Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

22 Ιουλ 2016

Ο κενός ζωτικός χώρος της Τουρκίας «μήλον της έριδος» για έξυπνους παίκτες
Η Ελλάδα μπορεί να γίνει το κέντρο μίας "γαλάζιας ζώνης" ασφάλειας και ευημερίας

Τα όσα σήμερα συμβαίνουν στην Τουρκία αποτελούν μία τεραστίων διαστάσεων «έκρηξη» που αλλάζει τα δεδομένα και έχει την δυναμική να οδηγήσει τους γεωπολιτικούς, τους γεωστρατηγικούς και τους γεωοικονομικούς σχεδιασμούς σε αχαρτογράφητα νερά και να δημιουργήσει ένα ευρύτερο κλίμα ανασφάλειας, ενδεχομένως και... συγκρούσεων.

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Για την ακρίβεια, η μεταβολή της Τουρκίας, ο εσωτερικός της πολιτικός αναθεωρητισμός, δημιουργεί ένα τεράστιο γεωπολιτικό κενό, το οποίο σε συνθήκες ντόμινο δημιουργεί μέγιστα ζητήματα στην γεωστρατηγική και την γεωοικονομία μετά των Βαλκανίων και της Μέσης και Εγγύς Ανατολής. Κι επειδή τα κενά δεν τα μισεί μόνο η φύση, αλλά και οι εκάστοτε παράγοντες που συμμετέχουν στην παγκόσμια σκακιέρα ισχύος, το αμέσως επόμενο διάστημα αναμένονται ισχυρές έως και βίαιες κινήσεις για την συμπλήρωση του κενού που δημιουργεί η πολιτική του απρόβλεπτου και μη συνεργάσιμου τούρκου προέδρου Ταγίπ Ερντογάν.

Η Ελλάδα οφείλει να τοποθετηθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο ώστε να εξασφαλίσει την οποιαδήποτε απόφαση – ενέργεια του ημιπαράφρονα ισλαμιστή τούρκου ηγέτη, ο οποίος είτε είναι πανικόβλητος μετά την αποτυχημένη απόπειρα απομάκρυνσής του από την εξουσία, είτε νιώθει ανίκητος μετά την επιτυχία του να παραμείνει ζωντανός αλλά και με τη δυνατότητα να αποκτήσει υπερεξουσίες… Και στις δύο περιπτώσεις, συνεπικουρούμενης της ιδιότυπης ιδιοσυγκρασίας και ψυχοσύνθεσης του τούρκου προέδρου, όλες οι γειτονικές με την Τουρκία χώρες νιώθουν πως ο κίνδυνος ενός «χαλίφη» Ερντογάν είναι ορατός όσο ποτέ άλλοτε.

Βέβαια, υπάρχουν κι εκείνες οι αναλύσεις των ειδικών επιστημόνων, πολιτικών και γεωπολιτικών αναλύσεων, που θέλουν να επιμένουν πως ο τούρκος πρόεδρος δεν καθιστά απειλή (τουλάχιστον για την Ελλάδα), αφού μόνο κατά την περίοδο που η Τουρκία βρισκόταν υπό τον απόλυτο έλεγχο και την εξουσία των Κεμαλιστών και των στρατοκρατών, υπήρξαν περιπτώσεις εξαγωγής των εσωτερικών προβλημάτων. Δυστυχώς, οι ίδιοι αναλυτές, για δικούς τους προφανώς λόγους, ξεχνούν πως κατά την περίοδο της εξουσίας του Ταγίπ Ερντογάν, με ευθύνη της Τουρκίας το περίφημο δόγμα Νταβούτογλου «των μηδενικών προβλημάτων της Τουρκίας με τους γείτονές της» μεταβλήθηκε σε «μηδενικών φίλων της Τουρκίας με τους γείτονές της». Σε κάθε περίπτωση, δε, η Τουρκία δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει κάθε μέσο και κάθε τρόπο για να μειώσει το κύρος έως και την γεωγραφική έκταση των γειτονικών της χωρών.

 Όσο αφορά την Ελλάδα, επί Ταγίπ Ερντογάν τα ελληνοτουρκικά προβλήματα έχουν διογκωθεί με υπαιτιότητα της Τουρκίας, η οποία δεν διστάζει πλέον να παρέμβει στα εσωτερικά της Ελλάδας θέτοντας ζητήματα για τους μουσουλμάνους της Θράκης, απαιτώντας να χτιστεί τζαμί στην Αθήνα (σε μία προσπάθεια χλευασμού προς την Ελλάδα προσφέρθηκε να πληρώσει και τα έξοδα του τζαμιού), απορρίπτει την ύπαρξη υφαλοκρηπίδας στο Καστελλόριζο και ως εκ τούτου διεκδικεί όλη την ελληνική ΑΟΖ που βρίσκεται ανατολικά της Κρήτης και νότια της Ρόδου, αμφισβητεί την ελληνικότητα της ΑΟΖ νότια της Κρήτης, αμφισβητεί την ελληνική εθνική κυριαρχία στο μισό Αιγαίο… Και εάν αυτά δεν είναι εξαγωγή προβλημάτων, αλλά μόνο στρατηγικές τακτικές εις βάρος της Ελλάδας, πρέπει, άραγε, να περιμένουμε την εκδήλωση της εξαγωγής των εσωτερικών προβλημάτων του Ερντογάν;

Η Ελλάδα, λοιπόν, οφείλει να τοποθετηθεί με απόλυτη επάρκεια τόσο διπλωματικά όσο και πολιτικά καλύπτοντας όλα τα θέματα ασφάλειας επί των συνόρων αλλά και στο εσωτερικό της προκειμένου να σταθεί με σχετική βεβαιότητα απέναντι στα όσα συμβαίνουν στην σπαρασσόμενη και βυθιζόμενη ταχύτατα στο χάος και τον ριζοσπαστικό ισλαμισμό Τουρκία.

Ταυτόχρονα, κι επειδή τα όσα συμβαίνουν στην Τουρκία αποτελούν μοναδική ευκαιρία για την Ελλάδα, η οποία βρίσκεται δίπλα στο τεράστιο κενό που δημιουργείται από την Τουρκία, θα πρέπει άμεσα να προχωρήσει στον σχεδιασμό μίας πρότασης η οποία θα τοποθετήσει την Ελλάδα ως βασικό χώρο και κέντρο ασφάλειας μίας ευρύτατης περιοχής που θα εκτείνεται Βαλκανίων και Μέσης Ανατολής. Είναι, πραγματικά, μοναδική η ευκαιρία δημιουργίας μίας ασφαλούς ζώνης που θα υποκαταστήσει σε μηδενικό σχεδόν χρόνο το κενό του ζωτικού χώρου της Τουρκίας. Μίας ζώνης ασφάλειας και ανάπτυξης. Μίας ευρύτατης περιοχής η οποία θα δώσει τη δυνατότητα σε ισχυρούς παίκτες να μην προβληματιστούν –απασχολώντας και πόρους- για την ευαίσθητη περιοχή των Βαλκανίων, να μην ανησυχήσουν για την επόμενη ημέρα μίας διαλυμένης ή πλήρως απομονωμένης Τουρκίας.

Με μία τέτοια ουσιαστική πρόταση ικανοποιούνται οι ΗΠΑ που αντιμετωπίζουν μία δική τους εσωτερική πολιτική αναθεωρητισμού, ενώ έχουν μία γενικότερη πολιτική υποχώρησης λόγω και των οικονομικών τους προβλημάτων (τα οποία «ξεχάστηκαν» λόγω της ευρωπαϊκής κρίσης).

Επίσης, η ίδια πρόταση θα μπορεί να ικανοποιεί και τους σχεδιασμούς της Μόσχας, η οποία είναι αποφασισμένη να κάνει business κι όχι πόλεμο (εκτός αν προκληθεί ηθικά) και θα αποκτήσει πρόσβαση σε μία περιοχή «παλιών γνωστών», όπου θα έχει τη δυνατότητα αναθέρμανσης σχέσεων κάτω από νέες συνθήκες.

Παραδόξως, οι συγκυρίες θέλουν μία τέτοια ελληνική πρόταση να αντιμετωπίζεται θετικά και από το Ισραήλ, το οποίο επιθυμεί να στείλει στην ευρωπαϊκή αγορά ενέργειας το δικό του φυσικό αέριο. Μάλιστα, οι πρόσφατες σκέψεις για χρήση της Τουρκίας στην μεταφορά του Ισραηλινού αερίου στην Ευρώπη διαλύονται όχι μόνο εξαιτίας των όσων σήμερα συμβαίνουν στην Τουρκία, αλλά κι επειδή αποκαλύφθηκαν τα Τουρκικά WikiLeaks, στα οποία καταγράφονται τα σχέδια της Τουρκίας για βομβαρδισμό του Ισραήλ με πυραύλους. Και αυτό είναι κάτι στο οποίο δεν μπορεί να αδιαφορήσει ή να διαγράψει η Ισραηλινή ηγεσία. Το Τελ Αβίβ, εξάλλου, γνωρίζει πως η σημερινή κατάσταση της Τουρκίας είναι τέτοια που θα χρειαστούν αρκετά χρόνια για να μεταβληθεί σε ένα αρχικά σταθερό και στη συνέχεια ασφαλές περιβάλλον. Κι επειδή πρώτοι οι Ισραηλίτες γνωρίζουν καλύτερα από όλους πως «ο χρόνος είναι χρήμα», το οποίο θα χαθεί σε μία πολιτική απόφαση αναμονής επαναφοράς της Τουρκίας στην σταθερότητα, θεωρείται πάρα πολύ πιθανή έως βέβαιη η συγκατάβαση του Ισραήλ, σε αποδοχή της Ελλάδας όχι μόνο ως στρατηγικού συνεταίρου για την εξόρυξη του φυσικού αερίου, αλλά και ως στρατηγικού γεωπολιτικού παίκτη που θα αποτελεί παράγοντα ασφάλειας και σταθερότητας σε μία αρκετά μεγάλη περιοχή.

Ένας «παίκτης» που είχε ήδη προετοιμάσει το έδαφος για επέκτασή του σε όλη αυτή την περιοχή, είναι και η Γερμανία. Όμως, τα βρώμικα πολιτικά και οικονομικά παιχνίδια του Βερολίνου, δημιούργησαν συνθήκες διάλυσης για την Ε.Ε. και αποδυνάμωσαν την ό,ποια σκέψη να εισαχθεί η Γερμανία σε ένα γεωπολιτικό παιχνίδι πέραν της περιοχής Ρηνανίας – Βεστφαλίας. Εξάλλου, ΗΠΑ και Ρωσία, δεν δείχνουν να εμπιστεύονται την γερμανική υπεροψία για να τοποθετήσουν το Βερολίνο ως ισότιμο παίκτη σε ένα τόσο μεγάλης έκτασης σχέδιο, αλλά ούτε και επιθυμούν -η κάθε πλευρά για τους δικούς της λόγους- η Γερμανία να βρεθεί μαζί τους στο ίδιο τραπέζι (οι ΗΠΑ δεν θέλουν την Γερμανία να εξαρτάται από το ρωσικό φυσικό αέριο, αλλά ούτε και η Ρωσία θέλει η Γερμανία να αποκτήσει ρόλο στην εξόρυξη και στην ροή ενέργειας από την Αν. Μεσόγειο προς την Ευρώπη).

Το «δώρο», λοιπόν, του Ερντογάν προς την Ελλάδα, είναι τεράστιο. Όμως, η παρούσα πολιτική σκηνή της χώρας είτε δεν μπορεί να το υλοποιήσει, είτε δεν μπορεί να το κατανοήσει, είτε δεν έχει γενικότερα τα εχέγγυα (ιδεολογικά και ηθικά) να προχωρήσει στον σχεδιασμό και την κατάθεση πρότασής του. Η πολιτική αστάθεια που τείνει να γίνει χαρακτηριστικό γνώρισμα της Ελλάδας, με υπαιτιότητα διαπλεκόμενων και διεφθαρμένων πολιτικών προσώπων και πολιτικών κομμάτων. Αν και αυτά τα χαρακτηριστικά είναι βασικά εργαλεία για την ικανοποίηση – υλοποίηση σχεδίων των ισχυρών, η έκταση και η σοβαρότητα της συγκεκριμένης πρότασης απαιτεί ουσιαστική πολιτική καινοτομία, δηλαδή οι ισχυροί συνομιλητές της Ελλάδας προτιμούν στην περίπτωση αυτή να συνεργαστούν με έντιμη και σοβαρή κυβέρνηση, η οποία δεν θα εξαγοραστεί από κανέναν εμπλεκόμενο και δεν θα επηρεάσει την ουσιαστική μεταξύ τους συμφωνία.
Ουσιαστικά, λοιπόν, αναζητείται πολιτική -τρόπος- ώστε να αναδειχθεί εκείνο το πολιτικό προσωπικό και εκείνη η πολιτική δύναμη, με την οποία οι ενδιαφερόμενοι θα μπορούν να συνομιλήσουν για δουλειές και να προσφέρουν με τη σειρά τους σοβαρά ανταλλάγματα που θα εξασφαλίσουν την με ταχύτατους ρυθμούς οικονομική ανάκαμψη και την σταθερότητα αλλά και την ασφάλεια που οι ίδιοι επιθυμούν.

Αυτή η μοναδική ευκαιρία – δώρο προς την Ελλάδα από τον Ερντογάν, ήδη έγινε ορατή με τις δηλώσεις του κ. Λιου, που θέλει γρήγορη τακτοποίηση της μείωσης του ελληνικού χρέους για επαναφορά της Ελλάδας στην ομαλότητα.

Θα μπορέσει, άραγε, να συνταχθεί και να παρουσιαστεί έγκαιρα, με πλήρες πολιτικό πρόγραμμα αυτή η απαραίτητη έντιμη πολιτική δύναμη στην Ελλάδα, για να θέσει στο τραπέζι την πρόταση που θα λειτουργήσει καταλυτικά στην αποφυγή ενός μεγάλου πολέμου (πριν ή μετά τις αμερικανικές εκλογές) στην περιοχή της Μέσης Ανατολής;
Εάν η Ελλάδα δεν μπορέσει να εκμεταλλευθεί αυτή την μοναδική ευκαιρία (θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως «θείο δώρο») τότε πολύ δύσκολα θα μπορέσει να αποφύγει την μανία του «χαλίφη» Ερντογάν, που θα θελήσει να επανακάμψει μαινόμενος, αναζητώντας μία νίκη για να ικανοποιήσει τους οπαδούς του που διψάνε για αίμα...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Ιωάννης Σ. Φριτζαλάς
Γεωπολιτικός – Ιστορικός αναλυτής

Μέρος Α΄: Η ανάδυση του «Ιερού Στρατεύματος» (Hizb Allah)

 Το πραξικόπημα απέτυχε… ζήτω το πραξικόπημα· θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί, συνοψίζοντας λακωνικά την ουσία του – μεθοδευμένα – αποτυχημένου στρατιωτικού πραξικοπήματος στην Τουρκία. Παρ’ ότι η προσωπική μας εκτίμηση δεν συντάσσεται με την άποψη που προβάλλει τον Recep Tayyip Erdoğan ως τον κύριο ενορχηστρωτή του απονενοημένου εγχειρήματος, εν τούτοις δεν θα πρέπει να παραβλέψουμε πως η καίρια και αποφασιστική αντιμετώπισή του από το καθεστώς λαμβάνει διαστάσεις ενός πρωτοφανούς ισλαμικού «αντι-πραξικοπήματος», το οποίο νομιμοποιείται από την «ευλογία του Θεού»1.

Οι αναλύσεις διεθνώς επιδίδονται σε μία προσπάθεια αποκρυπτογραφήσεως του επιχειρούμενου πραξικοπήματος και των συνεπακόλουθων καταιγιστικών εξελίξεων που εκτυλίσσονται στην γειτονική χώρα, θεμελιωμένες, ως επί το πλείστον, σε δυτικότροπα ερμηνευτικά μοντέλα, τα οποία δεν βασίζονται απλώς στις στρεβλές και απαρχειωμένες αντιλήψεις της Δύσεως για την Ανατολή, αλλά φαίνεται πως αγνοούν την ουσία της προτεινόμενης εναλλακτικής κοσμοθεωρίας του «τουρκικού Ισλάμ». Ως εκ τούτου, οι περισσότερες εκτιμήσεις εστιάζουν στις προφανείς κοινωνικοπολιτικές και γεωπολιτικές προεκτάσεις της νέας τουρκικής κρίσεως, παραβλέποντας εν τούτοις, τις προεκτάσεις που προκύπτουν από μία εμβριθέστερη – και στο πλαίσιο της ισλαμικής κοσμοθεάσεως – ερμηνευτική προσέγγιση, η οποία καλείται να αντιμετωπίσει την 15η Ιουλίου ως την πλέον κομβική ημερομηνία στην 93χρονη ιστορία της Τουρκικής Δημοκρατίας.

Για να κατανοηθεί όσο το δυνατόν πληρέστερα τόσο το παρασκήνιο της αποτροπής του πραξικοπήματος, όσο και το υπόβαθρο των μεσοπρόθεσμων εξελίξεων, θα πρέπει να προσδιορίσουμε τον «αντικειμενικό σκοπό», στον οποίο αποβλέπει η νεο-οθωμανική αναθεωρητική πολιτική, σε συνδυασμό με το εκτελεστικό όργανο και την μεθοδολογία εκπληρώσεώς του.

α. Αντικειμενικός Σκοπός

 Κατ’ αρχάς, η επιχειρούμενη κατάλυση της όποιας συνταγματικής νομιμότητος είχε απομείνει στην Τουρκία και η αποκαθήλωση του συνόλου σχεδόν της διοικητικής διαρθρώσεως του τουρκικού κρατικού μηχανισμού επισφραγίζει de facto τον θεμελιώδη «στρατηγικό σκοπό» του Τούρκου Προέδρου, ο οποίος δεν είναι άλλος από την πλήρη κατάλυση του κοσμικού χαρακτήρα του τουρκικού κράτους2. Εφ’ όσον αυτή η επιδίωξη επικυρωθεί και de jure στην επικείμενη συνταγματική αναθεώρηση, το εδραιωθέν προσωποπαγές και αυταρχικό ισλαμικό status quo θα εγκαινιάσει το επόμενο στάδιο εφαρμογής του μακροπρόθεσμου στρατηγικού του σχεδιασμού, το οποίο αφορά την σταδιακή διαμόρφωση μίας πανισλαμικής ηγεμονίας, με επίκεντρο την «ανωτέρα τουρκική γεωπολιτισμική κληρονομιά» (πρβλ. τις απόψεις του Muzaffer Bey3 )

β. Εκτελεστικό όργανο/Μεθοδολογία

 Ποιοι είναι οι φορείς και συνεχιστές αυτής της κληρονομιάς; Για να απαντήσουμε σε αυτή την ερώτηση θα πρέπει αρχικώς να εντοπίσουμε εκείνο το τμήμα του τουρκικού λαού που ανταποκρίθηκε άμεσα στο κάλεσμα του Erdoğan για εξέγερση κατά των προδοτών της «παράλληλης δομής». Ήταν σύσσωμος ο περήφανος τουρκικός λαός, που υπεραμύνθηκε της δημοκρατίας, ενός σκοπού a priori ανωτέρου από τον ίδιο τον Τούρκο Πρόεδρο, όπως ισχυρίστηκαν αρκετοί;
Αναμφίβολα, υπήρξαν και αυτοί που υποκινήθηκαν από τον φόβο επικρατήσεως μίας νέας στρατιωτικής κηδεμονίας στην Τουρκία. Η κρίσιμη μάζα της εξεγέρσεως, όμως, αυτή που προέβη σε δολοφονίες και πάσης φύσεως βιαιοπραγίες εις βάρος των Τούρκων στρατιωτικών, ενεργοποιήθηκε, σύμφωνα με τον Τούρκο καθηγητή Emre Öktem4, από την «καθοριστική παρέμβαση της Διευθύνσεως Θρησκευτικών Υποθέσεων» (η Diyanet İşleri Başkanlığı, υπό την καθοδήγηση της οποίας ενεργούν οι ψευδομουφτήδες στην Θράκη), η οποία «διέταξε τους ιμάμηδες να απαγγείλουν από τα τζαμί το “Salah” (ισλαμική τελετουργική προσευχή)», σηματοδοτώντας, ουσιαστικά, την «λαϊκή έκρηξη», αποτέλεσμα της οποίας ήταν η «αποτροπή» του πραξικοπήματος. Ο Öktem διευκρινίζει πως το γεγονός αυτό «δεν έχει προηγούμενο στην πρόσφατη ιστορία της Τουρκίας».
Κάτι αντίστοιχο, προσθέτει, είχε συμβεί μόνο επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, «όταν ο Σουλτάνος5 έκανε εκκλήσεις από τα τζαμί για την οργάνωση λαϊκής υποστηρίξεως ενάντια στις εξεγέρσεις των γενιτσάρων», και διατυπώνει την εκτίμηση πως «εκείνοι που εξέδωσαν την εντολή είχαν επίγνωση της ιστορικής εμπειρίας και επιδίωξαν να την επαναλάβουν στο σημερινό πλαίσιο».

Επομένως, το στρατιωτικό πραξικόπημα – φαινομενικώς – απετράπη, λόγω της καταλυτικής δράσεως αφ’ ενός των νεωτέρων «θεοσεβών γενεών»6, η γαλούχηση των οποίων ήταν ένα προσωπικό όραμα του Erdoğan, αποσκοπούν στην σταδιακή ανατροπή της κεμαλικής κοσμικότητος, και αφ’ ετέρου των πιστών στο καθεστώς ισλαμιστών εν γένει, οι οποίοι μάς υπενθύμισαν με τις πράξεις τους την διαχρονική διαπίστωση του Κ. Λαμέρα πως «έγκειται στην φύση των Τούρκων το κακουργείν, μία  κακουργική φύση που ενισχύει και προάγει το ιερό τους βιβλίο, το Κοράνιο, το επιτάσσον την σφαγή των «απίστων» εν παντί καιρώ.7»

Με ποια κριτήρια, όμως, προσδιορίζονται ο «πιστός» και ο «άπιστος»; Όποιο κι αν είναι τα δικό μας ερμηνευτικό πλαίσιο, θα αποδειχθεί εσφαλμένο, αν δεν ανατρέξουμε στις πλέον σύγχρονες πηγές της ισλαμικής κοσμοθεωρίας. Σύμφωνα με τον τέως πρωθυπουργό Ahmet Davutoğlu, «η βασική διχοτομία μεταξύ πιστού (μου’μίν) και απίστου (κάφιρ), ως δύο διαφορετικών οντολογικών/ θρησκευτικών προσεγγίσεων και ριζικά αντιθέτων κατηγοριών, μπορεί να οριστεί ως η επιλογή μεταξύ του εάν κάποιος επιθυμεί ή όχι να αποδεχθεί την ειδική ευθύνη (δλδ. την “οικουμενοποίηση” του Ισλάμ) επί της Γης […] Εκείνοι που πιστεύουν στην ενότητα του Αλλάχ και αποδέχονται να είναι μέλη της μουσουλμανικής κοινωνικοπολιτικής οντότητος (ummah), δεν απορρίπτουν μόνο την παλιά εθνική τους ταυτότητα, αλλά και όλες τις πιθανές εναλλακτικές ταυτότητες […] Η βασική τους ταυτότητα πλέον είναι αυτή του μουσουλμάνου που είναι ίσος με όλους τους άλλους μουσουλμάνους ενώπιον του Θεού.8» (προφανώς εδώ αποκρύπτει την ενδόμυχη αντίληψη περί ανωτερότητος της τουρκικής φυλής)

Ποιοι είναι εν προκειμένω οι «άπιστοι»; Το απολυταρχικό ισλαμικό καθεστώς, σε αυτήν την σύγχρονη επιχείρηση διανοητικής και κοινωνικοπολιτικής μεταλλάξεως (παρόμοια με εκείνη που διενήργησε ο Mustafa Kemal, στην προσπάθειά του να αντιμετωπίσει την εθνική και θρησκευτική ανομοιογένεια του υπό κατάρρευση οθωμανικού κράτους), όφειλε, τηρώντας την μακραίωνη τουρκική παράδοση, να ανακαλύψει έναν νέο εχθρό, αναδεικνύοντας ταυτοχρόνως την ανάγκη ακαριαίας αντιμετωπίσεώς του, επ’ ωφελεία της δικής του εδραιώσεως. Αν θεωρήσουμε πως ο σύγχρονος εχθρός του καθεστώτος ταυτίζεται με τον Fethullah Gülen και την «τρομοκρατική» του οργάνωση, την όποια «παράλληλη δομή» ή τους κεμαλιστές, τότε θα διαπράξουμε ένα λογικό σφάλμα στην αναλυτική μας προσέγγιση, η οποία πλην του εκτελεστικού οργάνου, προσπαθεί να εντοπίσει και την μεθοδολογία εκπληρώσεως του σκοπού.

Σε γενικές γραμμές, μία οιαδήποτε έννοια διαφοροποιήσεως, αποτελεί απλώς το αναγκαίο αρχικό στίγμα (2ο στάδιο γενοκτονίας: στιγματισμός), το οποίο καθιερώνεται μεθοδικά ως χαρακτηρισμός της αντιπάλου ομάδος. Η ύπαρξη και μόνο δύο ομάδων με ενδεχόμενη αντιπαλότητα είναι ικανή να ενεργοποιήσει τον μηχανισμό της γενοκτονίας (1ο στάδιο: ομαδοποίηση). Επειδή η αναγκαία συνθήκη του στιγματισμού δεν είναι ταυτοχρόνως και επαρκής για την διέγερση των εθνικιστικών/θρησκευτικών αντανακλαστικών της κρίσιμης μάζας, στην οποία, εν προκειμένω, απευθύνεται το καθεστώς, απαιτήθηκε η σταδιακή διαμόρφωση της εικόνος του «θηρίου» (3ο στάδιο γενοκτονίας: θηριοποίηση), αφ’ ενός ως δηλωτική της φυσιογνωμίας του εχθρού και αφ’ ετέρου ως πρόφαση για την μελλοντική εξόντωσή του. Όπως γνωρίζουμε, στο διαχρονικό τουρκικό θυμικό, η εικόνα του «θηρίου» έχει ταυτιστεί με την έννοια του «απίστου». 

Στις αρχές του 20ου αιώνος, ο «άπιστος» (giaour) ταυτίστηκε με τους ελληνικούς και εν γένει χριστιανικούς πληθυσμούς της Μ. Ασίας, την «τέλειαν εξόντωσιν» των οποίων ανέλαβε το κομιτάτο «Ένωση και Πρόοδος», αποδίδοντάς την αργότερα στην «δίκαιη οργή του λαού». Σήμερα, η έννοια του «απίστου» δεν νοηματοδοτείται αποκλειστικώς από την καταγωγή, τις θρησκευτικές αντιλήψεις ή την ιδεολογία ενός ατόμου ή μίας ομάδος, αλλά προσδιορίζεται από τον βαθμό βιωματικής εφαρμογής της ισλαμικής κοσμοθεωρίας. Σύμφωνα με παλαιότερη δήλωση του Ερντογάν, «ένας κοσμικός δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι μουσουλμάνος, καθώς για τους μουσουλμάνους ο Αλλάχ είναι η υπέρτατη αρχή. Αντιθέτως, οι κοσμικοί θεωρούν πως η ανωτέρα αρχή είναι ο λαός, δηλαδή οι δούλοι του Αλλάχ.9» Επομένως, «άπιστος», σύμφωνα με αυτή την ισλαμική θεώρηση και την επίδραση που επιδιώκει να ασκήσει στην σύγχρονη πολιτική θεωρία, είναι ο οιοσδήποτε πιστεύει πως «οι εξουσίες πηγάζουν από τον λαό και ασκούνται υπέρ αυτού». Συνεπώς, ακόμα και ένας πιστός μουσουλμάνος με κοσμικό πνεύμα και δημοκρατικό φρόνημα είναι απολύτως ασύμβατος με το «βίωμα του Ισλάμ», καθώς δεν υπηρετεί τον Αλλάχ, ως «μέλος της μουσουλμανικής κοινωνικοπολιτικής οντότητος», αλλά τα δημιουργήματα του, με τα οποία ο ίδιος ο Αλλάχ δεν έχει καμμία απολύτως οντολογική σχέση. Οποία ύβρις… Ξεκαθαρίζουμε λοιπόν, άπαξ διά παντός, πως οι ισλαμικές μάζες, οι οποίες φαινομενικώς απέτρεψαν ένα ήδη καταδικασμένο στρατιωτικό πραξικόπημα, όχι απλώς δεν υπεραμύνθηκαν της – ασύμβατης με το Ισλάμ – δημοκρατικής και συνταγματικής νομιμότητος της Τουρκίας, αλλά έθεσαν τα θεμέλια για την οικοδόμηση μίας ειδεχθούς ισλαμικής δικτατορίας.

«Η δημοκρατία είναι μόνο το τραίνο στο οποίο επιβαίνουμε μέχρι να επιτύχουμε τον στόχο μας. Τα τζαμιά είναι τα στρατόπεδά μας, οι μιναρέδες είναι οι ξιφολόγχες μας, οι τρούλοι είναι τα κράνη μας και οι πιστοί είναι οι στρατιώτες μας.» (Ρ.Τ. Ερντογάν – 1997)10

Επομένως, επανερχόμενοι στο αρχικό μας ερώτημα και επικαλούμενοι την τουρκοισλαμική κοσμοθεωρία, όπως την παρακολουθούμε, άλλωστε, να εφαρμόζεται μεθοδικά την τελευταία δεκαετία, θα πρέπει να κατανοήσουμε πως ως φορείς και συνεχιστές της «ανωτέρας τουρκοισλαμικής κληρονομιάς» νοούνται όλοι οι όπου Γης μουσουλμάνοι, οι οποίοι έχουν συνειδητώς ενταχθεί στην «hizb Allah»11 (κορανικός όρος που αναφέρεται στην ομάδα του Αλλάχ), με σκοπό την εκτέλεση της «πανανθρώπινης αποστολής» του Ισλάμ, η εκπλήρωση της οποίας προϋποθέτει και την συντριβή της «hizb al shaitan» (ομάδα του διαβόλου). Ποιοι υπάγονται σε αυτή την ομάδα; Μα φυσικά, όλοι όσοι, σύμφωνα με το Κοράνι, «έχουν απορροφηθεί από τον διάβολο, λησμονώντας την θύμηση του Αλλάχ12» (τεκμήριο «θηριοποίησεως»).

Σε αυτό το σημείο, διακρίνουμε πλέον ξεκάθαρα την απόλυτη ταύτιση του πυρήνα της ισλαμικής κοσμοθεάσεως (η κατηγορηματική διαφοροποίηση μεταξύ πιστού και απίστου), με το κομβικό 5ο στάδιο της γενοκτονίας (πόλωση), το οποίο αναγάγει πλέον την διαφοροποίηση σε μία αναπόφευκτη σύγκρουση μεταξύ των δύο εκ διαμέτρου αντιθέτων ομάδων, η μία εκ των οποίων, προφανώς, θα επιβληθεί στην άλλη (7ο στάδιο γενοκτονίας: εξολόθρευση). Ποια ομάδα θα είναι αυτή που θα επιβληθεί; Αν και η απάντηση είναι αυτονόητη, θα επικαλεστούμε την ακόλουθη φράση από το Κοράνιο: «Ο Αλλάχ έχει διακηρύξει. Ιδού! Βεβαίως θα νικήσω, Εγώ και ο Αγγελιοφόρος μου. Ιδού! Ο Αλλάχ είναι ισχυρός, Παντοδύναμος.13»

Αυτή την «παντοδυναμία του Αλλάχ» εκλήθη να επιδείξει μεθοδευμένα το εν Τουρκία τμήμα της «hizb Allah», το οποίο καθιερώνεται πλέον στην συνείδηση του μουσουλμανικού κόσμου, ως ένα υποδειγματικό πρότυπο πίστεως, αφοσιώσεως, αυταπαρνήσεως και μαρτυρικής προαιρέσεως.
Ας αναλογιστούμε, σε αυτό το σημείο:
  • την βαρύνουσα συμβολική διάσταση που λαμβάνει η αποτελεσματική αντιμετώπιση του ισχυροτέρου (σύμφωνα με τις τουρκικές υπερεθνικιστικές ψευδαισθήσεις) στρατού του πλανήτη από μερικές χιλιάδες άοπλων πολιτών, οι οποίοι ενήργησαν «οπλισμένοι» μόνο με την «ευλογία» του Αλλάχ, κατόπιν εντολής της θρησκευτικής τους ηγεσίας,
  • τις επιπτώσεις που θα προκαλέσει η διαφαινόμενη ανάδυση ενός ασύμβατου ισλαμιστικού «ιερού στρατεύματος», το οποίο στην prova generale του αψήφησε την δεύτερη μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη του ΝΑΤΟ και
  • τον αντίκτυπο της ανωτέρω σημειολογίας στην αυτοπεποίθηση των μουσουλμανικών μειονοτήτων των Βαλκανίων, τα εξτρεμιστικά στοιχεία των οποίων αδημονούν να ξεκινήσουν την δική τους ισλαμική εξέγερση, ευκαιρίας (= προβοκάτσιας) δοθείσης.
 Η 15η Ιουλίου σήμανε την έναρξη μίας ζοφερής περιόδου τόσο για την Τουρκία, όσο και για την ευρύτερη περιφέρειά της, με την γειτονική χώρα να εξέρχεται του σταδίου της Άτης και να εισέρχεται σε αυτό της Νεμέσεως14. Σε ένα «έθνος», «στην γλώσσα του οποίου δεν υπάρχει ουδεμία λέξη που να δηλώνει αφηρημένη έννοια15», όπως η δικαιοσύνη (πώς λοιπόν να υπερασπιστεί κάτι που δεν γνωρίζει εννοιολογικά και πρακτικά τι είναι;), όχι μόνο η επαναφορά της θανατικής ποινής είναι πιθανή, αλλά ακόμα και η αναβίωση των κεμαλικών «Δικαστηρίων Ανεξαρτησίας»16, με στόχο την συνοπτική εξόντωση όλων των «απίστων» από την ίδια την «ομάδα του θεού». Τοιουτοτρόπως, ο «εξοργισμένος – από τους προδότες – λαός»  θα επωμιστεί και πάλι το ιστορικό βάρος του εγκλήματος, απαλλάσσοντας την επίσημη εξουσία από την ευθύνη της νέας γενοκτονίας (8ο στάδιο: Άρνηση ενοχής – Απόσειση ευθυνών).

Σήμερα, λοιπόν, που αναδεικνύεται ισχυρότερο παρά ποτέ το πλέον αντιπροσωπευτικό ταυτοτητοποιητικό στοιχείο της τουρκοισλαμικής φυσιογνωμίας (η γενοκτονία)17, αυτό που θα πρέπει να μάς προβληματίσει εντόνως, εκτός από τις συνέπειες της σαρωτικής αποδομήσεως του τουρκικού κράτους, είναι η διαπίστωση πως ο Erdoğan έχει πλέον αντλήσει όλα τα απαιτούμενα συμπεράσματα που του επιτρέπουν να εισέλθει σε μία νέα φάση εφαρμογής του σχεδιασμού του (π.χ. πυροδότηση μαζικών εξεγέρσεων στα Βαλκάνια ή ακόμα και σε όλο το γεωγραφικό πλαίσιο του στρατηγικού άξονα του νεο-οθωμανισμού18), επ’ ωφελεία της πολυπόθητης γι’ αυτόν αναδείξεως του νέου ισλαμικού πολιτισμού, ο οποίος, σύμφωνα πάντα με τον ίδιο, «θα καθορίσει την πορεία του κόσμου στον 21ο αιώνα.»
(Συνεχίζεται)

Ιωάννης Σ. Φριτζαλάς
Γεωπολιτικός – Ιστορικός αναλυτής
f_john542@hotmail.com

Πηγές
  1. http://archyworldys.com/analysis-tanks-and-the-blessing-from-god/
  2. https://youtu.be/d4fAuG_9IeE
  3. Σαράντου Ι. Καργάκου – Η Ιστορία από την σκοπιά των Τούρκων, Σελ. 53-59, Εκδόσεις Σιδέρη
  4. fides.org/en/news/60469#.V5CgyvmsVu6
  5. Προφανώς εννοεί τον Mahmud II και το επονομαζόμενο «ευοίωνον γεγονός» (Vaka-i Hayriye) της σφαγής των γενιτσαρικών ταγμάτων το 1826 (gr/2015/07/15/xl-h-sfagh-ton-genitsaron-apo-ton-maxmoyt-ton-b-to-1826/)
  6. bloomberg.com/news/articles/2016-07-17/coup-was-a-gift-from-god-says-erdogan-who-plans-a-new-turkey
  7. Κων. Λαμέρα – Η περί Μικράς Ασίας και των εν αυτή Κρυπτοχριστιανών διάλεξις, Σελ. 9, Εκδόσεις Ινφογνώμων
  8. Davutoğlu – Εναλλακτικές κοσμοθεωρίες/Η επίδραση της ισλαμικής και της δυτικής κοσμοθεωρίας στην πολιτική θεωρία, Σελ. 381, Εκδόσεις Ποιότητα
  9. https://youtu.be/d4fAuG_9IeE
  10. http://www.academia.edu/19309973/Μιναρέδες_οι_λόγχες_του_Ισλάμ_στην_Ευρώπη
  11. Davutoğlu – Εναλλακτικές κοσμοθεωρίες/Η επίδραση της ισλαμικής και της δυτικής κοσμοθεωρίας στην πολιτική θεωρία, Σελ. 382, Εκδόσεις Ποιότητα
  12. Ως άνω
  13. Ως άνω
  14. http://www.capital.gr/story/2208004
  15. Κων. Λαμέρα – Η περί Μικράς Ασίας και των εν αυτή Κρυπτοχριστιανών διάλεξις, Σελ. 14, Εκδόσεις Ινφογνώμων
  16. https://el.wikipedia.org/wiki/Δικαστήρια_της_Αμάσειας
  17. W.E. Gladston: «Το πρόβλημα είναι ο μουσουλμανισμός, σε συνδυασμό με τον ιδιόρρυθμο χαρακτήρα μίας φυλής (= της τουρκικής)». Από το βιβλίο του George Horton – Η μάστιγα της Ασίας, Σελ. 36, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
  18. Ι.Σ. Φριτζαλά – Φυσική και νοητική γενοκτονία: http://www.anixneuseis.gr/?attachment_id=143460



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Από τον Γιώργο Τραπεζιώτη

Ξημερώματα Πέμπτης 21 Ιουλίου 2016. Η ανατολή της νέας ημέρας βρίσκει την Τουρκία να έχει αλλάξει σελίδα στη σύγχρονη Ιστορία της. Μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της περασμένης εβδομάδας, αλλά κυρίως μετά το πογκρόμ σε βάρος κάθε κοσμικής-κεμαλικής φωνής στη χώρα, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σφράγισε για πάντα έναν ιστορικό κύκλο σχεδόν 100 ετών, ο οποίος άνοιξε το 1908 με την άνοδο των Νεότουρκων στην εξουσία και κορυφώθηκε με την απόλυτη επικράτηση του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ.
Το πρώτο φως της χθεσινής μέρας βρήκε ξανά τον στρατό και την αστυνομία στους δρόμους των μεγάλων τουρκικών πόλεων. Αυτήν τη φορά για να επιβάλουν την οθωμανικού τύπου... δημοκρατία που ονειρεύεται ο μεταμοντέρνος «σουλτάνος». Η εφαρμογή της κατάστασης έκτακτης ανάγκης άρχισε ακριβώς στη 1 μετά τα μεσάνυχτα, με τον πρόεδρο Ερντογάν να δηλώνει ότι η απόφαση είναι πλήρως εναρμονισμένη με όσα προβλέπει το 120ό άρθρο του Συντάγματος της χώρας και δεν παραβιάζει ούτε τη νομιμότητα ούτε τις βασικές ελευθερίες των πολιτών.

Από μία απλή ανάγνωση, πάντως, όσων προβλέπονται από το σύνταγμα της Τουρκίας, εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι στο εξής μεταξύ των μέτρων... ελευθερίας του Ερντογάν προβλέπονται ο περιορισμός ή η απαγόρευση κυκλοφορίας, η απαγόρευση συγκέντρωσης ή κυκλοφορίας σε συγκεκριμένες τοποθεσίες ή σε συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα.

Προβλέπονται, επίσης, ο σωματικός έλεγχος και ο έλεγχος στα οχήματα χωρίς ένταλμα. Ορίζονται ακόμη η απαγόρευση της εκτύπωσης και της διανομής εφημερίδων, περιοδικών και άλλων εντύπων, ο έλεγχος κάθε μορφής εντύπων και οπτικοακουστικών μέσων, καθώς και θεατρικών παραστάσεων και κινηματογραφικών ταινιών που προβάλλονται δημοσίως κ.λπ.

Η επιβολή της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, πάντα σύμφωνα με τον νόμο, καταργεί επίσης όλους τους συνταγματικούς περιορισμούς επί της έκδοσης προεδρικών διαταγμάτων, πράγμα που δίνει βέβαια υπερεξουσίες πλέον στον Ερντογάν. «Ο σκοπός μας είναι να καταστεί δυνατόν να πάρουμε γρήγορα και αποτελεσματικά μέτρα εναντίον αυτής της απειλής για τη δημοκρατία, το κράτος δικαίου και τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των πολιτών μας» δήλωνε ωστόσο στο διάγγελμά του, απευθυνόμενος στα στίφη των φανατικών οπαδών του ο Ερντογάν.
Η δημοκρατία στην Τουρκία είναι ισχυρότερη από ποτέ μετά την αποτυχία του στρατιωτικού πραξικοπήματος, ενώνοντας τους Τούρκους από όλο το πολιτικό φάσμα, υποστήριζε αρκετές ώρες αργότερα μιλώντας στο NTV και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Μεχμέτ Σιμσέκ, παίζοντας και αυτός βέβαια το επικοινωνιακό χαρτί της ασφάλειας.
Η Τουρκία θα άρει προσωρινά την ισχύ της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο πλαίσιο της κήρυξης κατάστασης έκτακτης ανάγκης, δήλωνε χθες στο ίδιο τηλεοπτικό δίκτυο ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης Νουμάν Κουρτουλμούς.

Για τους τύπους, πάντως, ζητήθηκε χθες το απόγευμα και η γνώμη της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, που με 346 ψήφους υπέρ ενέκρινε την απόφαση του Ερντογάν. Το CNN Turk μετέδιδε πάντως ότι «το Κοινοβούλιο συντάχθηκε με την απόφαση της κυβέρνησης με μεγάλη πλειοψηφία, αν και 115 μέλη της Βουλής -μέλη του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP) και του κουρδικού Κόμματος της Δημοκρατίας των Λαών (HDP)- καταψήφισαν την εν λόγω πρόταση».

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι ΗΠΑ πρωτοστατούν για το ζήτημα του χρέους και στόχος είναι να συμφωνηθεί απομείωση πριν από τη λήξη της θητείας της παρούσας κυβέρνησης των ΗΠΑ, της κυβέρνησης Ομπάμα, είπε, σύμφωνα με πληροφορίες που μεταδίδει το ΑΜΠΕ, ο Αμερικανός υπουργός Οικονομικών Τζακ Λιου στον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, κατά τη συνάντηση που είχαν στο Μέγαρο Μαξίμου.

Σχετικά με το ελληνικό πρόγραμμα (μνημόνιο), σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, ο κ. Λιου ανέφερε στον Έλληνα πρωθυπουργό ότι ο Μπάρακ Ομπάμα του λέει πως το πρόγραμμα δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά ότι ο σκοπός είναι να υπάρξει ανάπτυξη της οικονομίας και ευημερία για τον ελληνικό λαό.

Επιπλέον, ο κ. Λιου σημείωσε ότι οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν και σέβονται τις προσπάθειες της κυβέρνησης και του ελληνικού λαού για να μπει η χώρα και η οικονομία σε έναν δρόμο ανάπτυξης.

Επισήμανε ακόμη ότι οι ΗΠΑ, τουλάχιστον εδώ και έναν χρόνο, επισημαίνουν τη μεγάλη οικονομική και γεωπολιτική σημασία της Ελλάδας ως μέλους της Ε.Ε.

Κατά τις ίδιες πληροφορίες, ο κ. Λιου σημείωσε ότι στις σημερινές συνθήκες οι εξελίξεις στην Τουρκία και η αβεβαιότητα που προκαλεί το Brexit υπογραμμίζουν ακόμα περισσότερο την ανάγκη για σταθερότητα και ανάπτυξη στην Ελλάδα.

Ακόμα, ο κ. Λιου αναφέρθηκε στους τομείς συνεργασίας ανάμεσα στις δύο χώρες, με έμφαση στην πάταξη της φοροδιαφυγής και τη δίωξη των διασυνοριακών φορολογικών υποθέσεων, με την Αθήνα να θέτει το θέμα συνεργασίας για το ζήτημα της UBS και να ζητά να υπάρξει συνεργασία με το αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης και με το FBI, προκειμένου να διερευνηθούν υποθέσεις που σχετίζονται με τη UBS και αφορούν υποθέσεις φοροδιαφυγής στην Ελλάδα.

