Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

26 Οκτ 2014

Λίγοι έχουν αντιληφθεί και έχουν σχολιάσει τον συσχετισμό των γεγονότων στο Κομπάνι με τη νέα τουρκική επίθεση -γιατί επίθεση είναι- στην κυπριακή ΑΟΖ.

Η γενναιότητα των Κούρδων πατριωτών είναι αδιαμφισβήτητη. Υπογραμμίστε ότι αμερικανικά μαχητικά προσφέρουν αεροπορική στήριξη, βομβαρδίζοντας επίμονα τους πολιορκητές τζιχαντιστές, και αμερικανικά μεταγωγικά ρίχνουν με αλεξίπτωτα πυρομαχικά, όπλα, τρόφιμα και φάρμακα στους Κούρδους μαχητές των δυνάμεων αυτοάμυνας της μαρτυρικής πόλης. Οι σκληροτράχηλοι αυτοί πολεμιστές, τους οποίους στηρίζει η πολεμική μηχανή της υπερδύναμης, ανήκουν ιδεολογικά και οργανωτικά στο YPG, «προέκταση» του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος, του ΡΚΚ, του μαχητικού μαρξιστικού και πατριωτικού κόμματος, που ίδρυσαν ο έγκλειστος του Ιμραλί, ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν, και λίγοι σύντροφοί του το 1978. Ο μέχρι αυτοθυσίας μαχητικός πατριωτισμός τους ντροπιάζει τον συρφετό μέρους της ελληνικής αριστεράς, που πάντα στέκει αμήχανη μπροστά στην έννοια της πατρίδας, του έθνους και των καθηκόντων απέναντί του. Θυμίζω ξανά το σύνθημα που γεμίζει απ' άκρου εις άκρον την Κούβα, «Patria o muerte» («Πατρίδα ή θάνατος»). Φανταστείτε τα πολλαπλά εγκεφαλικά της γελοίας συριζαίικης «προοδευτικής» σαλάτας, αν γέμιζαν από αυτό το αυτονόητο σύνθημα οι τοίχοι της Ελλάδας. Θα το θεωρούσαν... χρυσαυγίτικο. Κι η ντροπή αυτών των μέχρι πρόσφατα «χρήσιμων ηλίθιων» του τουρκικού σωβινισμού είναι διπλή, αν θυμηθούμε τη διαγωγή τους στο άγος Οτσαλάν. Πολλοί μπορεί να ξέχασαν, εγώ όμως όχι, την ιταμή στάση του τότε συνασπισμού, της ταβλαδόρικης ψευτοδιανόησης και της φυλλάδας του, όπως και πληθώρας μισθοφορικών mont blanc του ευρύτερου καθεστωτικού Τύπου, μετά την παράδοση Οτσαλάν από την κυβέρνηση Σημίτη στην Αγκυρα. Για άλλη μια φορά ο φιλοτουρκικός ραγιαδισμός βαφτίστηκε «προοδευτιλίκι», όχι τυχαία ομόηχο με το ρεζιλίκι, και κάθε φωνή αλληλεγγύης στο κουρδικό κίνημα βαφτίστηκε «ακροδεξιά», «εθνικιστική», «τουρκοφαγική» κ.λπ., με την τιμητική πάντα εξαίρεση του ΚΚΕ και της ομάδας του Π. Λαφαζάνη. Ποτέ άλλοτε σε καιρό ειρήνης δεν μαζεύτηκαν στην ίδια όχθη τόσοι πολλοί ρουφιάνοι πολιτικοί, δημοσιογραφούντες και ψευτοδιανοούμενοι.

Up to 46% OFF + Free Shipping for the Android 4.4 4G Smartphone at Everbuying! (Ends: Nov.20,2014)Ο αείμνηστος φίλος και συνεργάτης μου στο κίνημα αλληλεγγύης στο κουρδικό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα, ο Θεόφιλος Γεωργιάδης, που δολοφονήθηκε το 1994 από όργανα της ΜΙΤ έξω από το σπίτι του στη Λευκωσία, έλεγε ότι «ο δρόμος για την ελευθερία της Κύπρου περνάει μέσα από τα βουνά του Κουρδιστάν». Θα συμπλήρωνα ότι η πορεία και η νίκη του Κουρδικού Εθνικοαπελευθερωτικού Κινήματος έχουν τεράστια σημασία όχι μόνο για την Κύπρο αλλά και για την ασφάλεια του όλου Ελληνισμού, από τη Χειμάρρα ως την Καρπασία. Ο,τι αποδυναμώνει τους Τούρκους ισλαμοφασίστες ενισχύει τον Ελληνισμό.

Τα πράγματα αλλάζουν πέραν πάσης φαντασίας.

Οι Αμερικανοί θεωρούσαν επί δεκαετίες το ΡΚΚ τρομοκρατική οργάνωση, ενίσχυαν την Αγκυρα και συνέδραμαν στο κυνήγι και στην αιχμαλωσία του «Απο», του «Θείου» όπως αποκαλούν με σεβασμό τον Οτσαλάν τα εκατομμύρια των Κούρδων ανά τον κόσμο. Σήμερα συμπολεμούν με τους Κούρδους μαχητές, τους εφοδιάζουν και ήδη έγιναν και οι πρώτες πολιτικές επαφές. Το Ερμπίλ, η πρωτεύουσα του αυτόνομου Ιρακινού Κουρδιστάν, είναι η μόνη πρωτεύουσα στη Μέση Ανατολή, πλην του Τελ Αβίβ, όπου οι Αμερικανοί όχι μόνο περπατούν ελεύθεροι και ασφαλείς, αλλά είναι ιδιαίτερα αγαπητοί, δέκτες της ευγνωμοσύνης των ιρακινών Κούρδων για την αποτίναξη του ζυγού του Σαντάμ. Το τέρας που δημιούργησαν μετά τη Βοσνία και τη Βόρειο Αφρική στο Ιράκ και στη Συρία οι αυτοσχεδιασμοί της αγράμματης και τυχοδιωκτικής «ομάδας Κλίντον» στο State Department, παρά τη γνώμη των Ενόπλων Δυνάμεων και των υπηρεσιών πληροφοριών είναι τόσο επικίνδυνο και αποκρουστικό, που η υποστήριξη στο ΡΚΚ και στα «παραρτήματά» του είναι μονόδρομος. Μόνο οι δυνάμεις του ΡΚΚ δεν σαρώθηκαν από τον οδοστρωτήρα των ψυχοπαιδιών του Ερντογάν, των τζιχαντιστών. Μόνον από το ΡΚΚ υπέστησαν ήττες και σε αυτό προσέφυγαν και οι Πεσμπέργκα του Ερμπίλ ζητώντας βοήθεια. Ηδη δε το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας του Ισραήλ έχει κατατάξει την Τουρκία ως εχθρό, ασκείται με ελληνοκυπριακές δυνάμεις κι επιζητά τη μόνιμη συνεργασία με τον Ελληνισμό και την Αίγυπτο, όπου ο θαρραλέος κι όχι τυχαίος Σίσι έχει τρίψει πολλές φορές τα μούτρα του Ερντογάν στο χώμα.

Ταυτόχρονα, σε απόσταση λίγης ώρας πτήσης απ' το Κομπάνι, μέσα στην κυπριακή ΑΟΖ ο Ελληνισμός υφίσταται άλλη μια επίθεση, που, αν επαληθευτούν οι φήμες για τα αίτια της συντριβής του δικινητήριου πολιτικού αεροσκάφους, έχει και θερμό, ένοπλο χαρακτήρα. Σημειώστε ότι για πολλοστή φορά τα τσιμπούρια της υφηλίου, οι Queens buggers, κάνουν πλάτες στην Αγκυρα. Ο πραγματικός «χαλίφης» των τζιχαντιστών, ο Ερντογάν, θέλει να επιβάλει αλλαγές δεδομένων, να καταπατήσει ενεργειακές πηγές που δεν του ανήκουν, να ελέγξει τους θαλάσσιους δρόμους της ενέργειας και της ναυτιλίας, να αφανίσει πια όλη την Κύπρο. Στον τυχοδιωκτισμό του θίγει τα ελληνικά, τα ισραηλινά, τα αιγυπτιακά, τα ρωσικά (επιδιώκοντας ανατροπή του Ασαντ) και τα αμερικανικά συμφέροντα. Τα τελευταία έχουν ακόμη στο State Department εστίες της αγράμματης μοιραίας ομάδας Κλίντον, που ακόμη επιμένουν στη χορήγηση ανταλλαγμάτων στην Αγκυρα.

Πλην, όμως, οι φωνές στο κατεστημένο, που καταδεικνύουν τον εχθρικό ρόλο της Αγκυρας προς τη Δύση και το Ισραήλ, είναι όλο και ισχυρότερες. Επομένως, οι χωρίς τυμπανοκρουσίες συμμετοχή μας στην Τετραμερή Αιγύπτου, Ισραήλ, Κύπρου, Ελλάδας με ομόρροπα τα αμερικανικά συμφέροντα και η στρατιωτική επαγρύπνησή μας, ως όλος Ελληνισμός, είναι η ορθή πορεία...

Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης
Πηγή "Κυριακάτικη Δημοκρατία"


everbuying gadgets

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Πρόσφατα διάβασα το βιβλίο «Η Θράκη στο μεταίχμιο» το οποίο ως Θρακιώτης αλλά και ως άνθρωπος που μάχεται για τα εθνικά θέματα αισθάνομαι την ανάγκη να εξάρω. Το βιβλίο όπως αναφέρει και ο τίτλος του είναι αφιερωμένο στη Θράκη και εξ όσων γνωρίζω είναι το μοναδικό που επιχειρεί μια τόσο πολύπλευρη προσέγγιση των θεμάτων της.

Με πυκνό αλλά εύληπτο τρόπο παραθέτει ένα πλήθος στοιχείων τα οποία καταδεικνύουν πώς η τουρκική πολιτική επιχειρεί να μεταβάλει τις ισορροπίες στη Θράκη, και πώς από την άλλη πλευρά η έλλειψη μιας συγκροτημένης ελληνικής πολιτικής για την περιοχή έχει δώσει πρόσφορο έδαφος σε αυτές τις μεθοδεύσεις, ενώ παράλληλα έχει οδηγήσει τη Θράκη σε έναν διαρκή οικονομικό και δημογραφικό μαρασμό.

Ακόμη αναλύονται θέματα όπως οι γεωπολιτικές προκλήσεις, ο δυνητικά σημαντικός ορυκτός πλούτος της Θράκης, οι μεταναστευτικές ροές, ζητήματα που αφορούν τη μουσουλμανική μειονότητα, όπως η εκπαίδευσή της, η ανάδειξη των θρησκευτικών της ηγετών, η πολύπλευρη τουρκική οικονομική διείσδυση στην περιοχή, η προσπάθεια «τουρκόφρονων κύκλων» να ποδηγετήσουν τις «μειονότητες» εντός της μειονότητας, όπως οι Πομάκοι, οι Ρομά, οι Μπεκτασήδες, και πολλά άλλα.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα δημογραφικά στοιχεία που παρατίθενται, τα οποία δείχνουν την εγκατάλειψη της θρακικής υπαίθρου από τους χριστιανικούς πληθυσμούς, με πιο θλιβερή ίσως περίπτωση την ερήμωση του Βόρειου και Κεντρικού Έβρου.

Γενικά το βιβλίο εντυπωσιάζει με την πληθώρα των θεμάτων με τα οποία καταπιάνεται, αλλά και με την τεκμηρίωσή του, η οποία θεμελιώνεται με συνεχείς παραπομπές στις πολυάριθμες πηγές του. Πρόκειται για ένα πόνημα που κρύβει πίσω του έρευνα μεγάλης έκτασης, γραμμένο όμως με μαστοριά και αφαιρετικότητα, ώστε να μην κουράζει και να στέκεται συνεχώς στα σημαντικά που συνθέτουν τη μεγάλη εικόνα.

Το αναγνωστικό κοινό έχει έτσι τη δυνατότητα να καταλάβει τί συμβαίνει στη Θράκη και μάλιστα όχι αποσπασματικά, αλλά σε ένα εύρος χρόνου, ώστε να γίνει αντιληπτή η κατεύθυνση των εξελίξεων.

Από αυτή την άποψη το βιβλίο προσφέρει μια σημαντική υπηρεσία στη Θράκη, αφού ουσιαστικά αποτελεί μια πηγή έγκυρης πληροφόρησης για όλα σχεδόν τα ζητήματα που την αφορούν.

Ένα άλλο προσόν του βιβλίου το οποίο θα ήθελα να υπογραμμίσω, είναι η ψυχραιμία και η αντικειμενικότητα με την οποία προσεγγίζει τα θέματά του. Αυτό νομίζω ότι είναι ιδιαίτερα σημαντικό για μια ευαίσθητη περιοχή όπως η Θράκη, και από την άποψη αυτή το βιβλίο εκφράζει έναν σύγχρονο πατριωτισμό τον οποίο πιστεύω ότι χρειάζεται σήμερα η Ελλάδα.

Αυτή η σύγχρονη προσέγγιση φαίνεται κυρίως στο δεύτερο μέρος του βιβλίου, όπου ο συγγραφέας διατυπώνει τις προτάσεις του. Μεγάλο μέρος των προτάσεων αυτών επικεντρώνονται στην οικονομική ανάπτυξη της Θράκης μέσα από μια νέα φιλοσοφία, η οποία σίγουρα παρουσιάζει ενδιαφέρον και για άλλες περιφέρειες της χώρας μας.

Και εδώ νομίζω ότι βρίσκεται το τρίτο και σημαντικότερο προσόν του βιβλίου: ότι δεν στέκεται μόνο στις διαπιστώσεις, αλλά διατυπώνει μια πληθώρα προτάσεων οι οποίες θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη βάση ενος εθνικού σχεδίου αναβάθμισης της Θράκης, την ανάγκη εκπόνησης του οποίου και προσωπικά πρεσβεύω.

Συνολικά «Η Θράκη στο μεταίχμιο» είναι ένα βιβλίο που οι Έλληνες και ειδικά οι Θρακιώτες πρέπει να το προσέξουν ώστε να αναδείξουν το μήνυμά του. Είναι μια εξαιρετική πρωτοβουλία η οποία εύχομαι να έχει συνέχεια.

Προσωπικά τη στηρίζω, για αυτό και με χαρά θα συμμετάσχω στις προγραμματισμένες παρουσιάσεις του βιβλίου στις πόλεις της Θράκης.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Φρεγάτα από την Ελλάδα έχει ζητήσει η Λευκωσία όχι για την εκδίωξη του «Μπαρμπαρός», αλλά για συμπαράσταση προς τη Μεγαλόνησο και για να δείξει ότι είναι παρούσα στην Ανατολική Μεσόγειο

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Οι έρευνες του τουρκικού σκάφους «Μπαρμπαρός» νοτίως της Κύπρου συνιστούν μείζονος σημασίας παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου και έμπρακτη αμφισβήτηση των νόμιμων δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δεν έχουν, ωστόσο, από μόνες τους τις προϋποθέσεις να προκαλέσουν θερμό επεισόδιο.

Η κίνηση που θα άλλαζε ποιοτικά τον χαρακτήρα της τουρκικής πρόκλησης είναι η παρεμπόδιση με στρατιωτικά μέσα της γεώτρησης που ήδη πραγματοποιεί η κοινοπραξία ENI Kogas στο κοίτασμα «Ονασαγόρας» στο θαλάσσιο οικόπεδο 9 της Κυπριακής ΑΟΖ.

Προς το παρόν, δεν υπάρξει ένδειξη ότι η Άγκυρα προτίθεται να κάνει το κρίσιμο αυτό βήμα. Ο λόγος είναι ότι μία τέτοια ενέργεια θα προκαλούσε άλλου τύπου αντιδράσεις και παρενέργειες. Ας σημειωθεί ότι στην περιοχή δεν βρίσκονται μόνο τουρκικές ναυτικές μονάδες. Άσκηση με πραγματικά πυρά πραγματοποίησε το ρωσικό ναυτικό, ενώ σε εξέλιξη βρίσκεται και κοινή άσκηση του Ισραήλ με την Κυπριακή Δημοκρατία με τη συμμετοχή μαχητικών αεροσκαφών.

Η Λευκωσία έχει ζητήσει τηνη αποστολή στην Μεγαλόνησο ελληνικής φρεγάτας. Η κυβέρνηση Σαμαρά είναι πολύ επιφυλακτική με το επιχείρημα ότι δεν θέλει να στρατικοποιήσει την κρίση. Η αποστολή ελληνικής φρεγάτας όμως δεν θα είχε σκοπό την εκδίωξη του «Μπαρμπαρός» από την Κυπριακή ΑΟΖ και την εμπλοκή σε θερμό επεισόδιο. Θα είχε σκοπό να υπογραμμίσει την συμπαράσταση προς τη Λευκωσία και να δείξει ότι η Ελλάδα είναι παρούσα στην Ανατολική Μεσόγειο. Η επίδειξη σημαίας είναι μέρος της ναυτικής τακτικής.

Η απροθυμία της Αθήνας να εμπλακεί είχε φανεί όταν στην αρχή της κρίσης ο πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης είχε ζητήσει από τον κ. Αντώνη Σαμαρά να μεταβεί στη Λευκωσία για διαβουλεύσεις με σκοπό να φανεί ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είναι μόνη. Τότε ο Έλληνας πρωθυπουργός είχε απαντήσει αρνητικά. Τελικώς, αποφασίστηκε να πάει στην Κύπρο καθ’ οδόν προς το Κάιρο, όπου στις 8 Νοεμβρίου θα πραγματοποιηθεί σύνοδος Ελλάδας – Κύπρου – Αιγύπτου.

Το ανωτέρω τρίγωνο, σε συνδυασμό με το συμπληρωματικό Ελλάδα – Κύπρος – Ισραήλ, έχει εμμέσως και αντιτουρκικό χαρακτήρα. Καταδεικνύει ότι η Τουρκία είναι απομονωμένη στην Ανατολική Μεσόγειο. Το γεγονός αυτό, ωστόσο, δεν θα ήταν από μόνο του ικανό να αποτρέψει την Άγκυρα από τυχοδιωκτισμούς. Ο λόγος που φαίνεται ότι τελικά δεν θα τολμήσει να εμποδίσει με στρατιωτικά μέτρα τη διεξαγόμενη γεώτρηση από την ENI Kogas είναι η αντίδραση της Δύσης σε μία τέτοια ενέργεια.

Προς το παρόν, τόσο οι ΗΠΑ όσο και οι μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες αναγνωρίζουν, βεβαίως, το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να εκμεταλλευτεί τον ενεργειακό πλούτο της, αλλά αποφεύγουν να καταγγείλουν την τουρκική πρακτική. Περιορίζονται σε γενικόλογες συστάσεις για αποφυγή ενεργειών που δημιουργούν ένταση και συστήνουν τα έσοδα από το φυσικό αέριο να μοιραστούν δίκαια στις δύο κοινότητες στο πλαίσιο λύσης του Κυπριακού.

Εάν οι τούρκοι εμπόδιζαν τη γεώτρηση, η Δύση θα υποχρεωνόταν να αλλάξει την τωρινή μάλλον ποντιοπιλατική στάση της. Στην Κυπριακή ΑΟΖ είναι αναμειγμένες μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες, η αμερικανική Noble Energy, η ισραηλινή Belek, η ιταλική ENI, η κορεατική Kogas και η γαλλική Total. Οι εταιρείες αυτές ασκούν καθοριστική πολιτική επιρροή και όχι μόνο στις κυβερνήσεις τους. Και βεβαίως δεν πρόκειται να μείνουν άπραγες εάν παρεμποδιστεί η δραστηριότητά τους. Γνωρίζουν ότι, εάν επαληθευτούν οι ενδείξεις από τις σεισμικές έρευνες, τα συμβόλαια που έχουν υπογράψει με την Κυπριακή Δημοκρατία, θα αποδειχτούν χρυσοφόρα.

Ας σημειωθεί ότι η Noble Energy σύμφωνα με την ανάλυση των στοιχείων που διαθέτει εκτιμά πως μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ υπάρχουν 3,5 δισεκατομμύρια βαρέλια πετρέλαιο. Αυτό τουλάχιστον δήλωσε ο κ. Σόλων Κασίνης, ο άνθρωπος που μέχρι πρότινος χειριζόταν εκ μέρους της Κυπριακής Δημοκρατίας τα ενεργειακά.

Η Δύση θα αντιδράσει και για έναν πρόσθετο σοβαρό λόγο. Οι αμερικανοί πιέζουν εδώ και χρόνια τους Ευρωπαίους να απεξαρτηθούν από τη ρωσική ενέργεια.
Το ζήτημα επανήλθε με μεγάλη οξύτητα λόγω της ουκρανικής κρίσης. Η επάνοδος του ψυχροπολεμικού κλίματος και προσπάθεια της Μόσχας να στραφεί προς την τεράστια ενεργειακή αγορά της Κίνας, έχει αυξήσει την αβεβαιότητα. Εάν επιβεβαιωθούν οι αισιόδοξες εκτιμήσεις για το μεγάλο μέγεθος των κοιτασμάτων στην υφαλοκρηπίδα του Ισραήλ, της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ελλάδας, η Ε.Ε. θα βρεθεί με ενεργειακές πηγές στην αυλή της. Με άλλα λόγια, θα αποκτήσει μελλοντικά έναν σημαντικό βαθμό ενεργειακής αυτονομίας.

Έχει, λοιπόν, κάθε συμφέρον να προχωρήσει η διαδικασία ερευνών και γεωτρήσεων και βεβαίως προτιμάει οι ενεργειακές πηγές που βρίσκονται νοτίως της Κύπρου να είναι υπό τον έλεγχο της αδύναμης και ενσωματωμένης στην Ευρωζώνη Κυπριακής Δημοκρατίας παρά να περάσουν υπό τον έλεγχο της δύστροπης Τουρκίας, η οποία κάνει παιχνίδι για τν εαυτό της.

Υπενθυμίζουμε πως όταν η Λευκωσία είχε ανακηρύξει ΑΟΖ, η Άγκυρα είχε αντιδράσει με απειλητικές δηλώσεις. Στις αρχές του 2007 είχε ανακοινώσει ότι είναι αποφασισμένη να υπερασπίσει τα δικαιώματα και τα συμφέροντά της στην Ανατολική Μεσόγειο και δεν πρόκειται να επιτρέψει την προσβολή τους. Η Λευκωσία δεν είχε πτοηθεί. Είχε προχωρήσει σε συμφωνίες με μεγάλες διεθνείς πετρελαϊκές εταιρείες για την πραγματοποίηση ερευνών, αφού προηγουμένως είχε οριοθετήσει την ΑΟΖ της με την Αίγυπτο, με το Ισραήλ και με τον Λίβανο (εκκρεμεί η κύρωσή της).

Οι τουρκικές στρατιωτικές παρενοχλήσεις δεν απέτρεψαν την ολοκλήρωση των σεισμικών ερευνών και την επιτυχή γεώτρηση στο κοίτασμα «Αφροδίτη» στο θαλάσσιο οικόπεδο 12. Με άλλα λόγια, την πρώτη φορά οι τούρκοι απέτυχαν να ακυρώσουν το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να εκμεταλλευτεί τον ενεργειακό πλούτο της. Αυτή τη φορά η Άγκυρα δεν περιορίστηκε σε απειλητικές δηλώσεις και σε στρατιωτικές παρενοχλήσεις. Έκανε ένα ακόμη βήμα. Εξέδωσε νότα, με την οποία εντελώς παρανόμως δεσμεύει για έρευνες εντοπισμού ενεργειακών κοιτασμάτων μία θαλάσσια περιοχή νοτίως της Κύπρου!

Το σχετικά νεοαποκτηθέν σκάφος «Μπαρμπαρός» έχει τη δυνατότητα διεξαγωγής τέτοιων ερευνών και όλα δείχνουν ότι έχει ήδη αρχίσει τέτοια δραστηριότητα. Με τον τρόπο αυτό οι Τούρκοι παραβιάζουν εμπράκτως τα νόμιμα δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία δεν έχει τη στρατιωτική ισχύ να τα περιφρουρήσει. Για τους προαναφερθέντες λόγους, ωστόσο, αποφεύγουν να εμποδίσουν με στρατιωτικά μέσα τη γεώτρηση.

Επίσης δεν είναι σε θέση να δημιουργήσουν τετελεσμένα, πραγματοποιώντας δική τους γεώτρηση στην Κυπριακή ΑΟΖ και στήνοντας πλατφόρμα για άντληση φυσικού αερίου. Οι τούρκοι δεν έχουν τα μέσα να τα κάνουν μόνοι τους και καμία μεγάλη πετρελαϊκή εταιρεία δεν πρόκειται να συνεργαστεί μαζί τους σε μία τόσο κραυγαλέα παρανομία. Κατά συνέπεια, όσο δεν εμποδίζουν τη διεξαγόμενη γεώτρηση, η πρόκλησή τους, παρότι συνιστά ποιοτική κλιμάκωση σε σύγκριση με το παρελθόν, έχει όρια όσον αφορά στην αποτελεσματικότητά της.

Μέχρι που θα φτάσουν
Το ερώτημα που ανακύπτει είναι γιατί η Άγκυρα επιδίδεται σε προκλήσεις που από μόνες τους δεν επαρκούν για να ακυρώσουν το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να εκμεταλλευτεί τον ενεργειακό πλούτο της.

Ο πρώτος λόγος είναι ότι θέλει να καταγράψει με τη μεγαλύτερη έμφαση την έμπρακτη αμφισβήτηση αυτού του δικαιώματος. Κατ’ αυτόν τον τρόπο αφήνει ανοιχτό τον δρόμο για περαιτέρω κλιμάκωση και δημιουργία τετελεσμένων στο μέλλον. Εάν έμενε άπραγη ή περιοριζόταν σε δηλώσεις, θα της ήταν πολύ πιο δύσκολο.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι οι νεο-οθωμανοί θεωρούν πως με την τακτική τους αυτή εγγράφουν υποθήκες. Καλλιεργούν την εντύπωση στην ελληνοκυπριακή πλευρά ότι, εάν δεν αποδεχτεί το σχέδιο τύπου Ανάν που βρίσκεται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων Αναστασιάδη – Έρογλου, δεν θα καταστεί δυνατή η εκμετάλλευση του ενεργειακού πλούτου. Μία τέτοια λύση, όμως, όχι μόνο θα επέτρεπε στους Τούρκους να βάλουν χέρι (μέσω των τουρκοκυπρίων) στον ενεργειακό πλούτο της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά και θα εξασφάλιζε ότι το Κυπριακό φυσικό αέριο θα διοχετευόταν στην Ευρώπη μέσω Τουρκίας.
Σε αυτό το επίπεδο η Άγκυρα ξέρει ότι μπορεί να ποντάρει στην υποστήριξη και των αμερικανών και των Ευρωπαίων. Μπορεί οι δυτικοί να είναι δυσαρεστημένοι από την παρελκυστική στάση του Ερντογάν στο ζήτημα της καταπολέμησης των τζιχαντιστών, αλλά θεωρούν ότι έχουν ανάγκη την Τουρκία. Γι αυτό και αποφεύγουν επιμελώς να καταγγείλουν τις προκλήσεις της στην Κύπρο. Γι αυτό η Βρετανία, υποστηριζόμενη από τη Σουηδία και τη Φινλανδία, εμπόδισε την πραγματοποίηση διαβήματος της Ε.Ε. στον ΟΗΕ. Γι αυτό ο πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς απέτρεψε τη συζήτηση για έκδοση καταδικαστικού ψηφίσματος.

Ακόμα και η Σύνοδος Κορυφής της Ε.Ε. απέφυγε να καταγγείλει ευθέως την πρακτική των Τούρκων, περιοριζόμενη σε γενικόλογες διατυπώσεις και συστάσεις, καθώς και σε προτροπές προς τις δύο κοινότητες να λύσουν το Κυπριακό. Είναι αξιοσημείωτο ότι ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ έσπευσε με δήλωσή του να ζητήσει την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων, αποφεύγοντας να αναφερθεί στην αιτία που οδήγησε την ελληνοκυπριακή πλευρά να τις αναστείλει.
Υπενθυμίζουμε ότι στο πλαίσιο της αντίδρασής της για την τουρκική πρόκληση η Λευκωσία αποφάσισε όχι μόνο να αναστείλει τις διακοινοτικές διαπραγματεύσεις, αλλά και να παγώσει τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας με την Ε.Ε. (δεν θα εγκρίνει το άνοιγμα άλλου κεφαλαίου). Τα αντίμετρα αυτά ήταν επιβεβλημένα. Η ελληνοκυπριακή ηγεσία, όμως, πρέπει να ξέρει ότι σύντομα θα δεχτεί πιέσεις να υποχωρήσει και στα δύο αυτά μέτωπα. Η δήλωση του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ είναι μόνο η πρώτη βολή.

Ο τρίτος λόγος που η Άγκυρα κάνει επίδειξη δύναμης νοτίως της Κύπρου, είναι για να εδραιωθεί ως κυρίαρχη ναυτική δύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο. Βασική συνιστώσα της ευρύτερης νεο-οθωμανικής στρατηγικής, έτσι όπως σε ανύποπτο χρόνο την έχει εκθέσει ο κ. Αχμέτ Νταβούτογλου, είναι η μετατροπή της Τουρκίας σε μεγάλη ναυτική δύναμη. Σε αντίθεση με τους κεμαλιστές, που είχαν στόχο να θέσουν υπό έλεγχο το Ανατολικό Αιγαίο, ο στόχος των νεο-οθωμανών είναι ο έλεγχος του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου.
Για να κλιμακώσει τη ναυτική πίεσή της στο Αιγαίο, η Τουρκία στέλνει συστηματικά πολεμικά σκάφη της να κάνουν επίδειξη σημαίας σχεδόν έξω από το Σούνιο. Ο κ. Νταβούτογλου έχει δηλώσει ότι οι επί τούτου συχνές διελεύσεις τουρκικών πολεμικών πλοίων και στην καρδιά του δυτικού Αιγαίου οφείλονται στην ψυχολογική ανάγκη των Τούρκων να δείχνουν ότι το Αιγαίο δεν είναι ελληνική θάλασσα! Προσέθεσε, μάλιστα, ότι εφεξής θα βλέπουμε «περισσότερες φιλικές τουρκικές σημαίες στο Αιγαίο» (αρχές Μαρτίου 2011). Με άλλα λόγια, επιβεβαίωσε την αποφασιστικότητα της Τουρκίας να έχει ναυτική παρουσία ακόμη και στην καρδιά της Ελλάδας. Στο ίδιο πλαίσιο εγγράφεται και η προσπάθεια της Άγκυρας να ακυρώσει εμπράκτως ελληνικά πεδία βολής στο Αιγαίο και να επιβάλει δικά της.
Επιβεβαιώνεται, δηλαδή, η εκτίμηση ότι η Άγκυρα είναι αποφασισμένη να λειτουργήσει ως περιφερειακή δύναμη και συγκεκριμένα να επιδείξει τη ναυτική ισχύ της. Απηχώντας αυτή τη στρατηγική, η τουρκική εφημερίδα «Σαμπάχ» έχει γράψει χαρακτηριστικά: «Ας μην ξεχνάμε άλλωστε, ότι κάποτε τη Μεσόγειο την αποκαλούσαν «τουρκική λίμνη»!

Επικαλούνται παράνομη συμφωνία
Η διατύπωση ότι η Τουρκία έχει συνάψει συμφωνία με τους τουρκοκύπριους είναι θολή και παραπλανητική. Ο ΟΗΕ και η διεθνές κοινότητα αναγνωρίζουν ως νόμιμη κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας την Κυπριακή κυβέρνηση. Αυτή μόνο έχει το δικαίωμα να συνάπτει συμφωνίες. Οι τουρκοκύπριοι ως πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν συνάπτουν συμφωνίες. Τη συμφωνία με την Άγκυρα συνήψε το τουρκοκυπριακό κράτος, το οποίο είναι διεθνώς παράνομο και ως εκ τούτου παράνομη είναι και η εν λόγω συμφωνία.

Οι έρευνες του «Μπαρμπαρός» νοτίως της Κύπρου, όμως, είναι παράνομες και με βάση την επίσημη θέση της Άγκυρας. Σε αντίθεση με τη διεθνή κοινότητα που αναγνωρίζει ένα κράτος στην Κύπρο, η Τουρκία και οι Τουρκοκύπριοι ισχυρίζονται ότι από το 1983 (τότε ανακήρυξαν την «Τουρκική Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου») στην Κύπρο υπάρχουν δύο κράτη. Σύμφωνα, λοιπόν, με την επίσημη τουρκική θέση, η «Τουρκική Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου» έχει κυριαρχικά δικαιώματα στη Βόρεια Κύπρο, άρα και στην ΑΟΖ που της αντιστοιχεί. Δεν έχει όμως κανένα δικαίωμα στη νότια Κύπρο και κατ’ επέκταση στην ΑΟΖ που της αντιστοιχεί.

Η Άγκυρα και η τουρκοκυπριακή ηγεσία παίζουν σε δύο ταμπλό. Αναλόγως με τι κάθε φορά τις βολεύει, άλλοτε μιλάνε για δύο κράτη και άλλοτε θυμούνται ότι η Κυπριακή Δημοκρατία είναι συνεταιρικό κράτος, παρότι οι ίδιες το κατέλυσαν αρχικά με την κατοχή και στη συνέχεια με την ανακήρυξη του ψευδοκράτους. Είναι αξιοσημείωτο, πάντως, ότι η Λευκωσία και η Αθήνα δεν έχουν καταγγείλει την κραυγαλέα αυτή αντίφαση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Ακόμα, όμως, και με τους όρους του συνεταιρικού κράτους, δεν στέκει η θέση ότι οι τουρκοκύπριοι έχουν ισότιμα δικαιώματα σε ολόκληρη τη Κύπρο, άρα και στα ενεργειακά κοιτάσματα νοτίως της Μεγαλονήσου. Σε όλο τον κόσμο ισχύει ότι ο ενεργειακός πλούτος μιάς χώρας ανήκει στο νόμιμο κράτος και όχι σε κάθε πολίτη ξεχωριστά. Τα έσοδα τα διαχειρίζεται η νόμιμη κυβέρνηση προς όφελος της κοινωνίας και δεν τα μοιράζει στους πολίτες. Μόνο, λοιπόν, εάν λυθεί το Κυπριακό οι τουρκοκύπριοι θα επωφεληθούν από τον ενεργειακό πλούτο και μάλιστα εμμέσως, όπως κάθε άλλος πολίτης της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Οι τουλάχιστον άστοχες δηλώσεις και του προηγούμενου προέδρου Δημήτρη Χριστόφια και του σημερινού προέδρου Αναστασιάδη ότι οι τουρκοκύπριοι θα έχουν μέρισμα από τον ενεργειακό πλούτο, έκαναν μεγάλη ζημιά. Έδωσαν πολιτικό έρεισμα στη θέση της Ουάσιγκτον και πολλών Ευρωπαίων ότι ο ενεργειακός πλούτος πρέπει να μοιραστεί ακριβοδίκαια μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Η λύση του Κυπριακού, άλλωστε, είναι μία τελείως ανεξάρτητη διαδικασία από την τρέχουσα άσκηση της κυριαρχίας εκ μέρους της νόμιμης κυβέρνησης.

Πηγή εφημ. «Πρώτο Θέμα»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

north-korea-kim_2846499b
Τα ξένα ΜΜΕ έγραψαν ότι οι τρεις ελληνικές τράπεζες απέτυχαν!
Πιο συγκεκριμένα πέτυχαν 105 τράπεζες στην Ευρώπη με την Alpha Bank συμπεριλαμβανομένη
Απέτυχαν 25 ανάμεσά τους και η Πειραιώς, Eurobank και Εθνική!
Απέτυχαν στις επίσημες ανακοινώσεις...
“Πέτυχαν” όμως στα ελληνικά ΜΜΕ.
Κάποια τουλάχιστον (στο κείμενο όχι στον τίτλο) διευκρίνισαν πολύ σωστά αν και απέτυχαν πέρασαν με αστερίσκο!!!
Ούτε στην βόρειο Κορέα δεν γίνονται αυτά!

Reuters
REUTERS

CNBC 

CNBC

GUARDIAN 

GUARDIAN

CAPITAL.GR 

CAPITAL

ΤΑ ΜΜΕ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΚΟΡΕΑΣ ΕΓΡΑΨΑΝ (από info-war.gr)

banks5
piraeus4
peiraus
peiraios
piraeus5

Σ








Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι συγκρούσεις στην περιοχή έχουν επιδεινώσει τις σχέσεις της Τουρκίας με τους συμμάχους της και μια ενδεχόμενη επικράτηση του Ι.Κ. θα μπορούσε να εκτροχιάσει εντυπωσιακά τη συσσωρευμένη ένταση

Υστερα από πολλές μέρες πολιορκίας και σκληρές μάχες στην περιοχή του Κομπάνι, μεταξύ μαχητών του Ισλαμικού Κράτους και των Κούρδων που έχουν αναλάβει την προάσπιση της πόλης αυτής στη συροτουρκική μεθόριο, η κατάσταση που πιθανότατα έχει διαμορφωθεί μοιάζει αμφίρροπη, με προσωρινά οφέλη και διαδοχικά αναιρούμενες ισορροπίες.

Η μακρά αυτή αναμέτρηση όμως άφησε να διαφανούν κάποια στοιχεία που δεν ήταν από την αρχή ορατά ή που οι αλήθειες πίσω απ' αυτά είχαν εσκεμμένα καλλιεργηθεί στη λάθος κατεύθυνση.

1 Το Κομπάνι δεν έχει στρατηγική σημασία
Τουλάχιστον όχι με την κλασική έννοια του όρου. Αυτό σημαίνει πως η τύχη του συριακού εμφυλίου δεν θα κριθεί από την πτώση ή όχι της πόλης αυτής, ούτε καν το πώς θα εξελιχθεί η υπό το Πεντάγωνο ελεγχόμενη εκστρατεία εναντίον του Ι.Κ.
Η σπουδαιότητα του Κομπάνι, μιας πόλης που έχει κυρίως κουρδικό πληθυσμό στα σύνορα της Συρίας με την Τουρκία, έγκειται στη μεγάλης κλίμακας ανθρωπιστική κρίση που έχουν προκαλέσει οι πολυήμερες συγκρούσεις και ο εκτοπισμός τουλάχιστον 250 χιλιάδων ανθρώπων. Το στοιχείο αυτό είναι άλλωστε που έχει επηρεάσει και τις σχέσεις με την Τουρκία, όπου έχουν αναζητήσει καταφύγιο οι περισσότεροι από τους εκτοπισμένους.
Αλλωστε οι συγκρούσεις στην περιοχή έχουν επιδεινώσει τις σχέσεις της Τουρκίας με τους συμμάχους της και μια ενδεχόμενη επικράτηση του Ι.Κ. θα μπορούσε να εκτροχιάσει εντυπωσιακά τη συσσωρευμένη ένταση.

2 Τόσο το Ι.Κ. όσο και το Πεντάγωνο επέλεξαν για λόγους προπαγάνδας να αναμετρηθούν εδώ
Στις προτεραιότητες της υπό τις ΗΠΑ συμμαχίας, η Συρία έρχεται αυτή τη στιγμή δεύτερη. Ο ίδιος ο στρατηγός Τζον Αλεν, εκ των διοικητών της εκστρατείας, δήλωσε την περασμένη εδομάδα ότι «η κατάσταση στο Ιράκ είναι αυτή που μας απασχολεί περισσότερο».
Αν όμως αυτό αληθεύει, πώς δικαιολογείται η τόσο μεγάλη κινητικότητα και η ένταση των αεροπορικών επιδρομών στην περιοχή του Κομπάνι;
Αναλυτές επισημαίνουν πως το Ι.Κ. αξιοποίησε από την πρώτη στιγμή την ευκαιρία της πολιορκίας του Κομπάνι για να απογειώσει την προπαγάνδα του κι ως εκ τούτου ο συνασπισμός ακολούθησε, προωθώντας τη δική του, στη λογική του να εμποδίσει τους τζιχαντιστές να πανηγυρίσουν μια νίκη που τόσο επεδίωκαν.
Είτε τελικά το Κομπάνι αντέξει τη στενή πολιορκία είτε όχι, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους εκμεταλλεύθηκαν με τη σειρά τους την ευκαιρία να δείξουν αλληλεγγύη στους Κούρδους και να καταφέρουν σοβαρά πλήγματα στον κοινό εχθρό. Βεβαίως, η υπό τις ΗΠΑ συμμαχία αρνείται το πλεονέκτημα της αντίστοιχης προπαγάνδας.

3 Η γεωγραφική θέση της περιοχής έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον
Η θέση της πόλης στα σύνορα με την Τουρκία είναι αυτή που στην πραγματικότητα απέτρεψε το ενδεχόμενο μιας πολιορκίας με την πραγματική έννοια του όρου. Επίσης, εξαιτίας ακριβώς της θέσης του Κομπάνι, ήταν εύκολο να υπάρχει τηλεοπτική κάλυψη, καθώς δημοσιογράφοι μπορούσαν να παρακολουθούν τις μάχες από τους γειτονικούς λόφους, από την πλευρά της Τουρκίας.
Την ίδια ώρα, μαχητές είχαν τη δυνατότητα να πηγαινοέρχονται και να εξασφαλίζουν έστω κι έναν μερικό ανεφοδιασμό. Θεωρητικά ακόμη και η απομάκρυνση των υποστηρικτών της πόλης θα ήταν δυνατή.
Οχι τυχαία, οι Κούρδοι κατήγγειλαν επανειλημμένως τις τουρκικές αρχές ότι εμπόδιζαν τον ανεφοδιασμό και αφόπλιζαν τους μαχητές που επιχειρούσαν από τη μεθόριο να εγκαταλείψουν τη Συρία. Υπάρχει έτσι κι αλλιώς μεγάλο ποσοστό αλήθειας στην εκτίμηση ότι οι Κούρδοι που μάχονται στην περιοχή συνεργάζονται με το ΡΚΚ, το μεγάλο εχθρό της Τουρκίας. Η Αγκυρα στη συνέχεια συμφώνησε να επιτρέψει σε μαχητές Πεσμεργκά να διέλθουν από τη μεθόριό της, κίνηση που επιδοκιμάστηκε έντονα.
Παρατηρητές επισημαίνουν εξάλλου πως σε κάθε περίπτωση δεν μπορεί να μη γινόταν και μέχρι τώρα ανεφοδιασμός, όποια κι αν είναι η γενική εντύπωση.

4 Η συγκέντρωση των τζιχαντιστών σε μια περιοχή δίνει στους αντιπάλους τους συγκριτικό πλεονέκτημα
Το Πεντάγωνο ανακοινώνει την εξόντωση εκατοντάδων μαχητών στο Κομπάνι. Ακόμη κι αν σ' αυτά τα στοιχεία κρύβεται κάποια υπερβολή, όλοι συμφωνούν πως βασικό πρόβλημα στην αντιμετώπιση του Ι.Κ. είναι και η μεγάλη διασπορά των μαχητών του και μάλιστα σε κατοικημένες περιοχές. Αντικειμενικά λοιπόν η συγκέντρωση των μαχητών προκειμένου να εξαπολύσουν κάποια έφοδο, δημιουργεί ευκαιρίες για τις δυνάμεις που επιχειρούν να τους πλήξουν.
Κάτι ανάλογο είχε συμβεί και στην ανοιχτή περιοχή γύρω από το φράγμα της Μοσούλης στην αρχή της εκστρατείας εναντίον του Ι.Κ.

5 Η απομάκρυνση του Ι.Κ. από το δυτικό Ιράκ είναι προς το συμφέρον του συνασπισμού
Οι πρόσφατες επιτυχίες των τζιχαντιστών στην επαρχία Ανμπάρ είχαν προκαλέσει μεγάλη ανησυχία στο Πεντάγωνο, αναδεικνύοντας τις αδυναμίες του ιρακινού στρατού και εκθέτοντας τους εναπομείναντες σουνίτες συμμάχους της κυβέρνησης της Βαγδάτης στον κίνδυνο μιας σφαγής.
Υπ' αυτή την έννοια, οι Αμερικανοί εντείνουν τις αεροπορικές επιδρομές στο Κομπάνι, κάπως μακριά από εκεί που είναι πιο απαραίτητες, επειδή δεν θα μπορούσαν με την ίδια ευκολία να πλήξουν θέσεις του Ι.Κ. στην Ανμπάρ.
Από την πλευρά τους, οι τζιχαντιστές έχουν αναπτύξει βαρύ οπλισμό στο Κομπάνι, που θα μπορούσαν, σύμφωνα με εκτιμήσεις, να χρησιμοποιήσουν καλύτερα αλλού.

Ομως, κάθε πλευρά έχει τους δικούς της λόγους να συνεχίσει τη μάχη στη συριακή πόλη. Αν στο ανάγλυφο αυτό μωσαϊκό των μηνυμάτων από το σκηνικό στο Κομπάνι προσθέσουμε και τους λόγους για τους οποίους η Αγκυρα «προτιμά» τους Κούρδους του Ιράκ, η αλήθεια για τις εξελίξεις στην περιοχή παίρνει ένα πιο συγκεκριμένο σχήμα. Μέχρι να αναθεωρηθεί ξανά από τις νέες εξελίξεις...

Πηγή Έθνος BBC


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Αεροσκάφη F-16 και F-4 της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας που πετούσαν στον διεθνή εναέριο χώρο του Αιγαίου, παρενοχλήθηκαν από ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη και από συστήματα αεράμυνας.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του Γενικού Επιτελείου, 6 αεροσκάφη F-16 εκτέλεσαν εκπαιδευτική πτήση στο Αιγαίο. Στην διάρκεια αυτής της πτήσης στις 13:09 στα δυτικά της Μυτιλήνης, δύο αεροσκάφη F-16 της Ελλάδας από πέντε ναυτικά μίλια πίσω παρενόχλησαν δύο αεροσκάφη μας F-16, κλειδώνοντας τα στο ραντάρ τους για πέντε λεπτά, ενώ τα πλησίασαν καιν σε απόσταση μικρότερη των 1000 ποδιών. 4 αεροσκάφη μας F-4 στο διάστημα από 13:03 έως 13:19 παρενοχλήθηκαν από διάφορα συστήματα επίγειας αεράμυνας προερχόμενα από διάφορους τομείς.

Προφανώς, οι γείτονες δεν καταλαβαίνουν πως η Ελλάδα υπερασπίζεται τα σύνορά της και ο Ελληνικός στρατός - αεράμυνα, τους στέλνει μηνύματα για το ποιός είναι το αφεντικό στο Αιγαίο, αλλά και "χαιρετίσματα" για το τι θα μπορούσε να συμβεί εάν κάποια στιγμή τολμήσουν να παραβιάσουν τον ελληνικό εθνικό εναέριο χώρο με διαφορετικές συνθήκες...

Πηγή "Τουρκικά Νέα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Του Ιωάννη Μιχαλέτου
Πηγή RIMSE


Το κράτος των Σκοπίων, πρόσφατα επιπλήχθηκε από τον ανώτερο Αμερικανό διπλωμάτης, Robert Bradke που είναι αρμόδιος σε θέματα τρομοκρατίας και θρησκευτικού φανατισμού στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και περιοδεύει την περιοχή, σε ότι αφορά τη "χαλαρή" του στάση απέναντι στο φαινόμενο αποστολής Τζιχαντιστών στη Μέση Ανατολή.

Νεότερα στοιχεία που προκύπτουν από δημοσιογραφικές έρευνες, αποκαλύπτουν και τον ενεργό ρόλο Τούρκο - Ισλαμιστικών οργανώσεων που υποδαυλίζουν τέτοιες ενέργειες.

Ο Σουλειμάν Μπακί που διευθύνει τη ΜΚΟ στα Σκόπια ονόματι "Τουρκική Ένωση" και συχνός επισκέπτης της IHH στη Κωνσταντινούπολη, συνεργάζεται με τον Μπεσίμ Αχμέντ που έχει εδώ και έτη οργανώσει στη Γευγελή την ΜΚΟ "Ένωση για την προστασία της κοινωνικής και πολιτισμικής θέσης των εθνικών μειονοτήτων".

Η χρηματοδότηση και για τους δύο προαναφερθέντες προέρχεται αποκλειστικά από τη Τουρκία, γεγονός που επέτρεψε στον Αχμέντ να ιδρύσει και δεύτερη ΜΚΟ στην περιοχή Βέλες με την επωνυμία "Ανθρωπιστική ένωση Τούρκων".

Συνεχίζοντας, ο Ερτζάν Τσουλές, συνεργάτης των παραπάνω διευθύνει την ΜΚΟ "Σέφκι" στην περιοχή Γκόστιβαρ που αποτελεί μέρος της διακλάδωσης τόσο των παραπάνω όσο και των υπολοίπων που θα αναλυθούν περαιτέρω.

Ο Ραμαντάν Αλίτι, πρόεδρος της ΜΚΟ "VISION M", στο Τέτοβο και της ομώνυμης "Ακαδημίας", αποτελεί ένα κομβικό παρακλάδι συνεργαζόμενος στενά με τον Αντναν Ισμαήλ, ιδιοκτήτη του εκδοτικού οίκου "ΛΟΓΟΣ-Α" στο Κουμάνοβο. Μαζί και οι δύο συμμετέχουν στον εκδοτικό οίκο "ΣΕΝΙΑ" που διευθύνεται από τους Αδριμ Ζεκίρι και Αφρίμ Γκασίν. Οι τελευταίοι με τη σειρά τους συνεργάζονται στενά με την ιστοσελίδα Mesazhi.com.

Έτερος συνδεόμενος οργανισμός είναι το "Φόρουμ για την Ισλαμική νεολαία" στα Σκόπια του Φεβζί Μουσλίου, ο οποίος συνεργάζεται με τον Μοχαμάντ Γονούζι, γνωστό για την ακραία ρητορική του. Ταυτοχρόνως και οι δύο συνεργάζονται με τον Αντνάν Ισμαήλ που προαναφέρθηκε σε μα άλλη ΜΚΟ ονόματι "Μερχαμέτ" που έχει παραρτήματα στα Σκόπια, Τέτοβο, Κουμάνοβο, Γκόστιβαρ, Ντέμπαρ, Κίτσεβο, αλλά και στην Πρίστινα του Κοσόβου.

Επιπλέον το "Φόρουμ" συνεργάζεται με την ΜΚΟ "Λέσχη Ελίτ" του Σκεντέρ Ρεζέπι καθώς και με δύο μικρές αλλά ακραίες ΜΚΟ την "Ανσάρ" και την "Κοπρού".

Όλες οι παραπάνω οργανώσεις στην ουσία έχουν το ίδιο κέντρο χρηματοδότησης που άρχεται στη Τουρκία,υπό το πλήρη έλεγχο και καθοδήγηση του ΑΚΠ και εξυπηρετούν σε ευρύτερο στρατηγικό πλαίσιο της επιδιώξεις της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, ενώ σε ότι αφορά την ΠΓΔΜ και ευρύτερα τα Δυτικά Βαλκάνια έχουν σε πλήρη εξέλιξη πρόγραμμα διείσδυσης, προσηλυτισμού και προπαγάνδας που περιλαμβάνει ακόμα και στήριξη των Τζιχαντιστών στη Μέση Ανατολή, εάν και σε χαμηλότερους τόνους τους τελευταίους μήνες λόγω της αλλαγής συσχετισμού δυνάμεων που επέφερε ο "υπερβάλλων ζήλος" του λεγόμενου "Ισλαμικού Κράτους".

Σχετικά γνωστά ονόματα που έχουν σχετιστεί από πλευράς Τουρκίας με τις Σκοπιανό-Ισλαμιστικές οργανώσεις, είναι ο δημοσιογράφος Ακίφ Σεφέρ και ο αναπληρωτής πρωθυπουργός της Τουρκίας Χαιρουλάχ Ισλέρ.

Πηγή RIMSE


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Ανδρέας Ν. Αθανασιάδης

Το πέρασμα της Τουρκίας σε μια διεκδικητική στρατηγική δεν είναι καινούργιο. Ξεκίνησε (1973) με την εκχώρηση αδειών έρευνας για υδρογονάνθρακες στην περιοχή της ελληνικής αιγαιακής υφαλοκρηπίδας, συνεχίστηκε (1974) με την απειλή πολέμου σε περίπτωση επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων, κορυφώθηκε (1974) με την εισβολή στην Κύπρο, πήρε νέες διαστάσεις με τις απόπειρες τετελεσμένων στο Αιγαίο (1976 και 1987), διευρύνθηκε (1996) με τη διεκδίκηση ακαθόριστου αριθμού νησίδων και φτάνει τώρα στην πειρατική δράση του Μπαρμπαρός.
Κατέγραψε έκτοτε η Τουρκία σημαντικές επιτυχίες σε βάρος του Ελληνισμού: εξαναγκασμό της Ελλάδας να κρατά ανενεργά τα δικαιώματά της για επέκταση των χωρικών υδάτων, ανακήρυξη Συνορεύουσας Ζώνης στο Αιγαίο, αποχή από κάθε έρευνα και γεώτρηση σε ολόκληρη την αιγαιακή υφαλοκρηπίδα, «γκρίζες ζώνες».
Και βέβαια, κατοχή, εποικισμό, εθνοκάθαρση και εκτουρκισμό της κατεχόμενης Κύπρου.
Αλλά και επιβολή της αξίωσης για νέο ομόσπονδο κράτος, άρνηση αναγνώρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας και αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της.
Μία πορεία που συνεχίζει με όσα πειρατικά επιχειρεί σήμερα στην Κυπριακή ΑΟΖ.

Μείζονος σημασίας ζήτημα εγείρεται, στο μεταξύ, και με την απόπειρα της τουρκικής πολιτικής να περάσει, από την έγερση του μειονοτικού ζητήματος, στην υποκίνηση αυτονομιστικού κινήματος στη Θράκη. Με πρωταγωνιστές το τουρκικό προξενείο στην Κομοτηνή και τους αυτο-αποκαλούμενους «τουρκικούς συλλόγους», αναπτύσσονται, την ώρα αυτή, συντονισμένες κινήσεις στην ίδια κατεύθυνση.
Προετοιμάζεται για το πρώτο εξάμηνο του χρόνου, σύναξη στην Κομοτηνή των αυτονομιστικών κινημάτων της Ευρώπης.
Υποβάλλονται διαμαρτυρίες σε ξένες πρεσβείες για δήθεν παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των μουσουλμάνων.
Συντελείται, με την αρωγή τουρκικών τραπεζών, μεταβίβαση μεγάλων εκτάσεων γης από τον χριστιανικό στον μουσουλμανικό πληθυσμό.
Μεθοδεύεται ενόψει των επόμενων εθνικών εκλογών, μαζική μεταφορά από τη γείτονα, μουσουλμάνων με ελληνική ιθαγένεια, προκειμένου να αναδείξει η Θράκη αποκλειστικά και μόνο μουσουλμάνους βουλευτές.

Ακριβώς παραδίπλα, το κράτος των Σκοπίων, αφενός αντιμετωπίζει την απειλή των Αλβανών εθνικιστών που θέλουν ένα μέρος του στους κόλπους της «Μεγάλης Αλβανίας» και αφετέρου επιμένει στις ανιστόρητες αλυτρωτικές εμμονές και την εχθρότητα απέναντι στην Ελλάδα.
Με κατασκευάσματα μικρομεγαλισμού και μία μάταιη απόπειρα να διαγράψουν, να παραγράψουν και να ξαναγράψουν την ιστορία αιώνων, αποδεικνύουν στείρα αντιπαλότητα και υπονομεύουν την προοπτική ένταξης στους ευρωατλαντικούς θεσμούς.

Το ενδιαφέρον των Αμερικανών, των Γερμανών και άλλων για ταχεία ένταξη, όχι μόνο των Σκοπίων, αλλά γενικότερα των Δυτικών Βαλκανίων στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, επιφυλάσσει ένταση των πιέσεων προς την Αθήνα.
Η Ελλάδα, ωστόσο, είναι οχυρωμένη στην ομόφωνη απόφαση που πήρε το ΝΑΤΟ το 2008 στο Βουκουρέστι και η θέση αυτή δεν εγκαταλείπεται.
Παρ’ όλα αυτά, η εκκρεμότητα δεν παύει να συνιστά πίεση στη χώρα.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, επανεμφανίζονται παραδίπλα, όπως φάνηκε με το πρόσφατο συμβάν στο Βελιγράδι, οι Αλβανοί εθνικιστές, που επισείουν απειλή αποσταθεροποίησης στην ευρύτερη περιοχή, ανεβάζουν την ένταση Αλβανίας – Σερβίας, τροφοδοτούν τις αποσχιστικές τάσεις στα Σκόπια και επιβαρύνουν τις ελληνο-αλβανικές σχέσεις.
Δεν είναι άλλωστε, μόνο ο χάρτης της «Μεγάλης Αλβανίας» με τις επεκτατικές βλέψεις στη Δυτική Μακεδονία, την Ήπειρο και την Κέρκυρα. Είναι και η εισβολή των εξτρεμιστών στο μειονοτικό χωριό Δερβιτσάνη, σαν συνέχεια πολλών άλλων επιθέσεων εναντίον του εκεί Ελληνισμού.
Είναι προπάντων η πολιτική και διπλωματική ένταση που προκαλείται από τα Τίρανα, καθώς παρά τη θετική ψήφο της Ελλάδας για την πορεία τους προς την Ε.Ε., αρνούνται να αποδεχτούν τη συμφωνία Καραμανλή – Μπερίσα για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών, απαιτούν την ανατροπή της και αφήνουν να εννοηθεί πως δεν αποκλείουν προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Πηγή «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Γιάννης Μαρίνος

Όσο αρνούμαστε να συνειδητοποιήσουμε τη θρησκευτική διάσταση των σφαγών που διαπράττουν η Αλ Κάιντα, η Αλ Νούσρα και το πιο συγκροτημένο και αποτελεσματικό «Ισλαμικό Κράτος» (ISIS) τόσο θα επιτείνεται η σύγχυση και θα ενθαρρύνονται οι αποκεφαλισμοί και η απειλή επέκτασής τους και μέσα στην Ευρώπη, η οποία αθέλητα τους υπέθαλψε και συνεχίζει να του τροφοδοτεί με την άγνοιά της.

Ας επικεντρώσουμε την προσοχή μας στον ακατανόητο για την αθεϊστική εθελοτύφλωση της Δύσης ρόλο της Τουρκίας.
Ο ιδρυτής της Τουρκικής Δημοκρατίας, Κεμάλ, γνωρίζοντας τις βλαβερές συνέπειες του ισλαμικού φανατισμού τον περιόρισε στο περιθώριο του κοσμικού κράτους που επέβαλε με δικτατορική αποφασιστικότητα.
Ο διάδοχος του Κεμάλ, Ερντογάν, φανατικός σουνίτης μουσουλμάνος, με κεμαλική αποφασιστικότητα αλλά με λιγότερο αυταρχικές μεθόδους, αποδυνάμωσε τον κεμαλισμό και την κοσμική δημοκρατία του και ανέδειξε βαθμιαία την Τουρκία σε θρησκευτικό και πάλι κράτος, με τη φιλοδοξία του να αναβιώσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και να αναδείξει την αναγκαιότητα του Χαλιφάτου, έστω και με τις πιο αποκρουστικές πρακτικές που καθημερινά βλέπουμε στις τηλεοράσεις από το «Ισλαμικό Κράτος».
Το τελευταίο προέκυψε από σειρά γκάφες και λάθη των ΗΠΑ και των πρόθυμων συμμάχων τους. Η αναιτιολόγητη εισβολή στο Ιράκ, η κατάλυση του μετριοπαθούς με μεσανατολικά μέτρα Σαντάμ Χουσεΐν και οι διώξεις των σουνιτών που ακολούθησαν, από τον σιίτη πρωθυπουργό Νούρι αλ Μαλίκι και την εκδικητική παρέα του, υποδαύλισαν τον υπνώττοντα φανατισμό και τις μνημειώδεις πρακτικές σφαγών του σουνιτικού δόγματος, που εκτρέφεται στη Σαουδική Αραβία και στα Εμιράτα του Κόλπου και συνέβαλε στη δημιουργία της Αλ Κάιντα και των συναφών οργανώσεων ανά τον πλανήτη.
Αυτές έκτοτε σφάζουν χριστιανούς, εβραίους και κυρίως τους δογματικά αντιπάλους τους σιίτες και Αλεβίτες. Με πρόσχημα τον εκδημοκρατισμό της Συρίας, προκάλεσαν εμφύλιο στη χώρα αυτή και εξέθρεψαν και εκεί τις ορδές των σαλαφιστών σουνιτών, που μισούν τους Αλεβίτες περισσότερο και από τους σιίτες.
Οι Αλεβίτες είναι οι πιο μετριοπαθείς και ειρηνόφιλοι μουσουλμάνοι και θύματα φοβερών διωγμών στην Τουρκία, με αποκορύφωμα την ομαδική σφαγή τους από τον σουλτάνο Γιαβούζ Σελίμ το 1514.
Προσέξτε: Ο Ερντογάν είναι φανατικός σουνίτης και ο Άσαντ Αλεβίτης. Η εξόντωση του δεύτερου υπαγορεύεται από το σουνιτικό μίσος κατά των Αλεβιτών.
Έτσι ο Ερντογάν τροφοδοτεί με κάθε τρόπο το σουνιτικό «Ισλαμικό Κράτος», το οποίο κόβει κεφάλια, κάτι που αρνούνται να καταλάβουν οι αμερικανοί και το ΝΑΤΟ. Ταυτόχρονα επωφελείται της ευκαιρίας να εξοντώσει και τους Κούρδους της Συρίας, αποτρέποντας τη δημιουργία Κουρδικού κράτους.
Έτσι γίνεται ευκολότερα κατανοητό γιατί ο Ερντογάν αδρανεί. Επειδή βοηθώντας αφανώς τους τζιχαντιστές σουνίτες σκοτώνει με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια: τους δύο μόνιμους εχθρούς της Σουνιτικής Τουρκίας, Κούρδους και Αλεβίτες.
Δεν παριστάνουν και πάλι τον επιτήδειο ουδέτερο, όπως ελέχθη. Ιερό πόλεμο (τζιχάντ) διεξάγουν σε συμμαχία με το ISIS.

Αυτή είναι η αλήθεια. Όσο αγνοείται, διευκολύνει τη διείσδυση και τη δράση του «Ισλαμικού Κράτους» όχι μόνο πια στην κοιμώμενη Ευρώπη και στις ΗΠΑ, αλλά ακόμη και στον ειρηνικό Καναδά…

Πηγή «Το Βήμα της Κυριακής»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Η Τουρκία σε κρίσιμο σταυροδρόμι
Πού μπορεί να την οδηγήσει ο ισλαμικός μεγαλοϊδεατικός φανατισμός;

Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης

Χωρίς δόση υπερβολής, η Τουρκία βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι, τη στιγμή, μάλιστα, που διακατέχεται από σύγχυση στρατηγικής. Το γιατί θα προσπαθήσουμε να το εξηγήσουμε παρακάτω.

Η τουρκική κυβέρνηση κατέστρωσε μια στρατηγική, η οποία αν υλοποιηθεί, με βάση το σχεδιασμό, το 2023 η Τουρκία θα είναι έκτη ή έβδομη οικονομική δύναμη στον κόσμο και θα έχει τέτοια γεωπολιτική βαρύτητα, που δεν θα λαμβάνεται καμία απόφαση παγκοσμίως, χωρίς τη συναίνεσή της.

Οι επιτελείς και τα στρατηγικά μυαλά της Άγκυρας κατέληξαν στον συγκεκριμένο σχεδιασμό, στηριζόμενοι στο στρατηγικό βάθος που -θεωρούν ότι- έχει η Τουρκία, ως βασική κληρονόμος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στην υπόθεση ότι η Τουρκία θα καταφέρει να γίνει και πάλι ηγέτιδα δύναμη στον μουσουλμανικό κόσμο και στην κρίσιμης σημασίας γεωπολιτική και γεωστρατηγική θέση της χώρας.

Όμως όλοι αυτοί και κυρίως το δίδυμο Ερντογάν-Νταβούτογλου έκαναν ένα λάθος που κάνουν κλασσικά όσοι νομίζουν ότι είναι περισσότερο μεγάλοι και δυνατοί, από όσο είναι στην πραγματικότητα.

Ποιο είναι το λάθος;

Υπολόγισαν μόνο τα δυνατά χαρτιά που -θεωρούν ότι- έχει η Τουρκία και δεν έλαβαν υπ’ όψιν τους καθόλου τις σοβαρότατες αδυναμίες της, οι οποίες τόσα χρόνια δεν έπαιρναν τις διαστάσεις που μπορούν να αποκτήσουν αντικειμενικά, λόγω της συνεχούς στήριξης που είχαν από τη Δύση και τις ΗΠΑ όλες οι τουρκικές κυβερνήσεις από το 1950 και εντεύθεν, στήριξη που έγινε ακόμα πιο ισχυρή μετά την επικράτηση της ισλαμικής επανάστασης στο Ιράν, το 1979.

Αυτή η στήριξη ήταν που έκανε την Τουρκία να νομίσει ότι μπορεί να κάνει σχέδια για να καταστεί παγκόσμια δύναμη και μάλιστα χωρίς κόστος.

Αυτή η εντύπωση, σε συνδυασμό με την τύφλωση του ισλαμικού και σωβινιστικού φανατισμού από τον οποίο διακατέχονται αμφότεροι, ήταν που έκανε το δίδυμο Ερντογάν - Νταβούτογλου να κάνει σοβαρότατα λάθη σε μια σειρά από τομείς της εξωτερικής της πολιτικής, αρχίζοντας από τις σχέσεις με το Ισραήλ και την Αίγυπτο και φθάνοντας μέχρι την απροκάλυπτη στήριξη που συνεχίζουν να παρέχουν μέχρι και τις στιγμές που γράφονται αυτές οι γραμμές στους ομοϊδεάτες και φυσικούς τους συμμάχους τζιχαντιστές του Ι.Κ., ακόμα και σε εκείνους που πολιορκούν την Κόμπανι.

Όμως όλα τα παραπάνω, σε συνδυασμό με μια σειρά από παραμέτρους που εμφανίστηκαν στην περιοχή της Μεσοποταμίας, κυρίως λόγω της ηρωικής άμυνας των υπερασπιστών της πόλης Κόμπανι και του κακοφορμισμού του Ι.Κ., οδήγησαν τις ΗΠΑ σε δραματική αλλαγή της πολιτικής της στο Κουρδικό, με την Ουάσιγκτον να παίρνει επισήμως θέση υπέρ των Κούρδων της Τουρκίας και να έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την πολιτική που ακολουθεί η Άγκυρα.

Αυτά που συνέβησαν τις προηγούμενες ημέρες είναι πρωτάκουστα. Ο Ερντογάν καταδικάζει την αποστολή όπλων και πολεμοφοδίων από πλευράς των ΗΠΑ στο Κόμμα Δημοκρατικής Ενότητας (PYD) του Δυτικού Κουρδιστάν, το οποίο καταγγέλλει ως τρομοκρατική οργάνωση-παράρτημα του ΡΚΚ, και οι ΗΠΑ ανακοινώνουν ότι αποτελεί επίσημη κρατική πολιτική η υποστήριξη στο PYD και η συνεργασία μαζί του εναντίον του Ι.Κ.

Στην ουσία η Τουρκία νοιώθει για πρώτη φορά τα τελευταία σαράντα χρόνια την πικρή γεύση και πώς είναι να θεωρείς ότι έχεις δίκιο -που δεν έχει- και να βλέπεις να σε «αδειάζει» η Ουάσιγκτον.

Περίπου ίδια είναι η στάση της Ουάσιγκτον και στο ζήτημα της εκμετάλλευσης των αποθεμάτων της ΑΟΖ από την νόμιμη κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η Τουρκία και στο ζήτημα αυτό νοιώθει απολύτως μόνη, γι’ αυτό και οι προκλητικές, πειρατικές της ενέργειες στην ΑΟΖ της Κύπρου, αποστερούμενη για πρώτη φορά της στήριξης που είχε επί δεκαετίες από την Ουάσιγκτον. Εμείς οι Έλληνες της Κύπρου και της Ελλάδος ξέρουμε πολύ καλά τι σημαίνει αυτό και από την καλή και -κυρίως- από την ανάποδη.

Η δήλωση των ΗΠΑ ότι η Κύπρος έχει κάθε δικαίωμα να εκμεταλλεύεται την ΑΟΖ της, είναι σημαντική. Η θέση της Ουάσιγκτον ότι τα έσοδα πρέπει να μοιραστούν ακριβοδίκαια, μπορεί να γίνει ο κύριος μοχλός για δίκαιη λύση του Κυπριακού, ακυρώνοντας στην ουσία το πλεονέκτημα που έχει η Τουρκία, που κατέχει το 37% της Κύπρου. Απλά χρειάζεται πολιτική οξυδέρκεια από πλευράς Λευκωσίας και Αθήνας.

Γενικώς ζούμε ιστορικές στιγμές στην περιοχή και είμαστε υποχρεωμένοι να παρακολουθούμε με προσοχή τα τεκταινόμενα. Όμως αυτό από μόνο του δεν αρκεί. Πρέπει να έχουμε τη δυνατότητα να τα ερμηνεύουμε και το κυριότερο να τα μεταφράζουμε σε εθνωφελείς πολιτικές.

Καλή Κυριακή Έλληνες.

Πηγή εφημ. "Κυριακάτικη Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Η ΕΕ έλαβε αμέσως σκληρά οικονομικά μέτρα εναντίον της Ρωσίας για το θέμα της Ουκρανίας, δηλαδή για ένα τρίτο κράτος, ακόμα και σε βάρος των δικών της συμφερόντων. Τώρα όμως που η Τουρκία παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου, η οποία είναι πλήρες μέλος τόσο της ίδιας της ΕΕ όσο και της Ευρωζώνης, η ΕΕ σφυρίζει αδιάφορα, περιοριζόμενη μόνο σε λεκτικές συστάσεις.

Από την πλευρά δε του ΝΑΤΟ, το οποίο επεμβαίνει με το παραμικρό παντού πάνω στον πλανήτη και που είναι έτοιμο να επέμβει και με τα όπλα για το θέμα της Ουκρανίας, στην περίπτωση της Κύπρου έπαθε αφωνία. Ούτε μια κουβέντα για την τιμή των όπλων.

Αποδεικνύεται λοιπόν, ότι είμαστε στις συμμαχίες αυτές, δηλαδή ΕΕ και ΝΑΤΟ, όχι γιατί μας προσφέρουν κάποια ασφάλεια, αλλά απλά γιατί φοβόμαστε να φύγουμε. Είμαστε δηλαδή εκεί για να προστατευτούμε από την οργή τους (αν φύγουμε) και όχι για την αλληλεγγύη τους ως συμμάχων. Ωραίους εταίρους έχουμε!!!

Στην πραγματικότητα εκείνο που συμβαίνει είναι ότι όλες αυτές τις δυνάμεις, ΗΠΑ, ΕΕ, ΝΑΤΟ, τις κινούν τα συμφέροντα της παγκοσμιοποιημένης ελίτ του 1%, προκειμένου να επεκταθούν απρόσκοπτα τα συμφέροντά της παγκοσμίως, σε βάρος των λαών. Επομένως τα εθνικά κράτη είναι τα εμπόδιά της. Η Ουκρανία, θέλει να ενταχθεί στην παγκοσμιοποίηση και γι’ αυτό στηρίζεται. Η Ελλάδα και η Κύπρος είναι ήδη στα νύχια των παγκόσμιων συμφερόντων και δεδομένες, τα δε αντιπροσωπευτικά πολιτικά τους συστήματα, είναι απόλυτα ευθυγραμμισμένα με τα συμφέροντα της διεθνούς ελίτ. Συνεπώς, ως δεδομένοι και αμελητέοι παράγοντες, δεν υπάρχει λόγος ενδιαφέροντος γι’ αυτές.

Η Τουρκία αντίθετα, είναι μεν ενταγμένη στην παγκοσμιοποίηση, αλλά αφενός είναι χώρα πολυπληθής, ισχυρή και δύστροπη, η οποία απαιτεί ειδική μεταχείριση και διαπραγμάτευση, αφετέρου είναι και χώρα κλειδί εδαφικά, για την καθυπόταξη Ασίας και Ρωσίας. Επομένως, η διεθνής ελίτ της κάνει όλα τα χατίρια. Αν δεν ξέρουμε τι μας συμβαίνει, τώρα ξέρουμε.

Πέτρος Χασάπης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Τ​​ο πρόβλημά μας δεν είναι στενά πολιτικό, ποιες κομματικές εξαγγελίες ή ποιον αρχηγό να εμπιστευθούμε. Το πρόβλημά μας μοιάζει ανθρωπολογικό: Η εμπειρική μας βεβαιότητα που εκφράζεται απλοϊκά με τη φράση «όλοι ίδιοι είναι» προκαλεί το ερώτημα, ποιος τύπος ανθρώπου, ποιο είδος, ποια ποιότητα (σκέψης, κρίσης, φαντασίας, ήθους) διαμορφώνεται από τις συνθήκες και τους παράγοντες που καθορίζουν την άσκηση της πολιτικής.

Η μετριότητα των αναστημάτων, η αχρήστευση ή υπονόμευση των ικανών, η ατολμία για δημιουργικές ρήξεις και καινοτομίες, η ανοχή της ανομίας, η ατιμωρησία κοινωνικών εγκλημάτων της εξουσίας, επαναλαμβάνονται σχεδόν στερεότυπα – θα έλεγε κανείς «μεταβιβάζονται» από κυβέρνηση σε κυβέρνηση. Οι ίδιες ολέθριες ηλιθιότητες, οι ίδιες δυσώδεις αθλιότητες, ο ίδιος διεθνής διασυρμός και η γελοιοποίηση του ελληνικού ονόματος συνοδεύουν κάθε κυβερνητικό σχήμα σαν κληρονομικό νόσημα ή σαν κατάρα.

Ολοι ξέρουμε τις συνθήκες και τους παράγοντες αυτής της νομοτελειακής κληρονομικότητας: Είναι το πελατειακό κράτος, η εμπορευματοποίηση της σχέσης κομμάτων και πολίτη. Γεννάει την αναξιοκρατία, τον διωγμό της ποιότητας, την αυθαιρεσία, την κοινωνική αδικία, τη ροπή προς τη ραστώνη, τη μόνιμη «κρίση» και συνεχή υποβάθμιση της εκπαιδευτικής λειτουργίας. Η εξάλειψη του πελατειακού κράτους είναι θέμα ελάχιστων, πολύ συγκεκριμένων, θεσμικών μεταρρυθμίσεων, που καμία κυβέρνηση δεν διανοείται να τις τολμήσει.

Η ελλαδική κοινωνία βιώνει πραγματική καταστροφή, αληθινό εφιάλτη, πέντε χρόνια τώρα. Είναι το αποτέλεσμα του εξωφρενικού υπερδανεισμού της χώρας που απέβλεπε αποκλειστικά στην εξυπηρέτηση του πελατειακού κράτους. Οι ανώτατοι δικαστικοί λειτουργοί στην Ελλάδα, διορισμένοι από τις κομματικές κυβερνήσεις, δεν διανοούνται να εγκαλέσουν τους αυτουργούς του κοινωνικού εγκλήματος – να οδηγήσουν στο εδώλιο πρωθυπουργούς και οικονομικούς υπουργούς που υπέγραψαν τον υπερδανεισμό. Μεγάλη ευκαιρία για τις κυβερνήσεις των πέντε τελευταίων ετών ήταν το άλλοθι που τους πρόσφεραν τα «μνημόνια» – ο εξαναγκασμός να υποταχθούν στις απαιτήσεις των δανειστών της χώρας. Οι δανειστές, για να μη χάσουν εντελώς τα χρήματά τους, απαίτησαν τη «σμίκρυνση» του κράτους και την αποκατάσταση της λειτουργικότητάς του: Να απολυθούν οι τεράστιες μάζες των διορισμένων με αυθαίρετη κομματική παρέμβαση και να ανασυνταχθούν οι κρατικές υπηρεσίες με κριτική αξιολόγηση της ποιότητας των υπαλλήλων.
Για τα κόμματα η απαίτηση των δανειστών ήταν εξαναγκασμός σε αναμέτρηση ζωής ή θανάτου – διάσωσης ή κατάλυσης του (αυτονομημένου από την κοινωνία) κομματικού συστήματος. Φυσικά στην αναμέτρηση νίκησαν τα κόμματα (χωρίς, βέβαια, να ζημιωθούν οι δανειστές, αλλά με μεταβίβαση της ζημιάς σε βάρος και πάλι του κοινωνικού σώματος): αντί αξιολογικής κρίσης προκρίθηκε το τυφλό «κούρεμα» – ίδιος αποκεφαλισμός ικανών και ανίκανων, ποιότητας και απατεωνίας.

Ετσι η Ελλάδα συνεχίζει να βιώνει πραγματική καταστροφή, αληθινό εφιάλτη. Πέντε ολόκληρα χρόνια, χωρίς σημάδια ανάκαμψης. Η παραγωγή κάτω από τα όρια συναγερμού, η αποβιομηχάνιση πλήρης, οι επενδύσεις σχεδόν μηδενικές, η ανεργία εφιάλτης. Οι επιχειρήσεις κλείνουν με ρυθμό που δεν ανακόπτεται, οι Τράπεζες έχουν απορροφήσει για «ανακεφαλαιοποίηση» ποσά μυθώδη, αστρονομικά, χωρίς ακόμα να μπορούν να χρηματοδοτήσουν την εγχώρια αγορά. Οι περικοπές μισθών και συντάξεων αποστράγγισαν την όποια αποταμίευση, τα δύο τρίτα του πληθυσμού ζουν στο όριο της φτώχειας ή κάτω από το όριο.

Σε αυτή την πραγματικότητα, που τη βιώνει με καθημερινό άγχος ο πολίτης, αντιτάσσονται, επίσης καθημερινά, η θριαμβολογία του πρωθυπουργού και η υποσχεσιολογία της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και οι δύο εκτός τόπου και χρόνου. Ο πρωθυπουργός προσπαθεί να μας πείσει σπασμωδικά και πανικόβλητος, ότι «αφήσαμε πίσω μας τα δύσκολα», ελευθερωθήκαμε από τα «μνημόνια», από το κατάντημα να «επιτροπεύεται» η Ελλάδα, να έχει απεμπολήσει την εθνική της ανεξαρτησία. Καταφέραμε να έχουμε «πρωτογενές πλεόνασμα» μεγαλύτερο από όσο ζητούσαν αυτοί που μας επιτροπεύουν, αρνηθήκαμε την εξάρτηση από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, είμαστε σε θέση «να βγούμε στις αγορές», να δανειζόμαστε με τα επιτόκια που δανείζονται οι διεθνώς αξιόπιστες χώρες.

Την επομένη τέτοιων θριαμβολογιών, τα επιτόκια για να δανειστεί η Ελλάδα από τις αγορές εκτινάσσονται σε δυσθεώρητα ύψη, τα «στελέχη» της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών διαψεύδουν απερίφραστα τον πρωθυπουργό από τα διεθνή κανάλια, και το Χρηματιστήριο Αθηνών περίπου καταρρέει. Εχει και η προπαγανδιστική αερολογία τα όριά της, αλλά ο διεθνής διασυρμός και η αυτοδιαπόμπευση δεν πτοούν τον πρωθυπουργό.

Οπως δεν πτοούν και τον κ. Τσίπρα. Επιμένει μοιράζοντας χαμόγελα ότι «θα» επαναδιαπραγματευθεί το ιλιγγιώδες χρέος της χώρας (με ποια «ατού» δεν μας λέει), «θα» αυξήσει τον κατώτατο μισθό, «θα» επαναπροσλάβει στο Δημόσιο όλους αδιακρίτως τους απολυμένους (η κ. Δούρου θα συμπεριλάβει στην επαναπρόσληψη και τους παραχαράκτες, τους πλαστογράφους των πτυχίων τους). Με ποια χρήματα ή ποιος θα τον δανείσει, δεν το αποκαλύπτει ο κ. Τσίπρας.

Ο πολίτης που διαθέτει στοιχειωδώς ορθολογική σκέψη και κρίση, διερωτάται: Αφού ακόμα δεν είμαστε έτοιμοι, γιατί βιαζόμαστε – το πελατειακό κράτος είναι άθικτο, οι «νταβατζήδες» απόλυτοι κυρίαρχοι, οι Τράπεζες ακόμα αχρηστευμένες, ο μηχανισμός του Δημοσίου διαλυμένος. Με αυτές τις κραυγαλέα αρνητικές προϋποθέσεις, δεν είναι πλεονεκτικότερη επιλογή να υπομείνουμε τα «μνημόνια» και την επιτρόπευση, αντί να αυτοπαραδοθούμε, σαν ψευτοπαλικαράδες, έρμαιο άθυρμα, στο λυσσαλέο και απάνθρωπο παιχνίδι των «αγορών»; Οταν οι ηγέτες μας μοιάζουν άνθρωποι αρρωστημένοι, μανιακοί για εξουσία, ανίκανοι να προβληματιστούν για την καταστροφή της πατρίδας και απορροφημένοι αποκλειστικά από την προεκλογική τους κοκορομαχία, είναι ώρα για νταϊλίκια και παιχνίδια με την αχαλίνωτη, θηριώδη αυθαιρεσία των «αγορών»;

Εστω για το ωμό τους συμφέρον οι βουλευτές, για να εξαντλήσουν την τετραετία της κοινοβουλευτικής τους θητείας, ας απαιτήσουν «κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας», κυβέρνηση δοκιμασμένων σε κάθε κλάδο τεχνοκρατών, που θα την στηρίξει η Βουλή έχοντας επιλέξει κοινής αποδοχής Πρόεδρο Δημοκρατίας.

Μοιάζει η ρεαλιστικότερη από τις προτάσεις που διατυπώθηκαν ώς τώρα.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Θρηνητική ἑορτή κατήντησε ἐδῶ καί χρόνια ἡ ἀντιστασιακή καί ἔνδοξη ἐπέτειος τοῦ Ἔθνους μας τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940 ἐναντίον τοῦ Ἄξονος Παπισμοῦ - Σιωνισμοῦ μέ προκάλυμμα τή Γερμανία, ἐξ αἰτίας τῆς τωρινῆς καταστάσεως τῆς Πατρίδος μας.

Φέτος, μάλιστα, χρειάζεται νά προστεθῆ στόν θρῆνο «κλαυθμός καί ὀδυρμός πολύς», γιατί ἡ Ἑλλάς «κλαίουσα τά τέκνα της οὔκ ἤθελε παρακληθῆναι», ἀφοῦ δέν ἔχει πλέον ὑπερασπιστάς οὔτε τῆς Πίστεώς της οὔτε τῆς Πατρίδος της!

Ο ὀδυρμός δέν οφείλεται μόνο στό ὅτι οἱ συνθῆκες τοῦ σήμερα –ρετουσαρισμένες, βέβαια, μέ τό μακιγιάζ τῆς ἐποχῆς– εἶναι ἀπόλυτα ταιριαστές μέ τίς συνθῆκες τοῦ τότε –συνθῆκες κατάμαυρες, ἐκκλησιαστικῶς καί πολιτειακῶς– ἀλλά στό ὅτι σήμερα ἀπουσιάζει, σχεδόν παντελῶς, ἀπό τόν λαό μας ἡ ἀντιστασιακή του δύναμη καί ἀπό τόν πολιτικό χῶρο δέν βρίσκεται οὔτε ἕνας μέ τήν πίστη καί τήν ψυχή τοῦ Μεταξᾶ, γιά νά φανερώση ξανά στό Ἐσωτερικό καί στό Ἐξωτερικό τήν εἰδοποιό διαφορά τῆς Ἑλληνικῆς ψυχῆς, πού ἔκανε τήν Ἑλλάδα νά μήν πεθαίνη, ἀκόμη καί ὅταν τά ἔθνη τήν καταδίκαζαν καί τήν ὁδηγοῦσαν σέ μυρίους θανάτους.

Τήν Ἑλληνική ψυχή, μέχρι χθές, δέν μποροῦσε νά τήν ἀπειλήση κανείς ἐπίγειος φόβος, γιατί ἦταν συνυφασμένη μέ τόν ἀθάνατο Χριστό καί γι’ αὐτό εἶχε καί ἀπόλυτη βεβαιότητα γιά τήν ἀθανασία της.

Σήμερα τά πράγματα ἔχουν ἀλλάξει. Τά Μνημόνια τοῦ 1940, πού εἶχε τό σθένος νά ἀρνηθῆ ὁ Μεταξᾶς –καθώς μέ ἀδιάσειστα στοιχεῖα ἀποδεικνύει ἡ μακαριστή κόρη του Λουκία, πνευματικό τέκνο τοῦ μεγάλου ἐκκλησιαστικοῦ ἀνδρός π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου– τά ὑπέγραψαν καί τά ὑπογράφουν μέ μεγάλη προθυμία οἱ σημερινοί πολιτικοί μας ἄρχοντες καί σπεύδουν νά πουλήσουν τόν Χριστό γιά νά λάβουν χρυσό!

Οἱ ἴδιοι Ἄξονες Βατικανό – Ντοῦτσε τότε, Βατικανό μέ ἀπάτριδα Πάπα καί αἰχμή τοῦ δόρατός του τήν Γερμανίδα Μέρκελ σήμερα, ζητοῦν τά πάντα ἀπό τήν χώρα μας γιά νά μᾶς κόψουν χάρτινα νομίσματα, σάν νά εἴμαστε ἐμεῖς ἀνίκανοι νά κόψουμε τά δικά μας χαρτονομίσματα, ὅπως κάναμε πάντοτε, τότε πού δέν εἴχαμε κανέναν ἀνάγκη.

Τότε, τό ’40 πού δέν ὑποκύψαμε καί εἴπαμε ΟΧΙ, μᾶς ἀπείλησαν μέ πόλεμο, ἀλλά τότε πιστεύαμε στόν Χριστό καί στήν Παναγία μας καί ὄχι μόνο στό ὅτι εἴμαστε μικρή Χώρα καί γι’ αὐτό πρέπει νά λέμε ΝΑΙ! Ὁ Σταυρός πού προσευχήθηκε τό βράδυ ἐκεῖνο τοῦ Ὀκτωβρίου τοῦ 1940 ὁ Μεταξᾶς γιά νά εἰπῆ τό ΟΧΙ, σώζεται μέχρι σήμερα σέ ἕνα πολύ πνευματικό Μοναστήρι. Καί τότε, τό ’40, ἀνέλαβε πάλι τόν ἀγῶνα ἡ Παναγία μας ὡς Ὑπέρμαχος Στρατηγός καί ἐνεφανίσθη πολλές φορές καί σέ πολλούς! Οἱ μάρτυρες τῶν γεγονότων αὐτῶν ζοῦν μέχρι τίς μέρες μας.

Τώρα, ὅμως, τά δεδομένα ἔχουν ἀλλάξει. Οὔτε πολιτικοί μέ τό σθένος καί τήν Πίστη τοῦ ’40 βρίσκονται στήν Ἑλληνική Βουλή, οὔτε εἶναι σίγουρο πώς ἄν σέ ἕνα ἐνδεχόμενο πόλεμο ἐμφανισθῆ ἡ Παναγία μας, οἱ στρατιῶτες μας θά τήν ἀναγνωρίσουν! Τόσο πολύ ἔχουμε ἀλλοτριωθεῖ, πού γίναμε ἀγνώριστοι καί στούς ἴδιους μας τούς ἑαυτούς!

Σήμερα, λοιπόν, μέ αὐτό μας τό κατάντημα, ἔχει γίνει πιά χειροπιαστή ἡ εὐθύνη ὅλων τῶν ἐκκλησιαστικῶν προσώπων καί ἰδιαιτέρως τῶν τιτλούχων τῆς Ἐκκλησίας. «Ὕπνος βαρύς στά μάτια μας ἁπλώνεται ὁλοένα» ἐνῶ τά πάντα σείονται καί χάνεται ἡ Ψυχή τῆς ψυχῆς μας. Οἱ πολιτικοί ἀσελγοῦν στό ἦθος τοῦ λαοῦ μας μέ τόν διαβόητο Ἀντιρατσιστικό ἄνομο νόμο τους καί οἱ ἐκκλησιαστικοί Φύλακες τῆς Πίστεως δέν βρίσκουν σ’ αὐτόν κανένα ψεγάδι καί τόν συνυπογράφουν ἄλλοι μετά κρότου καί ἄλλοι μετά σιωπῆς! Κάποια ξεπετάγματα ἀπ’ τό βαρύ ὕπνο Ἐπισκόπων – Ποιμένων μεγιστοποιοῦν τήν εὐθύνη τους, ἀφοῦ οἱ ὀργισμένες ἐξάρσεις δέν ὁδηγοῦν πουθενά πέρα ἀπό τή δημιουργία ἐντυπώσεων σέ ἀφελεῖς.

Ἀλήθεια, πῶς πιστεύουν ὅτι θά ἀποτιναχθῆ ἡ πολιτική κατάντια τῆς Βουλῆς, ὅσοι κατά καιρούς παρωτρύνουν τά νειᾶτα νά ἐξεγερθοῦν καί νά ἐπαναστατήσουν στό κατεστημένο;
Μέ ἐπανάσταση ὅπλων ἤ μέ δικτατορία;
Μέ ποιά δύναμη τά παιδιά θά παλέψουν τό Ὑπουργεῖο Παιδείας, τό ὁποῖο –μέ κόλπα πού θά ζήλευε καί ὁ διάβολος– κατώρθωσε νά θεωρεῖται τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν ὡς προσβολή τῆς συνειδήσεως τῶν βαπτισμένων μαθητῶν γιά νά ἐπιτύχουν τήν ἀπαλλαγή τους;
Πῶς θά εἰποῦν ΟΧΙ τά παιδιά στήν πολύπλευρη στυγνή δικτατορία, ὅταν οἱ ἴδιοι οἱ Ἱεράρχες τρέμουν καί χάνουν τά λόγια τους μπροστά στούς πολιτικούς;
Μέ ἀρχιερατικούς ἐξορκισμούς τοῦ κακοῦ καί ἐθνικές κορῶνες μπορεῖ νά ὑπάρξη ἀλλαγή, ἄν ἡ Ἐκκλησία δέν ἐκθρέψη πολιτικούς μέ τό ἀνόθευτο πνεῦμα Της, γιά νά ἀναλάβουν τή διακυβέρνηση τῆς Πατρίδος μας καί νά ἀναστήσουν τήν Ἑλληνική ψυχή;

Εἶναι ὥρα νά διερωτηθοῦν οἱ Ἱεράρχες μας –μόνοι μόνῳ Θεῷ- ἄν εἶναι ἀποφασισμένοι νά μετανοήσουν ἔμπρακτα γιά τήν μέχρι σήμερα ποιμαντική τους, γιατί ἡ μετάνοια –ὅπως πολλάκις ἐτόνισε ὁ Ἀρχιεπίσκοπός μας– εἶναι ἡ ἀρχή γιά τήν λύση τῶν προβλημάτων μας;
Νά διερωτηθοῦν ἄν θέλουν, τελικά, πνευματικούς ἀνθρώπους γιά πολιτικούς ἤ ἄν βολεύονται στήν ἄσκηση τοῦ λειτουργήματός τους μέ τούς ἀμοραλιστές πολιτικούς.
Νά διερωτηθοῦν, ἀρκετοί Ἱεράρχες μας, τό γιατί ἔχουν στό περιβάλλον τους καί στίς ἐκκλησιαστικές Ὑπηρεσίες ἀνθρώπους κάθε ἄλλο παρά εὐλαβεῖς καί ἀποφεύγουν, σάν μολυσμένους, ἀνθρώπους μέ ἦθος καί μεμαρτυρημένη εὐσέβεια;
Πόσα, ἄραγε, εὐσεβῆ παιδιά ἱερέων ἤ ἐκκλησιαστικῶν ἐθελοντῶν βρίσκουν ἐργασία σέ ἐκκλησιαστικούς ὀργανισμούς;

Ὁ λαός μας βγάζει συμπεράσματα. Ὅταν βλέπη Ἱεράρχες νά εὐνοοῦν διαπλεκομένους ἀνθρώπους καί ἀσχέτους μέ τήν πνευματική ζωή, παραδίδοντάς τους ἐκκλησιαστικές Ὑπηρεσίες ὑψίστης σημασίας καί ἐκκλησιαστική Διαχείριση, τότε ἀβίαστα συμπεραίνει ὅτι οἱ Ἱεράρχες αὐτοί ἐπιλέγουν, ἐνισχύουν καί συντάσσονται ἀπολύτως μόνο μέ πολιτικούς τῆς ἴδιας ποιότητος.

Ὁ λαός συμπεραίνει, ὅτι οἱ πολιτικοί πού ἔχουμε τήν τελευταία 50ετία δέν προέκυψαν τυχαῖα ἀλλά εἶναι ἀποτέλεσμα συνεργίας καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς διοικήσεως!

Δέν εἶναι δικές μας συκοφαντίες αὐτά πού γράφουμε γιά τήν κατάσταση τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων. Τά ἔχει ἀπό τό 1975 καταγγείλει δημοσίως στό βιβλίο του «Τό δρᾶμα ἑνός Ἀρχιεπισκόπου» ὁ μακαριστός Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος ὁ Α΄. Μᾶς πληροφορεῖ ὅτι ἡ κακοδαιμονία τῆς Πατρίδος μας ὀφείλεται κυρίως στήν ἐκλογή ἀναξίων ἐπισκόπων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν δημιουργήσει ἕνα «ἐκκλησιαστικό κατεστημένο» ἀνάλογο μέ τῶν πολιτικῶν: Γράφει ἐπί λέξει: «Αὐτό τό κατεστημένο ἔχει τά ἑξῆς χαρακτηριστικά:
1) μίαν ἐλευθεριότητα περί τά γενετήσια, πού φθάνει ὄχι μόνον μέχρι τοῦ νά τήν ἀνέχεται, ἀλλά καί τοῦ νά ὑποθάλπῃ ἀκόμη τάς σεξουαλικάς διαστροφάς,
2) τήν διά παντός ἐπιδίωξιν ἀποκτήσεως ὑλικῶν ἀγαθῶν καί ἀπολαύσεων, ἀκόμη καί διά διαρπαγῆς τῆς ἱερᾶς περιουσίας τῆς Ἐκκλησίας,
3) ἕνα ἄκρατον δεσποτισμόν, πού ἐκράτει καί κρατεῖ τούς ὑπολοίπους κληρικούς εἰς τήν θέσιν τῶν μουζίκων καί
4) τήν δημιουργίαν καί διατήρησιν ἑνός στενοῦ κύκλου προσώπων, πού ἐφρόντιζαν καί ἀκόμη καί σήμερα φροντίζουν μέ κάθε μέσον νά μήν διαφύγῃ ἀπό τάς χεῖρας των ἡ διοίκησις τῆς Ἐκκλησίας.

Ἐπί τοῦ τελευταίου τούτου θά μοῦ ἐπιτραπῇ νά ἀναφέρω μίαν συνομιλίαν μου μέ κάποιον μακαρίτην τώρα Μητροπολίτην. Ἡ συνομιλία αὐτή πρέπει νά εἶχε γίνει περί τό 1940, ἤτοι πρό 35 ἐτῶν, μοῦ εἶχεν ὅμως κάμει τόσην ἐντύπωσιν, ὥστε τήν ἐνθυμοῦμαι σάν νά ἔγινε χθές. Καίτοι ἤμουν ἀκόμη νεοχειροτόνητος, ἀλλά ἐπειδή ἤμουν ἀρκετά μεστωμένος εἰς τήν ἡλικίαν, δέν ἐδίσταζα νά ἐκφράζω πρός τούς πάντας ἀπολύτως ἐλευθέρως τάς σκέψεις καί γνώμας μου. Συνεζήτουν, λοιπόν, μέ τόν μακαρίτην διά τήν ἀνάγκην νά ἐκλέγωνται ὡς ἐπίσκοποι οἱ κληρικοί ἐκεῖνοι, πού διέθεταν πρό παντός ἦθος, ἀλλά καί πραγματικήν μόρφωσιν καί ἀποδεδειγμένας ἱκανότητας καί εἶχαν ἤδη ἐργασθῆ εὐεργετικῶς ὑπέρ τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ συζήτησίς μας εἶχε γίνει εἰς τό Γραφεῖον μου ἐντός τοῦ κτιρίου τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ὅπου τότε ὑπηρέτουν ὡς Γραμματεύς καί τήν συνεχίζαμεν ἀκόμη, καθ’ ἥν ὥραν ὁ μακαρίτης ἔφευγε. Κατέβαινε τήν σκάλαν καί ἐστραμμένος πρός ἐμέ, πού εὑρισκόμην εἰς τό ἐπάνω πλατύσκαλον μοῦ εἶπε μέ τήν διακρίνουσαν αὐτόν ἐλευθεροστομίαν τά ἑξῆς, πού δέν μπορῶ νά τά λησμονήσω: «Βρέ Ἱερώνυμε, ἄκου νά σοῦ πῶ· ἐμεῖς θά κάνουμε δεσποτάδες κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν δική μας. Θά εἶναι σάρξ ἐκ τῆς σαρκός μας καί ὀστοῦν ἐκ τῶν ὀστῶν μας. Κατάλαβες;» Κατάλαβα... τό «ἐκκλησιαστικό κατεστημένο» εἶχε τήν ἀξίωσιν νά διαιωνίσῃ τήν μονοκρατορίαν του.»! (ὅ. ἀ. σελ. 134-135)

Ἡ εὐθύνη εἶναι τεράστια. Μᾶς βαρύνει ὅλους.
Πρῶτα τούς Ἐπισκόπους καί κατόπιν ἐμᾶς τούς Πρεσβυτέρους πού κρατᾶμε τό στόμα μας κλειστό!

Εἴμαστε τό συνέδριο τῶν Ἐπισκόπων μας.
Εἴτε τό θέλουν εἴτε ὄχι! Δέν εἴμαστε ὑπάλληλοι!
Καί ὀφείλουμε μέ ἀφορμή τήν ἐθνική μας ἐπέτειο νά εἰποῦμε τό δικό μας πνευματικό ΟΧΙ!
Νά εἰποῦμε μέ κάθε σεβασμό πρός τήν Ἱεραρχία μας ὅτι πρέπει νά πείση τόν λαό μας ὅτι ἀγαπᾶ τήν Ἀλήθεια καί ὄχι μόνο λόγια ἀληθείας.
Νά πείση τόν λαό μας ὅτι μάχεται τό σαθρό «κατεστημένο», πού περιέγραψε ὁ μακαριστός Ἀρχιεπίσκοπος.

Μιά Ἱεραρχία, ὅμως, πού δέν θά προσπαθήσει οὔτε τό αὐτονόητο: νά ἐπιβάλη τά ἔντυπα ψηφοδέλτια στίς ἀρχιεπισκοπικές καί ἐπισκοπικές ἐκλογές ἀλλά θα ἐξακολουθήση στόν 21ο αἰῶνα τή χειρόγραφη ψηφοφορία(!), γιά νά ἐλέγχονται ποιοί Ἱεράρχες ψήφισαν ποιόν, σαφῶς δέν θά μπορέση νά πείση τόν λαό, οὔτε θα μπορέση νά τοῦ προσφέρη αὐτό πού πραγματικά χρειάζεται, ἰδίως σ’ αὐτές τίς ἐξαιρετικά δύσκολες μέρες!

Ἀπό τό ΟΧΙ τοῦ 1940 μέχρι σήμερα δέν ἔχει ἀκουσθῆ ἄλλο ΟΧΙ τόσο ἠχηρό, ἀποτελεσματικό καί σωτήριο γιά τήν ὑπόσταση τοῦ Γένους μας.
Εἶναι εὐχή ἐγκάρδια ὅλων μας καί ἱκετευτική πρός τήν Μητέρα τοῦ Θεοῦ καί Παναγία μας τό ΟΧΙ αὐτό νά μήν εἶναι καί τό τελευταῖο!

Βασίλειος Ε. Βολουδάκης
πρωτοπρεσβύτερος
Ὀρθόδοξος Τύπος Ἀρ. Φύλλου 2042
24 Ὀκτωβρίου 2014


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Μετά τα γεγονότα στο στάδιο Βελιγραδίου, χιλιάδες Αλβανοί ξεχύθηκαν στους δρόμους, δείχνοντας ότι για πολλούς το όραμα της «Μεγάλης Αλβανίας» παραμένει ενεργό. Ενα φάντασμα πλανάται πάλι στα Βαλκάνια

Γράφει ο Σταύρος Τζίμας

Η κοινότητα των Μπούνιεβτσι, στη Βοϊβοντίνα της Σερβίας, μολονότι δεν αριθμεί παρά μερικές χιλιάδες ψυχές, απειλεί να αποσταθεροποιήσει τις σερβοκροατικές σχέσεις. Οι Μπούνιεβτσι, παντελώς άγνωστοι στον έξω κόσμο, μετανάστευσαν τον 18ο αιώνα από τη Δαλματία και τώρα τους «διεκδικούν» Σέρβοι και Κροάτες. Με αφορμή τη διανομή από το Βελιγράδι σχολικών εγχειριδίων στην κυριλλική, το Ζάγκρεμπ, που τους θεωρεί Κροάτες, αντέδρασε κάνοντας λόγο για «πολιτική αραίωσης της κροατικής μειονότητας στη σερβική επικράτεια» και ζήτησε να τεθεί το θέμα στις εν εξελίξει συνομιλίες για την ένταξη της Σερβίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Τα αίματα άναψαν για μια «χούφτα ανθρώπους», μεταξύ δύο λαών της πρώην Γιουγκοσλαβίας που μόλις πρόσφατα άρχισαν να συνομιλούν και να συναλλάσσονται ως γείτονες μετά την αλληλοσφαγή της δεκαετίας του ’90. Και αν Σέρβοι και Κροάτες ξιφουλκούν για ένα ήσσονος σημασίας ζήτημα, δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τι μπορεί να γίνει, εάν πάρει «φωτιά» κάποια από τις πολλές και σοβαρότερες σοβούσες εστίες έντασης στη Βαλκανική.

Ο βαλκανικός χάρτης, όπως διαμορφώθηκε μετά την κατάρρευση του «σοσιαλιστικού μπλοκ» και κυρίως την αιματηρή διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, παραμένει ένα «εθνοτικό ναρκοπέδιο», έτοιμο να εκραγεί ανά πάσα στιγμή, ακόμα και με «πυροκροτητή» έναν ποδοσφαιρικό αγώνα, όπως έδειξαν τα πρόσφατα γεγονότα στο Βελιγράδι.

Εχουμε και λέμε:

O αλβανικός αλυτρωτισμός μετά την «απελευθέρωση» του Κοσόβου διεκδικεί την κοιλάδα του Πρέσεβο - Μπουγιάνοβατς στη νότια Σερβία, όπου ζουν περί τις 100.000 Αλβανοί. Στον χάρτη της «Μεγάλης Αλβανίας» έχει συμπεριλάβει τμήμα του Μαυροβουνίου, στο οποίο καταγράφεται μια μικρή αλβανική μειονότητα με κατοχυρωμένα δικαιώματα, και στη FYROM τις δυτικές επαρχίες της, ενώ από την Ελλάδα... θέλει να πάρει την Ηπειρο και τη Δυτική Μακεδονία, τις οποίες θεωρεί ότι συγκροτούν την κατεχόμενη από τους Ελληνες «Τσαμουριά».

Οι Σέρβοι με τη σειρά τους έχουν συμπαγή μειονότητα στο Κόσοβο, με πυρήνα τη Μιτρόβιτσα, στο βόρειο τμήμα του, που κρατούν ανοιχτό το ζήτημα της απόσχισης και της ένωσης με τη Σερβία. Σε μια τέτοια περίπτωση όμως οι Αλβανοί του Πρέσεβο έχουν απειλήσει πως θα αποσχιστούν από τη Σερβία και θα ενωθούν με την Πρίστινα και όλοι μαζί στη Μεγάλη Αλβανία...

Βοσνία-Ερζεγοβίνη

Και ο χορός της εθνικιστικής παράνοιας καλά κρατεί, με τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, λίγο παραπάνω, να παραπαίει από τους εθνικισμούς και την πλέον ισχυρή συνιστώσα της, τη «Σερβική Δημοκρατία», να βρίσκεται ήδη σε τροχιά απόσχισης και ένωσης με τη Σερβία.

Εθνικιστικός πυρετός σιγοκαίει και στη FYROM, όπου το χάσμα μεταξύ Αλβανών και Σλαβομακεδόνων μεγαλώνει, με τις δύο κοινότητες να κινούνται σε αποκλίνουσες πορείες, ενώ ο Γκρούεφσκι διεκδικεί τη «Μακεδονία του Αιγαίου» από την Ελλάδα και αυτήν του Πιρίν από τη Βουλγαρία.

Βορειότερα, οι Ούγγροι ερίζουν με τους Σλοβάκους και τους Ρουμάνους για τις μειονότητές τους στις επικράτειές τους και μια γεύση για το έως πού είναι σε θέση να φτάσει το θέμα πήραμε από τα επεισόδια στο στάδιο του Βουκουρεστίου μεταξύ οπαδών των δύο χωρών για τη διεκδικούμενη από του Μαγυάρους Τρανσυλβανία.

Η Τουρκία χρησιμοποιεί συστηματικά τις μουσουλμανικές μειονότητες στην ελληνική Θράκη και τη Βουλγαρία, αλλά και τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς στις άλλες βαλκανικές χώρες, ως μοχλούς άσκησης της εξωτερικής της πολιτικής στα Βαλκάνια, γεγονός που τροφοδοτεί καχυποψία και εθνικολαϊκισμό στις μη μουσουλμανικές κοινωνίες και εντείνει φαινόμενα εθνικολαϊκισμού.

Με αυτά τα δεδομένα, προσπαθήστε να «φτιάξετε» ένα συνοριακό παζλ. Θα τρομάξετε να το ισορροπήσετε και αν το «καταφέρετε», όπως το κατάφερε (;) ο διεθνής παράγοντας (συνθήκες Ντέιτον, Αχρίδας) μετά τη γιουγκοσλαβική τραγωδία θα είναι τόσο εύθραυστο που ένα... τηλεκατευθυνόμενο ελικοπτεράκι μπορεί να προκαλέσει ντόμινο κατάρρευσης. Ακόμα η κατάσταση τελεί υπό έλεγχο, αλλά οι παράγοντες που απειλούν να υπονομεύσουν το μεταπολεμικό βαλκανικό οικοδόμημα ενισχύονται επικίνδυνα.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου