Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

20 Οκτ 2016


Η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά σε ένα ιστορικό αδιέξοδο. Δεν έχει πιθανότητες εντός της ζώνης του ευρώ. Δεν έχει όμως πιθανότητες, όπως έχουν διαμορφωθεί τα πράγματα σήμερα, ούτε εάν βρεθεί εκτός της ζώνης του ευρώ. Το πρόβλημα δεν είναι τι συνέβη επί υπουργίας στο Οικονομικών του Γ. Βαρουφάκη. Αυτό είναι μια στιγμή της πολύ δυσάρεστης ιστορίας μας εντός της ευρωζώνης. Το πρόβλημα είναι συνολικό και δομικό. Αυταπατώμεθα ότι διαθέτουμε κάποιες ελίτ που θα μας διασφαλίσουν ή θα εντοπίσουν την έξοδο από τον τέλμα μέσα στον οποίο βρισκόμαστε.

Το πρόβλημα πλέον δεν είναι η παλιά διαπλοκή που γιγαντώθηκε στις δεκαετίες του 1980 και του 1990 και «κυβέρνησε» την περίοδο στην οποία ενταχθήκαμε χωρίς δημοψήφισμα στο ευρωπαϊκό εποικοδόμημα. Αυτοί οι ηλικιωμένοι πλέον κύριοι και κυρίες δεν αποτελούν σημαντικό κίνδυνο. Το κακό που ήταν να κάνουν το έκαναν. Πήραν τον δημόσιο πλούτο και τον... δρομολόγησαν προς τις ιδιωτικές καταθέσεις τους. Τον αφάνισαν επί της ουσίας, καταστρέφοντας την ευκαιρία για τη μεταπολεμική Ελλάδα να μετεξελιχθεί σε ένα σύγχρονο, ισχυρό και συγκροτημένο κράτος. Ολοι αυτοί σήμερα βρίσκονται σε αποδρομή. Αδύναμοι και ιδεολογικά ή κοινωνικά ρυπαροί. Λίγο μαφιόζοι, λίγο αλαζόνες, αμετανόητα ιδιώτες.

Αυτό που εμφανώς δεν καταλαβαίνουν οι όποιες εθνικές δυνάμεις διαθέτει η κοινωνία, οι πολιτικοί ή οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης είναι το ποιος είναι ο εχθρός. Αυτός δεν βρίσκεται στο Ράιχ της Ενωμένης Ευρώπης, ούτε στο «σουλτανάτο» του Ερντογάν. Μπορεί να εκδηλώνεται η διάθεση αφανισμού του έθνους από εκεί, αλλά ο εχθρός είναι εσωτερικός.

Βρίσκεται στην ψευτοελίτ των νεοφιλελευθέρων και των εκσυγχρονιστών. Στον σημιτισμό και στις απολήξεις του. Σε μια σειρά από μέτριες προσωπικότητες, «γκρίζα κοστούμια» διαχείρισης της μετακοινωνίας των καναταλωτών που πιστεύουν ότι έχουν τη δυνατότητα ανάπλασης της «περιοχής» που ονομάζεται Ελλάδα. Ολοι μαζί, μια κοινωνική μειονότητα, απόφοιτοι οι περισσότεροι από κάποια καλά σχολεία, με απολύτως αποδεκτές σπουδές και εμπειρία σε πανεπιστήμια του εξωτερικού, ειδικά των Αγγλοσαξώνων, αλλά χωρίς βάθος σκέψης και κοινωνικής αγωγής, υπηρετούν μια ανηθικότητα.

Την απαξίωση των πάντων. Γλώσσας, θρησκείας, πατρίδας, εθίμων, ατομικών δικαιωμάτων, οικογενειακών περιουσιών, υπαρξιακής αξιοπρέπειας, προς όφελος ενός μονοδιάστατου οικονομισμού και μηδενισμού. Το πρόβλημα της Ελλάδας συνίσταται στο ότι οι δυνάμεις αυτές, που εδράζονται στον χώρο του πολιτικού Κέντρου και συναποτελούν τον «μεγάλο συνασπισμό» Κεντροδεξιάς και Κεντροαριστεράς των δεκαετιών μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, προβάλλουν και αποδέχονται τον εαυτό τους ως «ελίτ» της Ελλάδας. Στη χώρα μας είμαστε θύματα των μίντια. Με απαρχή το βλαχομπαρόκ πρότυπο του lifestyle της εποχής του Π. Κωστόπουλου και των υπόλοιπων του 1985 ή την τάχα «ελεύθερη» τηλεόραση και το ραδιόφωνο των δεκαετιών 1990-2000, με τα «μεσημεριανάδικα» και τις ξανθιές «μπίμπο» του μικροαστισμού, καταλήξαμε στο επίπεδο της μαζικής κουλτούρας στο έρεβος. Αβουλα ανθρωπάκια, χωρίς εθνικές και κοινωνικές ιδιαιτερότητες, λάτρεις του pret-a-porter και της ευκαιριακής εστίασης ή διασκέδασης. Από εκεί και πέρα, όλα ήταν απλά. Ο δρόμος των ψευτοελίτ, ανοιχτός.

Πολιτικοί, τραπεζίτες, επιχειρηματίες, δημοσιογράφοι, ποδοσφαιριστές, μοντέλα, τα κοινωνικά πρότυπα, μια απέραντη εθνική πλέμπα που ανέδειξε οτιδήποτε μεταμοντέρνο, μεταεθνικό, μετακρατικό, μεταιδεολογικό ως δέον, απλά και μόνο για να κερδοσκοπίσουν στη ζωή και στη μοίρα του Ελληνισμού. Φθάσαμε στη χρεοκοπία. Φυσικό επακόλουθο μιας παραζάλης, μιας ανευθυνότητας, ενός κομπασμού, που κατέληξαν σε μαζική υστερία. Σήμερα τι μας λένε, έχοντας φορέσει το κοστούμι ή το αυστηρό ταγέρ του «φραγκολεβαντισμού»; Οσο πιο σκλάβοι γίνουμε, όσο πιο φτωχοί, όσο πιο άβουλοι, όσο πιο υποταγμένοι, όσο πιο ενοχικοί, τόσο καλύτερη μοίρα θα έχουμε ως άτομα, ως λαός, ως κοινωνία.

Ο Γ. Καραμπελιάς εκδίδει πόνημα υπό τον τίτλο «Πέρα από την Αριστερά και Δεξιά. Η υπέρβαση». Ειναι μια καλή βάση για την εθνική συζήτηση που έχει αρχίσει και διαθέτει πλέον ιστορικά ελάχιστο χρόνο για να παράγει αποτελέσματα, πριν από τον τελικό αφανισμό του εθνικού κράτους.

Μενέλαος Τασιόπουλος
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Όταν αλλάζουν τα πάντα στον κόσμο, δεν μπορούμε να βρισκόμαστε στο σημείο που βρεθήκαμε το 1923, τόνισε ο Τούρκος πρόεδρος

Ο Τούρκος πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αμφισβήτησε για μια ακόμη φορά την Συνθήκη της Λοζάνης επαναφέροντας θέματα εδαφικής κυριαρχίας και αλλαγής συνόρων.

Ο Τούρκος πρόεδρος μίλησε με κομπασμό για την πρόσφατη δήλωσή του να ανοίξει και πάλι θέμα Συνθήκης Λοζάνης και Εθνικού Συμβολαίου και πρόσθεσε ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία έχασε εδάφη: «Από το 1914, που φτάσαμε από τα 2.000.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, μέσα σε εννέα χρόνια στη Λωζάνη, μαζί και με το Χατάι, πέσαμε στα 780.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Σε μικρό χρονικό διάστημα. Στόχος μας στον απελευθερωτικό αγώνα ήταν το Εθνικό Συμβόλαιο. Δυστυχώς, και στα δυτικά και στα ανατολικά σύνορά μας δεν προστατεύσαμε τα εδάφη μας» είπε μιλώντας σε κοινοτάρχες στην Άγκυρα.

Μάλιστα ο μίλησε για αλλαγές: «Δεν μπορούμε το 2016 να κινούμαστε με τη λογική του 1923. Αυτό είναι άδικο, δεν μπορούμε να το δεχθούμε. Όταν αλλάζουν τα πάντα στον κόσμο, δεν μπορούμε να βρισκόμαστε στο σημείο που βρεθήκαμε τότε» και διευκρίνισε:

«Μια κατάσταση που προέκυψε από ανάγκη την αποδεχθήκαμε και εγκλωβιστήκαμε. Αυτό εμείς το αρνούμαστε. Η Τουρκία ήταν του 1923 και όσοι την εγκλώβισαν είχαν ως στόχο να ξεχαστεί το παρελθόν της, που είναι 1.000 ετών με Οθωμανική Αυτοκρατορία και με τους Σελτζούκους».

Τόνισε τέλος πως «φέραμε στην επικαιρότητα τη Λοζάνη και το Εθνικό Συμβόλαιο. Φαίνεται πως κάποιες αλήθειες μας τις έμαθαν λάθος» και πρόσθεσε: «Θέλω από τη νεολαία μας να εξετάσει τη Λοζάνη και ας ενοχληθούν κάποιοι. Τα λάθη αυτά πρέπει να τα ξέρουμε».

Πηγή Voria


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Γιάννης Νάκος

Τους τελευταίους μήνες έχουμε γίνει όλοι μας μάρτυρες μιας ιδιαίτερα επικίνδυνης και επιθετικής πολιτικής από την Τουρκία. Παρακάτω θα προσπαθήσω να παρουσιάσω χρονολογικά τις προσπάθειες της γειτονικής χώρας να προκαλέσει αναστάτωση στην περιοχή, κλιμακώνοντας την επιθετική της στάση απέναντι την Ελλάδα.

Η ανάγνωση του Κορανίου

Η πρώτη προσπάθεια πυροδότησης των ελληνοτουρκικών σχέσεων φέτος ήταν το γεγονός πως η τουρκική κυβέρνηση έδωσε άδεια να μεταδοθεί σε ζωντανή σύνδεση η ανάγνωση του Κορανίου κατά τη διάρκεια του Ραμαζανίου. Ομολογώ πως η συγκεκριμένη ενέργεια δεν μπορεί να εξηγηθεί, ενώ και η απάντηση από ελληνικής πλευράς μάλλον έκανε τα πράγματα χειρότερα, αντί να τα βελτιώσει

Ο ΠτΔ στο στόχαστρο

Όταν ο ΠτΔ έκανε αναφορά στο ζήτημα της Γενοκτονίας των Ποντίων, πληθώρα δημοσιευμάτων και επιθέσεων ενάντια στο πρόσωπο και τον θεσμό του ΠτΔ είδαν το φως της δημοσιότητας στον Τουρκικό Τύπο. Παράλληλα, αξίζει να σημειωθεί πως και στην ευαίσθητη περιοχή της Θράκης η επιθέσεις δεν έλειψαν, αλλά αν μη τι άλλο χαλιναγωγήθηκαν.

Επιπροσθέτως, η μη λειτουργία της «Παναγίας Σουμελά» στην Τραπεζούντα μπορεί να θεωρηθεί «απάντηση-πρόκληση» προς τις νόμιμες διακηρύξεις του ΠτΔ, καθώς δεν νομίζω κάποιος να πιστεύει πως εκείνη την ημέρα «γίνονταν εργασίες συντήρησης» το ναό.

Συνθήκη της Λωζάνης

Και πάνω που θεωρούσαμε ότι θα ηρεμήσουν κάπως τα πράγματα στις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών, ο πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν σε μία κίνηση έντονου αιφνιδιασμού και πάνω σε ένα κρεσέντο απολυταρχικού Εθνικισμού δήλωσε τα εξής: «Τα φυσικά μας σύνορα δεν είναι τα ίδια με τα σύνορα της καρδιάς μας», «Δώσαμε στους Έλληνες τα νησιά».

«Η 15η Ιουλίου είναι ο δεύτερος πόλεμος ανεξαρτησίας για το τουρκικό έθνος. Ας το γνωρίζουμε έτσι όπως είναι. Μας απείλησαν με τη Συνθήκη των Σεβρών το 1920 και μας έπεισαν να δεχθούμε τη Λωζάνη το 1923. Κάποιοι προσπάθησαν να μας εξαπατήσουν παρουσιάζοντας τη Λωζάνη ως νίκη. Στη Λωζάνη παραδώσαμε τα (τώρα ελληνικά) νησιά, που ήταν τόσο κοντά που μπορούσες να φωνάξεις», δήλωσε ο Ερντογάν, μιλώντας με περιφερειακούς διοικητές.

«Ακόμη παλεύουμε για το πώς θα είναι η υφαλοκρηπίδα και για το πώς θα είναι ο αέρας και η ξηρά. Ο λόγος γι” αυτό είναι εκείνοι που κάθισαν στο τραπέζι γι” αυτή τη Συνθήκη. Αυτοί δεν ήταν δίκαιοι μαζί μας και «θερίζουμε αυτά τα προβλήματα τώρα», είπε ο «Σουλτάνος».

Σκληρές δηλώσεις που δεν αποκλείεται να επαναληφθούν…

Υπάρχουν και άλλα πόσα κομμάτια στο παζλ που λέγεται «ελληνοτουρκικές σχέσεις» που δεν έχει νόημα να τα απαριθμήσω, αν η ελληνική κυβέρνηση, το πολιτικό σύστημα, αλλά και η ελληνική κοινωνία εν γένει δεν αντιληφθούν όσο το δυνατόν γρηγορότερα πως απειλούμαστε σε μεγάλο βαθμό από τον τουρκικό αναθεωρητισμό. Η σωστή και ενδεδειγμένη αντιμετώπησή του ξεπερνά κόμματα, ιδεολογίες και προσωπικές αψιμαχίες!

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Κώστα Ράπτη

Η τρίτη και τελευταία τηλεμαχία των δύο κυριότερων υποψήφιων για την προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών, που διοργανώθηκε στο Πανεπιστήμιο του Λας Βέγκας τρεις εβδομάδες πριν από την ημέρα της ψηφοφορίας, υπήρξε μια σκληρή ρητορική μάχη που μπορεί να συνοψισθεί σε δύο κορυφαίες στιγμές: την κατηγορία της Hillary Clinton ότι ο αντίπαλός της, Ντόναλντ Τραμπ αποτελεί "μαριονέτα” του Ρώσου προέδρου, Vladimir Putin και την άρνηση του υποψηφίου των Ρεπουμπλικανών να δεσμευθεί προκαταβολικά ότι θα αναγνωρίσει το εκλογικό αποτέλεσμα, όποιο και αν είναι αυτό.

Τα δύο αυτά σημεία συνδέονται, καθώς αναδεικνύουν την κρίση νομιμοποίησης που αποτελεί το κυριότερο γνώρισμα των φετινών αμερικανικών εκλογών. Για την Clinton και τους υποστηρικτές της, ο Trump δεν είναι απλώς ένας υποψήφιος με λανθασμένες πολιτικές θέσεις ή έστω προσωπικότητα ακατάλληλη για το αξίωμα που διεκδικεί, είναι ένα είδος "εσωτερικού εχθρού" παραδομένου στις υπαγορεύσεις μιας ξένης δύναμης εκ προοιμίου και ανεξήγητα εχθρικής. Για τον δε Trump και το "λαό" του, η διαφαινόμενη επικράτηση της Clinton δεν μπορεί παρά να είναι προϊόν νοθείας και απάτης από ένα σύστημα που διαρκώς συνωμοτεί για να καταπνίξει τη φωνή της "πραγματικής Αμερικής".

Με αυτή την έννοια, η κατάκτηση του χρίσματος των Ρεπουμπλικανών από τον Trump δεν αποτελεί "ατύχημα", καθώς κατάγεται ευθέως από την πολωτική γραμμή ενός κόμματος που αντιμετώπισε την εκλογή του Barack Obama ως άνομη και αθέμιτη, για αυτό και αρνήθηκε οποιαδήποτε διακομματική συνεργασία ακόμη και αν το τίμημα ήταν να μην μπορεί να πληρωθεί η ένατη κενή έδρα του Ανώτατου Δικαστηρίου ή να οδηγούνται οι ομοσπονδιακές υπηρεσίες σε δημοσιονομικό shutdown.

Το ότι o Trump υπήρξε τόσο επιτυχημένος στην εποχή του Twitter, διακρινόμενος στην εκπομπή σύντομων, επιθετικών, αποσπασματικών μηνυμάτων (και αντίστοιχα, δεν είναι προφανώς άσχετο με το γεγονός ότι ο "αντιδιανοουμενισμός" και οι "παραδοσιακές αξίες" των Ρεπουμπλικανών έχουν εκπαιδεύσει ένα ολόκληρο τμήμα του αμερικανικού λαού στη ρηχότητα, τον ανορθολογισμό και την συνωμοσιολογία. Και που αισθάνονται ότι η χώρα απομακρύνεται από τον έλεγχο των "φυσικών ιδιοκτητών" της -εξέλιξη που δεν μπορεί παρά να είναι προϊόν "απάτης" και "προδοσίας των ελίτ".

Είναι αυτό το στοιχείο που κατεξοχήν φέρνει τους εν λόγω ψηφοφόρους κοντά στον Trump, καθώς βέβαια ο νεοϋορκέζος μεγιστάνας ούτε πειστικός μπορεί να ακουστεί ως προς την υπεράσπιση των "παραδοσιακών αξιών" (χαρακτηριστικά, το θέμα των αμβλώσεων τον δυσκόλεψε στο ντιμπέιτ), ούτε βέβαια είναι σε θέση να αντέξει μια διαδικασία ανταλλαγής επιχειρημάτων με διάρκεια άνω της μισής ώρας.

Με αυτή την έννοια, είναι αξιοθαύμαστο το γεγονός ότι ο Trump εξακολουθεί να αγγίζει ποσοστά περί το 39%, μολονότι έχει δεχθεί τις τελευταίες δύο εβδομάδες έναν ορυμαγδό καταγγελιών (για σεξουαλικές επιθέσεις, για φοροδιαφυγή κ.ο.κ.), ενώ η αντίπαλός του στηρίζεται από κάθε πτέρυγα του κρατικού μηχανισμού και του οικονομικού και μιντιακού κατεστημένου. Όπως άλλωστε, είναι αξιοθαύμαστο ακριβώς ότι αυτό το κατεστημένο δεν εξασφάλισε στον εαυτό του περισσότερες της μιας επιλογές.

Ο λόγος της Hillary Clinton και των πολυάριθμων υποστηρικτών της εντυπωσιάζει για την επικίνδυνη ευκολία με την οποία μετατρέπει την εσωτερική πολιτική αναμέτρηση σε αντικείμενο νεοψυχροπολεμικής αντιπαράθεσης. Αντιμέτωπη με την κατηγορία του Trump ότι το Ίδρυμα Clinton αποτελούσε "εγκληματική οργάνωση", η υποψήφια των Δημοκρατικών απάντησε ότι οι ισχυρισμοί αυτοί προέρχονται από τα Wikileaks τα οποία τρέφονται από προϊόντα ρωσικής "κατασκοπείας" εις βάρος Αμερικανών πολιτών. Επαναλαμβάνοντας δε επίμονα ότι η χώρα διαθέτει "17 μυστικές υπηρεσίες" υποστήριξε ότι τα ανώτερα κλιμάκια του Κρεμλίνου είναι αποφασισμένα να επηρεάσουν, υπέρ του Trump, προφανώς τις επικείμενες αμερικανικές εκλογές.

Αναρωτιέται κανείς αν η επίκληση του "ρωσικού δακτύλου”, κάθε φορά που οι αποκαλύψεις των Wikileaks φέρνουν την Hillary Clinton αντιμέτωπη με κατηγορίες που θα είχαν τερματίσει άλλες πολιτικές καριέρες, αποτελεί απλώς μιαν αμυντική μανιέρα, που όμως προορίζεται να αφήσει αποτύπωμα στις διεθνείς σχέσεις και μετεκλογικά, ή μια επιλογή περισσότερο στρατηγική.

Ανάμεσα πάντως στις κατηγορίες εναντίον της που η υποψήφια των Δημοκρατικών χαρακτηριστικά επέλεξε να προσπεράσει, χωρίς καν αυτό να γίνει αντιληπτό, στο ντιμπέιτ του Λας Βέγκας ειπώθηκε κάτι πολύ σημαντικό για την εξωτερική πολιτική. Συγκεκριμένα, η Hillary Clinton δεσμεύθηκε να επιδιώξει στη Συρία τη δημιουργία "ζωνών απαγόρευσης πτήσεων” (δηλ. την άμεση αναμέτρηση με τη ρωσική αεροπορία και αεράμυνα) προκειμένου "να δοθεί καταφύγιο στους πρόσφυγες”, αλλά και να αποκτήσει η Ουάσιγκτον μεγαλύτερη "μόχλευση” έναντι της Μόσχας και της Δαμασκού στις διαπραγματεύσεις που ενδεχομένως υπάρξουν για την αναγκαία πολιτική λύση της κρίσης...

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Οι Αλβανοί αφενός ενεργούν και ως εργαλείο των Τούρκων αφετέρου χρησιμοποιούν αθέμιτα μέσα, εκμεταλλευόμενοι την ελληνική αβελτηρία

Δεν μπορεί η Ελλάδα, κοντά στα τόσα προβλήματα που έχει, να ασχολείται κάθε τόσο με μη υπαρκτό μεν ζήτημα, αλλά η ελληνική αβελτηρία σίγουρα θα το καταστήσει μείζον, με τους μεν Αλβανούς -ιδίως της διασποράς- να δραστηριοποιούνται στα διεθνή φόρα, με τους δε Έλληνες να αρκούνται σε απολογητικό ρόλο δια της φράσεως «δεν υπάρχει ζήτημα». Όπως ακριβώς συνέβαινε με το σκοπιανό, και βλέπουμε όλοι αν υπάρχει ζήτημα, το οποίο δεν ήθελαν να δουν οι πολιτικοί.

Δεν έχει καμιά σημασία το γεγονός ότι οι Αλβανοί αφενός ενεργούν και ως εργαλείο των Τούρκων (δες το σημείωμα της 16.10.2016 στη Voria.gr εδώ), αφετέρου χρησιμοποιούν αθέμιτα μέσα. Στις διακρατικές σχέσεις η συμπεριφορά, δυστυχώς, βρίσκεται στον αντίποδα της ατομικής και κοινωνικής ηθικής, όπως οφείλει να την εννοεί ο πολιτισμένος κόσμος (μη ρωτήσετε ποιος είναι αυτός, δυσκολεύομαι να τον εντοπίσω).

Ως προς τα αθέμιτα μέσα που χρησιμοποιούν οι Αλβανοί, να μου επιτραπεί να υπενθυμίσω το διπλωματικό επεισόδιο σχετικά την δήλωση του Επιτρόπου Γιαχάνες Χαν ότι υπήρχε non paper συμφωνίας Ελλήνων και Αλβανών να συζητήσουν το τσάμικο ζήτημα. Το ελληνικό ΥΠΕΞ το διέψευσε κατηγορηματικά, ενώ οι Αλβανοί το επιβεβαίωναν. Εκείνο που συνέβη στην πραγματικότητα, και που δικαιώνει την Ελλάδα, είναι η αθέμιτη συναλλαγή της αλβανικής κυβέρνησης, με συνεργάτιδες του Επιτρόπου

Αποκαλύφθηκε, ότι απάντηση του Γιοχάνες Χαν για το "τσάμικο", στήθηκε από την επικεφαλής της ΕΕ στα Τίρανα, κροατικής καταγωγής, Ρομάνα Βλαχούτιν, σε συνεργασία με Ιταλίδα σύμβουλο που είναι στο γραφείο του Γιοχάνες Χαν, και τον Αλβανό πρωθυπουργό, σοσιαλιστή, Έντι Ράμα. Ο σύζυγος της Κροάτισσας επικεφαλής της ΕΕ στην Αλβανία, Σέρβος στην καταγωγή, συστηματικά παίρνει δημόσια έργα στην Αλβανία από τον Εντι Ράμα.

Η Βλαχούτιν, φροντίζει να συντάσσει ευνοϊκές εκθέσεις για την πορεία της Αλβανίας. Μεταξύ άλλων κατασκεύασε το ανύπαρκτο non paper, με την Ελλάδα να διαμαρτύρεται. Αλλά, ευθύνη φέρει και η Ελλάδα. Τι ακριβώς κάνουν οι μυστικές υπηρεσίες της χώρας, εκτός από το να κατασκοπεύουν δικαστικούς (και προφανώς πολλούς σε άλλους κλάδους) για να προσφέρουν στην κυβέρνηση επιχειρήματα προς εκβιασμό; Την διαπλοκή του συζύγου της Βλαχούτιν με τον Έντι Ράμα δεν έπρεπε να την γνωρίζουν και να ενημερώσουν το ΥΠΕΞ; Δεν ήταν άγνωστο στην Αλβανία, ότι ο Σέρβος κατασκευαστής έπαιρνε χαριστικά έργα από την αλβανική κυβέρνηση.

Η Αλβανία, όχι μόνον δεν ένιωσε ένοχη για να απολογηθεί, αλλά επιμένει με συνεχώς εντεινόμενο ρυθμό να έχει το ζήτημα στην επικαιρότητα. Ως «εθνικό θέμα, που αφορά όλους τους Αλβανούς παντού όπου κι αν ζουν», χαρακτήρισε το Τσάμικο ο υπουργός Εξωτερικών της Αλβανίας, Ντίτμιρ Μπουσάτι, μιλώντας σε τεταμένη συζήτηση στο Κοινοβούλιο της χώρας του.

Όπως ανέφερε σε δημοσίευμά του το "Βήμα", ο κ. Μπουσάτι επανέλαβε ότι το Τσάμικο δεν είναι απλώς θέμα περιουσιών, αλλά θέμα "ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών" και ζήτησε «να διαχωριστεί οριστικά η ατομική ευθύνη για την οποία έχουν αποφανθεί τα ελληνικά δικαστήρια, από τη συλλογική ευθύνη».

Θα ρωτήσει κάποιος, δεν φοβάται η Αλβανία ένα ελληνικό βέτο στην ένταξή της στην Ευρώπη, που τόσο πολύ επιθυμεί. Όχι, δεν φοβάται, επειδή την διαβεβαιώσαμε πως ανεξαρτήτως των διαφορών μας, η Ελλάδα θα υποστηρίξει την αίτησή της. Ο κ. Μπουσάτι μάλιστα, υποστήριξε κατηγορηματικά ότι καμία χώρα της ΕΕ, ούτε η Ελλάδα, δεν πρόκειται να προβάλλει κανένα βέτο στην πορεία των ενταξιακών διαπραγματεύσεων λόγω της αντιπαράθεσης για το Τσάμικο.

Κι εδώ είναι το ερώτημα. Γιατί δεν χρησιμοποιεί η Ελλάδα το όπλο του βέτο, ώστε να συνετιστεί η Αλβανία; Θα έλεγα ότι πρόκειται για ανοησία -ή, μόνον ανοησία- των υπηρετησάντων στο ΥΠΕΞ, αλλά είναι δυνατόν όλοι -και είναι πολλοί- να υστερούν σε αντίληψη; Μήπως, κάποιος ισχυρός εξωθεσμικός αλλοδαπός παράγοντας μας "διέταξε" να συμπεριφερόμαστε έτσι; Και η εθνική υπερηφάνεια πού πήγε; Και ο όρκος ότι θα υπηρετούνται τα συμφέροντα του λαού και του έθνους κατά το Σύνταγμα;

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Όλοι έχουν μπερδευτεί με τις σχέσεις μας με τους δανειστές και τα μνημόνια. Πιο πολύ από όλους οι απλοί Έλληνες πολίτες. Πιστεύω ότι η Ελλάδα και οι Έλληνες θα προχωρήσουν μπροστά και θα ξεπεράσουν τα αδιέξοδα αν καταλάβουν και συνειδητοποιήσουν ποια είναι η πραγματική κατάσταση της χώρας. Τότε και μόνο τότε θα συνειδητοποιήσουν ποιος τους λέει αλήθεια και ποιος όχι. Και τότε μόνο θα καταλάβουν το πρόβλημα και ποιες είναι οι επιλογές τους για να βρεθεί η λύση.

Σχολιάζει ο Γιώργος Αναγνωστόπουλος

Διαβάζοντας τις δημοσκοπήσεις και τα ευρήματά τους (που όλοι οι αναλυτές ερμηνεύουν αναλόγως των πεποιθήσεών τους και της πολιτικής τους τοποθέτησης) μπερδεύομαι και αναρωτιέμαι.

Μετά από όσα έχουν γίνει από το 2010 μέχρι σήμερα (ουσιαστικά από το 2000, για να μην κοροϊδευόμαστε) γιατί οι Έλληνες επιμένουν μεταξύ ΝΔ (το ΠΑΣΟΚ περιέργως τιμωρήθηκε πολιτικά περισσότερο από όλους τους άλλους) και ΣΥΡΙΖΑ; Οι αναλύσεις που διαβάζω δεν με πείθουν, οι Έλληνες δεν είναι βλάκες, συμφεροντολόγοι και «εαυτούληδες» ναι, βλάκες όμως όχι.

Άρα γιατί συμπεριφέρονται έτσι; Είναι αλήθεια ότι οι – πραγματικά – πλούσιοι Έλληνες δεν θίγονται από την κρίση και δεν χρειάζεται ανάλυση γι’ αυτό, αν και ο ορισμός της έννοιας «πλούσιος» σηκώνει αρκετή συζήτηση. Οι υπόλοιποι που είναι οι λιγότερο ευνοημένοι, μέχρι αυτούς που είναι στο όριο της φτώχειας, είναι αυτοί που έχουν «φάει το λούκι» μέχρι σήμερα.

Αυτοί λοιπόν όλοι, που είναι και οι πλειοψηφία, κρατάνε μέσα τους μία μικρή ελπίδα – γενικώς και αορίστως – και στρέφουν ευήκοον ους στους παραμυθάδες, γιατί χωρίς ελπίδα ο άνθρωπος ή τρελαίνεται ή πεθαίνει.

Μέρος λοιπόν της εκλογικής συμπεριφοράς μπορεί να εξηγηθεί με αυτό τον τρόπο, ένα άλλο μέρος μπορεί να εξηγηθεί με τον θυμό και την πίκρα. Όμως αυτοί οι δύο λόγοι, από μόνοι τους δεν με πείθουν ότι είναι οι μόνοι υπεύθυνοι για την εκλογική συμπεριφορά.

Για μένα οι Έλληνες έχουν πέσει θύματα της σκόπιμης σύγχυσης γύρο από την οικονομία που τους έχουν δημιουργήσει όλοι, θεσμοί και πολιτικά κόμματα. Γιατί το κάνουν αυτό; Ο καθένας για τους δικούς του λόγους.

Τα κόμματα, γιατί όλοι είναι συνυπεύθυνοι για τα χάλια μας, αυτό περιλαμβάνει και τα κόμματα εξουσίας αλλά και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, έστω και αν δεν έχουν κυβερνήσει. Τα κόμματα εξουσίας γιατί αυτοί κυβερνούσαν και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, με τη λαϊκίστικη και καταγγελτική ρητορική τους.

Όσοι επικαλούνται σήμερα το επιχείρημα «εμείς δεν κυβερνούσαμε», αγνοούν σκοπίμως ότι έσπρωχναν τις εκάστοτε κυβερνήσεις σε περισσότερες παροχές, γνωρίζοντας – όσοι δεν πάσχουν από την αφασία που επιδεικνύουν κάποιοι σήμερα, ιδίως όμως στελέχη της αρχικής περιόδου διακυβέρνησης Τσίπρα – αλλά αδιαφορώντας ότι με αυτό τον τρόπο έσπρωχναν την χώρα στο γκρεμό μια ώρα αρχύτερα.

Το παιχνίδι εξουσίας και η μέθοδος ελέγχου της χώρας, στήθηκαν από τη συντηρητική παράταξη μετά τον εμφύλιο. Η μέθοδος απλή και αποτελεσματική:

Το κράτος είναι ο υπέρ-επιχειρηματίας (έχει στηθεί τέτοιο σύστημα νομοθετικό ώστε και στην τουαλέτα να ήθελες να πας την εποχή εκείνη, έπρεπε να έχεις την έγκριση του κράτους) που μοιράζει την οικονομική πίτα σε συγκεκριμένους επιχειρηματίες και το κράτος είναι ο μεγαλύτερος άμεσος εργοδότης (μέσω του δημοσίου και των διαφόρων οργανισμών), επομένως είναι πανεύκολο για τον κατέχοντα την εξουσία να ελέγξει τις πολιτικές εξελίξεις.

Για να «δέσει το γλυκό» έχει και τον απόλυτο έλεγχο στον στρατό, την αστυνομία και την εκκλησία. Αυτά μέχρι το 1981 όπου το ΠΑΣΟΚ ήρθε στην εξουσία με την έγκριση του Κ. Καραμανλή, ο οποίος αποφάσισε ότι η Ελλάδα έπρεπε να εφαρμόσει το εναλλασσόμενο δικομματικό σύστημα εξουσίας που ήδη εφάρμοζαν οι περισσότερες Δυτικές χώρες πλην εξαιρέσεων, γιατί κατά την εκτίμησή του, αυτό προσέφερε πολιτική σταθερότητα στην χώρα.

Το ΠΑΣΟΚ, το μόνο που άλλαξε ουσιαστικά, ήταν να δημιουργήσει τον δικό του οικονομικό μηχανισμό και να επιτρέψει μια πιο ευρεία διάχυση του πλούτου. Αυτά μέχρι πέρυσι και φτάνουμε στο σήμερα και την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Τι κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ; Μα… προσπαθεί να κάνει ό,τι ακριβώς κάνανε και οι προηγούμενοι, μόνο που το σήμερα έχει μία θεμελιώδη διαφορά με το χθες: Ο ΣΥΡΙΖΑ και όλες οι κυβερνήσεις μετά το 2010 δεν μπορούν να δανειστούν και είναι εγκλωβισμένες μέσα στα μνημόνια, άρα δεν υπάρχει «πίτα» ούτε και «μαχαίρι» για να τη μοιράσουν.

Αφού λοιπόν όλα τα κόμματα επέλεξαν να συμμετέχουν στο παιχνίδι εξουσίας αμέσως ή εμμέσως, είναι χωρίς νόημα να περιμένει κανείς να ακούσει την αλήθεια από τους συνυπεύθυνους για το τι έγινε. Όλοι έχουν πάθει ολική ή μερική αμνησία και ο ένας κατηγορεί τον άλλο, επιτείνοντας σκοπίμως την σύγχυση του κόσμου.

Για το ποια θα ήταν η λύση, επίσης ψεύδονται ή λένε μισές αλήθειες, γιατί η όποια λύση, έχει πολύ πόνο και ανατροπές και στο πολιτικό αλλά και στο οικονομικό πεδίο. Μέσα στις ανατροπές είναι και ο πολιτικός θάνατος των υπαρχόντων κομμάτων αλλά και ο οικονομικός θάνατος των συνεταίρων των κομμάτων, δηλαδή της παρούσας οικονομικής άρχουσας τάξης.

Όπως καταλαβαίνετε, κανείς από τους δύο δεν είναι διατεθειμένος να το δεχθεί αυτό, επομένως όλοι θα συνεχίσουν να ψεύδονται και να αντιμάχονται την όποια λύση του ελληνικού προβλήματος μέχρι τέλους.

Επειδή το παρελθόν και το μέλλον είναι συνδεδεμένα, προσωπικώς έχω μεγάλη δυσκολία να δεχθώ, ότι αυτός ο οποίος σε οδήγησε στην καταστροφή θέλει και είναι σε θέση να σε οδηγήσει στην σωτηρία. Αν πιστεύουμε κάτι τέτοιο, τότε πρέπει ένας ολόκληρος λαός να ξαπλώσει στον καναπέ του ψυχιάτρου και να σταματήσουμε να ψάχνουμε για λύσεις.

Ας πάμε τώρα στους θεσμούς, δηλαδή το ΔΝΤ, τους Δανειστές (όλοι η Ευρώπη) και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Το μεν ΔΝΤ αν πει όλη την αλήθεια και αναγνωρίσει το τι έγινε με το ελληνικό πρόγραμμα, θα πρέπει να αυτοκαταργηθεί ως θεσμός, διότι τα λάθη, οι παραβιάσεις κανόνων και τα πολιτικά παιχνίδια που παίχτηκαν στο ελληνικό πρόγραμμα θα αποτελούσουν το σκάνδαλο του 21ου αιώνα αν ομολογηθούν και πιθανότατα θα οδηγούσαν κάποιους στην φυλακή.

Μας λέει λοιπόν στην τελευταία του έκθεση το ΔΝΤ ότι η Ελλάδα είναι μία χώρα χωρίς βιώσιμη οικονομία. Ας αναλύσουμε λοιπόν αυτή την εκτίμηση του ΔΝΤ. Είναι ειλικρινές με αυτό που λέει; Ή μήπως προετοιμάζει ευσχήμως την άρνησή του στη συμμετοχή στο νέο ελληνικό πρόγραμμα;

Δεν είναι τεράστια αντίφαση το ότι μπήκε δύο φορές στο ελληνικό πρόγραμμα (που σημαίνει ότι η εκτίμηση του ήταν ότι η ελληνική οικονομία ήταν βιώσιμη μέχρι τότε) και τώρα κάνει μία έκθεση που αντιβαίνει με την ως τώρα εκτίμηση και στρατηγική του;

Μήπως η εκτίμηση για το μη βιώσιμο της ελληνικής οικονομίας είναι μοχλός πίεσης προς τους Ευρωπαίους για κούρεμα του Ελληνικού χρέους; Οι οποίοι δικαίως δυσανασχετούν όταν το ΔΝΤ ζητάει κούρεμα από τους άλλους, αλλά αυτό το κούρεμα δεν αγγίζει το ίδιο, διότι βάσει του καταστατικού του αλλά και με τις συμβάσεις που υπογράφει με κάθε χώρα που δανείζει, κούρεμα στα λεφτά που δανείζει το ίδιο αποκλείεται;

Επομένως, το ΔΝΤ είναι υποχρεωμένο ό,τι λέει να είναι ένα κράμα αλήθειας και ανακριβειών ώστε να κρατάει τις ισορροπίες που θα του επιτρέψουν να επιζήσει (ελλείψει εναλλακτικού οργανισμού) και να συνεχίσει να υπάρχει, ανεξαρτήτως της καταστροφής που σπέρνει όπου πάει.

Οι Δανειστές τώρα, πέραν του γεγονότος ότι οι περισσότεροι από αυτούς υποχρεώθηκαν (ακόμη και η Γερμανία) ή σύρθηκαν στην κυριολεξία να μας δανείσουν, δεν έχουν κανένα λόγο να είναι επιεικείς ή ειλικρινείς απέναντι στην Ελλάδα για μία σειρά από λόγους.

Η απόφαση στήριξης της Ελλάδας ήταν μία πολιτική απόφαση που ήταν δίκοπο μαχαίρι, από τη μία έπρεπε να καταδειχτεί η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, αλλά από την άλλη η Ελλάδα έπρεπε να γίνει το παράδειγμα σε άλλες χώρες, ώστε να μην μπουν στο πειρασμό του υπερδανεισμού.

Έτσι η Ελλάδα ετέθη συνειδητά σε ένα πρόγραμμα αδιέξοδο (αναφέρομαι στο τρίτο πρόγραμμα), ώστε αυτό να λειτουργήσει σαν «μπαμπούλας» για όλους όσοι δυνητικά θα έμπαιναν στον πειρασμό να μην πειθαρχήσουν στο Σύμφωνο Σταθερότητος. Ήδη η Γαλλία και η Ιταλία το έκαναν σε μεγάλο βαθμό αυτό, αλλά ήταν πολύ μεγάλες και οι δύο για να τις στριμώξει η Κομισιόν και η Γερμανία, αν και αυτή η στάση δείχνει πλέον τάσεις αλλαγής.

Άρα «βαράμε το σαμάρι (την Ελλάδα) για να ακούσει ο γάιδαρος (οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι)». Κατόπιν όλων αυτών και δεδομένων των επί μέρους οικονομικών προβλημάτων της κάθε ευρωπαϊκής χώρας (με την εξαίρεση της Γερμανίας), γίνεται εύκολα αντιληπτό, ότι το τελευταίο πράγμα που θα κάνουν οι Ευρωπαίοι, είναι το να μιλήσουν με ειλικρίνεια στους Έλληνες.

Ας έρθουμε στην Κομισιόν τώρα, η οποία αποτελείται από διορισμένους πολιτικούς που στη χώρα τους έχουν χάσει την ελπίδα να καταλάβουν στο μέλλον ηγετικές θέσεις. Οι διορισμοί όμως αυτοί είναι διορισμοί με σοβαρότατα ανταλλάγματα, που κάθε επίτροπος και πρόεδρος της επιτροπής, πρέπει να εξοφλήσει κατά την θητεία του.

Δεν νομίζω να είναι κανείς τόσο αφελής ώστε να πιστέψει έστω και για ένα δευτερόλεπτο ότι η Κομισιόν θα τασσόταν στο πλευρό της πτωχευμένης Ελλάδας και όχι στο πλάι των ισχυρών της Ευρώπης. Άρα, ούτε η Κομισιόν έχει κανέναν λόγο να μας πει την αλήθεια. Να λοιπόν γιατί έχουμε τον ελληνικό λαό θύμα μίας πανευρωπαϊκής και εθνικής «συνωμοσίας ψέματος και συσκότισης».

Αφού λοιπόν αποτυπώσαμε το πρόβλημα καιρός είναι να κοιτάξουμε ποια είναι η λύση. Όλοι λίγο πολύ, εμμέσως ή αμέσως εμφανίζουν ότι το πρόβλημα της Ελλάδος είναι ο υπερδανεισμός, άρα μία εύλογη λύση είναι το κούρεμα του χρέους.

Είναι μία άποψη, αλλά επειδή οι χώρες δεν είναι όπως οι εταιρείες, δηλαδή δεν αποπληρώνουν τα χρέη τους αλλά πρέπει πληρώνουν τους τόκους των δανεικών, ο μόνος τρόπος για να το κάνουν αυτό είναι να παράγουν πλούτο. Ο πλούτος όμως ως όρος είναι απόλυτα δυσφημισμένος στην Ελλάδα, σε τέτοιο σημείο μάλιστα που σε πολλές περιπτώσεις ο όρος πλούτος να ισούται με κάτι σαν το AIDS ή με τον Αλ Καπόνε.

Νομίζω ότι κάποιοι οικονομικοί όροι καλό θα ήταν να πάρουν την φυσιολογική επιστημονική τους έννοια και να αποτινάξουν τον σκόπιμο στιγματισμό που τους έχει κολλήσει μία μερίδα πολιτικών κομμάτων και μέσων ενημέρωσης. Ένας εργαζόμενος που ενοικιάζει την εργασία του σε έναν εργοδότη και αμείβεται για αυτήν, παράγει πλούτο, τόσο απλά.

Ένας άλλος ιδιαιτέρως ενοχοποιημένος οικονομικός όρος είναι το κεφάλαιο. Κύριοι, το αλέτρι του αγρότη και τα εργαλεία του υδραυλικού είναι το κεφάλαιό τους από το οποίο παράγουν τον πλούτο τους, δηλαδή το μεροκάματο τους. Αυτά για να σταματήσουμε να δαιμονοποιούμε τις λέξεις.

Η Ελλάδα λοιπόν, για να ξεφύγει από το αδιέξοδο χρειάζεται να αποκτήσει κεφάλαια (Επενδύσεις) και πλούτο για να πληρώνει τα δανεικά που χρωστάει και να ζήσει σαν κάθε φυσιολογική χώρα. Γιατί λοιπόν για κάτι που είναι προφανές και αυταπόδεικτο, όλοι μιλάνε γενικώς και αορίστως ή με μισόλογα; Γιατί αν το επιτύχει η Ελλάδα αυτό, τότε θα δημιουργήσει ισχυρό ανταγωνιστικό πρόβλημα στους δανειστές της.

Εάν η Ελλάδα γίνει παραγωγική (θεωρητικά έχει όλες τις δυνατότητες γι’ αυτό) τότε θα κόψει ένα σημαντικό κομμάτι από την παραγωγική πίτα της Ευρώπης, καθότι λίγο πολύ όλοι τα ίδια παράγουν, κάτι που δεν θα ικανοποιούσε κανέναν από τους δανειστές μας.

Δηλαδή τους βολεύει να μπορούμε να εξυπηρετούμε τα χρέη μας αλλά να μην φτάσουμε σε ένα σημείο που να μετατραπούμε σε σοβαρούς ανταγωνιστές. Για να το επιτύχουν αυτό θα ήταν διατεθειμένοι με βαριά καρδιά να κάνουν μία ελάφρυνση του χρέους, αλλά μέχρι εκεί.

Στο ερώτημα που θα βρεθούν οι επενδύσεις, η απάντηση είναι ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ, οι Έλληνες και ξένοι επιχειρηματίες έχουν πολλά περισσότερα κεφάλαια από όσα χρειάζεται η Ελλάδα για να γίνει παραγωγική, αλλά απαιτούν καθαρούς και μακροχρόνιους κανόνες παιχνιδιού και να πειστούν ότι θα έχουν κέρδη χωρίς να έχουν το ελληνικό κράτος… μαστροπό πάνω από το κεφάλι τους.

Η ευθύνη του τι μέλει γενέσθαι είναι στα χέρια των Ελλήνων, δεν υπάρχουν εύκολες και ανώδυνες λύσεις, πολύ περισσότερο με την υπάρχουσα πολιτική τάξη. Νομίζω ότι είναι καιρός οι Έλληνες να αρχίσουν να σκέφτονται το τι είναι εφικτό και ρεαλιστικό και όχι τι ακούγεται ωραία.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η Τουρκία στα Βαλκάνια ασκεί στρατηγική βάθους και προωθεί τον νεοθωμανισμό

Του Νικόλαου Μέρτζου

Βαθιά νυχτωμένη η Αθήνα, ξύπνησε ξαφνικά όταν ο πρόεδρος Ταγίπ Ρετζέπ Ερντογάν δήλωσε πρόσφατα ότι η Τουρκία δεν αναγνωρίζει ουσιαστικά την Συνθήκη της Λωζάνης και έδειξε τα αιγαιοπελαγίτικα νησιά μας

Δικαιολογημένος, έστω και όψιμος, ο προβληματισμός μας, αλλά αποκλείεται να οδηγήσει σε εθνική στρατηγική, ενόσω περιορίζεται στο Αιγαίο. Στην πραγματικότητα, η Συνθήκη της Λωζάνης ρυθμίζει όλα τα σύνορα της σημερινής Τουρκικής Δημοκρατίας υπό τον Κεμάλ Ατατούρκ και επικυρώνει την Συνθήκη των Σεβρών. Στην Λωζάνη, στις 24 Ιουλίου 1923, η Τουρκία παραιτήθηκε τελεσίδικα από κάθε δικαίωμα κυριαρχίας στις αχανείς επαρχίες της ηττημένης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας: Συρία, Μεσοποταμία, Χετζάζη, Παλαιστίνη, Αίγυπτος, Σουδάν, Δωδεκάνησα και Κύπρος. Την Συνθήκη με την Τουρκία δεν υπέγραψε μόνον η Ελλάδα, αλλά συνυπέγραψαν επίσης η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία, η Ιαπωνία, η Γιουγκοσλαβία και η Ρουμανία. Συνεπώς, με την δήλωσή του ο Ερντογάν δεν διεκδικεί απλώς τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου, αλλά τον ευρύτερο χώρο της Ανατολής, η οποία φλέγεται τώρα και τελεί υπό αναδασμόν.

Μέσω του Ισλάμ και αυτού που η ίδια αποκαλεί «οθωμανική κληρονομιά», η Τουρκία, υπό τον Ταγίπ Ερντογάν τα τελευταία 15 περίπου χρόνια, θεωρεί χώρες της άμεσης επιρροής της όσα κράτη των Βαλκανίων, της Μέσης Ανατολής και της Βορείου Αφρικής προέκυψαν από την διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Δεν είναι τυχαίο ότι έχει εμπλακεί στον πόλεμο της Συρίας, εισέβαλε στο Βόρειο Ιράκ και εξοντώνει διά πυρός και σιδήρου τους Κούρδους στα τουρκικά, συριακά και ιρακινά εδάφη. Απλώς πιστεύει ότι ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν έληξε ακόμη.

Η δημογραφία είναι ένα επί πλέον στρατηγικό προνόμιό της σε βάθος χρόνου. Οι μουσουλμάνοι παρουσιάζουν τριπλάσιο δείκτη γεννήσεων σε σύγκριση με τους χριστιανούς. Ταυτόχρονα ο πληθυσμός της Τουρκίας εγγίζει τα 75 εκατομμύρια και έχει μέσον όρον ηλικίας τα 29 έτη, ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει τα 40. Σήμερα ο τουρκικός πληθυσμός της Ανατολικής Θράκης και της Κωνσταντινούπολης υπολογίζεται ίσος με το συνολικό άθροισμα του πληθυσμού που ζει σε έξι βαλκανικά κράτη: Ελλάδα, Βουλγαρία, Σκόπια, Αλβανία, Κοσσυφοπέδιο και Μαυροβούνιο.

Στα Βαλκάνια ασκεί στρατηγική βάθους, κατέλαβε ήδη ισχυρές θέσεις και προωθεί τον νεοθωμανισμό. Η αμερικανική CIA στην ιστοσελίδα της αναφέρει τον συνολικό πληθυσμό και την σύνθεσή του σε κάθε βαλκανική χώρα ως εξής:

Αλβανία: πληθυσμός 3.100.00, μουσουλμάνοι 75%, ορθόδοξοι 20%, καθολικοί 10%.
Βουλγαρία: πληθυσμός 7.038.000, μουσουλμάνοι 12,5% – οι Τούρκοι 8%.
Βοσνία:
πληθυσμός 3.880.000, 48% Μουσουλμάνοι, 37,1% Σέρβοι, 14,3% Κροάτες.  
Κοσσυφοπέδιο: πληθυσμός 1.836.529, μουσουλμάνοι Αλβανοί 92% και άλλοι 3% (Βόσνιοι, Τούρκοι, Ρομά κ.α).
Μαυροβούνιο: πληθυσμός 657.394, μουσουλμάνοι 17,7% (Αλβανοί 5%, Βόσνιοι 8%, Ρομά 4,7%).
Οι Αλβανοί του Σαντζάκ-Μετόχια αντιπροσωπεύονται στη Βουλή με αλβανικό κόμμα.  
Σερβία: πληθυσμός 7.310.555, μουσουλμάνοι 3,2%, Σέρβοι 83%, άλλες μειονότητες 13,8%. Επίσημα αναφέρονται μόνον 57.000 Αλβανοί στο Πρέσεβο και στο σερβικό τμήμα του Σαντζάκ. Ωστόσο, οι «λίγοι» Αλβανοί κυριαρχούν στο Πρέσεβο και συγκροτούν ανά δύο αλβανικά κόμματα σε Πρέσεβο και Σαντζάκ.  
Σκόπια: πληθυσμός 2.082.000, μουσουλμάνοι 32% (Αλβανοί 25,3%, Τούρκοι 4% και Ρομά 2,7%)

Την στρατηγική του νεοθωμανισμού, που είναι ασύμβατη με το Δόγμα του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, εξειδίκευσε μεθοδικά ο καθηγητής Αχμέτ Νταβούτογλου ως υπουργός Εξωτερικών. Στο βιβλίο του Στρατηγικό βάθος γράφει:

Οι τουρκικές και μουσουλμανικές μειονότητες σε Βουλγαρία, Ελλάδα, Μακεδονία, Σαντζάκ, Κοσσυφοπέδιο, Βοσνία και Ρουμανία αποτελούν σημαντικά στοιχεία της βαλκανικής πολιτικής της Τουρκίας (…) Η ζώνη που εξικνείται από Μπίχατς, Βοσνία, Σαντζάκ, Κοσσυφοπέδιο, Αλβανία, Μακεδονία, Κίτρτζαλι Βουλγαρίας, Δυτική Θράκη, καταλήγει στην Ανατολική Θράκη και έχει τον χαρακτήρα ζωτικής αρτηρίας για τη γεωπολιτική της Τουρκίας.

Τον Σεπτέμβριο 2010, εβδομήντα οθωμανολόγοι από 30 περίπου κράτη συγκρότησαν διεθνές επιστημονικό συμπόσιο στο Πανεπιστήμιο του Μπίλετσικ της Τουρκίας. Ο πρύτανής του δήλωσε: Όλοι οι οθωμανολόγοι συμμερίζονται την άποψη ότι οι Δυτικοί ιστορικοί υπήρξαν μεροληπτικοί και παρερμήνευσαν την Οθωμανική Ιστορία. Αλλά οι μελέτες δείχνουν ότι αυτό δεν είναι αλήθεια. Φέρνοντας σε επαφή επιστήμονες από πολλές χώρες, κάνουμε τα πρώτα βήματα για να ξαναγραφεί η Οθωμανική Ιστορία.

Δύο διεθνή επιστημονικά συνέδρια στα λαμπρότερα πανεπιστήμια της Κωνσταντινουπόλεως το 2012 αναθεώρησαν, υπό την οθωμανική οπτική, τις επιχειρήσεις και τις συνέπειες του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου.

Οι πλησιέστεροι, πιο ευάλωτοι και χρησιμότεροι στόχοι της νεοθωμανικής στρατηγικής είναι η Βουλγαρία και τα Σκόπια.

Η Βουλγαρία αποτελεί την πύλη του Οθωμανικού Διαδρόμου. Οι μουσουλμάνοι υπερβαίνουν το 12% του πληθυσμού της. Οι 750.000 Τούρκοι της ζουν συμπαγείς περί το Κίρτζαλι και σχηματίζουν το Θρακικό Μουσουλμανικό Τρίγωνο με την μουσουλμανική μειονότητα της ελληνικής Δυτικής Θράκης και με τον ογκώδη πληθυσμό της τουρκικής Ανατολικής Θράκης. Το κόμμα της τουρκικής μειονότητας έως το 2013 ήταν ο αναγκαίος εταίρος των εκάστοτε κυβερνήσεων.

Οροθετημένο γεωγραφικά στο κέντρο του παζλ Βουλγαρίας, Σερβίας, Αλβανίας, Κοσσυφοπεδίου και Ελλάδος το μικρό, πολυεθνικό και ετοιμόρροπο κράτος των Σκοπίων είναι το κατάλληλο όργανο της νεοθωμανικής στα Βαλκάνια.

Με 20ετή σύμβαση παραχώρησης και επένδυση 120 εκατ. ευρώ, η κολοσσιαία τουρκική TAV Airports Holding εκσυγχρόνισε και εκμεταλλεύεται τα δύο μοναδικά αεροδρόμια «Μέγας Αλέξανδρος» της πρωτεύουσας και «Απόστολος Παύλος» της Αχρίδας. Επίσης, κατασκεύασε και εκμεταλλεύεται τον μοναδικό Εμπορευματικό Αερολιμένα στο Στιπ. Το αεροδρόμιο των Σκοπίων δύναται να εξυπηρετήσει τέσσερα εκατομμύρια επιβάτες ετησίως σε μια χώρα δύο εκατομμυρίων πάμπτωχων. Από τον Αύγουστο 2011 η τουρκική εταιρεία «Πήγασος» πραγματοποιεί καθημερινές πτήσεις Σκόπια-Κωνσταντινούπολη και Σκόπια-Σμύρνη με φθηνό εισιτήριο 29,99 €.

Το αεροδρόμιο της Αχρίδας βρίσκεται στα σύνορα με την Αλβανία και το Κοσσυφοπέδιο. Ο Εμπορευματικός Αερολιμένας του Στιπ διακινεί το τουρκικό εμπόριο σε όλα τα Βαλκάνια. Τον Μάρτιο 2011 η τουρκική τράπεζα Χαλκ εξαγόρασε την Εξαγωγική και Πιστωτική Τράπεζα των Σκοπίων και άνοιξε τουρκικά σχολεία. Μεγάλες εταιρείες της Τουρκίας αγόρασαν φθηνές εκτάσεις γύρω από την πρωτεύουσα, όπου οικοδόμησαν τους υψηλότερους στα Βαλκάνια ουρανοξύστες.

Τα Σκόπια επισκέπτονται επίσημα τον Μάρτιο 2011 ο υπουργός Ευρωπαϊκών Θεμάτων, τον Σεπτέμβριο 2011 ο πρωθυπουργός Ερντογάν και μετά ένα μήνα ο αντιπρόεδρός του. Στα Σκόπια συνέρχεται το 4ο Διεθνές Συνέδριο Ισλαμικού Πολιτισμού στα Βαλκάνια τον Οκτώβριο 2010 και το επόμενο έτος το 7ο Διεθνές Συνέδριο Κεμάλ Ατατούρκ, υπό την αιγίδα των δύο Προέδρων Δημοκρατίας. Από το 2007 εορτάζεται κάθε χρόνο η Ημέρα Διδασκαλίας της Τουρκικής. Με τουρκικές δαπάνες αναστηλώθηκαν παλαιά οθωμανικά τεμένη: το Ζωγραφιστό Τζαμί, το Μεϊντάνι, ο Αραμπάτ Μπαμπά και οι τεκέδες Μπεκτασήδων. Με υποτροφίες της Άγκυρας εκπαιδεύονται από τον Απρίλιο 2011 σε 11 τουρκικά νοσοκομεία 58 γιατροί των Σκοπίων. Τον Αύγουστο 2011 θεμελιώνεται το Τουρκικό Θέατρο.

Όλα τα ανωτέρω, και όχι μόνον, έχει δημοσιεύσει έγκαιρα η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών και βρίσκονται στην ιστοσελίδα της. Αλλά με Βαλκάνια και Μακεδονία θα ασχολείται τώρα κοτζαμάν Αθήνα; 
Η συνέχεια στο επόμενο...

Δημοσιεύτηκε στη Ρήξη φ. 127
Πηγή Άρδην


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιάννη Παντελάκη

Το παιχνίδι ήταν χαμένο από την αρχή. Από τότε που μια κυβέρνηση μ' ένα συγκριτικό πλεονέκτημα-ότι δεν μετείχε στον τρόπο διαμόρφωσης του τηλεοπτικού τοπίου τα τελευταία 27 χρόνια-αντί να βάλει ισότιμους και διαφανείς κανόνες, αποφάσισε να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την δική της διαπλοκή. Κάπου εκεί, χάθηκαν όλα. Στη χώρα μας, μια κυβέρνηση δεν κινδυνεύει να πέσει επειδή εφαρμόζει σκληρά μνημόνια τα οποία θα έσκιζε. Στη χώρα μας, οι κυβερνήσεις κινδυνεύουν σοβαρά, όταν γίνουν μέρος του προβλήματος της διαπλοκής και ταχθούν με κάποια από τα κομμάτια της. Το υπόλοιπα, κομμάτια, είναι ικανά για όλα. Αυτό θα πληρώσει η κυβέρνηση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, είχε πολλές δυνατότητες να δημιουργήσει όρους και προϋποθέσεις περιορισμού τουλάχιστον, της διαπλοκής.Κανένας δεν διαφωνούσε σ αυτό. Κάποιοι θα συμφωνούσαν, έστω και αναγκαστικά. Δεν περιλαμβανόταν αυτό όμως στις επιλογές του. Ήθελε τους καναλάρχες του. Ο ΣΥΡΙΖΑ, είχε επιπλέον πολλές δυνατότητες να δημιουργήσει ένα δημόσιο ανεξάρτητο ραδιοτηλεοπτικό φορέα με ποιοτικό πρόγραμμα και αντικειμενική πληροφόρηση ως εναλλακτική δυνατότητα ενημέρωσης-ψυχαγωγίας που θα απαντούσε στα παρακμιακά φαινόμενα της ιδιωτικής τηλεόρασης. Ούτε αυτό, περιλαμβανόταν στις προθέσεις του. Ήθελε τρία (και με το κανάλι της Βουλή τέσσερα) δημόσια κανάλια και πολλά ραδιόφωνα να τον υμνούν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, τα ήθελε όλα δικά του. Το αποτέλεσμα, το βλέπουμε. Δημιούργησε ένα νέο ραδιοτηλεοπτικό φορέα στα χνάρια του παλιού και με ελάχιστες ως μικρές επιδόσεις και αποδοχή. Δημιούργησε και ένα νέο χάος στις τηλεοπτικές συχνότητες με μοναδικά θύματα ως τώρα, όχι τους καναλάρχες αλλά πολλές εκατοντάδες εργαζόμενους σ' αυτά.
AdTech Ad

Άκουσα χθες τον υπουργό Παππά να δηλώνει πως αν ο νόμος κριθεί αντισυνταγματικός, τότε θα γυρίσουμε σ' ένα καθεστώς το οποίο θα είναι αντισυνταγματικό! Η δήλωσή του προφανώς αποτελεί μια ακόμα προσπάθεια επηρεασμού της δικαιοσύνης, αλλά επειδή δεν είναι η μοναδική, ας μην το εξετάσουμε αυτό. Αλλά κάτι άλλο. Υποθέτουμε ότι ο νόμος κρίνεται ως συνταγματικός, τι αποτέλεσμα αυτό θα έχει; Τέσσερα κανάλια (με τις πιθανότατες συγχωνεύσεις και συνεργασίες σχεδόν όλοι οι υπάρχοντες καναλάρχες θα είναι παρόντες) και 260 περίπου εκατομμύρια στα δημόσια ταμεία. Τα εκατομμύρια, ενδεχομένως και πολλαπλάσια, θα μπορούσαν να τα πάρουν και από τους υπάρχοντες καναλάρχες. Θέλεις άδεια; Πληρώνεις ένα σεβαστό ποσό για να την αποκτήσεις. Οι οκτώ, θα πλήρωναν περισσότερα απ' ότι οι τέσσερις.

Η ουσία θα άλλαζε ; Θα περιοριζόταν η διαπλοκή μιντιακής με πολιτική εξουσία; Το παρεχόμενο τηλεοπτικό πρόγραμμα θα είχε καλύτερα χαρακτηριστικά απο το σημερινό; Είτε σ επίπεδο πληροφόρησης, είτε ψυχαγωγίας. Η μοναδική πιθανή διαφορά, θα ήταν πως θα υπήρχαν περισσότερα φιλικά προς αυτήν κανάλια απ ότι σήμερα. Επειδή οι δικοί της δημοσιογράφοι (κομματικοί δημοσιογράφοι, μια πληγή της δημοσιογραφίας) θα στελέχωναν τα νέα κανάλια.

Παρ' ότι όχι και τόσο καινούργιοι πια στην εξουσία, δεν έχουν αντιληφθεί πως οι μιντιάρχες δεν έχουν πολιτικό πρόσημο. Για την ακρίβεια, αυτό δεν είναι κάτι σταθερό, εναλλάσσεται συχνά. Ας ρωτήσουν την προηγούμενη κυβέρνηση πως ένοιωθε το τελευταίο χρονικό διάστημα πριν τις εκλογές όταν έβλεπε ξαφνικά «κόκκινα» πρωτοσέλιδα και ανάλογα δελτία των οκτώ. Από έντυπα ή κανάλια που λίγο καιρό την υμνούσαν.

Η διαπλοκή, δεν αντιμετωπίζεται με κολεγιές. Αλλά με απόλυτα διαφανείς κανόνες που βάζεις. Όσοι επιχείρησαν να ταυτιστούν έστω μ' ένα μέρος της, πετύχαιναν προσωρινές νίκες, αλλά στο τέλος πάντα έχαναν. Ένοιωθαν να τους έχουν αδειάσει όλοι αυτοί που λίγο καιρό τους υμνούσαν. Τόσους ΠΑΣΟΚους έχει ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, δεν ρώτησαν κανέναν από αυτούς; Η κυβέρνηση, θα κοιμηθεί όπως έστρωσε. Ανεξάρτητα αν ο νόμος κριθεί συνταγματικός ή όχι...

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Στην ελληνική πολιτική ζωή υπάρχει ένα ταμπού: η κοινωνική ατζέντα. Δηλαδή, ο ορισμός από την Πολιτεία τι είναι ηθικό και τι ανήθικο. Τι πρέπει να ακολουθούν οι πολίτες στις ζωές τους και τι να αποφεύγουν.

Οι γάμοι των ομοφυλοφίλων, το ουδετερόθρησκο κράτος (στην Αμερική αναγνωρίζεται ακόμα και ο σατανισμός!), οι πολυγονεϊκές οικογένειες (πολλοί παντρεμένοι με πολλούς και πολλές), ο μηδενισμός, η αποεθνικοποίηση ως κυρίαρχη ιδεολογία και άλλα συνθετικά στοιχεία του τρόπου ζωής μιας σαπισμένης Δύσης τείνουν να θεωρούνται «προοδευτικά» επειδή τα αντιμετωπίζουν θετικά οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, η Γαλλία, η γραφειοκρατία της Ε.Ε. και κομμάτι των σκανδιναβικών κοινωνιών.

Στην Ελλάδα σύσσωμη η Αριστερά (με εξαίρεση το ΚΚΕ) επιδιώκει φανατικά να τα επιβάλλει. Δεν το λέει πολύ δυνατά, όμως διατυπώνει αυτή τη βούλησή της σταθερά - και ενίοτε την κραυγάζει με μπροστάρηδες πολιτικούς τύπου Φίλη.

Σεβαστό τμήμα της Δεξιάς βρίσκεται σε αμηχανία. Δεν συμφωνεί ιδιαίτερα με όλα τα παραπάνω αλλά ευχαρίστως θα τα πράξει - αν το θελήσει η Νέα Τάξη. Και η συζήτηση επ’ αυτών των κρίσιμων υπαρξιακών ζητημάτων του έθνους αναβάλλεται διαρκώς.

Ευτυχώς, η Εκκλησία επαγρυπνεί και έκρουσε με δύναμη τον κώδωνα του κινδύνου διά του Αρχιεπισκόπου Αθηνών κ. Ιερωνύμου, ο οποίος σε ιστορικής σημασίας ομιλία του στη Λιβαδειά επισήμανε: «Μπορεί να πουλήσατε ή να πουλάτε τους θησαυρούς της Ελλάδας μας, να πουλάμε τα λιμάνια μας, να δίνουμε τα αεροδρόμιά μας, να δίνουμε τα τρένα μας αλλά την πατρίδα μας και την ορθοδοξία μας δεν θα σας την παραδώσουμε. […] Είναι μία δύσκολη εποχή και όλοι οι άνθρωποι προβληματίζονται σε όλους τους χώρους. Από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο χώρο. Χρειάζεται να ξεκαθαρίσουμε τι θέλουμε, ποια οικογένεια θέλουμε, πώς θέλουμε τα παιδιά μας, πώς θέλουμε να ζήσουμε αύριο, κι ανάλογα με αυτό που θέλουμε να πορευθούμε».

Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από τη δοκιμασία. Ολοι πρέπει να πάρουν ανοιχτά θέση για την ταυτότητα της κοινωνίας μας και την αποστολή του ελληνικού έθνους.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο υπουργός Επικρατείας Νίκος Παππάς εξηγεί γελώντας κάτι στον Δρίτσα. Το φιάσκο με τις τηλεοπτικές άδειες

Γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

Στις 22 Σεπτεμβρίου ο Νίκος Παππάς, απαντώντας σε ερώτηση του συνοδοιπόρου του βουλευτή Νίκου Νικολόπουλου(βέρου αριστερού και καθόλου τυχοδιώκτη, ως γνωστόν…), για το διαγωνισμό του, εξεστόμισε την περίφημη φράση: «Εμείς δεν είμαστε σκιτζήδες».

Ενα μήνα μετά υπάρχουν πολλοί στην κυβέρνηση και στον ΣΥΡΙΖΑ που να συμμερίζονται αυτήν τη διαβεβαίωση; Εγώ ξέρω κάμποσους (συντρόφους του, εννοείται…), που λένε «τα έκανε μπάχαλο». Υπενθυμίζω εδώ ότι στην περίφημη δημοσκόπηση της «Αυγής», η οποία προκάλεσε πάταγο, υπήρχε ένα εύρημα που δεν προσέχθηκε πολύ. Ελεγε ότι η πλειονότητα των ερωτηθέντων επιθυμεί από πέντε έως δέκα κανάλια. Και ότι το ίδιο ίσχυε και τον περασμένο Απρίλιο. Στο ρεπορτάζ της εφημερίδας υπήρχε και η ακόλουθη φράση, η οποία, επίσης, δεν προσέχθηκε: «Ωσάν αυτή η ατέλειωτη συζήτηση να μην έκανε κανένα να αλλάξει την αρχική του γνώμη» (εδώ, τρίτη παράγραφος). Ηταν μια σαφέστατη αιχμή-προειδοποίηση εκ των έσω για τον επίδοξο αρχικαναλάρχη Παππά.

Αλλά μήπως αδικεί κανείς τον υπουργό Επικρατείας με τον χαρακτηρισμό «σκιτζής»; Ας δούμε τα δεδομένα.

Στην περίπτωση των τηλεοπτικών αδειών, η κυβέρνηση –και ο ίδιος– είχαν κάτι σαν «χρυσάφι» στα χέρια τους. Πολύ αβανταδόρικο θέμα. Πρώτον, διότι ακόμα και τα δύο παλιά κυβερνητικά κόμματα, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, ένοχα για το παρελθόν τους, αναγνώριζαν την ανάγκη να ρυθμιστεί το τηλεοπτικό τοπίο. Δεύτερον, διότι η συντριπτική πλειονότητα της κοινής γνώμης ήταν με την κυβέρνηση στο θέμα αυτό. Και, τρίτον, διότι η κυβέρνηση είχε καταφέρει να κλείσει ουσιαστικά το εμβληματικό κανάλι της διαπλοκής, το Μέγκα, βάζοντας τους τρεις ιδιοκτήτες του να αλληλοσπαράσσονται.

Τι είχε, λοιπόν, να κάνει η κυβέρνηση, εν προκειμένω ο κ. Παππάς; Να αναθέσει στο ΕΣΡ να προκηρύξει ένα διαγωνισμό ανοιχτό, να ορίσει την τιμή εκκίνησης και όσοι είχαν λεφτά, παλαιοί και επίδοξοι καναλάρχες, να πληρώσουν και να πάρουν άδεια. Από εδώ και πέρα αρχίζουν τα «σκιτζίδικα».

Δεν έγινε αυτό, διότι ο κ. Παππάς (δεν πρέπει να τον αδικούμε, με την απόλυτη κάλυψη του Πρωθυπουργού) έθεσε ως πρώτο στόχο να ελέγξει το τηλεοπτικό τοπίο. Ετσι φτάσαμε στον διαγωνισμό-παρωδία, με άφραγκους Καλογρίτσες, με λαγούς, με φουκαράδες υπαλλήλους που δεν ήξεραν να ελέγξουν τίποτα, πόσο μάλλον τρύπια πόθεν έσχες και τα λοιπά συμπαρομαρτούντα.

Και όταν αρχίζει ο κατήφορος, όποιος τον παίρνει είναι δύσκολο να σταματήσει. Ετσι φτάσαμε στα σημερινά απεχθή φαινόμενα, με τους Νικολοπουλισμούς, τις Ζούγκλες και τα λοιπά (εδώ), σε μια πρωτοφανή απόπειρα να ελεγχθούν και οι δικαστές και να βγάλουν την επιθυμητή απόφαση. Ξέρω ότι οι εξουσιάζοντες- όχι μόνο οι σημερινοί- είναι αδίστακτοι, αλλά τούτοι εδώ είναι και ανόητοι. Δεν υπήρχε ένας μεταξύ τους να τους προειδοποιήσει ότι οι μέθοδοι αυτές θα μπορούσαν να γίνουν μπούμερανγκ; Όπως και έγινε.

Οι Πρωθυπουργοί έχουν κάποιους πολύ στενούς συνεργάτες, τους οποίους πολύ δύσκολα αποχωρίζονται. Τι γίνεται, όμως, όταν αυτοί γίνονται βαρίδια για την κυβέρνησή τους; Εν προκειμένω, αυτό ισχύει απολύτως για τον κ. Παππά. Δεν είναι ο μόνος στην κυβέρνηση, αλλά για το συγκεκριμένο θέμα αυτός είναι.

Ο Πρωθυπουργός δεν πρέπει να έχει ψευδαισθήσεις. Και καλό είναι κάποιοι, που αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει, να του το εξηγήσουν. Ετσι όπως πήγε να τα κάνει με τα κανάλια, δεν βγαίνει. Οποια απόφαση κι αν πάρει το Συμβούλιο της Επικρατείας (και φαίνεται ήδη ποια θα πάρει, όσα ροζ e-mail κι αν υποκλέψουν…), το παιχνίδι έχει χαθεί.

Ο Πρωθυπουργός πρέπει να ανακρούσει πρύμναν. Να κάνει αυτό που έπρεπε να κάνει από την αρχή. Ανοιχτό διαγωνισμό για πολλά κανάλια όχι με ευθύνη του υπουργού, αλλά του θεσμικού οργάνου ΕΣΡ. Θα υποστεί πολιτική ήττα ναι, αλλά αυτή είναι προτιμότερη από τον διασυρμό και τη συνεχή ανακατωσούρα, αν επιμείνει στον «τσαμπουκά».

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει μπροστά του το, όντως καυτό, ζήτημα του χρέους. Ας επικεντρωθεί σ’ αυτό. Ακόμα κι αν σκοπεύει να αποδράσει με πρόωρες εκλογές, ας το κάνει γι’ αυτό. Είναι περισσότερο πειστικό να πει ότι τον έριξε ο Σόιμπλε, παρά οι ξεδοντιασμένοι καναλάρχες.

Εν κατακλείδι: αν θέλει ο κ. Τσίπρας να κάνει μια τελευταία προσπάθεια να περισώσει ό,τι σώζεται, ας ανασυγκροτήσει την κυβέρνησή του και ας επικεντρωθεί στα σοβαρά που καίνε τους πολίτες. Για να γίνει, όμως, αυτό πρέπει να απαλλαγεί από τους σκιτζήδες που έγιναν βαρίδια. Διότι, ως γνωστόν, τα βαρίδια ένα μόνο μπορούν να πετύχουν: να τον πάνε μια ώρα αρχύτερα στον πάτο.

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Τους εμψυχώνει και τους ενθαρρύνει να αντισταθούν στους τρομοκράτες

Ένας ελεύθερος σκοπευτής βάζει στο στόχο τζιχαντιστές και τους εξοντώνει τον έναν μετά τον άλλον με συνοπτικές διαδικασίες.
Από τη Δευτέρα που ξεκίνησε η επίθεση των ιρακινών δυνάμεων στη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, ο άγνωστος άντρας έχει σκοτώσει τζιχαντιστές σε τέσσερις συνοικίες της ιρακινής μεγαλούπολης.

Σύμφωνα με το ιρακινό ειδησεογραφικό πρακτορείο Al Sumaria News, ο εκτελεστής βάζει πρώτα στο μάτι τις περιπολίες των τζιχαντιστών και στη συνέχεια σκοτώνει...
Η εμφάνιση του «Σκοπευτή της Μοσούλης», όπως τον αποκαλούν οι κάτοικοι, τους εμψυχώνει και τους ενθαρρύνει να αντισταθούν στους τρομοκράτες, όπως αναφέρει η ιρακινή ιστοσελίδα.
«Η παρουσία όμως του σκοπευτή σε τέσσερις συνοικίες της πόλης κάνει πολλούς να υποστηρίζουν ότι δεν είναι ένας αλλά περισσότεροι», προσθέτει το πρακτορείο Al Sumaria.
Άλλες πληροφορίες αναφέρουν πως, ένοπλες ομάδες πολιτών επιτίθενται στο Ισλαμικό Κράτος μέσα στη Μοσούλη, ωστόσο οι πληροφορίες αυτές δεν μπορούν να επαληθευτούν από άλλες πηγές.

Kι ενώ οι μάχες συνεχίζονται, έκκληση για αίμα κάνουν οι τζιχαντιστές στη Μοσούλη, σύμφωνα με το αραβόφωνο πρακτορείο BasNews.
Οι τζιχαντιστές ζητούν από τους κατοίκους της πόλης να δώσουν το αίμα τους για τους τραυματίες τζιχαντιστές που χτυπήθηκαν στις μάχες που μαίνονται έξω από την πόλη ενάντια στις ιρακινές και κουρδικές δυνάμεις που προελαύνουν προς τη Μοσούλη.Τα νοσοκομεία Ιμπν Σινά και Αλ Τζαμουρία της Μοσούλης είναι γεμάτα από τραυματίες τζιχαντιστές, υποστηρίζει νοσοκομειακή πηγή.

Εντολή Μπαγκντάντι στους τζιχαντιστές να ισοπεδώσουν τη Μοσούλη αν χάσουν!

Ένας από τους διαβόητους επικεφαλής των πολεμιστών του Ισλαμικού Κράτους, ο Αμπού Χαζάρ, σκοτώθηκε, στη Σαρκάτ, της επαρχίας Σαλαχουντίν, κατά τη διάρκεια της μεγάλης επιχείρησης που βρίσκεται σε εξέλιξη για την ανακατάληψη της Μοσούλης στο Ιράκ.

Ο πρωθυπουργός του Ιράκ, Χαϊντάρ αλ-Αμπάντι, ανακοίνωσε τη Δευτέρα την έναρξη της μεγάλης κλίμακας επιχείρησης που περιλαμβάνει πλήθως εμπλεκόμενων παρατάξεων.

Παρ' όλα αυτά, ο Αμπού Μπαρκ αλ-Μπαγκντάντι, ο αρχγός του ISIS, καθώς και τα σημαίνοντα στελέχη της τζιχαντιστικής οργάνωσης, εγκατέλειψαν τη Μοσούλη, μόλις πριν από μία εβδομάδα και κατευθύνθηκαν στη Ράκα, τη δεύτερη «πρωτεύουσα» του χαλιφάτου που επιδιώκουν να φτιάξουν.

Σύμφωνα με τα όσα δίνονται στη δημοσιότητα, ο ηγέτης των τζιχαντιστών έχει δώσει σαφή εντολή, ώστε αν οι άντρες του ηττηθούν στη μάχη της Μοσούλης, τότε να μην αφήσουν τίποτα όρθιο μέσα στην πόλη! Σύμφωνα με τον υπεύθυνο Τύπου του Δημοκρατικού Κόμματος του Ιρακινού Κουρδιστάν, εκτός από τις προηγούμενες εντολές, ο Μπαγκντάντι έχει δώσει εντολή να σταματήσει κάθε λειτουργία των τζιχαντιστικών γραφείων υπηρεσιών στην πόλη, μέχρι νέας εντολής.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Ιωάννη Αθ. Μπαλτζώη

Το 2000, το National Energy Policy Development Group (NEPDG), υπό την προεδρία του Dick Cheney, είχε εντοπίσει τα παγκόσμια αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αέριου στην Αν. Μεσόγειο και στη συριακή ενδοχώρα. Το επιτελείο του υιοθέτησε τότε το σχέδιο για την αναδιαμόρφωση της «Ευρύτερης Μέσης Ανατολής», ενώ το Υπουργείο Εξωτερικών δημιούργησε το επόμενο έτος το τμήμα ΜΕΝΑ (Middle East North Africa) για να οργανώσει την «Αραβική Άνοιξη». Ο ανωτέρω σχεδιασμός αποκαλύφθηκε από τον Στρατηγό πρώην ανώτατο Διοικητή του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη Wesley Clark.

Πού αποσκοπούσε η «Αραβική Άνοιξη»

Συγκεκριμένα, το σχέδιο αποσκοπούσε σε τρεις επιδιώξεις:
• να καταστραφεί ο «άξονας της Αντίστασης» (ο σιιτικός άξονας),
• να βάλει χέρι στα τεράστια αποθέματα φυσικού αερίου και
• να αναδιαμορφώσει την «Ευρύτερη Μέση Ανατολή».

Τα γεωστρατηγικά σχέδια των ΗΠΑ έλαβαν τελικά τη μορφή της «Αραβικής Άνοιξης» από το 2011. Τι ήταν η Αραβική Άνοιξη, που τελικά κατέληξε σε Αραβικό εφιάλτη; Ένας σύγχρονος υβριδικός πόλεμος 4ης γενιάς, που σκοπό είχε να φέρει τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, καθώς και μετριοπαθή ισλαμικά στοιχεία στην εξουσία, κατά το πρότυπο των ισλαμιστών της Τουρκίας του νυν Τούρκου Προέδρου, Recep Tayyip Erdoğan. Τα αποτελέσματα της λανθασμένης αυτής πολιτικής είναι φανερά σε όλους μας σήμερα και αντί μετριοπαθών ισλαμικών στοιχείων εμφανίστηκε το απόλυτο κακό, το ισλαμικό τέρας, το ISIS/Daesh/IS (Ισλαμικό Κράτος) και οι λοιπές ακραίες ισλαμιστικές οργανώσεις.

Είναι πλέον αποδεδειγμένο σήμερα ότι το ISIS αποτελεί δημιούργημα και γεωστρατηγικό εργαλείο των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών (CIA) που ως στόχο είχε και έχει την ανατροπή του καθεστώτος του Προέδρου της Συρίας, Bashar al-Assad στη Συρία και την ανάσχεση της προβολής ισχύος και επιρροής της Ρωσίας (ιδιαιτέρως) και της Κίνας στη Μέση Ανατολή.

Ο Assad που αποδείχθηκε σκληρός παίκτης...

Ο σχεδιασμός δεν εξελισσόταν όπως αναμενόταν και ο Assad αποδείχθηκε σκληρό καρύδι. Είχε την πολιτική και διπλωματική στήριξη Ρώσων και Κινέζων, την υλική τοιαύτη του Σιϊτικού Ιράν και της Σιϊτικής Hezbollah του Λιβάνου, οι οποίες ενεπλάκησαν και στα πεδία των επιχειρήσεων, αποστέλλοντας χερσαίες δυνάμεις.

Με τη βοήθεια και της Μόσχας, που αποσκοπεί σε αύξηση της επιρροής της στην περιοχή 
 
Η ρωσική και ιρανική προβολή ισχύος στην περιοχή θεωρήθηκε απαραίτητη από τα δύο κράτη, αφενός λόγω στενών παραδοσιακών δεσμών, αφετέρου δεν ήθελαν να απουσιάζουν στη μεγάλη αυτή ανακατανομή ισχύος που διαδραματιζόταν στη Μέση Ανατολή. Μέσω της στήριξης του καθεστώτος Assad, η Μόσχα επιδιώκει να αυξήσει την προβολή ισχύος και επιρροής της σε μια περιοχή που παλαιότερα διέθετε γεωστρατηγικά ερείσματα και υψηλό βαθμό επιρροής.

Η ρωσική στρατιωτική εμπλοκή τον Σεπτέμβριο του 2015 σηματοδότησε μια τρίτη φάση ανακατανομής της ισχύος στον συριακό πόλεμο. Η ρωσική εμπλοκή, σε συντονισμό με τις ιρανικές δυνάμεις, τη Hezbollah και τις σιϊτικές πολιτοφυλακές εδραίωσαν τη θέση του καθεστώτος Assad, απώθησαν το «Ισλαμικό Κράτος» στην κεντρική Συρία και αύξησαν τα κέρδη του συριακού στρατού Βόρεια και είναι έτοιμες να ανακαταλάβουν πλήρως το πολιορκούμενο Χαλέπι, γεγονός υψίστης γεωστρατηγικής αξίας, που ίσως σημάνει την απαρχή των εξελίξεων που ίσως οδηγήσουν στον επίλογο του συριακού δράματος. Ήδη η επιχείρηση απελευθέρωσης της Μοσούλης άρχισε με την επίθεση των ιρακινών ενωμένων δυνάμεων και την υποστήριξη των ΗΠΑ, μια επιχείρηση που θα διαρκέσει και στην πορεία θα εμπλακούν και άλλες δυνάμεις, όπως οι Κούρδοι Peshmerga. Οπότε το ενδιαφέρον ΗΠΑ και Ρωσίας έγκειται στο ποσοστό προβολής ισχύος που θα επιτύχουν στο έδαφος της πάλαι ποτέ ενιαίας Συρίας. Δυστυχώς ο ανταγωνισμός των δύο δυνάμεων είναι τέτοιος που δεν επιτρέπει ακόμη μια σύγκλιση απόψεων και ενιαίας πολιτικής, για τον τερματισμό του πολέμου.

Η νέα πραγματικότητα, που θέλει τις ΗΠΑ να μην είναι όπως κάποτε...

Φαίνεται ότι οι ΗΠΑ αδυνατούν να αντιληφθούν τη νέα πραγματικότητα, παρά την προειδοποίηση του Zbigniew Brzezinski, ο οποίος με το βιβλίο του «Η Μεγάλη Σκακιέρα: Αμερικανική Υπεροχή Και Οι Γεωστρατηγικές Υποχρεώσεις της» ήταν ο αρχιτέκτονας του σχεδίου της Ουάσιγκτον να κυβερνά τον κόσμο, όμως τώρα εγκατέλειψε το σχέδιο αυτό και συνιστά τη σφυρηλάτηση δεσμών με τη Ρωσία και την Κίνα. Με νέο του άρθρο λίαν προσφάτως στο περιοδικό American Interest, που φέρει τον τίτλο «Προς Μια Παγκόσμια Αναδιάταξη» o Brzezinski αποκαλύπτει ότι ισχυρά μέλη του κατεστημένου κατάστρωσης πολιτικής δεν πιστεύουν πλέον ότι η Ουάσιγκτον θα επικρατήσει στην επιδίωξή της να επεκτείνει την αμερικανική ηγεμονία στη Μέση Ανατολή και στην Ασία.

Ο Brzezinski αναφέρει την άνοδο της Ρωσίας και της Κίνας, την αδυναμία της Ευρώπης και τη «βίαιη πολιτική αφύπνιση μεταξύ των μετααποικιακών μουσουλμάνων» ως τα άμεσα αίτια αυτής της αιφνίδιας ανατροπής. Διαπιστώνει δε ότι «οι ΗΠΑ είναι ακόμη η ισχυρότερη οντότητα πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά, αλλά, λόγω των περίπλοκων γεωπολιτικών μεταβολών στις περιφερειακές ισορροπίες, δεν είναι πια η παγκόσμια αυτοκρατορική δύναμη… Καθώς η εποχή της κυριαρχίας τους τελειώνει, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ανάγκη να ηγηθούν στην αρχιτεκτονική αναδιάταξη της παγκόσμιας δύναμης».

Και η επόμενη μέρα των αμερικανικών εκλογών

Δυστυχώς, η προσεκτικότερη σήμερα μέθοδος του Brzezinski δεν είναι πιθανόν να ακολουθηθεί από το φαβορί υποψήφια Πρόεδρο, Hillary Clinton, σταθερή οπαδό της αυτοκρατορικής επέκτασης με την ισχύ των όπλων, δηλαδή πόλεμος με κάθε κόστος, εκτός και αν γίνει η έκπληξη και νικήσει ο Donald Trump, που μάλλον έχει αντιληφθεί και αποδεχθεί τη νέα θεωρία του Brzezinski και ομιλεί καθαρά για νέα προσέγγιση με τη Ρωσία του Vladimir Putin και την Κίνα. Ίδωμεν. Η 8η Νοεμβρίου δεν είναι μακριά.

* Ο κ. Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης είναι Αντγος (ε.α.), Δίπλωμα από Tactical Intelligence School (U.S. Army), πρώην ΑΚΑΜ Τελ Αβίβ, Μεταπτυχιακό στην Γεωπολιτική Ανάλυση, Γεωστρατηγική Σύνθεση του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου.
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η Τουρκία «δεν θα περιμένει μέχρι το σπαθί να στραφεί εναντίον της», αλλά μπορεί να δράσει μόνη της για να εξοντώσει τους εχθρούς της διεμήνυσε ο πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν, έπειτα από τον αποκλεισμό των τουρκικών δυνάμεων από την επιχείρηση ανακατάληψης της ιρακινής πόλης Μοσούλης και τις εδαφικές κατακτήσεις των κουρδικών δυνάμεων στην Συρία.

Με μια ομιλία του στο προεδρικό μέγαρο εμφάνισε μια εικόνα της Τουρκίας που περιορίζεται από ξένες δυνάμεις που «στοχεύουν να μας κάνουν να ξεχάσουμε την οθωμανική και σελτζουκική ιστορία μας» όταν οι πρόγονοι της Τουρκίας είχαν την κυριαρχία σε περιοχές που εκτείνονται από την κεντρική Ασία και την Μέση Ανατολή.

«Από τώρα και στο εξής δεν θα περιμένουμε τα προβλήματα να χτυπήσουν την πόρτα μας, δεν θα περιμένουμε έως ότου το σπαθί στραφεί εναντίον μας, δεν θα περιμένουμε τρομοκρατικές οργανώσεις να έρθουν να μας επιτεθούν», δήλωσε ενώπιον εκατοντάδων μουχτάρηδων, η πλειονότητα εκ των οποίων πρόσκειται στην κυβέρνηση.
«Όποιοι υποστηρίζουν την διχαστική τρομοκρατική οργάνωση, θα τους εκριζώσουμε», τόνισε, αναφερόμενος στους αντάρτες του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK).
«Αφήστε τους να πάνε οπουδήποτε έως ότου τους βρούμε και τους εξοντώσουμε. Το λέω αυτό πολύ καθαρά: Δεν θα μπορούν να βρουν ειρήνη σε κανένα μέρος στο εξωτερικό».

Ο Τούρκος πρόεδρος επισήμανε πως υπήρχε συμφωνία με τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις για την συμμετοχή τουρκικών πολεμικών αεροσκαφών στην επιχείρηση για την ανακατάληψη της Μοσούλης, με την Ουάσιγκτον όμως να τονίζει πως επαφίεται στην ιρακινή κυβέρνηση να αποφασίσει ποια χώρα συμμετέχει στην εκστρατεία.

«Πίστευαν ότι μπορούσαν να μας αποκλείσουν από την Μοσούλη με το να μας εκνευρίσουν με το PKK και το Νταές (Ισλαμικό Κράτος)…Πιστεύουν ότι μπορούν να διαμορφώσουν τις μελλοντικές εξελίξεις με τα χέρια τρομοκρατικών οργανώσεων», επισήμανε. «Γνωρίζουμε ότι τα όπλα των τρομοκρατών θα εκπυρσοκροτήσουν σύντομα στα χέρια τους», προειδοποίησε.

Η Άγκυρα έχει μια ολοένα και αυξανόμενη αίσθηση ότι δεν έχει την δύναμη να ελέγξει τα γεγονότα που διαδραματίζονται κατά μήκος των συνόρων της, καθώς ο δυτικός συνασπισμός δυνάμεων υπό την ηγεσία των ΗΠΑ επικεντρώνεται στην μάχη εναντίον του Ισλαμικού Κράτους στην Συρία παρά την απομάκρυνση από την εξουσία του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ, την πρωταρχική αιτία του συριακού πολέμου κατά την θεώρηση της Άγκυρας.

Συγκεκριμένα έχει εξοργιστεί από την υποστήριξη των ΗΠΑ στην κουρδική πολιτοφυλακή YPG (Μονάδες Προστασίας του Λαού) στην Συρία.
«Γνωρίζουμε αυτές τις υποθέσεις σε αυτή την περιοχή. Είστε ξένοι σε αυτά τα μέρη. Δεν ξέρετε», δήλωσε καταχειροκροτούμενος από το κοινό ο Τούρκος πρόεδρος σε μια ομιλία πυο πραγματοποίησε χθες με αφορμή την έναρξη του ακαδημαϊκού έτους.

Ο Τούρκος πρόεδρος τόνισε πως συζήτησε τηλεφωνικά με τον Ρώσο ομόλογό του Βλαντίμιρ Πούτιν το βράδυ της Τρίτης για μια συμφωνία απομάκρυνσης από το Χαλέπι του Μετώπου Φάταχ αλ Σαμ (πρώην Μέτωπο Αλ Νόσρα), χωρίς να δώσει λεπτομέρειες.
«Προειδοποιώ τις τρομοκρατικές οργανώσεις, την σεχταριστική φανατική ιρακινή κυβέρνηση και την κυβέρνηση του Άσαντ που σκοτώνει τον ίδιο της το λαό: Βρίσκεστε σε λάθος πορεία. Η φωτιά που προσπαθείτε να ανάψετε θα κάψει περισσότερο εσάς παρά εμάς», τόνισε.
«Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να συμμορφωθούμε με τον ρόλο που οποιοσδήποτε σχεδίασε για μας με αυτή την έννοια. Έχουμε ξεκινήσει να καταστρώνουμε το δικό μας σχέδιο», πρόσθεσε.

Πηγή MIgnatiou




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Τώρα γιατί όλο αυτό με την "μουσική επιμελήτρια"(!) που προσέλαβε ο ΟΑΣΑ ώστε να ορίζει την μουσική που θ' ακούγεται στα λεωφορεία μας φαίνεται εντελώς γελοίο, θα το έλεγε κανείς και κάπως περίεργο.

Κανονικά θα έπρεπε να χαιρόμαστε που θα μεταφερόμαστε με "επιμελημένη" μουσική στις δουλειές μας και όπου αλλού.
Άλλωστε έχουν γίνει κι επιστημονικά πειράματα, κι έχει αποδειχτεί πως όταν βάζεις μουσική στα ζώα που πρόκειται να σφαχτούν, το κρέας τους γίνεται πιό μαλακό και νόστιμο. Τους φεύγει, λέει, το άγχος.
Επίσης όπως έχουμε παρακολουθήσει όλοι στις μελλοντολογικές ταινίες, όπου περιγράφονται οι δυστοπίες του μέλλοντος (ή του παρόντος;), οι εργαζόμενοι-ζόμπι-σκλάβοι οδεύουν προς τα ημερήσια κάτεργά τους με την συνοδεία μονότονης, και υπνωτιστικής μουσικής, που προφανώς τους κρατάει σε ηρεμία και καταστολή (τ' αφεντικά από μέσα, θα ακούνε μάλλον άλλη μουσική).
Βέβαια αυτά γίνονται μόνο στις ταινίες και δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος να εφαρμοστούν ποτέ στις πραγματικές κοινωνίες.

Εδώ είναι φανερό πως η αριστερή μας κυβέρνηση αφού έλυσε όλα τα άλλα προβλήματα που μας ταλάνιζαν με τους προηγούμενους προδότες, έφτασε επιτέλους να σκέφτεται και την ποιότητα ζωής που πρέπει να έχει ένας ευτυχισμένος εργαζόμενος, ακόμη και στον δρόμο προς την δουλειά.
Πάλι όμως θα πουν μερικοί κακοπροαίρετοι πως αυτό τους θυμίζει την παροιμία: "ψωμί, τυρί δεν είχαμε, ραπανάκια για την όρεξη", αλλά πρόκειται ακριβώς για κακοπροαίρετους ανθρώπους.
Άλλοι πάλι λένε πως η κίνηση  "μουσική επιμελήτρια"  είναι ενταγμένη στο όργιο προσλήψεων ημέτερων αριστερών (wanna be) ή στην ασύδοτη σπατάλη που εξακολουθεί και γίνεται σε ορισμένα τμήματα του δημόσιου τομέα, εκεί όπου δραστηριοποιείται και ο απατεώνας με το μαντηλάκι, η συλλογή μαντηλακίων του οποίου πρέπει να στοιχίζει πάνω από 30 ΕΚΑΣ.  Απ' αυτά, τα κομμένα, ξέρετε.
Αλλά κι αυτά πάλι λέγονται μάλλον από ζηλιάρηδες συμπολίτες μας, που δεν μπορούν να φτάσουν στο ύψος της διανόησης της σκέψης ενός τέτοιου αριστερού κυβερνητικού επιτελείου.

Στο blog πάλι όλη αυτή η -κάτω απ' αυτές τις συνθήκες- γελοιότητα θυμίζει, το περίφημο wi-fi του τσικ λεβέντη απ' την Καλαμάτα, αυτό που είχε τάξει δωρεάν για όλους τους έλληνες, τότε που είχε χάσει την μπάλα, είχε καβαλήσει το καλάμι, και τράβαγε προς  την δόξα της Ιστορίας. 
Το ανάλογο λοιπόν του wi-fi τού μαγκόπουλου, είναι κι η μουσική στα λεωφορεία του ΟΑΣΑ.
Με την διαφορά πως αυτό είναι πιό εύκολα εφικτό και θα εφαρμοστεί στ' αλήθεια και όχι σαν τις αλογόμυγες του λεβεντόπουλου που γέρνει.
Η μπάλα έχει και πάλι χαθεί -και πότε δεν είχε;- αλλά τούτοι οι πονηρούληδες πετούν κατά καιρούς διάφορες μπάλες στο γήπεδο, όλες μαζί ανακατεμένες, να μη ξεχωρίζεις ποιά είναι η πραγματική -που λείπει- και ποιά η παραπλανητική, η ντεμέκ, η άσχετη.

Επίσης το blog έχει να προτείνει στην ροζ κυβέρνηση με τους πράσινους κόκκους, την όλη καμπάνια για την αναγκαιότητα της "μουσικής επιμελήτριας", να την ονομάσει "Πες μας τί ακούς να σε πάμε", σε απόλυτη αντιστοιχία με το θρυλικό πασοκικό: "Πες μας πού πας να σε πάμε"...

Ή ήταν νεοδημοκρατικό;
Τέλος πάντων. Δεν έχει σημασία. 
Όλα τα γουρούνια την ίδια μύτη έχουν!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Κωνσταντίνου Βέργου

Εκτός από τον πόλεμο ενάντια στην Αγγλία και τις ΗΠΑ, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ανοίγει ένα νέο λαμπρό «πεδίο μάχης», τον πόλεμο ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Πώς θα διεξαχθεί όμως αυτός ο πόλεμος και πού οδηγεί;

Πέρασαν πολλά χρόνια από την εποχή που η γερμανική κυβέρνηση αποφάσισε να γκρεμίσει την αρχή της αλληλεγγύης στην Ευρωπαϊκή Ένωση και να χρησιμοποιήσει τους ευρωπαϊκούς θεσμούς για στυγνούς εκβιασμούς, για να εκβιάζει κυβερνήσεις για τα στενά συμφέροντα μιας χούφτας αδίστακτων γερμανικών εταιρειών. Η Ευρώπη, με τη «σοφή ηγεσία» του κυρίου Σόιμπλε, μεταλλάχτηκε σταδιακά, από όαση Δημοκρατίας και ελευθερίας που ήταν, σε ένα τεράστιο Νταχάου.

Με πρόφαση τη «δημοσιονομική πειθαρχία» και χρησιμοποιώντας το ευρώ και την ΕΚΤ ως εργαλείο, εκβίασε, εκδίωξε όσους κυβερνήτες κρατών αντιλήφθηκαν τον παραλογισμό. Και τελικά οδήγησε σε εφιαλτική λιτότητα το 1/3 της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ διοχέτευσε κολοσσιαία ρευστότητα από το ευρωπαϊκό χρήμα –φέτος είναι 250 δισ. ετησίως μέσω ΕΚΤ– στα ταμεία γερμανικών τραπεζών και εταιρειών. Η Γερμανία κατάφερε στην αρχή έτσι μεγάλα πλεονάσματα, ενώ άλλες χώρες καταστρέφονταν. Οι χώρες «συμμορφώθηκαν». Όμως αυτό που απομένει στην Ευρώπη δεν είναι μόνο το καμμένο δάσος από κατεστραμμένες χώρες και εκατομμύρια κατεστραμμένες εταιρείες και ανέργους. Μένει κάτι πολύ χειρότερο. Η φωτιά κατέστρεψε τα θεμέλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τώρα καίει και αυτούς που την άναψαν, την ίδια τη γερμανική οικονομία, τις εταιρείες - διαμάντια της. Volkswagen, Siemens, Deutsche Bank, Commerzbank πλέον γκρεμίζονται σαν χάρτινοι πύργοι. Ο καταστροφικός κύκλος με τη λευκή κιμωλία κλείνει.

Οι χώρες-μέλη φεύγουν πανικόβλητες από το ευρωπαϊκό «Νταχάου». Και η Γερμανία, αντί να κεφαλαιοποιήσει στην πολύχρονη συνεργασία, προτιμά να κάψει την αυλή του γείτονα! Το δικαίωμα μιας κυρίαρχης χώρας, της Βρετανίας, να αποφασίσει την τύχη της σε σχέση με την Ε.Ε. αντιμετωπίστηκε εξ αρχής άκομψα, υποτιμητικά, προσβλητικά. Οι προσβλητικές παρεμβάσεις των Γερμανών και η εικόνα κρίσης στην Ευρώπη έπεισαν τους δύσπιστους Εγγλέζους ότι τους περιμένει το χειρότερο στην Ε.Ε. Και αποφάσισαν να φύγουν. Η Γερμανία τώρα απειλεί να «αποκόψει» εντελώς την Αγγλία από τις ελεύθερες συναλλαγές της Ε.Ε., ώστε να «γονατίσει» την Οικονομία της. Όμως αυτός ο οικονομικός πόλεμος θα γονατίσει πρώτα τη γερμανική οικονομία, χάνοντας άμεσα 3% - 4% από το μερίδιο πωλήσεων που είχαν, ενώ διεξάγεται και σε εποχή που οι Γερμανοί «μποϋκοτάρουν» τη Ρωσία, ενώ οι ΗΠΑ αποφασίζουν να «εκπαραθυρώσουν» από τη χώρα τις μεγάλες γερμανικές εταιρείες, με τις καμπάνες να πέφτουν σαν το χαλάζι σε γερμανικές υπερ-εταιρείες για εξαπατήσεις καταναλωτών!

Μέχρι τα τέλη του 2015 ο κύριος Σόιμπλε ήλεγχε τα βασικά όργανα στην Ε.Ε., όμως οι πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές σε νότια, κεντρική και βόρεια Ευρώπη, όσο και η μεταβολή των οικονομικών προτεραιοτήτων σε Γαλλία και Ιταλία, ξεγύμνωσαν το «γερμανικό διευθυντήριο» της Ε.Ε. Ο Σόιμπλε δεν παίρνει το «ΟΚ», πλέον, με ένα νεύμα, με την ευκολία που συνήθιζαν οι... μαφιόζοι στις ταινίες του Αλ Πατσίνο! Τόσο η σύνοδος των μεσογειακών χωρών, όσο και το αντάρτικο από Ουγγαρία και Πολωνία δείχνουν ότι η Γερμανία δεν ελέγχει πλέον απόλυτα την Ε.Ε. Το σχέδιο του Σόιμπλε για πλήρη λιτότητα και φοροκαρπαζιά στην Ευρώπη δεν μπορεί πλέον να επεκταθεί από την Ελλάδα στις μεγάλες χώρες, όπως θα ήθελε, παρά μόνο με κατάλυση των ευρωπαϊκών θεσμών!

Αυτό θα το κάνει ακριβώς έτσι, παραχωρώντας... τις αρμοδιότητες του Ευρωκοινοβουλίου, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του «Συμβουλίου Κορυφής» και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στον... εκπληκτικό... εαυτό του, στο ESM (Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας), δηλαδή όπου διαθέτει 30% και ελέγχει πλήρως, επιβάλλοντας τη θέληση του στις άλλες... 26 χώρες! Ο Γερμανός διοικητής (γκαουλάιτερ) του ΕSM θα επιβάλλει ό,τι μέτρα θέλει, όπου θέλει σε όλη την Ε.Ε.! Όπως εξήγησε σε πρόσφατη συνέντευξη, οι αποφάσεις των κυβερνήσεων των κρατών παίζουν «υπερβολικά μεγάλο ρόλο». Πρέπει να αντικατασταθούν από το ESM. Το ESM θα εποπτεύει όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση και θα ασκεί πλήρως πολιτική αντί των κρατών-μελών που τώρα έχουν τη δικαιοδοσία!

Η Δημοκρατία δεν ήταν ποτέ το δυνατό σημείο της γερμανικής ηγεσίας, αλλά ο πόλεμος και η κατοχή ξένων εδαφών! Τώρα, αν υλοποιηθούν τα μεγάλα αυτά σχέδια, ο ίδιος ο Σόιμπλε με τα χεράκια του θα ελέγχει τα κράτη, με πραξικόπημα, με ένα όργανο - μαριονέτα που αυτός ελέγχει! Δεν χρειάζεται στρατό, θα ελέγχει με τον ESM! Αυτό όμως ρίχνει και το τελευταίο «φύλο συκής», για τις προθέσεις. Αποκαλύπτει το «μάστερ πλαν», το «μεγάλο σχέδιο» του μεγάλου αυτού «διανοούμενου» και «στρατηλάτη» της Γερμανίας ώστε μια χούφτα γερμανικές εταιρείες να γονατίσουν, να κουμαντάρουν όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. 
Ο κύριος Σόιμπλε δεν έμαθε από τα λάθη του. Και ετοιμάζεται να κάνει τη «μεγάλη αρπαχτή». Αφού κατάφερε και γκρέμισε όλη την ευρωπαϊκή οικονομία, θα γκρεμίσει τώρα ακόμη και τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Ο γερμανικός επεκτατισμός φαίνεται ότι δεν έμαθε τίποτα από δυο παγκόσμιους πολέμους. Χτυπάει ξανά την πόρτα της Ευρώπης και ζητάει τα κλειδιά. Θα του τα δώσουμε;

* Ο κ. Κωνσταντίνος Βέργος είναι Καθηγητής Χρηματοοικονομικών, Πανεπιστήμιο Πόρτσμουθ, Αγγλία.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Περισσότεροι νέοι μπροστά στην ανεγία
Μισθοί πείνας, δουλειές του ποδαριού

Η νέα γενιά των 100 ευρώ κάνει την εμφάνισή της στην αγορά εργασίας την ίδια ώρα που οι δανειστές απαιτούν και νέα μείωση στον κατώτατο μισθό του ιδιωτικού τομέα. Μπροστά στον εφιάλτη της ανεργίας, όλο και περισσότεροι νέοι αναγκάζονται να απασχολούνται με δουλειές του ποδαριού αποδεχόμενοι μισθούς πείνας.

Όπως σημειώνουν Τα Νέα της Πέμπτης, σήμερα κάνουν θραύση οι φτωχοί εργαζόμενοι. Η έκρηξη της ανεργίας και η εργασιακή ζούγκλα οδηγούν σε φτωχοποίηση μια ολόκληρη γενιά εργαζομένων, η προοπτική της οποίας συνοψίζεται στο τρίπτυχο: μισή δουλειά, μισός μισθός και σύνταξη 500 ευρώ.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Εργασίας, στον ιδιωτικό τομέα 126.956 εργαζόμενοι αμείβονται με μεικτό μηνιαίο μισθό έως 100 ευρώ.

Συνολικά 343.760 εργαζόμενοι αμείβονται με μηνιαίους μισθούς από 100 έως και 400 ευρώ μεικτά.

Πρόκειται για εργαζομένους με συμβάσεις εργασίας μερικής απασχόλησης ή εκ περιτροπής εργασία 2, 3 ημερών την εβδομάδα, ή ακόμη και μερικών ωρών την εβδομάδα.

Τα στοιχεία του μηνός Σεπτεμβρίου από το σύστημα Εργάνη, αποτυπώνουν την ανατροπή στην απορρυθμισμένη αγορά εργασίας. Οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης τη διετία 2015-2016 έσπασαν το ιστορικό φράγμα του 50% (σε ό,τι αφορά τη συμμετοχή τους στις νέες προσλήψεις) και ξεπέρασαν την πλήρη απασχόληση, σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε το 2014 και όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Ειδικότερα την περίοδο Ιανουάριος - Σεπτέμβριος 2015 οι προσλήψεις που έγιναν με ευέλικτες μορφές απασχόλησης αντιστοιχούσαν στο 51,50%, έναντι 48,50% της πλήρους απασχόλησης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Νεκροί 160-200 Κούρδοι μαχητές από επιδρομές τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών

Τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη πραγματοποίησαν 26 αεροπορικές επιδρομές κατά 18 στόχων των Κούρδων μαχητών (YPG) που δραστηριοποιούνται στα βόρεια της Συρίας, σκοτώνοντας 160-200 από αυτούς, σύμφωνα με ανακοίνωση του τουρκικού στρατού.

Όπως μετέδωσε το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolu, επικαλούμενο τουρκικές στρατιωτικές πηγές, οι επιδρομές πραγματοποιήθηκαν τη νύκτα κατά 18 στόχων στην περιοχή Μααράτ Ουμ Χάους της βόρειας Συρίας.

Οι στόχοι βρίσκονται σε ζώνες που κατελήφθησαν πρόσφατα από τις συριακές στρατιωτικές δυνάμεις κατά την επιχείρηση για την εκδίωξη των δυνάμεων του Ισλαμικού Κράτους από τις ζώνες βόρεια του Χαλεπίου.

Οι κουρδικές δυνάμεις της Συρίας αποτελούν σημείο τριβής ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Τουρκία. Η Ουάσινγκτον θεωρεί τις YPG αποτελεσματική στρατιωτική δύναμη στη μάχη κατά του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία. Η Αγκυρα επιμένει ότι αποτελούν πτέρυγα του PKK και χαρακτηρίζει τις YPG τρομοκρατική οργάνωση. Παρακολουθώντας ανήσυχη της προέλασή τους κατά μήκος της τουρκο-συριακής μεθορίου, όπου έχουν καταλάβει εδάφη, η Τουρκία έστειλε τον Αύγουστο στρατιωτικές δυνάμεις στο συριακό έδαφος για να συνδράμουν τις αντικαθεστωτικές συριακές δυνάμεις στις επιχειρήσεις τους κατά του Ισλαμικού Κράτους, αλλά κυρίως για να τερματίσει την προέλαση των κουρδικών δυνάμεων της Συρίας.

Η νυκτερινή επίθεση συνοδεύει τις δηλώσεις του προέδρου Erdogan ότι η χώρα του «δεν θα περιμένει τους τρομοκράτες να έρθουν και να επιτεθούν», αλλά θα τους καταδιώξει πριν να έχουν ευκαιρία να επιτεθούν.

Το πρακτορείο Anadolu μετέδωσε ότι μεταξύ των 18 στόχων που έπληξε τη νύκτα περιλαμβάνονται εννέα κτίρια που αποτελούσαν κέντρα διοίκησης των YPG, καταφύγια, αποθήκες όπλων και οχήματα.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Θανάση Χειμωνά

Την Τρίτη που μας πέρασε δύο φιλοκυβερνητικές εφημερίδες δημοσιοποίησαν πρωτοσέλιδα το όνομα «αντιφρονούντα» (σε ό,τι αφορά την υπόθεση με τις τηλεοπτικές άδειες) δικαστή του Σ.τ.Ε. εμπλέκοντάς τον σε ροζ σκάνδαλο. Φιλοκυβερνητικές είπα; Ίσως κάτι παραπάνω.

Βλέπετε, η Kontra News του γερόλυκου Γιώργου Κουρή ακολουθεί εδώ και χρόνια σκληρή συριζαίικη γραμμή. Για την Αυγή δε, τι να πούμε; Η Αυγή ουσιαστικά είναι ο ΣΥΡΙΖΑ.

Το γεγονός της χυδαιότατης δημόσιας διαπόμπευσης ενός δικαστικού λειτουργού μόνο και μόνο επειδή δεν συντάσσεται με τη γραμμή της εθνοσωτήριου κυβερνήσεώς σίγουρα σοκάρει. Ωστόσο, όσοι από εμάς είμαστε δραστήριοι στον χώρο των σόσιαλ μίντια (αλλά και του ίντερνετ γενικότερα) τα τελευταία χρόνια και είχαμε το θράσος (!) να αμφισβητήσουμε πως ο Αλέξης Τσίπρας λέει την αλήθεια και μόνο την αλήθεια, πως θα σώσει τη χώρα και την Ευρώπη, πως είναι ένας πατριώτης γεμάτος Αθρωπχιά (sic) κλπ κλπ έχουμε νιώσει στο πετσί μας τέτοιου είδους πρακτικές.

Η συνεχής στοχοποίηση αποτέλεσε και αποτελεί το απόλυτο διαδικτυακό υπερόπλο στα χέρια του ΣΥΡΙΖΑ τα χρόνια της κρίσης. Έγραφες κάτι εναντίον του Τσίπρα ή υπέρ της κυβέρνησης του ΓΑΠ ή των «Σαμαροβενιζέλων»; Η φάτσα σου βρισκόταν παντού. Από κάτω διάβαζες live τoν οχετό των σχολίων- συνήθως απαξιωτικές ή σεξουαλικού περιεχομένου ύβρεις ανακατωμένες με απειλές. Κάποιοι πιο τολμηροί σου τα έλεγαν και σε ίνμποξ ή απευθείας μήνυμα, σχεδόν πάντα φυσικά κρυμμένοι πίσω από ψεύτικα προφίλ.

Η στοχοποίηση έχει στην ουσία δύο στόχους. Ο πρώτος είναι ο προφανής: Να τιμωρηθείς για τις αντιδραστικές απόψεις σου. Να βρεθεί κάποιος «αγανακτισμένος πολίτης» ή κάποιος «επαναστάτης» και να σε προπηλακίσει, να σε χτυπήσει, να βάλει γκαζάκια έξω από το σπίτι σου. Μέσες άκρες να σου κάνει αυτά που ο ίδιος ο τύπος που σε στοχοποιεί δεν έχει τα κότσια να τολμήσει. Από κει και πέρα όμως, δεν είναι ανάγκη να φτάσουμε ως εκεί. Ο βασικός ίσως στόχος είναι να σε τρομοκρατήσει. Να σε κάνει να κοιτάς συνεχώς πίσω από την πλάτη σου. Να το σκέφτεσαι δυο και τρεις φορές πριν ανοίξεις την πόρτα του σπιτιού σου. Να το ξανασκεφτείς πολύ καλά πριν αποφασίσεις να ξαναγράψεις, να ξαναπείς (ή να ξανακάνεις, στην περίπτωση του εν λόγω δικαστή του Σ.τ.Ε.) κάτι εναντίον του τρισμέγιστου Αλέξη.

Φυσικά, δεν αρκούν όλα αυτά. Οι έμμισθοι (όπως έχει πλέον περίτρανα αποδειχτεί) «στοχοποιητές» θα διαστρεβλώσουν όσα πεις. Θα σε φαιδροποιήσουν, θα σε παρουσιάσουν ως «Εχθρό του Λαού» ή και «Ανθέλληνα»- μια λέξη που χρησιμοποιείται πια πολύ περισσότερο από τους συριζαίους σε σχέση με τους ακροδεξιούς.

Επειδή όλα αυτά τα έχω ζήσει προσωπικά σε υπερθετικό βαθμό λοιπόν, δε σοκάρομαι με την ίδια την πρακτική. Τρομάζω όμως από την «εξέλιξη», την «τελειοποίηση» της. Παλιότερα οι στοχοποιήσεις αυτές προέρχονταν από περιθωριακούς χρήστες του Facebook και του Twitter, από άτομα αποτυχημένα στην προσωπική τους ζωή που δεν είχαν τίποτα καλύτερο να κάνουν από το να ξερνάνε μίσος. Στην πορεία, τα άτομα αυτά στρατολογήθηκαν, εκπαιδεύτηκαν, ανταμείφθηκαν με προσλήψεις στο Δημόσιο ή ακόμη και με μισθούς επί τούτου. Στην πορεία μπήκαν στο παιχνίδια διάφορα χυδαία site και, εσχάτως, οι φιλοκυβερνητικές εφημερίδες. Ποιο θα είναι το επόμενο βήμα; Τα κανάλια που θα απομείνουν μετά το «ξεσκαρτάρισμα» του Παππά; Διάφορα «Ροζ» βίντεο που θα κυκλοφορήσουν ευρέως; Θα δούμε να συμβαίνουν παράξενα «ατυχήματα»; Τίποτα δεν θα μου κάνει εντύπωση πλέον. Δυστυχώς έχουμε μια κυβέρνηση που συμπεριφέρεται όλο και περισσότερο σαν μαφιόζος παλιάς γκανγκστερικής ταινίας.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου