Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

28 Φεβ 2015


Γράφει ο Κλεισθένης 

"Κουτσοί στραβοί στον άγιο Παντελεήμονα" λέει ο θυμόσοφος λαός μας.


Η κριτική για την συμφωνία του Βαρουφάκη στο γιουρογκρούπ έρχεται από τα δεξιά, από τα αριστερά και από μέλη του ΣΥΡΙΖΑ.

Το να ασχοληθεί κάποιος με την κριτική απ' τα δεξιά είναι

χαμένος χρόνος. Η δεξιά πήρε απάντηση στις πρόσφατες εκλογές. Εξάλλου η κριτική της συμβαδίζει με τα θέλω του Σόιμπλε και των άλλων υπερνεοφιλελεύθερων γυπών της Ε.Ε.

Η κριτική που γίνεται απ' τα αριστερά ειδικότερα απ' το ΚΚΕ και τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει ένα βασικό μειονέκτημα. Η διαπραγμάτευση έγινε υπό την Δαμόκλειο σπάθη της λογικής ο λαός δεν θέλει έξοδο απ' την Ε.Ε και την ευρωζώνη. Αν δεχτούμε ότι αυτή είναι η θέληση του λαού, περιμέναμε κάτι καλύτερο στην διαπραγμάτευση;

Η θέση του ΚΚΕ και του ΑΝΤΑΡΣΥΑ για έξοδο απ' την Ε.Ε και την ευρωζώνη δυστυχώς δεν έτυχε της πλειοψηφίας στις πρόσφατες εκλογές. Μπορεί αυτά τα κόμματα να έχουν δίκιο και εγώ συμφωνώ με αυτές τις θέσεις αλλά αυτό δεν επιτρέπει να κάνουμε κριτική για την συμφωνία, μιας και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποδέχεται την έξοδο απ' την Ε.Ε και το ευρώ, με αυτά πορεύτηκε και κέρδισε τις εκλογές. Η κριτική έχει να κάνει με την αδυναμία αυτών των κομμάτων να πείσουν τους Έλληνες για την ορθότητα των θέσεών τους δλδ αυτοκριτική.

Πρέπει να σημειωθεί ότι η θέληση του λαού για παραμονή στην Ε.Ε και το ευρώ πιστοποιείται μόνο δημοσκοπικά, δεν έχουμε λαϊκή απάντηση σε δίλημμα ναι ή όχι. Δημοσκοπικά αλλά και εκλογικά η άποψη υπέρ της παραμονής στην Ε.Ε και το ευρώ είναι πλειοψηφία. Απορώ όμως με πολλούς κάποιας ηλικίας που έζησαν με την δραχμή, γιατί είναι τόσο φανατικοί υπέρ του ευρώ; Αναπάντητο.

Εκείνο όμως που έχει την μεγαλύτερη σημασία είναι η κριτική, πολεμική θα έλεγα, που κάνουν τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση για την συμφωνία. Αυτά τα μέλη έχουν την γνώμη ότι αν συμμετείχαν στην διαπραγματευτική ομάδα θα έφερναν καλύτερα αποτελέσματα;

Η διαπραγμάτευση που θα έκαναν δεν θα περιορίζονταν απ' τον "κορσέ" της θέσης του ΣΥΡΙΖΑ για παραμονή στο ευρώ και την Ε.Ε; Με αυτές τις θέσεις δεν κατέβηκαν στις εκλογές; Αν μερικοί ψέλλιζαν για έξοδο τους τραβούσαν το αυτί και δήλωναν ότι είναι προσωπικές τους απόψεις, τα ξεχνάμε;

Για να πετύχεις συμφωνία που να εξυπηρετεί τα λαϊκά συμφέροντα πρέπει να προτάξεις το δίλημμα ή μας δίνεται αυτά που είναι δίκαια και ωφέλιμα για τον Ελληνικό λαό ή φεύγουμε απ' την Ε.Ε και το ευρώ και θα πορευτούμε μόνοι μας στον Γολγοθά της πτώχευσης και της αλλαγής του νομίσματος.
Στο κάτω-κάτω δεν θα έρθει και η καταστροφή αν δεν ανήκουμε στην Ε.Ε και δεν έχουμε σαν νόμισμα το ευρώ.

Η ιστορία άλλα μας διδάσκει. Οσάκις είχαμε συνδέσει το εθνικό μας νόμισμα με άλλα σκληρά νομίσματα είχαμε οικονομική καταστροφή.

Αυτά δεν τα γνωρίζουν οι ευρωλιγούρηδες; Τα γνωρίζουν και θέλουν την Ε.Ε και το ευρώ γιατί μόνον έτσι παραμένουν στην εξουσία. Δυστυχώς το σάπιο οικονομικοπολιτικό μας σύστημα στηριζόταν ανέκαθεν στους ξένους για να επιβιώνει.

Προσωπικά πιστεύω ότι τα δύσκολα στην διαπραγμάτευση έρχονται μετά τον Ιούνιο. Αν η χώρα και η κυβέρνηση αντέξει μέχρι το φθινόπωρο (δλδ αν την αφήσουν) τότε ίσως δοθούν κάποιες λύσεις στην ανθρωπιστική κρίση και την ελάφρυνση του χρέους.

Μέχρι τότε αναμένουμε τις εξελίξεις. Αυτό πάντως που θα μας δώσει "ζωή", η παραγωγικά ανασυγκρότηση της χώρας, ελάχιστα συζητιέται, δεν "πουλάει" όπως λένε οι δημοσιογράφοι, "πουλάνε" οι τηλεοπτικοί καυγάδες.
Τέτοιοι τηλεθεατές είμαστε, τέτοιες συζητήσεις μας προβάλουν.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


confronting-corruption
Tasos K.
Η απόσταση μεταξύ της συντήρησης (η του φόβου) και του Ριζοσπαστισμού, απέχει μία δήλωση-άποψη.
Θα επανεξετάσουμε και θα βελτιώσουμε τους όρους και τις προυποθέσεις για τις 100 δόσεις για να είναι δίκαιοι είπε ο βαρουφάκης.
Για παράδειγμα, δεν είναι σωστό, ένας συνεπής φορολογούμενος που πλήρωνε τους φόρους του μέχρι τώρα, να αισθανθεί οτι αδικείται οταν δει να ευνοούμε οσους δεν πλήρωναν και θα πρέπει να αμειφθεί, να πάρει μπόνους.
Μάλιστα.
Εγω λοιπόν επιμένω πέντε χρόνια μετά, ότι ο "συνεπής , ο νοικοκύρης , ο υπηρέτης του συνταγματικού και δημοκρατικού τόξου της τελευταίας τετραετίας" που πλήρωνε οτι άδικο, παράνομο, και αντισυνταγματικό επιβαλλόταν στη κοινωνία που πληττόταν απο τη βαρβαρότητα του μνημονίου, είναι συνυπεύθυνος και συνένοχος για ότι μας συνέβη (εφόσον νομιμοποιούσε διά της καταβολής των χαρατσιών τις κατοχικές συγκυβερνήσεις της υποταγής και της υποτέλειας) και θα πρέπει να νοιώσει πόσο κακό έκανε στη χώρα αλλά και στους υπόλοιπους συμπολίτες του και να καταλάβει πόσο Ραγιάς ήταν.

Αντίθετα όλοι όσοι είτε από ανέχεια, είτε απο συνειδητή επιλογή δεν υπέκυψαν στούς εκβιασμούς και Αντιστάθηκαν στη μνημονιακή λαίλαπα μη καταβάλλοντας τα χαράτσια, θα πρέπει να ανταμειφθούν και παράλληλα να επαινεθούν για τη σθεναρή τους στάση απέναντι στους εκβιασμούς, στον εκφοβισμό και τη βαρβαρότητα.

Πολύ απλά, θα πρέπει να διαλέξουμε τι ακριβώς ζητάμε απο τους πολίτες.

Ζητάμε να φέρονται σαν πρόβατα και Ραγιάδες με σκυμμένο κεφάλι και οτι τους λένε οι κυβερνήσεις να το "εκτελούν αδιαμαρτύρητα" , επειδή ….. "κάποτε θα ανταμειφθούν" , η θέλουμε οι πολίτες πλέον να είναι σκεπτόμενοι, ενεργοί και μάχιμοι και να αρνούνται να υποταχθούν σε οτι επιβουλεύεται τη χώρα και το λαό, προασπίζοντας τη Δημοκρατία, την Ελευθερία, το Σύνταγμα, τη Περηφάνια και την Αξιοπρέπειά τους;

Διαλέγεις και παίρνεις!!
netakias.com


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Eνός εκβιασμού μύριοι έπονται. Και μετά την «πιστωτική ασφυξία» και τον «ξαφνικό θάνατο» των τραπεζών, οι δανειστές επιστρατεύουν τώρα την «χρηματοδοτική ασφυξία» για να πνίξουν την ελληνική κυβέρνηση: Να την πιέσουν και να την εξαναγκάσουν να εφαρμόσει τελικά τα μνημονιακά μέτρα που απέρριψε στο τελευταίο Eurogroup.

Το σχέδιο της ασφυξίας, που ήδη είχε παρουσιάσει το Tvxs.gr, ήρθε να επιβεβαιώσει και το Reuters. «Ο στόχος είναι να αναγκαστεί ο Αλέξης Τσίπρας να υοθετήσει τις μεταρρυθμίσεις που απέρριψε», δήλωσε στο πρακτορείο ευρωπαίος αξιωματούχος, προϊδεάζοντας για το νέο σφυροκόπημα που θα δεχθεί η κυβέρνηση έως το τέλος Απριλίου.
Με βάση τον ίδιο αξιωματούχο και τον εν λογω σχεδιασμό, η χαριστική βολή για την Ελλάδα θα έρθει περίπου σε έναν μήνα: Ακόμη κι αν αποπληρωθεί η δόση στο ΔΝΤ τον Μάρτιο, η κυβέρνηση με άδεια τα ταμεία θα πρέπει να πληρώσει άλλα 8 δις τον Απρίλιο – εκ των οποίων τα 6,5 δις ευρώ στην ΕΚΤ.
Κρατώντας όλες τις άλλες στρόφιγγες κλειστές – πωλήσεις εντόκων και επιστροφή κερδών της ΕΚΤ – οι δανειστές θα προβάλουν τότε ως μόνη λύση την εκταμειυση μέρους της δόσης των 7 δις. Υπό την ρητή και απαρέγκλιτη προϋπόθεση ότι η ελληνική κυβέρνηση θα υιοθετήσει σκληρά μέτρα λιτότητας.
«Ο στόχος είναι να ξαναμπεί λάθρα στο τραπέζι το e-mail Χαρδούβελη και το Μνημόνο που απορρίψαμε», λέει χαρακτηριστικά κυβερνητική πηγή, ενώ κύκλοι από τις Βρυξέλλες διαμηνύουν ότι η πρώτη προτεραιότητα θα ήταν μια ριζική παρέμβαση στο ασφαλιστικό: Κοινώς, μια νέα μείωση στις συντάξεις – επικουρικές ή κύριες – η οποία δεν προβλέπεται επ ουδενί ούτε στην απόφαση του Eurogroup, ούτε στη λίστα Βαρουφάκη.
Εν ολίγοις, η επιδίωξη των πιστωτών είναι να ξαναμπεί, από την πίσω πόρτα, σε πλήρη ισχύ το Μνημόνιο και να επαναβεβαιωθεί, ως μονόδρομος, σε όλη την Ευρώπη το δόγμα της λιτότητας.
Η αιτία αυτής της σκληρής, ασφυκτικής τακτικής είναι, επισήμως, η δυσπιστία: «Η Ελλάδα δεν θα πάρει ούτε ευρώ εάν δεν τηρήσει τις δεσμεύσεις της», διαμήνυσε μόλις προχθές ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε για να ακολουθήσει το... επικό πρωτοσέλιδο της Bild με το «όχι» στους «άπληστους» Έλληνες.
Ανεπισήμως, όσο και προφανώς, όμως, σημαντικά πολιτικά και επιχειρηματικά κέντρα στην Γερμανία εμφανίζονται πλέον πεπεισμένα ότι η «κομμουνιστική αριστερά της Ελλάδας» απειλεί την Ευρώπη.
«Αυτό που καθιστά την κατάσταση ακόμα δυσκολότερη είναι το ιδεολογικό χάσμα μεταξύ της Ελλάδας και των πιστωτών, με κύριο εκφραστή τη Γερμανία», εξήγησε διπλωματικά στην Wall Street Journal ο Σάιμον Νίξον. Οι Financial Times το έγραψαν ακόμη πιο ανοιχτά: Εγραψαν ότι τα επιχειρηματικά λόμπι της  Γερμανίας, με ισχυρή εκπροσώπηση και στην Βουλή, θα επιστρατεύσουν κάθε μέσο για να «αποτρέψουν τις εναλλακτικές πολιτικές που προωθεί η ελληνική αριστερή κυβέρνηση».
Υπό αυτά τα δεδομένα, ο νέος μεγάλος εκβιασμός μέχρι τον Απρίλιο δείχνει προδιαγεγραμένος. Κι εάν δεν βρεθεί έως τότε ο πολιτικός μοχλός που θα πείσει τον Μάριο Ντράγκι να διευκολύνει τη χρηματοδοτική ροή προς την Ελλάδα, το νέο δίλημμα θα είναι το εξής: Ή νέα Μνημονιακά μέτρα ή πιστωτικό γεγονός. Το οποίο θα προέλεθει από την – εκβιαστικά αναγκαστική – αδυναμία της Ελλάδας να αποπληρώσει υποχρεώσεις προς τους δανειστές της. Εν προκειμένω, ίσως και προς τον ίδιο τον κ. Ντράγκι...
 
 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


"Στόχος τους η χρηματοπιστωτική ασφυξία και την ανατροπή της κυβέρνησης"

Ευθέως αποκάλυψε σχέδιο αποσταθεροποίησης της χώρας και της κυβέρνησής του ο πρωθυπουργός Α.Τσίπρας μιλώντας στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ στον Κεραμεικό λέγοντας χαρακτηριστικά «Μας είχαν στήσει «παγίδα» με στόχο τη χρηματοπιστωτική ασφυξία – Δεν θα δραπετεύσουμε από τις δεσμεύσεις μας. Το σχέδιο των δανειστών ήταν και παραμένει να οδηγήσουν την κυβέρνηση μας σε φθορά, ανατροπή ή σε άνευ όρων παράδοση στις μνημονιακές επιτάγες»

Ο Α.Τσίπρας δεν προχώρησε σε καμια φιλοφρόνηση προς την ΕΕ και συνέχισε να αποκαύπτει το πραγματικό της πρόσωπο. Από τις δηλώσεις του αυτές πάντως καθίσταται σαφές ότι έχει στο μυαλό του και άλλες γεωπολιτικές λύσεις και ότι την συμφωνία την βλέπει ως «γέφυρα»-«ανάσα» μέχρι να προετοιμαστεί η χώρα για παν ενδεχόμενο.

Τη θετική προοπτική της Ελλάδας μετά τη διάψευση των καταστροφολογικών σεναρίων της “αριστερής παρένθεσης”, επεσήμανε ο Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας στη σημερινή συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Πρωθυπουργός εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση κατά του Αντώνη Σαμαρά, κατηγορώντας τον για “υπόγειο” και “βρώμικο” ρόλο κατά της χώρας. Εξάλλου, το Μαξίμου αναφέρει σε non paper:
«...Ντροπή…ανοησίες…ψέματα…βαθιά νυχτωμένος…» είναι μερικές από τις εκφράσεις του κ. Σαμαρά.
Του συνιστούμε ψυχραιμία. Το ψέμα πάνω στο οποίο βάσισε την πολιτική του, ότι δηλαδή «δεν υπήρχε εναλλακτικός δρόμος», καταρρέει. Είναι λογικό αυτό να του προκαλεί πανικό καθώς βρίσκεται αντιμέτωπος με ολόκληρη την κοινωνία αλλά και με το ίδιο του το κόμμα. Δεν μπορεί, όμως, να συνεχίσει να λειτουργεί ως «αντιπροσωπεία» ενός μηχανισμού, της τρόικας, τα κεντρικά γραφεία της οποίας έβαλαν λουκέτο και ξέχασαν να την ειδοποιήσουν!
Θα πρέπει, μάλιστα, να στηρίξει την πρόταση της κυβέρνησης για εξεταστική επιτροπή για τα μνημόνια προκειμένου να διερευνηθούν οι πολιτικές ευθύνες όλων όσων έπαιξαν ρόλο στη χρεοκοπία της χώρας. Και εκεί θα λογοδοτήσει όπως λογοδότησε και στις 25 Γενάρη.
Αρκετά κ. Σαμαρά παίξατε με τις ζωές των άλλων…
ΥΓ Θυμίζουμε ότι σήμερα είναι 28 Φεβρουαρίου, η μέρα που, κατά τον κ. Σαμαρά, θα κατέρρεαν τα πάντα…».



Ακολουθεί το κείμενο της ομιλίας του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στη σημερινή συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ:

Συντρόφισσες και σύντροφοι

Βρισκόμαστε στην αρχή μιας μεγάλης και δύσκολης μάχης.

Δεσμευμένοι όχι μόνο στο πρόγραμμα με βάση το οποίο ο ελληνικός λαός μας έδωσε την εμπιστοσύνη του.

Αλλά και στις αρχές και τις αξίες που διαχρονικά υπήρξαν θεμέλιο των ιδεών και της δράσης της Αριστεράς.

Την αφοσίωση στο λαό και στη χώρα.

Τη σχέση αλήθειας και καθαρού λόγου με τους ανθρώπους του μόχθου και της δημιουργίας.

Την προσήλωση στη δημοκρατία και στην κοινωνική δικαιοσύνη.

Την ενότητα του λαού στη διεκδίκηση ώριμων στόχων, που εντάσσονται σε μια πορεία προόδου.

Ας ξεκαθαρίσω λοιπόν από την αρχή, επειδή πολλή συζήτηση γίνεται τελευταία μέσα και έξω από την Ελλάδα. Από φίλους και αντιπάλους.

Μπορεί να είμαστε το νέο, το καινούργιο, η ελπίδα για την αλλαγή, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι είμαστε και χτεσινοί.

Έχουμε σαν παράταξη, σαν κόμμα, σαν αγωνιστές, ιστορία χρόνων και αγώνων.

Δώσαμε εξετάσεις σε δύσκολες περιόδους.

Και σήμερα δεν πρόκειται να διαπραγματευτούμε με κανέναν τις αρχές και τις αξίες μας.

Ή να δραπετεύσουμε μπροστά στις δυσκολίες από τις δεσμεύσεις που έχουμε αναλάβει.

Όσοι ελπίζουν σε κάτι τέτοιο θα διαψευστούν.

Επιτρέψτε μου, όμως, να θυμίσω κάτι στο οποίο οι κλασσικοί της κοινωνικής απελευθέρωσης επέμεναν:

Η πολιτική μας πάλη έχει στην αφετηρία της αμετακίνητες αρχές και αξίες, αλλά δεν εξαντλείται σ’ αυτές.

Ήμασταν πάντα και είμαστε και τώρα υποχρεωμένοι να υπηρετούμε αυτές τις αρχές και αξίες, χαράζοντας μια αποτελεσματική και έξυπνη τακτική, που παίρνει υπόψη τους συσχετισμούς δύναμης, τις διαθέσεις των εργαζομένων και του λαού, τις δυνατότητες του κινήματος σε κάθε στιγμή και σε κάθε στροφή, τις ανάγκες της χώρας.

Αυτό είναι εκατό φορές πιο απαραίτητο σε συνθήκες όπως οι σημερινές, που ο ΣΥΡΙΖΑ, βρίσκεται μπροστά σε μια ιστορικά πρωτοφανή πρόκληση:

Να προωθήσει την κοινωνική και πολιτική αλλαγή, από θέσεις όχι διαμαρτυρίας και αντιπολίτευσης, αλλά από θέση κυβερνητικής ευθύνης.

Ξέρετε τι σημαίνει αυτό, σύντροφοι.

Σημαίνει ότι κάθε απόφασή μας, κάθε διαπίστωση στα ντοκουμέντα μας, κάθε τακτική μας κίνηση, κάθε δημόσια τοποθέτησή μας, έχει επίδραση όχι μόνο στο σήμερα και στο αύριο της Αριστεράς, ή των κινημάτων προόδου, αλλά στο σήμερα και στο αύριο της Ελλάδας και του λαού της.

Πρόκειται για μια νέα ευθύνη.

Σε μια εντελώς νέα κατάσταση.

Και είμαι βέβαιος ότι είμαστε σε θέση να κρατήσουμε στους ώμους μας, μαζί με το λαό μας, αυτή την ευθύνη.

Συντρόφισσες και σύντροφοι

Πέρασε μόλις ένας μήνας από τη μέρα που ο ελληνικός λαός έδωσε στον ΣΥΡΙΖΑ την εντολή διακυβέρνησης.

Ένας μήνας που ταρακούνησε πολλούς και άλλαξε πολλά από εκείνα που είχαν θεωρηθεί για πολλά χρόνια αναλλοίωτα και αμετακίνητα. Ταμπού πολιτικά και ιδεολογικά.

Και καλό είναι να μη μας διαφεύγει η γενική εικόνα:

Η χώρα μας και η κυβέρνησή μας βρέθηκαν στο επίκεντρο του ευρωπαϊκού και του παγκόσμιου ενδιαφέροντος.

Η Ελλάδα έπαψε από τις πρώτες μέρες της νέας διακυβέρνησης να είναι παρίας, που εκτελεί εντολές και εφαρμόζει μνημόνια.

Ο ελληνικός λαός αισθάνεται να κερδίζει την αξιοπρέπεια που του αμφισβητούσαν και του στερούσαν.

Η αντίθεση στην καταστροφική λιτότητα μπήκε στην ατζέντα όλων των συζητήσεων.

Η ανθρωπιστική κρίση, οι άνθρωποι που υποφέρουν, μπήκαν στο επίκεντρο των συζητήσεων, που μέχρι χτες περιστρέφονταν μόνο γύρω από στεγνούς αριθμούς.

Κερδίσαμε συμμάχους στην προσπάθεια να απαλλαγούμε από τη θηλιά της αυτοτροφοδοτούμενης κρίσης.

Κατακτήσαμε το αυτονόητο για κάθε ελεύθερο λαό δικαίωμα να συζητάμε για το αύριο της πατρίδας μας.

Να έχουμε λόγο για το μέλλον της.

Είπαμε όχι ένα, αλλά πολλά, αλλεπάλληλα ΟΧΙ μέσα σε λίγες μέρες, παρά τις πιέσεις, που σε ορισμένες στιγμές έγιναν αφόρητες και πήραν το χαρακτήρα εκβιασμού.

Κι από όλα αυτά προκύπτει μια πρώτη σημαντική πολιτική διαπίστωση:

Σήμερα μπροστά στην κυβέρνησή μας και μπροστά στη χώρα έχουν ανοιχτεί νέες δυνατότητες.

Η απαλλαγή από τα μνημόνια και τις καταστροφικές πολιτικές λιτότητας δεν είναι πλέον μόνο επιθυμία και λαχτάρα, που εκφράστηκε στο εκλογικό αποτέλεσμα.

Η κυβέρνησή μας τη μετέτρεψε σε πολιτική πράξη, τη “νομιμοποίησε” στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη και στα ευρωπαϊκά όργανα, την κατέστησε αντικείμενο αναμέτρησης και διαπραγμάτευσης.

Και έγιναν τα πρώτα βήματα προς τον απελευθερωτικό στόχο που δεσμεύει τον ΣΥΡΙΖΑ και παρακινεί το λαό μας.

Αυτό το πολιτικό συμπέρασμα δεν έχει να κάνει με κάποιες διαθέσεις αυτοϊκανοποίησης, ωραιοποίησης της σκληρής πραγματικότητας, ή παραποίησης της αλήθειας.

Αυτά είναι πονηριές καταδικασμένες από το λαό και ξένες για το κόμμα μας.

Έχει όμως να κάνει με την τακτική μας για το σήμερα και το αύριο.

Με το γεγονός ότι από καλύτερες θέσεις, με καλύτερες προϋποθέσεις, μπορούμε να διεκδικήσουμε και να εφαρμόσουμε την άλλη πολιτική που υποσχεθήκαμε και επιδιώκουμε.

Με δυσκολίες μεγάλες;

Ναι με δυσκολίες πολύ μεγάλες που είναι μπροστά μας, γιατί τις μάχες τις δίνουμε μέρα με τη μέρα και οι μεγαλύτερες μάχες είναι μπροστά, αλλά από καλύτερες θέσεις και με καλύτερες προϋποθέσεις για να προετοιμαστούμε και να πολεμήσουμε.

Γιατί σήμερα είναι πλέον σαφές:

Η τρόικα τελείωσε.

Κι ας βαφτίζουν ορισμένοι του παλιού καθεστώτος τρόικα την Κομισιόν, ή τους ευρωπαϊκούς και διεθνείς θεσμούς, με τους οποίους φυσικά συνεργαζόμαστε και συζητάμε, αφού ανήκουμε στην ευρωζώνη.

Η τρόικα ως ενιαίος εξωθεσμικός και πέραν κάθε ελέγχου και δημοκρατικής νομιμοποίησης, μηχανισμός εποπτείας και επικυριαρχίας τελείωσε και τυπικά.

Και τον τελείωσε η νέα ελληνική κυβέρνηση.

Είναι επίσης σαφές:

Τα μνημόνια είναι παρελθόν.

Και τυπικά, αφού διαχωρίστηκαν από τη δανειακή σύμβαση, δεν τη συνοδεύουν πια.

Αλλά και ουσιαστικά, με την έννοια ότι τα παράλογα μέτρα της λιτότητας δε συνοδεύον πια τη νέα συμφωνία μας.

Τη συμφωνία γέφυρα στην οποία καταλήξαμε μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις, οι οποίες έδειξαν όχι μόνο την επιμονή των δογματικών της λιτότητας, αλλά και την αποφασιστικότητα της κυβέρνησής μας να τελειώσει μ’ αυτή.

Και θέλω στο σημείο αυτό να σημειώσω πόσο κωμικό είναι και πόση πολιτική αμηχανία δείχνει, όταν προσπαθούν οι εκπρόσωποι του παλιού να αποδείξουν ότι και το νέο είναι μία από τα ίδια.

Ότι συνεχίζουμε την πολιτική τους.

Αλλά και πόσο θλιβερό να αναπαράγουν με επαναστατική αφέλεια αυτή τη στρέβλωση πολιτικές δυνάμεις με προοδευτική ιστορία και αριστερό πρόσημο.

Οι δυνάμεις του χθες, βέβαια, είναι κατανοητό, να μπορούν να αποχωριστούν, να μη μπορούν να ζήσουν χωρίς μνημόνια.

Αλλά είναι τόσο αναξιόπιστοι πια απέναντι στο λαό.

Μέχρι χθες παρακαλάγανε να πέσουμε στα βράχια και μας κατηγορούσαν ότι εκεί οδηγούμε τη χώρα.

Και μετά, ξαφνικά, αλλάξανε τροπάρι.

Και πασχίζουν τώρα να πείσουν ότι δεν άλλαξε τίποτα μετά τη διαπραγμάτευση.

Κι αυτό την ίδια στιγμή που όλοι παρακολουθήσαμε τις σφοδρές αντιδράσεις στο κόμμα της κυρίας Μέρκελ, στην οποία καταλογίζουν απαράδεκτες υποχωρήσεις απέναντι στην Ελλάδα.

Η αλήθεια όμως δεν μπορεί να κρυφτεί.

Και το συναίσθημα περηφάνιας και αξιοπρέπειας του λαού μας, που καταγράφεται σε όλες τις μετρήσεις της κοινής γνώμης, δε λαθεύει.

Γιατί το λαό μας κανείς δε μπορεί να τον ξεγελάσει.

Φυσικά υπάρχουν και πρέπει να υπάρχουν απόψεις, ερωτηματικά, επιφυλάξεις, απορίες, διαφωνίες.

Φυσικά υπάρχουν και θα υπάρχουν επιθέσεις κάθε είδους από τους αντιπάλους μας στην Ευρώπη και στην Ελλάδα.

Αλλά οφείλουμε στο λαό μας, στους λαούς της Ευρώπης που μας παρακολουθούν με προσοχή και προσμονή, στα κινήματα για την ανατροπή της λιτότητας, να αποκαλύπτουμε και να υπερασπιζόμαστε την αλήθεια.

Ποιες είναι λοιπόν οι αλήθειες για τις δύσκολες διαπραγματεύσεις που κατέληξαν στη γνωστή συμφωνία γέφυρα;

Αλήθεια πρώτη: Πήγαμε στη μάχη της Ευρώπης με ναρκοθετημένο κάθε μας βήμα.

Μας είχαν στήσει παγίδα οι πιο επιθετικές συντηρητικές δυνάμεις της Ευρώπης, σε συνεργασία με την κυβέρνηση Σαμαρά, για να μας ρίξουν στα βράχια πριν καλά-καλά αναλάβουμε την κυβέρνηση.

Με στόχο τη χρηματοπιστωτική ασφυξία και την ανατροπή της κυβέρνησης.

Με στόχο δηλαδή τη λεγόμενη αριστερής ή αντιμνημονιακή παρένθεση.

Πήγαμε στη διαπραγμάτευση σε καθορισμένα από πριν ασφυκτικά χρονικά περιθώρια.

Με άδεια ταμεία και τις τράπεζες στο όριο.

Με σημαδεμένα από τις δεσμεύσεις της προηγούμενης κυβέρνησης και τους προστάτες της χαρτιά και e-mails.

Με το μαχαίρι της πιστωτικής ασφυξίας στο λαιμό.

Όλα τα είχαν έτοιμα για να μας οδηγήσουν σε ναυάγιο, οδηγώντας σε ναυάγιο τη χώρα.

Τι δεν είχανε προβλέψει :

Πρώτον ότι θα πάρουμε ένα ποσοστό πολύ κοντά στην αυτοδυναμία.

Δεύτερον ότι θα σχηματίσουμε κυβέρνηση σε χρόνο ρεκόρ, αφήνοντας απέξω τα αγαπημένα τους παιδιά.

Τρίτον ότι θα έχουμε μια πρωτοφανή λαϊκή υποστήριξη μετά τις εκλογές.

Μια πρωτοφανή λαϊκή ενότητα στήριξης του αγώνα μας για την αξιοπρέπεια και τη κυριαρχία, που όμοιά της έχει να ζήσει ο τόπος μας από τα χρόνια της Εθνικής Αντίστασης.

Και όλα αυτά τους ανέτρεψαν τους σχεδιασμούς και μας έδωσαν το περιθώριο να αποφύγουμε τη παγίδα.

Αλήθεια δεύτερη: Είχαμε βέβαια και προεκλογικά εκτιμήσει και συζητήσει για αυτή την εξέλιξη.

Αυτό όμως δεν μείωσε τις δυσκολίες.

Γιατί η θεωρητική σύλληψη δεν αρκεί σε τέτοιες περιπτώσεις.

Χρειάζονται κινήσεις προετοιμασίας που απαιτούν χρόνο και μέσα διακυβέρνησης.

Κι εμείς στη φάση αυτή, της άμεσης ανάληψης κυβερνητικών καθηκόντων, δεν είχαμε προλάβει ούτε καν να ανοίξουμε τη Βουλή.

Δεν είχαμε, λοιπόν, αντικειμενικά κανένα άλλο όπλο, παρά μόνο την αποφασιστικότητά μας να ανταποκριθούμε στη θέληση του λαού, όπως αυτή εκφράστηκε εκλογικά.

Αλήθεια τρίτη: Είχαμε σωστά διαβλέψει ότι ένα από τα ισχυρά μας χαρτιά ήταν η ανησυχία για τη γενικότερη αποσταθεροποίηση που θα προκαλούσε η μη συμφωνία, που θα οδηγούσε στη εφαρμογή του σχεδίου ασφυξίας που είχαν ενορχηστρώσει οι συντηρητικές δυνάμεις της Ευρώπης.

Ανησυχία που οδήγησε μεγάλες χώρες, όπως η Γαλλία, οι ΗΠΑ, η Κίνα, και άλλες, σε μια πιο θετική και υπεύθυνη θέση, σε σχέση με τον ευρωπαϊκό άξονα της λιτότητας.

Και μας επέτρεψε να ελιχθούμε ανάμεσα σε διαφοροποιημένα συμφέρονται και στρατηγικές προς όφελος των ελληνικών θέσεων.

Από την άλλη μεριά όμως, βρεθήκαμε απέναντι και σε ένα άξονα δυνάμεων, με πρωτεργάτες τους Ισπανούς και τους Πορτογάλους, που για ευνόητους πολιτικούς λόγους, επιχειρούσαν να οδηγήσουν όλη τη διαπραγμάτευση στο χείλος του γκρεμού, παίρνοντας το ρίσκο μιας ανεξέλεγκτης εξέλιξης, προκειμένου να αποφύγουν το εσωτερικό πολιτικό ρίσκο.

Ποιο λοιπόν το συμπέρασμα από αυτέ τις αλήθειες ;

Το σχέδιο, στο οποίο συνένοχος και εν πολλοίς εκτελεστικό όργανο είναι και ο πρώην πρωθυπουργός που την ώρα που η Ελλάδα διεκδικούσε με αγωνία, καλούσε το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα σε ψηφίσματα εναντίον της εθνικής προσπάθειας.

Το σχέδιό τους, λοιπόν, ήταν και παραμένει να οδηγήσουν την κυβέρνησή μας σε φθορά, ανατροπή, ή άνευ όρων παράδοση, πριν το κυβερνητικό έργο αρχίσει να αποδίδει καρπούς.

Και πριν το ελληνικό παράδειγμα επιδράσει στους συσχετισμούς σε άλλες χώρες.

Και κυρίως πριν από τις εκλογές στην Ισπανία.

Δηλαδή: Να μας πιέσουν τόσο ώστε να οδηγηθούμε σε απαράδεκτες υποχωρήσεις υπό την απειλή της πιστωτικής ασφυξίας.

Να σπείρουν έτσι απογοήτευση και να μας αποκόψουν από τη λαϊκή βάση.

Να χρησιμοποιήσουν αν χρειαστεί και μπορέσουν ακόμα και την πιστωτική ασφυξία ως μέσο πρόκλησης λαϊκής δυσαρέσκειας.

Με τελικό στόχο είτε να μας σύρουν σε κάποιο κυβερνητικό σχήμα αμφίβολης ηθικής και πολιτικής νομιμοποίησης, κατά το παράδειγμα της κυβέρνησης Παπαδήμου.

Είτε να μας ανατρέψουν και να τελειώνουν με όσα εμείς εκπροσωπούμε και τους φοβίζουν.

Είτε τέλος, όμως έγινε με τη ΝΔ του Σαμαρά, να μας ενσωματώσουν πλήρως στην πολιτική και τη λογική τους και να καταφέρουν έτσι στρατηγικό πλήγμα και στην Ελλάδα που αντιστέκεται, και στην Ευρώπη που λέει όχι στη λιτότητα.

Επιτρέψτε μου ένα σχόλιο εδώ.

Όλα αυτά τα σχέδια επί χάρτου, που έβαζαν τη μοίρα της Ελλάδας και όχι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης σωτηρίας στην κλίνη του Προκρούστη, διακρίνονταν από μια απίστευτη υπεροψία της δύναμης.

Και από μια εξίσου απίστευτη άγνοια των πραγματικών δεδομένων που αφορούν στην Ελλάδα και στην ελληνική αριστερά.

Μια υποτίμηση της αποφασιστικότητας και της αντοχής μας.

Συνηθισμένοι να συναλλάσσονται με στελέχη του μνημονακού καθεστώτος και πρόθυμους εκτελεστές εντολών, αιφνιδιάστηκαν με το όχι μας στο πρώτο Eurogroup.

Και εκνευρίστηκαν με το όχι μας και στο δεύτερο Eurogroup, όταν οι πιέσεις πήραν το χαρακτήρα ανοιχτού τελεσιγράφου.

Έτσι όμως, με την άρνησή μας να δεχτούμε τελεσίγραφα και να υποκύψουμε σε εκβιασμούς, δώσαμε τη δυνατότητα να παρέμβουν σε θετική κατεύθυνση άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις.

Να παρέμβει με τα συλλαλητήρια και τις κινητοποιήσεις του ο ίδιος ο λαός μας.

Να εκδηλωθεί ένα κύμα συμπαράστασης σε όλο τον κόσμο, που μόνο στην περίοδο της δικτατορίας είχε σημειωθεί.

Για να επιτευχθεί τελικά ένας συμβιβασμός, που εξασφάλισε σε μας και στη χώρα την ανάσα που χρειαζόμασταν.

Ενώ ταυτόχρονα αποφύγαμε τα χειρότερα που μας ετοίμαζαν και τα οποία θα είχαν απρόβλεπτες συνέπειες τόσο για την Ελλάδα, όσο και για την Ευρώπη.

Ήταν μια δύσκολη διαπραγμάτευση.

Αυτό ο καθένας μπορεί να το καταλάβει.

Η πρώτη δύσκολη μάχη σε ένα μακρύ και δύσκολο πόλεμο.

Συντρόφισσες και σύντροφοι

Επιτρέψτε μου να σας θυμίσω, ότι οι βασικοί στόχοι αυτής της διαπραγμάτευσης που θέσαμε στις προγραμματικές δηλώσεις ήταν:

Ο διαχωρισμός της δανειακής σύμβασης από τα καταστροφικά μνημόνια που είχαν φτάσει να θεωρούνται αναπόσπαστο τμήμα τους.

Μια ενδιάμεση συμφωνία-γέφυρα που θα μας έδινε τόπο και χρόνο για την ουσιαστική διαπραγμάτευση, τόσο για το χρέος, όσο και για ένα συμβόλαιο ανάπτυξης έξω από το βάλτο της λιτότητας.

Ας δούμε όμως και τι συγκεκριμένα και πρακτικά πετύχαμε, πέρα από το ότι αποφύγαμε τη παγίδα.

Πετύχαμε το τέλος του μνημονίου, τυπικά και ουσιαστικά.

Οι απαιτήσεις του mail Χαρδούβελη βγήκαν από το τραπέζι.

Και θυμάστε όλοι το χαρακτήρα και τη σκληρότητα των μέτρων που προβλέπονται εκεί.

Πετύχαμε το τέλος της τρόικας.

Στο εξής θα έχουμε να κάνουμε όχι με κάποιους υπαλλήλους, αλλά με την Κομισιόν και θεσμούς οι οποίοι από τη φύση και το χαρακτήρα τους είναι υποχρεωμένοι να συνδιαλέγονται και να συζητούν όχι μόνο τεχνοκρατικά, αλλά και πολιτικά.

Πετύχαμε το τέλος των εξωπραγματικών και ανέφικτων πλεονασμάτων, που είναι το άλλο όνομα και η βάση της λιτότητας.

Και φυσικά τις ανοιχτές τράπεζες και την ασφάλεια γενικώς του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Δεν έχουμε και δεν δικαιούμαστε να έχουμε φυσικά καμιά αυταπάτη.

Δεν είναι ώρα ούτε για πανηγυρισμούς ούτε για επανάπαυση.

Είμαστε στην αρχή της αρχής.

Κάναμε ένα πρώτο βήμα.

Αλλά μπροστά μας έχουμε τεράστια προβλήματα.

Να αυξήσουμε τα έσοδα στα δημόσια ταμεία.

Να στήσουμε στα πόδια της μια κοινωνία ρημαγμένη από πέντε χρόνια καταστροφής.

Προβλήματα που δίνουν ερείσματα για πιέσεις και εκβιασμούς κάθε είδους και σε κάθε μας βήμα.

Το ξέρουμε και το περιμένουμε.

Γι αυτό το επόμενο διάστημα θα δίνουμε μάχη μέρα με τη μέρα.

Όμως είμαι αισιόδοξος ότι μπορούμε να ξεπεράσουμε όλους τους σκοπέλους και όλα τα εμπόδια αξιοποιώντας την ανάσα που κερδίσαμε για να κάνουμε πράξη το συντομότερο μια σειρά από κρίσιμες δεσμεύσεις μας.

Με το συντονισμό όλων των δυνάμεων, με τη στήριξη στη λαϊκή πρωτοβουλία, με τη σοβαρότητα, την επιμονή και την ακούραστη δουλειά, μπορούμε να μετατρέψουμε το τετράμηνο που κερδίσαμε σε προγεφύρωμα της μεγάλης αλλαγής.

Ξέρετε ότι πολλοί έχουν ποντάρει σε τρίτο μνημόνια μέχρι τον Ιούνιο.

Θα διαψευστούν για άλλη μια φορά.

Τα μνημόνια με οποιαδήποτε αρίθμηση, σε οποιαδήποτε γλώσσα, και με οποιοδήποτε όνομα, τελείωσαν στις 25 Ιανουαρίου.

Αυτό που εμείς θα επιδιώξουμε, και για το οποίο θα προετοιμαστούμε καλά, αξιοποιώντας όλες τις εσωτερικές και διεθνείς δυνατότητες, είναι μια αμοιβαία αποδεχτή συμφωνία με τους εταίρους για την οριστική αποδέσμευση της χώρας από την ασφυκτική και εξευτελιστική επιτροπεία.

Μια συμφωνία που θα καταστήσει κοινωνικά βιώσιμες τις χρηματοδοτικές μας υποχρεώσεις και θα δώσει τη δυνατότητα να επιστρέψουμε στην ανάπτυξη, στη κανονικότητα, στην κοινωνική συνοχή.

Για μας τώρα αρχίζει μια περίοδος δημιουργικής δουλειάς.

Χτες στο υπουργικό συμβούλιο ανακοίνωσα την κατάθεση των πρώτων νομοσχεδίων για την αναστροφή της σημερινής κατάστασης.

Το πρώτο θα αφορά τα μέτρα για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης.

Το δεύτερο τη ρύθμιση των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το Δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία.

Το τρίτο μας μέτρο είναι η νομοθετική ρύθμιση, την επόμενη εβδομάδα, που θα υλοποιεί τη δέσμευση μας για την προστασία της πρώτης κατοικίας, ώστε να βάλουμε τέλος στην αγωνία εκατοντάδων χιλιάδων συμπολιτών μας, εργαζόμενων και συνταξιούχων που κινδυνεύουν να χάσουν το σπίτι τους.

Την επόμενη εβδομάδα επίσης, την Πέμπτη 5 Μάρτη, προχωράμε στην κατάθεση του Νομοσχεδίου για την ΕΡΤ.

Ενώ θα καταθέσουμε και τη πρόταση για εξεταστική επιτροπή προκριμένου να διερευνήσουμε τους λόγους και τις αιτίες που οδήγησαν το λαό μας σε αυτή τη πρωτοφανή περιπέτεια.

Αυτές είναι οι πρώτες κοινοβουλευτικές και νομοθετικές παρεμβάσεις της κυβέρνησης κοινωνικής σωτηρίας.

Και το νομοθετικό μας έργο θα συνεχιστεί γιατί έχουμε μπροστά μας να αλλάξουμε ένα τερατώδες καθεστώς αδιαφάνειας, διαφθοράς, διαπλοκής.

Το να κυβερνάς όμως δεν σημαίνει μόνο να νομοθετείς.

Από Δευτέρα αρχίζουμε ένα μαραθώνιο μεταρρυθμίσεων που θα διευκολύνουν τους πολίτες και θα εξορθολογίσουν τη δημόσια διοίκηση.

Όλοι σας είδατε ποια είναι τα συγκεκριμένα πρώτα μέρα προς αυτή την κατεύθυνση.

Εδώ όμως, στην Κεντρική μας Επιτροπή, θα ήθελα να σταθώ σε ένα θέμα που αποτελεί για μας δείγμα γραφής και σύμβολο της μεταμνημονιακής περιόδου.

Αποφασίσαμε να ανακαλέσουμε την άδεια Αρχιτεκτονικής και Ηλεκτρομηχανολογικής Μελέτης του εργοστασίου στις Σκουριές της Χαλκιδικής.

Σκοπός μας είναι με αυτή την κίνηση να προασπίσουμε, με όσο το δυνατόν πιο αποτελεσματικό τρόπο, δύο μείζονες προτεραιότητες για την κυβέρνησή μας: Το περιβάλλον και το δημόσιο συμφέρον.

Και η απάντησή μας στις αντιδράσεις που σημειώθηκαν είναι απλή και κατηγορηματική:

Γι’ αυτό ακριβώς ο λαός μας εμπιστεύτηκε.

Γιατί για μας οι εργαζόμενοι, η προοδευτική παραγωγική ανάπτυξη, το περιβάλλον και το δημόσιο όφελος, βρίσκονται πάνω απ’ όποια επιχειρηματικά συμφέροντα, όσο μεγάλα και αν είναι και όσες διασυνδέσεις και αν διαθέτουν.

Συντρόφισσες και σύντροφοι

Νέες καταστάσεις, νέα καθήκοντα, έλεγαν παλιά.

Και νέες εισηγήσεις θα πρόσθετα.

Τι να κάνουμε;

Από το έργο αυτής της κυβέρνησης θα κριθούν πολλά και για μας, και κυρίως για τους εργαζόμενους και τη χώρα.

Αλλά.

Υπάρχει εδώ ένα μεγάλο αλλά.

Το κόμμα δεν μπορεί να γίνει και δεν πρέπει να επιτρέψουμε να γίνει ένας μηχανισμός νομής της εξουσίας, όπως γινόταν στο παρελθόν.

Θα σταθεί φυσικά κοντά στην κυβέρνηση, θα τη στηρίξει στις προσπάθειές της μαχητικά, αλλά πάντα κριτικά, όπως αρμόζει σε ένα κόμμα της Αριστεράς.

Ταυτόχρονα όμως, κι αυτό είναι το βασικό, θα σταθεί και πρέπει να σταθεί πιο κοντά από όσο ποτέ άλλοτε στο λαό μας που δοκιμάζεται.

Να συμπαραταχθεί με τις απαιτήσεις, τις αγωνίες, και τους αγώνες του.

Να τραβάει από το μανίκι την κυβέρνηση όταν χρειάζεται και όταν κρίνει ότι κάποιες επιλογές της είναι λαθεμένες,.

Να κρίνει, να αντιπολιτεύεται, ας μου επιτραπεί η έκφραση, την κυβέρνηση, με σοβαρότητα, ευθύνη, και παίρνοντας υπόψη όλες τις παραμέτρους.

Να μεταφέρει βεβαίως τις θέσεις της κυβέρνησης στο λαό. Αλλά, κι αυτό είναι το πιο σημαντικό, να μεταφέρει τις θέσεις του λαού στην κυβέρνηση.

Γι’ αυτό, στη νέα περίοδο, πιστεύω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να γίνει πιο μαζικός, πιο πειθαρχημένος, πιο αποτελεσματικός, πιο νεανικός, πιο αντάρτης από ότι μέχρι σήμερα.

Η συμμετοχή στα κινήματα και στις κοινωνικές οργανώσεις, η προσπάθεια να συμμετέχουν ενεργά οι πολίτες σε όσα τους αφορούν,

η καθημερινή πάλη εναντίον των αγκυλώσεων και της αδιαφάνειας,

η αντιμετώπιση της προπαγάνδας που θέλει να στείλει τους Έλληνες πίσω στην αγκαλιά της απογοήτευσης και του φόβου,

η στήριξη της προσφοράς και της ανιδιοτέλειας ως υπέρτατης πολιτικής αρετής,

είναι μερικά από τα πολλά κομματικά μέτωπα στις μέρες που έρχονται.

Θέλουμε ένα κόμμα των μελών, της συλλογικότητας, του αγώνα.

Ένα κόμμα που δεν ψάχνει διαδρόμους επαφής με το κράτος, αλλά δρόμους επαφής με το λαό.

Έχουμε πολλή δουλειά μπροστά μας όλοι.

Πολύ τρέξιμο.

Μεγάλες ευθύνες.

Με συλλογικότητα, σοβαρότητα, ευελιξία, στράτευση, αντοχή, κριτική σκέψη, μπορούμε να αφήσουμε το αποτύπωμα της προόδου στις συνειδήσεις, στην κοινωνία, και στην πατρίδα.

Και γι’ αυτό αξίζουν όλοι οι κόποι και όλες οι θυσίες.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Την περασμένη εβδομάδα, μετά απο πολύ δράμα, η νέα ελληνική κυβέρνηση κατέληξε σε μια συμφωνία με τους πιστωτές της. Προ ημερών οι ΄Ελληνες συμπλήρωσαν κάποιες λεπτομέρειες για το πως προτίθενται να ανταποκριθούν στούς όρους.
Πως πήγε λοιπόν το πράγμα;

Μετάφραση - Απόδοση Μιχαήλ Στυλιανού

Ε, λοιπόν άν πιστεύετε πολλά απο τα ρεπορτάζ και τα σχόλια γνώμης των τελευταίων ημερών θα νομίζετε πως ήταν μια καταστροφή –ότι ήταν μια «συνθηκολόγηση» του Σύριζα, του νέου κυβερνητικού συνασπισμού στην Αθήνα. Αυτό νομίζουν επίσης ορισμένες ομάδες στο εσωτερικό του Σύριζα. Αλλά δεν ήταν. Αντιθέτως, η Ελλάδα βγήκε ικανοποιητικά από τις διαπραγματεύσεις, αν και οι μεγάλες μάχες μένει να δοθούν. Και σημειώνοντας επιτυχία, η Ελλάδα έκανε στην υπόλοιπη Ευρώπη μια εξυπηρέτηση.

Για να συλλάβετε το τι συνέβη θα πρέπει να κατανοήσετε ότι το βασικό αντικείμενο της διαμάχης αφορά απλώς έναν αριθμό: το ποσοστό του ελληνικού πρωτογενούς πλεονάσματος, δηλαδή της διαφοράς μεταξύ των κρατικών εσόδων και των κρατικών δαπανών, χωρίς να υπολογίζονται τα επιτόκια για το χρέος. Το πρωτογενές πλεόνασμα προσμετρά τον πλούτο που η Ελλάδα μεταφέρει στούς δανειστές της. Οτιδήποτε άλλο, συμπεριλαμβανομένου του νοητού όγκου του χρέους, που είναι περισσότερο ένας θεωρητικός αριθμός στο σημερινό σημείο του, με μικρή επιρροή για το ποσό που οποιοσδήποτε πιστεύει πως θα πληρώσει η Ελλάδα, έχει σημασία μόνο κατά τον βαθμό που επηρεάζει το ποσοστό πρωτογενούς πλεονάσματος το οποίο υποχρεούται να παρουσιάζει η Ελλάδα.

Για την Ελλάδα να εξασφαλίζει οποιοδήποπτε πρωτογενές πλεόνασμα –με το επίπεδο οικονομική καθίζησης στο οποίο έχει βυθιστεί και την επίπτωση της κρίσης στα εισόδηματα- είναι ένα αξιοσημείωτο επίτευγμα, το αποτέλεσμα απίστευτων θυσιών. Ωστόσο ο Σύριζα πάντοτε ήταν ξεκάθαρος ότι προτίθεται να εξασφαλίζει ένα μετριοπαθές πρωτογενές πλόνασμα. Αν είστε οργισμένοι γιατί οι διαπραγματεύσεις δεν απέσπασαν την ανατροπή της λιτότητας, την στροφή πρός ένα Κεϊνσνεσιανό κέντρισμα της οικονομίας, δεν παρακολουθήσατε με προσοχή.

Το διεκυβευόμενο ήταν εάν η Ελλάδα θα αναγκαζόταν να επιβάλει ακόμη μεγαλύτερη λιτότητα. Η προηγούμενη ελληνική κυβέρνηση είχε συμφωνήσει σε ένα πρόγραμμα υπό το οποίο το πρωτογενές πλεόνασμα θα ήταν τριπλάσιο κατά τα προσεχή χρόνια, με τεράστιο κόστος για την εθνική οικονομία και τον ελληνικό λαό.
Πως οποιαδήποτε κυβέρνηση μπορούσε να συμφωνήσει σε τέτοιο πράγμα; Φόβος.
Βασικά, διαδοχικές ηγεσίες στην Ελλάδα και σε άλλα χρεωμένα κράτη δεν είχαν τολμήσει να αντισταθούν στις ακραίες αξιώσεις των δανειστών, από φόβο ότι θα τους τιμωρούσαν, ότι οι δανειστές θα τους έκοβαν την ροή χρηματοδότησης ή, ακόμη χειρότερα, θα προκαλούσαν την κατάρρευση του τραπεζικού τους συστήματος, εάν αντιδρούσαν σε ολοένα σκληρότερες περικοπές δαπανών.

Η σημερινή ελληνική κυβέρνηση δεν υποχώρησε στο να δεχθεί αυτά τα εκρηκτικά για την οικονομία πρωτογενή πλεονάσματα. Αντίθετα η Ελλάδα κέρδισε για φέτος νέα ελαστικότητα και η διατύπωση για το μέλλον είναι ασαφής. Μπορεί να σημαίνει οτιδήποτε, ή τίποτα.

Και οι δανειστές δεν έκοψαν το χρήμα. Αντίθετα επέτρεψαν χρηματοδότηση για να πορευτεί η Ελλάδα τους προσεχείς λίγους μήνες. Αυτό σημαίνει, αν θέλετε, να έχουν την Ελλάδα σε κοντό λουρί και σημαίνει ότι η μεγάλη μάχη για το μέλλον δεν έχει δοθεί ακόμη. Αλλά η ελληνική κυβέρνηση δεν ενέδωσε στην μεγάλη επίθεση και αυτό είναι καθαυτό ένα είδος νίκης.

Γιατί τότε όλα τά αρνητικά σχόλια; Για να είμαστε δίκαιοι, η δημοσιονομική πολιτική δεν είναι το μόνο ζήτημα. Υπάρχουν επίσης θέματα όπως η ιδιωτικοποίηση του δημόσιου πλούτου, όπου ο Σύριζα συμφώνησε να μην ανατρέψει τις συναφθείσες συμβάσεις, και την ρύθμιση της αγοράς εργασίας, όπου κάποια από τη «διαρθρωτική μεταρρύθμιση» της περιόδου λιτότητας φαίνεται πως θα διατηρηθεί. Ο Σύριζα συμφώνησε επίσης να πατάξει την φοροδιαφυγή, αν και το γιατί η συλλογή φόρων μπορεί να αποτελεί ήττα για μια αριστερή κυβέρνηση για εμένα είναι ένα μυστήριο.

Πάντως, τίποτα από ότι συνέβη δεν δικαιολογεί την διαπεραστική ρητορεία περί αποτυχίας. Στην πραγματικότητα, η αίσθησή μου είναι ότι αυτό που βλέπουμε εδώ είναι μια ανίερη συμμαχία ανάμεσα σε αριστερούς συντάκτες με μη ρεαλιστικές προσδοκίες και την δημοσιογραφία των επιχειρήσεων, η οποία αρέσκεται στην αφήγηση της ελληνικής πανωλεθρίας, επειδή αυτό υποτίθεται πως πρέπει να συμβαίνει σε ευθυτενείς οφειλέτες. Αλλά δεν υπήρξε πανωλεθρία. Προς το παρόν, τουλάχιστον, η Ελλάδα φαίνεται να τερμάτισε τον κύκλο της συνεχώς πιο απάνθρωπης λιτότητος.

Και -όπως ανέφερα- ενεργώντας έτσι, η Ελλάδα έκανε μια χάρη στην υπόλοιπη Ευρώπη. Θυμηθείτε πως στο πλαίσιο του ελληνικού δράματος υπάρχει μια ευρωπαϊκή οικονομία η οποία, παρά κάποιους θετικούς αριθμούς τελευταία, φαίνεται να εξακολουθεί να κατολισθαίνει την παγίδα του αποπληθωρισμού. Η Ευρωπη συνολικά έχει απελπιστικά ανάγκη να τερματίσει την παραφροσύνη της λιτότητος και αυτή τη βδομάδα υπήρξαν κάποια μικρά θετικά σημάδια. Συγκεκριμένα η Ευρωπαϊκή επιτροπή αποφάσισε να μη επιβάλει κυρώσεις στη Γαλλία και στην Ιταλία για τις υπερβάσεις τους στα όρια του ελλείμματος. Και δικαιούσθε να αναρωτιέστε εάν η ελληνική ιστορία έπαιξε κάποιο ρόλο σ’ αυτή την εκδήλωση λογικής.

Στο μεταξύ, η πρώτη εξέγερση δανειστού εναντίον της λιτότητος σημειώνει ένα καλό ξεκίνημα, ακόμη και άν δεν το πιστεύει κανείς. Πως λένε στά ελληνικά « Μείνετε ψύχραιμοι και συνεχίστε;

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Tου Θανάση Καρτερού 

Δεν είμαστε και χτεσινοί, που λέει και η σχετική διαφήμιση. Όλοι θυμόμαστε ότι η προηγούμενη κυβέρνηση είχε τους δανειστές, τους ξένους, τα Μνημόνια, τον φόβο της χρεοκοπίας κορώνα στο κεφάλι της. Αλλά και μπαμπούλα. Από τη μία εκθείαζε τις μεταρρυθμίσεις τους, κι από την άλλη μ' αυτά δικαιολογούσε, φόβιζε, εκβίαζε, κυβερνούσε. Περνώντας του διαβόλου τα μέτρα με των αγγέλων το επιχείρημα: Οι προθέσεις μας είναι ιδανικές, αλλά οι επιλογές δανειακές.

Η νέα κυβέρνηση είναι αυτό ακριβώς: Νέα. Τα κόλπα που έμαθαν χρόνια στο κουρμπέτι οι αποδημήσαντες δεν τα ξέρει. Αλλά, ντράγκα-ντρουγκ το καμπανάκι: Μπορεί να τα μάθει γρήγορα. Από δασκάλους, να φαν κι οι κότες. Και κάτω από τις όντως αφόρητες πιέσεις, να κλειστεί ανεπαισθήτως και βήμα - βήμα στα τείχη που χτίζονται γύρω της. Να βολευτεί στο νανούρισμα του εφικτού. Να πάρει χωρίς να το καλοκαταλάβει τον δρόμο που είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις. Και ξέρουμε όλοι πού οδηγεί.

Θα κριθούμε από την ικανότητά μας να διαπραγματευτούμε, αλλά και να κυβερνήσουμε, είπε ο Αλέξης Τσίπρας. Σωστά. Κρίνονται ήδη. Από τη μάχη για κάθε μέτρο του προγράμματος της Θεσσαλονίκης. Από τα μικρά της καθημερινότητας. Από το λεγόμενο στιλ διακυβέρνησης. Από επιλογές προσώπων. Από τη σχέση τους με την αλήθεια. Από δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις. Από το πλήθος των μέτρων τα οποία δεν έχουν δημοσιονομικό κόστος. Αλλά έχουν ανθρώπινο κέρδος.

Αυτά καταλαβαίνει ο καθένας ότι είναι το ήμισυ του παντός. Το άλλο ήμισυ είναι οι αντιστάσεις και οι ανατροπές υψηλής προστιθέμενης πολιτικής, κοινωνικής, και συμβολικής αξίας. Παραδείγματος χάριν, οι καθαρίστριες. Η ΕΡΤ. Οι Σκουριές. Το Ελληνικό. Η ΔΕΗ. Ο βασικός μισθός. Η εργασιακή ζούγκλα. Μια σειρά δηλαδή από δύσκολα όχι και ναι, που πρέπει να γίνουν πράξη όσες ενστάσεις και αντιστάσεις κι αν προβάλλουν οι δανειστές, οι επενδυτές και οι παρατρεχάμενοι.

Αυτά είναι ψυχή, πάθος, ήθος, γεννήτριες κοινωνικής εμπιστοσύνης και ενέργειας. Δεν μπορεί να ξεχνάει βέβαια κανείς τη διαπραγμάτευση. Η κοινωνία όμως είναι πιο έτοιμη να καταλάβει τα διότι των Βρυξελλών, από το γιατί οι Σκουριές, ας πούμε, από καρκίνος θα ήταν δυνατό να προβιβαστούν σε επένδυση. Υπάρχουν βλέπετε και δεσμεύσεις - σημαία. Και ασπίδα. Και δεν υπάρχει εκεί τρίτη επιλογή: Ή ταν, ή την πατάς... 

Πηγή avgi

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η πανίσχυρη τρόικα έσωσε τις τράπεζες

Ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ για τον ρόλο που διαδραμάτισε η Τρόικα στην Ελλάδα,την Ιρλανδία,την Πορτογαλία και την Κύπρο. Τι λένε στην κάμερα του Arte οι Γιάνης Βαρουφάκης, Λούκα Κατσέλη, Άδωνις Γεωργιάδης, Πολ Κρούγκμαν αλλά και η Ζωή Κωνσταντοπούλου (Vid+Pics) 
Ο Γερμανός δημοσιογράφος και συγγραφέας Harald Schuman ηγήθηκε ενός εκτενούς ντοκιμαντέρ που προσπαθεί να ρίξει φως στα "σκοτεινά πλοκάμια" των ανθρώπων που βρέθηκαν πίσω από την τρόικα.
   
Ο Harald Schuman περιηγήθηκε στη χώρα μας περιγράφοντας την αγριότητα με την οποία επιβλήθηκε το μνημόνιο. Σχολιάζει το γεγονός πως παρακάμφθηκαν ευρωπαϊκές συνθήκες και εθνικά κοινοβούλια για να εφαρμοστεί ένα πρόγραμμα λιτότητας που έφερε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού και εκατομμύρια ανθρώπους στα όρια της φτώχειας και ψάχνει τις λεπτομέρειες πίσω από τις συμφωνίες.
Το ντοκιμαντέρ είναι στα γαλλικά και στα γερμανικά. Εμείς, σας παρουσιάζουμε το περιεχόμενο που αφορά τη χώρα μας.

Ένα χρέος μη βιώσιμο

Μιλώντας με τον σημερινό υπουργό οικονομικών Γιάννη Βαρουφάκη, ο οποίος τότε δεν είχε ακόμη εκλεγεί σημείωσε το παράλογο της μη αναδιάρθρωσης του χρέους.

"Δημιούργησαν ένα μόνιμα και μη βιώσιμο χρέος. Δεν ήταν θεωρία συνωμοσίας. Ο Γιούνκερ είχε αναφέρει πως γνωρίζουμε τον τρόπο να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα, αλλά δεν ξέρουμε πως θα επανεκλεγούμε στη συνέχεια" ανέφερε ο Έλληνας οικονομολόγος. "Όλες οι κυβερνήσεις μεταξύ το 2008-2010, συντηρητικές και σοσιαλδημοκρατικές υποστήριζαν τον οικονομικό τομέα. Μέχρι τότε οι χώρες έλεγαν στους τραπεζίτες, σας αφήνουμε να κάνετε ότι θέλετε, αρκεί να μας επιστρέφετε ένα μέρος από τα χρήματα που κερδίζετε για να χρηματοδοτήσουμε το κράτος. Όταν ξέσπασε η κρίση οι κυβερνήσεις δεν είχαν ούτε τη δυνατότητα, ούτε το ηθικό σθένος να αντιμετωπίσουν τους τραπεζίτες"
Πρόγραμμα σωτηρίας ξένων τραπεζών

Το ντοκιμαντέρ συνέχισε την έρευνα στην Αμερική και τα γραφεία του ΔΝΤ.  Μιλώντας με τον Πάολο Νογοθέρα Μπατίστα, Βραζιλιάνος, γενικός διευθυντής του ΔΝΤ, αποκαλύπτει πως το ΔΝΤ γνώριζε πως το χρέος δεν ήταν βιώσιμο. "Το ΔΝΤ δεν μπορούσε να δώσει οικονομική βοήθεια σε ένα κράτος, εφόσον το χρέος ήταν μη βιώσιμο. Τι έγινε; Αλλάξαμε τον κανονισμό, έτσι ώστε να μπορεί ο οργανισμός να παρέχει τη βοήθεια. Έμεινα έκπληκτος εκείνες τις ημέρες από την έλλειψη διαφάνειας όλη της διαδικασίας".

Αντίστοιχα ο Φιλίπ Λεγκρέν, πρώην σύμβουλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής επεσήμανε ξεκάθαρα πως όλο το σχέδιο αφορούσε στη σωτηρία των γαλλικών και των γερμανικών τραπεζών και όχι του ελληνικού λαού. "Ο τότε επικεφαλής του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος Καν δεν ήθελε να επιβάλει απώλεια κεφαλαίων στις γαλλικές τράπεζες, δεδομένου και του γεγονότος πως προσέβλεπε σε μια υποψηφιότητα για την προεδρία της Γαλλίας. Από την πλευρά τους οι Γερμανοί τραπεζίτες έπεισαν την Άνγκελα Μέρκελ πως θα ήταν δραματικό να χάσουν κεφάλαια" σημείωσε και συμπλήρωσε:

"Έτσι οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης, αποφάσισαν να αντιμετωπίσουν την Ελλάδα σαν αυτή να είχε μόνο παροδικά προβλήματα.  Έτσι καταπάτησαν έναν από τους βασικούς κανόνες της συνθήκης του Μάαστριχ, τον κανόνα της μη διάσωσης. Αποφάσισαν να δανείσουν χρήματα στην Ελλάδα, όχι για να σώσουν τη χώρα, αλλά τις γαλλικές και γερμανικές τράπεζες".  Όπως σημειώνει το μέγεθος των απωλειών για τις τράπεζες σε άλλη περίπτωση θα ήταν 20 δισ ευρώ για τις γαλλικές και 17 δις για τις γερμανικές τράπεζες.

Από την πλευρά του ΔΝΤ μίλησε και ο Παναγιώτης Ρουμελιώτης, πρώην εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ.  "Η αναδιάρθρωση του χρέους ήταν κάτι που έλλειπε από το σχέδιο. Οι Ευρωπαίοι επέβαλαν ένα δραστικό σχέδιο μεταρρυθμίσεων στην Ελλάδα, το οποίο ήταν πολύ σύντομο" ανέφερε και συμπλήρωσε πως το ΔΝΤ γνώριζε πολύ καλά πως το πρόγραμμα δεν βγαίνει και κυρίως ότι θα προκαλέσει ραγδαία επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων:

"Αυτό το πρόγραμμα θα μειώσει δραστικά την αγοραστική δύναμη της χώρας, θα την βυθίσει σε άγρια ύφεση και θα προκαλέσει σοβαρά προβλήματα στον κοινωνικό ιστό" σημειώνει διαβάζοντας από την έκθεση του ΔΝΤ. "Αυτό σημαίνει απλά πως θυσιάσαμε την Ελλάδα στο βωμό της παγκόσμιας οικονομίας" σημειώνει.

Η Γερμανία άνθισε λόγω της οικονομίας του χρέους
  
Στο φιλμ μιλά και ο οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν, τονίζοντας πως η Γερμανία κέρδισε από την οικονομία χρέους στις χώρες του Νότου. "Η Γερμανία λέει πως επανήλθε στην ευημερία, μετά το Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο, μέσα από ένα πρόγραμμα λιτότητας. Γιατί δεν μπορούν να το κάνουν αυτό και άλλες χώρες.

Μόνο που η γερμανική οικονομία άνθισε πατώντας πάνω στην οικονομία χρέους που δημιουργήθηκε σε άλλες χώρες, όπως η Ισπανία. Τώρα η Γερμανία λέει στους Ισπανούς κάντε όπως κάναμε εμείς, αλλά εμείς δεν θα φερθούμε όπως εσείς"
   
Η υγεία σε επίπεδα τριτοκοσμικής χώρας

Η κάμερα περιπλανιέται στα ελληνικά νοσοκομεία και κάνει αναφορά στην καταστροφική επιβολή περικοπών στην υγεία στο 6% του ΑΕΠ, ενώ στη Γερμανία το αντίστοιχο ποσό είναι 10%. 3εκατ. Έλληνες μετά από τις κινήσεις της τότε κυβέρνησης δεν έχουν πλέον πρόσβαση στην υγεία.
    
Στην κάμερα μιλά και ο Άδωνις Γεωργιάδης, που τότε ήταν υπουργός Υγείας με μια δήλωση πραγματικά σοκαριστική.

Ο Έλληνας πολιτικός εξηγεί στον συγγραφέα πως τα χρήματα είναι αυτά, όσο η Ελλάδα είναι σε κρίση. Σε ερώτηση για το πώς θα λειτουργήσει το σύστημα υγείας, όταν το υπουργείο προχωρά σε μείωση προσωπικού απάντησε. "Είναι απλό. Πριν δούλευαν τρεις ώρες την ημέρα και τώρα δουλεύουν επτά".

Πολύ απλοϊκή εξήγηση για να περιγράψει την ανθρωπιστική κρίση στη χώρα, περιγράφει ο αφηγητής του ντοκιμαντέρ και αναφέρθηκε στη βοήθεια σε υλικό και προσωπικό από χώρες όπως η Αυστρία και η Γερμανία, βοήθεια και αλληλεγγύη που αρνήθηκε στην Ελλάδα από τις κυβερνήσεις τους.

Για το ζήτημα της υγείας ο Γιώργος Βήχας, γιατρός και διευθυντής της εθελοντικής κλινικής του Ελληνικού αναφέρει πως "το σύστημα υγείας στην Ελλάδα ήθελε σίγουρα αναμόρφωση, όχι όμως ισοπέδωση που αποτέλεσε και την καταστροφή του. Δεν διορθώσαμε αυτά που έπρεπε, αλλά καταστρέψαμε και ότι θετικό υπήρχε. Και σήμερα η χώρα μου δεν έχει ένα αξιοπρεπές σύστημα υγείας".
    
Η ευρωβουλή για την Τρόικα

Η Elisa Fereira, ευρωβουλευτής των σοσιαλιστών, ειδική στη δραστηριότητα της Τρόικα, αναφέρεται σε αυτήν ως τερατούργημα: "Αυτό το τέρας που δημιουργήσαμε, η Τρόικα, δεν έχει καμία σχέση με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς.  Αντίστοιχα ο Φιλίπ Λάμπερτς, ευρωβουλευτής της ομάδας των Πράσινων σημείωσε πως "η λιτότητα σκοτώνει κυριολεκτικά". "Είναι εύκολο για έναν τεχνοκράτη να ζητήσει περικοπές στην υγεία. Όταν όμως το θέμα μεταφέρεται στα εθνικά κοινοβούλια ή στο ευρωκοινοβούλιο τότε είναι πολύ πιο λεπτό πολιτικά" εξηγεί.

Το ντοκιμαντέρ κάνει μια πιο σύντομη αναφορά στις απαιτήσεις της Τρόικα στην Πορτογαλία και την Ιρλανδία που οδήγησαν σε εξαντλητικές περικοπές μισθών και δυσθεώρητη ανεργία.

Ο Harald Schuman ρωτάει στη συνέχεια τη Veronica Nilsson  της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Συνδικάτων σχετικά με την αυτονομία της τρόικας. "Η Κομισιόν πρέπει να σέβεται τη δημοκρατία και τα εργασιακά δικαιώματα επί ίσοις όροις για όλη την Ευρώπη", λέει η Nilsson.

Από τη δική της μεριά, η Λούκα Κατσέλη που υπήρξε υπουργός Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας την περίοδο 2009-2010 και Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης το 2010-2011, σημειώνει:

"Είχαμε ενστάσεις αλλά δεν έγιναν σεβαστές". Στους οκτώ μήνες που ήταν υπουργός επί κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου κατάφερε να περάσει τον ομώνυμο νόμο Κατσέλη για την προστασία της πρώτης κατοικίας. Ήταν 2010, στο ξεκίνημα της κρίσης.
  
Ο κ. Μανιτάκης διορίστηκε στις 17 Μαΐου 2012  υπηρεσιακός Υπουργός Εσωτερικών στην Κυβέρνηση Παναγιώτη Πικραμμένου. Στις 21 Ιουνίου, μετά από πρόταση του κόμματος της Δημοκρατικής Αριστεράς (ΔΗΜΑΡ), ανακοινώθηκε η συμμετοχή του στην Κυβέρνηση Αντώνη Σαμαρά, ως Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης.
   
"Δεκατρείς μήνες που ήμουν υπουργός το μέλημα μου ήταν πώς θα γίνουν οι διαπραγματεύσεις με την τρόικα", λέει στην κάμερα του Arte.
   
"Ο Τόμσεν ήταν ένας εξαιρετικός διαπραγματευτής. Συνέχεια αισθανόμουν ότι η χώρα μου ταπεινωνόταν. Ένα βράδυ είχαμε συνομιλήσει στις 23.00 η ώρα και μου είχε πει. "Από εσένα εξαρτάται αν η χώρα σου θα πάρει 8 δισ. ευρώ για τη δόση". Ο φόβος. Αυτό καλλιεργούσαν. Και την υποταγή. Δε μου έδινε την εντύπωση ότι συνομιλεί με έναν υπουργό μιας κυρίαρχης χώρας. Ότι με σέβεται. Μου μιλούσε σαν να ήμουν εκπρόσωπος μιας χώρας που δεν ήταν απλός οφειλέτης, αλλά μια φαυλοκρατική χώρα. Μια χώρα τεμπέληδων. Εγώ πιστεύω ότι ο Τόμσεν το είχε πάρει προσωπικά και ήθελε να πάρει εκδίκηση".
   
"Μια τέτοια συμπεριφορά δεν θα ήταν αποδεκτή στις ΗΠΑ", σχολιάζει ο συγγραφέας και παρουσιαστής Harald Schuman.
 
Στη συνέχεια τοποθετείται σχετικά εκ νέου ο Πάολο Νογοθέρα Μπατίστα. "Ένα από τα προβλήματα της Ελλάδας ήταν η γραφειοκρατία. Η τρόικα όμως πήγε στην Ελλάδα και έστησε ένα ολόκληρο πρόγραμμα διακυβέρνησης, ολότελα δικό της. Η λειτουργία αυτή είναι συνολικό πρόβλημα της Ευρώπης. Η γραφειοκρατία υπάρχει διεθνώς και είναι πρόβλημα. Αυτό ισχύει σε μεγαλύτερο βαθμό στην Ελλάδα αλλά είναι θέμα της χώρας και πρέπει να το επιλύσει με τη βοήθεια των Βρυξελλών".
    
Μιλώντας για τη λίστα Λαγκάρντ

Ο όρος "λίστα Λαγκάρντ" οφείλεται στην τότε Υπουργό Οικονομικών της Γαλλίας, Κριστίν Λαγκάρντ, η οποία παρέδωσε την εν λόγω λίστα στο ελληνικό κράτος τον Οκτώβρη του 2010, γεγονός που επαναλήφθηκε τον Δεκέμβριο του 2012 παραμονές Χριστουγέννων.

Η λίστα μπήκε στα ντουλάπια της κυβέρνησης και το 2012 ήρθε στο φως της δημοσιότητας από τα ΜΜΕ.

Για το θέμα τοποθετείται στο ντοκιμαντέρ η Ζωή Κωνσταντοπούλου.

"Η λίστα Λαγκάρντ όπως την ονομάζουμε ήρθε στη χώρα το 2010. Μιλάμε για 2.062 συνολικά ονόματα. Τον Γενάρη του 2014, ο επικεφαλής του ΣΔΟΕ μας είπε ότι είχαν ολοκληρωθεί οι έλεγχοι μόλις σε έξι. Είναι απαράδεκτο αυτό. Αδιανόητο αποτέλεσμα που όμως εξηγείται γιατί μέσα στη λίστα αυτή βρίσκονται πολιτικά πρόσωπα, συγγενείς τους και μια σειρά προσώπων που συνδέονται με αυτό που συνιστά το σύστημα διαπλοκής στην Ελλάδα του σήμερα", σημειώνει η πρόεδρος της Βουλής.

Ακολουθούν οι ιδιωτικοποιήσεις και το ΤΑΙΠΕΔ

ο Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου, γνωστό ως ΤΑΙΠΕΔ ή HRADF ιδρύθηκε με το νόμο 3986/2011. Σύμφωνα με το καταστατικό του, σκοπός του ΤΑΙΠΕΔ (άρθρο 4 καταστατικού του) είναι η αξιοποίηση περιουσιακών στοιχείων της Ιδιωτικής περιουσίας του Δημοσίου και περιουσιακών στοιχείων ΝΠΙΔ και ΝΠΔΔ όπως ορίζεται στην §1 του άρθρου 5 του ν. 3986/2011.

1. Η αξιοποίηση των περιουσιακών στοιχείων του Ταμείου διενεργείται με κάθε πρόσφορο τρόπο και κατά προτίμηση, με:

α) Πώληση.

β) Σύσταση εμπραγμάτων δικαιωμάτων, μεταξύ των οποίων δικαιωμάτων οριζόντιας και κάθετης ιδιοκτησίας.

γ) Μεταβίβαση εμπραγμάτων δικαιωμάτων οποιασδήποτε φύσης επί αυτών.

δ) Εκμίσθωση.

ε) Παραχώρηση της χρήσης ή της εκμετάλλευσής τους.

στ) Ανάθεση της διαχείρισης των περιουσιακών στοιχείων.

ζ) Εισφορά τους σε ανώνυμες εταιρείες και στη συνέχεια πώληση των μετοχών που προκύπτουν.

η) Τιτλοποίηση απαιτήσεων, ανεξάρτητα από τον επιχειρηματικό ή μη χαρακτήρα τους, σύμφωνα με τα άρθρα 10, 11 και 14 του ν. 3156/2003.

Πλαζ, τουριστικές περιοχές, πρώην αεροδρόμια, πωλήθηκαν σε τιμές ευκαιρίας, σημειώνει το ντοκιμαντέρ.

Λόγος γίνεται φυσικά για το πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού.

"Κύριος στόχος δεν είναι η διαπίστωση αν έχει διαπραχθεί ή όχι από τα μέλη του Δ.Σ. του ΤΑΙΠΕΔ το αδίκημα της απιστίας και μάλιστα, λόγω του ύψους του ποσού, σε βαθμό κακουργήματος, γιατί αυτό αφορά αποκλειστικά το σκέλος της συμπεριφοράς του Ελληνικού Δημόσιου. Ζητούμενο είναι να μην προχωρήσει η κατάθεση της Σύμβασης Πώλησης για έγκριση από την ελληνική Βουλή, ώστε να μην συμπληρωθούν οι υπογραφές, που έχει ήδη βάλει το ΤΑΙΠΕΔ, με αυτές του Ελληνικού Δημοσίου".

Τα παραπάνω έλεγε η Νάντια Βαλαβάνη στις 20 Δεκεμβρίου του 2014.

"Υπάρχει μια ομάδα ελίτ που ληστεύει τη χώρα", λέει η Λούκα Κατσέλη στο Arte.

Ο Χρήστος Κορτζίδης δήμαρχος του καλλικρατικού δήμου Ελληνικού - Αργυρούπολης, αναφέρει:

"Είναι εξευτελιστικό το τίμημα που θα εισπράξει το δημόσιο. Όλα γίνονται για το καλό των ελίτ".

Από τη δική του μεριά, ο Γιάννης Στουρνάρας σχολιάζει: "Τα ποσά των επενδύσεων στην περιοχή του Ελληνικού θα δώσουν ώθηση στην ελληνική οικονομία συνολικά".

"Δεν γνωρίζουμε το περιεχόμενο της συμφωνίας και έχουν γίνει ερωτήσεις στο Κοινοβούλιο αλλά ακόμα υπάρχουν ερωτηματικά. Η απάντηση είναι πως το ΤΑΙΠΕΔ διέπεται από τους ιδιωτικούς όρους της οικονομίας και δεν μπορούν να δημοσιοποιηθούν αυτά τα στοιχεία", παρατηρεί ο κ. Κορτζίδης.

"Η τρόικα συμπράττει με την εγκληματική πολιτική σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος και των Ελλήνων πολιτών αλλά και σε βάρος των επόμενων γενεών", αναφέρει η Ζωή Κωνσταντοπούλου.

Σταδιακά φτάνουμε στο σήμερα και στον Γιάνη Βαρουφάκη.

Ο Harald Schuman στο περιθώριο της συνάντησης του Έλληνα υπ. Οικ. με τον κ. Σόιμπλε είχε έναν σύντομο διάλογο με τον κ. Βαρουφάκη. "Η Ελλάδα είναι στην υψηλότερη θέση διαφθοράς αυτή τη στιγμή. Το πρόγραμμα μας στοχεύει στο να πατάξει τη διαφθορά και τη διαπλοκή. Η οικονομική μας φιλοσοφία μεταρρυθμίσεων εντάσσεται στα πλαίσια της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης και ζητάμε να μας σεβαστούν για να γυρίσουμε σελίδα".

Μέσα στην κρίση, στόχος ήταν η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και η διάσωση τους, σε Ελλάδα, Κύπρο αλλά στις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου.

"Η λειτουργία της τρόικας παραβιάζει τις ελευθερίες και τους δημοκρατικούς θεσμούς", υπογραμμίζει ο οικονομολόγος James Steward του Πανεπιστημίου του Δουβλίνου.

"Μιλάμε για έναν ιδεολογικό και πολιτικό έλεγχο που ορίζεται εκ των άνω".

"Η Ελλάδα είναι ένα παράδειγμα χώρας όπου όλα έγιναν για να διασωθούν οι τράπεζες εις βάρος των πολιτών, με την "διοίκηση" της τρόικας να θέτει όρους", καταλήγει ο Harald Schuman, κλείνοντας το "Puissante et incontrôlée : la troïka".

Το κανάλι:

Το Arte είναι Γερμανογαλλικός τηλεοπτικός σταθμός με έδρα το Στρασβούργο. Ιδρύθηκε μετά από σύμβαση των δυο κρατών το 1992. Στόχος του είναι η προβολή Ευρωπαϊκών παραγωγών σε κινηματογράφο, ντοκιμαντέρ και σχόλιο. Παρότι το ποσοστό αγοράς του καναλιού δεν είναι μεγάλο, έχει μεγάλη επιρροή στη δημόσια γνώμη στις δυο χώρες.

Εκπέμπει και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, στα Γαλλικά και στα Γερμανικά. Οι εκπομπές πωλούνται και σε άλλα κανάλια.

Τράπεζα της Κύπρου: Έρευνα για την πώληση κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα

Σε έρευνα σχετικά με την πώληση των υποκαταστημάτων των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα ανακοίνωσε ότι προχωρεί η Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου, ανακοινώνοντας ταυτόχρονα ότι το ΔΣ της ΚΤΚ αποφάσισε ομόφωνα την πλήρη αναδιοργάνωση και εκσυγχρονισμό της Τράπεζας. Η ανακοίνωση έγινε σχεδόν ταυτόχρονα με την κυκλοφορία του ντοκιμαντέρ.

Σε απάντηση πρόσφατων αναφορών στον Τύπο για τις έρευνες που διεξάγονται για το σκάνδαλο της οικονομίας και τα θέματα διακυβέρνησης και αναδιάρθρωσης της, η ΚΤΚ εξέδωσε ανακοίνωση τεσσάρων σημείων αναφορικά με τις αποφάσεις που έλαβε τόσο για το θέμα της έκτακτης ρευστότητας από την ΕΚΤ όσο και για την πώληση των υποκαταστημάτων στην Ελλάδα και για την αναδιοργάνωση του οργανισμού.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση, ήδη διεξάγεται έρευνα για την Έκτακτη Παροχή Ρευστότητας (ELA) ως έχει ανακοινωθεί στις 21 Νοεμβρίου 2014.

Αναφέρεται ακόμη ότι η ΚΤΚ έχει ήδη προχωρήσει με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της, ημερομηνίας 12 Νοεμβρίου 2014, στις διαδικασίες διεξαγωγής έρευνας σχετικά με την πώληση των υποκαταστημάτων των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα το Μάρτιο 2013.

Σημειώνεται πως σύμφωνα με γερμανικά ΜΜΕ η ΕΚΤ, σε συνεργασία με τους υπουργούς οικονομικών της Ευρωζώνης (Euro Group), φαίνεται πωςυποχρέωσαν τις τρεις μεγάλες τράπεζες της Κύπρου το Μάρτιο του 2013, να πουλήσουν τα υποκαταστήματα τους στην Ελλάδα στην Τράπεζα Πειραιώς – σε μία εξευτελιστική τιμή, με αποτέλεσμα να ζημιωθούν κατά το ποσόν των 3,4 δις €.

Εδώ μπορείτε να βρείτε όλες τις εκπομπές του Arte

Επιμέλεια - απόδοση στα ελληνικά: Χρήστος Δεμέτης, Λευτέρης Σαββίδης
Πηγή news247


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει η Ηρώ Ράντου  

Ο κύβος ερρίφθη. Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα έκανε τη στροφή στον ρεαλισμό και πλέον όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα στις επικείμενες διαπραγματεύσεις που θα γίνουν με τους εταίρους σε ορίζοντα τετραμήνου.

Με τη λίστα των προτεινόμενων μεταρρυθμίσεων που ήδη κατέθεσε, η κυβέρνηση κατέδειξε την βούλησή της να συνεχίσει τον δύσκολο δρόμο της δημοσιονομικής εξισορρόπησης με παράλληλη μέριμνα για στοχευμένες ενέσεις ανακούφισης της κοινωνίας από τις επιπτώσεις της κρίσης.
Το μεγάλο όμως στοίχημα της νέας κυβέρνησης, καλώς ή κακώς, δε είναι αυτό. Το πραγματικό στοίχημα είναι να καταρτίσει μια συνεκτική στρατηγική για την στροφή στην ανάπτυξη που θα της επιτρέψει να απεγκλωβιστεί από τον κυκεώνα των αέναων υφεσιακών μέτρων και των «διαχειριστικού χαρακτήρα» μεταρρυθμίσεων. Θέτοντας επί τάπητος όλα εκείνα τα ζητήματα που αποσιωπήθηκαν, παραμελήθηκαν, υποτιμήθηκαν ή τοποθετήθηκαν στο συρτάρι της λήθης από τις προηγούμενες κυβερνήσεις χάριν της μικροπολιτικής και εξαιτίας της έλλειψης μακρόπνοου σχεδιασμού.

Η ανάπτυξη, για αρχή, σε μια πεθαμένη πραγματική οικονομία, δεν έρχεται μόνο με μέτρα ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας ούτε μόνο με τη δημιουργία ενός ευνοϊκού επιχειρηματικού περιβάλλοντος. Τα μέτρα αυτά έχουν μακροπρόθεσμό προσανατολισμό και απόδοση για την προσέλκυση ιδιωτικών επενδύσεων, εφόσον πρώτα η χώρα επιστρέψει σε σταθερά θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης.

Σε βραχυχρόνιο ορίζοντα, δεδομένης της στασιμότητας και του αποπληθωρισμού, το μόνο που μπορεί να προκύψει είναι είτε επενδυτική άπνοια είτε, στην καλύτερη περίπτωση, προσέλκυση κερδοσκοπικών κεφαλαίων που επενδύουν στη χώρα αντί πινακίου φακής και με την πρώτη ευκαιρία αναχωρούν προς αναζήτηση άλλων επενδυτικών προορισμών.

Η απάντηση σε αυτό δεν είναι άλλη από τις δημόσιες επενδύσεις. Ασκώντας πίεση στους εταίρους μας να εξαιρέσουν από τους δημοσιονομικούς στόχους τις δημόσιες επενδύσεις, και αυξάνοντάς τες σε τομείς της οικονομίας που αποτελούν μοχλούς ανάπτυξης, το ΑΕΠ της χώρας αυτομάτως θα αυξηθεί, το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ θα μειωθεί ενώ χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας για τους Έλληνες πολίτες θα δημιουργηθούν.

Ως προς τις ιδιωτικοποιήσεις, το καίριο ζήτημα δεν είναι όπως αναφέρεται στη λίστα Βαρουφάκη η επαναθεώρησή τους με γνώμονα το ποιες έχουν ήδη ολοκληρωθεί και ποιες όχι, αλλά με γνώμονα το εθνικό συμφέρον.

Μια ιδιωτικοποίηση με χαμηλό αντίτιμο που αφορά σε εξ’ολοκλήρου πώληση μετοχικού κεφαλαίου μιας κερδοφόρας κρατικής επιχείρησης όπως ο ΟΠΑΠ συνιστά υποθήκευση του μέλλοντος της χώρας και ουδεμία σχέση έχει με την μακροχρόνια παραχώρηση πχ των περιφερειακών αεροδρομίων σε ιδιώτες που συνιστά πραγματική επένδυση με πολλαπλασιαστικά οφέλη. Η αποκρατικοποίηση των περιφερειακών αεροδρομίων δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να ανακοπεί, καθώς θα αναβαθμίσει τα υφιστάμενα «βαλκανικού τύπου» ελληνικά αεροδρόμια, θα δώσει ώθηση στο ελληνικό τουριστικό προϊόν επιστρέφοντας στο τέλος της παραχώρησης τα ίδια, άρτια, στο κράτος.

Ως προς το ακανθώδες πρόβλημα της ανεργίας, η χάραξη αυτοτελούς στρατηγικής για την τόνωση της απασχόλησης κρίνεται επιτακτική. Το ζητούμενο είναι η απασχόληση να γίνει αντιληπτή όχι μόνο ως πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα μιας σημαντικής επένδυσης ούτε μόνο ως σύμπτωμα της κρίσης που μπορεί να καταπολεμηθεί με αποσπασματικά μέτρα που ανακουφίζουν προσωρινά τους πολίτες όπως τα προσφάτως εξαγγελθέντα κουπόνια τροφίμων.

Οι πολιτικές που ακολουθήθηκαν από τις προηγούμενες κυβερνήσεις σε αυτό το μέτωπο είχαν δυστυχώς ημερομηνία λήξης, με τους απασχολούμενους να επιστρέφουν μετά από κάποιο καιρό στην πρότερη κατάσταση της ανεργίας (πχ επιδοτούμενα προγράμματα κατάρτισης με επιταγές voucher 5μηνης διάρκειας).

Πολιτικές όπως επιδότηση των ασφαλιστικών εισφορών με αξιοποίηση πόρων του ΕΣΠΑ για όσο τα ποσοστά ανεργίας παραμένουν σε απαγορευτικά επίπεδα, γενναίες φοροαπαλλαγές για τις επιχειρήσεις που απασχολούν νέους εργαζομένους, ή απευθείας επιδότηση με πόρους του ΕΣΠΑ μικρομεσαίων επιχειρήσεων που προτίθενται να απασχολήσουν εργαζομένους με καθεστώς πλήρους και όχι μερικής, εκ περιτροπής ή ορισμένου χρόνου απασχόλησης, συνιστούν κατάλληλους άξονες μιας τέτοιας στρατηγικής.

Αναφορικά με την επίλυση των οικονομικών εκκρεμοτήτων των Ελλήνων πολιτών, το στοίχημα είναι να δημιουργηθεί μια ρύθμιση κοινωνικά δίκαιη και ταυτόχρονα προσοδοφόρα. Ενώ η εξαγγελθείσα ρύθμιση για τα κόκκινα δάνεια κινείται στη σωστή κατεύθυνση, η ρύθμιση με τις 100 δόσεις για τη διευθέτηση οφειλών προς το κράτος στερείται ευελιξίας και κοινωνικής δικαιοσύνης.
Αφήνει εκτός τους συνεπείς οφειλέτες και ως εκ τούτου τους εξωθεί στην φοροαποφυγή. Ταυτόχρονα, δεν εντάσσει σε αυτήν τους άνεργους πλέον και πτωχευμένους πρώην επιχειρηματίες που αδυνατούν να καλύψουν σήμερα τα προς το ζην και οι οποίοι στη καλύτερη περίπτωση διαθέτουν επαγγελματικά ακίνητα-φαντάσματα τα οποία είναι αδύνατο να πωληθούν και για τα οποία συνεχίζουν να επιβαρύνονται με φόρους ακίνητης περιουσίας.

Δεχόμενη η νέα κυβέρνηση την κατά περίπτωση παραχώρηση ακινήτων ως αντάλλαγμα για την εξόφληση μεγάλων οφειλών και η συνεπακόλουθη αξιοποίησή τους από το κράτος προς πάσα χρήση, μειώνοντας ταυτόχρονα δαπάνες για την ενοικίαση κτιρίων, είναι ένα μέτρο που κινείται στη σωστή κατεύθυνση.

Ως προς την απελευθέρωση της αγοράς και την προστασία του καταναλωτή, μιας και έγινε γνωστή η βούληση της νέας κυβέρνησης για συνέχιση της συνεργασίας με τον ΟΟΣΑ, το μεγαλύτερο στοίχημα είναι να μην χαθούμε στις κατ΄ όνομα μεταρρυθμίσεις που θα μας υποδείξει ο οργανισμός, που σε πολλές περιπτώσεις, αγνοούν την ελληνική πραγματικότητα. Το ζητούμενο είναι να καταπολεμηθούν οι χρόνιες πληγές της χώρας που είναι αντίθετες προς το συμφέρον του καταναλωτή.

Από το να ασχολούμαστε για παράδειγμα με τη διάρκεια ζωής του γάλακτος για τη μείωση της τιμής του, που εν προκειμένω επιτρέπει τις αθρόες εισαγωγές ξένων γαλάτων από το εξωτερικό εκτροχιάζοντας το εμπορικό ισοζύγιο της χώρας, να δούμε την χρόνια παθογένεια της χώρας που δεν είναι άλλη από τα καρτελ.

Ξεκινώντας με το ξήλωμα των ανίκανων επί χρόνια διοικήσεων της αρμόδιας επιτροπής ανταγωνισμού που δεν κατόρθωσαν να επιτελέσουν αυτό το κοινωνικό, εν πολλοίς, στα χρόνια της κρίσης έργο και τοποθετώντας άτομα με όραμα και κυρίως βούληση για αλλαγή.

Φεύγοντας από την διεκπαιρεωτική λογική των προστίμων για όποιες επιχειρήσεις παραβιάζουν τη νομοθεσία περί ανταγωνισμού και επιβάλλοντας (και κυρίως εφαρμόζοντας) μέτρα-πραγματικά αντικίνητρα όπως πχ πάγωμα εμπορικής δραστηριότητας για τον παραβαίνοντα για ένα εξάμηνο ή άλλες βέλτιστες πρακτικές άλλων χωρών.

Αναφορικά με την καινοτομία, που αποτελεί πυλώνα ανάπτυξης καθώς συμβάλλει καθοριστικά στην δημιουργία μιας βιώσιμης παραγωγικής δομής, κανένας στρατηγικός σχεδιασμός δεν έγινε παρόλο που αποτελεί προτεραιότητα του ΣΕΣ (νέο ΕΣΠΑ 2014-2020) δεσμεύοντας ένα σημαντικό μέρος των κονδυλίων του προγράμματος «Επανεκκίνηση».

Το ζητούμενο δεν είναι να αποτελεί η καινοτομία ευσεβή πόθο της κυβέρνησης και απλό στόχο του ΣΕΣ αλλά να καταρτιστεί εμπεριστατωμένη στρατηγική για την προώθηση και ευόδωση της. Μια στρατηγική που θα βοηθήσει ουσιαστικά τις πρωτοπόρες ιδέες και τα καινοτόμα επιχειρηματικά βήματα παρέχοντας για παράδειγμα φορολογική ασυλία, μη υποχρέωση ασφαλιστικής κάλυψης για τους νεοφυείς επιχειρηματίες και μη υποχρεωτικότητα έδρας τα 3 πρώτα χρόνια επιχειρηματικής δραστηριότητας μέχρι και εφόσον επιτύχει το επιχειρηματικό τους εγχείρημα.

Παράλληλα απαραίτητη είναι και η δημιουργία ενός διαδικτυακού hub καινοτομίας που θα προσφέρει ευκαιρίες διασύνδεσης και συνεργασίας μεταξύ των μελών του δικτύου, περιλαμβάνοντας μεταξύ άλλων επιμελητήρια, επενδυτές και venture capitalists από το εξωτερικό, χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, επαγγελματικές ενώσεις, πανεπιστήμια και κολέγια, ερευνητικά κέντρα κ.α.

Τέλος, μια υπηρεσία online δημοπράτησης για μια σειρά από υπηρεσίες που θα περιλαμβάνει όλες τις απαραίτητες διαδικασίες για τη σύσταση μιας εταιρείας (π.χ γραφειοκρατική και νομική εργασία, λογιστική υποστήριξη, δημιουργία ιστοσελίδας κοκ) θα ήταν ένα ακόμη σημαντικό βήμα σε αυτήν την κατεύθυνση καθώς θα εισήγαγε έναν άτυπο ανταγωνισμό που θα ανάγκαζε τις εταιρίες παροχής υπηρεσιών να ρίξουν τις τιμές σημαντικά στηρίζοντας έτσι σημαντικά τις νέες επιχειρήσεις.

Όλα όσα περιέγραψα παραπάνω, αποτελούν ενδεικτικά και απτά παραδείγματα που θέτουν τη χώρα σε τροχιά εξυγίανσης και προοπτικής. Κοιτώντας πέρα από το δέντρο και το δάσος. Διυλίζοντας όχι τον κώνωπα, αλλά το μέλλον της χώρας. Προσθέτοντας στο κράμα ρεαλισμού και ιδεαλισμού την βιώσιμη προοπτική. Μόνο τότε η ελπίδα που άνθησε θα βρει πρόσφορο έδαφος για να ευδοκιμήσει.

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Soloup φυσικά
Ας κάνουμε μια νηφάλια καταγραφή των δεδομένων:
  • Είμαστε μια χρεοκοπημένη χώρα. Μια αποικία χρέους, το μέγεθος του οποίου βρίσκεται πλέον στο 175% του ΑΕΠ μας! Η κατρακύλα άρχισε επί Σημίτη, με την είσοδό μας στο ευρώ, και ολοκληρώθηκε επί ΓΑΠ.
  • Τα τελευταία πέντε χρόνια είχαμε κυβερνήσεις οσφυοκαμπτών, οι οποίοι στο εξωτερικό υπέγραφαν μνημόνια ακυρώνοντας το μέλλον των νεότερων γενεών, ενώ στο εσωτερικό χτυπούσαν όσους διαμαρτύρονταν και τρομοκρατούσαν τηλεοπτικώς όσους...
    κλείνονταν στα σπίτια τους.
  • Το 2012, όταν η κατάσταση μπορούσε ακόμα να αναστραφεί, ο ελληνικός λαός δεν τόλμησε να διαβεί τον Ρουβίκωνα κι έδωσε τα κλειδιά στους Σαμαροβενιζέλους, που ολοκλήρωσαν την κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους και ξεπούλησαν τα ασημικά.
Κάποτε βλέπαμε και τέτοιες αγάπες!
  •  Λίγο πριν από τα Χριστούγεννα του 2014, η τέως κυβέρνηση προκάλεσε πρόωρες εκλογές, πιστεύοντας ότι οι οικονομικές εκκρεμότητες θα μετέτρεπαν τον ΣΥΡΙΖΑ σε "αριστερή παρένθεση". Μετά, αυτή θα αναλάμβανε ξανά τα ηνία μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία.
  • Ο λαός έκανε την υπέρβαση, αλλά τσιγκούνικα: το 37%, έστω και με τις 50 έδρες μπόνους (νόμος Παυλόπουλου), δεν έφτανε για το σχηματισμό βιώσιμης κυβέρνησης. Μεταξύ Ποταμιού, ΠΑΣΟΚ και ΑΝΕΛ, ο ΣΥΡΙΖΑ προτίμησε να συνεργαστεί με τους τελευταίους, που ήταν συνεπείς αντιμνημονιακοί.
Μερικοί ποταμίσιοι βουλευτές, για να κάνετε τη σύγκριση
  •  Για να συνεργαστείς, πρέπει και να συμβιβαστείς. Έτσι, ο Καμμένος έγινε υπουργός Άμυνας και ο Παυλόπουλος Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Τα υπόλοιπα είναι φληναφήματα.
  • Η νέα κυβέρνηση δεν δέχτηκε νέες κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας, οι υπόλοιποι συμφώνησαν, με αποτέλεσμα να πιστέψουμε ότι το σύμπαν θα συνωμοτήσει υπέρ μας. 
  • Για πρώτη φορά ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις. Με Βαρουφάκη και όχι με Λαπαβίτσα. Επειδή ο λαός έδειξε με κάθε τρόπο ότι δεν θέλει Grexit. Ούτε και μνημόνια, όμως. Σαν κακομαθημένο παιδί, δεν καταλαβαίνει ότι και τα δυο δεν γίνονται. Όπως λέει ο ποιητής, "Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία".
  •   Η υφήλιος παρακολούθησε τον τύπο με το ξυρισμένο κεφάλι και το μπέρμπερι κασκόλ να μιλάει με άνεση και να γελάει. Μέχρι αργά τη νύχτα της Παρασκευής, που καραβοτσακισμένος και εξόχως ταραγμένος ανακοίνωσε ότι θα στείλει μέιλ με τις ελληνικές προτάσεις στους "θεσμούς" για έγκριση.
  • Όμως οι γερμανοί και ισπανοί υπάλληλοι των τραπεζών συνέχισαν να βρίζουν την Ελλάδα και να "λυπούνται τον ελληνικό λαό που είναι άτυχος επειδή έχει ανεύθυνη κυβέρνηση"! (Δώσε θάρρος στον χωριάτη, να σ' ανέβει στο κρεβάτι) Την ίδια στιγμή, στα κοινωνικά μέσα έγινε το σύστριγγλο. Ο καθένας έλεγε το μακρύ του και το κοντό του, ενώ οι ξοφλημένοι τέως κυβερνήτες σιγοντάριζαν τους εκβιαστές μας.
  • Ο υπουργός Οικονομικών έστειλε τη Δευτέρα το μέιλ και πήραμε τετράμηνη ανάσα. Μέχρι το τέλος της χρονιάς, πρέπει να πληρώσουμε 29 δισεκατομμύρια στους δανειστές. Στο μεταξύ, η Πρόεδρος της Βουλής δήλωσε ότι θα αρχίσει λογιστικός έλεγχος του χρέους.
  • Τι περιμένουμε, δεδομένων των συνθηκών; Αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, είσπραξη φόρων από τους μπαταξήδες και τα λαμόγια, κάποια αποκατάσταση του κοινωνικού κράτους και πάταξη της γραφειοκρατίας. Δηλαδή, δικαιοσύνη. Αν κελαϊδήσει μάλιστα ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου στο Ειδικό Δικαστήριο όπου οδηγήθηκε χθες, τότε θα έχουμε και άλλες διώξεις. Για να αποκατασταθεί το κοινό περί Δικαίου αίσθημα.
  • Η δήλωση του Μανώλη Γλέζου προκάλεσε ηλιακή καταιγίδα. Από τη μια, τα διεθνή ΜΜΕ την αναπαρήγαγαν σε κλάσματα δευτερολέπτου και από την άλλη έγινε νέος χαμός στο τουίτερ.
Σκίτσο του Τάσου Αναστασίου στην Αυγή
 Μετά τη συγγνώμη που μας ζήτησε, όμως, δεν παραιτήθηκε από ευρωβουλευτής. Η κυβέρνηση ψέλλισε κάτι περί ελλιπούς ενημέρωσης και επικράτησε σιωπή. Περίεργα πράγματα. Ώσπου προχθές διάβασα ένα άρθρο του Δημήτρη Ψαρρά (ενός από τους συντελεστές του "Ιού" στην Εφ.τ.Συντ) με τίτλο Μια άλλη ανάγνωση της δήλωσης Γλέζου και το βρήκα πολύ λογικό και πιθανό.
  • Εκείνο που πράγματι με ενόχλησε ήταν ο υπερβάλλων ζήλος του Πρωθυπουργού όταν καταδίκαζε  το σκίτσο του Τ. Αναστασίου, μιλώντας στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ (εδώ). Είναι απαράδεκτο να δίνει τόση έμφαση, επειδή ο Σόιμπλε θυμήθηκε να ενοχληθεί πέντε μέρες μετά τη δημοσίευση.
Ήταν μια σύντομη ανασκόπηση των τελευταίων γεγονότων, επειδή γρήγορα ξεχάσατε την καταστροφή πέντε χρόνων. Ίσως πιστέψατε ότι έγινε πρωθυπουργός η Μαίρη Πόππινς, που θα τα αλλάξει όλα με μαγικό τρόπο σε λίγα λεπτά.

Δεν θυμάμαι τέτοια αδημονία το 2012! Είναι δυνατόν να μην βλέπετε πως, αν η κυβέρνηση αποτύχει, δεν υπάρχει καμία ελπίδα πια; Είναι δυνατόν να συμπεριφέρεστε με τη χαιρεκακία του ΚΚΕ;
Μήπως πρέπει να σας θυμίσω ποιους άλλους έχετε ψηφίσει;

Εδώ ο Ψαριανός μυρίζει το παλτό της Ραχήλ Μακρή, υπό τα βλέμματα Τατσόπουλου και Μεϊμαράκη και τα χάχανα των άλλων!
Ας περιμένουμε, λοιπόν, λιγάκι να βρει το βηματισμό της η νέα κυβέρνηση, μετά τις σφαλιάρες στο Eurogroup. Κι αν έχουμε μία από τα ίδια, ας απαιτήσουμε δημοψήφισμα, με το δίλημμα,
"Καμιά θυσία για το Ευρώ ή πάση θυσία στο Ευρώ;"

Πηγή lotofagus


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Γιά πάμε όλοι δύο βηματάκια πίσω, να δούμε καθαρά τον πίνακα, γιατί τόσο κοντά που κοιτάμε βλέπουμε μόνο τις στραβοπινελιές!

Και ο πίνακας δείχνει μία κατσαρόλα με τους λαούς του ευρωπαϊκού Νότου να βράζει εναντίον των νεοναζιστών γερμανών του φον-Σακάτη και έτοιμη να πετάξει το καπάκι των μνημονιακών, δουλικών κυβερνήσεων και ηγεσιών τους.

Και το καπάκι θα πεταχτεί οριστικά στις εκλογές του φθινοπώρου, όπου Πορτογαλία και Ισπανία δείχνουν πως θα στείλουν στον αγύριστο τους δικούς τους ''Ψευταράδες'' και χυδαίους εγωμανείς!

Για να γίνει όμως αυτό πιό σίγουρο, οι λαοί του Νότου θα πρέπει να έχουν και μία έμπνευση, ένα παράδειγμα που θα τους ενδυναμώνει την θέληση.

Όσο και να μας φαίνεται υπερβολικό ή αστείο, το παράδειγμα αυτό μπορεί να είναι μόνον η δική μας καινούργια κυβέρνηση.

Αν αυτή αντέξει στις πιέσεις, τους εκβιασμούς, στο ελληνικό και ευρωπαϊκό παρακράτος, και σταθεί όρθια ως το φθινόπωρο, θα αλλάξουν πολλά. 

Το τοπίο στον Νότο θ' αλλάξει, οι διεκδικήσεις θα γίνουν πιά πολλές, και αν ακόμα η δική μας ή άλλη κυβέρνηση δεν σταθεί κι απόλυτα στο ύψος των περιστάσεων, και πάλι τα κέρδη θα είναι κοινά και θα ωφελήσουν όλους.

Αυτό το γνωρίζει πολύ καλά ο νέος Άξονας Σόϊμπλε-τοκογλύφων-διεθνών απατεώνων και γι αυτό πιέζουν μέχρι εξουθένωσης την χώρα μας για νέες δανειακές συμβάσεις και νέα Μνημόνια, εκβιάζουν, τρομοκρατούν τον λαό.

Πρέπει πάση θυσία γι αυτούς να γονατίσουν την καινούργια μας κυβέρνηση.  Θα είναι καταστροφικό για τους νεοναζιστές αυτούς να παραμείνει η κυβέρνησή μας όρθια μέχρι τις εκλογές Ισπανίας και Πορτογαλίας.

Γι αυτό και δέχτηκαν τετράμηνη και όχι εξάμηνη παράταση. 
Γι αυτό και στις πρόσφατες διαπραγματεύσεις πίεζαν για να δημιουργηθεί ''πιστωτικό γεγονός'', να προκληθεί αναστάτωση στο εσωτερικό της χώρας, με απώτερο σκοπό την αποσταθεροποίηση της ολόφρεσκης κυβέρνησης-φορέα των ελπίδων όσων τουλάχιστον την ψήφισαν, και όχι μόνο!

Αυτή είναι η παγίδα και το ''plan B'', που από κοινού τοκογλύφοι-γερμανοί-έλληνες πολιτικοί δωσίλογοι-Εθνικοί εργολάβοι-μηντιάρχες-ξεπουλημένοι ανθέλληνες δημοσιογράφοι έστησαν στην χώρα και στον λαό!

Αν πετύχουν θα κερδίσουν τα πάντα.
Και θα φταίμε εμείς.

Εμείς που επιμένουμε να κοιτάμε από πολύ κοντά το τοπίο ψάχνοντας μόνο για λάθος πινελιές.

Λάθος πινελιές υπάρχουν ακόμη και σε αριστουργήματα, και όχι μόνον στα πεπραγμένα μιάς άπειρης  και με την πλάτη στον τοίχο με το που εκλέχθηκε, κυβέρνησης!

Χρειάζεται υπομονή και συνολική θεώρηση του τοπίου. 

Όσο καλύτερα αντιλαμβανόμαστε τί βλέπουμε, τόσο καλύτερα θα το αντιμετωπίσουμε!

Και μή ξεχνάμε: η κατσαρόλα με τους λαούς του Νότου, είναι στην φωτιά!

Και κοιτάζει κατά 'δώ!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πάλι θα χάσουμε. Το προαίσθημα της ήττας είναι το πρώτο που έρχεται πριν η ίδια η ήττα μπει θριαμβεύτρια στην αλωμένη πόλη. Δεν έχει σημασία που δεν κουβαλήσαμε όπλο και δεν ακούσαμε ήχο σφαίρας να περνάει δίπλα από το κεφάλι μας, εμείς πολεμήσαμε.

Δεν έχει καμία σημασία που δεν θα γραφούν ένδοξες ιστορίες για μας τους Έλληνες της πρώτης και δεύτερης 10ετίας του 21ου αιώνα. Δεν έχει σημασία που δεν έχουμε εμφανή ίχνη καταπόνησης στο κορμί μας, ούτε που δεν τραγουδούμε θούριους όλοι μαζί πριν την κάθε μάχη, εμείς πολεμήσαμε. Ο ιστορικός του μέλλοντος θα μας προσπεράσει γράφοντας απλά σε μια παράγραφο τα ποσοστά ανεργίας της χρονικής περιόδου, τα νούμερα του πληθωρισμού και ίσως τους αριθμούς των τυχαίων θυμάτων. Θα μάς περάσει στα γρήγορα για να πάει παρακάτω, αλλά εμείς πολεμήσαμε.

Είμαστε οι στρατιώτες που δεν φορέσαμε χακί αλλά διανύουμε ήδη τον 5ο χρόνο στο πεδίο της μάχης αντιστεκόμενοι απέναντι σε δύο εχθρικά στρατόπεδα που μάς κήρυξαν τον πόλεμο στα καλά καθούμενα. Δύο στρατόπεδα επανδρωμένα από ντόπιους και ξένους πολιτικούς εγκληματίες με ορδές υποστηρικτών να κάνουν εφόδους από το πρωί μέχρι το βράδυ, τόσο στην χώρα όσο και μέσα στα σπίτια μας. Δεν είχαμε την τύχη να μάς στηρίζει ούτε ηθικά μία άλλη χώρα σε τούτο τον πόλεμο. Μόνοι μας πολεμάμε.

Όλοι μας χλευάζουν ότι είμαστε ένας λαός του καναπέ, που δεν θέλει να πάρει στα χέρια του την μοίρα της πατρίδας του. Μας κουνάνε το δάκτυλο που δεν κάναμε ένοπλο αγώνα ενάντια στον εχθρό, που δεν μπουκάραμε στο κοινοβούλιο, που δεν βάλαμε βόμβες και δεν πήραμε κεφάλια. Οι αναλυτές του καναπέ προκαλούν χωρίς να πουν όμως ποιος είναι ο εχθρός. Έτσι στο χαμό να βγούμε με τα χασαπομάχαιρα στον δρόμο απλά για να κάνουν αυτοί χάζι στην αρένα των τηλεοράσεων. Τον εχθρό μόνο εμείς τον ξέρουμε γιατί εμείς πολεμάμε.

Κάθε μέρα τρέχουμε ανάμεσα σε ναρκοπέδια και φυλάμε τα νώτα μας όταν βρίσκουμε τρύπα να ξεκουραστούμε μη και μάς πιάσουν στον ύπνο οι φύλακες της Δημοκρατίας τους και μάς μπουζουριάσουν νωρίτερα από ό,τι θα περιμέναμε για χρέη που μάς φόρτωσαν καταδικάζοντάς μας για εσχάτη προδοσία. Κάθε μέρα μειώνουμε τα γραμμάρια ανθρώπινης χαράς για να βγει ο λογαριασμός στα φάρμακα ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που όταν είναι να διανύσουμε μεγάλη απόσταση για ένα μεροκάματο -έξι μέσα στο αμάξι- το μάτι μας δεν είναι στον δρόμο αλλά στον δείκτη της βενζίνης που ανάβει λαμπάκι και δεν βγαίνει ο γαμημένος ανήφορος 20 χιλιομέτρων με τα πόδια στις 5 το πρωί με παγωνιά. Είναι ο τρίτος χειμώνας που κάνουμε μπάνιο με παγωμένο νερό ενώ νομίζουμε ότι κοροϊδεύουμε τα παιδιά μας λέγοντας ότι τα δώρα δεν έχουν αξία, παρά μόνο η αγκαλιά. Τα δικά μας παιδιά μόνο αγκαλιά παίρνουν εδώ και 4 χρόνια, ενώ εμείς την ίδια στιγμή τραβάμε τα μάτια μας από ντροπή και τα κολλάμε στο πάτωμα.

Πριν μας κατηγορήσουν οι άνετοι της ζωής ότι όπλο δεν πήραμε ας έρθουν μία φορά στις πολλοστές που έχουμε ζήσει όταν οι γέροι γονείς ανοίγουν το πορτοφόλι να τσοντάρουν από την πετσοκομμένη σύνταξή τους για το απλήρωτο ρεύμα και το νερό. Είναι από τις πολλές στιγμές που λες ότι ο πόλεμος της αναξιοπρέπειας είναι ο πιο σκληρός από όλους. Σε αυτόν πολεμάμε. Ό,τι κι αν κάνουμε κάθε μέρα προσέχουμε να μην χτυπήσουμε, να μη πονέσει το δόντι μας, μην πάθουμε κολικό, μην σπάσουμε χέρι γιατί ξέρουμε ότι για μας νοσοκομείο δεν έχει. Η ιδέα ότι μπορεί μία βαριά ασθένεια να σου χτυπήσει την πόρτα είναι αυτή που σού σπάει τον τσαμπουκά και όταν σου καρφωθεί στο κεφάλι είναι σαν να έχεις φάει σφαίρα από ακροβολισμένο καθίκι που σε έχει βάλει στο στόχαστρο. Σε τέτοιον πόλεμο πολεμάμε.

Ανάμεσα σε όλα αυτά, τα καθημερινά που ξεσκίζουν την καρδιά περισσότερο από ό,τι θα πετσόκοβε το κορμί μας μια νάρκη, είναι που κάθε βράδυ πριν κλείσουμε κατ' ανάγκη τα μάτια μας έρχεται και σε χαστουκίζει η ευθύνη για την πατρίδα. Ρίχνεις την κουβέρτα σαν αδιάβροχο πάνω στους ώμους και γυροφέρνεις στο παγωμένο σπίτι, σαν στρατιώτης σε παγωμένο βουνό καταδικάζοντας τον εαυτό σου που σήμερα εσύ έζησες αλλά χάθηκε ένα κομμάτι ακόμα Ελλάδας. Αυτός είναι ο δικός μας πόλεμος. Έχουμε αρχίσει να μαθαίνουμε να αποχαιρετάμε αδελφούς και φίλους που σαν να είναι ακρωτηριασμένοι στρατιώτες αφήνουν το πεδίο της μάχης Ελλάδα να βρουν μεροκάματο στην άκρη της γης. Αυτοί είναι οι πιο άτυχοι από όλους μας διότι ξέρουν ότι δεν θα δουν το τέλος αλλά δεν θα ξαναδούν την Ελλάδα όπως την γνώριζαν. Η Ελλάδα θα πεθάνει μαζί με μας τους τελευταίους που ξέρουμε ότι δεν θα αντέξουμε να κρατάμε ακόμα για πολύ.

Η ήττα μας είναι σίγουρη. Το βλέπουμε στα πρόσωπα των θριαμβευτών πολιτικών άκαπνων σωτήρων, πληρωμένων προδοτών και αθάνατων γειτόνων που αλαλάζουν με την ψήφο στο χέρι σαν τις πουτάνες της Κατοχής του '40 την ώρα που έφθαναν οι αξιωματικοί των Ες Ες με σοκολάτες και ψωμί για να το γλεντήσουν. Εμείς οι Έλληνες, των πρώτων δεκαετιών του 21ου αιώνα -μικροί, ήσυχοι και αόρατοι- την ήττα μας πολεμήσαμε. Και είμασταν άριστοι στρατιώτες.



Πηγή Simple Man


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου