Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

23 Μαΐ 2012


Καζάνι που βράζει έχει γίνει η Πάτρα, μετά την δολοφονία του 29χρονου Θανάση Λαζανά. Η οργή των κατοίκων, σωρευμένη επί χρόνια, είναι έτοιμη να σκάσει σαν βόμβα και να δημιουργήσει ένα σκηνικό αποκάλυψης, το οποίο είναι πάρα πολύ πιθανό πως θα μετακυληθεί και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Η Πάτρα είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου...

Βέβαια, οι αριστεροί προοδευτικοί και ανθρωπιστές (η αυτοανακήρυξή τους σημαίνει αυτόματα πως όλοι οι υπόλοιποι δεν είμαστε ούτε προοδευτικοί ούτε ανθρωπιστές…;) είχαν κάψει ολόκληρη την Αθήνα για τον άδικο θάνατο του Αλέξη, αλλά στην περίπτωση του Θανάση Λαζανά δεν βρήκαν να πούνε ούτε μία κουβέντα, ούτε μία διαδήλωση, ούτε μία ανακοίνωση μέσω των ΜΜΕ (τα οποία τον Δεκέμβρη του 2008 καλούσαν τους πολίτες να βγούνε στους δρόμους για να… ρίξουν την κυβέρνηση των δολοφόνων) δεν έγινε, έστω και για τους τύπους, έστω και χωρίς δάκρια, έστω για… πολιτικούς λόγους!!!

Η λαθρομετανάστευση στην Ελλάδα έχει γίνει πληγή που καταστρέφει την οικονομία, δημιουργεί οξύτατα προβλήματα στον κοινωνικό ιστό μέσω της «ειδικής εγκληματικότητας» (π.χ. βιασμός ζώων ή απαγωγές και βιασμοί ομοεθνών τους), αλλά και της γενικότερης εγκληματικότητας, η οποία έχει εκτοξευθεί στα ύψη, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των ΜΚΟ και της Ελληνικής Αστυνομίας (η οποία προφανώς εκτελεί εντολές άνωθεν). Η Αθήνα έχει πάψει προ πολλού να είναι πρωτεύουσα της Ελλάδας, ενώ θα μπορούσε ο κάθε επισκέπτης της να υποθέσει πως βρίσκεται σε κάποια πόλη της Ασίας. Η δημιουργία γκέτο και η αδιαφορία των αρχών έχουν βοηθήσει στην όξυνση του όλου θέματος, ενώ η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες της γηγενούς κοινωνίας, λόγω των ιδιαίτερων νόμων, αλλά κι επειδή τα σωφρονιστικά ιδρύματα βρίσκονται με υπεράριθμους κρατούμενους, λόγω αυτής της αύξησης του μεμονωμένου ή και του οργανωμένου εγκλήματος.

Το όλο πρόβλημα έχει καθαρά πολιτική φύση, αφού μέσα στα πλαίσια του ανθρωπισμού επιβάλλεται όχι μόνο να αποδεχόμαστε την –ατιμωρητί- παράνομη είσοδο των λαθρομεταναστών στην Ελλάδα, αλλά οι γηγενείς πολίτες της χώρας είμαστε υποχρεωμένοι να μην αμυνόμαστε καν σε περίπτωση που γίνουμε θύματα επίθεσης κάποιου «μετανάστη» (το λαθρο αφαιρέθηκε για να μην υπενθυμίζει την παράβαση αλλά και την τιμωρία που ποτέ δεν επιβλήθηκε). Πριν έναν χρόνο, περίπου, η ΕΛ.ΑΣ. είχε εκδόσει και ειδική ανακοίνωση μέσω της οποίας δινόταν συμβουλές προς τα θύματα, προκειμένου να μην κινδυνεύσει η ζωή τους!!!

Κι ενώ η χώρα δείχνει να καταρρέει κάτω από το βάρος της παραβατικής συμπεριφοράς των εισαγόμενων νέο-ελλήνων (ο νόμος περί ιθαγενείας αποτελεί ό,τι πιο προκλητικό υπήρξε ποτέ ως νομοθέτημα εις βάρος γηγενούς πληθυσμού), η πολιτεία αδρανεί, ενώ σε αρκετές των περιπτώσεων βρίσκονται «πρόθυμοι ηλίθιοι» που προκειμένου να αποδείξουν πως δεν έχουν «εθνικιστικές τάσεις», προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Βέβαια, την ίδια στιγμή, ο στοχευμένος ανθρωπισμός τους γίνεται δολοφονική ενέργεια απέναντι σε πολίτες της χώρας που –περιθωριοποιούνται –αλλά και στοχοποιούνται- στο όνομα της… παγκοσμιοποίησης!!! Μάλλον, οι Έλληνες πολίτες δεν "χωράνε" στην έννοια του ανθρωπισμού των επαγγελματιών ανθρωπιστών...

Μήπως, λοιπόν, αυτοί που από την πρώτη στιγμή της παράνομης εισόδου τους στην Ελλάδα, δεν δείχνουν να σέβονται ούτε την χώρα, ούτε τους πολίτες, ούτε τους νόμους, θα έπρεπε να αντιμετωπιστούν με την δέουσα προσοχή και με την φιλοξενία του Δία; Μήπως θα έπρεπε να μην δικάζονται για τις παραβάσεις τους με τους νόμους της Ελλάδας, αλλά με τους νόμους της Σαρίας; Με αυτήν μεγάλωσαν, αυτήν ξέρουν, αυτήν πρέπει και να σέβονται… εάν θέλουν να σέβονται τουλάχιστον κάτι. Σαρία, λοιπόν, ως μέγιστη ένδειξη σεβασμού προς τον πολιτισμό και την θρησκευτική τους κουλτούρα. Μήπως, λοιπόν, θα έπρεπε να καθιερώσουμε ειδικό ποινολόγιο για τα εγκλήματα των λαθρομεταναστών, ως ένδειξη του απόλυτου σεβασμού προς την κουλτούρα τους; Μήπως θα έπρεπε να αρχίσουμε να κόβουμε το χέρι του κλέφτη, να κόβουμε το μόριο του βιαστή, να μαστιγώνουμε ή να λιθοβολούμε όποιον ή όποια με τις πράξεις της προσέβαλε την κοινωνία; Μήπως θα έπρεπε να κόβουμε τα κεφάλια ή να κρεμάμε (με τέτοια οικονομική κρίση δεν ενδείκνυται ο πυροβολισμός επειδή οι σφαίρες κοστίζουν…) εκείνους που είτε δολοφόνησαν είτε αποπειράθηκαν να δολοφονήσουν κάποιον;

Για κάποιους, πιθανόν να είναι ειρωνική και προκλητική αυτή η πρόταση. Οι ίδιοι, ίσως, δεν θεωρούν προκλητικό το να γίνονται οι Έλληνες πολίτες θύματα της αγριότητας λαθρομεταναστών εγκληματιών, χωρίς το δικαίωμα της αυτοπροστασίας (απαγορεύεται από το νόμο να… επιτεθείς σε εκείνον που θέλει να σε βιάσει, να σε δολοφονήσει, να σε κλέψει, να σε ατιμάσει και να σου καταστρέψει ισόβια την ψυχολογική ισορροπία και υγεία). Για τους ίδιους, είναι πιθανόν πολύ φυσιολογικό το να βλέπουμε ισλαμιστές να αυτομαστιγώνονται δημοσίως (πρέπει να σεβαστούμε τα έθιμά τους), αλλά τους είναι ακατανόητο να εφαρμόσουμε επάνω τους –σε ένδειξη μέγιστου σεβασμού- τον μοναδικό νόμο που γνωρίζουν, την Σαρία!!!

Λοιπόν, επειδή έχει κυλήσει πολύ νερό στο συγκεκριμένο αυλάκι κι επειδή δεν είναι λίγοι εκείνοι που θησαύρισαν ή πλουτίζουν μέσω των λαθρομεταναστών, υπάρχει η γενική αίσθηση πως η Ελληνική κοινωνία δεν αντέχει άλλο εξευτελισμό, οι Έλληνες πολίτες δεν πρόκειται να ανεχθούν περισσότερη βία και απειλές στην καθημερινότητά τους, στην εργασία και στο σπίτι τους. Και όταν οι γηγενείς κάτοικοι αυτής της χώρας αποφασίσουν να σταματήσουν τα εις βάρος τους αίσχη, θα ανοίξουν την πόρτα που σήμερα συγκρατεί την οργή τους και τότε το «θέαμα» θα είναι πρωτόγνωρο…

Ας φροντίσουν, λοιπόν, οι θεσμικά αρμόδιοι, να επαναφέρουν την τάξη (όχι εις βάρος των Ελλήνων) για να μην βρεθούν σε πάρα πολύ δύσκολη θέση… Η βόμβα «λαθρομετανάστες» ενδέχεται να κρύβει πολλά μυστικά, που δεν αφορούν μόνο τους λαθρομετανάστες… και εάν αρχίσουν να βγαίνουν στους δρόμους αυτά τα «μυστικά», η κόλαση θα μοιάζει με… κατασκήνωση παρθένων κορασίδων… Όποιος δεν θέλει να δει το καζάνι που βράζει επικίνδυνα, ας ετοιμαστεί να αναλάβει τις ευθύνες του για όσα δεν μπόρεσε να κατανοήσει. Και εάν οι πολιτικοί επιμένουν να παίζουν το παιχνίδι του ανθρωπισμού, πολύ σύντομα θα διαπιστώσουν πως δημιούργησαν τον δικό τους εφιάλτη… Στην Ελληνική μυθολογία υπάρχει ο Ξένιος Δίας, αλλά υπάρχει και η επιστροφή του Οδυσσέα στην Ιθάκη...

Της Ζέζας Ζήκου

Η υπομονή εξαντλείται. Το κόστος που πληρώνουμε όλοι οι Ελληνες για τη διάσωση της χώρας και τα μέτρα που έχουν επιβληθεί, μας γονατίζουν. Η οργή ξεχειλίζει και η οικονομική πίεση αυξάνεται ραγδαία. Και οι φίλοι μου αναρωτιώνται γιατί ο Αντώνης Σαμαράς διολισθαίνει από το ένα λάθος στο άλλο. Γιατί το ζητούμενο είναι να υλοποιηθεί το όραμα για μια άλλη Ελλάδα και πώς θα φτάσουμε εκεί, όχι απλώς να κερδίσει η Ν.Δ. να έρθει ξανά πρώτο κόμμα. Οταν η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου έχει καταστραφεί από το Μνημόνιο στρέφεται στον Τσίπρα, όχι επειδή συμφωνεί με το πρόγραμμα του, αλλά για να τρομάξει το σύστημα, μπας και πάρει πίσω τα μέτρα.

Και ο Σαμαράς κάνει ένα τεράστιο πολιτικό δώρο στους εχθρούς του, που παρακαλούν να κάνει το λάθος. Οποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό αντιμετωπίζει τη συγκυρία μανιχαϊστικά, άσπρο ή μαύρο. Αυτό όμως δεν είναι πολιτική, ειδικά στους σημερινούς πρωτόγνωρους καιρούς.

Οταν οι θέσεις όλων εκείνων των Ευρωπαίων ηγετών που λοιδορούσαν τον Σαμαρά διαψεύδονται μέσα στον ορυμαγδό των δεινών εξελίξεων και τώρα έχουν τρομοκρατηθεί από τον θρασύ πολιτικό αρχηγό που τολμά να πει στη Μέρκελ: «Οταν θα χρειαστείς ένα νέο σχέδιο, εγώ είμαι αυτός που θα σου το δώσει», είναι αργά. Οπως άλλωστε έχουμε γράψει πολλές φορές οι δανειστές τα λεφτάκια τους θέλουν πίσω. Να απαλλαγούν από τον βραχνά που λέγεται Ελλάδα, επιθυμούν διακαώς. Για να ασχοληθούνε με τα δικά τους προβλήματα.

Το σύστημα πνέει σήμερα τα λοίσθια. Αυτό το σύστημα που μιλάει ανερυθρίαστα για χρεοκοπίες, που απειλεί και ασκεί ψυχολογική βία, που κόβει μισθούς και επιδόματα χάριν αναπτύξεως και ανταγωνιστικότητας, πρέπει να φάει όλο τον μουτζούρη της αποτυχίας διακυβέρνησης και του προγράμματος διάσωσης. Οι υπεύθυνοι της εθνικής αποτυχίας και της καταστροφής πρέπει να καταρρεύσουν μόνοι τους. Να απογυμνωθούν μόνοι τους. Να σταθούν γυμνοί μπροστά μας.

Η επιστροφή της κ. Μπακογιάννη φαίνεται να ολοκληρώνει τη στροφή προς τις νεοφιλελεύθερες και «μνημονιακές» θέσεις που εγκαινίασε τους τελευταίους μήνες η ηγεσία της. Κάτω από το βάρος των αλλεπάλληλων λανθασμένων χειρισμών και κυρίως της εκλογικής ήττας της 6ης Μαΐου η Ν.Δ. απαντά με μια απελπισμένη επιστροφή στο παρελθόν στο νέο που έρχεται καλπάζοντας.

Το οικονομικό οικοδόμημα που ανέγειρε το καθεστώς της μεταπολιτεύσεως στην Ελλάδα κατέρρευσε. Οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, αύριο στις Βρυξέλλες, θα συντάξουν, σε μια δραματική συνάντησή τους, τις λεπτομέρειες της ληξιαρχικής πράξεως του θανάτου του ψευδεπίγραφου ιδεολογήματος της «ισχυρής» Ελλάδος. Μόνον αφελείς μπορεί να θεωρήσουν ότι η συντριβή της μεταπολιτευτικής «οικονομικής πραγματικότητος» θα ήταν δυνατόν να αφήσει ανέπαφο το πολιτικό σύστημα που τη δημιούργησε. Κάποιοι ελπίζουν σε μια επαναστατική αναδιάρθρωση της ελληνικής πολιτικής σκηνής -περίπου μία παρθενογένεση- παραβλέποντας ότι στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες η διαδικασία ωριμάνσεως προϋποθέτει χρόνο. Κύριο χαρακτηριστικό της μεταπολιτεύσεως ήταν η δυσανάλογη έμφαση που δόθηκε στην «πολιτική» έναντι άλλων παραμέτρων, όπως η υγιής οικονομία, η παιδεία, η διαμόρφωση χαρακτήρος και όσα άλλα συνιστούν τα άυλα στοιχεία των αντοχών μιας κοινωνίας. Το αποτέλεσμα ήταν ότι η ελληνική πολιτική σκηνή εξέπεσε στο επίπεδο μιας ατέρμονης φλυαρίας περί «δημοκρατίας», «ελευθερίας», «δικαιωμάτων», «κατακτήσεων» ως διαδικασιών καταργήσεως κάθε μορφής πειθαρχίας και αυτοσυγκρατήσεως, που αποτελούν προϋποθέσεις συντεταγμένης λειτουργίας μιας κρατικής οντότητος. Αλλά εδώ και 18 μήνες τίθεται με τρόπο άτεγκτο θέμα σιδηράς πειθαρχίας προς εκπλήρωση όρων οικονομικής εξυγιάνσεως και επανορθώσεως, που επιβάλλουν οι δανειστές της χώρας. Η απώλεια κυριαρχίας στον τομέα της οικονομίας είναι αδιαμφισβήτητη. Αλλοι διαμορφώνουν τις προϋποθέσεις όχι απλώς για το οικονομικό μέλλον της Ελλάδος, αλλά και για την εφαρμογή των αποφάσεων, καθώς η διαχείριση και η καθημερινή παρακολούθηση θα ασκούνται πλέον από την τρόικα. Από την άποψη αυτή η χώρα θα διοικείται για τα επόμενα πολλά χρόνια από κυβερνήσεις, που θα έχουν ως αποστολή να εκτελούν όσα συμφωνηθούν τις επόμενες ημέρες, υπό την καθημερινή -όχι τριμηνιαία πλέον- αμείλικτη επιτήρηση της τρόικας. Η εξέλιξη ισοδυναμεί με αλλοίωση του πολιτεύματος. Αυτό ακριβώς θα είναι το τέλος του μεταπολιτευτικού συστήματος. Η Ιστορία συχνά επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Η Ελλάς θα ακολουθήσει τη ροή των γεγονότων. Το πολιτικό σύστημα -και ευρύτερα το κατεστημένο- δεν αντελήφθη τι σήμαινε στην πραγματικότητα η ένταξη της χώρας στην Κοινότητα και πολύ περισσότερο στη Ζώνη του Ευρώ.
Η ακυβερνησία και η λαθρομετανάστευση αποτελούν "εκρηκτικό μίγμα" που μπορεί να φέρει τραγικά αποτελέσματα

Όσοι θυμούνται ακόμα τα αποτελέσματα της δολοφονίας Γρηγορόπουλου καλό είναι να κάνουν έναν παραλληλισμό της τότε κατάστασης με το σήμερα λίγο μετά τη δολοφονία του νεαρού Έλληνα στην Πάτρα.

Οι συνθήκες και τα αίτια που δημιούργησαν την εξέγερση μετά τη δολοφονία Γρηγορόπουλου όχι μόνο εξακολουθούν να υπάρχουν αλλά αυξήθηκαν με τρομερούς ρυθμούς.

1) Η γκετοποίηση συγκεκριμένων περιοχών (είτε από μετανάστες, είτε από άτομα που περιθωριοποιήθηκαν για διάφορους λόγους κ.ά)

2) Η αύξηση της οργής στις περιοχές αυτές – και τώρα γενικότερα – με την ψαλίδα
διαρκώς να μεγαλώνει στα διάφορα οικονομικά στρώματα

3) Η αύξηση της εγκληματικότητας και ειδικότερα στις γκετοποιημένες περιοχές λαμβάνοντας υπ’ όψιν και το γεγονός ότι η αδυναμία αποτελέσματος από την πολιτεία οδηγεί σε αύξηση της οργής και αντίδραση στο όποιο αρχικό αίτιο πχ όταν το αίτιο είναι η υπερβολική ύπαρξη μεταναστών η αντίδραση είναι εναντίον τους ενώ όταν το αίτιο είναι η ύπαρξη ομάδων περιθωριοποιημένων λόγω οικονομικών κριτηρίων η αντίδραση εμφανίζεται με λεηλασίες καταστημάτων.

4) Οι εξωθεσμικές πρακτικές των πολιτικών άκρων ( δεξιάς και αριστεράς)

Οι συνθήκες και τα αίτια μερικές φορές, αν όχι πάντα, μπορεί και να έχουν σχέση εξάρτησης μεταξύ τους και όπως καταλαβαίνει κάθε σκεπτόμενος πολίτης, μετά τη δολοφονία του νεαρού στην Πάτρα και τα γεγονότα που ακολούθησαν αλλά και όσων αναμένονται, τα ερωτήματα που δημιουργούνται στον έλληνα πολίτη είναι σημαντικά:

Γιατί δεν εφαρμόζουν όπως οφείλουν τους νόμους ;

Που είναι η ασφάλεια και η ισονομία που υποτίθεται ότι διαφυλάσσει το κράτος;

Προσθέστε στα προηγούμενα αίτια τα αισθήματα που δημιουργεί το προηγούμενο ερώτημα στον κάθε έλληνα πολίτη βλέποντας όλα αυτά που γίνονται τα δύο τελευταία χρόνια. για να έχετε ένα μείγμα εκρηκτικό, οργής και αγανάκτησης.

Απ’ τη μεριά των μεταναστών βάλτε αντίστοιχα αίτια
1) Ανυπαρξία κρατικής πολιτικής για το μεταναστευτικό
2) Εκμετάλλευση σε σημαντικό βαθμό ( από κράτος και ιδιώτες) και μερικές φορές συνθήκες εξαθλίωσης όσων προσπαθούν να επιβιώσουν έντιμα
3) Η ατιμωρησία σε μεγάλο βαθμό όσων επιλέγουν την ανομία
4) Η περιθωριοποίηση των μεταναστών ως έλλειμμα σχεδιασμού που να προβλέπει – επιτρέπει την ένταξή τους στον κοινωνικό ιστό.

Σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις της μεταπολίτευσης και ειδικότερα στις εκλογές που πέρασαν ο ελληνικός λαός στην συντριπτική του πλειοψηφία ψήφισε κόμματα που αποδοκιμάζουν ( και όχι μόνο φραστικά) φασίζουσες νοοτροπίες και πρακτικές .

Ως πότε το παρακράτος των άκρων και των κάθε λογής κουκουλοφόρων θα επιχειρεί να αλλοιώνει το αίτημα της πλειοψηφίας για ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Η Ελλάδα είναι αυτή τη στιγμή μια βόμβα έτοιμη να εκραγεί με τα όργανα του κράτους σε θέση θεατή και τα κόμματα να έχουν σαν προτεραιότητά τους τις επερχόμενες εκλογές. Είναι σίγουρο ότι απουσιάζει μια σειρά νόμων αλλά είναι επίσης σίγουρο ότι υπάρχει μια πλειάδα νόμων που είτε δεν εφαρμόζονται είτε εφαρμόζονται επιλεκτικά.

Ως πότε η τύχη της πλειοψηφίας, Η ΤΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, θα είναι στα χέρια ομάδων απροσδιορίστου προελεύσεως και σκοπού;

Ή μήπως όλα αυτά δεν είναι τυχαία ;

Αυτή τη στιγμή που είτε διαβάζουμε στο διαδίκτυο, είτε γράφουμε το σχόλιό μας, διακυβεύεται η τύχη των επόμενων γενεών. Μακάρι να έχουν ένα καλύτερο μέλλον και καλύτερους πολιτικούς ταγούς. Τουλάχιστον καλύτερους από αυτούς της γενιάς που ξεπούλησε τα πάντα. Ακριβώς γι αυτό θα πρέπει έστω και τώρα το ελληνικό κράτος να αποδείξει την ύπαρξή του με πράξεις και όχι με εκ των υστέρων δηλώσεις..
Δηλώσεις που αιμορραγούν.

Γιάννης Μ.
“…οὐκ οἴδατε ὅτι τὸ σῶμα ὑμῶν ναὸς τοῦ ἐν ὑμῖν Ἁγίου Πνεύματός;
μὴ γίνεσθε δοῦλοι ἀνθρώπων.
Απ.Παύλου Α Κορ. 7,23


Οπως όμορφα τα είπε ο misha "ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ ΣΗΜΕΡΑ, ΤΕΛΕΥΤΑIΑ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΑΚΟYΣΤΗΚΕ ΤΟ «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ» ΣΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΜΑΣ ...
ΑΣ ΕΥΧΗΘΟYΜΕ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΤΕΤΟΙΑ ΜΕΡΑ ΝΑ ΤΟ ΞΑΝΑΚΟΥΣΟΥΜΕ, ΕΙΤΕ ΠΑΤΟΥΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΓΗ, ΕΙΤΕ ΦΙΛΟΞΕΝΟΥΜΑΣΤΕ ΣΤΑ ΣΠΛΑΓΧΝΑ ΤΗΣ..."

" Χριστός Ανέστη ! "

Δεν είναι ευχή, είναι βιώμα, όχι για κάτι που θα έρθει σε κάποιους άλλους κάπου αλλού, είναι αυτό που δίνει σκοπό, όχι στην άλλη ζωή, αλλά μας δίνει την δύναμη και νόημα σε αυτή εδώ που ζούμε.

Δεν είμαστε μόνο χριστιανοί, είμαστε Ελληνορθόδοξοι, έχουμε τον "Μολών Λαβέ" δίπλα στο "θανάτωι θάνατο πατήσας".

Αγαπάμε την ζωή και γι αυτό δεν φοβόμαστε να αγωνιστούμε γι αυτή.

Οχι σαν δούλοι, αλλά σαν Ελεύθεροι άνθρωποι.

Λαός κι άνθρωπος που έχει πίστη στο Χριστός Ανέστη δεν μπορεί να νικηθεί ποτέ!

Οσο κι αν τον πατήσουν.
Οσο κι αν τον ταπεινώσουν.
Οσο κι αν τον λοιδορίσουν.
Οσο κι αν τον φοβήσουν.

Κάθε φορά που θα λέει Χριστός Ανέστη, θα ξυπνάει μέσα του, η φλόγα της Αντίστασης.

Έμπλεξαν με λάθος λαό, οι γύπες των Αγορών κι υπηρέτες των Μνημονίων.

Εδώ είναι Ελλάδα.

Καλή Λευτεριά στην Πατρίδα μας. Η Ανάσταση συνεχίζεται!


Πόσο χρόνο έχει η Ελλάδα για να κάνει την «ηρωϊκή» έξοδο…

Μια περίεργη είδηση έβγαλε πριν από λίγο το δίκτυο Bloomberg. Έβαλε οικονομολόγους να κάνουν μια έρευνα και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι αν θέλει η Ελλάδα να βγει από το ευρώ μπορεί να το κάνει μέσα σε μόλις... 46 ώρες.

Δηλαδή, το «παράθυρο» ξεκινά από το κλείσιμο της Wall Street στην Αμερική μια Παρασκευή βράδυ… και τελειώνει με τον άνοιγμα της Ν. Ζηλανδίας τα ξημερώματα της Δευτέρας, ως το πρώτο εβδομαδιαίο άνοιγμα των χρηματιστηριακών αγορών. Συνεπώς το σενάριο των 21 οικονομολόγων εκτιμούν ότι αν θέλει η Ελλάδα από το ευρώ θα πρέπει να το κάνει Σαββατοκύριακο, όταν θα είναι κλειστές οι αγορές.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, μέσα σε αυτές τις 46 ώρες, η κυβέρνηση που θα αποφασίσει αυτή την κίνηση θα πρέπει να καθησυχάσει το κοινό ενώ θα διαχειρίζεται την ενδεχόμενη στάση πληρωμών, το νέο νόμισμα, την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και τον περιορισμό των εκροών καταθέσεων αναζητώντας παράλληλα τρόπους για την πληρωμή των υποχρεώσεων της χώρας λόγω της διακοπής της διεθνούς χρηματοδότησης.

Η απάντηση ήρθε από ένα πρώην μέλος της ΕΚΤ, τον Λορέντζο Μπίνι Σμάγκι, ο οποίος είπε ότι μια έξοδος χώρας από την Ευρωζώνη δεν είναι ούτε εύκολη ούτε και απλή υπόθεση.


Η ελληνική έξοδος, «οι τρομοκράτες» και οι… ψύχραιμοι!

Επιμένουν οι δηλώσεις κοινοτικών αξιωματούχων στα σενάρια εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ ενώ ακούγονται και πιο… ψύχραιμες φωνές.

Δύο αξιωματούχοι της ΕΕ είπαν στο πρακτορείο ειδήσεων Reuters, πως τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης έχουν συμφωνήσει ότι, πρέπει να προετοιμαστούν για την πιθανότητα η Ελλάδα να εγκαταλείψει το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα.

Η συμφωνία, όπως αναφέρει το Reuters, επιτεύχθηκε τη Δευτέρα κατά τη διάρκεια τηλεδιάσκεψης της ομάδας εργασίας του Eurogroup (EWG).

Το πρακτορείο ειδήσεων, μάλιστα επικαλούμενο τους δύο κοινοτικούς αξιωματούχους, κάνει λόγο και για υπόμνημα στο οποίο απαριθμούνται τα στοιχεία για την αποχώρηση της χώρας μας από το ευρώ.

Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, το EWG συμφώνησε ότι κάθε χώρα της ζώνης του ευρώ πρέπει να προετοιμάσει ένα σενάριο, χωριστά, για τις πιθανές συνέπειες μιας ελληνικής εξόδου.

«Τίποτα δεν προετοιμάστηκε μέχρι τώρα, από φόβο για τις διαρροές,» δήλωσε σχετικά ο ένας εκ των δύο αξιωματούχων.

Το υπόμνημα περιλαμβάνει λεπτομέρειες με τα πιθανά κόστη για κάθε κράτος -μέλος ξεχωριστά από μία ελληνική έξοδο, εάν αυτή έλθει ως «φιλικό διαζύγιο».

Μάλιστα προστίθεται, πως στην περίπτωση κατά την οποία η Ελλάδα εγκαταλείψει το κλαμπ των 17, θα μπορούσε να λάβει χρηματοδότηση από την ΕΕ και το ΔΝΤ.

Οι ψύχραιμοι!

Στον αντίποδα, ο Γάλλος Πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ εξέφρασε τη δέσμευσή του να κάνει ό,τι είναι δυνατό προκειμένου να παραμείνει η Ελλάδα στην ευρωζώνη, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν προετοιμάζεται σενάριο εξόδου της χώρας από το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα .

Εξάλλου ο γενικός γραμματέας του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), Ανχελ Γκουρία, προειδοποιεί για τους κινδύνους, που εγκυμονεί μία έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ.

Στη διάρκεια φόρουμ του Οργανισμού στο Παρίσι, κάλεσε τους πολιτικούς και οικονομικούς αξιωματούχους να μην αναφέρονται στα σενάρια περί εξόδου της Ελλάδας από το κοινό νόμισμα, αλλά αντίθετα να μιλούν για τα μέσα εξόδου από την κρίση.

Ο κ. Γκουρία υπογράμμισε, πως μια έξοδος από την ευρωζώνη θα είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια όλων αυτών, που επενδύθηκαν για να στηριχθεί η χώρα.

Σημείωσε δε ότι, μια αποδέσμευση της Ελλάδας από τη ζώνη του ευρώ, « είναι κατά κάποιον τρόπο η λύση της ευκολίας, αλλά από μια άλλη πλευρά είναι η πιο επικίνδυνη και η λιγότερο γνωστή».


Αδιαμφισβήτητο αλλά και ταυτόχρονα αποσιωπημένο γεγονός είναι πως η Ελλάδα μπορεί να βγει από την κρίση μόνο εάν αναλάβει η ίδια την κυριαρχία της χώρας και φυσικά του ορυκτού της πλούτου, τον οποίο θα μπορέσει (με συγκεκριμένες απλές και γρήγορες κινήσεις) να εκμεταλλευθεί προς όφελος της χώρας και των πολιτών της. Σήμερα, όμως, συζητούνται όλα εκτός από την επαναφορά σε καθεστώς αυτοκυριαρχίας... Δεν υπάρχει, φυσικά, απορία γιατί συμβαίνει αυτό, αφού είναι γνωστό πως οι "φίλοι", οι "εταίροι" και οι "σύμμαχοι" βρήκαν μοναδική ευκαιρία να κατακτήσουν (στον απόλυτο βαθμό) ένα κράτος και να το απομυζήσουν χωρίς κανένας να αντιδράσει. Και αυτό συνέβη επειδή αυτοί που σήμερα μας ζητούν να τους εμπιστευθούμε, επί δεκατίες "σκέπαζαν" τον πλούτο της χώρας και είχαν επιδοθεί στην δημιουργία ενός ιδιότυπου χρέους, το οποίο και οδήγησε στα σημερινά οικτρά αποτελέσματα.

Ένας από τους λίγους που συνεχίζουν αταλάντευτοι να στηρίζουν το δικαίωμα της χώρας στην προς ίδιον όφελος εκμετάλλευση του ορυκτού της πλούτου, είναι ο γνωστός κ. Νίκος Λυγερός, ο οποίος εμμένει (και πολύ καλά πράττει) στην ανακήρυξη της Ελληνικής ΑΟΖ, για την οποία έχουν εκδηλώσει δεκάδες εταιρείες ενδιαφέρον (πετρελαϊκής έρευνας). Η τελευταία ηχηρή ειδοποίηση του διεθνούς φήμης κ. Ν. Λυγερού πρέπει -επιτέλους- να φτάσει στα γραφεία των "ταγών", οι οποίοι είναι πλέον αντιμέτωποι με την σκληρή πραγματικότητα και υπό τον φόβο να αντιμετωπίσουν στο μέλλον την Δικαιοσύνη. Η "έκκληση" του κ. Ν. Λυγερού πρέπει επιτέλους να κινητοποιήσει τους πολιτικούς που επιμένουν να μας σώζουν ρίχοντάς μας βαθύτερα στο πηγάδι που οι ίδιοι έσκαψαν για εμάς. Είναι περισσότερο από εγκληματικό να συνεχίζεται η αδιαφορία για την κινητοποίηση προς την υλοποίηση του αυτονόητου...


ΑΟΖ ή μιζέρια

Γράφει ο Ν. Λυγερός

Όποιος δεν αναφέρεται στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη αυτήν την περίοδο αποδεικνύει ότι δεν τον ενδιαφέρει πραγματικά η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας και απλώς θέλει να δώσει την εντύπωση ότι το κάνει. Δίχως την ΑΟΖ, όχι μόνο δεν υπάρχει αξιόλογη λύση που προσφέρει δυνατότητες εξόδου από την κρίση, αλλά όλες οι άλλες παραμένουν εσωτερικές, με την έννοια ότι δεν μπορούν να προσεγγίσουν μαζικές ξένες επενδύσεις. Έχουμε λοιπόν πολλές κινήσεις άσκοπες, διότι δεν αγγίζουν την ουσία του οικονομικού προβλήματος.

Η ενδογενής ανάλυση του θέματος δεν μπορεί να οδηγήσει παρά μόνο σε τοπικές συναλλαγές, οι οποίες δεν προσθέτουν τίποτα στον απαραίτητο πλούτο, ικανό να προκαλέσει μια αλλαγή φάσης. Επιπλέον, αν μπούμε μόνο σε μια κομματική αντιπαράθεση, τότε είναι που δεν θα αλλάξουμε τίποτα για τα δεδομένα που υπάρχουν στην πατρίδα μας. Οι επόμενες εκλογές δεν έχουν στόχο απλώς να αλλάξουν το πολιτικό τοπίο, σημασία έχουν μόνο και μόνο αν καταλήξουμε σε μια κυβέρνηση που θέλει πραγματικά να θεσπίσει την ΑΟΖ και να προχωρήσει άμεσα σε προσφορές με καθιέρωση οικοπέδων, ανάλογα με τις κινήσεις της Κύπρου.

Διότι όλη η καθυστέρηση προέρχεται από το ίδιο το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας. Οι ξένες εταιρείες ζητούν ήδη περιοχές για εξόρυξη, οι οποίες να ανήκουν όντως στη Ελληνική ΑΟΖ και όχι μόνο στα 6 ΝΜ των χωρικών υδάτων. Η πιο κοντινή απόσταση από την ακτή της Κύπρου είναι τουλάχιστον στα 27 ΝΜ. Πρέπει να είμαστε σε αυτό το πλαίσιο για να είμαστε όχι μόνο αξιόπιστοι, αλλά και ελκυστικοί για τις μελλοντικές κοινοπραξίες. Και δεν είναι ανάγκη να δώσουμε έμφαση σε όλες τις περιοχές, αφού ξέρουμε ήδη από τους σεισμικούς χάρτες ποιες είναι οι διαφορές και ποια είναι η τάξη μεγέθους. Οι θεωρητικές, οι πρακτικές και τεχνικές λύσεις υπάρχουν και το θέμα είναι η στρατηγική αξιοποίηση από την πολιτική της Ελλάδας. Κατά συνέπεια, ας ασχοληθούμε με την ουσία, για να δούμε ποιος τη θέλει πραγματικά κι ας αφήσουμε τα κομματόσκυλα να αλληλοτρώγονται, αρκεί να έχουμε κυβέρνηση με αποτελεσματικότητα, για να υλοποιηθεί το όραμα της ΑΟΖ. Όλα τα άλλα είναι λεπτομέρειες με τις οποίες μπορούμε να ασχοληθούμε και μετά, για όσους θέλουν να έχουν να λένε και κάτι στα καφενεία.
Στις 17 Ιουνίου τσακίστε τους με την ψήφο σας!

Αυγερινός Κ. Χατζηχρυσός
Ανεξάρτητοι Έλληνες *

Πριν από μερικές ώρες σήμερα ο κ. Δ. Δασκαλόπουλος απευθυνόμενος σε επιστολή που έστειλε ο πρόεδρος του Συνδέσμου προς τις ΓΣΕΕ, ΕΣΣΕ και ΓΣΕΒΕΕ είπε ότι ΣΕΒ συζητά την κατάργηση της μείωσης 22% στους κατώτατους μισθούς και της μετενέργειας! (capital.gr)

Είναι ψίχουλα, μπροστά στην λαίλαπα των πρόσφατων αντεργατικών νόμων, αλλά και στην στρεβλή επιχειρηματικότητα των 30 τελευταίων ετών. Θέλουμε Ελληνική υγιή Επιχειρηματικότητα, ιδιωτικές επενδύσεις για να έχουμε κι υγιή ανάπτυξη κι εξαγωγές.

ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΧΗ!!!

Από που προήλθε αυτή η μεταστροφή;
Στους χθεσινούς μονόδρομους λιτότητας... όλοι τώρα "ανακαλύπτουν" εναλλακτικές!!!
Αιτία;
Το αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Μαΐου!!!

Τρέμουν την ψήφος μας...

Είναι το μεγαλύτερο όπλο της δημοκρατίας!!!

Δυο χρόνια αποφάσιζαν άλλοι για εμάς!!! Για εμάς, αλλά χωρίς εμάς!!!

Τα μνημόνια φοβούνται την δημοκρατία!!!

Έβαλαν δοτούς πρωθυπουργούς... για να αποφύγουν την λαϊκή ετυμηγορία!!!

Τώρα είναι η σειρά μας!!!

Στις 6 Μαΐου ένιωσαν την ανάσα μας!!!

Στις 17 Ιουνίου ψηφίζουν οι Έλληνες για τους Έλληνες!!!



Του Timothy Bancroft-Hinchey
Eμπρός, Ελλάδα! Δείξε μας εσύ τον δρόμο... Κάποτε μας χάρισες την πολιτική δημοκρατία. Σήμερα ήρθε η ώρα να μας δείξεις τι σημαίνει οικονομική δημοκρατία. Η επιλογή που καλείσαι να κάνεις είναι καίριας σημασίας. Είναι η επιλογή μεταξύ δραχμής ("αφθονίας") και ευρώ ("εξαθλίωσης"). Είδαμε τι μας έδωσε και πού μας οδηγεί η Ευρωπαϊκή Ένωση. Τώρα ωρίμασε ο καιρός για μια ριζική, θαρραλέα αλλαγή πολιτικής. Δεν υπάρχει κανείς λογικός πολίτης που θα είχε αντίρρηση. Ας δούμε, λοιπόν, πώς θα μπορούσε να γίνει αυτό στην πράξη.

Η επιλογή είναι κρίσιμη: δραχμή ("αφθονία") ή ευρώ ("εξαθλίωση"); Πριν φθάσουμε στην επιλογή, ας συμφωνήσουμε όλοι στο εξής σημείο:

Η Ευρωπαϊκή Ένωση πληρώνει τις συνέπειες της υπερβολής της, της βεβιασμένης, αλαζονικής, αυταρχικής προσέγγισής της, της εφαρμογής μέτρων τα οποία δεν έγιναν πλήρως κατανοητά από έναν υπέρ του δέοντος πρόθυμο ιδιότυπο στρατό ευρωκρατών: πολιτικών, οι οποίοι, αφού απέτυχαν ως καριερίστες πολιτικοί στις ίδιες τις χώρες τους, πήραν στα χέρια τους ένα ριψοκίνδυνο και παράλογο εγχείρημα και βλέπουμε να το εφαρμόζουν σήμερα με πείσμα εκτός της χώρας τους. Σήμερα η Ένωση βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι ως συνέπεια αυτών των αποτυχημένων πολιτικών. Τι μέλλει γενέσθαι;

Mήπως θα μπορούσε να μας βοηθήσει αυτός ο φανταστικός διάλογος;

Ερώτηση: Το θέμα αυτή τη στιγμή είναι τι πρέπει να κάνει η Ελλάδα;

Απάντηση: Όχι ακριβώς. Το θέμα είναι τι θα κάνει πρώτα η Ελλάδα, και στη συνέχεια οι υπόλοιπες χώρες της Νότιας Ευρώπης. Η Ελλάδα μπορεί να γίνει ο πρωτεργάτης και να δείξει στις υπόλοιπες πώς μπορεί να επιτευχθεί αυτή η αλλαγή πολιτικής, προτού όλο αυτό το κάστρο που χτίστηκε στην άμμο σωριαστεί.

Ερώτηση: Ναι, αλλά μετά την περιπέτεια της Ελλάδας θα αντιληφθούν αυτές οι χώρες τις οδυνηρές συνέπειες και θα κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να παραμείνουν εντός της ευρωζώνης και, βεβαίως, εντός της Ένωσης.

Απάντηση: Αυτό δεν είναι αλήθεια. Η διαδικασία της εξόδου από το ευρώ δεν θα πρέπει απαραίτητα να είναι επώδυνη και μπορεί να είναι τόσο εύκολη ή τόσο δύσκολη όσο επιθυμούν αυτοί που ασκούν την εξουσία. Το δεύτερο σημείο είναι το γεγονός ότι η παραμονή εντός της ευρωζώνης θα προκαλέσει ακόμη περισσότερη οδύνη για τις χώρες του Νότου απ' ό,τι οι βραχυπρόθεσμες συνέπειες της απουσίας τους από αυτήν.

Ερώτηση: Ωστόσο, κανείς δεν γνωρίζει ποιές ακριβώς θα είναι οι συνέπειες της εξόδου από το ευρώ.

Απάντηση: Ούτε αυτό ισχύει. Οι λαοί θα πρέπει να αγνοήσουντην τρομολαγνεία εκείνων που απεγνωσμένα επιδιώκουν την διάλυση της παρανοϊκής χίμαιράς τους εις τα εξ ων συνετέθη - γιατί αυτό ακριβώς επιδιώκουν στην συγκεκριμένη φάση - και θα πρέπει επίσης να αγνοήσουν το γάβγισμα του Μπαρόζο στις Βρυξέλλες για περισσότερη λιτότητα. Οι ίδιοι δεν κατανοούν την έννοια της λέξης, καθώς πηγαινοέρχονται συνεχώς με αυτοκινητοπομπές από λιμουζίνες από το πρωινό γεύμα στο δεκατιανό και από το δεκατιανό στο μεσημεριανό, μέσα σε αίθουσες υψίστης ασφαλείας. Αν αγνοήσουμε την τρομολαγνεία και εξετάσουμε προσεκτικά τις δυνατότητες, θα ανακαλύψουμε ότι, στην πραγματικότητα, ο μηχανισμός που θα οδηγήσει στην λύση είναι απίστευτα απλός. Ας τον δούμε αναλυτικότερα.

Το νομικό πλαίσιο

Ερώτηση: Τι να αναλύσουμε; Είναι αδύνατο μια χώρα να αποχωρήσει από την ευρωζώνη ή την ΕΕ, χωρίς καταστρεπτικές συνέπειες.

Απάντηση: Λάθος. Το νομικό πλαίσιο καθορίζεται από τις συνθήκες του Μάαστριχτ (1992) και της Λισσαβώνας (2007). Η πρώτη δεν προβλέπει την έξοδο από την ευρωζώνη χωρίς έξοδο από την ΕΕ και το άρθρο 50 της δεύτερης συνθήκης καθορίζει τους όρους για μια τέτοια έξοδο, δηλαδή ότι το κράτος που επιθυμεί να αποχωρήσει οφείλει να ενημερώσει το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο για την πρόθεσή του και το Συμβούλιο τότε παράγει, με διαδικασία ειδικής πλειοψηφίας, τους όρους και τις προϋποθέσεις για την αποχώρηση. Οι διαδικασίες αυτές, ανάλογα με την βούληση αυτών που θα τις εφαρμόσουν, μπορεί να γίνουν εύκολες ή περίπλοκες, ή για να το θέσουμε απλά, τα πάντα εξαρτώνται από το αν έχει ή δεν έχει κανείς την θέληση να τις εφαρμόσει.

Ερώτηση: Θεωρητικά ίσως να είναι δυνατό, αλλά στην πράξη, η όλη "μηχανική" της αποχώρησης είναι αδύνατη.

Απάντηση: Δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Το βραχυπρόθεσμο σενάριο έχει μια "μηχανική" διεργασία και, προφανώς, συνέπειες. Τα πάντα εξαρτώνται από τις ίδιες τις κυβερνήσεις και την λέξη-κλειδί που είναι η εκτελεστική εξουσία τους. Υπό ιδανικές συνθήκες, η κυβέρνηση ενός κράτους που επιθυμεί να βγεί από αυτήν την "λέσχη", θα πρέπει να ξεκινήσει τη διαδικασία περίπου τέσσερις μήνες πριν από την ανακοίνωση, κατά την διάρκεια μιας φάσης προετοιμασίας.

Το πρώτο ζήτημα θα είναι η φάση της μετάβασης στο νέο νόμισμα, το οποίο θα μπορούσε να έχει και το ίδιο όνομα με το παλιό νόμισμα της χώρας που χρησιμοποιούνταν επί δεκαετίες. Η συναλλαγματική ισοτιμία θα πρέπει να καθοριστεί αμέσως μετά την αποχώρηση, και δεν υπάρχει καμιά δυσκολία στο σημείο αυτό. Με την αποχώρηση του "τοξικού" κράτους (του κράτους που μολύνθηκε) από την ευρωζώνη, η αξία του ευρώ θα ανεβεί ενώ του νέου νομίσματος πιθανότατα θα υποτιμηθεί, γεγονός που δεν θα πρέπει να είναι απαραίτητα αρνητικό. Την διαδικασία αυτή την έχουμε ήδη δει να εφαρμόζεται στο παρελθόν και ίσως το καλύτερο παράδειγμα της "μηχανικής" αυτής της διαδικασίας αποτελεί το "διαζύγιο" μεταξύ Τσεχίας και Σλοβακίας, τον Φεβρουάριο του 1993, οι οποίες υιοθέτησαν στην συνέχεια την τσεχική και σλοβακική κορώνα, αντίστοιχα.

Η διαδικασία εκτύπωσης ικανού αριθμού χαρτονομισμάτων και νομισμάτων από το νέο νόμισμα θα ήταν προτιμότερο να γίνει στην φάση της προετοιμασίας και έτσι θα αποφευχθεί μια μεταβατική περίοδος, κατά την οποία θα κυκλοφορούν και τα δύο νομίσματα: το ευρώ και ένα προσωρινής διάρκειας νέο νόμισμα. Καλό θα ήταν, επίσης, σε αυτή την φάση οι τράπεζες να αξιοποιήσουν την φάση αυτή της προετοιμασίας προκειμένου να προσαρμόσουν τις λογιστικές τους πρακτικές και τα συστήματα εκκαθάρισης, αλλά και να προετοιμάσουν τα λογισμικά τους. Ο τομέας λιανικού εμπορίου θα έχει επίσης χρόνο για να προετοιμαστεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που προετοιμάστηκε την εποχή που υιοθετήθηκε το ευρώ ως νόμισμα της χώρας.

Ερώτηση: Εντάξει. Καταλάβαμε την διαδικασία, αλλά οι συνέπειές της δεν θα είναι χαοτικές;

Απάντηση: Γιατί θα πρέπει να είναι; Κατ' αρχάς, θα πρέπει να στείλουμε ένα μήνυμα προς όλες τις κυβερνήσεις της ΕΕ και το μήνυμα αυτό θα πρέπει να είναι σαφές:

Αφού δημιουργήσατε το χάος που βλέπουμε σήμερα και επιβάλατε αυτό τον εφιάλτη που καλούμαστε να υποστούμε εμείς, που περάσαμε όλη τη ζωή μας σπουδάζοντας, μοχθώντας και πληρώνοντας φόρους, όπως ακριβώς μας ζητήθηκε, σας προειδοποιούμε ότι αν τολμήσετε να μας επιβάλετε και άλλα μέτρα, που θα αυξήσουν ακόμη περισσότερο το βάρος στους ώμους μας, απλά δεν θα το ανεχθούμε.

Γιατί θα πρέπει να ανεχθούμε το χάος που επινόησαν κάποιοι ανεγκέφαλοι, αν διαθέτουμε ευφυείς πολιτικές που θα επιδιώξει μια κυβέρνηση πνοής, μέσω της εκτελεστικής της εξουσίας κατά την φάση της προετοιμασίας που περιγράψαμε και της έναρξης της κυκλοφορίας του νέου νομίσματος; Οι καταθέσεις στις τράπεζες και το εσωτερικό χρέος, είτε θα παραμείνουν σε ευρώ ή θα γίνει επανανταλλαγή τους στο νέο νόμισμα και τα εθνικά δικαστήρια της χώρας θα αποφασίσουν πώς ακριβώς θα συντελεστεί αυτή η διαδικασία και για πόσο χρονικό διάστημα, και όχι οι Βρυξέλλες, όχι ο Μπαρόζο και όχι το Βερολίνο. Άλλωστε, οι Βρυξέλλες δημιούργησαν αυτή την κατάσταση, χρηματοδοτώντας κάποιες χώρες που αυτές επέλεξαν, ώστε να έλθουν στο σημείο να μην παράγουν τίποτε. Ακόμη και αν υποθέσουμε ότι οι Βρυξέλλες δεν είχαν ιδέα τι συνέπειες θα είχε αυτή η πολιτική, το Βερολίνο γνώριζε σίγουρα, και πολύ καλά μάλιστα.

Οι κρατικές εγγυήσεις θα πρέπει να καλύπτουν το εξωτερικό χρέος και τα στεγαστικά δάνεια θα πρέπει να μετατραπούν, αλλά η μετατροπή αυτή πρέπει να γίνει με βάση το αντίστοιχο επίπεδο του νέου νομίσματος. Δεν θα αυξηθούν οι πληρωμές και δεν υπάρχει κανένας λόγος να γίνει κάτι τέτοιο. Τα αρχικά συμβόλαια έγιναν με βάση ένα ορισμένο ποσό και αφορούσαν μια αποπληρωμή σε κάποιο χρονικό διάστημα. Δεν υπάρχει καμιά διάταξη στα συμβόλαια στεγαστικών δανείων που να προβλέπει αυξήσεις στις προβλεπόμενες δόσεις αποπληρωμής ούτε κατά τη διάρκεια της αρχικής συμφωνίας, ούτε σε περίπτωση αλλαγής νομίσματος.
Τέλος, θα πρέπει να υπάρξει έλεγχος των κεφαλαίων, προκειμένου να αποφευχθεί ο συνωστισμός για αναλήψεις στις τράπεζες ή μια ξαφνική εκροή συναλλάγματος.

Ερώτηση: Τελικά, και παρά τα όσα λέγονται για εσάς, δεν είστε απαισιόδοξος.

Απάντηση: Όχι, δεν είμαι. Όπως προανέφερα, η όλη διαδικασία μπορεί να είναι απλή ή περίπλοκη, ανάλογα με την βούληση αυτών που θα κληθούν να την εφαρμόσουν. Υπάρχουν, επίσης, μεσοπρόθεσμα πλεονεκτήματα. Μια χώρα που θα αποχωρήσει από το ευρώ θα είναι αμέσως ελεύθερη να συνάψει διμερείς οικονομικές συμφωνίες με ξένες χώρες, εκτός ευρωζώνης. Λόγω της υποτίμησης του νέου νομίσματός της, οι εξαγωγές θα αυξηθούν με ταχείς ρυθμούς, θα δημιουργηθούν θέσεις εργασίας, γεγονός που θα συντελέσει στην ορατή μείωση της ανεργίας, το βιοτικό επίπεδο θα βελτιωθεί, τα φορολογικά έσοδα θα αυξηθούν και το βάρος που πέφτει σήμερα στους ώμους των πολιτών και της πολιτείας θα μειωθεί σημαντικά.

Το κράτος θα γίνει και πάλι ο ρυθμιστής του πεπρωμένου του έθνους και της μοίρας του λαού της χώρας. Το εθνικό δίκαιο και οι τελωνειακοί έλεγχοι και υπηρεσίες θα ισχύσουν και πάλι, καταργώντας τους παράλογους κανονισμούς της ΕΕ, όπως είναι για παράδειγμα η απαγόρευση της πώλησης βιολογικών σπόρων, που ήδη ισχύει, αλλά αρκετοί Ευρωπαίοι δεν το γνωρίζουν. Το εθνικό νόμισμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μοχλός για την αντιμετώπιση των κρίσεων εκείνων που πολλοί αναγνωρίζουμε ως εγγενείς και χαρακτηριστικές αυτού του είδους προβληματικού καπιταλιστικού μοντέλου, που δίνει προτεραιότητα στην εξυπηρέτηση των αγορών. Θα σχεδιαστούν και θα δημιουργηθούν "προσκρουστήρες", που θα το προστατεύουν, καθώς άλλα νομίσματα θα παραπαίουν από την μια κρίση στην άλλη, δεδομένου ότι μέσα στο συγκεκριμένο οικονομικό μοντέλο, είναι επιρρεπή σε κάτι τέτοιο. Ένα υποτιμημένο νέο νόμισμα θα οδηγήσει σε μια εντυπωσιακή αύξηση των επενδύσεων, οι οποίες καλό θα ήταν να έχουν και την στήριξη του κράτους μέσω ενός ενεργού κοινωνικού μοντέλου διακυβέρνησης.

Με λίγα λόγια, η επιλογή που καλείται να κάνει μια χώρα του ευρωπαϊκού Νότου σήμερα είναι μια επιλογή μεταξύ δεκαετιών λιτότητας, ανεργίας και φτώχειας, κοινωνικού χάους, αύξησης της εγκληματικότητας και απελπισίας - αυτή είναι η λύση που προσφέρεται από τις Βρυξέλλες - ή της εναλλακτικής λύσης που ανέλυσα παραπάνω.

Η σκυτάλη και το μέλλον μας είναι στα χέρια σου, Ελλάδα…

Γίνε εσύ ο πρωτεργάτης και οδηγός και δείξε μας τον δρόμο.





Η Ελλάδα για να εξέλθει από την κατάσταση χρεοκοπίας και να σταματήσει να πέφτει το βιοτικό επίπεδο σε επίπεδα βαλκανικής πρώην σοβιετικής οικονομίας και… ακόμη χειρότερα, χρειάζεται παραγωγικές επενδύσεις οι οποίες θα της εξασφαλίσουν μια θέση στο νέο παγκόσμιο οικονομικό καταμερισμό.

Τα τελευταία τριάντα χρόνια ο παραγωγικός ιστός που είχε αποκτήσει η χώρα μεταπολεμικά διαλύθηκε.

Το πελατειακό κράτος της μεταπολίτευσης αντί να δημιουργήσει ευνοϊκό περιβάλλον για την ανανέωση και επέκταση της παραγωγικής υποδομής της χώρας, δημιούργησε ευνοϊκό περιβάλλον για κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες και αργόμισθους εργαζόμενους στο δημόσιο.

Αν κάτι «κοινωνικοποιήθηκε» ευρέως στη μεταπολιτευτική αριστερόστροφη δημοκρατία μας είναι η διαφθορά και η αποστροφή προς την εργασία και το υγιώς επιχειρείν.

Υγιώς επιχειρείν σημαίνει επιχειρηματική δραστηριότητα σε ανταγωνιστικό περιβάλλον με αξιοκρατικό μανατζμέντ και όχι επιχειρείν με βάση την εγγύτητα στις «τσέπες» διεφθαρμένων πολιτικών που υπέγραφαν κρατικές προμήθειες ή επιδοτήσεις με μοναδικό κριτήριο τις όσο το δυνατόν μεγαλύτερες δαπάνες που πληρώνουν οι φορολογούμενοι…

Τη συνέχιση αυτού ακριβώς του μοντέλου προτείνει η αριστερά όταν προτείνει την ανάπτυξη μέσω δημόσιων επενδύσεων, επιδοτήσεων και κεντρικού σχεδιασμού.

Αυτό το μοντέλο ανάπτυξης που προτείνει η αριστερά έχει δυο αδυναμίες.

Η πρώτη είναι πως αποτελεί συνέχιση και ολοκλήρωση του επιδοτούμενου κρατικοδίαιτου μοντέλου της μεταπολίτευσης που μακροημέρευσε απλώς γιατί η διεθνής συγκυρία επέτρεψε στο κράτος να δανείζεται. Το ελληνικό πελατειακό κράτος έχει φόρους Γερμανίας και προσφέρει υπηρεσίες Ουγκάντας, σημαντικότερος υπερασπιστής του είναι η Αριστερά. Βλέπε: Φόροι Γερμανίας υπηρεσίες Ουγκάντας…

Η «αχίλλειος πτέρνα» αυτού του μοντέλου είναι η αναποτελεσματικότητα της κρατικής γραφειοκρατίας να εξασφαλίσει προϋποθέσεις για ανταγωνιστική οικονομία.

Η κρατική γραφειοκρατία είναι αναποτελεσματική γιατί σπάνια οι άνθρωποι όταν διαχειρίζονται χρήματα άλλων φροντίζουν πρώτα το συμφέρον των άλλων. Τόσο σπάνια που όσοι «πρωταθλητές» της εγκράτειας το επιτυγχάνουν, βρίσκουν μάταιο να ευτελίζονται στη πολύ συνάφεια του κόσμου.

Το καθοριστικό αδύνατο σημείο της ανάπτυξης μέσω δημοσίων επενδύσεων όμως είναι η απουσίας κεφαλαίων που θα μπορούσε να δαπανήσει το δημόσιο έστω και για καταδικασμένες επενδύσεις.

Κάποτε ο Ανδρέας Παπανδρέου μπορούσε να δανειστεί για να επενδύσει στη δημιουργία ενός εργοστασίου «Αλουμίνας» με τους σοβιετικούς που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Σήμερα κανείς δεν δανείζει την Ελλάδα και το κράτος της, ούτε οι συνταξιούχοι το κάνουν με το να μην αφήνουν την σύνταξη στην τράπεζα και να την αποσύρουν αμέσως κάτω από το στρώμα…

Η Ελλάδα δεν διαθέτει κεφάλαια, οι δηλώσεις στελεχών της αριστεράς περί δέσμευσης καταθέσεων για ανάπτυξη έχει ολοκληρώσει τη φυγή ακόμη και των μικρών αποταμιεύσεων.

Επειδή είναι δύσκολη η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης που θα επαναφέρει καταθέσεις και θα προσελκύσει επενδύσεις η ελληνική κοινωνία δεν φαίνεται πως μπορεί να αποφύγει το σοκ των σοβιετικών οικονομιών μετά την πτώση των καθεστώτων της Ανατολικής Ευρώπης.


Παπούλη, μου έλεγε η συγχωριανή μου Ελένη, αυτοί, που ψηφίζουν το δικομματισμό, είναι ή βολεμένοι ή βλαμμένοι.

Οι πρώτοι, για τ’ αργύρια μπορούν να πουλήσουν, όχι μόνο την πατρίδα, αλλά και τη μάνα, που τους γέννησε.

Και οι δεύτεροι σκέφτονται, ωσάν να ζουν εκατό, τουλάχιστο, χρόνια πίσω. Όπως στην εποχή, που κάποιοι πεινασμένοι και εξαθλιωμένοι Έλληνες φώναζαν για τον παππού του έκπτωτου: «Ελιά-ελιά και Κώτσο βασιλιά»!

Κι, αντί να ντρέπονται για το κατάντημα των κομματικών ινδαλμάτων τους και το δικό τους, έχουν το απύθμενο θράσος να λασπολογούν εναντίον του απελπισμένου και δικαίως αγανακτισμένου λαού. Και προσπαθούν με κάθε τρόπο να μας τρομοκρατήσουν.

Ενώ, αν διέθεταν και κόκκο έστω φιλότιμου και συνείδησης, θα μπορούσαν να κάμουν μια πολύ απλή σύγκριση:

Θα έβαζαν στο ένα τάσι της συνειδησιακής τους ζυγαριάς τα κακουργήματα και τα’ ανοσιουργήματα των μνημονιακών «σωτήρων» τους. Και στο άλλο τα “αλλοπρόσαλλα”, όπως λένε, λεγόμενα των αντιμνημονιακών. Για να συγκρίνουν και να κρίνουν…

Αλλά τη συνείδησή τους, πέρα απ’ την τυφλή αφοσίωση στα ινδάλματα τους, την έχουν αλώσει και τυφλώσει και οι πάτρωνες των ινδαλμάτων τους:

Οι αρχιτέκτονες, δηλαδή, της ληστρικής τοκογλυφικής επιδρομής εναντίον μας.

Οι οποίοι έρχονται να συμπαρασταθούν-τώρα στις εκλογές-στους εντολοδόχους τους εφιάλτες. Για να μπορέσουν να συνεχίσουν το ολέθριο έργο τους. Για λογαριασμό και των μεν και των δε.

Και μας θέτουν διάφορα κάλπικα τρομοκρατικά διλήμματα. Για να μας εξαναγκάσουν, για μια ακόμη φορά να σκύψουμε και να προσκυνήσουμε τα μακροπρόθεσμα ληστρικά σχέδιά τους.

Και κάνουν και-άμεσες ή έμμεσες- παρεμβάσεις:

Όπως η κ. Μέρκελ προς τον «ημέτερο» Κάρολο, τον Μέγα, σχετικά με το διαβόητο δημοψήφισμα. Με τις ένθεν κακείθεν φαυλεπίφαυλες διαψεύσεις.

Ή το πρωτόκολλο του κ. Ολάν. Το οποίο φαίνεται να έχει προτιμήσεις για όσους διαθέτουν τη μεγαλύτερη, κάτωθεν της οσφυϊκής χώρας, περιφέρεια.

Και μπράβο στον κ. Τσίπρα, που τους πληρώνει με το ανάλογο νόμισμα…

Γιατί οι ξιπασμένοι αυτοί υβριστές και τρομοκράτες των λαών πρέπει να αντιμετωπίζονται με τον αντίστοιχο τσαμπουκά αξιοπρέπειας.

Και όχι με τα δουλοπρεπή προσκυνήματα και αναξιοπρεπή γλειψίματα. Των διαπρεπών κλεφτρονιών της ξεπουλημένης και γλείφουσας πολιτικάντικης συμμορίας…

Κι ας κατακρίνουν δριμύτατα τον κ. Τσίπρα κάποιοι διαπρεπείς εκπρόσωποι του αξιότιμου κατιναριού της λαδωμένης και έρπουσας δημοσιογραφίας.

Αλλά, επιτέλους, γιατί να μας σκοτίζουν τα λεγόμενα και τα πρωτόκολλα των ΜέρκΟλάν; Και όλων των άλλων ξιπασμένων μελανοαίματων…

Μήπως στις 6 Μαΐου ακούσαμε τι μας έλεγαν οι ντόπιοι εφιάλτες και τα φερέφωνα δημοσιογραφικά τους παπαγαλάκια;

Ή μήπως δεν ξέρουμε το ρόλο, τόσο των σοσια-ληστών, όσο και των καπιτα-ληστών. Τόσο στον τόπο μας, όσο και διεθνώς!

Όταν και οι μεν και οι δε διέπρεψαν και διαπρέπουν εξίσου ως απατεώνες και κλέφτες και λήσταρχοι και δολοφόνοι των λαών.

Αλλά και ως οι μεγαλύτεροι από καταβολής ελληνισμού καταστροφείς και προδότες…

Τους οποίους πρέπει να αντιμετωπίσουμε με την ίδια ακριβοδίκαιη ετυμηγορία και στις 17 Ιουνίου…

Ελεύθεροι και ανεξάρτητοι απ’ τα τοκογλυφικά και τρομοκρατικά διλήμματα.
Τόσο των κλεφτρονιών και γλειφτρονιών, όσο και των ΜερκΟλάν πατρώνων τους….

παπα-Ηλίας

Του Στρατή Μαζίδη

Οι Ένοπλες Δυνάμεις και το υπερήφανο προσωπικό τους κρατούν όρθια την Ελλάδα σε διάφορα επίπεδα σε μια εποχή που άλλοι αναζητούν συμμαχίες, αρραβωνιάζονται, χωρίζουν, ζουν και αναπνέουν για τις 17/6/2012. Σε μια εποχή που κάποιοι νομίζουν πως μπορούν να τρομάξουν τους Έλληνες χειριζόμενοι σαν μαριονέτες τον εν Ελλάδι πολιτικό κόσμο με τις ψευδοαπειλές τους, οι Ένοπλες Δυνάμεις κρατούν τη σημαία της χώρας μας ψηλά.

Η υπουργοποίηση του αντιστράτηγου Φραγκούλη Φράγκου, ο οποίος ανέλαβε το ΥΕΘΑ απέδωσε άμεσα καρπούς. Ο πρώην αρχηγός ΓΕΣ έβαλε στη θέση του το σκοπιανό ομόλογό του στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στη Νέα Υόρκη αρνούμενος να τον συναντήσει κατόπιν αιτήματος του τελευταίου.

Λίγα 24ωρα αργότερα με δικές του ενέργειες όπως διαβάζουμε σε πιο εξειδικευμένα μπλογκς μπόρεσε και ξεκόλλησε από τη λάσπη τα 400 περίπου τεθωρακισμένα άρματα μάχης Abrams που σχεδόν μας χαρίζουν εδώ και μήνες οι ΗΠΑ. Επίσης με αστραπιαίους χειρισμούς ακύρωσε την πιθανή συμμετοχή των Τούρκων στο μηχανισμό πυρόσβεσης αποτρέποντας έτσι την πρόσβασή και ελεύθερη κυκλοφορία τους σε στρατιωτικά μας αεροδρόμια με ότι αυτό μπορεί να συνεπαγόταν.

Ο γνωστός για τις ανθελληνικές του θέσεις ευρωβουλευτής των Οικολόγων Πράσινων κος Τρεμόπουλος δεν έχασε την ευκαιρία να διαμαρτυρηθεί για την τοποθέτηση του πρώην Α/ΓΕΣ στο ΥΕΘΑ. Πάρα ταύτα ο “υπηρεσιακός” Φραγκούλης έδειξε στους προκατόχους τους τι σημαίνει υπουργός και παραγωγή έργου τελειώνοντας με συνοπτικές διαδικασίες χρονίζοντα αλλά και άμεσα θέματα.

Κι αναρωτιέται κανείς, μήπως θα ήταν καλό να παραμείνει στη θέση του και μετά;

Μήπως τα υπουργεία θα πρέπει να ανατίθενται σε αντίστοιχες προσωπικότητες του κλάδου τους που έχουν ξεχωρίσει για τη σταδιοδρομία τους και όχι για τα κομματικά τους προσόντα / χαρακτηριστικά;

Μήπως πχ στο ΥΠΕΞ θα ήταν καλύτερα να βλέπαμε τον πρέσβη κο Ζαχαράκη που έχει μια μεγάλη καριέρα και εμπειρία αντί για το Δρούτσα, τη Μπακογιάννη και το Λαμπριανίδη;

Στο ίδιο μήκος κύματος ο Α/ΓΕΕΘΑ στρατηγός Μιχαήλ Κωσταράκος με δύο έκτακτα γυμνάσια, έδωσε τη δυνατότητα να καταλάβουν εχθροί και φίλοι πως η Ελλάδα είναι ΕΔΩ.