Όπως αντιλαμβάνεστε η δήλωση ότι «το πρόγραμμα (μνημόνιο) δεν είναι αυτοσκοπός» αποτελεί ευθεία αμφισβήτηση της πολιτικής του Βερολίνου, που έχει στύψει και διαλύσει τον ελληνικό λαό, και μάλιστα εκεί πάνω οι Αμερικανοί επισημαίνουν ότι «σκοπός είναι η ευημερία του ελληνικού λαού».

Βεβαίως αν και σε θεωρητική βάση αυτές οι δηλώσεις είναι άκρως σημαντικές, το θέμα είναι εάν υπάρχει και κάποιο σχέδιο από την πλευρά της Ουάσιγκτον για να αποδεσμευτεί η Ελλάδα από την εξαθλίωση που της έχει επιβάλλει η Γερμανία.

Η επιμονή των Αμερικανών στη γεωπολιτική σημασία της Ελλάδας, που την κάνουν πλέον ξεκάθαρη σε όλους τους τόνους, στέλνοντας μηνύματα προς εχθρούς και φίλους είναι επίσης μεγάλης σημασίας και είναι το κλειδί για την απελευθέρωση του λαού μας από τη δυστυχία που του επέβαλλαν οι γερμανόφιλοι ντόπιοι εντολοδόχοι.

Πηγή Tribune



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Ο Ερντογάν χρησιμοποίησε το πραξικόπημα ως άλλοθι για να προβεί σε διώξεις κατά δικαίων και αδίκων» εκτιμά ο καθηγητής Κωνσταντίνος Φίλης, διευθυντής ερευνών στο Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων.

«Την απόπειρα πραξικοπήματος, ή κάτι σαν πραξικόπημα που επιχειρήθηκε την περασμένη Παρασκευή, ακολουθεί ένα “πραξικόπημα” από τον ίδιο τον Ερντογάν. Ο Τούρκος Πρόεδρος επιχειρεί ουσιαστικά να καταφέρει ό,τι δεν κατόρθωσε το περασμένο διάστημα, δηλαδή ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών με τον Γκιουλέν σε μία σειρά από θεσμούς, όπου ο Γκιουλέν και το κίνημά του έχουν -ή είχαν μέχρι τις προηγούμενες ημέρες- κάποια επιρροή και διείσδυση. Κατά δεύτερον, με την κήρυξη της χώρας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης επί της ουσίας παίρνει ο ίδιος όλο το “χαρτί”. Είναι ο ίδιος που με Προεδρικά Διατάγματα, ακόμη και περιφρονώντας το κοινοβούλιο μπορεί να αποφασίζει μία σειρά από πολιτικές» ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Φίλης.

Αυτή η ενίσχυση του Τούρκου Προέδρου μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος δεν έρχεται χωρίς κόστος. «Ο Ερντογάν έχει ενισχυθεί και θα ενισχυθεί περαιτέρω. Ωστόσο, η ενίσχυση του Τούρκου Προέδρου φέρνει αποδυνάμωση της ίδιας του της χώρας, γιατί γίνεται με τέτοιον τρόπο ώστε πρώτον επιτείνει τη διαίρεση στο εσωτερικό, δεύτερον απομακρύνει την Τουρκία από τη Δύση και τρίτον δημιουργεί συνθήκες οιονεί αστάθειας μέσα στην ίδια την Τουρκία» ανέφερε χαρακτηριστικά.

Σχολιάζοντας τις κινήσεις του Τούρκου Προέδρου, ο κ. Φίλης είπε πως «ο Ερντογάν κινείται με αποφασιστικότητα και δυναμισμό», ενώ «οι υπόλοιπες δυνάμεις της Τουρκίας περίπου αποσβολωμένες βλέπουν τον Τούρκο Πρόεδρο να προβαίνει σε μαζικές διώξεις» και πρόσθεσε: «Ο Ερντογάν πολώνει το κλίμα, επενδύει πάνω σ’ αυτή την πόλωση και γνωρίζει ότι η Τουρκία αυτή τη στιγμή είναι χωρισμένη στα δύο.

Αυτό δημιουργεί μία κατάσταση αστάθειας στο εσωτερικό της χώρας, καθώς θα χρειαστεί πάρα πολύς καιρός να ανασυνταχθούν όλες αυτές οι δυνάμεις που ο Ερντογάν θέλει να εκκαθαρίσει».

Χαρακτήρισε ακόμη πολύ ανησυχητική -μεταξύ άλλων- και τη στοχοποίηση των ακαδημαϊκών στην Τουρκία, εξηγώντας πως «αυτό ουσιαστικά πλήττει την ίδια τη φύση της δουλειάς ενός ακαδημαϊκού, ο οποίος πρέπει να έχει διάδραση με το εξωτερικό και να έχει παραστάσεις για να μπορεί να ανταλλάσσει απόψεις ελεύθερα και όχι όπως ο Ερντογάν αντιλαμβάνεται τη λειτουργία των θεσμών».

Ο κ. Φίλης εκτιμά πως η διαμορφωθείσα κατάσταση στην Τουρκία «επηρεάζει πάρα πολύ τον τουρισμό της χώρας και η οικονομία με τη σειρά της κλονίζεται κι αυτή» κι αυτό ενδέχεται να επηρεάσει και τον ίδιο τον Τούρκο Πρόεδρο. «Εδώ» εξήγησε «υπάρχει ένα πρόβλημα που έχει να κάνει με το γεγονός ότι ο Ερντογάν εδραίωσε την επιρροή του και τον έλεγχο της χώρας και την πολιτική του κυριαρχία τα προηγούμενα χρόνια, βασιζόμενος πάνω στο οικονομικό θαύμα […]

Αν λοιπόν η οικονομία αρχίσει με κάποιον τρόπο να κλονίζεται, αυτό περίπου αυτομάτως υπονομεύει τη θέση και του ίδιου του Τούρκου Προέδρου – πέρα από τα άλλα ζητήματα Δημοκρατίας, κράτους δικαίου κι όλα αυτά τα οποία νομίζω ότι ορθά η Δύση έχει αποφασίσει να αναδείξει έναντι του Ερντογάν, ώστε να μην του επιτρέψει αυτό το οποίο επιχειρεί. Κι εδώ είναι το μεγάλο πρόβλημα για τον Τούρκο Πρόεδρο, ότι θα πρέπει να συνδυάσει από τη μία την πρόθεσή του να καθαρίσει εντελώς το τοπίο στο εσωτερικό από τη μία και από την άλλη να μην πλήξει καίρια τις σχέσεις του με τους δυτικούς του εταίρους. Ο Ερντογάν αυτό που θέλει είναι να έχει κλειστά μέτωπα στο εξωτερικό για να μπορεί να έχει την πολυτέλεια χρόνου και χώρου να διαχειρίζεται τις εσωτερικές προκλήσεις».

ΑΠΕ-ΜΠΕ, Θεσσαλονίκη
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σε επιφυλακή οι Ενοπλες Δυνάμεις από τη Σύμη μέχρι το Καστελόριζο και στα χερσαία σύνορα, για να μην μπει η χώρα σε περιπέτειες

Από τον Ανδρέα Κούτρα

Δίχτυ ασφαλείας από τη Σάμο μέχρι το Καστελόριζο, αλλά και στην περιοχή των χερσαίων συνόρων στον Εβρο, έχουν απλώσει οι Ενοπλες Δυνάμεις σε συνεργασία με το Λιμενικό και την Αστυνομία, προκειμένου να αποτρέψουν την είσοδο πραξικοπηματιών από την Τουρκία, που θα έβαζαν σε περιπέτειες την Ελλάδα, δεδομένης της έκρυθμης κατάστασης στη γειτονική χώρα.

Ο Πάνος Καμμένος, μιλώντας στη Βουλή και αναφερόμενος στην κατάσταση επιφυλακής στην οποία βρίσκεται το Ελληνικό Στράτευμα, έκανε λόγο για «δύσκολη και επικίνδυνη» κατάσταση στην Τουρκία μετά την απόπειρα πραξικοπήματος, με παρενέργειες στην Ελλάδα, ενώ στο υπουργείο Εξωτερικών πραγματοποιήθηκε σύσκεψη χθες υπό τον Νίκο Κοτζιά και παρουσία του υπουργού Προστασίας του Πολίτη Νίκου Τόσκα και του αρχηγού ΓΕΕΘΑ, ναυάρχου Ευάγγελου Αποστολάκη.

Οι επιτελείς του Πενταγώνου φοβούνται πως ενδεχομένως υπό την πίεση της σύλληψης και καταδίκης από την κυβέρνηση Ερντογάν στρατιωτικοί που έλαβαν μέρος στο πραξικόπημα, μεταξύ των οποίων η ομάδα των 25-40 «Μπορντό Μπερελί», η οποία επιχείρησε να δολοφονήσει τον Τούρκο πρόεδρο στη Μαρμαρίδα, να θελήσουν να περάσουν στην Ελλάδα αναζητώντας άσυλο ή καταφύγιο.

Για την αποτροπή μιας τέτοιας προσπάθειας και δεδομένης της διπλωματικής κόντρας για τους 8 Τούρκους στρατιωτικούς της Αλεξανδρούπολης, το υπουργείο Εθνικής Αμυνας έχει θέσει σε εφαρμογή το σχέδιο «Ηρακλής». Στο πλαίσιο του σχεδίου αυτού, επιθετικά ελικόπτερα τύπου Απάτσι, συνολικά έξι, έχουν αναπτυχθεί στη Ρόδο, στην Κω και στη Λέρο (δύο ελικόπτερα σε κάθε νησί), αμφίβιοι καταδρομείς έχουν μεταφερθεί σε νησιά του νοτιοανατολικού Αιγαίου, ενώ συνεχίζουν τις εναέριες περιπολίες δύο ελικόπτερα Super Puma, πλοία του Πολεμικού Ναυτικού και σκάφη του Λιμενικού Σώματος.

Τα Απάτσι εντάχθηκαν στην επιχείρηση, διότι είναι εξοπλισμένα με θερμικές κάμερες προκειμένου να «σαρώνουν» την περιοχή στα θαλάσσια σύνορα με την Τουρκία την ημέρα, αλλά κυρίως τη νύχτα. Τα δύο πλοία του Πολεμικού Ναυτικού, η ΤΠΚ «Βότσης» και η κανονιοφόρος «Ναυμάχος» είναι επανδρωμένα και με άνδρες των Ειδικών Δυνάμεων (ΕΤΕΘ).

Πληροφορίες αναφέρουν ότι στην περιοχή της Σύμης, όπου σήμανε συναγερμός με αφορμή την πορεία δύο φουσκωτών από τα τουρκικά παράλια την Τετάρτη, γίνεται έλεγχος σε καθετί που κινείται. Ακόμη και σε τουριστικά σκάφη. Το ίδιο συμβαίνει και στα τουρκικά χωρικά ύδατα, όπου παρατηρείται μεγάλη συγκέντρωση σκαφών της Ακτοφυλακής (περισσότερα από δέκα).

Κανείς δεν παρενόχλησε το αεροπλάνο του «σουλτάνου»

«Το αεροσκάφος του Ταγίπ Ερντογάν, που τον μετέφερε από τη Μαρμαρίδα στην Κωνσταντινούπολη τη νύχτα του πραξικοπήματος, δεν συνοδευόταν από μαχητικά F-16. Ούτε "φίλια" αεροσκάφη υπήρχαν, αλλά ούτε και "εχθρικά" επιχείρησαν να εμπλακούν στον αέρα» δήλωσε ανώτατη πηγή της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας. Η εκδοχή αυτή ανατρέπει τα μέχρι στιγμής δεδομένα -ή, τουλάχιστον, την εικόνα που μετέφεραν τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης- και δίνει ίσως απάντηση σε όσους αναρωτιόνταν γιατί οι πραξικοπηματίες δεν κατέρριψαν το προεδρικό αεροσκάφος. «Το μόνο που είδαμε ήταν το αεροσκάφος του Ερντογάν. Τίποτε άλλο» πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Πηγή "Δημοκρατία"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Πάνου Μητρονίκα

Οι δύο σημαντικότερες ειδήσεις που προέκυψαν τις τελευταίες ημέρες μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία, είναι το κλείσιμο της βάσης του Ιντσιρλίκ από το Σάββατο και η παύση φύλαξης των Τουρκικών νοτίων και ανατολικών συνόρων από την Τρίτη.

Αμφότερες οι κινήσεις του καθεστώτος Ερντογάν δείχνουν λογικές στα πλαίσια του περιορισμού των κινήσεων των στασιαστών και του ελέγχου του στρατού μέχρι η κατάσταση να σταθεροποιηθεί στο εσωτερικό της Τουρκίας. Παράλληλα όμως αποτελούν και ένα άνευ προηγουμένου δώρο από το καθεστώς Ερντογάν προς το καταρρέον και εγκλωβισμένο Ισλαμικό Κράτος της Ράκκα που βρίσκει χρόνο για να ανασάνει, και χώρο για να διαφύγει.

Έτσι τις αμέσως επόμενες μέρες, χιλιάδες μαχητές του Ισλαμικού Κράτους θα μπορούν ανενόχλητοι να διασχίσουν τα Τουρκικά σύνορα και να εγκατασταθούν στο εσωτερικό της Τουρκίας υπό την προστασία πιθανώς του πάντα φιλικού προς αυτούς καθεστώτος Ερντογάν.

Όταν λοιπόν το ΝΑΤΟ αρχίσει ξανά τις επιχειρήσεις κατά του Ισλαμικού Κράτους και την αναμενόμενη επιχείρηση εκκαθάρισης της Ράκκα, είναι απίθανο ότι θα βρει κάτι εκεί για να εκκαθαρίσει. Η Ράκκα και η ευρύτερη περιοχή, θα είναι πιθανότατα άδειες από μαχητές, εξοπλισμό και στελέχη.

Επιπροσθέτως, μετά από μια τέτοια μετακίνηση, το καθεστώς Ερντογάν θα διαθέτει έναν μεγάλο αριθμό εκπαιδευμένων και εμπειροπόλεμων Ισλαμιστών μαχητών στην διάθεση του για να στελεχώσει τις υπό διάλυση Τουρκικές ένοπλες δυνάμεις και κυρίως τις ειδικές δυνάμεις που σχεδόν στο σύνολο τους συμμετείχαν στο πραξικόπημα και προφανώς δεν είναι πια της εμπιστοσύνης του τούρκου Προέδρου. Μαχητών την αγριότητα και βαναυσότητα των οποίων γνωρίζουμε όλοι πλέον πολύ καλά από την δράση τους στο Ιράκ και την Συρία, αλλά αυτή τη φορά θα διαθέτουν και υπερσύγχρονο εξοπλισμό, διοικητική μερίμνα, επικοινωνίες, και υποστήριξη βαρέων όπλων και αεροπορίας.

Αν επιβεβαιωθούν οι φόβοι αυτοί, τότε θα πρέπει να περιμένουμε μέσα στις επόμενες βδομάδες με μήνες την εμφάνιση κάποιων νέων Τουρκικών σχηματισμών, στελεχωμένων σχεδόν στο σύνολο τους από Ισλαμιστές μαχητές και έμπιστους μαχητές του καθεστώτος, ο ρόλος των οποίων θα είναι αρχικά οι εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στο εσωτερικό της Τουρκίας εναντίων των Κούρδων και άλλων μειονοτήτων ή ανθρώπων που συνιστούν κίνδυνο ή εμπόδιο στο καθεστώς και την Ισλαμική του ατζέντα. Το τέλειο όπλο στα χέρια ενός αδίστακτου και φανατικού ηγέτη, σαν τον Ερντογάν.

Σε δεύτερη φάση, ή ακόμα και παράλληλα, πολλά από αυτά τα στελέχη του Ισλαμικού Κράτους, θα μπορούν εκμεταλλευόμενα τις προσφυγικές ροές και την πιθανή βοήθεια του Τουρκικού καθεστώτος, να διεισδύσουν στην Ευρώπη με προφανείς κινδύνους για την ασφάλειά της.

Η Ελλάδα, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ οφείλουν να αυξήσουν στον μέγιστο βαθμό την επαγρύπνηση τους από εδώ και πέρα, ο καθένας στον τομέα που μπορεί, έτσι ώστε να αποφευχθεί μια τέτοια διαφυγή Ισλαμιστών Μαχητών από τα εδάφη του Ιράκ και της Συρίας προς την Τουρκία και πολύ περισσότερο προς την Δύση. Σαν χώρα και σαν Ένωση, οφείλουμε να επανεξετάσουμε το θέμα των προσφυγικών ροών και της εγκατάστασης ατόμων προερχομένων από την Τουρκία στην Ελλάδα και την υπόλοιπη ΕΕ. Ταυτόχρονα οι ΝΑΤΟϊκες δυνάμεις οφείλουν άμεσα να βρουν εναλλακτικές της βάσης του Ιντσιρλίκ (Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ, Ιορδανία) έτσι ώστε οι επιχειρήσεις κατά του Ισλαμικού Κράτους και η επιτήρηση των νοτίων Τουρκικών συνόρων να μην σταματήσουν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αν το Ισλαμικό Κράτος καταφέρει να διαφύγει στην Τουρκία, τότε οι κίνδυνοι για την Ελληνική, Ευρωπαϊκή και διεθνή ασφάλεια θα είναι πολύ μεγαλύτεροι από αυτούς που βιώναμε μέχρι σήμερα.

* Ο Πάνος Μητρονίκας είναι Ηλεκτρολόγος Μηχανικός Η/Υ, M.Sc. Control & Information Technology
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Όσο και να αναζητήσει κανείς, δεν θα βρει δηλώσεις πιο σκληρές για τον Σύρο ηγέτη Μπασάρ Αλ Άσαντ από αυτές του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Δηλώσεις οι οποίες πρόδιδαν σχεδόν μίσος για τον ηγέτη μιας χώρας που συνορεύει με την Τουρκία. Και να ήταν μόνο αυτό…

Του Μιχαήλ Βασιλείου

Ο Ερντογάν με την πολιτική του και κυρίως με το «μακρύ χέρι» της χώρας του στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, την υπηρεσία πληροφοριών MIT, έπαιξε ενεργό ρόλο από τη στιγμή που το τουρκικό «σύστημα Ερντογάν», αποφάσισε πως το γεωστρατηγικό συμφέρον για τη χώρα είναι η ανατροπή του Άσαντ και η προώθηση μιας κατάστασης στη Συρία που θα την έθετε στη γεωπολιτική τροχιά της Τουρκίας, η οποία θα έπαιζε και τον ρόλο του «μαντρόσκυλου» της Δύσης.

Η πολιτική αυτή όχι μόνο δεν του βγήκε, αλλά γύρισε και μπούμερανγκ. Τη «νύφη» την πλήρωσε ο Αχμέτ Νταβούτογλου, τον οποίον ποτέ δε δίστασε να αδειάσει μεγαλοπρεπώς ο Ερντογάν όταν κατάλαβε ότι είχε μπλέξει άσχημα και πως η «πολιτική μηδενικών προβλημάτων» είχε αισίως μετατραπεί σε «πολιτική καθολικών προβλημάτων με τους πάντες».

Παρενθετικά, στο σημείο αυτό, σα να θυμίζει σε ένα βαθμό της περίπτωση του «δικού μας» Γιάνη Βαρουφάκη, υπό την έννοια ότι παρέσυρε με τις θεωρίες του τον ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά, διατυπώνοντας μια «θεωρία» για την υπόθεση της ελληνικής οικονομικής κρίσης και του δημοσίου χρέους και όταν τα πράγματα στρίμωξαν, αυτός που τον διόρισε σε θέση εξουσίας φρόντισε να τον απομακρύνει, ενώ σήμερα γίνεται και έμμεση προσπάθεια να τα φορτωθεί όλα, λες και δεν υπάρχει πολιτική ευθύνη αυτού που τον επέλεξε. Κλείνει η παρένθεση!

Στη Συρία, με έξωθεν υποκίνηση δημιουργήθηκε μια κατάσταση που εξελίχθηκε σε έναν τρομακτικό εμφύλιο, εξαιρετικά αιματηρό, με στόχο να ανατρέψει τον Μπασάρ Αλ Άσαντ από την εξουσία. Όταν σε κάποια στιγμή ύφεσης της σύγκρουσης, ο Άσαντ ζήτησε να αποφασίσει ο λαός προσερχόμενος στις κάλπες, κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να τον ακούσει.

Στην Τουρκία έγινε κάτι ανάλογο, όχι παρόμοιο. Αν πιστέψουμε όσα λένε οι ίδιοι οι Τούρκοι, υπάρχει ξένος δάκτυλος (υπονοούν τους Αμερικανούς, αν και σε περίπτωση που δεν είχε προχωρήσει η εξομάλυνση με τη Ρωσία ίσως να επιδιωκόταν η ενοχοποίηση της ρωσικής πλευράς) με στόχο την ανατροπή του λαοπρόβλητου Ερντογάν.

Για να είμαστε ακριβέστεροι, στόχευε στην ανατροπή ενός προσώπου το οποίο έχει διχάσει σοβαρά, αφού πολλοί από όσους τον ψηφίζουν τον λατρεύουν, ενώ πολλοί από όσους τον καταψηφίζουν, σχεδόν τον μισούν. Αν δεν ίσχυε αυτό, κατά πάσα πιθανότητα δεν θα υπήρχε χώρος να «εκτραφεί» το πραξικόπημα.

Ο Άσαντ κατηγορούνταν από τη Δύση, κυρίως όμως από τον Ερντογάν, ότι καταπατούσε βάναυσα τα ανθρώπινα δικαιώματα των Σύρων πολιτών, ούτε ο Τούρκος όμως ήθελε εκλογές ώστε να μετρήσου τα «κουκιά». Διότι μπορεί το 90%+ με το οποίο εκλεγόταν ο Άσαντ να μην ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, πόσο απίθανο όμως ήταν η πραγματική αποδοχή του από τους Σύρους πολίτες να ήταν π.χ. 50-60%, αφού σημαντικό τμήμα Σύρων σουνιτών βρισκόταν σε θέσεις εξουσίας, παρά τη σαφή πρωτοκαθεδρία των αλαουιτών;

Αυτό δεν επιθυμούσαν να φανεί και είναι λογικό, αφού οι διακηρύξεις είναι κούφιες και στόχο δεν έχουν τα ανθρώπινα δικαιώματα των Σύρων, αλλά την προώθηση των γεωπολιτικών σχεδιασμών. Έτσι και στην Τουρκία η παρορμητική προσωπικότητα του Εντογάν και ο απρόβλεπτος χαρακτήρας του τον οδήγησαν σε «περιπέτειες».

Ο Άσαντ υποτίθεται ότι στράφηκε με αγριότητα εναντίον όσων ζήτησαν την κατάρρευση του καθεστώτος του. Δεν θα καθόταν και απαθής, χωρίς ασφαλώς αυτό να τα αιτιολογεί όλα… Ο Ερντογάν από την άλλη, έχοντας τη δημοκρατική νομιμοποίηση μέσω εκλογών, βάλθηκε να τα προσαρμόσει όλα στα μέτρα του και καθώς δεν ανεχόταν αυτό καθαυτό το δημοκρατικό «παιχνίδι» (πέραν των συνταγματικών περιορισμών για την επανεκλογή του ως πρωθυπουργού), μεταπήδησε στην προεδρία και προσπαθεί έκτοτε με κάθε τρόπο να νομιμοποιήσει τη συνταγματική εκτροπή, αφού και πάλι αυτός έχει την εξουσία!

Τόσο δημοκράτης και κατηγορεί τον Άσαντ για αντιδημοκρατική συμπεριφορά. Μέχρι και οι διαπραγματεύσεις με τους Κούρδους είχαν στην ατζέντα συμφωνία που θα τους δέσμευε να ψηφήσουν για τη συνταγματική αλλαγή που θα μετέτρεπε την Τουρκία από προεδρευόμενη σε προεδρική δημοκρατία…

Ήρθε το πραξικόπημα, ο Ερντογάν γλίτωσε σαν από θαύμα, τα έριξε όλα στον παραδοσιακό – τα τελευταία χρόνια, διότι παλιότερα ήταν συνοδοιπόροι – αντίπαλο, τον Φετουλάχ Γκιουλέν και με αυτό ως αφορμή, άρχισε να ξηλώνει οτιδήποτε και οποιονδήποτε αντιτάσσεται στην εξουσία του, ενώ δεν έκρυψε ότι θέλει να επαναφέρει τη θανατική ποινή, για να εκτελέσει και μερικούς – ή μήπως πολλούς – για προδοσία, ή να ανταλλάξει μετά από το γνωστό ανατολίτικο παζάρι, το «πάγωμα» της εκτέλεσης – κυριολεκτικά… – της ποινής.

Διότι σιγά μην τους αμνηστεύσει, πέραν του ότι είναι και πεπεισμένος ότι εκτελεί το θέλημα του Αλλάχ. Αλλά είναι δημοκράτης αυτός, καθότι σύμφωνα με τη σφυγμομέτρηση των προηγουμένων ημερών, το 90% των Τούρκων λέει που υποστηρίζουν τον Ερντογάν θέλει την επιβολή της θανατικής ποινής. Είναι και πολιτισμικό ζήτημα. Στη Συρία, παρότι το καθεστώς δεν μπορεί να διεκδικήσει δημοκρατικές «δάφνες», ο κόσμος ήταν διαφορετικός…

Διότι η διαφορά του Ερντογάν από τον Άσαντ είναι ότι ο πρώτος είναι ένας στυγνός ισλαμοφασίστας και δεν κάνει και τίποτα για να το συγκαλύψει, ενώ ο Άσαντ πάντα ήταν ένας «δεσπότης» που δεν έκανε τίποτα περισσότερο από ότι όλα τα μεσανατολικά καθεστώτα. Να πατάσσει την αντίδραση στην εξουσία εν τη γενέσει της, αφού αν τα πράγματα ξεφύγουν, συνήθως ο ηγέτης και η οικογένειά του, αν δεν προλάβουν να εγκαταλείψουν τη χώρα εγκαίρως, δεν έχουν καλό τέλος.

Και στην Τουρκία βέβαια, κανείς δεν ξέχασε τον μακαρίτη τον Αντνάν Μεντερές ο οποίος τελείωσε στην κρεμάλα. Όλα δείχνουν όμως, ότι οι εξελίξεις οδηγούν σε σύγκλιση τα καθεστώτα της περιοχής, αφού όσοι τόλμησαν μάλλον διαπιστώνουν πως οι επιπτώσεις όσων δεν σεβάστηκαν την ιστορία της περιοχής, με τα καθεστώτα να αυτοπεριορίζονται στον ανταγωνισμό τους και να βρίσκουν τον τρόπο της συνύπαρξης.

Και όταν η κατάσταση «χόντραινε», υπήρχε η παλιά καλή συνταγή της εκτόνωσης, αφού ο «σιωνιστής εχθρός» ήταν πάντα εκεί. Μόνο που πλέον η κατάσταση έχει αλλάξει δραματικά και σε πολλαπλά επίπεδα, πολιτικά, γεωπολιτικά, θρησκευτικά… Ο Ερντογάν ήταν απείρως χειρότερος και πιο επικίνδυνος από τον Άσαντ, μόνο που ήταν για τη Δύση, «ο δικός μας μπάσταρδος». Είναι όμως ακόμα;

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μεταπολεμικώς, συνέβησαν τέσσερα σοβαρά γεγονότα που έφεραν τις δύο χώρες σε κατάσταση πολέμου. Ποια ήταν αυτά τα γεγονότα...

Εξ αρχής, να μού επιτραπεί να διαφωνήσω πλήρως με τα όσα υπό μορφήν στερεοτύπων ακούγονται, ιδίως από χείλη πολιτικών, ότι είναι προς το συμφέρον της Ελλάδος να κυβερνάται η Τουρκία υπό δημοκρατικό καθεστώς, το οποίο -υποτίθεται- σεβόμενο τα δημοκρατικά ιδεώδη δεν προβαίνει σε βίαιες ενέργειες, όπως προβαίνουν άφρονες στρατιωτικοί δικτάτορες.

Έχει εμπεδωθεί αυτή η αντίληψη, ιδίως όσον αφορά τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, και επαναλαμβάνεται ακρίτως ακόμη και από πολιτικούς, οι οποίοι έχουν και την επιστημονική ιδιότητα, που σημαίνει πως προσέχουν τι λέγουν. Δήλωσε προχθές πολιτικός του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και καθηγητής: «Τα στρατιωτικά καθεστώτα στην Τουρκία είναι πιο επιρρεπή σε έκρυθμες καταστάσεις με την Ελλάδα». Απορώ. Είναι τόσο γνωστή και πρόσφατη η ιστορία, ώστε δεν αντιλαμβάνομαι την πλάνη.

Μεταπολεμικώς, συνέβησαν τέσσερα σοβαρά γεγονότα που έφεραν τις δύο χώρες σε κατάσταση πολέμου. Και στις τέσσερις περιπτώσεις, στην Τουρκία υπήρχαν δημοκρατικώς εκλεγμένες κυβερνήσεις.

1955. Η κυβέρνηση του Μεντερές, συνδεομένου με στενή φιλία με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, διαμόρφωσε μια σαφώς εχθρική στάση έναντι της μειονότητος, προβάλλοντας διάφορα προσκόμματα στις ελληνικές κοινότητες, που επιζητούσαν να ανακτήσουν τις χαμένες περιουσίες τους. Εκείνο όμως που έδωσε την ευκαιρία όχι μόνο στην κυβέρνηση, αλλά και στον τουρκικό όχλο να στραφεί απροκαλύπτως εναντίον των Ελλήνων ήταν η ανακίνηση του Κυπριακού ζητήματος από τον Στρατάρχη Παπάγο το 1954.

Με την υποκίνηση της Μεγάλης Βρετανίας η Τουρκία ενεπλάκη ενεργώς στο Κυπριακό ζήτημα. Με τις ευλογίες της τουρκικής δημοκρατικής κυβερνήσεως ιδρύθηκαν και ενισχύθηκαν οικονομικά διάφορες "εθνικές" οργανώσεις, που ευρίσκοντο (και βρίσκονται) υπό τον άμεσο έλεγχό της. Οι οργανώσεις αυτές επρόκειτο να έχουν ενεργό συμμετοχή σε "λαϊκές" και "αυθόρμητες" διαδηλώσεις (όπως και οι προχθεσινές) υπέρ των Τουρκοκυπρίων και εναντίον των Ρωμιών της Κωνσταντινουπόλεως. Τα γεγονότα είναι γνωστά, με τον όρο "Σεπτεμβριανά".

1974. Ο Μουσταφά Μπουλέντ Ετζεβίτ διαδέχτηκε τον Ισμέτ Ινονού στην ηγεσία του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος και έγινε Πρωθυπουργός μιας βραχύβιας Κυβέρνησης συνεργασίας από τον Ιανουάριο ως το Νοέμβριο του 1974. Έμεινε στην ιστορία ως ο "Πρωθυπουργός της εισβολής", καθώς επί πρωθυπουργίας του, τον Ιούλιο του 1974, η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο και κατέλαβε μέσω της στρατιωτικής επιχείρησης "Αττίλας" το βόρειο τμήμα της νήσου, το οποίο κατέχει παράνομα, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου, μέχρι σήμερα.

1987. Ο Tούρκος πρωθυπουργός Tουργκούτ Oζάλ στέλνει το τουρκικό ερευνητικό πλοίο Πίρι Ρέις, κατευθυνόμενο σε ελληνικά χωρικά ύδατα στο Αιγαίο και η Ελλάδα ετοιμάζει το στράτευμα, με τον Ανδρέα Παπανδρέου να αποφασίζει ότι η Ελλάδα δεν θα ανεχτεί παραβίαση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων κι, αν χρειαστεί, θα αντιδράσει. Τόσο με το επεισόδιο του Πίρι Ρέις, όσο και με το παλαιότερο του Χόρα (1976) δημοκρατικώς εκλεγμένες κυβερνήσεις υπήρχαν στην Τουρκία.
Το ίδιο και όταν το τουρκικό Κοινοβούλιο ψήφισε στις 8.6.1995 ως casus belli -αιτία πολέμου- την οποιαδήποτε προσπάθεια της Ελλάδας για επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια.

1996. Η Τανσού Τσιλέρ, έγινε Υπουργός Οικονομικών στην Κυβέρνηση Συνασπισμού υπό τον Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ. Το 1993 έγινε η ίδια Πρωθυπουργός Κυβέρνησης συνεργασίας, η οποία κατέρρευσε το 1996 με την αποχώρηση του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Κατά τη διάρκεια εκείνης της Πρωθυπουργίας της συνέβη και η κρίση των Ιμίων, η οποία έφερε Ελλάδα και Τουρκία κοντά σε θερμό πολεμικό επεισόδιο.

Σε όλα τα σοβαρά επεισόδια που υπήρξαν μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, δημοκρατικές κυβερνήσεις είχε ο εχθρικός γείτονας. Δεν είναι αυτές οι καταστάσεις έκρυθμες; Υπάρχουν άλλες σοβαρότερες, με την Τουρκία υπό στρατιωτική δικτατορική διακυβέρνηση;

Δεν νομίζω να χρειάζεται να εξηγηθεί -και απορώ γιατί αδυνατούν να το κατανοήσουν οι πολιτικοί μας- ότι όταν απέναντι υπάρχει στρατιωτική δικτατορία ο κίνδυνος ένοπλης σύγκρουσης μεταξύ μας είναι μικρότερος. Επειδή, απλούστατα, οι στρατιωτικοί δικτάτορες ελέγχονται πλήρως από το ΝΑΤΟ, το οποίο σε καμιά περίπτωση δεν θα ήθελε να δημιουργηθεί έκρυθμη κατάσταση στο Αιγαίο, αφού αποτελεί σημαντικότατο γεωστρατηγικό πεδίο για την Δύση. Κι αυτό είναι το πολιτικό έγκλημα τω πολιτικών μας, που δεν το εκμεταλλεύονται.

Ας αφήσουν λοιπόν τις προβοκατόρικες -ή έστω τις πολιτικά αφελείς- αναλύσεις, επειδή με κάτι τέτοιες αποπροσανατολίζεται πλήρως η εξωτερική μας πολιτική. Ο Ερντογάν, είναι περισσότερο επικίνδυνος, κι ας τον συγχαίρουν αφελώς ότι υπεράσπισε την δημοκρατία από τους στρατιωτικούς. Ας μη εφησυχάζουν με ψεύδη τον λαό.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γεράσιμος Ταυρωπός 

Όταν η «φωτιά» που έβαλε στις ισορροπίες στη Μ. Ανατολή και Βόρεια Αφρική η «αραβική άνοιξη» φτάνει μέχρι το Αιγαίο και το Βόσπορο, κανείς δεν δικαιούται να προσποιείται πως δεν καταλαβαίνει. Τα γεγονότα με το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία και τη μετέπειτα «άμυνα» του Ερντογάν με ισχυρές δόσεις αυταρχισμού, «πιστοποιούν» μια μείζονα γεωπολιτική μεταβολή, δίπλα σε όλες τις άλλες που έφερε η περίοδος ύστερα από το ξέσπασμα της αραβικής άνοιξης το 2011 και μέχρι τις σημερινές συνθήκες του πολέμου στη Συρία. Τα διαδοχικά «επεισόδια» μιας ρήξης της Τουρκίας με τη Δύση, που «συνοψίζονται» στα σημερινά γεγονότα περί το πραξικόπημα. 

Η Τουρκία αποτέλεσε, τουλάχιστον για την περίοδο από το 1974 και την κατάληψη του βόρειου τμήματος της Κύπρου από τον τουρκικό στρατό μέχρι πριν λίγα χρόνια, το βασικό πυλώνα του ΝΑΤΟ και «προμαχώνα» της Δύσης στη νοτιοανατολική Μεσόγειο. Από γεωπολιτική άποψη, τα σύνορα της Δύσης με την ταραχώδη περιοχή της Μ. Ανατολής ήταν τα σύνορα της Τουρκίας. Οι δυναμικές που «συνοψίζουν» τα γεγονότα γύρω από το αποτυχημένο πραξικόπημα, αλλάζουν αυτό το θεμελιώδες δεδομένο: η Τουρκία είναι πλέον μέρος του προβλήματος, μέρος της αστάθειας που εκπορεύεται από την ταραχώδη Μ. Ανατολή. 

Τα «σύνορα ασφάλειας» της Δύσης μετακινούνται προς την Ελλάδα, που σημαίνει ότι η ζώνη της περιφερειακής αστάθειας επεκτείνεται προς τη Δύση. Και μόνο αυτό το γεγονός, θέτει ένα θεμελιώδες γεωπολιτικό ερώτημα: αυτή η δυναμική της περιφερειακής αστάθειας θα σταματήσει στα ελληνικά σύνορα ή οι φλόγες της θα αγκαλιάσουν και την ίδια την Ελλάδα; Η Ελλάδα θα γίνει ο μοναδικός ανθεκτικός προμαχώνας της Δύσης στη νοτιοανατολική Μεσόγειο ή θα γίνει κι αυτή μέρος του προβλήματος, οπότε η δυναμική της αστάθειας θα φτάσει ως τα Βαλκάνια, το μαλακό υπογάστριο της Ευρώπης; Σε όσους φαίνεται αυτό ακραίο συνέριο, θα θυμίσουμε απλώς ότι μέχρι πριν λίγα χρόνια, η Βόρεια Αφρική και Μ. Ανατολή ήταν μια ζώνη σχετικής σταθερότητας, η δε Τουρκία μέλος της Δυτικής συμμαχίας και «πυλώνας σταθερότητας» στην περιοχή, ενώ σήμερα συζητάμε όσα συζητάμε: μια απόπειρα πραξικοπήματος σε μια χώρα του G-20 και το σοβαρό ενδεχόμενο ύστερα από τη Συρία η περιφερειακή γεωπολιτική αστάθεια να «καταπιεί» και την Τουρκία. Και να θυμίσουμε ότι μερικούς μήνες πριν, η πολιτική κρίση με «εστία» τη Μ. Ανατολή έφτασε ως την πόρτα των δυτικών καγκελαριών στους ώμους του προσφυγικού ρεύματος… 

Σε αντίθεση λοιπόν με την αίσθηση που δημιούργησε η on line παρακολούθηση της απόπειρας πραξικοπήματος, δεν πρόκειται για ένα «επεισόδιο» που συνέβη και πέρασε ούτε για προσομοίωση γεωπολιτικού παιχνιδιού στην οθόνη του υπολογιστή, αλλά για ένα συγκλονιστικό γεγονός με παρελθόν και συνέχεια.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να αξιολογήσουμε είναι το εξής: η απόσταση και η όξυνση των σχέσεων μεταξύ Τουρκίας και Δύσης, που πέρασε από διάφορα σκαμπανεβάσματα τα τελευταία χρόνια, τώρα φαίνεται να γίνεται πραγματικό ρήγμα. Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό γεγονός, με εξίσου σημαντικές συνέπειες. Από τη μια πλευρά, οι κινήσεις της κυβέρνησης Ερντογάν πριν το πραξικόπημα (εξομάλυνση σχέσεων με τη Ρωσία και με το Ισραήλ) αλλά και ύστερα απ’ αυτό (αίτημα έκδοσης του Γκιουλέν από τις ΗΠΑ και άρνηση των τελευταίων, ευθείς υπαινιγμοί για τη στάση των δυτικών μεγάλων δυνάμεων στο πραξικόπημα, υπαινιγμοί ότι για την κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους από τουρκικά μαχητικά ευθύνονται πράκτορες ξένων δυνάμεων, ευθεία κατηγορία προς τον πρόεδρο της Αιγύπτου ως «πραξικοπηματία»), μαρτυρούν ότι το ρήγμα με τη Δύση τείνει να γίνει αγεφύρωτο – όταν ο Ερντογάν «τρίβει στη μούρη» των ΗΠΑ έμμεσες κατηγορίες για τη στάση τους στο πραξικόπημα και το συνδυάζει με την προσέγγιση με το «μεγάλο σατανά», τη Ρωσία, δεν χρειάζεται να προσθέσουμε τίποτε άλλο. 

Το δεύτερο, είναι πως τα… αισθήματα με τη Δύση είναι αμοιβαία. Οι κυβερνήσεις των μεγάλων Δυτικών χωρών (ΗΠΑ, Μ. Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία) πράγματι τις πρώτες ώρες του πραξικοπήματος και μέχρι να φανεί προς τα πού γέρνει η ζυγαριά, κράτησαν ουδέτερη στάση, με ανακοινώσεις από τις οποίες έλειπε η αναφορά στη λέξη πραξικόπημα και δίνονταν απλώς οδηγίες για την ασφάλεια των υπηκόων τους στην Τουρκία. Στη συνέχεια, υποστήριξαν τη «νόμιμη κυβέρνηση», αλλά αμέσως μετά άρχισαν να επιτίθενται στην Τουρκία εγκαλώντας την για αυταρχισμό. Για την προσέγγιση με τη Ρωσία και τις ευθείες τουρκικές κατηγορίες κατά του Αιγύπτιου προέδρου δεν μπορούν να πουν κάτι, αλλά είναι φανερό ότι αυτά μετρούν πολύ περισσότερο… 

Το τρίτο, είναι πως το τουρκικό καθεστώς βρίσκεται σε κρίση. Όλα όσα γίνονται στην Τουρκία είναι σπασμοί αστάθειας, γεωπολιτικής αλλά και καθεστωτικής, κι όχι αποκατάστασης της σταθερότητας – έστω και με αυταρχικά μέσα. Η Τουρκία αντιμετωπίζει περισσότερο τον κίνδυνο εμφυλίου πολέμου και «αποσάθρωσης» παρά σταθεροποίησης με ανάδειξη του Ερντογάν σε παντοδύναμο «σουλτάνο». 

Η κρίση του τουρκικού καθεστώτος οφείλεται σε πολλούς παράγοντες, αλλά ο βασικός είναι ότι η στρατηγική του της προηγούμενης δεκαετίας κατέρρευσε παταγωδώς: αντί να αναδειχθεί σε ηγεμονική δύναμη στην οποία θα προσβλέπουν οι ριζοσπαστικοποιημένες αραβικές μάζες, η Τουρκία βρέθηκε σε «πόλεμο» με το Ισραήλ, την Αίγυπτο και τη Συρία, αλλά το τελευταίο διάστημα και με το ISIS (για διαφορετικούς λόγους) και εν τέλει, εξαιτίας του πολέμου στη Συρία, μπροστά στο φάσμα μιας εθνικής καταστροφής: της δημιουργίας κουρδικού κράτους. Η κρίση στις Αναδυόμενες αγορές τον προηγούμενο χρόνο σε συνδυασμό με ένα τεράστιο αριθμό Σύρων προσφύγων στο έδαφός της (περί τα 2,5 εκατομμύρια) ήταν το κερασάκι στην τούρτα της κρίσης του τουρκικού καθεστώτος. Διαρκείς τρομοκρατικές επιθέσεις από το ISIS, κίνδυνος οικονομικής αστάθειας, εμφύλιος με τους Κούρδους, εμφύλιος μέσα στο στρατό και τον κρατικό μηχανισμό που έφτασαν ως την απόπειρα πραξικοπήματος, διαρκώς αυξανόμενη ένταση με τη Δύση, μια εξωτερική πολιτική σωρός ερειπίων – ιδού οι όψεις της κρίσης του τουρκικού καθεστώτος, που μοιάζει να έχει καταπιεί τη «βόμβα» της περιφερειακής αστάθειας, να μετατρέπεται στον επόμενο «αδύναμο κρίκο» της.

Όταν η Τουρκία είναι σε ρήξη με τη Δύση και σε πόλεμο με το ISIS και ταυτόχρονα επαναπροσεγγίζει τη Ρωσία, τότε στο γεωπολιτικό χάρτη της Μ. Ανατολής, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τον πόλεμο στη Συρία, πολλές ανατροπές μπορούν να υπάρξουν. Και όταν το τουρκικό καθεστώς είναι σε κρίση, το ενδεχόμενο να αντιδράσει «ακραία» και απρόβλεπτα, είναι πολύ μεγάλο. Ο Ερντογάν δεν είναι ο άνθρωπος που σχεδιάζει ψύχραιμα και με αυτοπεποίθηση, αλλά ένας «τρελαμένος» και ανασφαλής ηγέτης που παραλίγο να γίνει θύμα πραξικοπηματιών… 

Για την Ελλάδα, όλα αυτά «παράγουν» ένα κρίσιμο ερώτημα: θα διεκδικήσει ή θα αποδεχτεί το ρόλο του νέου προμαχώνα της Δύσης στη νοτιοανατολική Μεσόγειο; Θα αναλάβει το ρίσκο μιας ψυχροπολεμικής αναμέτρησης με το «πληγωμένο θηρίο», αλλά και μιας επιδείνωσης των σχέσεων με τη Ρωσία, για να διεκδικήσει έναν τέτοιο ρόλο; Και αν ναι, υπό ποιους όρους;

Το ταξίδι του Αμερικανού υπουργού Οικονομικών κ. Λιου στην Αθήνα έχει αυτό τον υπαινιγμό: ο κ. Λιου ζήτησε την επίλυση του ζητήματος του ελληνικού χρέους, ώστε η Ελλάδα να σταθεροποιηθεί σαν πυλώνας της Δύσης στην περιοχή. Υπάρχουν όμως δύο πελώρια ερωτήματα:

Πρώτο, η πολιτική προς την Ελλάδα της Δύσης, ιδίως όμως της… άλλης Δύσης, της ΕΕ, αντί να τη σταθεροποιεί μάλλον την αποσταθεροποιεί, κρατώντας την μονίμως σε κατάσταση «αδύναμου κρίκου» και μια ανάσα από την «κόκκινη ζώνη» μιας υπαρξιακής αστάθειας. Ο ίδιος ο κ. Λιου, ζήτησε μεν διευθέτηση του ελληνικού χρέους, αλλά και τήρηση των συμφωνηθέντων… Ο κ. Μοσκοβισί, κι ακόμη χειρότερα ο κ. Σόιμπλε, ζητούν πολύ περισσότερα. 

Δεύτερο, μια ρήξη με την Τουρκία, θα δημιουργήσει δυσεπίλυτα προβλήματα, όχι μόνο στο Αιγαίο αλλά και όσον αφορά το ζήτημα των προσφύγων. Υπάρχει ή θα υπάρξει καμιά εγγύηση για σοβαρή συνδρομή από τη Δύση στην αντιμετώπιση τέτοιων προβλημάτων;

Τίθεται λοιπόν σε κάθε περίπτωση ζήτημα προϋποθέσεων και εγγυήσεων. Διαφορετικά, γιατί η Ελλάδα να αναλάβει τέτοια ρίσκα, όταν η ευρωπαϊκή Δύση την κρατάει καθηλωμένη στο κρεβάτι του Προκρούστη; Τί είδους «προμαχώνας» και πυλώνας σταθερότητας στην περιοχή μπορεί να είναι μια χώρα που κρατιέται επιμελώς στο «θάλαμο βασανιστηρίων» της γερμανικής ΕΕ; Πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη πως δεν είναι καλό η Ελλάδα να βρεθεί στη θέση του… κασίδη, που κάποιοι, για να λύσουν τα δικά τους προβλήματα, κάνουν πειράματα… κομμωτικής στο κεφάλι του…

Πηγή RizopoulosPost



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Το ότι ζούμε σε συνθήκες μιάς οιονεί δικτατορίας τα τελευταία 7 χρόνια δεν επιδέχεται αμφισβήτησης.
Η καταπάτηση πλέον του Συντάγματος με "αναγκαστικούς"-κατοχικούς νόμους (άνομους και εντελώς  παράνομους) έχει καταντήσει γαϊτανάκι, που η "πρώτη φορά υπηρετριούλες των τοκογλύφων" κυβέρνηση ξεσήκωσε απ' τους προηγούμενους προδότες, και ακολουθεί πιστά.

Ακόμη και η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων, ενός κλάδου που τόσο απροκάλυπτα τα τελευταία χρόνια ευνόησε μνημόνια και δωσιλογικές κυβερνήσεις, αντέδρασε με υπόμνημα  στην νομοθετική ρύθμιση σε άσχετο νομοσχέδιο (περί "Κύρωσης της Σύμβασης του Συμβουλίου της Ευρώπης για το έγκλημα στον Κυβερνοχώρο"), με την οποία αθωώνονται εκ των προτέρων για ποινικά και αστικά αδικήματα, όλοι όσοι θα εμπλακούν στην ιδιωτικοποίηση (ξεπούλημα) της δημόσιας περιουσίας.

Καταλήγει το υπόμνημα της Ένωσης: "...Η διάταξη αυτή δείχνει δυσπιστία της νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας προς τη δικαστική εξουσία. Παράλληλα, κατά το μέρος που εξαιρεί χωρίς λόγο ορισμένη κατηγορία πολιτών από την εφαρμογή των νόμων του Κράτους, η διάταξη αυτή είναι άκρως προβληματική και εγείρονται εύλογα ζητήματα συνταγματικότητάς της".

Καταλάβαμε;
Η κυβέρνηση-κλόουν είναι τόσο σίγουρη πως κατά την διαδικασία εκποίησης της περιουσίας του Δημοσίου (δηλαδή της περιουσίας όλων μας) θα ανακύψουν ποινικές και αστικές ευθύνες, ώστε φροντίζει από τώρα και προκειμένου να βρεί πρόθυμους συνεργούς στο έγκλημα, να τους αμνηστεύσει προκαταβολικά.

Μπορούμε να φανταστούμε όλοι το όργιο του ξεπουλήματος που θα ακολουθήσει διαβάζοντας στην επίμαχη νομοθετική ρύθμιση πως: "..Οι εμπειρογνώμονες, τα μέλη Συμβουλίου Εμπειρογνώμόνων ή τα μέλη άλλων γνωμοδοτικών οργάνων της εταιρίας και των άμεσων θυγατρικών της δεν υπέχουν αστική η ποινική ευθύνη για γνωμοδοτήσεις τους..." 

Δηλαδή μπάτε σκύλοι αλέστε. 
Ο κάθε μ@λάκας που θα διορίζουν ως εμπειρογνώμονα, με εντεταλμένη υπηρεσία να γνωμοδοτήσει όπως αυτοί γουστάρουν, και όπως βολεύει τους τοκογλύφους-αρπαχτικά, θα μπορούν να βγάλουν ό,τι πόρισμα τους παραγγείλουν χωρίς καμία ευθύνη έναντι των νόμων, έναντι του λαού, έναντι του κράτους.

Αυτή την επίσημη, την με "νόμο" εξαίρεση μιάς οποιασδήποτε ομάδας πολιτών απ' την εφαρμογή των νόμων του κράτους, πού αλλού άραγε, σε ποιά δημοκρατία, ακόμη-ακόμη και σε πόσες "μπανανίες" την έχουμε συναντήσει;

Να χ@σουμε μέσα την δημοκρατία σας και το "ηθικό σας πλεονέκτημα" ξεφωνημένα δουλάκια της Παγκοσμιοποίησης. 
Όσο περισσότερο προκαλείτε, τόσο μεγαλύτερη αντίδραση θα εισπράξετε.
Όσο μεγαλύτερους ανέμους σπείρετε, τόσο τεράστιες θύελλες θα θερίσετε.

Το λέει και το Ευαγγέλιο, στο οποίο εσείς βέβαια δεν ορκιστήκατεαλλά που για λόγους πολιτικούς, δηλαδή από φαρισαϊσμό, προσκυνάτε: 
"...πάντες γαρ οι λαβόντες μάχαιραν εν μαχαίρη απολούνται..." (Ματθαίος 26:52)..

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Έκαναν αγριάδες στους Αμερικανούς, και μόλις είπε ο Κέρι ότι διακινδυνεύουν την παραμονή τους στο ΝΑΤΟ, έκαναν την κωλοτούμπα τους

Πόσο δίκαιο είχε ο Μοργκεντάου για τους Τούρκους… Κάνουν τον παλικαρά εκεί που τους παίρνει, και σκύβουν το κεφάλι σε όποιον τους αγριεύει. Αυτό δεν θέλουν να το καταλάβουν οι δικοί μας πολιτικοί, οι οποίοι πιθανόν διακατέχονται από χειρότερο σύμπλεγμα. Έκαναν αγριάδες στους Αμερικανούς, και μόλις είπε ο Κέρι ότι διακινδυνεύουν την παραμονή τους στο ΝΑΤΟ, έκαναν την κωλοτούμπα τους.

«Η Τουρκία και οι ΗΠΑ μπορεί να έχουν κάποιες κατά καιρούς διαφωνίες, ωστόσο είναι σύμμαχοι και η Άγκυρα δεν επιθυμεί να θέσει σε κίνδυνο τις διμερείς σχέσεις», τόνισε ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης Μεχμέτ Σιμσέκ, σε αντίθεση με τις προηγούμενες δηλώσεις του πρωθυπουργού της Μπιναλί Γιλντιρίμ ότι οι σχέσεις των δύο χωρών θα μπορούσαν να πληγούν, εάν δεν υπάρξει έκδοση από τις ΗΠΑ του ισλαμιστή ιεροκήρυκα Φετουλάχ Γκιουλέν.

Ο παράνομος τουρκομουφτής Κομοτηνής Σερίφ, όπως και όλοι οι τουρκόψυχοι στην Θράκη, μέχρι να ξεκαθαρίσει ποιος θα επικρατούσε στην Τουρκία… τσιμουδιά. Δεν βγήκαν από την πρώτη στιγμή να καταγγείλουν την απόπειρα πραξικοπήματος. Σου λέει, έτσι και κάνουμε λάθος, πάνε οι λίρες. Μόλις όμως φάνηκε ότι το πραξικόπημα-οπερέτα απέτυχε, βγήκαν στον αφρό:

«Άντρες και γυναίκες, όλος ο τουρκομουσουλμανικός λαός της δυτικής Θράκης είναι καλεσμένοι στο μεβλίτ που θα αναγνωσθεί στις 20/7/2016 κατά την μεσημεριανή προσευχή στο Εσκί τζαμί Κομοτηνής για τις ψυχές των μαρτύρων αδερφών μας που έπεσαν κατά την απόπειρα πραξικοπήματος που έγινε στην μητέρα πατρίδα μας Τουρκία στις 15/7/2016», λέει η ανακοίνωσή τους.

Να το ξαναγράψουμε για όσους δεν διάβασαν το προχθεσινό σημείωμα του «Μακεδών», αλλά και για πολιτικούς και αναλυτές που λένε βλακείες, ότι όξυνση των σχέσεών μας με τους Τούρκους δεν έχουμε όταν στην γείτονα υπάρχει δημοκρατική κυβέρνηση.

1955, ο τουρκικός όχλος επιτίθεται κατά ομογενών μας, με δημοκρατική κυβέρνηση Μεντερές. 1974, ο τουρκικός στρατός εισβάλλει στην Κύπρο, επί δημοκρατικής κυβέρνησης Ετσεβίτ. 1987, ο Ανδρέας Παπανδρέου δίνει εντολή για πυρ, αν μπει στα νερά το ωκεανογραφικό των Τούρκων, επί δημοκρατικής κυβέρνησης Οζάλ. 1996, Απώλεια των Ιμίων, επί δημοκρατικής κυβέρνησης της Τσιλέρ.

Αποφάσισε ο Ερντογάν να μη κηδέψουν τους πραξικοπηματίες. Κι επειδή υπήρχε φόβος κάποιοι ιμάμηδες να παρακούσουν, απέλυσαν και καμιά 300σαριά ιμάμηδες.

Ο πρωθυπουργός συζητά τον εκλογικό νόμο με τον Κουβέλη και τον γιο της Μάργκαρετ. Δηλαδή, ακόμη θα υπάρχουν στην πολιτική σκηνή αποβλητέοι από τον λαό, για να καθορίζουν το μέλλον μας; Δεν υπάρχουν άλλοι ικανοί, καθαροί, της σύγχρονης κοινωνίας, χωρίς να βαρύνονται με τα όσα δεινά επέφεραν οι παραπάνω στον λαό; Βαρέσαμε διάλυση δηλαδή, κι αυτοί θα μας σώσουν; Ο Δον Κυρφώτης;

Ο διοικητής της 1ης στρατιάς της Τουρκίας έκανε την κωλοτούμπα και χάλασε η συνταγή. Αυτό ακριβώς έγραψα εχθές: «Εκείνο που δεν θα μάθουμε, τουλάχιστον σύντομα, είναι ποιοι από τους συνωμοτούντες "μετάνιωσαν" την τελευταία στιγμή, αφήνοντας εκτεθειμένους τους εύπιστους ιδεολόγους, παντοτινά θύματα των πονηρών. Αυτή είναι η συνηθισμένη, και πάντα επιτυχημένη, πρακτική των "πραξικοπημάτων"-οπερέτα». Έπεσα έξω στο "σύντομα".

Πηγή Voria


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Χαστούκι σε Τσίπρα και Καμμένο από τον ΥΠΕΞ της Αυστρίας
Η θλιβερή και επικίνδυνη συγκυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου δεν θέλει να αντιμετωπίσει τους εγκάθετους της Τουρκίας στην Θράκη οι οποίοι περνάνε στην επίθεση
Μήπως θα έπρεπε να γίνει μία αντισυγκέντρωση που να απαιτεί το κλείσιμο του τουρκικού προξενείου και την επαναφορά ισονομίας και ισοπολιτείας που παραβιάζεται συστηματικά εις βάρος των Ελλήνων κατοίκων της περιοχής;

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Μετά τις παρατηρήσεις σε αυστηρό τόνο προς τον τούρκο πρέσβη στην Αυστρία, σε μία δήλωση κόλαφο πέρασε το βράδυ της Πέμπτης ο υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας Σεμπάστιαν Κουρτζ, ανεβάζοντας τους τόνους στην προκλητικότητα των τούρκων που διαμένουν στην Αυστρία. Προασπιζόμενος το πολίτευμα της Αυστρίας, αλλά και την πολιτική κουλτούρα των αυστριακών, «έδειξε την πόρτα» σε ό,ποιον τούρκο που κατοικεί στην Αυστρία επιθυμεί να επιβάλει στην Αυστρία την πολιτική κατάσταση και το χάος που επικρατεί σήμερα στην Τουρκία (Zeit im Bild).
Έτσι ως έμμεση αλλά σαφέστατη σύσταση του Αυστριακού υπουργού Εξωτερικών Σεμπάστιαν Κουρτς προς φανατικούς οπαδούς του Ερντογάν να εγκαταλείψουν την Αυστρία μπορεί να εκληφθεί η επισήμανσή του σε τηλεφωνική συνέντευξη που έδωσε το απόγευμα στο Αυστριακό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΑΡΑ), ότι "όποιος θέλει να δραστηριοποιηθεί στην τουρκική εσωτερική πολιτική, έχει το ελεύθερο να εγκαταλείψει τη χώρα μας".
"Wer sich in der türkischen Innenpolitik aktiv einbringen will, kann jederzeit unser Land verlassen und in die Türkei gehen” – Nach den umstrittenen Demos vom Wochenende hat Außenminister Kurz für die Pro-Erdogan-Aktivisten „überhaupt kein Verständnis"
"Δεν έχω καμία ανοχή, το λέω ξεκάθαρα: Όποιος θέλει να αναμειγνύεται στα εσωτερικά πολιτικά πράγματα της Τουρκίας, μπορεί να φύγει από την χώρα μας".
Τοποθετούμενος αυτονόητα ο Αυστριακός ΥΠΕΞ έδειξε τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει και η κυβέρνηση στην Ελλάδα, η οποία αντιμετωπίζει την τουρκική προκλητικότητα και επιθετικότητα των τουρκοφρόνων οπαδών του Ερντογάν, οι οποίοι στις 24 Ιουλίου έχουν προγραμματίσει διαδήλωση στην οποία θα καταγγέλλουν την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και η συγκεκριμένη ενέργεια, αν και έχει σχεδιαστεί προσεκτικά πριν το πραξικόπημα στην Τουρκία, θα υλοποιηθεί μέσα στα πλαίσια δημιουργίας προβλημάτων στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, ενώ ταυτόχρονα θα εισάγει με τον πλέον επίσημο τρόπο θέμα πολιτικής βίας και παραβιάσεων από την πλευρά της Ελλάδας στην «τουρκική» (όπως αυθαίρετα και παράνομα αυτοαποκαλούν οι ίδιοι) μειονότητα της Θράκης.

Στηριζόμενοι οι τουρκόφρονες στο «ισχυρό χαρτί» των τεσσάρων (4) μειονοτικών μουσουλμάνων βουλευτών που «εξουσιάζονται» από το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής και των οποίων οι ψήφοι στηρίζουν την σημερινή συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, αλλά και από την φοβική στάση των ελληνικών κυβερνήσεων που συστηματικά αποφεύγουν να αντιμετωπίζουν ένα πρόβλημα επιτρέποντας την τεχνητή διόγκωσή του, επιδιώκουν για μία ακόμη φορά να στρεβλώσουν την πραγματικότητα, η οποία θέλει τον πληθυσμό των μουσουλμάνων της Θράκης να αυξάνεται, τις οικονομικές τους δραστηριότητες να παράγουν πλούτο (με επιλογή τους σε καθεστώς οικονομικού γκέτο), τα τζαμιά να αυξάνονται (250 και πλέον τζαμιά λειτουργούν στην Θράκη με αναλογία περίπου 2 τζαμιών ανά χωριό ή πόλη) ανεμπόδιστα, να μην συναντούν εμπόδια στις δημόσιες συναλλαγές τους ή και στην είσοδο μουσουλμάνων στο δημόσιο κ.α.

Η προγραμματισμένη διαδήλωση επιδιώκει να επιβάλει την δημιουργία ειδικού καθεστώτος στην μουσουλμανική εκπαίδευση στα πρότυπα της Τουρκίας, να «νομιμοποιήσει» ενέργειες μεμονωμένων «προσωπικοτήτων» που επί χρόνια λειτουργούν επιθετικά προς την Ελλάδα διαδίδοντας μονομερώς ψεύδη και συκοφαντίες σε διεθνή φόρα. Επίσης, σαν στόχο έχει να ασκήσει πιέσεις για την μεταφορά των Βακουφίων σε χέρια τουρκοφρόνων, αλλά και να δηλώσει ένδειξη υποταγής προς τον «σουλτάνο» Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και στήριξης των πολιτικών του. Παραδόξως, βέβαια, ο τούρκος πρόεδρος έχει άρει τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Τουρκία, «την μητέρα πατρίδα» όπως την αποκαλούν οι τουρκόφρονες, έχει ξεκινήσει ένα «κυνήγι κεφαλών» κατά των πολιτικών του αντιπάλων, σκοπεύει να επαναφέρει τη θανατική ποινή για να ικανοποιήσει την απαίτηση των οπαδών του για αίμα και έχει κατορθώσει να δημιουργήσει συνθήκες εμφυλίου αλλά και διχασμού ή τριχασμού της Τουρκίας, η οποία όπως όλα δείχνουν βρίσκεται σε μία πορεία καταστροφής.

Ο ΥΠΕΞ της Αυστρίας, παρά το νεαρό της ηλικίας του αντιλαμβάνεται τους μεσοπρόθεσμους κινδύνους που προβάλουν για την πατρίδα του και με απλά λόγια, χωρίς να κομπασμούς και χωρίς να δέχεται «εξηγήσεις» από την τουρκική πλευρά, τοποθετήθηκε με απόλυτη σαφήνεια και απευθυνόμενους προς τους τούρκους που κατοικούν στην Αυστρία, τους είπε ξεκάθαρα πως εάν δεν τους αρέσει η Αυστρία, αν δεν σέβονται την Αυστρία, αν δεν συμβαδίζουν με τους νόμους της Αυστρίας, τότε μπορούν να μετακινηθούν, να φύγουν από την Αυστρία και να γίνουν μόνιμοι κάτοικοι της Τουρκίας.

Το γιατί δεν βρέθηκε μία ελληνική κυβέρνηση να απευθυνθεί στους τουρκόφρονες με τον ίδιο τρόπο, αποτελεί απορία πάρα πολλών που παρακολουθούν επί μακρόν τα τεκταινόμενα στην Θράκη. Το γιατί επιτρέπεται από τις ελληνικές αρχές (Αστυνομία) η υλοποίηση αυτής της διαδήλωσης, είναι ένα ερώτημα στο οποίο πρέπει να απαντήσει ευθαρσώς τόσο ο αστυνομικός διευθυντής όσο και η πολιτική ηγεσία της χώρας. Οι λόγοι που υφίστανται για την ακύρωση της συγκεκριμένης διαδήλωσης κατά της Ελλάδας, είναι πολλοί, αλλά και προφανείς. Εκτός και εάν οι αρχές (πολιτικές και υπηρεσιακές) είναι σε θέση να διαβεβαιώσουν εγγράφως πως δεν θα υπάρξει κλιμάκωση της προκλητικότητας των τουρκοφρόνων, πως δεν θα απειληθεί η ειρήνη και η ασφάλεια ή η σωματική ακεραιότητα πολιτών, πως δεν θα διασπαρεί μίσος και γενικότερα αυτή η εκδήλωση δεν θα προσβάλει ή δεν θα διασύρει την Ελλάδα και το σύνολο ή το μεγαλύτερο ποσοστό των κατοίκων στο εξωτερικό…

Δυστυχώς, ο νεαρός αυστριακός ΥΠΕΞ, με την ελάχιστη εμπειρία του, έχει πολύ μεγαλύτερη αντίληψη της συμπεριφοράς των τουρκοφρόνων. Οι εν Ελλάδι ανευθυνο-υπεύθυνοι Ελλαδέμποροι και ιδεοληπτικοί εθνομηδενιστές, συνεπικουρούμενοι από μία χρονίως ασθενή κρατική μηχανή που εφοδιάζεται με ανίκανο ανθρώπινο δυναμικό κομματικών σωλήνων, δεν μπορούν να ενεργήσουν ούτε στα πλαίσια της κοινής λογικής, πολλώ δε μάλλον να σχεδιάσουν μία αυστηρή πολιτική αντιμετώπισης ενός φαινομένου που τείνει να πάρει τα χαρακτηριστικά της Βοσνίας ή της Κύπρου (πριν από την τουρκική εισβολή). Δυστυχώς, όταν οι κυβερνητικές πολιτικές ασκούνται με βάση το κομματικό επί της κάλπης όφελος του κυβερνώντος κόμματος, χωρίς να υπάρχει σκληρός αντιπολιτευτικός αντίλογος που να ξεσκεπάζει τις προθέσεις και να γνωστοποιεί κυβερνητικές ενέργειες που αντιτίθενται του εθνικού συμφέροντος και δημιουργούν συνθήκες απειλής σε ένα κομμάτι της εθνικής ασφάλειας και κυριαρχίας, τότε τα αποτελέσματα είναι η εμφάνιση και ανεμπόδιστη λειτουργία ατόμων ή ομάδων των οποίων οι στόχοι καθιστούν εθνική απειλή. Κάποιοι, περισπούδαστοι, επιμένουν να ισχυρίζονται πως οι λύσεις απέναντι σε «γόρδιους δεσμούς» δεν μπορούν να είναι τύπου Μεγάλου Αλεξάνδρου, αποφεύγοντας να ομολογήσουν πως οι ακραίες λύσεις οφείλονται σε χρόνια αποφυγή ή ανεπάρκεια αντιμετώπισης τεχνητών προβλημάτων που έχουν προσθετική τάση. Και είναι οι ίδιοι μεγαλόστομοι ή πολυγραφότατοι ειδήμονες, που αποφεύγουν να προτείνουν λύσεις, επιλέγοντας να αρνούνται την ζοφερή πραγματικότητα που δημιουργεί στην Θράκη, την Ελληνική Θράκη, η δραστηριοποίηση υπηρεσιών (πολιτικών, διπλωματικών, οικονομικών και άλλων) της γείτονος Τουρκίας…

Με δεδομένη την επικείμενη διαδήλωση των τουρκοφρόνων στην Θράκη (που αποφεύγουν να αναρωτηθούν τι θα τους συνέβαινε εάν έκαναν κάτι παρόμοιο στην Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν) ίσως, η επόμενη ενδεδειγμένη ενέργεια της συγκυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου θα πρέπει να είναι η έκδοση ειδικών πιστοποιητικών εγγράφων όσων κατοικούν στην -υπό την κυβερνητική ανοχή ή βούληση;-Ελληνική Θράκη που ζει σε ένα άτυπο καθεστώς της καταγεγραμμένης ελληνοτουρκικής συγκυριαρχίας (το πλήθος των δημοσιοποιημένων περιστατικών είναι τεράστιο και το κεφάλαιο Θράκη αποδεικνύει την συγκυριαρχία αυτή).

Ίσως, η απάντηση στην προκλητικότητα των τουρκοφρόνων και στην εθνικά επικίνδυνη αδιαφορία των καρεκλοκένταυρων κυβερνώντων των Αθηνών, να είναι μία αντιδιαδήλωση των υπόλοιπων κατοίκων της Θράκης, με αίτημα την επαναφορά των δικών τους ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων, καθώς και την επαναφορά της ισότητας και της ισονομίας που παραβιάζονται χάριν πολιτικών σκοπιμοτήτων. Αλλά μία τέτοια διαδήλωση δεν πρόκειται ποτέ να γίνει. Και όχι επειδή δεν θα συγκεντρωθούν πολίτες ενάντιοι στις κυβερνητικές άθλιες πολιτικές αντιμετώπισής τους, αλλά επειδή δεν θα το επιτρέψουν οι αστυνομικές αρχές. Και αποτελεί ειρωνεία και κλαυσίγελο πως για τους ίδιους λόγους επιτρέπουν σε κεφαλοκυνηγούς και σε εξυπηρετητές τουρκικών συμφερόντων να υλοποιήσουν την δική τους διαδήλωσης κατά της Ελλάδας…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γερμανοί πολιτικοί ζητούν να σταματήσει η ενίσχυση που δίνεται στη χώρα

Γερμανοί πολιτικοί ζητούν να σταματήσει η ενίσχυση που δίνεται στη χώρα στο πλαίσιο του Μηχανισμού Προενταξιακής Βοήθειας. Ασκήσεις ισορροπίας στο ΝATO. «Δεν είναι το ίδιο όπως παλαιότερα με τη δικτατορία στην Ελλάδα».

Παρά τις μαζικές φυλακίσεις και εκκαθαρίσεις στον στρατό και στη δημόσια διοίκηση, το ανοικτό μέτωπο εναντίον των πανεπιστημιακών και την επιβολή καθεστώτος κατάστασης εκτάκτου ανάγκης η Τουρκία συνεχίζει να παίρνει ευρωπαϊκούς πόρους ως βοήθεια για την πορεία της προς ένα σύγχρονο κράτος δικαίου.
Την αποκάλυψη κάνει η γερμανική εφημερίδα Süddeutsche Zeitung στο σημερινό της φύλλο.

«Πρόκειται για εμπαιγμό»

Σύμφωνα με το δημοσίευμα από το 2007, δηλαδή από τότε που ξεκίνησε η χορήγηση της βοήθειας, μέχρι το 2013 η Άγκυρα έχει πάρει από τα ταμεία της ΕΕ ποσό 4,8 δις ευρώ. Η γερμανική συμμετοχή ανέρχεται γύρω στο 1 δις ευρώ.

Για το διάστημα από το 2014 μέχρι το 2020 η ΕΕ έχει ήδη προβλέψει στον προϋπολογισμό της ένα ακόμη ποσό της τάξης των 4,45 δις ευρώ. Τα ποσά αυτά δίνονται στο πλαίσιο του Μηχανισμού Προενταξιακής Βοήθειας (ΜΠΒ) σε χώρες oι οποίες βρίσκονται σε διαδικασία προσχώρησης στην ΕΕ μεταξύ άλλων για την ενίσχυση των δημοκρατικών θεσμών και του κράτους δικαίου, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών καθώς και της κοινωνίας των πολιτών.

Η αποκάλυψη προκάλεσε τη μήνη πολλών γερμανών πολιτικών. Ο αντιπρόεδρος της γερμανικής βουλής Γιοχάνες Ζινγκχάμερ από το Χριστιανοοινωνικό Κόμμα (CSU) έκανε λόγο για εμπαιγμό. Μιλώντας στην εφημερίδα ζήτησε να παγώσουν άμεσα αυτές οι πληρωμές. «Οι εξελίξεις στην Τουρκία αποδεικνύουν ότι η Τουρκία οδεύει προς ένα απολυταρχικό κράτος, άρα η ευρωπαϊκή βοήθεια αποδεδειγμένα δεν έχει κανένα αποτέλεσμα».

«Όχι όπως παλαιότερα με την Ελλάδα, την Ισπανία και την Πορτογαλία»

Η γερμανική εφημερίδα επικρίνει και τη στάση του ΝΑΤΟ απέναντι στην Τουρκία επιγράφοντας άρθρο της με τον τίτλο «Συμμαχία στη μιζέρια». Ναι μεν στο προοίμιο του Βορειοατλαντικού Συμφώνου γίνεται γενική αναφορά στις αρχές της δημοκρατίας, της ατομικής ελευθερίας και στην κυριαρχία του δικαίου, δεν διαθέτει όμως μηχανισμούς προάσπισης αυτών των αξιών σε περίπτωση που ένα κράτος μέλος του απομακρυνθεί από αυτές. «Το ΝΑΤΟ δεν θα μπορέσει να συμφιλιωθεί τόσο εύκολα με τις εξελίξεις στην Τουρκία, όπως κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου με τα δικτατορικά καθεστώτα μελών του όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία και η Ισπανία», επισημαίνει ο αρθρογράφος. «Οι καιροί έχουν αλλάξει, η Δυτική Συμμαχία βρίσκεται σε μεγαλύτερη πίεση από ό,τι παλαιότερα για να δικαιολογήσει την ύπαρξή της έναντι των πολιτών. Μακροπρόθεσμα δύσκολα θα μπορέσει να τα βγάλει πέρα με τη συγκρατημένη στάση έναντι της Τουρκίας, όπως έδειξε μέχρι τώρα» παρατηρεί ο αρθρογράφος.

Βέμπερ: Να σταματήσουν μεσοπρόθεσμα οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Τουρκία

Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών είναι «ιδιαίτερα ανησυχητικές» και είναι σημαντικό να ηρεμήσει η κατάσταση. «Μετά από αυτήν την οξεία φάση πρέπει να οργανωθούν εκ νέου οι σχέσεις με την Τουρκία».

Στενότερες εμπορικές σχέσεις είναι δυνατές, αλλά «μεσοπρόθεσμα θα πρέπει να σταματήσουμε τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις», δήλωσε ο επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ) Μάνφρεντ Βέμπερ σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Die Welt.

Ο χριστιανοκοινωνιστής (CSU) Γερμανός πολιτικός , παρά τα κατασταλτικά μέτρα της τουρκικής κυβέρνησης, τάσσεται υπέρ της διατήρησης της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας για τους πρόσφυγες . «Η συμφωνία για τους πρόσφυγες αυτή τη στιγμή λειτουργεί. Το λαθρεμπόριο μεταναστών στο Αιγαίο έχει πάρει ένα τέλος. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να τεθεί υπό αμφισβήτηση», δήλωσε στη γερμανική εφημερίδα.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου