά που θα υποβάλλουν πρέπει να προσδιορίζεται επακριβώς η διαδρομή και ο τερματισμός της πορείας!

Όσον αφορά τον.. τρόπο κίνησης των διαδηλωτών, στο νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης γίνεται διάκριση (για πρώτη φορά) μεταξύ μικρών και μεγάλων συγκεντρώσεων. Οι λίγοι διαδηλωτές εφεξής θα είναι αναγκασμένοι να πορεύονται σε μια λωρίδα. Ο περιορισμός αυτός δεν τίθεται για τις συγκεντρώσεις των μεγάλων συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Ακόμη όμως και στην περίπτωση που βρεθεί υποψήφιος διαδηλωτής να εφαρμόσει τα προαναφερόμενα απαγορευτικά μέτρα, δεν είναι βέβαιον ότι θα του δοθεί η δυνατότητα να διαδηλώσει τις απόψεις του.

Με το νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης παρέχεται η δυνατότητα στις εισαγγελικές και αστυνομικές αρχές να απαγορεύσουν κάθε συνάθροιση πολιτών.

Αυτό θα συμβεί όταν οι αρχές κρίνουν ότι υπάρχει κίνδυνος:

α) Να διασαλευθεί η δημόσια τάξη

β) Να διαταραχτεί η κοινωνικοοικονομική ζωή του τόπου.

Αν συντρέχουν παρόμοιοι κίνδυνοι, η απόφαση απαγόρευσης θα γνωστοποιείται από τις αρμόδιες εισαγγελικές αρχές στους ενδιαφερόμενους ένα εικοσιτετράωρο πριν την προκαθορισμένη εκδήλωση διαμαρτυρίας!

Με αυτά τα κατασταλτικά μέτρα που παραπέμπουν στην εποχή του «χωροφύλακα και του αστυφύλακα», που φέρνουν στη μνήμη σκοτεινές περιόδους της νεότερης ελληνικής ιστορίας, σπεύδει η κυβέρνηση να αιφνιδιάσει τους πολίτες και να τους φέρει προ τετελεσμένων..

Στήνει μηχανισμούς από φωτιά κι ατσάλι, σηκώνει αναχώματα, προγεφυρώματα, μεταλλικά πλέγματα και περίκλειστα φρούρια, με ένα προφανή στόχο και σκοπό: να προκαλέσει σοκ και δέος στην κοινωνία, να ενσπείρει το αίσθημα του φόβου και του πανικού.

Έχουν αναθαρρήσει φαίνεται από την ανακατάληψη της (έρημης) πλατείας Συντάγματος και ετοιμάζονται πλέον να περάσουν στην αντεπίθεση, εφαρμόζοντας το αμερικανικό δόγμα της μηδενικής ανοχής.

Πιστεύουν ότι μπορούν με «νόμο-τρομοκράτη» να ακυρώσουν τη συνταγματικά κατοχυρωμένη ελευθερία έκφρασης των πολιτών.

Πιστεύουν ότι μπορούν να ακυρώσουν εν μια νυκτί το αναφαίρετο δικαίωμα των πολιτών να διαδηλώνουν ελεύθερα, χωρίς την προηγούμενη έγκριση του παντεπόπτη κράτους, των αστυνομικών και εισαγγελικών αρχών.

Πιστεύουν ότι μπορούν να αλλάξουν τη βούληση της κοινωνίας, η οποία ζητά να καθορίσει η ίδια το μέλλον της και όχι απλά να το συνδιαμορφώσει ή να το συνταιριάξει με τις επιθυμίες, τις επιταγές και τα κελεύσματα των λογιών-λογιών, εγχώριων και διεθνών, τυπικών και άτυπων, εξουσιών.

Πιστεύουν ότι με τη σιδηρά χειρ του κράτους θα αλλάξουν το ρου της ιστορίας. Παραβλέπουν τους φυσικούς κανόνες κίνησης των κοινωνιών, έχουν πάψει να διαβάζουν ιστορία.

Πλανώνται πλάνην οικτρά. Σπέρνουν ανέμους και θα θερίσουν θύελλες. Επιχειρούν να τρομοκρατήσουν την κοινωνία, παραβλέποντας την ιστορική ρήση του Γέρου της Δημοκρατίας. Θέλουν να επιβάλλουν τα (αλλεπάλληλα) Μνημόνια και επιδεικνύουν πρωτοφανή αμνημονησία!



Aν επιστρέψατε μόλις από διακοπές είναι καλό να μάθετε πως ο κόσμος άλλαξε όσο απουσιάζατε: οι χρηματιστηριακές αγορές κατέρρευσαν, οι ΗΠΑ υποβαθμίστηκαν και έπαψαν να είναι ο ασφαλέστερος τόπος για τα διεθνή επενδυτικά κεφάλαια, το δολάριο αμφισβητείται, πλέον, ανοιχτά ως το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, η Κίνα εγκαινίασε το εμπόριο πετρελαίου με το Ιράν σε ευρώ και τοπικά νομίσματα καταργώντας το δολάριο, η Ευρώπη ξεκίνησε τη διαδικασία διάσωσης της Ιταλίας και της Ισπανίας μέσω της αγοράς κρατικών ομολόγων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, οι πιθανότητες για μία διπλή ύφεση της διεθνούς οικονομίας αυξήθηκαν εκθετικά και το ΧΑ πέρασε κάτω από τις 1000 μονάδες.

Αν τα παραπάνω δε σας είναι αρκετά, προσθέστε ότι οι ευρωπαϊκές τράπεζες στρέφουν τα κεφάλαια τους προς την ΕΚΤ στο μεγαλύτερο βαθμό από το καλοκαίρι του 2010, στεγνώνοντας το σύστημα από ρευστό, ότι η S&P ξεκίνησε την υποβάθμιση πολιτειών των ΗΠΑ και τέλος πως τα CDS της Γαλλίας απογειώνονται έχοντας περάσει σε νέο ιστορικό υψηλό.

Τη Δευτέρα, ειδικότερα, ο ΓΔ βούλιαξε κατά 6% κλείνοντας στις 998,24 μονάδες, με τον DAX να χάνει 5,02% και τους αμερικανικούς δείκτες να καταγράφουν δραματικές απώλειες μέχρι αργά το βράδυ, οι οποίες σε κάποια στιγμή για το Nasdaq έφτασαν το 6%. Μετοχές όπως η Bank of America ξεπουλήθηκαν καταγράφοντας ημερήσια πτώση της τάξης του 17%, σε μία ημέρα όπου περίπου 1,5-3 τρις δολάρια χάθηκαν από την παγκόσμια χρηματιστηριακή κεφαλαιοποίηση.

Η ανακοίνωση της Moody's ότι διατηρεί την πιστοληπτική αξιολόγηση των ΗΠΑ σε ΑΑΑ δεν άλλαξε κάτι προς το καλύτερο, ενώ η παρέμβαση της ΕΚΤ στη δευτερογενή αγορά ομολόγων βοήθησε στη μεγάλη αποκλιμάκωση των επιτοκίων δανεισμού της Ιταλίας και της Ισπανίας κοντά στο 5,2% από πάνω από 6% όπου είχαν σκαρφαλώσει την περασμένη εβδομάδα, χωρίς να πείθει, όμως, για τη συνέχεια.

Η ΕΚΤ αγοράζει εκ νέου 'τοξικά' ομόλογα και έτσι στο χαρτοφυλάκιο της θα έχει ομόλογα από την Ελλάδα, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία, την Ιταλία και την Ισπανία, μερικά από τα οποία δε θέλει κανείς επενδυτής να έχει στο δικό του χαρτοφυλάκιο και μερικά άλλα για τα οποία οι επενδυτές ζητούν περισσότερο από 6% επιτόκιο προκειμένου να τα αγοράσουν.

Αυτό σημαίνει πως η μεταφορά χρέους από τις χώρες του Νότου προς το κέντρο όχι μόνο δε σταμάτησε αλλά στην ουσία έλαβε νέες, πολύ μεγαλύτερες από πριν διαστάσεις. Και το ερώτημα που τίθεται είναι απλό: αρκούν οι αγορές ομολόγων από την ΕΚΤ προκειμένου να σωθούν η Ιταλία και η Ισπανία; Η σύντομη απάντηση είναι μάλλον όχι. Πρόκειται για ένα έκτακτο και βραχυπρόθεσμο μέσο το οποίο δε μπορεί να μετατραπεί σε μακροπρόθεσμο ή μόνιμο εκτός και αν υπάρξει νέα σχετική απόφαση από τα αρμόδια ευρωπαϊκά όργανα με την έγκριση της Γερμανίας, όπου, ουσιαστικά να γίνεται αποδεχτό τα χρέη των κρατών της ευρωζώνης να διαμοιραστούν σε όλη την επικράτεια της και να αναλάβουν τα ευρωπαϊκά κράτη από κοινού να τα αποπληρώσουν στα επόμενο 20-30 χρόνια.

Μα κάτι τέτοιο θα σήμαινε περαιτέρω 'χρηματοπιστωτική ενοποίηση' της Ευρώπης και μάλιστα με τρόπο αμεσότερο και ταχύτερο αυτού που θα επιτυγχάνονταν μέσω της έκδοσης ευρωομολόγου, κάτι που η Γερμανία και οι υπόλοιπες ΑΑΑ χώρες, αν είναι να το δεχτούν, θα ζητήσουν πολύ μεγάλα ανταλλάγματα.

Έτσι, η νέα κίνηση εντυπωσιασμού από την ΕΚΤ είναι καλή στο βραχυπρόθεσμο ορίζοντα αλλά δεν αποτελεί τίποτε περισσότερο από ένα νέο μπάλωμα, το οποίο, μάλιστα, σε λίγο θα προκαλέσει άλλο ένα γύρο προστριβών στην ευρωζώνη. Αν δεν έχει γίνει κατανοητό, η μεταφορά του χρέους από τις τράπεζες στα κράτη έχει περάσει στη δεύτερη φάση της εκεί όπου τα ασθενή κράτη μεταφέρουν τα χρέη τους στις Κεντρικές Τράπεζες και από εκεί στα ισχυρά κράτη, τα οποία με τη σειρά τους ζητούν την επιστροφή τμήματος του λογαριασμού στον αρχικό κάτοχο του χρέους, δηλαδή στις τράπεζες, σε ένα παιχνίδι το οποίο δημιουργεί μία παγκόσμια κρίση εμπιστοσύνης μεταξύ τραπεζών, κρατών και πολιτών η οποία απειλεί να αλλάξει ριζικά το οικονομικό, χρηματοοικονομικό και χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Και το χειρότερο όλων είναι πως ο μεγαλύτερος λογαριασμός θα καταλήξει και πάλι στους πολίτες, οι οποίοι θα πρέπει να πληρώνουν τα σπασμένα για δεκαετίες.

Πηγή


«Ο κυβερνητικός συνασπισμός προσπαθεί να πάρει το χρυσό των παραβατών του ελλείμματος», είναι ο τίτλος αποκαλυπτικού ρεπορτάζ της εφημερίδας Financial Times Deutschland . Ειδικοί των δύο κομμάτων, του Χριστιανοδημοκρατικού και του Φιλελεύθερου, επεξεργάζονται νέα αιτήματα προς τους παραβάτες της Ευρωζώνης: οι χώρες που βρίσκονται σε κρίση, όπως η Ιταλία και η Ισπανία, να ανοίξουν τα αποθέματά τους σε χρυσό.

«Θα πρέπει να τακτοποιήσουν τα δημοσιονομικά τους, με ιδιωτικοποιήσεις και ρευστοποίηση των αποθεμάτων τους σε χρυσό», δηλώνει στην εφημερίδα ο Michael Fuchs, αναπληρωτής πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας των Φιλελευθέρων.

«Οι υπερχρεωμένες χώρες πρέπει να προχωρήσουν σε πώληση χρυσού καθώς και την κατάθεση των αποθεμάτων τους σε χρυσό ως εγγυήσεις προς την ΕΚΤ», προσθέτει ο Frank Schäffler, ειδικός επί των δημοσιονομικών του ίδιου κόμματος. «Αυτές οι χώρες θα έπρεπε να εκποιήσουν την περιουσία τους, πολύ πριν ζητήσουν βοήθεια από τους άλλους».

Σύμφωνα με τον κ. Schäffler, η πώληση του χρυσού θα είχε επίσης μία συμβολική επίδραση στις ταραγμένες αγορές ομολόγων: «Θα αποτελούσε ένα μήνυμα ότι αυτές οι χώρες αντιμετωπίζουν το πρόβλημα τους σοβαρά, αφού καταφεύγουν στα σκληρά τους αποθέματα».

Την ίδια άποψη έχει και ο Klaus-Peter Flosbach, υπεύθυνος για τα δημοσιονομικά στην κοινοβουλευτική ομάδα των Χριστιανοδημοκρατών.

Η Ιταλία κατέχει μετά τις ΗΠΑ, τη Γερμανία και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο το τέταρτο μεγαλύτερο απόθεμα σε χρυσό παγκοσμίως, ύψους περίπου 134 δις δολαρίων προσθέτει το ρεπορτάζ της εφημερίδας...


Από τη Λισαβόνα ως το Βλαδιβοστόκ… Αυτός θα ήταν ο νοητός, γεωγραφικός, πολιτικός και οικονομικός άξονας μιας Μεγάλης Ευρώπης, αν η πρόταση του Ρώσου επιχειρηματία και… εσχάτως πολιτικού, Μιχαήλ Προχόροφ, να «συγγενέψει» η χώρα του με την Ευρωπαϊκή Ένωση, είχε ρεαλιστική βάση.

Η σχετική ιδέα κατατέθηκε στο πλαίσιο συνέντευξης Τύπου, από έναν εκ των 50 πλουσιότερων ανθρώπων του κόσμου, που ίδρυσε πρόσφατα πολιτικό κόμμα, και υποστηρίζει την εκ νέου υποψηφιότητα του Ντιμίτρι Μεντβέντεφ για την Προεδρία της Ρωσίας, στις εκλογές του 2012.

Αυτή τουλάχιστον είναι η «βιτρίνα». Γιατί στο παρασκήνιο, οι φήμες «χορεύουν», ότι ο Προχόροφ, ένας μεγιστάνας που βρήκε κώδικα επικοινωνίας με το σύστημα εξουσίας του Βλαντιμίρ Πούτιν, και έτσι κατάφερε να μην έχει την… τύχη του Μιχαήλ Χοντορκόφσκι, λειτουργεί ως η χρήσιμη απενοχοποίηση της ηγετικής ομάδας της Ρωσίας, η οποία φυσικά βρίσκεται στοιχημένη στο πλευρό του σημερινού πρωθυπουργού. Και προσφέρει την «άλλη άποψη», ώστε να υπάρχουν επιχειρήματα έναντι της σταθερά καχύποπτης Δύσης, η οποία ζητεί εκδημοκρατισμό της λειτουργίας του πολιτικού συστήματος της Μόσχας, με έμφαση στον πλουραλισμό.

Η κυβέρνηση της Ρωσίας, δηλαδή ο Πούτιν, έδειξε να μην συμφωνεί με όσα είπε ο Μιχαήλ Προχόροφ, υπογραμμίζοντας το γεγονός ότι σε μια τέτοια σχέση «ελεύθερης συμβίωσης», η Ρωσία θα έπρεπε να κάνει υποχωρήσεις ως προς τις πολιτικές της θέσης, καθώς και την κυριαρχία της.

Ο σπόρος της ιδέας ωστόσο, έπεσε και… φυτρώνει. Η δε λογική λέει ότι κάθε άλλο παρά αντίθετο θα έβρισκε τον Βλαντιμίρ Πούτιν μια τέτοια προοπτική. Γιατί φυσικά, η σύγχρονη Ρωσία των ανεξάντλητων φυσικών πόρων (σε πετρέλαιο και αέριο) και της πληθυσμιακής υπεροχής έναντι οποιασδήποτε άλλης χώρας της Ευρώπης, δεν θα έχανε την κυριαρχία της, αλλά θα έπαιρνε τη θέση της Γερμανίας, ως «κινητήρας» των Βρυξελλών.

Και, μεταξύ μας, με τον Πούτιν να καθορίζει τις αποφάσεις όπως σήμερα η Μέρκελ, η Ευρώπη μπορεί να προσδοκά ότι δεν θα… σέρνεται πίσω από τις καλοπληρωμένες εκθέσεις των Οίκων Αξιολόγησης. Ούτε θα αντικρίζει με δέος τη θέα… στην άλλη όχθη του Ατλαντικού. Μια τέτοια, Μεγάλη Ευρώπη, θα εξελισσόταν στην αδιαμφισβήτητη υπερδύναμη, στον κόσμο που θα προκύψει μετά την κρίση.


Πέρσι οι διακοπές είχαν απενοχοποιηθεί εντελώς. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός είχε ζητήσει από τους υπουργούς του να μην νιώθουν τύψεις και τους παρότρυνε να ξεκουραστούν, διότι είχαν δουλέψει σκληρά και το φθινόπωρο τους περίμενε ακόμη σκληρότερη δουλειά.

Τώρα αν είναι δουλειά να πηγαίνεις από χρεοκοπία σε χρεοκοπία και από μνημόνιο σε μνημόνιο – και μάλιστα χωρίς να έχεις καμιά συμμετοχή στη διαμόρφωσή του – αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο.

Φέτος – σε αντίθεση όχι μόνο με την εποχή που δέναν τα σκυλιά με τα (δανεικά) λουκάνικα, αλλά και με την περσινή χρονιά, όταν οι διακοπές των επωνύμων αποτελούσαν μέρος του επίσημου πολιτικού ρεπορτάζ – οι διακοπές γίνονται στα μουλωχτά.

Και με τρόπο που να μπερδευόμαστε.

Είναι δυνατόν δηλαδή να βλέπουν κάποιοι με τα μάτια τους τον πρωθυπουργό να κάνει κανό στη Σκιάθο και την ίδια ώρα το ρεπορτάζ να λέει πως συνομίλησε με τον Όλι Ρεν και του έκανε… αυστηρές συστάσεις για την ανάγκη η Ευρώπη να προχωρήσει γρήγορα στην επικύρωση των περίφημων αποφάσεων της 21ης Ιουλίου.

Την ίδια ώρα, είναι δυνατόν να μαθαίνουμε από σπόντα το ενδεχόμενο επέκτασης του προγράμματος ανταλλαγής ελληνικών ομολόγων, προκειμένου να συμπεριλάβει κρατικούς τίτλους που λήγουν και μετά το 2020 (μιλούν για το 2025), ο υπουργός των Οικονομικών να εξηγεί με την γνωστή ρητορική του γιατί συμβαίνει αυτό και τελικά να διαβάζουμε ότι και ο ίδιος βρίσκεται σε διακοπές, σε άλλο νησί των Σποράδων.

Είναι επίσης δυνατόν – σε άλλη χρονική στιγμή, την προηγουμένη της ψήφου εμπιστοσύνης – το επίσημο πολιτικό ρεπορτάζ να μιλά για την μεγάλη μάχη που δίνει ο πρωθυπουργός για να εξασφαλίσει την υποστήριξη της Βουλής και την ίδια ώρα οι λουόμενοι στον Σχοινιά να τρίβουν τα μάτια τους κοιτώντας στο πέλαγος τον κ. Παπανδρέου να ασχολείται με το αγαπημένο του άθλημα.

(Για τον υπουργό Μεταφορών, δεν το συζητώ. Βρίσκεται στην Πάρο και ετοιμάζει το επόμενο άρθρο του και γεμίζοντας τις μπαταρίες για τη νέα μάχη με τους ταξιτζήδες).

Δεν φαντάζομαι να υπάρχει άνθρωπος που να τα βρίσκει φυσιολογικά όλα αυτά.

Δεν φαντάζομαι να υπάρχει σοβαρός άνθρωπος, που ενδιαφέρεται για την πατρίδα του και ο οποίος να κάνει διακοπές ενώ έχει ήδη καταστραφεί ο τουριστικός μήνας Ιούλιος και σε λίγο θα μιλάμε και για τον «χαμένο Σεπτέμβριο» με τον ΦΠΑ στην εστίαση στο 23%.

Το πιο ενοχλητικό είναι η άνεση με την οποία τα αντιμετωπίζει όλα ο κ. Βενιζέλος – ως εάν να… γεννήθηκε υπουργός των Οικονομικών! Ως εάν αυτή να ήταν η κλίση του από πάντα και εντελώς τυχαία έγινε συνταγματολόγος.

Με την ίδια άνεση που μας συμβούλεψε να μην μας τρομάζει η επιλεκτική χρεοκοπία – συγγνώμη, selective default – με την ίδια άνεση που μέσα στη Βουλή, μας έλεγε πως «αυτό θα γίνει», διότι «δεν είναι πιστωτικό γεγονός, αλλά προσωρινή βαθμολόγηση των ελληνικών ομολόγων», με την ίδια άνεση που μας περιέγραφε τη δουλειά του κλειδούχου που αλλάζει τις γραμμές για να περνούν τα τρένα διασταυρούμενα και χωρίς να συγκρούονται, με την ίδια άνεση που μας διαβεβαίωνε ότι «για μια στιγμή θα γίνει αυτό, θα γίνει, πρέπει να γίνει, για να περάσουμε τη διασταύρωση», τώρα μας λέει πως η «μια στιγμή» θα κρατήσει ως το 2025!

Με την ίδια ακριβώς άνεση, μας λέει ότι ο ΦΠΑ στο 23% δεν είναι ούτε λογικό, ούτε δίκαιο πράγμα, αλλά πρέπει να ανταποκριθούμε στις δεσμεύσεις μας!

Δηλαδή στις δεσμεύσεις του προκατόχου του – που κι’ αυτός θα απολαμβάνει τώρα το εξοχικό του σε άλλο νησί του Αιγαίου.

Το γεγονός ότι είναι δυνατόν ο μεν κ. Ραγκούσης να διορθώνει τη σωστή απόφαση του προκατόχου του και ο κ. Βενιζέλος να μην διορθώνει την λανθασμένη δέσμευση του δικού του προκατόχου, δείχνει πως δεν θα τα πάμε καθόλου, μα καθόλου καλά.

Τουλάχιστον, μήπως μπορούμε να ξέρουμε ποιες μέρες είστε σε διακοπές και ποιες σε τηλεδιάσκεψη;

Αλλά, συγγνώμη, ξεχάστηκα. Είστε Μεγάλοι Ναπολέοντες. Μπορείτε και σε διακοπές να είστε και το πείραμα της ανταλλαγής ομολόγων να παρακολουθείτε και τους Ευρωπαίους να κυνηγάτε και τον ΦΠΑ να ανεβάζετε και με τους δημοσίους υπαλλήλους να τα βάζετε και την αντιπολίτευση να καθυβρίζετε και τους μισθούς και τις συντάξεις να πετσοκόβετε και τον τουρισμό να καταστρέφετε και έσοδα να μην εισπράττετε.

Οπότε, μπορείτε και από τις διακοπές όπου βρίσκεστε να κηρύξετε και μια στάση πληρωμών...

Υ.Γ. Μόνο που ο Μεγάλος Ναπολέων ήταν αρμοδιότητας ψυχιάτρου!



Είναι γνωστά τα μη ενοχικά ταξίδια και οι διακοπές εντός και εκτός Ελλάδας του πρωθυπουργεύοντα Γιώργου Παπανδρέου. Η προτίμησή του στα Ελληνικά νησιά δείχνει -φυσικά- πως η ομορφιά της πατρίδας μας συγκινεί ακόμη και εκείνους που ποτέ δεν μπόρεσαν να την αγαπήσουν...

Ακόμη δεν τελείωσαν οι διακοπές στη Σκιάθο κι ο Παπανδρέου έχει ήδη κάνει τα σχέδια του για το επόμενο νησί που θα απολαύσει: Σύμφωνα με πληροφορίες μόλις φύγει από τη Σκιάθο, o επόμενος προορισμός των διακοπών του θα είναι η Κρήτη.

Ε, μετά τις Κυκλάδες, τις Σποράδες να μην τιμήσει και την Κρήτη στις φετινές του καλοκαιρινές διακοπές;

Ο πρωθυπουργός λοιπόν θα προτιμήσει για την διαμονή του στις Γούβες Ηρακλείου μάλλον το ξενοδοχείο που ανήκει στον πεθερό του Νίκου Σηφουνάκη.

Η γενικότερη στάση, λοιπόν, του Γιώργου Παπανδρέου -ο οποίος από τις αρχές του Σεπτέμβρη αντικαθίσταται (ουσιαστικά) από τον Γερμανό επιτηρητή ο οποίος θα έρθει για να εποπτεύει τον διαμοιρασμό (κα διαμελισμό) της Ελλάδας- αποδεικνύει πως πρόκειται περί κλητήρα της τρόικας, ο οποίος αναμένοντας τις νέες εντολές, αποφάσισε να συνεχίσει να ζει ανέμελα τον μύθο του. Την ίδια στιγμή κοσμοϊστορικά γεγονότα διαδραματίζονται στην Ευρώπη και στην Αμερική, αλλά αφήνουν τον πρωθυπουργεύοντα Γιώργο Παπανδρέου (γνωστό και ως GAP) ασυγκίνητο. Ο ίδιος φαίνεται πως προτιμά να γεύεται τις συγκινήσεις που του προσφέρουν η Ελληνική θάλασσα και τα μοναδικά σε ομορφιά τοπία των νησιών του Αιγαίου. Όταν θα έρθουν οι νέες εντολές από την τρόικα, θα τις διαβιβάσει στα αρμόδια γραφεία (βλ. υπουργούς) προκειμένου αυτές να εκτελεσθούν...

Απλά πράγματα. Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι υπάλληλος (πάντως όχι των Ελλήνων) που βρίσκεται σε περίοδο πληρωμένων διακοπών. Δεν χρειάζεται να σπάμε το κεφάλι μας για να κατανοήσουμε τι πραγματικά συμβαίνει στην πατρίδα μας...

Κωνσταντίνος



Εάν οι πληροφορία που μας δόθηκε έχει πραγματική βάση, τότε η κυβέρνηση Παπανδρέου στοχεύει στην δημιουργία της Βόρειας Ελλάδας ως μίας νεκρής ζώνης της χώρας, η οποία πλέον πολύ δύσκολα θα ικανοποιεί τις αμυντικές (και άλλες) ανάγκες της. Δεν θέλουμε να πιστεύουμε πως μία τέτοια αποχώρηση των στρατιωτικών αεροδρομίων σημαίνει κάτι πολύ χειρότερο για τα εθνικά μας ζητήματα και την δημιουργία μίας γκρίζας ζώνης (καλής θέλησης προς τους βόρειους κυρίως) γείτονές μας.

Μιλώντας σήμερα με στρατιωτικό της πολεμικής αεροπορίας μου ανέφερε ότι σύντομα όλες οι στρατιωτικές μονάδες Θεσσαλονίκης και Λάρισας θα κλείσουν και οι μοίρες θα μετακινηθούν σε στρατιωτικά αεροδρόμια κάτω από το ύψος του Βόλου.
Μέσα σε αυτές είναι και η μοίρα των πυροσβεστικών με έδρα Θεσσαλονίκη. Με λίγα λόγια αν ξεσπάσει μια φωτιά στην Φλώρινα θα πρέπει το πυροσβεστικό να σηκωθεί από κάποιο αεροδρόμιο κάτω του ύψους του Βόλου, δίχως δυνατότητα μετασταθμευσης διότι δεν θα υπάρχει κανένα στρατιωτικό αεροδρόμιο να το δεχτεί.
Το ίδιο και στην περίπτωση που κάποιο στρατιωτικό αεροπλάνο θελήσει να κάνει μεταστάθμευση στη Βόρειο Ελλάδα.
Το χειρότερο δε ότι δεν θα υπάρχει δυνατότητα να κατεβούν τα C-130 στη Θεσσαλονίκη. Όχι μόνο Θεσσαλονίκη δηλαδή αλλά και ολόκληρη Βόρειο Ελλάδα.
Το σήμα τους έλεγε ότι η διαδικασία πρέπει να ολοκληρωθεί μέχρι αρχές Νοεμβρίου.
Σας παρακαλώ δημοσιεύστε το να μας δώσει περισσότερα κάποιος που γνωρίζει. Τα στρατιωτικά αεροδρόμια πρέπει πάση θυσία να παραμείνουν επάνω. Εκτός και αν συντόμως κάποιοι επιθυμούν να μην υπάρχει Ελλάδα επάνω…

Αυτά μας μετέφερε σαν πληροφορία αναγνώστης μας και αυτόματα τίθενται μία σειρά πολύ σοβαρών ζητημάτων, σχετικά με τον νέο-πατριωτισμό που διέπει την κυβέρνηση Παπανδρέου.

Εάν η συγκεκριμένη πληροφορία αληθεύει, τότε βρισκόμαστε μπροστά σε γιγαντιαίου μεγέθους αλλαγές στην γεωγραφική δομή της χώρας. Και μπροστά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο κάποιοι θα πρέπει (επιτέλους) να σκεφτούν την πατρίδα και όχι την παρτίδα που παίζουν εις βάρος της Ελλάδας και του Ελληνισμού συγκεκριμένοι κύκλοι με τα εδώ υποπόδιά τους…




Στα τέσσερα χρόνια που μεσολάβησαν από την έναρξη της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, έγινε σαφές ότι τα μεγαλύτερα ελλείμματα δεν αφορούν την πίστωση αλλά την αξιοπιστία. Οι αγορές μπορούν κάλλιστα να προσαρμοστούν στη συρρίκνωση της παγκόσμιας ανάπτυξης, αλλά δεν είναι δυνατό να τα βγάλουν πέρα με την όλο και μεγαλύτερη απώλεια εμπιστοσύνης στις πολιτικές ηγεσίες και με την αυξανόμενη αίσθηση ότι οι οικονομικοί και πολιτικοί αξιωματούχοι που λαμβάνουν τις αποφάσεις δεν έχουν καμία επαφή με την πραγματικότητα. Τι πρέπει, επομένως, να γίνει για να ξεφύγουμε από το χείλος του γκρεμού;

Στη ρίζα του σημερινού ελλείμματος αξιοπιστίας βρίσκεται η αποτυχία των σχεδιαστών πολιτικής να διαχειριστούν τις ιδιαιτερότητες της μακράς περιόδου αργής ανάπτυξης που διακρίνει, κατά τρόπο τυπικό, την ανάκαμψη μετά από μια χρηματοπιστωτική κρίση. Πολλές αποφάσεις, για παράδειγμα η απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να αυξήσει τα επιτόκια του ευρώ και της αμερικανικής Ομοσπονδιακής Τράπεζας να αποσύρει τα έκτακτα νομισματικά μέτρα, ελήφθησαν με την επίκληση πολύ αισιόδοξων αναπτυξιακών προοπτικών.

Ξανά και ξανά οι σχεδιαστές πολιτικής στηρίχτηκαν στην ταχεία ανάκαμψη που ακολούθησε την κρίση προκειμένου να αποφύγουν τις δύσκολες αποφάσεις για το πώς θα διαχειριστούν τους υπερβολικά βεβαρημένους ισολογισμούς του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, είτε τα βαρίδια αφορούσαν τα χρέη των αμερικάνικων νοικοκυριών, είτε το δημόσιο χρέος της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Ξανά και ξανά αυτή η ταχεία ανάκαμψη δεν αποδείχτηκε πραγματική ή – στις περιπτώσεις που ήταν πραγματική – δεν κράτησε πολύ.

Το μακράν μεγαλύτερο πρόβλημα σήμερα είναι τα τεράστια βάρη του χρέους που εμποδίζουν την γρήγορη επιστροφή των ρυθμών ανάπτυξης στα προ της κρίσης φυσιολογικά τους – και αυτός είναι ο λόγος που μετά από κάθε χρηματοπιστωτική κρίση η ανάπτυξη είναι πάρα πολύ χαμηλή. Είναι καλύτερα να έχουμε κατά νου ότι η παγκόσμια οικονομία κατευθύνεται προς μια δεύτερη Μεγάλη Κάμψη στα πρότυπα της Μεγάλης Ύφεσης της δεκαετίας του 1930, η οποία δεν αφορά μόνο την παραγωγή και την ανεργία αλλά και την πίστωση και την αγορά ακινήτων.

Στην πραγματικότητα, το ερώτημα για το αν ο δυτικός κόσμος κατευθύνεται προς μια ύφεση διπλού πάτου είναι σχεδόν ακαδημαϊκό. Εν πολλοίς, και πριν ακόμη τον τελευταίο μήνα, οι περισσότερες ευρωπαϊκές οικονομίες όπως και η αμερικανική δεν είχαν καταφέρει να ανακάμψουν πλήρως από την ύφεση του 2008, καθώς η κατά κεφαλήν παραγωγή τους παρέμενε χαμηλότερα από την κορυφή της προ κρίσης περιόδου.

Όλοι συμφωνούν σήμερα στο ότι απαιτούνται γενναία μέτρα, αλλά τι τύπου γενναία μέτρα; Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι η εισαγωγή νέων προσωρινών δημοσιονομικών μέτρων τόνωσης της οικονομίας μεγάλου ύψους θα δώσει ώθηση στη μηχανή της οικονομίας προκειμένου να επιτευχθεί βιώσιμη ανάπτυξη.

Η μεγάλη αύξηση του δημόσιου χρέους προσθέτει περαιτέρω βαρίδια καθώς συνεπάγεται απαιτήσεις για υψηλότερα φορολογικά έσοδα στο μέλλον οι οποίες θα επιβαρύνουν έναν ιδιωτικό τομέα ήδη φορτωμένο με δυσθεώρητο χρέος. Είναι αλήθεια ότι σύμφωνα με την κλασική ανάλυση της παγίδας ρευστότητας μηδενικών επιτοκίων, η ιδανική πολιτική θα ήταν η προσωρινή αύξηση των κρατικών δαπανών με στόχο την άνοδο της ζήτησης. Αλλά το σύνηθες μοντέλο αγνοεί πλήρως το σημερινό βάρος του δημόσιου χρέους.

Η πιο άμεση θεραπεία, βέβαια, θα ήταν να βρούμε γρήγορες προσεγγίσεις προκειμένου να καθαρίσουμε τους ισολογισμούς από τα μεγάλα βάρη, με παράλληλη περιφρούρηση της ακεραιότητας του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Στην περίπτωση της Ευρώπης αυτό θα απαιτούσε μεγάλες διαγραφές χρέους για τα μικρά κράτη της ευρωπαϊκής περιφέρειας, σε συνδυασμό με την παροχή εγγυήσεων για το υπόλοιπο μέρος του χρέους τους από τη γερμανική κυβέρνηση. Σε αντάλλαγμα γι’ αυτό θα μπορούσε να αναγνωριστεί στη Γερμανία το μερίδιο του λέοντος της δημοσιονομικής ισχύος σε μια πιο ολοκληρωμένη Ευρωπαϊκή Ένωση, τουλάχιστον για όσο καιρό πραγματοποιεί ουσιαστικές μεταβιβάσεις πόρων προς την ευρωπαϊκή περιφέρεια. Στην περίπτωση της Αμερικής οι σχεδιαστές πολιτικής θα πρέπει να προτείνουν σχήματα για διαγραφές σε στεγαστικά δάνεια που βρίσκονται στο κόκκινο, πιθανότατα με αντάλλαγμα άλλες παραχωρήσεις, όπως για παράδειγμα την παραχώρηση στον πιστωτή μέρους από κάθε μελλοντική αύξηση της τιμής του ακινήτου.

Σε περίπτωση που όλα αυτά αποδειχτούν ανέφικτα λόγω πολιτικών εμποδίων, υπάρχει η δυνατότητα να επιτευχθεί μια μετρίων διαστάσεων απομόχλευση μέσω ενός μετριοπαθούς πληθωρισμού, ας πούμε της τάξης του 4% ως 6% για αρκετά χρόνια. Ο πληθωρισμός άνω του 2% μπορεί να φαντάζει ως … ανάθεμα για όλους εκείνους που θυμούνται ακόμη τους αντιπληθωριστικούς πολέμους της δεκαετίας του 1970 και του 1980, αλλά μια κρίση που συμβαίνει μια φορά κάθε 75 χρόνια αντιμετωπίζεται μόνο με μη συμβατικά μέτρα. Στην ιδανική περίπτωση θα έπρεπε να προχωρήσουν σε επεκτατικές πολιτικές τόσο η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα όσο και η αμερικανική Ομοσπονδιακή Τράπεζα, διαφορετικά θα υπάρξουν σοβαρές επιπτώσεις στις συναλλαγματικές ισοτιμίες. Και βέβαια, μια προσπάθεια για μια απλή σταθεροποίηση των συναλλαγματικών ισοτιμιών δίχως συνολική νομισματική επέκταση – όπως πρότειναν οι 7 πλουσιότερες χώρες του κόσμου – δεν θα βοηθήσει σε κάτι.

Τέλος, οι νομισματικές και χρηματοπιστωτικές λύσεις θα πρέπει να αντισταθμιστούν από διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που, μεταξύ των άλλων, θα αφορούν στην αποκατάσταση της βιωσιμότητας των συνταξιοδοτικών και ασφαλιστικών ταμείων.

Σε περίπτωση που οι σχεδιαστές πολιτικής καταφέρουν να κάνουν τουλάχιστον τη σωστή διάγνωση, θα έχει γίνει ένα μεγάλο βήμα στο δρόμο προς την ανάκαμψη. Μετά από πολλά μισά βήματα και λάθος βήματα, οι επιλογές των πολιτικών μπορεί να έχουν περιοριστεί πολύ, αλλά στην πραγματικότητα δεν έχουν ξεμείνει από σφαίρες. Τα σχήματα διαγραφής χρέους, ένας προσωρινά υψηλός πληθωρισμός και οι ουσιαστικές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις μπορούν να περιορίσουν σημαντικά το φυσιολογικά μεγάλο χρονικό διάστημα που χρειάζεται η οικονομία μετά από μια χρηματοπιστωτική κρίση για να πάρει μπροστά και να επιστρέψει σε βιώσιμη ανάπτυξη. Σε αυτή την οριακή στιγμή οι ηγέτες δεν μπορούν πλέον να παραμένουν θεατές. Πρέπει επιτέλους να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα της νέας μας μεγάλης ύφεσης.