Την πρώτη φορά περισσότερα από 20 ελληνικά μαχητικά σκέπασαν το Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο στα πλαίσια της άμεσης ενεργοποίησης της δύναμης ταχείας αντίδρασης με την εκτέλεση αποστολών COMAO.

Τη δεύτερη φορά, χθες, τέθηκε σε κατάσταση συναγερμού το σύστημα αεράμυνας όλης της χώρας προκειμένου να αντιμετωπίσει μαζική αεροπορική επίθεση εξ ανατολών. Με μια αιφνιδιαστική εντολή ο Α/ΓΕΕΘΑ, ζήτησε την ενεργοποίηση του συστήματος που προβλέπει κατ’αρχήν πλήρη ανάπτυξη όλων των συστημάτων αεράμυνας της χώρας.

Ο ίδιος λίγο μετά έγραφε στο twitter: “Δοκιμάσαμε το δόρυ και την ασπίδα. Ακολουθούν κι άλλα”.

Σε αυτή λοιπόν τη δύσκολη συγκυρία, οι άνθρωποι των Ενόπλων Δυνάμεων μας κάνουν περήφανους παρά τον απαξιωτικό πόλεμο που έχουν δεχθεί τα τελευταία χρόνια. Γιατί αν δεν το καταλάβατε, αυτοί κρατούν ακόμη την Ελλάδα ζωντανή και όρθια.

Μπράβο τους!


Του Μπάρι Άϊχενγκριν

Aκούμε όλο και περισσότερες προβλέψεις ότι το ευρώ θα έχει την μοίρα του κανόνα του χρυσού, στη δεκαετία του 1930. Και η συλλογιστική πίσω από τέτοιες προβλέψεις ακούγεται όλο και πιο πειστική. Αλλά σημαίνει αυτό ότι έχουν δίκαιο οι Κασσάνδρες που προδικάζουν το τέλος του ευρώ;

Μετά το Κραχ του 1929, η Ευρώπη χτυπήθηκε από ένα μαζικό αποπληθωριστικό σοκ. Η παραγωγή κατέρρευσε και η ανεργία εκτοξεύθηκε στα ύψη. Ανίκανες να συμφωνήσουν σε κοινή πολιτική, οι κυβερνήσεις έδρασαν μονομερώς. Η μία μετά την άλλη, εγκατέλειψαν τον κανόνα χρυσού, υποτιμώντας τα νομίσματά τους. Με τέτοια πιστωτική επέκταση, ανέκαμψαν, η μία μετά την άλλη, από την Μεγάλη Υφεση.

Σήμερα, η Ευρώπη έχει ξαναχτυπηθεί από ένα μαζικό αποπληθωριστικό σοκ. Αυτή τη φορά, το εμπόδιο είναι το ευρώ. Οι κυβερνήσεις δεν έχουν εθνικό νόμισμα για να το υποτιμήσουν, και δεν έχουν τη δικαιοδοσία για πιστωτική επέκταση, έχοντας εκχωρήσει την νομισματική πολιτική στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ). Καθώς η ανεργία εκτινάσσεται πάλι σε καταστροφικά ύψη, δεν θα έχουν άλλη εναλλακτική, λέγεται, από το να εγκαταλείψουν, μονομερώς, το ευρώ.

Και όμως, διστάζω να πιστέψω ότι θα εξελιχθούν έτσι τα πράγματα. Τρεις λόγοι με οδηγούν να νομίζω ότι, ίσως, το ευρώ επιζήσει.

Πρώτον, η εφαρμογή μιας αρμόζουσας νομισματικής αντίδρασης είναι πιο εύκολη όταν έχεις μόνο μία Κεντρική Τράπεζα. Αν η ΕΚΤ ελάμβανε αποφασιστικά μέτρα, θα μπορούσε να ρίξει λεφτά σε ολόκληρη την ευρωζώνη ώστε να αποφευχθεί μονομερής δράση από τις κυβερνήσεις. Αλλά ενώ η ΕΚΤ έχει την δυνατότητα, το ερώτημα είναι αν έχει την βούληση να το κάνει.

Δεύτερον, παρά τις πρόσφατες περικοπές στα προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας, οι άνεργοι εισπράττουν υψηλότερα επιδόματα απ’ ό,τι στη δεκαετία του 1930. Και αυτό μειώνει τις λαϊκίστικες πιέσεις για έξοδο από το ευρώ. Το θέμα είναι βέβαια, κατά πόσο τις μειώνει, και κατά πόσο μπορεί να αντέξει το πολιτικό κέντρο.

Τρίτον, οι πολιτικές προϋποθέσεις για συλλογική αντίδραση είναι καλύτερες σήμερα. Οι πολιτικές εντάσεις ανάμεσα στη Γαλλία και στη Γερμανία μπορεί να κλιμακωθούν τους ερχόμενους μήνες και χρόνια, μετά τη νίκη του Φρανσουά Ολάντ στις γαλλικές προεδρικές εκλογές, αλλά δεν πρόκειται να οδηγήσουν σε ρήξη.

Επιπλέον, οι ευρωπαϊκές χώρες σήμερα είναι διατεθειμένες να κάνουν μεγάλες προσπάθειες για να σώσουν το ευρώ, φοβούμενες ότι η κατάρρευσή του θα θέσει σε κίνδυνο την κοινή αγορά τους. Αντιθέτως, όταν οι χώρες άρχισαν να εγκαταλείπουν τον κανόνα του χρυσού το 1931, δεν υπήρχε πλέον κοινή αγορά για να την προστατεύσουν.

Αυτοί οι λόγοι δημιουργούν αμφιβολίες για το κατά πόσον θα μπορούσε να έχει το ευρώ τη μοίρα του κανόνα του χρυσού. Στη δεκαετία του 1930, οι χώρες δεν μπορούσαν να δράσουν μαζί επειδή δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν στη διάγνωση του προβλήματος. Η κάθε μία εξηγούσε την Μεγάλη Υφεση με διαφορετικούς λόγους, κάτι που τις οδηγούσε να προτείνουν διαφορετικές θεραπείες, τις οποίες εφήρμοσαν μονομερώς.

Σήμερα, η συμφωνία στη διάγνωση διευκολύνει την εφαρμογή μιας κοινής αντίδρασης. Η διαφορά είναι ότι πληθαίνουν οι ενδείξεις πως η θεραπεία στην οποίαν έχουν συμφωνήσει οι χώρες της Ευρώπης – η λιτότητα – σκοτώνει τον ασθενή. Γίνεται τώρα συζήτηση για την προσαρμογή της δόσης, αλλά τα λόγια δεν έχουν γίνει ακόμη πράξη.

* Ο Μπάρι Αϊχενγκριν είναι καθηγητής πολιτικών και οικονομικών επιστημών στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϊ, και πρώην πολιτικός σύμβουλος στο ΔΝΤ.

Γράφει η Ελπινίκη Καρακώστα*

Παρά τα όσα καταλογίζουν στις αγορές και ανεξάρτητα αν πρόκειται για αληθείς κατηγορίες ή όχι, οι αγορές διαθέτουν “το χάρισμα” να “οσφρίζονται” νωρίτερα από άλλους μηχανισμούς την τάση των διεθνών εξελίξεων. Έτσι, και ενώ μέχρι πρότινος το ερώτημα για τις αγορές ήταν αν μια πιθανή έξοδος της Ελλάδας θα “κατασχίσει” την ευρωζώνη, σήμερα το ερώτημα μετατοπίζεται στο ποιο θα είναι το μέλλον του νομίσματος αν η Ελλάδα βγει από το ευρώ; και τα πονταρίσματα πια αφορούν μεταξύ άλλων στο πόσες μονάδες θα χάσει το ευρώ έναντι του δολαρίου αν η Ελλάδα αποχωρήσει.

Σε συνδυασμό με τις δηλώσεις Ευρωπαίων αξιωματούχων όπως αυτές του Βόλφγκαντ Σόιμπλε για το ότι η Ευρωπαϊκή αλληλεγγύη δεν είναι μονόδρομος γίνεται αντιληπτό πως ο κόσμος συζητά για το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας με περισσότερο θάρρος πια. Αλήθεια όμως πόσο πιθανό είναι κάτι τέτοιο για την ώρα; Οι ίδιοι οι διοικητές των κεντρικών τραπεζών, τουλάχιστον αρκετοί από αυτούς συζητούν για την πιθανότητα αυτή ως κάτι επιθυμητό και όχι απλά αναπόφευκτο. Αυτό γιατί όσο δυσχεραίνει η εξεύρεση λύσης, η διαφυγή κεφαλαίων από τις ελληνικές τράπεζες θα αυξάνεται με ταχύτερους ρυθμούς επιβαρύνοντας περισσότερου τους ευρωπαίους φορολογούμενους και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Διαβάστε περισσότερα...
Οι ίδιοι υποστηρίζουν ότι ανεξάρτητα από τα όσα λέγονται για τον κίνδυνο διαφυγής κεφαλαίων από τις ισπανικές και τις ιταλικές τράπεζες κάποιας μορφής εξασφάλιση των καταθέσεων από την ΕΕ σε συνδυασμό με ένα μηχανισμό αμοιβαίας αναγνώρισης χρεών μεταξύ των κρατών μπορεί σταδιακά να καθησυχάσει τους επενδυτές, αρκεί αυτός ο μηχανισμός να τεθεί σε εφαρμογή άμεσα.

Μάλιστα, αναλυτές της Deutsche Bank ήδη προτείνουν ένα σύστημα “προσωρινής” συνύπαρξης του ευρώ με ένα σύστημα χρεογράφων αναγνώρισης οφειλής για καθαρά εσωτερικές συναλλαγές στην Ελλάδα όπως στις πτωχευμένες πολιτείες των ΗΠΑ όπου οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι προμηθευτές του δημοσίου πληρώνονται με αυτό τον τρόπο.

Άλλωστε για πολλούς αναλυτές μεταξύ των οποίων και ομάδα ελλήνων ακαδημαϊκών που εξέδωσε πρόσφατα κείμενο-παρέμβαση σχετικά με το εν λόγω ζήτημα, το κόστος εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ έχει μειωθεί δραματικά καθώς τα περισσότερα ομόλογα έχουν περάσει σε κρατικά χέρια ενώ το τείχος προστασίας έχει ενισχυθεί.

Αν είναι όντως έτσι τότε προς τι το πλήθος των δηλώσεων των τελευταίων ημερών τόσο από τους Ευρωπαίους ηγέτες όσο και από τη συνέλευση τωνG8 υπέρ της παραμονής της Ελλάδας στην ευρωζώνη; Ποιο είναι τελικά αυτό το κόστος της ελληνικής εξόδου από το ευρώ;

Σύμφωνα με τη Citigroup, ενώ μέχρι ένα χρόνο πριν η Ισπανία δεν είχε ιδιαίτερο πρόβλημα με τη διαφυγή ξένων κεφαλαίων, τους τελευταίους μήνες περίπου € 100 δις, το 10% του ΑΕΠ της, έχουν διαφύγει προς το εξωτερικό. Ανάλογη είναι η εικόνα άλλων χωρών της περιφέρειας. Οι ξένοι επενδυτές αποσύρονται με γοργούς ρυθμούς. Μάλιστα, η Ιταλία και η Ισπανία απέχουν μονάχα 200 δις ευρώ από το μέσω όρο ανάληψης καταθέσεων των άλλων χωρών της περιφέρειας. Προηγουμένως ελέχθη ότι ο κίνδυνος διαφυγής κεφαλαίων θα μπορούσε να ανακοπεί από ένα ευρωπαϊκό σύστημα εξασφάλισης των καταθέσεων αρκεί το πολιτικό σύστημα να κινηθεί άμεσα και γρήγορα. Αφενός, όπως φαίνεται από τα νούμερα τα πράγματα βρίσκονται σε οριακό σημείο αφετέρου, το ευρωπαϊκό πολιτικό σύστημα δε φημίζεται για την ταχύτητα του.

Επιπλέον, σύμφωνα με έρευνα του Bloomberg News, οι περισσότερες εταιρείες ανταλλαγής συναλλάγματος συμφωνούν ότι ακόμη και αν ένα αδύναμο μέλος της ευρωζώνης αποχωρήσει αυτό μάλλον δε θα είναι και το τελευταίο με συνέπειες ακόμη δύσκολο να υπολογιστούν για το μέλλον της ευρωζώνης.

Ο Ντάγκ Ουίλιαμς από το Κέντρο Οικονομικής και Επιχειρηματικής Έρευνας διατείνεται ότι μια οργανωμένη διάλυση του κοινού νομίσματος θα κόστιζε στην ευρωζώνη περίπου 2% από το παραγόμενο προϊόν της, όμως μια άτακτη διάλυση θα οδηγούσε σε πτώση 5% του προϊόντος ή σε απώλειες της τάξεως του $ 1 τρις. «Το τέλος του ευρώ θα είναι βέβαιο» πρόσθεσε.

Η Σόνι Κούπ από το think tank ‘επαναπροσδιορισμός’ η βάση του οποίου είναι οι Βρυξέλλες είπε: «Το υψηλού ρίσκου παίγνιο του ‘κοτόπουλου’ ανάμεσα στους Έλληνες πολιτικούς και τους πολιτικούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης πρέπει να σταματήσει αυτή τη στιγμή. Αυτοί που λένε ότι η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη δε θα είναι σημαντικό γεγονός δεν ξέρουν σε τι αναφέρονται ή έχουν σκιώδη κίνητρα. Το κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό κόστος για την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι πιθανότατα ανυπολόγιστο».

Παράλληλα, είναι ήδη γνωστό το επιχείρημα πως από τη στιγμή που δεν υπάρχει ακόμη ένας επίσημος μηχανισμός αποβολής χωρών από το ευρώ είναι δύσκολο να εφευρεθεί ένας σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.

Μάλιστα, θα ήταν λογικό να συμπεράνει κανείς πως αν οι εταίροι μας σκεφτόντουσαν σοβαρά, αυτή τη στιγμή να μας εκδιώξουν από την ευρωζώνη, θα έπρεπε όχι μόνο να έχουν ήδη φροντίσει για ένα σύστημα αποβολής αλλά να το έχουν διαλαλήσει κιόλας σαν ένα ισχυρό μοχλό πίεσης.

Αν συμπεριληφθεί και ο κίνδυνος να οδηγηθεί μια ολόκληρη χώρα σε εξτρεμιστικές ιδεολογίες, συναισθήματα μίσους προς άλλους λαούς και ακραίες κοινωνικές καταστάσεις, το κόστος αυξάνεται ακόμη περισσότερο καθώς αν κάτι είναι δύσκολο να προβλεφθεί είναι η δίνη από ένα τέτοιο αποσταθεροποιητικό παράγοντα σιτς γύρω χώρες.

Λοιπόν, φαίνεται οι κοινές δηλώσεις των Ολάντ και Μέρκελ για την επιθυμία τους να παραμείνει η Ελλάδα στην ευρωζώνη να έχουν κάποια βάση και αυτό γιατί το κόστος της εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη είναι δύσκολο να προβλεφθεί με ακρίβεια.

Ωστόσο, για πόσο ακόμη θα είναι απρόβλεπτο. Αν οι χώρες της ευρωζώνης αποφύγουν τη διάλυση τουλάχιστον ως τον Ιούλιο που μπαίνει σε εφαρμογή ένας ισχυρότερος και μονιμότερος μηχανισμός διάσωσης, ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας, ίσως κατορθώσουν σε εύλογο χρόνο να επανακεφαλαιοποιήσουν τις τράπεζες τους(γερμανικές πηγές λένε ότι θα χρησιμοποιηθεί και γι’ αυτόν τον σκοπό) και να τις θωρακίσουν από το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας. Τότε δεν απομένουν παρά ελάχιστοι μήνες.

Σε περίπτωση που συμβεί αυτό κάτι τέτοιο και δίχως επίσημο μηχανισμό αποβολής κάποιας χώρας από την ευρωζώνη, η Ελλάδα μπορεί να εξαναγκαστεί να αποδεσμευτεί από το ευρώ με βάσει τα όσα προβλέπει το άρθρο 50 της Συνθήκης της Λισαβόνας για αποχώρηση με αίτημα του ενδιαφερόμενου μέλους.

Άλλωστε, στο τελευταίο Eurogroup λέγεται ότι ο ίδιος ο πρόεδρος Ζαν Κλόντ Γιούνκερ είπε “ Αν κάναμε μια κρυφή ψηφοφορία για την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη, η πλειοψηφία θα τασσόταν εναντίον της”.

Όλα αυτά είναι ζητήματα που θα πρέπει να απασχολήσουν εκείνους που τελικά θα μπουν σε μια διαδικασία αναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου, αν και εφόσον αποφασίσει ο λαός ότι επιθυμεί να μη διακινδυνέψει την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη.

* Οικονομολόγος, διεθνολόγος με δυο μεταπτυχιακά στην Αγγλία σε διεθνείς σχέσεις και στρατηγικές σπουδές και μία εκ των διαχειριστών του GLOBAL CHESSBOARD
Η πολιτική διαχείριση των τελευταίων ημερών άλλα­ξε άρδην την ατζέντα. Την προεκλογική χαλάρωση διαδέχθηκε γρήγορα η αβεβαιότη­τα και λίγο αργότερα η... βεβαιότητα πως τον επόμενο μήνα πολλά μπορεί εξελιχθούν... αναπάντεχα.

Πριν από δέκα ημέρες η απαίτηση που διατυπωνόταν ήταν να υπάρξει τάχιστα μια νέα κυβέρνηση, η οποία να πάρει τις επώδυνες αποφάσεις, ακόμη κι αν επετύγχανε καλύτερους όρους σε μια επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου. Σήμερα η κυβέρνη­ση αυτή απλώς δεν υπάρχει και όλα τα ξένα μέσα ενημέρωσης έσπευσαν να μιλήσουν για το ενδεχόμενο μιας εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ!

Το πώς μπορεί να προκύψει αυτό το κακό σενάριο το περιέγραψε ο Gideon Rachman στους «Financial Times » της περασμένης Τρίτης:

«Η νέα έκρηξη στο ελληνικό πο­λιτικό ηφαίστειο, όμως, περιπλέκει πάρα πολύ την εικόνα. Το ελληνικό πρόβλημα είναι τόσο μεγάλο, ώστε δεν μπορεί να επιδιορθωθεί με με­ρικές έξυπνα σχεδιασμένες ρήτρες που θα προστεθούν σε μια συνθήκη. Απαιτεί πραγματικές, ρηξικέλευθες κι επικίνδυνες αποφάσεις. Ειδικότε­ρα η Ελλάδα άραγε θα προωθήσει και θα εφαρμόσει πρόσθετες περικο­πές στον προϋπολογισμό αξίας δισ. ευρώ, μέσα σε λίγους μήνες, όπως απαιτείται στην πιο πρόσφατη συμ­φωνία διάσωσης;

Αν αρνηθεί να το κάνει, τότε το ΔΝΤ έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν θα εγκρίνει την εκταμίευση της επόμενης δόσης βοήθειας. Αυτό, με τη σειρά του, ση­μαίνει απλά ότι η ελληνική κυβέρνη­ση θα ξεμείνει από χρήμα. Τότε οι διαχειρίσιμες, αν και επίπονες, περι­κοπές σε μισθούς και συντάξεις θα αντικατασταθούν από κάτι πολύ πιο χαοτικό κι επικίνδυνο. Τότε η υποχρε­ωτική έξοδος της Ελλάδας από το ευ­ρώ θα γίνει πάρα πολύ πιθανή.

Ο συνδυασμός του πολιτικού χάους στην Ελλάδα και του ανελαστικού ΔΝΤ δείχνει ότι την Ελλάδα θα τη χτυπήσει νέα κρίση το καλοκαίρι. Σε εκείνο το σημείο η Ε.Ε. θα αντιμετωπίσει ένα ιστορικό δίλημμα: Θα προστρέξει σε περισσότερη βοήθεια στην Ελλάδα, ακόμα κι αν το ΔΝΤ κάνει πίσω; Ή θα αρνηθεί να τη βοηθήσει αποδεχόμε­νη όλους τους πολιτικούς και οικονο­μικούς κινδύνους που σημαίνει αυτή η απόφαση;»...

«F.T.» και... Τσίπρας

Ως προς το ποια είναι «μια συνταγ­ματικά και οικονομικά λογική επιλογή για την Ελλάδα», ο αρθρογράφος των «Financial Times» Walter Munchau έδωσε τέσσερα σενάρια, που παραθέτουμε αυτούσια, στα οποία περι­γράφεται και το τι θα σημάνει η πα­ραμονή αλλά και η έξοδος της Ελλά­δα από το ευρώ:

1. Η πρώτη επιλογή είναι η διατή­ρηση του σημερινού status quo : Πε­ρισσότερη λιτότητα και οικονομικές μεταρρυθμίσεις, όπως τις επιτάσσουν το ΔΝΤ και η Ε.Ε. «Ένας κίνδυνος εί­ναι ότι έτσι θα παραμείνει η Ελλά­δα σε μια αιώνια παγίδα ύφεσης και χρέους, όπου η οικονομική παραγω­γή θα μειώνεται γρηγορότερα, παρά θα αναπτύσσεται. Ένας άλλος κίνδυ­νος είναι ότι, ενώ στη θεωρία ίσως θα μπορούσε να αποδώσει οικονομικά, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα αποτύχει πολιτικά.

Πράγματι, ίσως συμβαίνει ήδη αυ­τό. Ο ΣΥΡΙΖΑ προηγείται στις δημο­σκοπήσεις. Αν αυτό το αποτέλεσμα επαναληφθεί σε μελλοντικές εκλο­γές, θα εξασφαλίσει επιπλέον 50 θέσεις στο Κοινοβούλιο, το ένα έκτο από το σύνολο των εδρών. Οπότε θα καταλήξει σε θρίαμβο των ακραίων κομμάτων. Δεδομένου ότι αυτή η επι­λογή δεν αποδίδει ούτε οικονομικά ούτε πολιτικά, δεν μπορεί να θεωρη­θεί λογική επιλογή».

2. Η δεύτερη επιλογή: Να προωθη­θεί το ίδιο σχέδιο μέχρι να επιτύχει η Ελλάδα πρωταρχικό ισολογισμό, «δη­λαδή δημοσιονομική ισορροπία πριν από την πληρωμή τόκων και στη συ­νέχεια να κηρύξει στάση πληρωμών ή τουλάχιστον να αναδιαπραγματευτεί το πρόγραμμα με το ΔΝΤ και την Ε.Ε. Αυτή είναι πιο ρεαλιστική από την πρώτη επιλογή.

Μια εκδοχή αυτής της επιλογής τέ­θηκε προς συζήτηση στις διαπραγμα­τεύσεις της περασμένης εβδομάδας. Ενέχει όμως τον κίνδυνο η λιτότητα που απαιτείται για να φτάσουμε σε εκείνο το σημείο να είναι τόσο σοβα­ρή ή να κρατήσει τόσο πολύ που θα αρχίσει να επιδρά επίσης ο πολιτικός κίνδυνος».

3. Η τρίτη επιλογή είναι εκείνη που περιγράφει ο Αλέξης Τσίπρας. «Θέλει να ακυρώσει η Ελλάδα το πρόγραμμα αμέσως, να ανατρέψει ορισμένες με­ταρρυθμίσεις και να μελετήσει την πιθανότητα στάσης πληρωμών στο εναπομένον εξωτερικό χρέος. Ισχυ­ρίζεται ότι αυτό δεν θα οδηγήσει σε έξοδο από την ευρωζώνη. Δηλώνει ότι η Ε.Ε. μπλοφάρει. Δεν είμαι τόσο σίγουρος ότι έχει δίκιο για το τελευ­ταίο. Αλλά και πάλι δεν είμαι σίγου­ρος ότι έχει και άδικο».

Η μονομερής ακύρωση

Τι θα γινόταν αν η Ελλάδα ακύρω­νε το πρόγραμμα μονομερώς; «Κατ’ αρχάς, η Ε.Ε. θα σταματούσε τα δά­νεια προς την Ελλάδα. Η Ελλάδα τό­τε θα έκανε στάση πληρωμής όλου του εξωτερικού χρέους. Αλλά, με δε­δομένο το πρωτογενές έλλειμμα, θα έπρεπε να επιβάλει ακόμη σκληρότε­ρο πρόγραμμα λιτότητας. Αν υποθέ­σουμε ότι συνεχίζει να θέλει να μεί­νει στην ευρωζώνη, μπορούν οι άλλοι να την υποχρεώσουν να φύγει;

Οι ευρωπαϊκές συμφωνίες δεν προβλέπουν την αποχώρηση ενός μέλους από το ευρώ και σίγουρα δεν προβλέπουν τον εξοστρακισμό του. Η συμφωνία αναφέρει επίσης ότι το νόμισμα της Ε.Ε. είναι το ευρώ. Τεχνι­κά η ΕΚΤ θα μπορούσε να αποφασί­σει να μη δέχεται τα ελληνικά ομόλο­γα ως εγγύηση. Να αρνηθεί να εγκρί­νει αίτημα για έκτακτη βοήθεια ρευστότητας ELA. Η Ελλάδα δεν θα είχε άλλη επιλογή παρά να φύγει “εθελο­ντικά”. Αλλά θα ήταν μια πολύ εχθρι­κή κίνηση.

Ο Γερμανός υπουργός Οικονομι­κών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δηλώνει πε­πεισμένος ότι η ευρωζώνη μπορεί να αντέξει έξοδο της Ελλάδας. Αυτό μου θυμίζει το πόρισμά του πέρσι, όταν εί­πε ότι η ευρωζώνη μπορεί εύκολα να αντέξει την εθελοντική συμμετοχή των ομολογιούχων. Μπορεί αυτή να είναι μία ακόμη κακή κρίση εκ μέρους του. Πιστεύω ότι οι επενδυτές θα στοι­χηματίσουν πιο επιθετικά σε διάλυση αν αποχωρήσει η Ελλάδα.

Υπάρχουν, επίσης, όχι σίγουροι κίν­δυνοι για χρηματοπιστωτικό ντόμινο. Όπως είπε η Fitch σχετικά με τις συ­νομιλίες για κυβέρνηση συνασπισμού την περασμένη εβδομάδα, η ελληνι­κή έξοδος θα έχει αρνητική επίδραση στις αξιολογήσεις της ευρωζώνης. Ο κ. Τσίπρας έχει ένα δίκιο όταν λέει ότι η Ε.Ε. δεν έχει συμφέρον να διώξει την Ελλάδα από το ευρώ. Το πρόβλημα είναι ότι θα μπορούσε η ευρωζώνη να το κάνει επειδή οι ηγέτες της δεν κρίνουν σωστά την κατάσταση».

Η τέταρτη επιλογή θα ήταν μια άμε­ση εθελοντική αποχώρηση. «Η Ελλά­δα έχει έναν μικροσκοπικό εξαγωγι­κό κλάδο και, όπως το έθεσε ο Willem Buiter της Citibank, τα αρχικά κέρδη ανταγωνιστικότητας θα εξανεμίζονταν γρήγορα από τις εγχώριες πολιτικές.

Βαθιά ύφεση

Από τις τέσσερις, η χειρότερη επι­λογή είναι στην πραγματικότητα η Νο 1. Ακολουθώντας τη συνταγή Ε.Ε. - ΔΝΤ, η Ελλάδα θα καταλήξει με 10 χρόνια βαθιά ύφεση, αναπόφευκτη έξοδο από το ευρώ και πιθανή διά­λυση της δημοκρατίας. Η καλύτερη επιλογή κατά την άποψή μου θα ήταν μια στρατηγική επίτευξης προϋπολο­γισμού με πρωτογενές πλεόνασμα το 2013 και στη συνέχεια χρεοστάσιο σε όλα τα εκκρεμή ξένα χρέη, δημόσια και ιδιωτικά. Δεν θα είναι ευχάριστο εκτός της Ελλάδας, αλλά θα είναι δύ­σκολο να εκδιωχθεί η Ελλάδα από την ευρωζώνη.

Θεωρώ την προσέγγιση του κ. Τσίπρα πολύ ριψοκίνδυνη. Καταλαβαίνω όμως γιατί τον ψήφισαν οι Έλληνες πολίτες. Η θέση του είναι σίγουρα πιο λογική από εκείνη του καθεστώτος της λιτότητας, που δεν προσφέρει κα­μία προοπτική ανάκαμψης. Η ιστορία της Γερμανίας στις αρχές της δεκαετίας του 1930 επαναλαμβάνεται.

Έτσι μένει η επιλογή ανάμεσα στη χρεοκοπία αργότερα και τη χρεοκο­πία τώρα. Θα προτιμούσα το αργότε­ρα γιατί θα διευκόλυνε τη δημοσιονο­μική προσαρμογή, θα έφερνε κάποι­ες λογικές μεταρρυθμίσεις και θα αύ­ξανε την πιθανότητα να παραμείνει η Ελλάδα στην ευρωζώνη. Δυστυχώς, το πολιτικό ρεύμα τραβάει προς την άλλη κατεύθυνση».

Πηγή

Και οι ιδέες πεθαίνουν. Το κοιμητήριο των πολιτικών παρατάξεων ξεχειλίζει από μνήματα όπου βρίσκονται θαμμένα τα λείψανα πολιτικών οργανώσεων που κάποτε πυροδοτούσαν πάθη, κινητοποιούσαν πλήθη και πλέον έχουν γίνει βορά της λήθης,
έγραφε πριν από δύο χρόνια ο Ignacio Ramonet στην Μonde.

Αναφερόταν κυρίως στην Σοσιαλδημοκρατία, αλλά θα μπορούσε να το γράψει σήμερα και για το ΠΑΣΟΚ. Επειδή, δεν ήταν μόνο η καταστροφική διαχείριση της τρέχουσας κρίσης και το Μνημόνιο που κατέστρεψαν το ΠΑΣΟΚ. Ήταν και η σταδιακή μετάλλαξή του σε ένα φιλελεύθερο μόρφωμα, υποταγμένο στην κρατικοδίαιτη διαπλοκή, την διαφθορά και τις τράπεζες, η αποβολή του ιδεολογικού του DNA.

Το σύνθημα “ο λαός στην εξουσία” ήταν η κοινωνική ουτοπία πάνω στον οποία οικοδομήθηκε η πολύχρονη εξουσία του ΠΑΣΟΚ. Τώρα όμως το ΠΑΣΟΚ, όπως και η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία κατά τον Ramonet, στερείται μιας νέας κοινωνικής ουτοπίας. Και δεν ξεχωρίζει πλέον από τους συντηρητικούς σχηματισμούς παρά μόνο στην ταχύτητα που επιβάλλει για την κατεδάφιση του κράτους πρόνοιας - όπου κράτος πρόνοιας βλ. φυσικά τον πελατειακό κρατικό Λεβιάθαν που οικοδόμησε το ΠΑΣΟΚ.

Αυτήν την κοινωνική ουτοπία έρχεται να υποκαταστήσουν τώρα στην Ελλάδα ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Και σε αυτό το νέο μόρφωμα της κεντροαριστεράς έχει γαντζωθεί ένα κομμάτι της κομματικής κρατικής πελατείας που οικοδόμησε με πείσμα και επιμονή ο μηχανισμός του ΠΑΣΟΚ.

Απελπισμένοι συνδικαλιστές, δημόσιοι υπάλληλοι του κομματικού σωλήνα και άλλοι τρόφιμοι του κρατικού κορβανά, κολλάνε τώρα στους τοίχους των σπιτιών τους πόστερ του Τσε Γκεβάρα και ετοιμάζονται για ένα ταξίδι στη νέα ουτοπία. Και ο ΣΥΡΙΖΑ ανταποκρίνεται απευθυνόμενος στον ευρύτερο δημόσιο τομέα και όχι στα πλατιά λαϊκά στρώματα.

Αυτό το τεράστιο και δύσκαμπτο πελατειακό κράτος και ο ιδιότυπος κομματικός στρατός που μεταφέρεται από το ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ, ή σε άλλες δήθεν «αντιμνημονιακές» δυνάμεις, στην πραγματικότητα δεν έχει κανένα ριζοσπαστικό αίτημα.

Ο ίδιος ο πολιτικός λόγος του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κανένα ριζοσπαστικό στοιχείο, ούτε σε επίπεδο προγράμματος ούτε σε επίπεδο ρητορικής (εκτός αν εξαιρέσουμε μερικές επικοινωνιακές φωτοβολίδες άκρατου αριστερισμού). Απευθύνεται ουσιαστικά σε όλους εκείνους που πασχίζουν να διατηρήσουν τα δικαιώματά τους εις βάρος των άλλων. Οι “μη προνομιούχοι” έγιναν όλα αυτά τα χρόνια ¨”προνομιούχοι” και τώρα πασχίζουν να μην προλεταριοποιηθούν βιαίως. Αυτή είναι ουσιαστικά η μεγάλη κοινωνική βάση του νέου εγχειρήματος.

Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται…

Έχουμε γράψει ξανά ότι ο μεγάλος δάσκαλος του Αλέξη Τσίπρα δε ζει πια, διότι είναι ο μακαρίτης ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Αν “κοινωνικά” ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να προσεταιριστεί την κομματική πελατεία του ΠΑΣΟΚ, “πολιτικά” οι προσπάθειές να διεμβολίσει το “Κέντρο” (όπως έκανε Μεταπολιτευτικά και το ΠΑΣΟΚ) είναι εξόφθαλμες και θυμίζουν έντονα τα χρόνια από το 1975 μέχρι το 1981. Κι αν κάποιος παράφραζε το σύνθημα «μαζί Ανδρέα για μια Ελλάδα νέα», θα έλεγε σήμερα «μαζί σου Αλέξη, και να δούμε ποιος θα ξεμπλέξει».

Διότι οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες εκείνης της εποχής είναι εντελώς διαφορετικές από τις σημερινές, επομένως, ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να έχει την εξυπνάδα να μη θέλει να γίνει ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα αλλά κάτι άλλο. Αλλιώς μεσοπρόθεσμα θα είναι χαμένος.

Άλλωστε, μια ακόμη προσπάθεια να χτιστεί το νέο ΠΑΣΟΚ ή ο νέος κεντροαριστερός πόλος είχε γίνει και το 1989 όταν ο Συνασπισμός νόμισε ότι τέλειωσε με τον «γέρο», όπως έλεγαν τότε τον Ανδρέα. Το ότι την πάτησαν οφείλεται ακριβώς στο ότι δεν κατάλαβαν τις διαφορετικές συνθήκες που επικρατούσαν στην κοινωνία. Εκείνη την εποχή η μεσαία τάξη άρχισε να «χορταίνει» από τα κοινοτικά κονδύλια που μοιράζονταν αφειδώς, επομένως δε θα άφηνε το ΠΑΣΟΚ την ευκαιρία να πάει χαμένη. Η πελατεία του έμπαινε στο τρελό πάρτι της διανομής των… δανεικών χρημάτων, σιγά μην άφηνε ένα αριστερό κόμμα να του πάρει τη θέση.

Ο Τσίπρας, λοιπόν, επιχειρεί αυτό που δεν κατάφεραν ο Φλωράκης και ο Κύρκος κι από κοντά η Δαμανάκη με τον Ανδρουλάκη (οι οποίοι τώρα προσκυνάνε την πράσινη σημαία). Να διαλύσει το ΠΑΣΟΚ και να γίνει αυτός ο εκφραστής της κεντροαριστερής παράταξης. Κι αν δεν το καταφέρει με την πρώτη, πιστεύει ότι αργά ή γρήγορα θα γίνει.

Σημειώστε τώρα δύο ομοιότητες με τον Ανδρέα και κρατήστε τες για το μέλλον:

- Ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε για το Συνέδριο Επανίδρυσης (κάτι που είχε κάνει ο Α. Παπανδρέου το 1977 ξεκαθαρίζοντας το κίνημα από τους όποιους τροτσκιστές και τις διάφορες άλλες ομαδοποιήσεις).

- Είπε επίσης πως το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ θα μπουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, φράση που είχε πει το 1985 ο Α. Παπανδρέου για τη ΝΔ και τα “συμφέροντα”.

Όλα αυτά είναι φυσικά σχέδια επί χάρτου καθώς ο κ. Τσίπρας δεν υπολογίζει σε δύο βασικούς παράγοντες: Ο ένας είναι ότι δεν αντιλαμβάνεται πως ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν κι εξακολουθεί να είναι ένα συνονθύλευμα από απόψεις, πολιτικές, σκοπιμότητες που ποτέ δε θα γίνουν μια ενιαία και σταθερή γραμμή, η οποία θα διεκδικήσει την εξουσία.

Ο άλλος είναι ότι και πάλι δε λαμβάνει υπόψη του σε βάθος τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες, απλά αρέσκεται να αναλύει τις επιπτώσεις του Μνημονίου ή να αναμασά ατάκες για το τέλος της Μεταπολίτευσης.

Υπάρχει κι ένα τρίτο λάθος. Ότι εξαιτίας της ιδεολογικοπολιτικής θολούρας ουσιαστικά δεν ξέρει τι να κάνει με την Ευρώπη. Επιχειρεί να ισορροπήσει σε δύο βάρκες ή αλλιώς να είναι και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ. Από τη μια καταγγέλλει το Μνημόνιο, επομένως αρνείται την Ευρώπη κι από την άλλη πηγαίνει ευρωπαϊκές περιοδείες, εγγυάται τις καταθέσεις, μιλά για διατήρηση εντός του ευρώ και γενικά πολλές φορές που στριμώχνεται η ευρωλιγούρα του ξεπερνά κι αυτή του ΠΑΣΟΚ.

Μοιάζει σαν να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ ένα… ΚΚΕ με ευρώ. Ίσως αυτό να το κάνει γιατί έτσι θέλει να κλέψει τους συγχυσμένους Έλληνες της μεσαίας τάξης που κάποτε ψήφιζαν πολύ ΠΑΣΟΚ και ολίγον ΝΔ. Πρόκειται για τους πολίτες που χόρτασαν τόσα χρόνια με μισθούς, συντάξεις, επιδόματα, επιδοτήσεις και θέσεις στο δημόσιο και ξαφνικά αισθάνονται να τους πλακώνει ο ουρανός. Αυτοί οι πολίτες λοιπόν δεν ξέρουν τι να κάνουν: Να πάνε με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ που τους «πρόδωσε» δε θέλουν. Να πάνε με το ΚΚΕ δεν μπορούν γιατί 8 στους 10 θέλουν και το ευρώ. Βρίσκουν λοιπόν αποκούμπι στις δύο βάρκες του κ. Τσίπρα ο οποίος παίρνοντας Παπανδρεϊκά μαθήματα χαϊδεύει τα αυτιά όλων.

Αλλά μέχρι πότε θα το παίζει «νέο ΠΑΣΟΚ»; Μπορεί ο λαός να τους δώσει την εντολή να κυβερνήσουν και τότε θα πρέπει να αποφασίσουν εκτός από το Μνημόνιο για τους λαθρομετανάστες, για την αστυνομία και πώς τη θέλουν, για τις ΑΟΖ, για το Σκοπιανό, για τις αμυντικές δαπάνες και τα ελληνοτουρκικά. Τότε ο κ. Τσίπρας θα πρέπει να ρωτήσει τη Ρόζα, το ΑΚΟΕ, τους λενινιστές, τους ευρωπαϊστές, τους πρώην ΚΚΕ και κάθε άλλη συνιστώσα που έχει άποψη.

Αυτό ακριβώς είναι το κοινωνικοπολιτικό κενό που πρέπει να γεφυρώσει ο κ. Τσίπρας αν δε θέλει να δει πολύ γρήγορα να συρρικνώνονται τα ποσοστά του και να γυρνά στην πίκρα του 3%-4%.

Προς το παρόν όμως ο ΣΥΡΙΖΑ το μόνο που κάνει είναι να εκφράζει οπορτουνιστικά τις τάσεις που κυριαρχούν στην κοινωνία και όχι να τις διαμορφώνει. Θέλει να υπηρετήσει το κυρίαρχο ρεύμα και όχι να το καθοδηγήσει. Υποτάσσεται δηλαδή στο αυθόρμητο των μαζών, που θα έγραφε και ο Λένιν.

Το σίγουρο είναι ότι τόσο ο κ. Τσίπρας όσο και οι υπόλοιποι αρχηγοί των κομμάτων θα πρέπει να λάβουν υπόψη τους ένα βασικό σημείο: Ότι αν δεν υπάρξουν ραγδαίες εξελίξεις, η κατάσταση θα γίνει πολύ χειρότερη για την Ελλάδα. Οι Έλληνες θα γίνουν φτωχότεροι, πιο απελπισμένοι και περισσότερο οργισμένοι. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίσει να κινείται μέσα στη θολούρα των συνιστωσών του δε θα καταφέρει να κρατήσει για πολύ καιρό το ρεύμα που έχει και να αντικαταστήσει το ΠΑΣΟΚ.

Πιο πιθανό είναι το τέλος της Μεταπολίτευσης να είναι πιο βίαιο απ΄ ότι κάποιοι πιστεύουν. Οι πολιτικοί που θα έχουν τη διορατικότητα να αντιληφθούν τις πραγματικές ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας θα διασωθούν, οι υπόλοιποι θα γραφτούν απλά στην ιστορία.

Η σύγκρουση δεν είναι μεταξύ Αριστεράς-Δεξιάς, ούτε μεταξύ Ευρώ και Δραχμής.

Η σύγκρουση είναι μεταξύ του καινούργιου που γεννιέται και του παλαιού που μάχεται να διατηρήσει τα κεκτημένα του.

Και οι οδύνες του τοκετού θα είναι ανυπόφορες.

Αριστερός Ψάλτης – Θ.

Όσοι τάσσονται καλοπροαίρετα υπέρ της δραχμής δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι, για να εισάγουμε στο μέλλον οτιδήποτε, θα έπρεπε προηγουμένως να αγοράζουμε δολάρια ή ευρώ – σε μία ισοτιμία, η οποία δεν θα καθοριζόταν από εμάς

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

“Η Γερμανία κάνει πάρα πολλά λάθη, τα οποία έχουμε αναλύσει αρκετές φορές στο παρελθόν - εκτός του ότι, ο κεντρικός στόχος της είναι η κυριαρχία της Ευρώπης.

Εν τούτοις, η επιμονή της σε εκείνο το σημείο του συμφώνου δημοσιονομικής πειθαρχίας, το οποίο θα απαγορεύει στις κυβερνήσεις να δαπανούν περισσότερα από όσα εισπράττουν, είναι πάρα πολύ σωστή – πόσο μάλλον όταν η εθνική κυριαρχία, η ελευθερία και η ανεξαρτησία μίας χώρας κινδυνεύει και απειλείται τα μέγιστα, από τα χρέη, τους τοκογλύφους και τους μπράβους τους, όπως το ΔΝΤ”.


Ακολουθούν ορισμένα μικρά, ανεξάρτητα μεταξύ τους κείμενα, τα οποία αναφέρονται σε διάφορα θέματα που απασχολούν πολλούς από εμάς.


Κείμενα


Έχουμε την άποψη ότι, όλες οι συζητήσεις, οι οποίες δυστυχώς συνεχίζονται, περί ευρώ ή δραχμής, πρέπει να σταματήσουν αμέσως – αφού δεν είναι απλά ανόητες, αλλά εντελώς αντίθετες με τα συμφέροντα της πατρίδας μας.


Αναλυτικότερα, το ευρώ είναι το δεύτερο μεγαλύτερο αποθεματικό νόμισμα του πλανήτη – ένα τεράστιο πλεονέκτημα για τις χώρες που το έχουν στη διάθεση τους. Αρκεί κανείς να γνωρίζει ότι, οι Η.Π.Α. θα είχαν προ πολλού χρεοκοπήσει, εάν δεν είχαν το δολάριο (οι οφειλές τους είναι σε δολάρια, οπότε είναι αδύνατον να πτωχεύσουν, αφού μπορούν πάντοτε να τυπώνουν νέα χρήματα), για να καταλάβει τη σημασία του.


Επίσης ότι, για να καταφέρει το κινεζικό γουάν να αποκτήσει αυτή τη θέση, θα χρειαστούν (εάν) τουλάχιστον δέκα χρόνια. Απλούστερα, πρόκειται για συνάλλαγμα – για ένα «μέσον συναλλαγών» δηλαδή, το οποίο είναι παγκοσμίως αποδεκτό και επιθυμητό.


Περαιτέρω, συμβάλλαμε και εμείς στο να αποκτήσει το ευρώ αυτήν την ισχυρή θέση στον πλανήτη – ενώ φυσικά το πληρώσαμε ακριβά, μεταξύ άλλων επειδή η αύξηση της τιμής του μείωσε σημαντικά τις εξαγωγές μας και «αποβιομηχανοποίησε» τη χώρα μας. Ας μην ξεχνάμε ότι, η ισοτιμία του με το δολάριο, όταν εμφανίσθηκε, ήταν περί το 0,80 – για να φτάσει έως και το 1,60 αργότερα, υποχωρώντας στα σημερινά επίπεδα του 1,30 (σαν αποτέλεσμα της προκληθείσας από τις Η.Π.Α. χρηματοπιστωτικής κρίσης, η οποία οδήγησε στην κρίση χρέους και δανεισμού της Ευρώπης).


Συνεχίζοντας, όλοι όσοι τάσσονται καλοπροαίρετα υπέρ της δραχμής, μάλλον δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι, για να εισάγουμε στο μέλλον οτιδήποτε, θα έπρεπε προηγουμένως να αγοράζουμε δολάρια ή ευρώ – σε μία ισοτιμία, η οποία σε καμία περίπτωση δεν θα καθοριζόταν από εμάς.


Ειδικά για μία χώρα, οι εισαγωγές της οποίας είναι πλέον κατά πολύ υψηλότερες από τις εξαγωγές της, κάτι τέτοιο θα ήταν το λιγότερο καταστροφικό – ενώ για να επαναβιομηχανοποιηθεί η Ελλάδα και να καταφέρει να γίνει εξαγωγικά ανταγωνιστική, απαιτείται, το ελάχιστο, μία δεκαετία (τόσο διήρκεσε η εσωτερική υποτίμηση στη Γερμανία, για να την οδηγήσει στη σημερινή της θέση).


Από την άλλη πλευρά τώρα, το εκλογικό δίλημμα «μνημόνιο ή δραχμή», είναι εντελώς ανυπόστατο. Κανένας δεν μπορεί να μας αποβάλλει από την Ευρωζώνη, κανένας δεν μπορεί να μας αναγκάσει να αποχωρήσουμε οικιοθελώς και κανένας δεν μπορεί να μας στερήσει τη ρευστότητα του τραπεζικού συστήματος. Εκτός αυτού, όλοι οι Ευρωπαίοι και κυρίως οι Γερμανοί γνωρίζουν ότι, το μνημόνιο και οι δανειακές συμβάσεις που υπεγράφησαν από τους δήθεν εκπροσώπους μας, είναι εκτός των πλαισίων της νομιμότητας.


Ειδικότερα, καμία χώρα στην ιστορία δεν έχει ποτέ αποδεχθεί την πλήρη κατάλυση της εθνικής της κυριαρχίας – όπως συνέβη με την Ελλάδα, μετά την υπογραφή της δανειακής σύμβασης και του PSI.


Για να γίνει κατανοητό το πόσο παράνομη είναι η συμφωνία με ένα παράδειγμα, είναι σαν να μας ζητάει μία τράπεζα εγγύηση, για την έγκριση ενός δανείου ύψους 10.000 €, όλα μας τα περιουσιακά στοιχεία – αξίας πολλών εκατομμυρίων. Έτσι φυσικά δεν μπορούμε (δεν επιτρέπεται) να απευθυνθούμε σε καμία άλλη «τράπεζα», εάν τυχόν μας προκύψει μία έκτακτη ανάγκη – με κίνδυνο φυσικά να κατασχεθούν όλα μας τα περιουσιακά στοιχεία (να ενοικιασθούν τα έσοδα τους για 99 χρόνια κλπ.), εάν δεν τηρηθεί επακριβώς η σύμβαση.


Η πληρωμή του ομολόγου «αγγλικού δικαίου» (όπως είναι πλέον τα καινούργια που εκδώσαμε με το PSI, σαν αντάλλαγμα για τα παλαιότερα) των 435 εκ. € στο 100% της αξίας του, τεκμηριώνει τα παραπάνω – αφού, εάν δεν πληρωνόταν, θα διαμαρτύρονταν όλα τα επόμενα (περί τα 7 δις €), παρά το ότι δεν ήταν ληξιπρόθεσμα (cross default), οπότε η Ελλάδα θα χρεοκοπούσε επίσημα (credit event).


Δυστυχώς αυτήν την αποικιοκρατική σύμβαση υποτέλειας αποδέχθηκαν εκείνοι οι πολιτικοί μας, οι οποίοι ζητούν ξανά την ψήφο μας - όχι απλά για να κυβερνήσουν, αλλά για να μην αποκαλυφθεί τι ακριβώς υπέγραψαν και για να μην τιμωρηθούν.


Η απειλή μίας αυτοεκπληρούμενης προφητείας


«Αντιμετωπίζουμε και απειλούμαστε από έναν και μοναδικό κίνδυνο, να βγούμε (οικιοθελώς φυσικά) από την Ευρωζώνη και την ΕΕ: από τη μαζική υστερία, η οποία θα προκαλούσε ένα bank run, το οποίο με τη σειρά του θα κατέληγε στην απορρύθμιση και στην κατάρρευση του συστήματος – ενδεχομένως σε ένα βίαιο, απολυταρχικό καθεστώς».


Τα περισσότερα ΜΜΕ αναφέρονται σε μία ενδεχόμενη έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, ενώ το εκβιαστικό δίλημμα «Μνημόνιο ή Ευρώ» χρησιμοποιείται ανεύθυνα από ορισμένα πολιτικά κόμματα, με στόχο την εκλογική τους νίκη – χωρίς να ενδιαφέρονται για τη χώρα τους, η οποία κινδυνεύει από αυτές ακριβώς τις «εγκληματικές» συμπεριφορές.


Τα συνεχή μηνύματα που λαμβάνουμε, έχουν κυρίως σχέση με το εάν τα ευρώ των Ελλήνων θα μετατρεπόταν υποχρεωτικά σε δραχμές, εφόσον η Ελλάδα θα επανάφερε το εθνικό της νόμισμα. Η απάντηση είναι δυστυχώς θετική, ενώ παράλληλα θα μετατρεπόταν όλες οι καταθέσεις στο νέο νόμισμα, σε μία σταθερή ισοτιμία - η οποία πιθανολογούμε πως θα κατέρρεε, αφού θα έσπευδαν όλοι να πάρουν τα χρήματα τους από τις τράπεζες, έστω σε δραχμές, υποθέτοντας ότι θα υποτιμηθούν «ακαριαία».


Επίσης, θα απαγορευόταν δια νόμου η ελεύθερη διακίνηση των κεφαλαίων, θα προστατευόταν τα σύνορα για να μην εξαχθούν, «λαθραία» πλέον, τα ευρώ των κατοίκων της χώρας ενώ τα εισαγόμενα ευρώ (τουρισμός κλπ.), θα αντιμετωπιζόταν σαν συνάλλαγμα.
Εδώ οφείλουμε να τονίσουμε ότι, ο κίνδυνος μίας ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας της χώρας μας αυξάνεται ραγδαία, αφού όσο πιο πολλές τέτοιες αναφορές εμφανίζονται στα ΜΜΕ, τόσο πιο πολύ φοβούνται οι καταθέτες - με αποτέλεσμα να αποσύρουν καταρχήν σταδιακά τα χρήματα τους από τις τράπεζες (Bank jog) και στη συνέχεια μαζικά (Bank run), κάτω από συνθήκες πανικού.



Σε μερικές περιπτώσεις όμως αρκεί να αποσυρθεί, ξαφνικά και απότομα, το 3-5% των καταθέσεων, για να γίνει δραματική η κατάσταση των τραπεζών – αφού στη συνέχεια η είδηση μεταφέρεται στους επόμενους, οι οποίοι πηγαίνουν με τη σειρά τους στις τράπεζες για να αποσύρουν τις καταθέσεις τους κοκ.


Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται «αυτοεκπληρούμενη προφητεία» ή «ανάδραση» - όπου η σημερινή συμπεριφορά μας επηρεάζει το μέλλον μας, ενώ, στη συνέχεια, ο «νοητικός» επηρεασμός του μέλλοντος επιδρά στο παρόν (οι μεταβολές στις τρέχουσες προσδοκίες επηρεάζουν το μέλλον, το οποίο προεξοφλούν κοκ.).


Για παράδειγμα, η Moody’s υποτιμάει τις ισπανικές τράπεζες, με αποτέλεσμα να αποσύρουν όλο και περισσότεροι τις καταθέσεις τους. Η αναχρηματοδότηση των τραπεζών γίνεται συνεχώς δυσκολότερη, η ΕΚΤ είναι απρόθυμη να βοηθήσει πέρα από κάποιο σημείο και το κράτος αναλαμβάνει τη διάσωση τους (Bankia) - με αποτέλεσμα το δημόσιο χρέος να αυξάνεται ραγδαία, τα επιτόκια δανεισμού του κράτους (spreads) να ακολουθούν και η προεξοφλούμενη, θεωρητική κατάρρευση να γίνεται πραγματικότητα.


Εάν συμβεί κάτι τέτοιο στη Ισπανία, αφενός μεν η οικονομία της είναι πολύ μεγάλη για να διασωθεί από την ΕΕ, αφετέρου δε θα ακολουθήσουν σε χρόνο μηδέν η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Ιταλία, η Γαλλία κλπ. – με αποτέλεσμα το Ευρώ, όπως και η ΕΚΤ, να είναι πια ιστορία και παρελθόν. Ψυχραιμία λοιπόν, υπομονή, αναμονή εντός του ευρώ και αδιαφορία απέναντι στις ανεύθυνες αναφορές των όποιων «διατεταγμένων» ΜΜΕ και πολιτικών – Ελλήνων και ξένων.


Ελλάδα ώρα μηδέν


Το μήνυμα των εκλογών, η απόφαση καλύτερα των Ελλήνων, είναι ξεκάθαρη: Σε γενικές γραμμές λοιπόν, (α) απελευθέρωση από τα νύχια του ΔΝΤ (65%), (β) συνδυασμός της πολιτικής λιτότητας, χωρίς νέα μέτρα, με ανάπτυξη, (γ) παραμονή στην Ευρωζώνη (σχεδόν 90%), (δ) συνεργασία τουλάχιστον τριών κομμάτων στην κυβέρνηση, (ε) άμεση λύση του τεράστιου προβλήματος της λαθρομετανάστευσης (στ) κάθαρση και τιμωρία όλων αυτών που οδήγησαν την Ελλάδα στη χρεοκοπία. Παράλληλα, η πτώση των ποσοστών του δικομματισμού, από σχεδόν 80% κάτω από το 35% αποτελεί μία δυναμική κοινοβουλευτική επανάσταση - μοναδική στην Ιστορία, σε μία ανεπτυγμένη, δυτική χώρα”.


Έχουμε την άποψη ότι, όλες οι συζητήσεις και τα δημοσιεύματα περί ευρώ, δραχμής, υπέρ και κατά, εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, εκβιαστικών διλημμάτων των Ελλήνων, ανόητων εκβιασμών των Ευρωπαίων κλπ. πρέπει να σταματήσουν - πριν είναι ακόμη πολύ αργά και ακολουθήσει μία εκτεταμένη επίθεση εναντίον των τραπεζών η οποία, σε συνδυασμό με την παρατηρούμενη κατάρρευση των εσόδων του Δημοσίου, θα έδινε τη χαριστική βολή στην εξουθενωμένη Οικονομία μας.


Επίσης οφείλει να σταματήσει η καταστροφική «πολιτική πόλωση», η οποία διαπιστώνεται σήμερα, ενώ εντείνεται μέρα με την ημέρα, αφού δεν ωφελεί κανέναν. Στόχος μας δεν μπορεί να είναι άλλος από τη συνεργασία όλων, με στόχο το συλλογικό, το εθνικό καλό - επειδή μόνο έτσι είναι δυνατόν να εξυπηρετηθεί το ατομικό καλό.


Παράλληλα, είναι ίσως η σωστή χρονική στιγμή να αλλάξουμε την εσφαλμένη εικόνα, την οποία έχουμε δώσει στους πιστωτές μας - ιδιώτες και κράτη. Οφείλουμε λοιπόν να τους διαβεβαιώσουμε, υπερήφανα και χωρίς να σκύβουμε συνεχώς το κεφάλι ότι, ο σκοπός μας δεν είναι να μην πληρώσουμε τα χρέη μας αλλά, αντίθετα, να τα εξοφλήσουμε έντιμα, στο σύνολο τους, αρκεί να μας προσφερθούν οι σωστές προϋποθέσεις:
"Χαμηλά επιτόκια της τάξης του 1,3% και μακροπρόθεσμες δόσεις αποπληρωμής - ενδεχομένως με μία περίοδο χάριτος ενός ή δύο ετών, εντός την οποίας θα εξασφαλίσουμε τα απαιτούμενα πρωτογενή πλεονάσματα".


Από την άλλη πλευρά, σε όσους συνεχίζουν να υποστηρίζουν το λογιστικό έλεγχο του χρέους, όπως κάναμε και εμείς μέχρι πρόσφατα (πριν το PSI), θα έπρεπε να αναφέρει κανείς ότι, όλα τα παλαιά δάνεια της χώρας μας έχουν πλέον αντικατασταθεί με καινούργια - μετά το διακρατικό δανεισμό μας και το PSI. Επομένως, τυχόν «ατασθαλίες» των προηγουμένων δανειστών μας, καλώς ή κακώς, έχουν «παραγραφεί» - οπότε είναι αδύνατον να μειωθεί το χρέος, de Jura και de Facto.


Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να πείσουμε ότι μπορούμε και θέλουμε να τα καταφέρουμε μόνοι μας - χωρίς την παρουσία των μπράβων των τοκογλύφων και των καταστροφικών μνημονίων τους, τα οποία οδηγούν την Ελλάδα, αργά αλλά σταθερά, στην έξοδο από την Ευρωζώνη, στη λεηλασία της ιδιωτικής και της δημόσιας περιουσίας, στη φτώχεια, στην εξαθλίωση και στις κοινωνικές αναταραχές (για τις οποίες κανένας δεν μπορεί να προβλέψει που θα κατέληγαν).


Είναι άλλωστε ανόητο να υπομένουμε αυτήν την καταστροφή (ανεργία, μαζικό κλείσιμο των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, κατάρρευση του χρηματιστηρίου, ραγδαία πτώση των τιμών των ακινήτων, εγκληματικότητα, συνεχιζόμενη ύφεση κλπ.), απλά και μόνο για την εξασφάλιση νέων δανείων, τα οποία μας οδηγούν όλο και πιο κοντά στον γκρεμό.


Είναι σαν να αρνούμαστε την πληρωμή χρέους ύψους 50 χιλ. €, για ένα σπίτι αξίας πολλών εκατομμυρίων, με κίνδυνο να το χάσουμε στον πλειστηριασμό (η πατρίδα μας έχει πολλαπλά περιουσιακά στοιχεία, από όσα οφείλει - επίσης οι πολίτες της), ή να ζητάμε δάνειο 50 χιλ. €, βάζοντας υποθήκη ακίνητα αξίας δεκάδων εκατομμυρίων (!).


Τέλος, όπως έχουμε ήδη αναφέρει, η λύση είναι να σταματήσουμε αμέσως να δεχόμαστε την εκταμίευση των δόσεων εκ μέρους της Τρόικας, με τις οποίες ουσιαστικά πληρώνονται μόνο οι δανειστές μας – αφού ο μοναδικός ίσως τρόπος για να αποφύγουμε την υποθήκευση της πατρίδας μας, την οποία αποδέχθηκαν οι (δήθεν) εκπρόσωποι μας στη Βουλή, είναι να μην πάρουμε τα δάνεια που εγκρίθηκαν, με τους γνωστούς «εγκληματικούς» όρους.


Όπως έχουμε επίσης αναφέρει, αυτό θα σήμαινε την αναβολή των πληρωμών προς τους πιστωτές μας – έτσι ώστε να αναγκασθούν να διαπραγματευθούν μαζί μας, προτείνοντας μία λογική αποπληρωμή του χρέους μας (καμία διαγραφή, επιμήκυνση του χρόνου εξόφλησης, χαμηλά επιτόκια κλπ.), καθώς επίσης βιώσιμες συνθήκες για την Ελλάδα και τους Έλληνες.


Φυσικά απαραίτητη προϋπόθεση ήταν και είναι η ύπαρξη μιας εκλεγμένης κυβέρνησης συνεργασίας, έτσι όπως το απαίτησαν οι Έλληνες Πολίτες στις πρόσφατες εκλογές - γεγονός όμως που δυστυχώς δεν έλαβαν σοβαρά υπ' όψιν τα πολιτικά κόμματα τα οποία, ακόμη μία φορά, δεν μπόρεσαν να συνεννοηθούν και στάθηκαν πολύ κατώτερα των περιστάσεων.


Στα ίχνη της Αργεντινής


Πολύ φοβόμαστε ότι, η Ελλάδα οδηγείται δυστυχώς στα ίχνη της Αργεντινής – αφού οι ομοιότητες με εκείνη την εποχή είναι κάτι παραπάνω από μεγάλες.


Ειδικότερα, τον Αύγουστο του 2001 η Αργεντινή απευθύνθηκε για μία ακόμη φορά στο ΔΝΤ, ζητώντας ένα καινούργιο δάνειο – με στόχο να αποφύγει τη χρεοκοπία. Η κυβέρνηση της ήταν πρόθυμη να αποδεχθεί ακόμη πιο πολλές παραχωρήσεις, αναλαμβάνοντας νέες υποχρεώσεις - παρά το ότι γνώριζε ότι, υποσχόταν συνεχώς πολύ περισσότερα, από όσα μπορούσε να επιτύχει. Η χώρα δεν είχε καταφέρει να ξεφύγει από την έντονη ύφεση, ούτε να ανακτήσει τη χαμένη ανταγωνιστικότητα της, με αποτέλεσμα να αυξάνεται διαρκώς η σχέση του δημοσίου χρέους προς το ΑΕΠ της.


Οι πιστωτές της Αργεντινής, υπό την «αιγίδα» του ΔΝΤ, κατηγορούσαν την κυβέρνηση της για επαναλαμβανόμενες πολιτικές καθυστερήσεις στην εφαρμογή των μέτρων που είχαν συμφωνηθεί. Αντίθετα, η πολιτική ηγεσία της χώρας ισχυριζόταν ότι η λιτότητα, την οποία είχαν επιβάλλει οι δανειστές, οδηγούσε στην καταστροφή - αντί να της εξασφαλίσει εκείνη τη χρηματοδότηση, η οποία θα ήταν απαραίτητη για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στην οικονομία της, έτσι ώστε να ενισχυθούν οι ιδιωτικές επενδύσεις και να επανέλθει η ανάπτυξη.


Δυστυχώς, κανένα από τα δύο μέτωπα δεν κατανοούσε το αυτονόητο: το ότι δηλαδή τα μέσα που είχε η χώρα στη διάθεση της ήταν ελάχιστα, για να μπορέσει να καταπολεμήσει με επιτυχία τη διπλή κρίση δημοσίου χρέους και ύφεσης της οικονομίας της.


Με την πάροδο του χρόνου και κάτω από το βάρος των συνεχών περικοπών στα εισοδήματα τους, οι Πολίτες της Αργεντινής αντιμετώπιζαν πλέον τόσο την κυβέρνηση τους, όσο και τους δανειστές, με τον ίδιο τρόπο. Έχασαν πλέον την εμπιστοσύνη τους και στους δύο αφού έβλεπαν ότι, παρά τις συνεχείς παραχωρήσεις εκ μέρους τους, οι οποίες είχαν οδηγήσει σε ραγδαία πτώση τα εισοδήματα τους, τόσο οι οικονομικοί δείκτες, όσο και οι μελλοντικές προοπτικές συνέχιζαν να επιδεινώνονται.


Παράλληλα οι γειτονικές χώρες, ιδίως αυτές που συμμετείχαν στην οικονομική και πολιτική ζώνη Mercosur μαζί με την Αργεντινή, άρχισαν να φοβούνται τη «μετάσταση» της κρίσης στα δικά τους κράτη. Με στόχο λοιπόν να αποφύγουν τη δική τους στοχοποίηση εκ μέρους των αγορών, πίεζαν την Αργεντινή να τα καταφέρει – λαμβάνοντας ταυτόχρονα τα μέτρα τους και απομονώνοντας την, για την περίπτωση που θα αποτύγχανε. Φυσικά η στάση τους αυτή επιδείνωνε ακόμη περισσότερο τα προβλήματα της Αργεντινής.


Αφού λοιπόν το Κοινοβούλιο της χώρας είχε ψηφίσει ένα νέο πακέτο μέτρων λιτότητας, το ΔΝΤ ενέκρινε μία ακόμη δόση. Ήταν όμως πολύ αργά πια για να ανακτηθεί η χαμένη εμπιστοσύνη – με αποτέλεσμα να μειώνονται συνεχώς οι καταθέσεις στις τράπεζες, καθώς επίσης να εντείνεται η φυγή κεφαλαίων προς το εξωτερικό. Φυσικά η κυβέρνηση δεν κατάφερε ούτε αυτή τη φορά να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που είχε αναλάβει - ενώ οι πολιτικές (λαϊκές) πιέσεις αυξάνονταν, έως το σημείο χωρίς επιστροφή.


Το Δεκέμβριο του 2001 η Αργεντινή ανακοίνωσε ότι αδυνατούσε να εξοφλήσει τις υποχρεώσεις της, έκλεισε για κάποιο διάστημα τις τράπεζες της και βίωσε την μητέρα όλων των κρίσεων – την ολοκληρωτική κατάρρευση του οικονομικού της συστήματος. Η χώρα υποχρεώθηκε σε μία άτακτη χρεοκοπία, καθώς επίσης σε μία χαοτική, απρογραμμάτιστη μετάβαση σε ένα νέο νόμισμα – με διασυνοριακούς ελέγχους κεφαλαίων, με καταστροφικές υποτιμήσεις κλπ. (άρθρο μας).


Ολοκληρώνοντας, εάν συγκρίνει κανείς τα παραπάνω με την Ελλάδα στη θέση της Αργεντινής και την Ευρωζώνη στη θέση της Mercosur, θα οδηγηθεί σε δυσοίωνα συμπεράσματα. Παρά το ότι η Ελλάδα είναι μία πάμπλουτη, πολλαπλά προικισμένη χώρα, ενώ η Ευρωζώνη μία πολύ ισχυρότερη ένωση, οι ομοιότητες παραμένουν αρκετά μεγάλες – πόσο μάλλον όταν πολλές χώρες μαζί της Ευρωζώνης φαίνεται να αντιμετωπίζουν αντίστοιχα μεγάλα προβλήματα, ενώ το ευρώ είναι στο στόχο τόσο των αγορών, όσο και των Η.Π.Α.