Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

19 Ιαν 2011


Εν δυνάμει τρομοκράτες όλοι οι Έλληνες πολίτες για την κυβέρνηση Παπανδρέου. Τουλάχιστον αυτό προκύπτει μετά την ψήφιση σχετικού νομοσχεδίου βάσει του οποίου νομιμοποιείται η παρακολούθηση και κατοχή όλων των δεδομένων που προκύπτουν από τηλεφωνικές ή ηλεκτρονικές επικοινωνίες. Δηλαδή, με νόμο του κράτους, κάθε συνομιλία, ανταλλαγή μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ή οποιαδήποτε καταγραφόμενη επαφή μεταξύ των πολιτών, θα καταγράφεται και θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ένδειξη (και όχι απόδειξη) παράνομης δραστηριότητας!!!
Πώς όμως θα μπορεί η Ελληνική κυβέρνηση να έχει πρόσβαση σε συστήματα κοινωνικών δικτύων ή ανταλλαγής μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, όταν είναι γνωστό πως οι περισσότεροι Έλληνες πολίτες (σχεδόν όλοι πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, πραγματοποιούν τις ηλεκτρονικές επαφές τους μέσω κεντρικών δικτύων που έχουν την έδρα τους εκτός της Ελλάδας; Για να καταστεί δυνατή η ηλεκτρονική παρακολούθηση γίνεται μόνο εάν η Ελληνική κυβέρνηση δηλώσει θέμα υποψίας συμμετοχής σε τρομοκρατική ομάδα!!! Μόνο τότε ανοίγουν οι «σέρβερς» και δίνουν τα στοιχεία, ακολουθώντας τον διεθνή αντιτρομοκρατικό νόμο (ο οποίος έγινε πράξη μετά το χτύπημα των «δίδυμων πύργων» στη Νέα Υόρκη).
Αφού, λοιπόν, η Ελληνική κυβέρνηση νομοθέτησε την οπτική, την τηλεφωνική και την ηλεκτρονική παρακολούθηση όλων των πολιτών, για να μπορέσει να έχει πρόσβαση στα ηλεκτρονικά δεδομένα ανταλλαγής πληροφοριών μεταξύ χρηστών, επικαλέστηκε την υποψία τρομοκρατικής συμμετοχής όλων των Ελλήνων πολιτών…
Η κυβέρνηση, που έχει τρομοκρατήσει την Ελληνική κοινωνία, που έχει εισβάλει στην οικονομία όλων των νοικοκυριών, που έχει διασαλεύσει το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών και που μέσω μυστικών συνομιλιών είναι έτοιμη να παραδώσει γη και ύδωρ στις «δάνειες δυνάμεις» και στους γείτονες (για να μπορεί ο πρωθυπουργεύων να κοιμάται ήσυχος), τολμά να χαρακτηρίζει ως πιθανούς τρομοκράτες εκείνους στους οποίους η ίδια έχει επιβάλει την ψυχολογική τρομοκρατία χρησιμοποιώντας αίσχιστες πρακτικές.
Η ίδια κυβέρνηση, φοβούμενη πως ανά πάσα στιγμή θα βρεθεί σε δεινότατη θέση και αντιμέτωπη με την οργή των πολιτών, προωθεί συστήματα ελέγχου (π.χ. κάρτα του πολίτη), ενώ δεν διστάζει να προχωρεί σε προκηρύξεις διαγωνισμών για την απόκτηση ηλεκτρονικών συστημάτων ελέγχου εισόδου – εξόδου σε όλες τις εισόδους της χώρας. Μάλιστα, η εταιρεία που θα αναλάβει –είναι σχεδόν 100% βέβαιο- την υλοποίηση του συγκεκριμένου εγχειρήματος, συνεργάζεται με αμερικανική εταιρεία κατασκευής συστημάτων ελέγχου (και είναι γνωστό πως όλες οι αμερικανικές εταιρείες του είδους συνεργάζονται πλήρως με τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ). Έτσι, λοιπόν, οι ΗΠΑ θα γνωρίζουν ανά πάσα στιγμή ποιοι Έλληνες κινούνται –εισερχόμενοι ή εξερχόμενοι- στα Ελληνικά σύνορα. Το «ωραίο» της υπόθεσης, είναι πως θα γνωρίζουν μόνο για τους Έλληνες (αφού τα δικά μας βιομετρικά στοιχεία θα υπάρχουν στο σύστημα ελέγχου) και όχι άλλων, π.χ. των λαθρομεταναστών.
Την ίδια στιγμή, ο ίδιος ο υπουργός Δικαιοσύνης, κ. Χ. Καστανίδης, αποδέχεται πως υπάρχει θέμα ασφαλείας, αλλά εγγυάται πως θα υπάρξει πλήρης διαφάνεια στην διατήρηση των δεδομένων…
Και για όσους δεν το κατάλαβαν, θέλουν να μας «μαρκάρουν» και να μας παρακολουθούν σε οποιαδήποτε έκφανση της ζωής μας… Και εάν συμβεί οτιδήποτε, θα επικαλεστούν «κενό ασφαλείας»… τόσο απλά.
Η κυβέρνηση της τρόικας και του ΔΝΤ, μας θεωρεί αναξιόπιστους και κλέφτες (δείτε την χωρίς προηγούμενο οικονομική επίθεση που δεχόμαστε όλοι), ενώ την ίδια στιγμή μας κατατάσσει επισήμως σε ύποπτους για συμμετοχή σε τρομοκρατική ενέργεια!!! Αυτοί που φοβούνται να κυκλοφορήσουν, φοβούμενοι την δίκαιη οργή των πολιτών, τολμάνε να μας χαρακτηρίζουν -με θράσος χιλίων πιθίκων- διεθνώς τρομοκράτες...

Κωνσταντίνος
  • Προτροπή να παραμένει στις αρμοδιότητές του, με σαφείς αιχμές για γενικότερη "ακαταλληλότητα" Πάγκαλου

Αιχμές για τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Θεόδωρο Πάγκαλο αναφορικά με τις δηλώσεις επιμήκυνσης του συνολικού χρέους της χώρας άφησε ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου. «Καλό είναι οι επίσημες απόψεις για τα θέματα αυτά να ακούγονται μόνον από τον υπουργό Οικονομικών και τον πρωθυπουργό» τόνισε ο κ. Παπακωνσταντίνου σε συνέντευξή του στο MEGA.

Επίσης, εμφανίστηκε πεπεισμένος ότι το επόμενο δίμηνο θα υπάρξουν αποφάσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο για την αντιμετώπιση της κρίσης, επισημαίνοντας ότι «δεν μπορούμε να συζητήσουμε με τη σημερινή αστάθεια».

Ο κ. Παπακωνσταντίνου χαρακτήρισε τομή το νομοσχέδιο για το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, που στο ένα μέρος προβλέπει την οριζόντια άρση του συνόλου των περιορισμών για την άσκησή τους και στο δεύτερο μέρος περιλαμβάνει τις επιμέρους ρυθμίσεις στο επάγγελμα του δικηγόρου, του συμβολαιογράφου, του αρχιτέκτονα, του μηχανικού και του ορκωτού λογιστή.

Παράλληλα, υπογράμμισε ότι το συγκεκριμένο νομοσχέδιο αποτελεί προγραμματική δέσμευση της κυβέρνησης κι όχι απλά μνημονιακή επιταγή, σημειώνοντας ότι θα βοηθήσει στη μείωση των τιμών, στην ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας και την προστασία της απασχόλησης.

Τέλος, επανέλαβε την πρόθεσή του να καλέσει τα κόμματα της αντιπολίτευσης να καταθέσουν τις προτάσεις τους για τη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος.



«Μαζί τα φάγαμε» και ... «Μαζί θα ζήσουμε».
«Μας αποκάλυψε» και... θα τον «αποκαλύψουμε».
Μελετώντας κάποιος την κατ’ εξακολούθηση προκλητική συμπεριφορά του Πάγκαλου, αν μη τι άλλο θα απορέσει με τα "ευρήματα" της μελέτης του. Για τον νεοταξίτη μπιλντεμπεργκιανό Πάγκαλο είναι τουλάχιστον παράλογο ν’ αποκαλεί φοιτητές του "κώλου" τους φοιτητές του LSE. Για έναν πολιτικό, ο οποίος εκλέγεται από τις ψήφους των πολιτών, είναι τουλάχιστον παράλογο να τους αποκαλεί δημοσίως "ζώα". Για έναν "σοσιαλιστή", ο οποίος έφαγε γλυκό ψωμάκι, διορίζοντας οπαδούς του στο δημόσιο, είναι τουλάχιστον παράλογο να τους αποκαλεί άχρηστους. Για έναν γιο και εγγονό στρατιωτικών –ο οποίος δηλώνει μάλιστα περήφανος γι’ αυτούς— είναι τουλάχιστον παράλογο να χαρακτηρίζει τους στρατιωτικούς "αντιπαραγωγικούς". Για έναν πατέρα μιας δημοσίου υπαλλήλου είναι τουλάχιστον παράλογο να ισχυρίζεται ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι κοπρίτες. Τέλος, για έναν άνθρωπο, ο οποίος ψήφισε υπέρ του ΔΝΤ και θα έπρεπε να "γλύφει" έναν εξοργισμένο λαό, είναι τουλάχιστον παράλογο να βγαίνει και να τον προκαλεί, λέγοντας το περίφημο …"μαζί τα φάγαμε".
Όλα αυτά δεν είναι απλά περίεργα και παράλογα, αλλά αυτοκτονικά. Τι συμβαίνει λοιπόν με τον Πάγκαλο; Γιατί έχει αυτές τις τάσεις αυτοχειρίας; Θεωρητικά, για κάποιον "ψυλλιασμένο", αυτό θα μπορούσε να είναι ο ρόλος που έχει αναλάβει ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης των δωσίλογων του ΔΝΤ. Τραβάει πάνω του το μίσος, αλλά και την προσοχή της κοινωνίας, για να προστατεύσει τον προδότη, ο οποίος παριστάνει τον Πρωθυπουργό. Αποπροσανατολίζει την κοινωνία εκείνος ο ισχυρός παράγοντας της προδοτικής κυβέρνησης, ο οποίος δεν έχει μεγάλο κόστος αν φορτωθεί το μίσος της. Αυτό έχει τη λογική του. Ένας εγγονός δωσίλογου, όπως είναι για παράδειγμα ο Πάγκαλος, δεν έχει πρόβλημα να φορτωθεί ένα τέτοιο μίσος. Άλλωστε, με το μίσος των Ελλήνων ζει ο Πάγκαλος από τότε που υπάρχει και άρα δεν του κοστίζει ιδιαίτερα μια έξαρση του μίσους αυτού. Όμως, ακόμα κι αυτό δεν είναι αρκετό, για να εξηγήσει τα συμβαίνοντα. Ναι μεν τα δικαιολογεί, αλλά δεν τα εξηγεί.
Η συμπεριφορά του Πάγκαλου έχει προ πολλού ξεφύγει από τα όρια των πολιτικών "ελιγμών". Η εξήγηση για τη συμπεριφορά του χρίζει ψυχιατρικής ερμηνείας, η οποία ξεφεύγει από τα πλαίσια της πολιτικής. Ξεφεύγει από τα πλαίσια που ορίζουν οι πολιτικοί χειρισμοί. Κάτι παράξενο συμβαίνει με τον ίδιο τον Πάγκαλο ως άνθρωπο και απλά αυτό το παράξενο "προβάλλεται" στην πολιτική του λειτουργία. Αυτά, τα οποία λέει, ναι μεν δικαιολογούνται από έναν κρυφό "κασκαντερικό" πολιτικό ρόλο, αλλά δεν εξηγούνται για την "ποιότητά" τους.
Το συμπέρασμα από αυτά, τα οποία βλέπουμε, είναι πολύ περίεργο. Ο Πάγκαλος δεν λέει απλά τα όσα λέει …Ο Πάγκαλος δείχνει πως τα πιστεύει αυτά τα οποία λέει. Όχι μόνον τα πιστεύει, αλλά και χαίρεται όταν τα λέει. Είναι προφανές ότι αντλεί ηδονή, όταν για τον οποιονδήποτε λόγο καταφέρνει και στεναχωρεί τους Έλληνες. Θολώνει το βλέμμα του από την ηδονή, όταν βρίζει απροκάλυπτα τον κόσμο. Μισεί ακόμα και τους δικούς του οπαδούς. Αυτό το φαινόμενο δεν εξηγείται με όρους πολιτικού παιχνιδιού …Υπαρξιακό είναι το ζήτημα του Πάγκαλου και όχι πολιτικό.
Το τι κρύβει ένας άνθρωπος μέσα του μπορεί να το καταλάβεις, βλέποντας μόνον από τα μικρά "παραθυράκια", τα οποία στιγμιαία και βέβαια άθελά του αφήνει "ανοικτά". Τι έχουμε διαπιστώσει εμείς, παρακολουθώντας τον Πάγκαλο; Ο Πάγκαλος αυτήν τη στιγμή ζει με τα κόμπλεξ ενός ανάπηρου, ο οποίος δεν έχει συμφιλιωθεί με την κατάστασή του κι αναζητά υπεύθυνους να τη "χρεώσει". Έχει αναπτύξει την αρνητική ψυχολογία ενός βαριά ανάπηρου ανθρώπου, ο οποίος προσπαθεί μονίμως να πληγώσει αυτόν, που θεωρεί υπεύθυνο για την αναπηρία του.
Στην περίπτωση του Πάγκαλου —για λόγους που θα δούμε παρακάτω— αυτός ο "υπεύθυνος" είναι ο κόσμος. Θέλοντας να αποποιηθεί τις δικές του ευθύνες για το δικό του πρόβλημα, τις "μετακινεί" στον μοναδικό παράγοντα που δεν μπορεί ν’ αρνηθεί το αυθαίρετο "φορτίο" και άρα στον κόσμο. Για τον Πάγκαλο ο κόσμος είναι ο κύριος υπεύθυνος για το δικό του χάλι …Ο κόσμος, ο οποίος τον "παρέσυρε" στο σημείο αυτό …Ο κόσμος, ο οποίος δεν τον "άφησε" να κάνει πραγματικότητα τα "οράματά" του …Ο κόσμος, ο οποίος δεν τον "ξύπνησε" όταν αυτός "κοιμόταν" …Ο κόσμος, ο οποίος δεν πήρε από μπροστά του το "πιάτο" όταν καταβρόχθιζε …Ο κόσμος, ο οποίος δεν τον "στήριξε" όταν αυτός διεκδικούσε …Ο κόσμος, ο οποίος δεν ήταν αρκετά έξυπνος, για να τον "αποθεώσει".
Το αποτέλεσμα αυτών των "λαθών" του κόσμου είναι να φτάσει ο Πάγκαλος στη δύση της ζωής του, χωρίς να έχει κάνει αυτά τα οποία θα ήθελε να κάνει και χωρίς να υπάρχει προοπτική να τα κάνει. Γι’ αυτόν τον λόγο μισεί τον υγιή κόσμο, τη στιγμή που ο ίδιος μπαίνει στην τελική φάση της ζωής του παντελώς ανέτοιμος ψυχολογικά και υπό καθεστώς απόλυτης σωματικής αδυναμίας. Μπαίνει σε μια δύσκολη φάση της ζωής του με κακή φυσική κατάσταση, η οποία εκτός όλων των άλλων τον φέρνει αντιμέτωπο με την αγωνία του θανάτου. Μια αγωνία, την οποία την καθιστά ανυπόφορη μια υγεία —η οποία βρίσκεται σε άθλια κατάσταση— …μια προσφερόμενη εύκολη επιβίωση —λόγω διαθέσιμου προσωπικού πλούτου και μέσων— ...και μια νεαρή σύζυγος.
Με λίγα λόγια… για τον Πάγκαλο όλα είναι ευνοϊκά για μια μακροχρόνια, πλούσια και ποιοτική ζωή, αλλά —δυστυχώς γι’ αυτόν— δεν υπάρχει περιθώριο ζωής. Είναι σαν να βρίσκεσαι στο μέσον της ερήμου με το καλύτερο αυτοκίνητο στον κόσμο, αλλά δυστυχώς χωρίς καθόλου βενζίνη. Αυτή η αντίθεση μεταξύ δεδομένων και προοπτικών είναι, που επηρεάζει τη συμπεριφορά του. Δεν μπορεί να κατηγορήσει τον υπερεκτιμημένο εαυτό του ή το πανάκριβο αυτοκίνητό του και κατηγορεί την έρημο. Μισεί τον κόσμο, ο οποίος χωρίς πλούτο και μέσα ζει και θα ζει καλύτερα από τον ίδιο, ο οποίος με κόπο απέκτησε αυτά τα δεδομένα.
Από πού καταλήξαμε στο συμπέρασμα αυτό; Από ένα άσχετο γεγονός, το οποίο αφορούσε ένα άσχετο πρόσωπο. Από την αντίδρασή του σε μια απάντηση, που έδωσε πρόσφατα η ΝΔ στον Μητσοτάκη. Εκείνη η απάντηση στον μεταξύ τους "διάλογο" τελείωνε με τη φράση …"Καληνύχτα κύριε Μητσοτάκη". Για κάποιον λόγο εκείνη η φράση ερέθισε απίστευτα και αφύσικα τον Πάγκαλο. Αυτό το "Καληνύχτα" το εξέλαβε ο Πάγκαλος σχεδόν ως προσωπική πρόκληση. Ως πρόκληση νεαρών ανθρώπων απέναντι σε ανθρώπους, οι οποίοι βρίσκονται κοντά στο τέλος των ζωών τους. Τότε είδαμε το Έρεβος μέσα στα μάτια του. Είδαμε το μίσος του για τους ανθρώπους …Τους νέους ανθρώπους, οι οποίοι έχουν μπροστά τους άφθονη ζωή να ζήσουν. Προφανώς μπήκε στη θέση του Μητσοτάκη και πιθανότατα να φαντάστηκε νεαρούς πασόκους πολιτικούς να του λένε "καληνύχτα". Φαντάστηκε νεαρούς "μνηστήρες" της γυναίκας του να του λένε "καληνύχτα". Ως εκ τούτου και παρόλο που αντιπαθεί τον Μητσοτάκη, ταυτίστηκε μ’ αυτόν …και αυτό είναι ενδεικτικό του τι αισθάνεται.
Εκείνο το βλέμμα για εμάς φτάνει, για να εξηγηθεί η σημερινή συμπεριφορά του. Στην πραγματικότητα εξηγεί το σημερινό του πρόβλημα. Το πρόβλημα λοιπόν του Πάγκαλου είναι ότι μέσα στο σχετικά "φρέσκο" μυαλό του δεν ταιριάζει αυτό, το οποίο νομίζει ο ίδιος για τον εαυτό του, με αυτό που βλέπει στον καθρέπτη. Ο Πάγκαλος είναι ένας αρκετά έξυπνος άνθρωπος, ο οποίος όχι απλά έχει τη θέληση και τη δίψα για να ζήσει, αλλά εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να θρέφει φιλοδοξίες. Αυτός όμως ο πνευματικά αειθαλής "Πάγκαλος" είναι εγκλωβισμένος σε ένα γερασμένο σωματικό "σκάφος", το οποίο είναι ένα πραγματικό "ναυάγιο". Ένα σωματικό "σκάφος", το οποίο δεν του επιτρέπει να επιτελέσει κανένα από τα καθήκοντα, που έχει αναλάβει στην πραγματική του ζωή.
Τώρα καλείται να πληρώσει τα σφάλματα της νιότης των καταχρήσεων …και κυρίως τη βουλιμία του. Να πληρώσει το ένα από τα θανάσιμα αμαρτήματα που είδαμε στο Seven. Στην πραγματικότητα ο Πάγκαλος με αυτήν του την κατάχρηση έχει καταστήσει τον εαυτό του "ανάπηρο". Με την κατάχρησή του έχει μετατρέψει τον εαυτό του από άνθρωπο σε ομιλούσα ανθρώπινη κεφαλή. Όσο ήταν νέος, το πάχος του τον καθιστούσε χοντρό. Τώρα, που γέρασε, το ίδιο αυτό πάχος τον καθιστά πρακτικά ανάπηρο. Το πάχος του είναι μια βαριάς μορφής αναπηρία. Μια μη αναστρέψιμη —λόγω ηλικίας— αναπηρία, η οποία δεν του επιτρέπει να ζήσει ως άνθρωπος, δεν του επιτρέπει να εκτελέσει τα συζυγικά του καθήκοντα, δεν του επιτρέπει να εκτελέσει τα πατρικά του καθήκοντα.
Σ’ ό,τι αφορά το πρώτο, τα πράγματα είναι πολύ απλά. Ο Πάγκαλος έχει μια πολύ βασανιστική καθημερινότητα. Μια καθημερινότητα τόσο δύσκολη, η οποία συγκρίνεται μόνον με αυτήν ενός πραγματικά ανάπηρου ανθρώπου. Ό,τι για έναν υγιή άνθρωπο είναι "παιχνιδάκι", για τον Πάγκαλο είναι μια εξοντωτική διαδικασία. Μισή ώρα μανούβρες πρέπει να κάνει, για να ξαπλώσει στο κρεβάτι του και μία ώρα χρειάζεται, για να σηκωθεί απ’ αυτό. Για να ντυθεί μόνος του, θέλει ένα ολόκληρο πρωινό. Μυστήριο αποτελεί το πώς φοράει τις κάλτσες του. Παπούτσια, για να φορέσει, θα πρέπει να ψηλαφίζει τον χώρο με τα πόδια, εφόσον σε μια ακτίνα δύο μέτρων γύρω από το σώμα του δεν μπορεί να δει τι συμβαίνει. Στα τυφλά περπατάει …Με όρους στατικής και τεχνικής μηχανικής. Με μικρά βήματα, για να ελέγχει το κέντρο βάρους του. Με τεντωμένα τα πόδια, για να μεταφέρει το τεράστιο βάρος του στα άκαμπτα οστά και όχι στους καχεκτικούς του μύες …Ο γίγαντας της LEGO. Αν πέσει, τελείωσε. Θα πρέπει να τον σηκώσουν άλλοι. Ένα αβοήθητο μαλάκιο, το οποίο θα κοιτάει το ταβάνι, μέχρι να το σηκώσουν.
Τα ανάλογα τραγικά αφορούν και τους ρόλους, τους οποίους καλείται να παίξει. Ο φιλόδοξος Πάγκαλος έχει μια εξαιρετικά —σε σχέση με τον ίδιο— νεαρή σύζυγο. Με την ευφυΐα του και με την ευφράδεια λόγου, που τον διακρίνει, μπορεί να της εξηγήσει με τον πιο γλαφυρό τρόπο τη χαρά του έρωτα, αλλά δεν μπορεί να της τη δώσει. Σκληρές κουβέντες μπορεί να λέει, αλλά τίποτε άλλο δεν είναι σκληρό επάνω του. Ταυτόχρονα είναι και πατέρας μικρών παιδιών. Παιδιών, τα οποία φυσιολογικά θα έπρεπε να παίζουν με τον πατέρα τους. Τι παιχνίδια μπορεί να παίξει ο Πάγκαλος με τα παιδιά του; …Μόνον το …"πέρδομαι, ανοιγοκλείνοντας τα μάτια" μπορεί να παίξει …κι αυτό χωρίς υπερβολές, για να μην τρέχει κατόπιν —τρόπος του λέγειν "τρέχει"— …γι’ άλλαγμα.
Ο Πάγκαλος όλα αυτά τα γνωρίζει από πρώτο χέρι και ταυτόχρονα είναι ένας έξυπνος άνθρωπος. Όμως, αυτός ο συνδυασμός δεν είναι και τόσο καλός στην περίπτωση αυτήν. Σε τέτοιες περιπτώσεις καλύτερα είναι να είσαι βλάκας και να μην καταλαβαίνεις τι συμβαίνει. Γιατί; Γιατί σε μια τέτοια περίπτωση ζεις μέσα στον τρόμο. Μέσα στον τρόμο ζει ο Πάγκαλος. Τον τρόμο μήπως χάσει τα αξιώματά του ή μήπως ξαφνικά εγκαταλείψει τον "μάταιο" αυτό κόσμο, χωρίς να έχει προλάβει να "τακτοποιήσει" επιμελώς την τελευταία εικόνα που θ’ αφήσει σ’ αυτόν. Γιατί; Γιατί καί στις δύο περιπτώσεις θ’ αποκαλυφθούν πράγματα, τα οποία σήμερα εύκολα ή δύσκολα καταφέρνει και τα κρύβει επιτυχώς.
Σ’ ό,τι αφορά το πρώτο, τα πράγματα είναι απλά. Σήμερα, η κυβερνητική του θέση και τα καθήκοντα που αυτή συνεπάγεται, του επιτρέπουν να "κρύβεται" από την οικογένειά του. Του επιτρέπουν να παριστάνει τον οικογενειάρχη χωρίς πολλές απαιτήσεις. Του δίνει στην πραγματικότητα "άλλοθι". Γιατί το θέλει το "άλλοθι"; Γιατί "άλλοθι" θέλει ένας άνθρωπος, ο οποίος είχε την αφέλεια να θέλει να "ξεγελάσει" τη ζωή. Ο Πάγκαλος δεν θέλησε απλά να ζήσει το υπόλοιπο της ζωής του με μια νεώτερη γυναίκα …Θέλησε να κάνει οικογένεια μ’ αυτήν. Το αποτέλεσμα είναι τραγικό. Ένας γέροντας και μάλιστα σε κακή φυσική κατάσταση, πρέπει να παίξει τον ρόλο ενός σαραντάχρονου πατέρα με ανάλογη σύζυγο και με ανήλικα παιδιά.
Όμως, αυτός ο ρόλος δεν μπορεί να παιχθεί εύκολα. Γι’ αυτόν τον λόγο μιλάμε για "άλλοθι". Για όσο διάστημα μπορεί να "κρύβεται" πίσω από ανώτερα κυβερνητικά "καθήκοντα", η απουσία του θα προσμετράται για παρουσία. Για όσο διάστημα η οικογένειά του τον βλέπει από την τηλεόραση και επικοινωνεί μαζί του από το τηλέφωνο, πρόβλημα δεν υπάρχει. Για όσο διάστημα τα καθήκοντα της ομιλούσας "κεφαλής" καλύπτονται μόνον από τη μακρόθεν επικοινωνία, πρόβλημα δεν υπάρχει. Και σαράντα χρονών να ήταν, πάλι τα ίδια θα έκανε, αν είχε την ίδια θέση. Ούτε τη σύζυγο ούτε τα παιδιά του θα έβλεπε εκ του σύνεγγυς. Τι γίνεται όμως, όταν θα χάσει την εξουσία και άρα το "άλλοθί" του. Τι γίνεται, όταν η απόσταση μεταξύ του ιδίου και της οικογένειάς του μηδενιστεί και η "κεφαλή" θα πηγαίνει πακέτο με το υπόλοιπο σώμα;
Κάπου εκεί αρχίζουν τα δύσκολα για τον τρομοκρατημένο Πάγκαλο. Σε περίπτωση απώλειας της θέσεως εξουσίας, θα απειληθεί το σύνολο του σχεδιασμού της ζωής του. Γιατί; Γιατί θα αποκαλυφθούν οι ολέθριες ατέλειες ενός ηλίθιου σχεδιασμού. Γιατί αυτός θ’ αναζητά μια "γωνιά" για να πεθάνει "ήσυχα" και θα πρέπει να ζει μέσα σε μια νεανική οικογένεια, η οποία "φλέγεται" από ζωή. Δεν μπορεί να την παρακολουθήσει ακόμα και στα πιο ασήμαντα που την αφορούν. Ούτε καν μπορεί να τρώει τα ίδια πράγματα μ’ αυτήν …Πόσο μάλλον ν’ ακολουθεί τα ίδια προγράμματα.
Σε μια τέτοια περίπτωση θ’ αποκαλυφθούν πλήρως όλες οι καταχρηστικές και άρα λανθασμένες επιλογές του. Θα φαίνονται περίεργες, όπως φαίνονται περίεργες οι πάνες γεροντικής ακράτειας ανάμεσα στα προκλητικά εσώρουχα μιας νέας γυναίκας. Θα φαίνονται περίεργες, όπως φαίνονται περίεργες οι κούτες με τα χάπια κατά του Αλτσχάιμερ ανάμεσα στις σχολικές τσάντες μικρών παιδιών. Τι θα κάνει; Η ίδια η ζωή θα τον αποβάλει από την κατ’ όνομα μόνον οικογένειά του. Αλίμονό του αν χάσει την εξουσία. Θα απογυμνωθεί από κάθε είδους προστατευτική "πανοπλία". Θα αναγκαστεί να επιστρέψει πίσω στο υποτιθέμενο σπίτι του ως "ανάπηρος". Δεν θα είναι όμως ο πατέρας, ο οποίος επιτέλους "γύρισε" στο σπίτι. Θα είναι ο άρρωστος παππούλης, ο οποίος δυστυχώς "γύρισε" στο σπίτι.
Απλά πράματα. Επειδή ο παππούλης είναι σχεδόν ανάπηρος, δεν θα μπορεί να γυρίσει σπίτι χωρίς τεράστιο κόστος …Τόσο τεράστιο και τόσο αφύσικο, που είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα οδηγήσει στον χωρισμό του ζεύγους. Γιατί; Γιατί, αν χαθεί η δημοσία δαπάνη "λάμψη" του, θα μείνει απροστάτευτο ένα ανθρώπινο κουφάρι. Γιατί, αν φύγουν από τη μέση οι σοφέρ και οι κρατικές λιμουζίνες, θ’ αποκαλυφθούν οι αλήθειες που σήμερα κρύβονται. Γιατί, αν φύγουν από τη μέση οι στρατιές των σωματοφυλάκων, οι οποίες "αποδεικνύουν" την ποιότητα του σπανίου ανδρός, θ’ αποδειχθεί η αδυναμία ενός κοινού γέροντα. Αυτό θα είναι το τέλος του Πάγκαλου. Είναι άλλο πράγμα μια νεαρή γυναίκα να βλέπει τον γηραιό άνδρα της να "καλπάζει" στην τηλεόραση και άλλο να τον έχει με τα οξυγόνα και τις "πάπιες" στο διπλανό δωμάτιο.
Δυστυχώς η φύση είναι σκληρή και τιμωρεί αυτούς που δεν τη σέβονται. Δεν είναι σαν το πολιτικό μας σύστημα, το οποίο δεν τιμωρεί τους κλέφτες. Η φύση τους τιμωρεί. Όποιος προσπαθεί να την "κλέψει", τιμωρείται. Στη φύση δεν υπάρχει η συλλογική ευθύνη του …"μαζί τα φάγαμε". Στη φύση δεν υπάρχουν οι "κολλητοί" του Πάγκαλου Έλληνες δικαστές, οι οποίοι "αλληθωρίζουν" μπροστά στα προβλήματα. Στη φύση όποιος έφαγε παραπάνω, τα πληρώνει μόνος του. Σ’ αυτήν την περίπτωση ο Πάγκαλος έφαγε μόνος του και πήγε από την αρχή να ξαναφάει …και άρα να την "κλέψει".
Ως άνθρωπος έκανε οικογένεια όταν έπρεπε να κάνει οικογένεια και πήγε να το επαναλάβει όταν δεν έπρεπε. Στην πραγματικότητα πήγε να ξαναζήσει μια ανθρώπινη ζωή από την αρχή. Ζει στην ουσία τη ζωή κάποιου άλλου, ο οποίος θα μπορούσε ηλικιακά να είναι γιος του. Ζει τη ζωή αυτού, ο οποίος θα έπρεπε να είναι με τη γυναίκα του και να έχει παιδιά μαζί της. Αυτό θα πληρώσει, όταν εγκαταλείψει τον δημόσιο βίο και τα κυβερνητικά αξιώματα. Θα επιστρέψει στην "οικογένειά" του ως "πρόβλημα", το οποίο απλά η οικογένεια θα περιμένει να το λύσει η ίδια η φύση. Θα επιστρέψει σαν τον "Χόκινγκ", ο οποίος με το "καροτσάκι" του θα πρέπει να λειτουργήσει ως αρχηγός μέσα σε μια οικογένεια νεαρών "αθλητών".
Αυτό ακριβώς είναι, που "γεννά" τον δεύτερο εφιάλτη του. Γνωρίζει ο Πάγκαλος ότι αργά ή γρήγορα στο τέλος θα μείνει μόνος του. Ο προκλητικός και κακομαθημένος Πάγκαλος …Μόνος του και με τις ελάχιστες δυνατότητες αυτοεξυπηρέτησης, που πλέον έχει. Γνωρίζει επίσης ότι έχει προκαλέσει την κοινωνία τόσο με τα λόγια του όσο και με τις επιλογές του. Γι’ αυτόν τον λόγο τον έχει καταλάβει ο φόβος της κατάστασης, όταν δεν θα μπορεί να την ελέγχει. Γιατί; Γιατί ο Πάγκαλος γνωρίζει πως ο ίδιος είναι ένα άριστο υλικό για εξευτελισμό και διακωμώδηση. Γνωρίζει πως πλήγωσε πολλούς Έλληνες και ότι θα τον πληγώσουν κι αυτοί όταν θα έρθει η σειρά τους. Γνωρίζει από τώρα πως θα "διασκεδάσει" πολλούς Έλληνες την επόμενη στιγμή του θανάτου του… Τη στιγμή που δεν θα ελέγχει τίποτε… Τη στιγμή που κάποια "ζώα" —όπως τους χαρακτήρισε— θα μπαίνουν αναγκαστικά στην απροστάτευτη προσωπική του ζωή και θα γελάνε με πράγματα που τον αφορούν. Πράγματα αυστηρώς προσωπικά και παντελώς απαγορευμένα στην κοινή θέα για όσο διάστημα αυτός ζει.
Τρέμει στη κυριολεξία ο Πάγκαλος τη στιγμή που κάποιοι "ασήμαντοι και ποταποί" Έλληνες θα μπουν αναγκαστικά στην ανοχύρωτη προσωπική του ζωή. Τρέμει, τις καθαρίστριες, τους νοσοκόμους ή τους νεκροθάφτες. Τρέμει, γιατί γνωρίζει πως, όταν θα πέσει στα χέρια τους, δεν θ’ απολαύσει κανένα έλεος. Κανένα έλεος δεν θα υπάρξει για τον Πάγκαλο και γι’ αυτόν τον λόγο ο ίδιος προσπαθεί σήμερα να "προεισπράξει" την εκδίκησή του. Την εκδίκηση απέναντι σε μια κοινωνία, η οποία, όπως και η φύση, είναι σκληρή. Η κοινωνία μάλιστα είναι χειρότερη, γιατί εκτός από σκληρή είναι και προσβλητική. Δεν τιμωρεί μόνον, αλλά και εξευτελίζει. Πάντα το έκανε και πάντα θα το κάνει εναντίον όποιων απειλούν την "τάξη" της. Εναντίον όποιων με τις επιλογές τους "νοθεύουν" τη λειτουργία της. Ο Πάγκαλος απείλησε την "τάξη" της και "νόθευσε" τη λειτουργία της. Κάνοντας χρήση της εξουσίας και του πλούτου του, ξεπέρασε τις "κόκκινες" γραμμές της. Τώρα τον περιμένει η κοινωνία στη γωνία, όχι απλά να τον τιμωρήσει, αλλά και να τον εξευτελίσει.
Αυτό τρομοκρατεί τον Πάγκαλο. Η κοινωνία των "ζώων" θα γελάσει μαζί του, όταν αυτός δεν θα μπορεί να την πληγώσει. Η κοινωνία τον "ζώων" θα δράσει, όταν αυτός θα είναι αδύνατον ν’ αντιδράσει. Η κοινωνία των "ζώων" θα τον σκυλεύσει, όταν αυτός θα είναι αδύνατον να αυτοπροστατευτεί. Μέχρι σήμερα εύκολα ή δύσκολα ο Πάγκαλος ελέγχει τις αντιδράσεις της. Τώρα, είτε με την εξουσία του είτε με το θράσος του, μπορεί και εισπράττει ακόμα τον "σεβασμό" της. Τι θα γίνει όμως, όταν θα πάψει να έχει αυτήν τη δυνατότητα; Όταν θα πάψει να ζει και θα μοιάζει περισσότερο με έναν τεράστιο όγκο ξεσκέπαστης κοπριάς; Όταν κάποιοι θα τον βλέπουν και θα κρυφογελούν και θα κρυφοτσιμπιούνται;
Γιατί θα κρυφογελούν; Γιατί θα βλέπουν σ’ αυτήν την κατάσταση απόλυτης αδυναμίας τον χυδαίο και μισητό Πάγκαλο. Τότε θα θυμηθούν τον σημερινό προσβλητικό και εριστικό Πάγκαλο. Τότε θα έχουν λόγο να βλέπουν, για παράδειγμα, το σώβρακο του "τρομερού" Πάγκαλου και να το συγκρίνουν με ένα αντίσκηνο …Τη στιγμή που κάποιοι άλλοι θα κρυφογελάνε, όταν θα προτείνουν να φέρουν γερανό για να τον σηκώσουν …Τη στιγμή που κάποιοι άλλοι στην ίδια παρέα θα λένε ψιθυριστά ότι …μάλλον container χρειάζεται, για να μεταφερθεί και όχι φέρετρο …Όταν κάποιοι άλλοι θα κοιτάζουν περίεργα την "ορφανή" νέα και βέβαια πάμπλουτη γυναίκα του. Ειδικά για τον προκλητικό και υβριστικό Πάγκαλο αυτά όλα δεν είναι καν μια μελλοντική πρόβλεψη. Μια "βόλτα" στο ίντερνετ φτάνει, για να καταλάβει κάποιος ότι έχουν αρχίσει οι Έλληνες να σκυλεύουν την ομιλούσα "κεφαλή" με την υποτετράγωνη "βάση". Στο Ράδιο Αρβύλα γελούσαν οι νεαροί παρουσιαστές με ένα σώβρακο-αντίσκηνο, που έλεγαν ότι είναι του γεροΠάγκαλου.
Για εμάς είναι βέβαιο πως όλα αυτά τα σκέφτεται. Είναι βέβαιο, γιατί, δυστυχώς γι’ αυτόν, σ’ αυτήν την περίπτωση είναι έξυπνος. Όλοι οι έξυπνοι άνθρωποι, οι οποίοι ζουν με αναπηρίες, αυτά τα σκέφτονται. Σκέφτονται την υστεροφημία τους, όταν θα επέλθει το μοιραίο. Σκέφτονται αυτά, τα οποία σήμερα είναι καλά κρυμμένα και ένας θάνατος θα τα αποκαλύψει. Σκέφτονται την τελευταία εικόνα, που θ’ αφήσουν πίσω τους. Μέχρι και το σώβρακό τους σκέφτονται να είναι καθαρό, όταν δεν θα μπορούν να το αλλάξουν μόνοι τους. Το ίδιο συμβαίνει και μ’ αυτόν. Ζει με την αγωνία αυτού, ο οποίος είναι μισητός και θα βρεθεί μόνος κι ανυπεράσπιστος την ύστατη ώρα. Με την αγωνία αυτού, ο οποίος είναι αντιπαθής και θα σχολιαστεί αρνητικά, γιατί ακριβώς έκανε παραφύσην επιλογές.
Δεν θα αντιμετωπιστεί με σεβασμό, όπως ένας φυσιολογικός άνθρωπος που τον βρήκε ο θάνατος. Θα σχολιαστεί ως Πάγκαλος. Θα σχολιαστεί ως πορνόγερος, ο οποίος "αγόρασε" μια νέα γυναίκα. Θα σχολιαστεί ως βλακόγερος, ο οποίος μάζευε χρήματα και περιουσία, για μια ζωή που δεν υπήρχε. Θα σχολιαστεί ως αυτοκτονικά βουλιμικός σε έναν κόσμο συνετό, που φροντίζει επιμελώς την υγεία του. Γιατί; Γιατί του τα έχουν "μαζεμένα". Γιατί είναι ο πλέον μισητός πολιτικός στους Έλληνες. Γιατί ήδη σχολιάζεται ως δωσίλογος, ο οποίος πρόδωσε μια χώρα. Ήδη σχολιάζεται ως ανθέλληνας, ο οποίος έβριζε τους προγόνους των Ελλήνων. Όταν θα "φύγει", όλοι ανεξαιρέτως θα έχουν κάτι κακό να πουν …Όλοι θα έχουν κάτι κακό να του προσθέσουν ως "εφόδιο" στο "ταξίδι" του …Όλοι θα έχουν ένα "πετραδάκι" να του χαρίσουν, όταν θ’ αρχίσει να "κολυμπάει" προς το υπερπέραν.
Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Ο Πάγκαλος χάνει την υπαρξιακή του "πάλη" και μπροστά στην αναπόφευκτη και σίγουρα τραγική γι’ αυτόν έκβαση αυτής της μάχης, έχει μπει σε παραλήρημα. Έχει περάσει πλέον στην "απέναντι" πλευρά. Μισεί πλέον τους ανθρώπους …Όλους τους ανθρώπους …Μισεί τα "ζώα". Γιατί; Γιατί τα ζηλεύει θανάσιμα. Αν μπορούσε να τα "κολλήσει" την αναπηρία του, θα το έκανε την ίδια στιγμή …Γιατί "ζώα" θα φάνε την περιουσία, που κληρονόμησε από τη θεία "Αγλαΐα" …Γιατί "ζώα" θα φάνε τα χρήματα, τα οποία μάζεψε τα χρόνια που …τα τρώγαμε "μαζί" …Γιατί "ζώα" θα χαϊδολογάνε τη χήρα του …"Ζώα" θα χαίρονται τη ζωή την οποία αυτός έχει προπληρώσει, αλλά δεν θα προλάβει ν’ απολαύσει.
Έτσι θα γίνει, γιατί έτσι είναι η ζωή. Όποιος την προσβάλει, ταπεινώνεται από αυτήν. Ευτυχώς ή δυστυχώς έτσι είναι. Τώρα ο Πάγκαλος μισεί τους πάντες. Τους κατηγορεί, αλλά θα έδινε και την ψυχή του για να ξαναγίνει ένα νεαρό και υγιές "ζώο".
Υπό αυτό το πρίσμα βλέπουμε πως υπάρχει εξήγηση για τις απόψεις του. Εξηγείται πλέον ο λόγος που μισεί τον κόσμο. Ο λόγος που τον βρίζει και προσπαθεί να τον μειώσει. Όμως, ό,τι και να κάνει, τα "ψωμιά" του τελειώνουν …αν δεν έχουν κιόλας τελειώσει. Τώρα και οι άνθρωποι μπορούν να τον "χτυπήσουν" αλύπητα. Αν ήμασταν κακοί μ’ αυτόν, θα συμφωνούσαμε μ’ αυτά που έχει πει …και θα προσθέταμε …"Μαζί" τα έφαγαν οι Έλληνες με τον Πάγκαλο όσο "Μαζί" αντιστάθηκαν οι Έλληνες με τον δωσίλογο παππού του στους Ναζί. Εμείς όμως δεν είμαστε κακοί …Εμείς είμαστε πολύ κακοί. "Μαζί" τα φάγανε οι Έλληνες με τον Πάγκαλο και "μαζί" θα ζήσουν και το υπόλοιπο των ζωών τους …Δυστυχώς για τον Πάγκαλο.
Το ίδιο ακριβώς "Μαζί", αλλά με τις ανάλογες προσαρμογές. Απλά, στην πρώτη περίπτωση ο Πάγκαλος πήρε τα φιλέτα και οι υπόλοιποι τα ψίχουλα, ενώ στη δεύτερη περίπτωση θ’ αντιστραφούν οι όροι. "Μαζί" θα ζήσουμε. Απλά ο κόσμος, τον οποίο μισεί ο Πάγκαλος, θα ζήσει με χαρές, έρωτες και τραγούδια —όπως αρμόζει στους ανθρώπους— και ο Πάγκαλος με ό,τι "περισσεύει" από την ανθρώπινη ζωή. Θα σηκώνεται και θα φοβάται το πέσιμο, θα κάθεται και θα φοβάται το χέσιμο. Έτσι κι αλλιώς μόνον αυτά μπορεί να κάνει πλέον …και ένα από τα δύο σε κάποια στιγμή θα τον σκοτώσει. Ό,τι και να κάνει, δεν μπορεί να το αποφύγει. Είτε όρθιος είτε καθιστός, δεν έχει πολλά περιθώρια. Έχει πλησιάσει άλλωστε και στην ηλικία που πέθανε ο συνονόματος και ομοϊδεάτης δωσίλογος παππούς του.
Μέχρι τότε θα συνεχίσει να ζει σαν ένας καταραμένος Σίσυφος. Όλη του τη ζωή "σέρνει" τις τεράστιες φιλοδοξίες ενός επίσης τεραστίου "Εγώ", το οποίο δεν ήξερε πού να σταματήσει …Ενός τεραστίου "Εγώ", το οποίο ξεκίνησε με τεράστιες φιλοδοξίες και πλησιάζοντας πλέον στην τελική καταμέτρηση, θα βρεθεί με μηδενικό έργο …Ενός τεραστίου "Εγώ", το οποίο με τις συνεχείς "ρευστοποιήσεις" και "εκπτώσεις" του κατέληξε να μην είναι τίποτε παραπάνω από ένα υπέρβαρο και άρρωστο κορμί. Μιλάμε για το απόλυτο μηδέν. Τίποτε απολύτως δεν έχει να αφήσει πίσω του ο Πάγκαλος …Εξακόσια κιλά άχρηστου ανθρώπινου κρέατος και τίποτε άλλο.
Υπάρχουν μαραγκοί, οι οποίοι έχουν αφήσει μεγαλύτερο έργο για την υστεροφημία τους. Η Καλομοίρα έχει ήδη αφήσει πίσω της πιο μεγάλη "κληρονομιά" από τον Πάγκαλο. Ο "πολύς" Πάγκαλος δεν έχει ν’ αφήσει πίσω του τίποτε άξιο λόγου να τον θυμάται κανείς …ΤΙΠΟΤΕ ΑΠΟΛΥΤΩΣ. Αν τον αποσύρουν από τα κανάλια, θα ξεχαστεί πριν κρυώσουν οι τηλεοπτικές συσκευές. Αν χάσει τη δημοσιότητα, θα "πεθάνει" ζωντανός ο Πάγκαλος. Στο τέλος αυτής της άεργης και στείρας ζωής θα σπρώχνει απλά τον μισό τόνο κοπράνων τής εναπομείνασας ύπαρξής του και όταν θα σταματήσει να την σπρώχνει, απλά θα έχει πεθάνει.
Γιατί; Γιατί είναι καταραμένος. Γιατί είναι παγιδευμένος. Είναι παγιδευμένος από τις επιλογές του και τις φιλοδοξίες του. Είναι παγιδευμένος από τις "σιγουριές" του. Τόσο παγιδευμένος, που αναγκάζεται να υπηρετεί αυτόν που τον βασανίζει. Ένας καταραμένος Σίσυφος, ο οποίος καθημερινά θα τιμωρείται από την προσωπική του Νέμεση. Ποια είναι αυτή; Ο Γιωργάκης …Ο βλακογιώργος της Μαργαρίτας …Ο Σουηδός κοινωνιολόγος. Η μεγαλύτερη τιμωρία του Πάγκαλου βρίσκεται εκεί όπου θεωρητικά βρίσκεται σήμερα η ανταμοιβή του. Η μεγαλύτερη τιμωρία του είναι ο Γιωργάκης. Ο Γιωργάκης —εμμέσως— ευθύνεται για τα σφάλματα του Πάγκαλου. Για τα σφάλματα που ο Πάγκαλος "φορτώνει" στον κόσμο, γιατί "φοβάται" να τα αποδώσει εκεί όπου πρέπει.
Στην πραγματικότητα ο Γιώργος ήταν η θανάσιμη "παγίδα", που απειλεί με θάνατο τον Πάγκαλο. Την πάτησε ο Πάγκαλος με τον "εγκλωβισμό" του στον μονόδρομο του Giorgo. Γιατί; Γιατί ο Πάγκαλος παρασύρθηκε από τον Γιωργάκη. Γιατί παρασύρθηκε από τη "βεβαιότητά" του ότι ο ίδιος θα ήταν ο διάδοχος του Ανδρέα και κληρονόμος του ΠΑΣΟΚ, επειδή θα μπορούσε να νικήσει ανά πάσα στιγμή τον φυσικό του κληρονόμο. Έπαθε ό,τι ο λαγός, που έχασε την "κούρσα" της ζωής του από τη χελώνα.
Παρασύρθηκε ο Πάγκαλος από τις ανύπαρκτες δυνατότητες του Γιωργάκη και στο τέλος δεν έκανε και ο ίδιος τίποτε απολύτως. Αντί με την εξυπνάδα του να τον παρασύρει στον δικό του ρυθμό, παρασύρθηκε ο ίδιος από τον ρυθμό του "αργού" Γιώργου. Ενώ την είχε "πατήσει" ήδη μία φορά από τη χελώνα-Γιώργο, που τον "προσπέρασε" τότε που ο ίδιος ήταν "τραγουδιστής λαγός", δεν διδάχθηκε από το λάθος του. Συνέχισε να τον υποτιμά, γιατί αυτό τον βόλευε και βέβαια ήταν ...πολύ ξεκούραστο. Συνέχισε να κάνει αυτό, το οποίο έκανε πάντα και ήταν να συνδυάζει τις φιλοδοξίες του μ’ αυτόν. Γνώριζε την έκβαση ενός "έργου", που είχε "πρωταγωνιστή-κληρονόμο" και ακριβώς, επειδή τη γνώριζε, νόμιζε ότι θα την εκμεταλλευόταν. Γνώριζε, για παράδειγμα, ότι αργά ή γρήγορα ο Γιώργος θα προοριζόταν για αρχηγός του ΠΑΣΟΚ και "εξ οφίτσιο", λόγω δικομματισμού, για Πρωθυπουργός, και νόμιζε ότι θα τον παρακάμψει, επειδή είναι ικανότερος.
Εκεί την πάτησε. Νόμιζε ότι θα ζήσει τη "ζωή" του Γιώργου, επειδή ήταν ικανότερος απ’ αυτόν. Ο ικανός τεμπέλιαζε και δεν έκανε τίποτε, γιατί νόμιζε ότι δεν χρειαζόταν να κάνει τίποτε, βλέποντας ότι ο εχθρός του είναι απλά ανίκανος. Νόμιζε ότι τον "έχει". Αυτή η σιγουριά τον "έφαγε". Τον υποτιμούσε ως πολιτικό μια ζωή και στο τέλος έφτασε στην ανάγκη να τον παρακαλάει για μια θέση στην κυβέρνησή του. Τον υποτιμούσε ως άνθρωπο και στο τέλος έφτασε να τον ζηλεύει για τη σωματική του κατάσταση. Κανένας δεν ζηλεύει τη σωματική υγεία του Γιώργου παραπάνω από τον Πάγκαλο …Ο Γιώργος έκανε διατάσεις στο Στάδιο και ο Πάγκαλος πονούσε. Είμαστε σίγουροι πως, αν υπάρχει ένας άνθρωπος, ο οποίος θα μπορούσε να εκτελέσει εν ψυχρώ τον Γιώργο, αυτός θα ήταν ο Πάγκαλος.
Τον μισεί θανάσιμα. Γιατί; Γιατί κατάφερε να έχει ό,τι δεν έχει ο Πάγκαλος. Όχι μόνον κατάφερε και έζησε τη ζωή που προοριζόταν γι’ αυτόν, αλλά έφτασε μέχρι εδώ και μ’ αυτό που στερείται πλέον ο Πάγκαλος και είναι η καλή υγεία. Όχι μόνον έγινε άκοπα Πρωθυπουργός, αλλά το κατάφερε υγιής …Εύκολη υπόθεση για τον Γιώργο αυτή η υγεία. Το ανύπαρκτο μυαλό του, έχοντας εξίσου ανύπαρκτες ανάγκες "συντήρησης", ήταν εύκολο να καταλήξει στο ποδήλατο. Το μυαλό του Γιώργου δεν έχει πολλές απαιτήσεις …Κάτι σαν αναπτήρας είναι. Γεμίζει εύκολα και για πολύ καιρό με λίγο καύσιμο. Του αρκεί να διαβάσει μερικές ετικέτες από κουτιά δημητριακών, για να "καλλιεργηθεί". Όταν συμβαίνει αυτό, περισσεύει χρόνος. Χρόνος, τον οποίο ο Σουηδός κοινωνιολόγος αφιερώνει στην άθληση. Για έναν βλάκα, δηλαδή, δεν είναι δύσκολο να καταλήξει να γυμνάζεται …και ο Γιώργος γυμνάζεται πολύ. Στην πραγματικότητα δεν έχει κάτι άλλο να κάνει. Κινδυνεύει λίγο αν πέσει από το ποδήλατο ή αν χαθεί με το κανό, αλλά, για όσο διάστημα αυτά τα λάθη δεν είναι μοιραία, διατηρεί την καλή φυσική του κατάσταση.
Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Δυστυχώς για τον Πάγκαλο έγιναν όλα ακριβώς όπως δεν τον βόλευαν. Ο Γιωργάκης δεν πλήρωσε τα μειονεκτήματά του και ο Πάγκαλος δεν διαχειρίστηκε καλά τα πλεονεκτήματά του. Ο Γιωργάκης δεν πλήρωσε τη βλακεία του, ενώ ο Πάγκαλος δεν διαχειρίστηκε καλά την εξυπνάδα του. Ο Γιωργάκης πάνω σε "καρότσι" τον προσπέρασε, νικώντας τον "πνευματικά" και ταυτόχρονα είναι υγιής. Τώρα ο έξυπνος Πάγκαλος χρειάζεται πραγματικό καρότσι για να τον φτάσει. Ο Πάγκαλος, ο οποίος "ξεχάστηκε" στις ταβέρνες και στο τέλος της ζωής του χρειάζεται καρότσι για να περπατήσει. Το αποτέλεσμα είναι αυτό το οποίο βλέπουμε. Ο Πάγκαλος, που μέρα-νύκτα έβριζε και γελοιοποιούσε τον Γιωργάκη, σήμερα τον "γλείφει". Τον "γλείφει", γιατί είναι απόλυτα εξαρτώμενος από αυτόν. Εξαρτώμενος στα πάντα και όχι μόνον στο θέμα της πολιτικής του επιβίωσης.
Ο Πάγκαλος υπάρχει ως άνθρωπος —στην κυριολεξία— εξαιτίας του ελέους του Γιωργάκη. Υπάρχει ως πολιτικός, αλλά και ως σύζυγος και ως πατέρας. Αν ο Γιωργάκης τον διώξει από την κυβέρνησή του, δεν θα έχει τίποτε απ’ όλ’ αυτά για τους λόγους που περιγράψαμε. Αυτό το γνωρίζει ο κουτός Γιώργος -και όλοι οι έξυπνοι, οι οποίοι βρίσκονται πίσω από αυτόν- και το εκμεταλλεύονται. Δεν τον διώχνει τον Πάγκαλο, αλλά τον εκβιάζει, για να παίζει έναν προβοκατόρικο ρόλο. Τον εκβιάζει, προκειμένου να συνεχίζει να βρίζει τον κόσμο, για να μην προσέχει ο κόσμος τον προδότη. Τον εκβιάζει, για ν’ αποπροσανατολίζει τον κόσμο και να μην βλέπει τον Giorgo, ο οποίος λειτουργεί ως μισθωμένος εισπράκτορας της Goldman Sachs. Τον αναγκάζει να εμφανίζεται ως κτήνος, για ν’ αποπροσανατολίζει τον κόσμο. Ο αρχιδωσίλογος κονομάει από τους τοκογλύφους του ΔΝΤ και τα πάντα τα χρεώνεται ο αρχιχοντρός.
Με αυτόν τον τρόπο εξηγείται απόλυτα η έννοια της κατάρας. Ο Πάγκαλος υπηρετεί αυτόν που μισεί. Υπηρετεί αυτόν, ο οποίος τον κατέστρεψε και κατηγορεί αυτόν, ο οποίος δεν συμμετείχε σ’ αυτήν την καταστροφή. Ο καταραμένος "λαγός", ο οποίος, όχι απλά νικήθηκε από τη "χελώνα", αλλά στο τέλος τη "φορτώθηκε" και στις πλάτες του και της "δανείζει" τη γρηγοράδα του. Αν σταματήσει να την "κουβαλάει", θα πεθάνει ο ίδιος πρώτος. Αν σταματήσει ο Πάγκαλος να υπηρετεί την κυβέρνηση του Γιώργου, αυτή πιθανότατα θα πέσει και ο πρώτος που θα καταστραφεί από αυτήν την πτώση θα είναι ο Πάγκαλος και μετά όλοι οι άλλοι. Τώρα "τρέχει" με τον Γιώργο πάνω στους ώμους του, γιατί, αν σταματήσει να "τρέχει", θα χάσει τα πάντα. Θα χάσει τους σωματοφύλακες, τις κρατικές λιμουζίνες, τα δωρεάν πρωτοχρονιάτικα ξενοδοχεία και όλα τα "καθρεπτάκια" που χρειάζεται, για να κρατά ευχαριστημένη και άρα ενωμένη την οικογένειά του …Θα χάσει την κλεμμένη του ζωή.
Για όλους αυτούς τους λόγους φέρεται όπως βλέπουμε να φέρεται. Χρεώνει τα σφάλματά του στον κόσμο, επειδή φοβάται τον Γιώργο, αλλά και επειδή αυτό βολεύει τον Γιώργο. Θα συνεχίσει να σπρώχνει την "κοτρόνα" της ύπαρξής του μέχρι να πεθάνει, χωρίς να έχει κάνει ούτε ένα βήμα "μπροστά". Μόνον με τη γνώση όλων αυτών μπορεί κάποιος να καταλάβει τον "κύκλο" που κάναμε, όταν ξεκινήσαμε το κείμενο. Μπορεί να καταλάβει τον λόγο για τον οποίο ο Πάγκαλος καί "πρέπει" αλλά καί "ευχαριστιέται" που βρίζει τον κόσμο. Να καταλάβει τον λόγο που με αυτόν τον τρόπο καλύπτει ταυτόχρονα καί την πολιτική του υποχρέωση καί την υπαρξιακή του ανάγκη.
Ο αναγνώστης πλέον μπορεί να έχει τη γνώση της διαφοράς μεταξύ δικαιολογίας και εξήγησης της φαινομενικά παρανοϊκής συμπεριφοράς του Πάγκαλου.

Καληνύχτα Πάγκαλε.
"Μαζί" τα κάνουμε όλα …αλλά όχι για πολύ ακόμα.
  • Γράφει ο Γ. Δελάστικ
Εφριξε όλη η Ελλάδα διαβάζοντας το τηλεγράφημα – αναφορά του τέως πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Αθήνα Ντάνιελ Σπέκχαρντ για συνάντηση που είχε στις 22 Ιανουαρίου του 2010 με τον τότε υπουργό Δημόσιας Τάξης Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, το οποίο αποκαλύφθηκε από τα έγγραφα που δημοσιοποίησε στο διαδίκτυο η WikiLeaks. Η απίστευτη δουλοφροσύνη με την οποία δίνει αναφορά στον αμερικανό πρέσβη ο έλληνας υπουργός επιβεβαιώνει με τον πιο εφιαλτικό τρόπο αυτά που πιστεύει η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων για τη φύση της κυβέρνησης Παπανδρέου.
Ένα αποπνικτικό κλίμα εθελόδουλης αμερικανοκρατίας αναδύεται, τόσο αηδιαστικό που η χώρα μας δεν το έχει ξαναζήσει από τη δεκαετία του 1950. Ο Σπέκχαρντ ανακοινώνει στον Μ. Χρυσοχοΐδη ότι έχει ήδη κάνει απευθείας ο ίδιος πρόταση στον αρχηγό της ΕΛΑΣ για τη συγκρότηση κοινής αντιτρομοκρατικής ομάδας υπουργείου και αμερικανικής πρεσβείας!
Ο Μ. Χρυσοχοΐδης, αντί να θιγεί έστω και τυπικά επειδή ένας ξένος πρεσβευτής συναντά τους υφισταμένους του και τους υπαγορεύει γραμμή κατά το τηλεγράφημα, «εξέφρασε πλήρη υποστήριξη στην πρόταση του πρεσβευτή»!
Διαβεβαίωσε ότι «θα καλέσει στο εγγύς μέλλον την πρεσβεία για να αρχίσει η υλοποίηση της ιδέας», αλλά δεν σταμάτησε εκεί. «Δήλωσε με ρωμαλέο τρόπο ότι ήθελε εξαιρετική συνεργασία με τις ΗΠΑ και ότι το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη δεν ήθελε να έχει οποιαδήποτε μυστικά από την αμερικανική πλευρά», όπως αναφέρει το τηλεγράφημα του Σπέκχαρντ! Με μια πρωτοφανή κίνηση, η οποία πιθανότατα του στοίχισε και τη θέση του υπουργού Ασφαλείας, ο Μ. Χρυσοχοΐδης δηλώνει στον αμερικανό πρέσβη ότι «η ΕΥΠ είναι ένα τίποτα», ότι «στην πραγματικότητα είναι επικίνδυνη για την εθνική ασφάλεια (!)» και ότι προτίθεται «να την κατεδαφίσει και να την ξαναχτίσει» μέσω νομοσχεδίου που ετοίμαζε. Αγνοούμε αν πρόλαβε να φτιάξει το νόμο που υποσχέθηκε στον αμερικανό πρεσβευτή πριν φύγει άρον άρον από το υπουργείο… Το ζήτημα δεν είναι η αμερικανοδουλεία του Μ. Χρυσοχοΐδη, του οποίου οι πρωθυπουργικές βλέψεις δέχτηκαν μοιραίο πλήγμα από τη διαρροή όσων είπε στον Σπέκχαρντ. Αυτό μας είναι αδιάφορο. Αφορά κυρίως το ΠΑΣΟΚ. Το ζήτημα για μας και ολόκληρο τον ελληνικό λαό είναι ότι ολόκληρη η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου στελεχώνεται από υπουργούς παρόμοιας φύσης με εκείνη του Μ. Χρυσοχοΐδη, πράγμα που κάνει εξαιρετικά πιεστική την ανάγκη της άμεσης απομάκρυνσής της από την εξουσία. Όσο γρηγορότερα τους διώξουμε, τόσο μικρότερη ζημιά θα προλάβουν να κάνουν σε όλους τους τομείς. Το παρήγορο είναι ότι η βαθύτατα αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου υποχρεώνει ολοένα και περισσότερους οπαδούς του ΠΑΣΟΚ να αποστασιοποιούνται από αυτήν. Έστω και σε φραστικό επίπεδο, αυτό υποχρεώθηκε να κάνει ακόμη και η ηγεσία της… ΠΑΣΚΕ! Και δεν μιλάμε για κάποια αριστερή φράξια, αλλά για τη δεξιά, καθεστωτική κυρίαρχη τάση της συνδικαλιστικής παράταξης του κυβερνώντος κόμματος με επικεφαλής τον… πρόεδρο της ΓΣΕΕ Γιάννη Παναγόπουλο και δεκάδες μέλη της διοίκησης της ΓΣΕΕ, προέδρους των μεγαλύτερων εργατικών κέντρων της χώρας και των μεγαλύτερων κλαδικών συνδικάτων, ιδίως των ΔΕΚΟ. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι κορυφαίοι συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ προσπαθούν με τη διακήρυξη που έβγαλαν να συγκρατήσουν την οργισμένη κατά της κυβέρνησης βάση της ΠΑΣΚΕ. Επιδιώκουν επίσης να εναρμονιστούν φραστικά με τις διαθέσεις των εργαζόμενων ώστε να μπορούν κάπως να κυκλοφορούν στους δρόμους χωρίς να τους δέρνουν, ενώ ο Γ. Παναγόπουλος με την κίνηση αυτή προχωρεί σε επίδειξη ισχύος απέναντι στο Μαξίμου που είχε θέσει σε κίνηση «πληροφορίες» περί καθαίρεσής του από τη θέση του προέδρου της ΓΣΕΕ, επειδή ο πρωθυπουργός και το περιβάλλον του τον θεωρούν πλέον «καμένο χαρτί» και θέλουν να τον πετάξουν σαν «στυμμένη λεμονόκουπα». Με δεδομένες τις προθέσεις των καθεστωτικών στελεχών της ΠΑΣΚΕ, στη διακήρυξή τους λένε πράγματα που οπωσδήποτε κάνουν ζημιά στην κυβέρνηση Παπανδρέου και συρρικνώνουν δραστικά την εργατική της βάση. «Η κατ’ εφαρμογήν του Μνημονίου ασκούμενη οικονομική και κοινωνική πολιτική δεν έχει καμία σχέση με τις αρχές, τις ιδέες και τις αξίες του ΠΑΣΟΚ» καταγγέλλουν. «Οι έχοντες και κατέχοντες εξακολουθούν να πίνουν στην υγεία των κορόιδων» προσθέτουν, χαρακτηρίζοντας «ηθικά αντισοσιαλιστική πολιτική να επιχειρείται η διάσπαση των εργαζομένων σπέρνοντας το ζιζάνιο του “κοινωνικού αυτοματισμού” – δηλαδή να στρέφεται ο ένας εναντίον του άλλου», όπως κάνει η κυβέρνηση Παπανδρέου. Γελοιοποιούν επίσης τις υποκριτικές δηλώσεις υπουργών ότι δήθεν «κάνουν αγώνα για να βελτιώσουν τους όρους του Μνημονίου». «Είναι αδιανόητο κάθε επικαιροποίηση του Μνημονίου (…) να φέρει πιο επαχθή, πιο αντικοινωνικά και πιο άδικα μέτρα. Αλήθεια, τι είδους διαπραγμάτευση είναι αυτή που φέρνει τη χώρα και τους Έλληνες σε δυσχερέστερη θέση;» αναφέρει σαρκαστικά η διακήρυξη της ΠΑΣΚΕ, καταγγέλλοντας εμμέσως ότι «οι διαπραγματευόμενοι σε κάποια ζητήματα υπερακόντισαν και τις απαιτήσεις της τρόικας» επειδή πιστεύουν ότι αυτή είναι η σωστή πολιτική. Αν λέει τέτοια πράγματα ακόμη και η ΠΑΣΚΕ, λίγα είναι τα ψωμιά της κυβέρνησης Παπανδρέου…

Πηγή: Εφ. "ΠΡΙΝ"
  • Ο λαός δεν ανατρέπει αυτή την κυβέρνηση γιατί δεν του το ζήτησε ακόμα η αξιωματική αντιπολίτευση να το κάνει

Στον κοινοβουλευτισμό, ακόμη και στην δική μας εξαθλιωμένη παραλλαγή του κοινοβουλευτισμού, ακόμη και με αυτή την δική μας τσακισμένη κοινοβουλευτική νομιμότητα, η διέξοδος που προσφέρεται από το σύστημα και το Σύνταγμα στον λαό, είναι μία και μόνη: η αντιπολίτευση και μάλιστα η αξιωματική αντιπολίτευση.

Η ισορροπία, το παλάντζο, το ζύγι, το αντίβαρο είναι η αξιωματική αντιπολίτευση.

Αλλά η δικιά μας αξιωματική αντιπολίτευση δεν θέλει. Ε, δεν θέλει (γμ το κέρατό μου). Δεν θέλει.

Η δικιά μας αξιωματική αντιπολίτευση δικαιώνει πλήρως την παροιμία “η νοικοκυρά που δεν θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινίζει“.

“Περιμένετε μετά το συνέδριο”, “περιμένετε την ανακοίνωση του μείγματος στο Ζάππειο”, “περιμένετε να διώξουμε κάνα βαρίδιο”, “περιμένετε μετά την ΔΕΘ”, “περιμένετε τις εκλογές”, “περιμένετε τον εσωκομματικό ανασχηματισμό”. Περιμένετε, περιμένετε, περιμένετε… Αναμείνατε στο ακουστικό σας.

Ολη η ελλάδα περιμένει. Και λες και υπάρχει η ελλάδα για να εξυπηρετείται το κόμμα. Και όχι το αντίθετο.

Ο λαός πάγωσε μετά τους θανάτους στην Μαρφίν. Η διεκδικητική του ορμή ανακόπηκε. Κι όμως. Στην ηγεσία της ΝΔ και στους κύκλους που την εκφράζουν, ούτε που θέλουν να ακούσουν για συγκεντρώσεις και πορείες. Το πρώτο που θα σου πουν μόλις τους προτείνεις το αυτονόητο είναι ότι είσαι αντι-συστημικός, επαναστάτης και αριστερός. Σωπάτε πατριώτες. Κι εσείς τι είσαστε; Οι σώφρονες και οι νομοταγείς;

Μα αν η ΝΔ δεν επιχειρήσει το αυτονόητο, να απαιτήσει δηλαδή με δυναμικές κινητοποιήσεις, πορείες και συγκεντρώσεις δηλαδή, την κυβερνητική αλλαγή, τότε αυτό το τσουνάμι της οργής και της απελπισίας που θα έρθει, θα τα σαρώσει όλα. Ολα και δεν θα μείνει χορτάρι. Και δεν θα υπάρχει καθόλου χώρος εκείνες τις στιγμές ούτε για σωφροσύνη ούτε για νομιμότητα. Τώρα είναι η ώρα της σωφροσύνης.

Η καθυστέρηση ανάληψης δράσης από την μεριά της ΝΔ εντείνει την απελπισία του έλληνα που βλέπει ότι δεν υπάρχει διέξοδος στο δράμα του. Και η απελπισία γίνεται μέρα με τη μέρα οργή θεόρατη. Εκεί οδηγεί η τωρινή σωφροσύνη της αξιωματικής αντιπολίτευσης, και η άρνησή της να κάνει το χρέος της, ως οφείλει, προς τον λαό: να τον υπερασπιστεί.

Η ΝΔ δεν υπερασπίζεται τον λαό. Απλώς προσπαθεί να κατευνάσει την οργή του. Να ξεγελάσει την απελπισία του.

Ω! ζείτε σε άλλον κόσμο κύριοι. Η δεν έχετε ιδέα από το πήδημα χωρίς σάλιο που τρώει ο λαός, ή είσαστε συνένοχοι.

Φτάσαμε στα όρια. Τα έχουμε υπερβεί. Δεν έχει εδώ μα και μου. Η είσαι ή δεν είσαι. Κι άμα δεν είσαι, πές το μας, και παράτα μας ήσυχους, να δούμε και τι θα κάνουμε. Μην κάνεις τον στυλοβάτη του καταστροφέα μας με την χλιαρότητά σου, ενώ μπορείς με ένα φύσημα να τον γκρεμίσεις.

Τα είπα μια, τα είπα δυο, τα είπα τρεις, από το καλοκαίρι μάλλιασε “ο στόμας μου” να τα λέω. Τα λένε κι άλλοι. Πρέπει νά ‘μαστε ακραιφνείς νεο-δημοκράτες για να μας ακούσετε;

Η κυβέρνηση που κυβερνά αγνοεί, αντισυνταγματικώτατα, την λαϊκή θέληση (ο θεός να τους το ξεπληρώσει όλους).

Η αξιωματική αντιπολίτευση, ενώ αλλιώς οφείλει να πράξει, κάνει ότι δεν ακούει τον λαϊκό θρήνο (τι ψυχή θα παραδώσετε μωρέ;), και επίσης αγνοεί την λαϊκή θέληση. Και μας περιγελά κιόλας με “περιμένετε” και αντι-μνημονιακές κορώνες.

Εχει καεί ο κώλος της ελλάδας απ’ άκρη σ’ άκρη και η ΝΔ αρνείται να κάνει μια πορεία και μια συγκέντρωση.

Μια συγκέντρωση της ΝΔ με αίτημα την αλλαγή πολιτικής θα συγκέντρωνε, σε μία ώρα μέσα, 500.000 έλληνες. Σε δύο ώρες μέσα, 1.000.000 έλληνες. Σε τέσσερις ώρες μέσα 2.000.000 έλληνες. Και αυτή η κυβέρνηση θα αναγκαζόταν να φύγει από τα παράθυρα.

Κι εσείς κάθεστε και μου κάνετε εσωκομματικούς ανασχηματισμούς, και τρώγεστε κιόλας για τις θέσεις μεταξύ σας;

Τι λέτε ρε πατριώτες!

Ξέρετε ποια είναι η αλήθεια; Ο λαός δεν ανατρέπει αυτή την κυβέρνηση γιατί δεν του το ζήτησε ακόμα η αξιωματική αντιπολίτευση να το κάνει.

Θραξ ο Αναρμόδιος




  • Γράφει ο Ιεροφάντης
Αλήθεια η Ε.Ε δεν έχει γνώση αυτών των οργίων που γίνανε επί της κυριαρχίας και περιουσίας του Ελληνικού Λαού;
Κατ εμε σαφώς και έχει.
Δεν θα έπρεπε η ίδια η Ε.Ε να προστατέψει τον πληθυσμό κράτους-μέλους της;
Με τι θράσος απαιτεί σήμερα να πληρώσει ο Λαός, όσα άλλοι στην πλάτη του, του φόρτωσαν;
Θέλει η Ε.Ε Δικαιοσύνη;
Να συλλάβει άμεσα και να φυλακίσει τους βρώμικους πολιτικούς.
Είναι υποχρέωση της σε τελική ανάλυση.
Ο Ελληνικός λαός και πάλεψε και είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Οικογένειας.
Για Χ λόγους υπάρχει πρόβλημα μεγάλο στην απονομή δικαιοσύνης εντός των συνόρων.
Ας παρέμβουν εκείνοι, αλλιώς είναι συνένοχοι.

Σοβαρές εξελίξεις σχετικά με τη νομιμοποίηση ενεργειών μελών και μη του Δ.Σ. του Α'/θμιου συνδικαλιστικού οργάνου (ΣΥΚΕΥΠ) της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών. Τα συνδικαλιστικά μέλη του Δ.Σ. του Β'/θμιου οργάνου (ΠΟΣΕΥΠ) καταγγέλλουν συνδικαλιστές και μη του ΣΥΚΕΥΠ για ανάρμοστη συμπεριφορά και άσκηση πιέσεων σε μέλη του συλλόγου, προκειμένου να άρουν αίτηση ακύρωσης, που υπέβαλλαν, των αποφάσεων της Γενικής Συνέλευσης του Συλλόγου (περί της πρωτοφανούς στα συνδικαλιστικά χρονικά διαγραφής του προέδρου της Ομοσπονδίας από μέλους του ΣΥΚΕΥΠ και περί αποχώρησης του ΣΥΚΕΥΠ από την Ομοσπονδία και δημιουργία νέας, η οποία σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες (υπάρχουν και σχετικά ντοκουμέντα) ελήφθη δια βοής πράγμα που απαγορεύευται από το νόμο (αρθρο 8 του ν.1264/82).

Σύμφωνα με έγγραφο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων Ε.Υ.Π., καταγγέλλονται μεθοδεύσεις και πρακτικές χειραγώγησης που φτάνουν σε επίπεδα απειλών!!!

Την ίδια στιγμή, αγανάκτηση επικρατεί στους εργαζομένους στηνΕθνική Υπηρεσία Πληροφοριών, για τον γενικότερο ευτελισμό που δέχεται η εθνικά ευαίσθητη υπηρεσία, τόσο από τις δηλώσεις του κυρίου Χρυσοχοΐδη, όσο και από τους εκλεκτούς του που τους ανέθεσε θέσεις κλειδιά εντός της υπηρεσίας, δημιουργώντας ζητήματα διοικητικής αταξίας αλλά και εύρυθμης λειτουργίας.

Θυμίζουμε πως οι εκλεκτοί συνδικαλιστές του κυρίου Χρυσοχοΐδη έχουν δημιουργήσει πλείστα όσα προβλήματα στο εσωτερικό της, μερικά εκ των οποίων καταγγέλλονται στην πρόσφατη ερώτηση του βουλευτή του ΛΑ.Ο.Σ. (και πρώην διοικητή της Ε.Υ.Π.) κ. Ιωάννη Κοραντή.

Αλήθεια, ο ξεπεσμός, ο διασυρμός και ο εν γένει ευτελισμός, αλλά και το κλίμα μισαλλοδοξίας, πόσο οφελούν το εύρυθμο μίας υπηρεσίας που υποτίθεται ότι λειτουργεί με βασικό γνώμονα την ασφάλεια της χώρας; Ο κύριος Παπουτσής πότε θα απαντήσει για όλα τα δυσάρεστα που σήμερα συμβαίνουν στους κόλπους μίας υπηρεσίας που τελεί υπό την άμεση ευθύνη του;

Ευελπιστούμε πως λίαν συντόμως θα υπάρξει σχετική παρέμβαση που θα απομακρύνει τους κομματικούς εγκάθετους, επιστρέφοντας την ίδια την υπηρεσία στην φυσιολογική της πορεία, χωρίς τραμπουκισμούς εκλεκτών ή άλλων παρεκτροπών…

Εάν δεν σεβόμασταν την συγκεκριμένη υπηρεσία και τον ρόλο που καλείται να υπηρετήσει υπέρ των εθνικών συμφερόντων, θα μπορούσαμε να σκεφθούμε: Του Χρυσοχοΐδη ή της ΕΥΠ το... κάγκελο;

Κωνσταντίνος

Η προχειρότητα, η βιασύνη, αλλά ίσως και η σκοπιμότητα, θριάμβευσαν για άλλη μία φορά στον επενδυτικό σχεδιασμό του ελληνικού κράτους.

Ο επικεφαλής της ΔΕΗ, κ. Ζερβός με μία δήλωση του, στη Βουλή στις 11/1/11 έβαλε ταφόπλακα στα αγροτικά φωτοβολταϊκά για αρκετούς νομούς της χώρας. Πιο συγκεκριμένα δήλωσε, ότι σε 16 νομούς της χώρας το δίκτυο της ΔΕΗ είναι κορεσμένο και δεν θα μπορούσε να εγκρίνει τις αιτήσεις των αγροτών, κάτι για το οποίο έχει ενημερώσει τη ΡΑΕ.

Η επισήμανση αυτή της ΔΕΗ αφορά στους νομούς Βοιωτίας, Καρδίτσας, Φθιώτιδας, Ευρυτανίας, Καστοριάς, Κιλκίς, Κοζάνης, Ξάνθης, Φλώρινας, Αιτωλοακαρνανίας, Άρτας, Πρέβεζας, Μεσσηνίας, Ηλείας, Αρκαδίας, και Λακωνίας.

Αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης είναι χιλιάδες αγρότες να μένουν στον αέρα έχοντας πληρώσεις χιλιάδες ευρώ σε μελέτες αλλά και στη ΔΕΗ, και τώρα δε γνωρίζουν τι θα συμβεί.

Δυστυχώς επιβεβαιώνεται παλαιότερο άρθρο μας που μεταξύ άλλων ανέφερε: « Ένας σημαντικός γρίφος που υπάρχει, είναι ο διαθέσιμος ηλεκτρικός χώρος που αφορά τα φωτοβολταϊκά. Το εθνικό σχέδιο δράσης για τις ΑΠΕ που κατέθεσε το ΥΠΕΚΑ πρόσφατα, προτείνει στόχο για τα φωτοβολταϊκά 2.567 MW το 2020.

Ήδη μέχρι σήμερα στη ΡΑΕ έχουν κατατεθεί αιτήσεις για 3700 MWp εκ των οποίων εκτιμάται ότι μπορούν να υλοποιηθούν περί τα 2.000-2.500 MWp. Άρα με την πρόταση του ΥΠΕΚΑ σχεδόν κλειδώνει ο ηλεκτρικός χώρος άμεσα με τις υπάρχουσες αιτήσεις αν δεν υπάρξει διόρθωση του στόχου.

Εν τω μεταξύ η ΡΑΕ ακόμη δεν έχει αποσαφηνίσει πόσος είναι ο ελεύθερος ηλεκτρικός χώρος για φωτοβολταϊκά ανά περιφέρεια.»


Τα ερωτήματα είναι πολλά και σε πολλούς

Γιατί το Υπουργείο Περιβάλλοντος δεν έλαβε υπόψιν του την πραγματικότητα αυτή, που ουσιαστικά απαγορεύει την εγκατάσταση φωτοβολταϊκών στους πιο πάνω νομούς; Πώς η Υπουργός Περιβάλλοντος έφερε νόμο στη Βουλή, ο οποίος ψηφίστηκε ενώ δεν υπήρχε διαθέσιμος ηλεκτρικός χώρος και ικανό δίκτυο μεταφοράς;

Με βάση τη δήλωση του επικεφαλής της ΔΕΗ είναι ηλίου φαεινότερον, ότι ακόμη και το Ελληνικό Κοινοβούλιο εξαπατήθηκε καθώς υπερψήφισαν έναν νόμο οι Βουλευτές χωρίς να γνωρίζουν τα πραγματικά στοιχεία τα οποία τους απεκρύβησαν από το Υπουργείο Περιβάλλοντος και τους εισηγητές του νόμου για τις ΑΠΕ.

Απορίας άξιον, ότι έχει περάσει πάνω από μια εβδομάδα αλλά η Υπουργός Περιβάλλοντος απαξιώνει τους χιλιάδες αγρότες με τη σιωπή της, δημιουργώντας ακόμη μεγαλύτερη ανασφάλεια.

Ερωτηματικά ανακύπτουν και από το γεγονός ότι ενώ, ο νόμος για τις ΑΠΕ ψηφίστηκε τέλος Μαΐου, οι διευκρινίσεις σχετικά με την προτεραιότητα αιτημάτων εκδόθηκαν επτά μήνες μετά, στις 27/12/2010 με το έγγραφο: ΑΔΑ 411ΡΟ-Ξ

Για άλλη μια φορά κάποιοι τρίβουν τα χέρια τους εξαιτίας των εισπράξεων, κάποιοι άλλοι χαμογελούν, έτοιμοι να κερδίσουν μεγαλύτερη πίτα στην ηλεκτρική ενέργεια, ενώ οι αγρότες βλέπουν το υστέρημά τους να εξαϋλώνεται από τις μαγικές δυνατότητες της Υπουργού Περιβάλλοντος και της πολιτικής της Ελληνικής Κυβέρνησης.

Ήδη κάποιοι από τους ενδιαφερόμενους κάνουν λόγο για ωμό εκβιασμό προς τους αγρότες ώστε, όντας εγκλωβισμένοι και εκβιαζόμενοι να υποχρεωθούν να πληρώσουν μεγάλα ποσά για τον εκσυγχρονισμό του δικτύου της ΔΕΗ. Ώστε όταν πουληθεί σε ιδιώτες η ΔΕΗ να είναι ελκυστικότερη και ο εκσυγχρονισμός του δικτύου της θα είναι μια ευγενική χορηγία των εξαπατημένων αγροτών.

Άμεσα, θα πρέπει οι αγρότες και η ΠΑΣΕΓΕΣ να διεκδικήσουν με όλα τα μέσα την συνέχιση των διαδικασιών χωρίς να υποχρεωθούν να πληρώσουν περισσότερα χρήματα.

Είτε από άγνοια είτε από κακό χειρισμό, είτε λόγω προσπάθειας εξευμενισμού των αγροτών είτε για οποιοδήποτε άλλο λόγο περισσότερο ή λιγότερο πειστικό το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο. Άλλωστε η Υπουργός είχε δείξει τις αρνητικές διαθέσεις της για τα φωτοβολταϊκά πάρκα εξ αρχής.

Η απομάκρυνση της Υπουργού Περιβάλλοντος από τη θέση της επιβάλλεται μετά την διαφαινόμενη εξαπάτηση, των αγροτών αλλά και του Ελληνικού Κοινοβουλίου.

Ημέρες χρηματιστηρίου 1999 φαίνεται ότι ζουν για άλλοι μια φορά οι αγρότες. Και το τελευταίο τους υστέρημα χάνεται με τις ευλογίες της κυβέρνησης που ήρθε ευαγγελιζόμενη την πράσινη ανάπτυξη και την αναδιανομή του πλούτου προς τα ασθενέστερα στρώματα.

Τέλος, πιθανολογείται ότι η καρατόμηση της κ. Μπατζελή από Υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης έχει σχέση με όλο αυτό το αλλαλούμ.

Αγαπητοί μου φίλοι ας δούμε προσεκτικά την ιστορία με τους «αδερφικούς» δεσμούς μεταξύ Ελληνικών κυβερνήσεων και Goldman Sachs καθώς και την ιστορία με τα swaps τα οποία έγιναν τι περίφημη περίοδο της «ισχυρής Ελλάδος» και επι διακυβέρνησης Σημίτη. Τα γεγονότα έχουν ως εξής (και δεν επιδέχονται αμφισβύτισης):

Στις 3 Νοεμβρίου του 2009, ένα μήνα μετά τον εκλογικό θρίαμβο του ΠΑΣΟΚ κι ενώ είχε ανοίξει ο ασκός του Αιόλου για τη δημοσιονομική κρίση στην Ελλάδα, ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου συμμετείχε σε δείπνο στο ξενοδοχείο Πεντελικόν, στην Κηφισιά, με εκλεκτούς συνδαιτυμόνες: Τον πρόεδρο της Goldman Sachs Γκάρι Κον, τον επικεφαλής οικονομικών ερευνών της επενδυτικής τράπεζας Τζιμ Ο Νιλ, τον αντιπρόσωπό της στην Ελλάδα Χάρη Ηλιάδη, και τους υπουργούς Γ. Παπακωνσταντίνου, Λούκα Κατσέλη και Δημήτρη Δρούτσα.

Η συνάντηση αυτή δεν ανακοινώθηκε, βεβαίως, αλλά διέρρευσε περίπου ως επιτυχία της νεαράς κυβέρνησης στον πόλεμο κατά των ελλειμμάτων και του χρέους. Και δεν ήταν η μόνη. Όπως θύμισε δια των επτά –αναπάντητων μέχρι στιγμής- ερωτημάτων του ο Αλαβάνος, ο Γ. Παπανδρέου είχε μια ακόμη συνάντηση (στο υπουργείο Οικονομικών) με το «αφεντικό» της διαβόητης πλέον τράπεζας, τον ταλαντούχο κ. Κον που το 2007 απέσπασε για τις υπηρεσίες του σε εταιρείες, επενδυτές και χώρες τη σεμνή αμοιβή των 72.511.400 δολαρίων!

Οι συναντήσεις αυτές, πραγματοποιημένες δύο μήνες πριν κορυφωθεί ο παγκόσμιος σάλος για τον διαχρονικό ρόλο της Goldman Sachs στη διαχείριση του ελληνικού χρέους, αποκαλύπτουν ότι η επενδυτική τράπεζα, το «βαμπίρ των αγορών» όπως αποκαλείται πια από μερίδα του αμερικανικού τύπου, είχε ήδη διαμορφώσει εκλεκτικές συγγένειες με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και μάλιστα στο ανώτατο επίπεδο.

Ο Π.Χριστοδούλου

Οι συγγένειες επισημοποιήθηκαν με τις αποκαλύψεις για τον ρόλο της αμερικανικής τράπεζας στο αποτυχημένο «ντιλ» για την αγορά ελληνικού χρέους από την Κίνα, στον συντονισμό του πρώτου ομολογιακού δανείου του 2010 ύψους 8 δισ. ευρώ, στην κινητοποίησή της για την οργάνωση του ταξιδιού του υπουργού Οικονομικών στο Λονδίνο τον Γενάρη, αλλά κυρίως με την τοποθέτηση του Πέτρου Χριστοδούλου στη θέση του επικεφαλής του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους.

Ο κ. Χριστοδούλου έχει διατελέσει στέλεχος της Credit Suisse, της JP Morgan και τα τελευταία χρόνια της Εθνικής Τράπεζας, ως διευθυντής διαχείρισης διαθεσίμων. Φαίνεται όμως ότι το βασικό κριτήριο επιλογής του ήταν περισσότερο η θητεία του στην Goldman Sachs, και ακόμη περισσότερο η συνεργασία του με την αμερικανική τράπεζα από το πόστο του στην Εθνική. Σε τι συνίσταται η συνεργασία αυτή; Ο Π. Χριστοδούλου, ειδικός στις αγοραπωλησίες ομολόγων, παραγώγων και στο private banking, φαίνεται ότι έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο σχεδιασμό και εκτέλεση του τελευταίου swap του 2009, με το οποίο η Εθνική Τράπεζα και η Goldman Sachs «διέγραψαν» ελληνικό χρέος ύψους 5,5 δισ. ευρώ. Το swap αυτό είναι που μπήκε στο στόχαστρο των ανταγωνιστών της Goldman Sachs στις ΗΠΑ και τροφοδότησε τον τελευταίο γύρο «επιθέσεων» στα ελληνικά ομόλογα.

Η παράδοση επιρροής της Goldman Sachs στις ελληνικές κυβερνήσεις έχει μια προϊστορία σχεδόν 15 χρόνων. Η ειδική της σχέση με το ΠΑΣΟΚ ανάγεται στο 1998, όταν η αμερικανική επενδυτική τράπεζα άρχισε να «προπονεί» την Ελλάδα για ένταξη στην ΟΝΕ με το ανάλογο «μασάζ» στη διαχείριση του χρέους. Η σχέση επισημοποιείται από το 2001, με το πρώτο swap (συμφωνία ανταλλαγής χρέους ή επιτοκίου) ύψους 1 δισ. δολαρίων για το οποίο η «αμοιβή» της Goldman Sachs έφτασε τα 300 εκατ. δολάρια! Από τις δέκα εκδόσεις ομολόγων αυτής της δεκαετίας διά χειρός Goldman Sachs η τράπεζα υπολογίζεται ότι έβγαλε πάνω από 700 εκατ. ευρώ.

Αλλά δεν ήταν η μόνη πηγή πλούτου για τη «μεγάλη μας σύμβουλο» που κληροδοτήθηκε χωρίς προσκόμματα και στη γαλάζια διακυβέρνηση και, μάλιστα, σε νέα επικερδή πεδία, τις εξαγορές και τις ιδιωτικοποιήσεις. Η Goldman Sachs ήταν παρούσα και στην εξαγορά της τουρκικής Finansbank από την Εθνική (λέγεται ότι κι εδώ ήταν ζωτικός ο ρόλος του κ. Χριστοδούλου), και στις διαπραγματεύσεις με την Deutsche Telekom και τη MIG για το ξεπούλημα του ΟΤΕ στο γερμανικό μονοπώλιο, και στην (ατυχή) απόπειρα μετοχοποίησης του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου.

Διπλό παιχνίδι

Η Goldman Sachs φαίνεται ότι είναι ο μόνος παράγοντας που διασφαλίζει τη… συνέχεια του κράτους στη δικομματική εναλλαγή. Κι ίσως γι’ αυτό να γνώριζε καλύτερα από τους γεμάτους όρεξη για «αλλαγή» πράσινους κυβερνήτες το ρίσκο της επερχόμενης δημοσιονομικής κατάρρευσης. Έχοντας εξασφαλίσει ότι θα είναι ο προνομιακός συνομιλητής, σύμβουλος και διαχειριστής του ελληνικού χρέους έπαιξε το διπλό ρόλο και του σωτήρα και του ολετήρα. Το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο αυτού του διπλού ρόλου είναι το εξής: Τον περασμένο Σεπτέμβριο, ένα μήνα πριν τις εκλογές, η Goldman Sachs συνασπίστηκε με την JP Morgan και 12 ακόμη αμερικανικές τράπεζες και μέσω της άγνωστης εταιρείας Markit Group με έδρα το Λονδίνο ενθάρρυνε τους παίκτες της αγοράς να στοιχηματίσουν στις πιθανότητες χρεοκοπίας της Ελλάδας και 3-4 ακόμη αδύναμων χωρών της ευρωζώνης. Δημιούργησαν λοιπόν ένα δείκτη με την ονομασία iTraxxSovX Western Europe για την αγορά CDS (αγορά ασφαλίστρων κινδύνου για τους επενδυτές κρατικών ομολόγων). Όσο εγγύτερος εμφανίζεται ο κίνδυνος χρεοκοπίας μιας χώρας, τόσο τα κρατικά ομόλογα μένουν στα αζήτητα, κι άλλο τόσο υψηλότερες είναι οι αποδόσεις των CDS.

Το Paulson hedge fund

Έτσι, η Goldman Sachs, ενώ συνομιλούσε στην Αθήνα με τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς για τις επόμενες εκδόσεις ομολόγων και για τεχνικές απόκρυψης του χρέους 6 δισ. των νοσοκομείων, την ίδια στιγμή συνιστούσε στους μεγάλους πελάτες της την άγρια επίθεση στο ελληνικό χρέος μέσω της αγοράς των CDS. Για τους καλύτερους πελάτες της, μάλιστα, που κατέχουν το 1/6 του ελληνικού χρέους εξασφάλισε… πρώτο τραπέζι πίστα στο θέαμα της σφαγής. Έφερε εκπροσώπους του Paulson hedge fund, ενός από τα κερδοσκοπικά ταμεία που ευθύνονται για την εκτόξευση του spread των ελληνικών ομολόγων μέχρι τις 430 μονάδες, τους οργάνωσε επαφές με τραπεζίτες και κρατικούς παράγοντες, προφανώς για να διαπιστώσουν ιδίοις όμμασι ότι έχουν να κάνουν με εύκολα και πρόθυμα θύματα. Το όφελος μόνο της Goldman Sachs από το διπλό παιχνίδι των τελευταίων υπολογίζεται μέχρι στιγμής σε ποσό άνω των 2 δισ. ευρώ. Και μέχρι την «υποταγή» στο ΔΝΤ έπεται θερμή συνέχεια.

«International Government Sachs»

Government Sachs είναι το δεύτερο προσωνύμιο που αποδίδουν οι Αμερικανοί στην Goldman Sachs, εκτός από την αδιαμφισβήτητη ιδιότητά της ως βαμπίρ των αγορών. Και ο λόγος είναι προφανής. Έχοντας διορίσει τους εκλεκτούς της υπουργούς Οικονομικών των ΗΠΑ στις κυβερνήσεις της τελευταίας εικοσαετίες, εδραιώνει πλέον τις σχέσεις διαπλοκής και στην Ευρώπη. Η διαχρονική, παγκόσμια κυβέρνηση της Goldman Sachs περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τους εξής:

  • Χένρι Πόλσον, υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Μπους, διευθύνων σύμβουλος της τράπεζας.
  • Ρόμπερ Ρούμπιν, υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Κλίντον, πρόεδρος της τράπεζας.
  • Λόρενς Σάμερς, σύμβουλος Κλίντον, Μπους και Ομπάμα με ετήσιες απολαβές τουλάχιστον 2 εκατ. δολαρίων για… ωριαίες διαλέξεις του στην Goldman κι άλλες επενδυτικές τράπεζες.
  • Ουίλιαμ Ντάντλεϊ, πρόεδρος FED Νέας Υόρκης, επικεφαλής οικονομολόγος της Morgan.
  • Μάριο Ντράγκι, διοικητής της κεντρικής τράπεζας Ιταλίας. Αντιπρόεδρος Ευρώπης της Goldman.
  • Ότμαρ Ισινγκ, επικεφαλής οικονομολόγος της ΕΚΤ, διεθνής σύμβουλος της Morgan.

Λίστα ατελεύτητη…

«Εκατό χρόνια φούσκες»

Γιατί οι Αμερικανοί τα έχουν βάλει με τη Goldman Sachs; Πρώτον για λόγους ανταγωνισμού. Στην κορύφωση της χρηματοπιστωτικής κρίσης ποδοπάτησε τους άλλους ελέφαντες. Ενώ πουλούσε στους πελάτες της τα «σαπάκια» των στεγαστικών δανείων υψηλού ρίσκου, παρασκηνιακά στοιχημάτιζε στη ραγδαία πτώση των τιμών των ακινήτων. Όταν η χρηματοπιστωτική κρίση κορυφώθηκε έπεισε τον άνθρωπό της στην κυβέρνηση Χένρι Πόλσον να αφήσει τους ανταγωνιστές της Lehman Brothers και Bear Stern να καταρρεύσουν.

Μετά τη χρεοκοπία τους, ο άνθρωπός της στην κυβέρνηση έκανε στροφή 180 μοιρών και πρόσφερε πακέτο βοήθειας από το οποίο η Goldman Sachs τσέπωσε 13 δισ. δολάρια. Extra bonus πήρε και από το πακέτο 182 δισ. για τη σωτηρία της ασφαλιστικής AIG. Οι προνομιακές της σχέσεις με την εξουσία και τις αποφάσεις της έχουν προκαλέσει την οξεία αντίδραση του λοιπού αμερικανικού τραπεζικού κατεστημένου. Εξού και ο καταιγισμός αποκαλύψεων για τον ρόλο της στο ελληνικό χρέος.

Αυτή λοιπόν είναι Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ για το τι παίχτηκε στην πλάτη της Ελλάδας και των ανυποψίσατων πολιτών της απο τις Ελληνικές κυβερνήσεις. Αυτη είναι Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ της Goldman Sachs. Επίσης λάβετε υπόψη σας ότι η συγκεκριμένη ΕΙΝΑΙ ΙΣΡΑΗΛΙΤΩΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ. Και φυσικά ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΝΕΝΑ πρόβλημαμε τους ισραηλίτες καθώς και στην δουλεία μου ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ DEALS τα έχω κάνει με αυτούς. Απλά θέλω όλοι να καταλάβετε ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΉ και ΟΧΙ ΠΛΑΣΜΑΤΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ. Είναι πολύ ΜΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ δυνατό τις BUSSINESS στο Αιγαίο να τις κάνουμε με αυτούς.





  • Του Γιώργου Δέλαστικ
Yποψίες ως προς το πραγματικό περιεχόμενο της κατ’ ιδίαν συνομιλίας των πρωθυπουργών της Ελλάδας και της Τουρκίας στο Ερζερούμ προκαλεί η παντελής έλλειψη αναφοράς στο εάν συζητήθηκε και τι ειπώθηκε γύρω από το θέμα των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών (ΑΟΖ). Δεν έχουμε μέχρι στιγμής κάποια πληροφόρηση, αλλά δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε ότι ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν έθεσε με κάποιον τρόπο στον Γιώργο Παπανδρέου τουλάχιστον το ζήτημα της συμφωνίας Τελ Αβίβ και Λευκωσίας για την οριοθέτηση της ΑΟΖ Ισραήλ και Κύπρου.
Το ζήτημα αυτό είναι το κορυφαίο που απασχολεί την Τουρκία αυτή την εποχή από όλα τα θέματα που άπτονται του Κυπριακού και εμμέσως των Ελληνοτουρκικών, ενώ παράλληλα είναι ένα θέμα τεράστιας διεθνούς σημασίας που μπορεί να προκαλέσει ακόμη και κάποιας μορφής ένοπλη σύρραξη στη Μέση Ανατολή!
Ένα μόλις 24ωρο μετά την υπογραφή της συμφωνίας Ισραήλ - Κύπρου, ο Τούρκος υφυπουργός Εξωτερικών Φεριντούν Σινιρλίογλου κάλεσε τον Ισραηλινό πρεσβευτή στην Άγκυρα και διαμαρτυρήθηκε για την υπογραφή της συμφωνίας για τις ΑΟΖ.
Λίγες μέρες αργότερα, το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών εξέδωσε και επίσημη ανακοίνωση, όπου μεταξύ άλλων χαρακτήρισε «άκυρες» οποιεσδήποτε συμφωνίες υπογράφει η Κυπρια κή Δημοκρατία με άλλες χώρες για την οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών, με το επιχείρημα ότι δήθεν «η ελληνοκυπριακή διοίκηση δεν εκπροσωπεί ολόκληρο το νησί».
Φαίνεται εξαιρετικά παράδοξο και μάλλον απίθανο από τη μια η Τουρκία να κάνει τόσο θόρυβο και διαβήματα για το θέμα και από την άλλη να μην το θέτει καν ο Ερντογάν στη συνάντησή του με τον Παπανδρέου.
Το θέμα δεν είναι αστείο ούτε περιορίζεται στις σχέσεις Άγκυρας - Λευκωσίας. Το Ισραήλ χρησιμοποιεί τη συμφωνία με την Κύπρο ευθέως εναντίον των Αράβων και δη του Λιβάνου, όπως φαίνεται και από τις δηλώσεις του Ισραηλινού υπουργού Υποδομών Ούζι Λαντάου, στις 22 Δεκεμβρίου.
Το Ισραήλ σκοπεύει να εκμεταλλευτεί πλήρως τα κοιτάσματα φυσικού αερίου στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, δήλωσε ο Λαντάου απαντώντας στις διαμαρτυρίες του Λιβάνου για το ότι Ισραήλ και Κύπρος όρισαν τις ΑΟΖ τους χωρίς να λάβουν υπόψη τους τα δικαιώματα του Λιβάνου. Ο Ισραηλινός υπουργός απείλησε ευθέως ότι η χώρα του «θα ασκήσει όλη την αναγκαία ισχύ» εναντίον γειτονικών κρατών με τα οποία δεν υπάρχουν συμφωνίες συνεκμετάλλευσης, όπως αυτή με την Κύπρο.
Ισραήλ και Λίβανος παραμένουν, από νομική σκοπιά, σε εμπόλεμη κατάσταση. Δεν έχουν οριοθετηθεί ούτε καν τα θαλάσσια σύνορα των δύο χωρών, πόσω μάλλον οι ΑΟΖ τους.«Όλες οι διεκδικήσεις του Λιβάνου στερούνται παντελώς νομικής, οικονομικής ή χαρτογραφικής βάσης», δήλωσε ο Ισραηλινός υπουργός πριν προχωρήσει σε μια πολιτική δήλωση-βόμβα:
«Η συμφωνία με την Κύπρο χαράσσει το όριο των θαλάσσιων συνόρων του Ισραήλ προς βορρά και ορίζει de facto τα θαλάσσια σύνορα με τον Λίβανο»!

Ο Ούζι Λαντάου εμφανίζει, δηλαδή, την Κύπρο να συμμετέχει συνειδητά στην de facto οριοθέτηση των θαλάσσιων συνόρων του Λιβάνου ερήμην της χώρας αυτής! Τη μετατρέπει, δηλαδή, αντικειμενικά σε εχθρό των Αράβων!
Περιττό να τονιστεί ότι μετά την εξέλιξη αυτή ουσιαστικά αποκλείεται να υπάρξει συμφωνία της Κύπρου με τον Λίβανο ή τη Συρία για τον καθορισμό των ΑΟΖ τους, ενώ πρέπει να δούμε τι θα γίνει και με την Αίγυπτο.
Αντιθέτως, βλέπουμε να συγκροτείται ταχύτατα ένα μέτωπο Τουρκίας και αραβικών χωρών (Συρίας, Λιβάνου, Αιγύπτου, ενδεχομένως και Λιβύης με κάποιες ιδιομορφίες) εναντίον της συμφωνίας για τις ΑΟΖ Ισραήλ - Κύπρου. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η εξέλιξη αυτή θα δυσκολέψει πολύ το συναινετικό καθορισμό της ελληνικής ΑΟΖ με την Αίγυπτο και τη Λιβύη, αν η κυβέρνηση Παπανδρέου κινηθεί ποτέ προς την κατεύθυνση οριοθέτησης της ελληνικής ΑΟΖ. Ούτε αυτή ούτε η κυβέρνηση Καραμανλή το έκαναν σε πολύ πιο ήπιες εποχές, χωρίς να έχουν ανακαλυφθεί τα κοιτάσματα φυσικού αερίου μεταξύ Ισραήλ και Κύπρου, όταν τα πράγματα ήταν σαφώς πιο εύκολα από πολιτική σκοπιά. Δεν γνωρίζουμε αν θα το κάνει τώρα, σε πολύ πιο οξυμένο κλίμα, με μεγάλες διεθνείς δυσκολίες και το διεθνές κύρος της Ελλάδας καταρρακωμένο.Καθόλου δεν διευκολύνουν την Αθήνα οι δηλώσεις του Ούζι Λαντάου ότι «το Ισραήλ μπορεί να γίνει εξαγωγέας φυσικού αερίου προς την Ευρώπη» και ότι «είμαστε άλλωστε έτοιμοι να συνεργαστούμε σε ένα τέτοιο σχέδιο με ξένους επενδυτές, αλλά και με την Ελλάδα και την Κύπρο».
Η Ελλάδα φυσικά και πρέπει να διασφαλίσει και να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της αναφορικά και με τις ΑΟΖ, όπως φωνάζουν χρόνια τώρα λίγοι αλλά επίμονοι ειδικοί. Είναι άλλο πράγμα όμως να το κάνει αυτό εντασσόμενη στο αντιαραβικό μέτωπο, όπως επιδιώκει η ακροδεξιά κυβέρνηση του Ισραήλ και συναινεί η κυβέρνηση Παπανδρέου. Αυτό συνιστά δραματική στροφή στην ελληνική εξωτερική πολιτική και ενδέχεται να έχει βαρύτατες πολιτικές συνέπειες για τη χώρα μας, αρνητικές φυσικά.
Η σοβαρότατη αντιαραβική πολιτική στροφή της κυβέρνησης Παπανδρέου καθίσταται εμφανής και από το γεγονός ότι χθες αναμενόταν στην Αθήνα το πιο απεχθές πρόσωπο της ισραηλινής πολιτικής σκηνής: ο ακροδεξιός Αβιγκντόρ Λίμπερμαν, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ. Έρχεται στην Ελλάδα για να προωθήσει την πρόσδεση της χώρας μας στα ενεργειακά σχέδια του Ισραήλ και την ενίσχυση της στρατιωτικής συνεργασίας Ελλάδας - Ισραήλ – κάτι που καθιστά βέβαιο ότι στον επόμενο αραβοϊ σραηλινό πόλεμο η χώρα μας θα βρεθεί πολύ πιο βαθιά μπλεγμένη στο πλευρό του Ισραήλ εναντίον των Αράβων.
Για να καταλάβει κανείς καλύτερα το πολιτικό ποιόν του Αβιγκντόρ Λίμπερμαν, ο οποίος εμφορείται από τόσο ισχυρές φασιστικές ιδέες ώστε ο αιμοσταγής σφαγέας πρωθυπουργός Νετανιάχου, ακροδεξιός βεβαίως κι αυτός, να φαίνεται... «μετριοπαθής κεντρώος (!)» συγκρινόμενος με τον Λίμπερμαν, αρκεί να αναφέρουμε ενδεικτικά δύο μόνο από τις πάμπολλες εξτρεμιστικές θέσεις του Ισραηλινού υπουργού Εξωτερικών. Έχει προτείνει να... πνίξουν όλους τους Παλαιστίνιους στη Νεκρά Θάλασσα και να... εκτελούν όλους τους βουλευτές αραβικής καταγωγής του ισραηλινού κοινοβουλίου που συναντώνται με ηγέτες της Χαμάς!Αυτό το άτομο κάλεσε ως συνομιλητή του στην Αθήνα ο Γιώργος Παπανδρέου, στο πλαίσιο προώθησης της νέας πολιτικής του.
Η κατάσταση είναι τόσο σοβαρή στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, ώστε σπεύδει στο Ισραήλ η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ, ακολουθούμενη σύντομα από τον Νικολά Σαρκοζί. Οι ηγέτες της Γερμανίας και της Γαλλίας θέλουν αφενός να σχηματίσουν προσωπική άποψη για το ενδεχόμενο νέας αραβοϊ σραηλινής σύρραξης με επίκεντρο τον Λίβανο και, αφετέρου, επιθυμούν να προωθήσουν τη συμμετοχή γερμανικών και γαλλικών εταιρειών στις υποδομές εκμετάλλευσης του ισραηλινού φυσικού αερίου, την οποία βεβαίως το Τελ Αβίβ έχει εκχωρήσει μέχρι στιγμής σε αμερικανική εταιρεία.
΄Η Μέρκελ πέρασε απο την Κύπρο για ολιγόωρη επίσκεψη καθ’ οδόν προς το Ισραήλ – την πρώτη Γερμανού καγκελάριου στα πενήντα χρόνια ύπαρξης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τον επόμενο μήνα πιθανότατα θα μεταβεί στην Κύπρο και ο Σαρκοζί, ενώ την επισκέφθηκε ήδη ο Ρώσος πρόεδρος Ντμίτρι Μεντβέντεφ.
Αυτή η συρροή κορυφαίων ξένων ηγετών στην Κύπρο δεν συνδέεται βεβαίως με κάποιο αυξημένο ενδιαφέρον για την επίλυση του Κυπριακού αυτοτελώς. Αποκαλύπτει όμως μια νέα πολιτική πραγματικότητα: Τη θεώρηση του Κυπριακού εκ μέρους των Ευρωπαίων ηγετών στο πλαίσιο της αξιοποίησης των ισραηλινών κοιτασμάτων φυσικού αερίου, όσο και εκείνων που μπορεί να βρεθούν στην ΑΟΖ της Κύπρου.
Η θεωρητική υπόθεση κατασκευής υποθαλάσσιου αγωγού φυσικού αερίου, που θα διασχίζει τις ΑΟΖ Ισραήλ - Κύπρου - Ελλάδας - Ιταλίας και θα τροφοδοτεί την Ευρώπη, ενδιαφέρει ζωηρότατα το Βερολίνο, το οποίο δεν θα αφήσει φυσικά την Τουρκία να τη ματαιώσει, ενώ παράλληλα θα κάνουν οι Γερμανοί ό,τι μπορούν για να συμφιλιώσουν την Άγκυρα με το Τελ Αβίβ. Αναμένονται, λοιπόν, θεαματικές ανακατατάξεις.

Επιφυλακτικοί παραμένουν οι επιχειρηματίες για τις προθέσεις της κυβέρνησης να ανοίξει ουσιαστικά το θέμα της έρευνας υδρογονανθράκων στην ελληνική επικράτεια.Παρότι μετά τις 17 Ιανουαρίου το σχετικό νομοσχέδιο θα κατατεθεί στη Βουλή (και θα ψηφιστεί), οι εκτιμήσεις ανθρώπων του κλάδου παραμένουν ιδιαίτερα μετρημένες. Φειδωλές είναι και οι κουβέντες παραγόντων του τομέα διύλισης, σε χαμηλούς τόνους και οι εφοπλιστές της ποντοπόρου ναυτιλίας, οι οποίοι τελευταία δείχνουν ενδιαφέρον για την αγορά πλωτών γεωτρυπάνων και εξεδρών.
Πρακτικά, το νομοσχέδιο με το οποίο ιδρύεται η Ελληνική Διαχειριστική Εταιρεία Υδρογονανθράκων (ΕΔΕΥ Α.Ε.) θεωρείται βέβαιο πως θα υπερψηφιστεί, ανοίγοντας τον δρόμο ώστε να γίνουν τα πρώτα απαραίτητα βήματα για την προσέλκυση επενδυτών. Ανάλογη διαδικασία έχει ακολουθηθεί από την πλευρά τόσο της Τουρκίας, τελευταία της Αλβανίας, όσο και της Κύπρου, η οποία συμφώνησε με το Ισραήλ για την οριοθέτηση αποκλειστικών οικονομικών ζωνών (ΑΟΖ).
Και ενώ η συγκεκριμένη εξέλιξη (όσον αφορά στη σύσταση της ΕΔΕΥ), έστω και επτά μήνες μετά την τελευταία ανακοίνωση του αρμόδιου υφυπουργού, θα έπρεπε να κινητοποιεί τους ενδιαφερομένους, εκείνοι στην πλειονότητά τους εμφανίζονται ιδιαίτερα προσγειωμένοι. Κι αυτό γιατί πίσω από τις κυβερνητικές εξαγγελίες εγείρονται πλήθος εύλογα ερωτήματα, αμφισβητήσεις και ζητήματα, που, εάν δεν επιλυθούν, θα καταστήσουν κενό περιεχομένου το νομοσχέδιο. Άλλωστε, το προηγούμενο με τη Δημόσια Εταιρεία Πετρελαιοειδών και την ατέρμονα διελκυστίνδα (από το 1975 και μετά...) δεν εγγυάται τελεσφόρηση του εγχειρήματος.

«Έχασαν την μπάλα» στην κυβέρνηση...
Οι συνθήκες είναι διαφορετικές όσον αφορά στην έρευνα υδρογονανθράκων, επιμένουν καλά ενημερωμένες πηγές, οι οποίες αναφέρονται στη συμφωνία Λευκωσίας - Τελ Αβίβ και θεωρούν πρόκριμα για επόμενες κινήσεις την τελευταία συνάντηση του Έλληνα πρωθυπουργού με τον Τούρκο ομόλογό του στο Ερζερούμ.

«Η... αδράνεια της Αθήνας στο θέμα της οριοθέτησης ΑΟΖ είναι η κυριότερη αποτρεπτική παράμετρος για όποιον ξένο όμιλο θα ήθελε να εκδηλώσει έμπρακτα ενδιαφέρον», σημειώνει με νόημα έμπειρος επιχειρηματίας, ο οποίος συνεργάζεται με ξένες εταιρείες.

Πρακτικά η ΕΔΥΕ μπορεί να έχει συσταθεί, ωστόσο ακόμη δεν υπάρχει «ερευνητικό αντικείμενο», επί της ουσίας δεν τεκμηριώνεται «διαγωνιστική διαδικασία» παρά μόνο στα χαρτιά. Οι ξένοι πετρελαϊκοί όμιλοι για να εκδηλώσουν ενδιαφέρον θα πρέπει κατ’ αρχάς να έχουν υπόψη τους για ποιες περιοχές θα πρέπει να ενδιαφερθούν. Το παράδειγμα της NBL Energy είναι ενδεικτικό του ότι δραστηριοποιούνται ακόμη και μεσαίου μεγέθους εταιρείες.

Όμως, η... αδράνεια της Αθήνας δεν περιορίζεται στη μη οριοθέτηση ΑΟΖ, εκτείνεται μέχρι την τεράστια «μαύρη τρύπα» που αφήνεται να διαμορφωθεί γύρω από το Καστελόριζο και την απροθυμία της να προχωρήσει σε «κοινά θαλάσσια σύνορα» με την Κύπρο. Αυτή η κίνηση, όπως σημειώνουν παράγοντες του κλάδου, θα προσέλκυε αμέσως το ενδιαφέρον αμερικανικών εταιρειών (τουλάχιστον όσων εμπλέκονται στη συμφωνία Λευκωσίας - Τελ Αβίβ).

Οι ίδιοι θεωρούν αποτρεπτικό το γεγονός της μη οριοθέτησης εισέτι του «ζωτικού χώρου» νότια της Κρήτης, για την οποία υπάρχουν ήδη στοιχειοθετημένες μελέτες και εκφράζεται έμπρακτο ερευνητικό ενδιαφέρον από όμιλο νορβηγικών συμφερόντων.

Αντί αυτών των καθ’ όλα απαραίτητων ενεργειών και βημάτων, που θα πρέπει οπωσδήποτε να γίνουν από την ελληνική πλευρά, το αρμόδιο υπουργείο αρκείται στη σύσταση ενός «μετριοπαθούς φορέα», προχωρώντας σε ατεκμηρίωτες εκτιμήσεις για... απόδοση 40 εκατ. βαρελιών ετησίως, με συνολική παραγωγή για την 30ετία στο 1,2 δισ. βαρέλια.

Το πόσο απέχει παρασάγγας η τελευταία μετά βεβαιότητος δήλωση της κ. Τ. Μπιρμπίλη σε σχέση με αυτήν του ίδιου του κ. Παπανδρέου, περί μη ύπαρξης ή παρουσίας ελάχιστου πετρελαίου στην επικράτεια (πρωθυπουργική αναφορά τον Δεκέμβριο του 2009, στο περιθώριο της συνόδου κορυφής στις Βρυξέλλες), είναι άλλη υπόθεση.

Έτσι όμως δεν χειρίζονται σοβαρές προσπάθειες, πόσο μάλλον που η ΕΔΕΥ είναι μικρός φορέας (ιδρυτικό μετοχικό κεφάλαιο 200.000 ευρώ, στελεχώνεται από 15 επιστήμονες), που δεν θα κάνει δικές του έρευνες. Η ΕΔΕΥ, επί της ουσίας, θα παραχωρεί δικαιώματα έρευνας και εκμετάλλευσης σε κοινοπραξίες επιχειρήσεων.

Επιπλέον, η τελευταία, μόλις την προηγούμενη Δευτέρα, ψύχραιμη... προσέγγιση του υφυπουργού ΠΕΚΑ, όπου ο κ. Γ. Μανιάτης επιχείρησε να χαμηλώσει τον πήχη (οι δηλώσεις και η απάντησή του σε σχετικό ερώτημα της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΛΑΟΣ στις 10/1), θολώνει περισσότερο τα νερά.

Και οι εταιρείες παρακολουθούν...
Από την πλευρά τους, οι ελληνικές επιχειρήσεις και οι εφοπλιστές που δραστηριοποιούνται στον κλάδο δηλώνουν, ούτως ή άλλως, παρόντες όταν η κυβέρνηση καταστήσει σαφείς τις προθέσεις της.

Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο τόσο τα Ελληνικά Πετρέλαια όσο και η Motor Oil θα εκδηλώσουν ενδιαφέρον, εάν προφανώς κρίνουν πως τους ενδιαφέρει ο διαγωνισμός που θα προκηρυχθεί. Και οι δύο όμιλοι, συμφερόντων Λάτση και Βαρδινογιάννη αντίστοιχα, δραστηριοποιούνται ήδη σε προγράμματα έρευνας και εξόρυξης σε άλλες περιοχές της Μεσογείου.

Η Vegas Oil & Gas (συμφερόντων της οικογένειας Βαρδινογιάννη) έχει προχωρήσει σε πετυχημένες δοκιμαστικές έρευνες στην Αίγυπτο, όπου η ημερήσια παραγωγή (στο οικόπεδο Geyad) φτάνει τα 9.500 βαρέλια ημερησίως.

Η Ενεργειακή Αιγαίου (του κ. Μαθιού Ρήγα, που δραστηριοποιείται στον Πρίνο Θάσου) εκτιμάται πως θα εκδηλώσει ενδιαφέρον εάν προκηρυχτούν διαγωνιστικές διαδικασίες για τα... οικόπεδα στο Κατάκολο, στην Πελοπόννησο. Στα σχέδια του επιχειρηματία είναι η εισαγωγή της εταιρείας του σε κάποιο χρηματιστήριο (του Όσλο ή της Νέας Υόρκης) ώστε να αντλήσει κεφάλαια απαραίτητα για τα επενδυτικά προγράμματα.

Η θεαματική άνοδος της τιμής του πετρελαίου (πάνω από τα 90 δολάρια) και η πρόβλεψη για επίπεδα ανώτερα και από τα 100 δολάρια φέτος έχουν κινητοποιήσει αρκετούς Έλληνες εφοπλιστές, οι οποίοι έχουν επεκταθεί στον τομέα των πλωτών γεωτρυπάνων - εξεδρών. Ο κ. Γιώργος Οικονόμου (με την εταιρεία DryShips) θεωρείται πρωτοπόρος στον συγκεκριμένο χώρο, διαθέτει ήδη δύο πλωτά γεωτρύπανα (drillships) και επενδύει στην κατασκευή τεσσάρων μονάδων βαθιάς εξόρυξης (ultra deep water).

Στον ίδιο τομέα εισήλθε πρόσφατα και ο κ. Β. Ρέστης (μέσω της εξαγοράς της Aries Offshore) όπως και ο κ. Γρ. Καλλιμανόπουλος με την απόκτηση τριών πλοίων πολλών εφαρμογών.

Το γεγονός πως οι ημερήσιοι ναύλοι των drillships μπορεί να φτάσουν και τις 500.000 δολάρια (όταν το ανάλογο κόστος διαχείρισης ανέρχεται στις 150.000 δολάρια) έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον και του καπετάνιου Παναγιώτη Τσάκου. Ο πολύπειρος εφοπλιστής προχωρά στην κατασκευή ενός τέτοιου τρυπανιού (γεωτρητικού βάθους 12.500 μέτρων), ενώ επίσης υλοποιεί ένα φιλόδοξο πρόγραμμα κατασκευής πλωτών τρυπανιών και ειδικών τάνκερ μεταφοράς αργού από εξέδρα θαλάσσιας γεώτρησης.
Ο πρωθυπουργός δεν κρύβει την αγωνία του για τον τρόπο αντιμετώπισης από το λαό των προσπαθειών του «να τα βρει» με τον Ταγίπ Ερτογάν στο θέμα του Αιγαίου και στα υπόλοιπα προβλήματα που δημιουργεί η Αγκυρα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Η παρουσία του στη Βουλή για να απαντήσει στην Αλέκα Παπαρήγα, αλλά και η έκκληση του υπουργού Εξωτερικών Δημήτρη Δρούτσα προς τους διευθυντές των Γραφείων Τύπων να χρησιμοποιούν την ομιλία του πρωθυπουργού στο Ερζερούμ ως «οδηγό» όταν έχουν να προωθήσουν τις σχέσεις μας με την Τουρκία, αποδεικνύουν εκτός από αγωνία και πανικό.

Το μέγα πρόβλημα που φαίνεται να μην αντιλαμβάνονται ο πρωθυπουργός και ο κ. Δρούτσας είναι αυτό που και οι ίδιοι αποκαλούν, ασκούν και αποδέχονται: Η μυστική διπλωματία. Το δεύτερο μείζον θέμα είναι η στάση και των δύο στη διάρκεια της εκστρατείας επιβολής (impose) του αντιδημοκρατικού και φιλοτουρκικού Σχεδίου Ανάν. Αυτά τα δύο γεγονότα μας αναγκάζουν να είμαστε καχύποπτοι και να μην τους εμπιστευόμαστε.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας επισκέφθηκε την Τουρκία και μίλησε με σκληρά λόγια για την τακτική της Αγκυρας στο Αιγαίο, τη Θράκη και την Κύπρο. Με λίγα λόγια μίλησε όπως θα μιλούσε ο πατέρας του, ο Ανδρέας Παπανδρέου. Ο Ταγίπ Ερτογάν δεν αντέδρασε -σεβάστηκε τον φιλοξενούμενό του, είπε- αλλά στο αεροπλάνο για το Κουβέιτ ισχυρίστηκε ότι ο κ. Παπανδρέου του είπε πως... ξέφυγε κάπως. Λίγο - πολύ ότι δεν ήθελε να προκαλέσει ή δεν τα εννοούσε όσα είπε. Διαλέγετε και παίρνετε.

Στην Τουρκία είχε και μία τρίωρη συνάντηση με τον πρωθυπουργό της. Και στο σημείο αυτό αρχίζουν τα περίεργα, κατ' άλλους ύποπτα. Ούτε ο κ. Παπανδρέου, ούτε ο λαλίστατος κατά τα άλλα Ταγίπ Ερτογάν δηλώνουν το παραμικρό για τα αποτελέσματα της μυστικής τους διπλωματίας. Δεν μιλά κανείς, ουδείς διαρρέει το παραμικρό. Γιατί; Είναι τόσο δύσκολο να ενημερωθούν οι λαοί της Ελλάδας και της Τουρκίας για τα όσα συζητούν πίσω από την πλάτη τους οι ηγέτες τους; 'Η συμβαίνει αυτό που φοβάται ο σοφός λαός, ο οποίος στο τέλος -και θα με θυμηθείτε- δεν θα ακολουθήσει τις οδηγίες των ηγετών του αλλά το ενστικτό του.

Η άρνηση ενημέρωσης του λαού τον κάνει υποψιάζεται, τον κάνει να φοβάται και αναγκαστικά αντιδρά. 'Η δεν το καταλαβαίνουν ο πρωθυπουργός και ο υπουργός των Εξωτερικών ή δεν τους ενδιαφέρει η γνώμη του λαού. 'Η μήπως τους καθοδηγεί η φράση-δόγμα «να τους το επιβάλουμε (impose)» (σ.σ.: το Σχέδιο Ανάν στους Ελληνοκύπριους) που εκστόμισε ο Αμερικανός τότε πρέσβης Τομ Μίλερ στη διάρκεια συνομιλίας που είχε τον Απρίλιο του 2004 με Ελληνα πολιτικό αρχηγό.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο κ. Δρούτσας ένιωσε την ανάγκη να επαναλάβει χθες ότι «το καθεστώς στο Αιγαίο δεν αλλάζει». Αλλά μου έκανε εντύπωση μία κουβέντα του. «Μην ακούτε κανέναν που υποστηρίζει τέτοια πράγματα», είπε κάνοντας λόγο για «φωνές» από «εξωθεσμικούς παράγοντες» ή κάποιους που «υψώνουν» φωνές ξένων αξιωματούχων.

Εχει υποχρέωση να αποκαλύψει τους εξωθεσμικούς παράγοντες, αλλά και αυτούς που παίζουν το παιγνίδι ξένων αξιωματούχων. Για να τους γνωρίζουμε και να προσέχουμε. Βέβαια, αν θυμάμαι καλά, ξένος αξιωματούχος ήταν και ο Κόλιν Πάουελ, τον οποίο ο ίδιος και ο πρωθυπουργός προτίμησαν και επέλεξαν να ικανοποιήσουν τον Απρίλιο του 2004...



Πρόσφατα ο κ. Γ. Παπανδρέου και για επικοινωνιακούς προφανώς λόγους, θυμήθηκε ότι η χώρα μας αντιμετωπίζει τεράστιο πρόβλημα με τη λαθρομετανάστευση.

Όλοι παρακολουθήσαμε ότι ο Έλληνας Πρωθυπουργός στην πρόσφατη επίσκεψή του στη Τουρκία έθεσε το θέμα και ο Τούρκος ομόλογός του δήλωσε… άγνοια για τα πραγματικά αριθμητικά δεδομένα του προβλήματος.

Άραγε η παράσταση ( γιατί περί αυτής πρόκειται όσον αφορά κοινές συνεντεύξεις πρωθυπουργών) εμπεριείχε απεικονιστικά τα δεδομένα της πραγματικότητας ή ήταν μια παράσταση του θεάτρου του παραλόγου;

Με βάση την συμφωνία για την αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης, η οποία υπεγράφη στο πρώτο ανώτατο συμβούλιο συνεργασίας Ελλάδας – Τουρκίας κατά την επίσκεψη του κ. Ερντογάν στην Αθήνα στις 14 Μαϊου του 2010, η ελληνική κυβέρνηση έχει το δικαίωμα να υποβάλλει στην τουρκική πλευρά μέχρι και 1000 αιτήματα επανεισδοχής λαθρομεταναστών κάθε χρόνο.

Προσοχή! Η συμφωνία αφορά τα αιτήματα και όχι τα άτομα, αφού σε κάθε αίτημα μπορεί να περιλαμβάνεται απεριόριστος αριθμός μεταναστών αρκεί η ελληνική κυβέρνηση να μπορεί να τεκμηριώσει ότι εισήλθαν στην ελληνική επικράτεια προερχόμενοι από τουρκικό έδαφος.

Οι ελληνικές αρχές το 2008 ( δηλ. πριν την συμφωνία Παπανδρέου – Ερντογάν) έκαναν 1527 ομαδικά αιτήματα ζητώντας να επαναπροωθηθούν στην Τουρκία 26.516 λαθρομετανάστες. Το 2009 οι αιτήσεις ήταν 879 και αφορούσαν 16.123 άτομα, ενώ το 2010 -που σημειώθηκε ρεκόρ εισόδου λαθρομεταναστών στην Ελλάδα- η χώρα μας παραδόξως έκανε μόλις ….295 αιτήματα ζητώντας από την Άγκυρα να πάρει πίσω μόλις 10.198 ανθρώπους.

Αποκαλύπτεται λοιπόν ότι συν τω χρόνω και παρά το γεγονός ότι ο αριθμός των λαθρομεταναστών που περνούν στη χώρα μας πολλαπλασιάζεται, οι ελληνικές υπηρεσίες κινούν τις διαδικασίες για να γυρίσουν στην Τουρκία όλο και λιγότεροι μετανάστες.

Υπενθυμίζω ότι στη πρόσφατη συνάντηση Ερντογάν – Παπανδρέου ο Τούρκος πρωθυπουργός έκπληκτος (;) είπε επί λέξη:

«Όταν πληροφορήθηκα από τον ομόλογό μου τον αριθμό των λαθρομεταναστών, σχημάτισα μια διαφορετική γνώμη. Μου ανέφεραν για ένα εκατομμύριο ανθρώπους. Οι 500.000 εξ αυτών έχουν φτάσει στην Ελλάδα τα τελευταία δύο χρόνια»...

Το ερώτημα που τίθεται είναι: για ποιο λόγο η ελληνική κυβέρνηση υπέβαλλε μόνο 295 αιτήματα ; (αντί των 1000 που εδικαιούτο).

Πρόκειται άραγε για… παράλειψη ;

Ή μήπως αντιμετωπίζοντας κατάματα τα αριθμητικά δεδομένα και τις μεθοδεύσεις διαπιστώνουμε ότι τελικά είμαστε θεατές σε μια θεατρική παράσταση του παραλόγου;

Εκεί όπου η κυβέρνηση πανηγύριζε για τη συμφωνία με τη Τουρκία ,

ο αρμόδιος Υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Βούγιας δήλωνε (εδώ) από το βήμα της Βουλής ότι η Τουρκία …» υποχρεώθηκε κάθε χρόνο να αποδέχεται τουλάχιστον χίλια απ’ αυτά τα αιτήματα«

και τελικά …..υποβάλαμε μόνο 295 αιτήματα ζητώντας από την Άγκυρα να πάρει πίσω…. μόλις 10.198 ανθρώπους

Η δε Άγκυρα αποδέχθηκε μόνο το 5% εξ αυτών που- σύμφωνα με τους τότε πανηγυρισμούς και διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης - θα ήταν υποχρεωμένη να δεχθεί ξανά στο έδαφός της!

Μήπως κάποιοι θα πρέπει να δώσουν εξηγήσεις στον ελληνικό λαό;