Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

14 Φεβ 2015

Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου

Αδιαμφισβήτητα η Γερμανία είναι η πιο ισχυρή χώρα της Ευρώπης. Αντίθετα η χώρα μας είναι η πλέον αδύνατη. Μελετώντας τους αριθμούς εύκολα ο καθείς αντιλαμβάνεται ότι ακόμα και η μικρή πτωχευμένη Κύπρος οικονομικά βρίσκεται πάνω από την Ελλάδα.

Είναι μια χώρα με εξουθενωμένο λαό, που έχει απέναντί της την επιθετική Τουρκία του Ερντογάν, είναι ένας τόπος με ελάχιστες δυνατότητες και στο εσωτερικό και πολύ περισσότερο στο εξωτερικό. Για να είμαι ειλικρινής, βαρέθηκα να μας λυπούνται, δεν αντέχω να μας κάνουν πλάκα, και με ενοχλεί πολύ ότι στα «πολωνικά ανέκδοτα» των ξένων είμαστε πρωταγωνιστές. Δεν είναι μόνο ότι αξίζουμε περισσότερα. Είναι και οι δυνατότητές μας πολύ μεγάλες και αποδεικνύεται με τις επιτυχίες των παιδιών που έφυγαν κυνηγημένα από την κρίση στο εξωτερικό.

Ο Αλέξης Τσίπρας υποσχέθηκε στον λαό ότι θα διώξει την τρόικα. Υπάρχει Ελληνας με μυαλό που δεν έχει την ίδια επιθυμία; Ελπίζω κανένας. Το ερώτημα είναι πώς διώχνει κανείς τους δανειστές και μάλιστα χωρίς άλλες συνέπειες για τον λαό. Διότι ναι μεν έχουμε ανέβει όλοι στα κάγκελα με την άκρατη λιτότητα και τα αβάσταχτα μέτρα, αλλά δεν νομίζω να επιδιώκει κανείς και? αίμα. Το ξέρω ότι μερικοί θα δυσαρεστηθείτε, αλλά μέχρι τώρα «το πάει καλά», υπό την έννοια ότι απαιτεί ανάπτυξη και όχι άλλη λιτότητα. Ομως νιώθω πως μία εκ των πιθανοτήτων είναι να σπάσει το σχοινί όταν το τραβάς βιαστικά?

Οι εταίροι της Ελλάδας είναι οι Ευρωπαίοι - και δεν είναι όλοι σκληροί όπως οι Γερμανοί. Το ΔΝΤ δεν «πάει» πια στη νέα Ελλάδα. Οι ευαισθησίες του για τους λαούς είναι ανύπαρκτες. Αρα, πρέπει να τερματιστεί η όποια σχέση. Ομως για να συμβεί αυτό ο πρωθυπουργός πρέπει να αποκτήσει σχέση εμπιστοσύνης με τους Ευρωπαίους και να τερματίσει την αχρείαστη κόντρα με τη Μέρκελ και τον Σόιμπλε. Είναι αδίστακτοι και δεν έχουν ίχνος αγάπης για την Ελλάδα και τον λαό της.

Η Ελλάδα πρέπει να ξεφύγει από τα δεσμά των δανειστών, αλλά αυτό δεν θα συμβεί με αντιπαράθεση και με μαγκιές που ικανοποιούν μεν τους πελάτες ψηφοφόρους, αλλά ερεθίζουν τους δανειστές. Για να επιτευχθεί ο σκοπός, για να αλλάξουν οι ζωές των πολιτών και να εξαφανιστεί η δυστυχία, απαιτείται στρατηγική και σύνεση...

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σχέδιο ρωσικής ακαδημίας πολέμου για επίθεση κατά της Τουρκίας

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος

Μια πολύ ανησυχητική είδηση που έρχεται από την Ρωσία έχει κυριολεκτικά ταράξει το τουρκικό Γενικό Επιτελείο. Πρόκειται, σύμφωνα και με τα δημοσιεύματα του τουρκικού τύπου, για μια «εντολή» που έχει δοθεί στην Ρωσική Ακαδημία Πολέμου σχεδίων επίθεσης κατά των στρατιωτικών αεροδρομίων της Τουρκίας και της Λετονίας στην Βαλτική Θάλασσα.

Όπως αναφέρεται, ο Ρώσος στρατηγός Oleg Makareviç, έχει προβάλει προσομοιώσεις των τουρκικών στρατιωτικών αεροδρομίων με εντολή χτυπήματος από τις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις. Η είδηση αυτή πέρασε στην τουρκική πλευρά από την ρωσική εφημερίδα Kommersant και έχει βάλει σε μεγάλη περίσκεψη τους Τούρκους καθώς για πρώτη φορά διαφαίνεται τόσο φανερά η μια σοβαρή προοπτική να δεχτούν επίθεση από την Ρωσία.

Σύμφωνα με τα τουρκικά δημοσιεύματα, ο Ρώσος στρατηγός έδωσε αυτές τις εντολές επισημαίνοντας τον κίνδυνο επέκτασης της ουκρανικής κρίσης με συνέπεια η Τουρκία, που είναι μια χώρα του ΝΑΤΟ, αλλά και η Λετονία, να αποτελέσουν δυνητική απειλή για την Ρωσία.
Παράλληλα από τους Ρώσους επισημαίνεται ο κίνδυνος από την ανεξέλεγκτη δράση των Τζιχαντιστών, που έχουν βάσεις εξόρμησης σε τουρκικό έδαφος, για να διενεργήσουν επιχειρήσεις σε βάρος της Ρωσίας κυρίως στην γειτονική με την Τουρκία περιοχή του ρωσικού Καυκάσου.

Ο Ρώσος στρατηγός Oleg Makareviç, όπως αναφέρεται, είναι της άποψης που επικρατεί και στην Ρωσική Ακαδημία Πολέμου, ότι η Τουρκία είναι ανάμεσα στις χώρες από όπου η Ρωσία μπορεί να δεχτεί επιθέσεις στο εγγύς μέλλον. Για τον λόγο αυτό, σύμφωνα με τον Ρώσο στρατηγό, θα πρέπει οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις να είναι έτοιμες και να έχουν ετοιμοπόλεμα σχέδια αντιμέτωπης της τουρκικής απειλής.

Όπως φαίνεται «χοντραίνει» πολύ το παιχνίδι στην ευρύτερη περιοχή μας με βασικό παίκτη την Ρωσία του Πούτιν. Εδώ εναπόκειται να δούμε ποια είναι η δική μας θέση σε όλη αυτή την εξελισσόμενη κρίση με πολλαπλές συνέπειες. Εδώ χρήσιμο είναι να θυμηθούμε κάτι πολύ σημαντικό. Στην κεντρική είσοδο της Σχολής Πολέμου στην Άγκυρα (από προσωπική εμπειρία), υπάρχει μια παλιά επιγραφή που αναγράφει στα τούρκικα: «Türklerin en büyük düşman Rus bir Yunan iki», δηλαδή, «Ο μεγαλύτερος εχθρός των Τούρκων πρώτος ο Ρώσος και δεύτερος ο Έλληνας»!!!

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Φώτης Μιχαήλ
Ιατρός

Ο μεγάλος αγωνιστής και ανεπανάληπτος γνώμονας του Γένους μας, ο στρατηγός Μακρυγιάννης, γράφει στα απομνημονεύματά του:
’’Τους κατάτρεξαν οι Ευρωπαίοι τους δυστυχείς Έλληνες. Εις τις πρώτες χρονιές εφοδίαζαν τα κάστρα των Τούρκων, τους κατάτρεχαν και τους κατατρέχουν ολοένα, διά να μην υπάρξουν. Η Αγγλία τους θέλει να τους κάμει Άγγλους με την δικαιοσύνη την αγγλική, καθώς οι Μαλτέζοι ξυπόλυτους και νηστικούς, οι Γάλλοι Γάλλους, οι Ρούσοι Ρούσους, κι ο Μέτερνικ της Αούστριας Αουστριακούς –κι όποιος τους φάγει από τους τέσσερους’’.
Πόσο διαχρονικός και πόσο αληθινός αναδεικνύεται ο λόγος του Μακρυγιάννη!
Η γενοκτονία, που βιώνουμε σε καιρό ειρήνης επί πέντε ολόκληρα χρόνια τώρα, όπως επίσης και τα σημερινά γεγονότα με την μισάνθρωπη δυσκαμψία των γερμανών και την λυκοφιλία όλων των άλλων εταίρων μας, βεβαιώνουν για μια φορά ακόμη του Μακρυγιάννειου λόγου το αληθές:
’’Τους κατάτρεχαν και τους κατατρέχουν ολοένα, διά να μην υπάρξουν… κι όποιος τους φάγει από τους τέσσερους’’.
Και συνεχίζει ο μεγάλος μας διδάχος Μακρυγιάννης:
’’…ο Ντώκινς, μας θέλει Άγγλους, ο Ρουγάν Γάλλους, ο Κατακάζης Ρούσους και δεν αφήσετε κανένα Έλληνα. Πήρε ο καθείς σας το μερίδιό του και μας καταντήσετε μπαλαρίνες σας… Τέτοια ηθική έχετε εσείς και προκοπή, τέτοιους καταντήσετε και μάς τους δυστυχείς’’.
’’Τα δάνεια εμείς δώσαμε υπόσκεση ότι τα δανειστήκαμεν και η Μπαυαρία τα ρούφηξε με τον Αρμασπέρη και συντροφιά’’.
Ανήθικοι και απατεώνες είστε, τους λέει ο Μακρυγιάννης. Για να μας κάνετε του χεριού σας, σκορπίζετε ανάμεσά μας μίση και διαιρέσεις. Με τα δαιμονικά σας μυαλά δηλητηριάσατε τόσο πολύ και τις δικές μας ψυχές, που καταντήσατε κι εμάς σαν και τα μούτρα σας.
Για τα δάνεια εμείς δώσαμε υπόσχεση, αλλά τα ρούφηξε όλα η Μπαυαρία. Εμείς βάλαμε την υπογραφή μας ότι τα χρεωθήκαμε, αλλά αντί να τα καρπωθούν οι αγωνιστές μας, οι χήρες και τα ορφανά, τα έβαλε χέρι ο Άρμανσμπεργκ μαζί με τους ελληνόγλωσσους συντρόφους του και τα έκαναν καταθέσεις στο Μόναχο!

’’Οι Βαυαροί πρώτοι μας έδωκαν το παράδειγμα της καταχρήσεως, του σφετερισμού και της σπατάλης των δημοσίων’’, βεβαιώνει ο Π. Χαλκιόπουλος.(1)

’’Ωκοδόμησαν στιλπνάς περί το Μόναχον επαύλεις, ενώ οι αγωνισταί απέθνησκον επί της ψάθης’’, γράφει ο Αν. Γούδας.(2)

Και ο Γ. Κρέμος συμπληρώνει: ’’Οι πλείστοι εκ πτωχών πλούσιοι εγένοντο. Το πάγαιναν γαϊτάνι οι Βαβαρέζοι, τρώγανε, πίνανε και πλερώναμε εμείς οι φτωχοί, μα χουβαρντάδες’’.(3)

Διευκρίνιση:
Κάθε ομοιότητα με γεγονότα, που ζούμε στις μέρες μας, δέον να θεωρηθεί εντελώς …τυχαία.

Συμπέρασμα:
Οι Ευρωπαίοι, απέναντί μας, εδώ και διακόσια χρόνια -για να μην πούμε από τον καιρό του Καρλομάγνου- παραμένουν ίδιοι και απαράλλακτοι. ’’Μας κατατρέχουν ολοένα, δια να μην υπάρξουμε’’, κατά το ρήμα του Μακρυγιάννη.
Η ευθύνη, όμως, για την σημερινή μας κατάντια, είναι κατά κύριο λόγο δική μας, διότι κάνουμε του κεφαλιού μας και ούτε την Ιστορία μας διδασκόμαστε, ούτε τους Ήρωές μας αφουγκραζόμαστε, αλλά ούτε και τους Αγίους μας προσπαθούμε να μοιάσουμε.
Εάν γνωρίζαμε καλά την ιστορία μας, δεν θα ξανακάναμε τα ίδια λάθη. Εάν μελετούσαμε με προσοχή τις παρακαταθήκες του Μακρυγιάννη, δεν θα ξαναπέφταμε στις ίδιες παγίδες, που ολοένα μας στήνουν οι ’’φίλοι’’ μας οι φραγκολεβαντίνοι. Και εάν, επίσης, νοιαζόμασταν για την Φιλοκαλία και την Ασκητική των Πατέρων μας και βάζαμε μπροστάρηδες στην ζωή μας τον Μέγα Φώτιο και τον πατρο-Κοσμά, ποτέ δεν θα φτάναμε στο χάλι, που βρισκόμαστε σήμερα.
Ας έχουμε, τουλάχιστον, τον νου μας από ‘δω και πέρα.


(*) Από το βιβλίο του Δημήτρη Φωτιάδη ‘’ΟΘΩΝΑΣ, Η ΜΟΝΑΡΧΙΑ’’.
(1) Ο Παναγιώτης Χαλκιόπουλος ή Χαλικόπουλος ήταν διανοούμενος, δημοσιογράφος, εκδότης, νομικός και πολιτικός. Σπούδασε νομικά στην Ιόνιο ακαδημία από το 1825 έως το 1828.
(2) Ο Αναστάσιος Γούδας (1816-1882) ήταν συγγραφέας του 19ου αιώνα.
(3) Ο Γεώργιος Π. Κρέμος (1839-1926) ήταν συγγραφέας, ερευνητής, ιστορικός και υφηγητής του Πανεπιστημίου των Αθηνών.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Επανέρχεται με πολύ ενδιαφέρον ρεπορτάζ ο δημοσιογράφος των Financial Times, Πίτερ Σπίγκελ, που είχε δώσει στη δημοσιότητα την αρχική συμφωνία επί ενός κειμένου σχεδίου κοινού ανακοινωθέντος, προκαλώντας «σεισμό» σε Ελλάδα και Ευρώπη, αποτυπώνοντας τα τρία κυρίαρχα σενάρια εξελίξεων τη Δευτέρα, στο κρίσιμο Eurogroup.


Η ΠΑΡΑΤΑΣΗ
Είναι η προτιμητέα επιλογή για τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο. Καλούν την Αθήνα να δώσει «ανάσα» στον εαυτό της ζητώντας έξι μήνες παράταση του υπάρχοντος Μνημονίου που λήγει στις 28 Φεβρουαρίου και διαπραγματευόμενη τους όρους για την ολοκλήρωσή τους προκειμένου να εκταμιευθεί η τελική δόση των 7,2 δισ. ευρώ. Σε αυτή την περίπτωση, υποστηρίζουν ευρωπαίοι αξιωματούχοι, θα μπορούσε να υπάρξει ένα νέο πρόγραμμα που να είναι πιο αρεστό στην Αθήνα.
Πιθανότητες: Μειωμένες. Μέχρι την περασμένη εβδομάδα οι περισσότεροι θεωρούσαν ότι ήταν μόνο θέμα σημειολογίας και του ονόματος της επέκτασης. Επειδή τυχόν επέκταση πρέπει να εγκριθεί από το κοινοβούλιο της Γερμανίας και άλλων χωρών η Δευτέρα είναι η τελευταία στιγμή που έχει η Ελλάδα για να καταθέσει σχετικό αίτημα.

Η ΓΕΦΥΡΑ
Πρόκειται για την πρόταση Βαρουφάκη, ο οποίος υποστηρίζει ότι υπάρχουν πηγές χρηματοδότησης που θα μπορούσαν να αποτελέσουν ανάχωμα μέχρι την διαπραγμάτευση ενός νέου «συμβολαίου» μέχρι τον Ιούνιο οπότε και πρέπει να αποπληρωθούν ομόλογα ύψους 3,5 δισ. ευρώ.

Κατά τους FT η «γέφυρα» θα μπορούσε να προέλθει από τρεις πηγές:
>10 δισ. ευρώ από βραχυπρόθεσμο δανεισμό μέσω εντόκων γραμματίων η πλειονότητα εκ των οποίων πιθανότατα θα αγοραστεί από τις ελληνικές τράπεζες
>1,8 δισ. ευρώ από κέρδη των ελληνικών ομολόγων που διακρατεί η ΕΚΤ
>10,9 δισ. ευρώ από τα χρήματα που έχει στη διάθεσή του το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας.
Ωστόσο ο ένας μετά τον άλλο οι ευρωπαϊκοί θεσμοί έχουν απορρίψει αυτές τις επιλογές.

Πιθανότητες: Μηδενική. Αν και η Αθήνα πιέζει γι’ αυτό σχεδόν όλοι οι αξιωματούχοι της Ευρωζώνης που εμπλέκονται έχουν ξεκαθαρίσει ότι καμία από τις τρεις πηγές που περιλαμβάνονται σε αυτή την επιλογή δεν θα είναι προσβάσιμη ειδικά χωρίς να υπάρχει κανένα προαπαιτούμενο γι’ αυτές.

ΛΗΞΗ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΝΕΕΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ
Η εκτίμηση ορισμένων μελών της τρόικας – χωρίς να ξεκαθαρίζεται από πού προέρχεται η εκτίμηση αυτή – είναι ότι όσο οι διαπραγματεύσεις είναι σε εξέλιξη για ένα νέο πρόγραμμα, οι επενδυτές θα είναι πρόθυμοι να δώσουν στην Ευρωζώνη περισσότερο χρόνο για να βάλει σε τάξη τα της Ελλάδος αν το υπάρχον Μνημόνιο εκπνεύσει σε δύο εβδομάδες.
Ακόμα και αν λήξει το ευρωπαϊκό σκέλος του προγράμματος, το παράλληλο πρόγραμμα του ΔΝΤ εκπνέει στο τέλος του 2016 αποτελώντας έτσι για την Αθήνα μια εναλλακτική επιλογή έκτακτης χρηματοδότησης όσο θα συνεχίζονται οι συζητήσεις. Επιπρόσθετα γίνεται ολοένα και πιο ξεκάθαρο ότι υπάρχει χώρος για τον συμβιβασμό επί ενός νέου προγράμματος

Πιθανότητες: Αυξημένες. Αν η Αθήνα παραμείνει σταθερή στο αίτημά της για επέκταση και οι ευρωπαίοι διαπραγματευτές είναι εξίσου απρόθυμοι να υπογράψουν μια «γέφυρα», αυτή μπορεί να είναι η καλύτερη υπαρκτή λύση.
Τέλος, ο Peter Spiegel εκτιμά ότι η νέα συμφωνία για το ελληνικό πρόγραμμα, θα πρέπει να έχει επιτευχθεί μέσα στις επόμενες τέσσερις με έξι εβδομάδες.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Προσοχή… το δικό μας στρατηγικό επίπεδο είναι το τακτικό των ισχυρών

Ο παρών ιστοχώρος έχει καταγεγραμμένη Ιστορία εχθρικής ή ειρωνικής αντιμετώπισης σε κάθε λογής θεωρία συνωμοσίας και δε σκοπεύει να αλλάξει τη στάση του αυτή. Όσα ακολουθούν, σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να θεωρηθούν ως σχετιζόμενα μα «συνωμοσίες», αλλά με απλές παρατηρήσεις των εξελίξεων, σε συνδυασμό με την υποκειμενική εκτίμηση των γεωστρατηγικών συμφερόντων των κύριων κρατικών ή μη δρώντων στο σύγχρονο διεθνές σύστημα. 

Του Μιχαήλ Βασιλείου

Η διαπραγμάτευση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, εάν εξεταστεί με όρους εσωτερικής πολιτικής, εξελίσσεται εξαιρετικά. Οι πρωταγωνιστές, δηλαδή η κυβερνητική ομάδα που διαχειρίζεται την υπόθεση, έχουν πραγματοποιήσει για την πλειοψηφία εντυπωσιακή εμφάνιση, εκμεταλλευόμενοι με τον καλύτερο τρόπο τα δεδομένα που έχουν στα χέρια τους:

Μια παντελώς ανύπαρκτη αντιπολίτευση η οποία ακόμα «ψάχνεται» και τρομοκρατείται από τον βαθμό διείσδυσης του ΣΥΡΙΖΑ σε μέρος της παραδοσιακής εκλογικής της βάσης στον χώρο του κέντρου, αλλά και από τον βαθμό συμφωνίας με τους χειρισμούς του δεξιού της τμήματος, όπως φαίνεται στις δηλώσεις στελεχών και πρώην στελεχών, όπως ο Τάκης Μπαλτάκος και ο Φαήλος Κρανιδιώτης, οι οποίοι μάλιστα τυγχάνουν ή ετύγχαναν στενοί φίλοι και συνεργάτες του πρώην πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά. 

Το άλλο δεδομένο είναι η τρομακτική κόπωση της ελληνικής κοινωνίας που είναι έτοιμη να αποδεχθεί οτιδήποτε δείχνει ότι ΘΑ οδηγήσει σε βελτίωση της κατάστασης στο μέλλον, έχοντας εξαντληθεί από τη φορολόγηση μιας κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας που δεν έβλεπε τίποτε άλλο παρά νούμερα, ενώ στον επικοινωνιακό τομέα η κατάσταση ήταν κυριολεκτικά για γέλια.

Την ίδια στιγμή, ένας εκ των πιο σημαντικών επικοινωνιολόγων της Νέας Δημοκρατίας, ο Γιάννης Λούλης, έχει περάσει την όχθη και συμβουλεύει την κυβερνητική παράταξη, αν και όσα φέρεται να τόνιζε προεκλογικά, για κάποιον μαγικό λόγο τα κατανοούσαν όλοι, πλην του στενού κύκλου συνεργατών του πρώην πρωθυπουργού.

Ο κόσμος ήταν απόλυτα έτοιμος να αποδεχθεί τον οποιονδήποτε θα εμφανιζόταν και θα «πατούσε πόδι» στους δανειστές, κυρίως δε στη «μισητή» Γερμανία της Μέρκελ και του Σόιμπλε, να τους πει «στα μούτρα» αυτά που σκέπτονται σχεδόν δίχως εξαιρέσεις όλοι οι Έλληνες. 

Τον ρόλο αυτό τον ανέλαβε ο χαρισματικός – κατά πολλούς – και εξαιρετικά δικτυωμένος και καταρτισμένος επιστημονικά, ασχέτως εάν συμφωνεί κανείς μαζί του ή όχι, Έλληνας υπουργός Οικονομικών, ο Γιάνης Βαρουφάκης, που κατάφερε να στρέψει πάνω τα παγκόσμια φώτα της δημοσιότητας, ανακατεύοντας αποφασιστικά «την τράπουλα». Μέχρι στιγμής πάντα, εν αναμονή του τελικού αποτελέσματος.

Προφανώς, όλα αυτά έφταναν και περίσσευαν για να αποκτήσει ηγεμονική θέση στο πολιτικό σύστημα ένα πάλαι ποτέ «περιθωριακό» κόμμα που πάλευε να βρει το 3% και να μπει στο Κοινοβούλιο. Τεράστια ανατροπή, την οποία ασφαλώς και πιστώνεται ο νεαρός αρχηγός του, ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος κατάφερε αποφασιστικό πλήγμα στο μεταπολιτευτικό σκηνικό της ρεμούλας, της διαφθοράς, της αδιαφάνειας και του κράτους που ήταν ταυτισμένο με το κόμμα, εκτρέφοντας μιλιούνια κρατικοδίαιτους κηφήνες, μαζί με την άνθηση του κρατικοδίαιτου καπιταλισμού.

Την ίδια στιγμή, τα υπόλοιπα κόμματα δείχνουν ανίκανα να απαλλαγούν από τα «βαρίδια» των κομματικών «βαρόνων» που έχουν αφήσει πίσω τους «γόνους» για να συνεχίσουν την παράδοση. Για να αποφευχθεί όμως η άκρατη «ανθρωποφαγία», θα πρέπει να γίνει σαφές ότι καθένας θα πρέπει να κριθεί με τα ίδια κριτήρια που κρίνεται και η κυβερνητική πλειοψηφία, αφού μπορεί να βρήκε ανοικτό τον δρόμο για να σταδιοδρομήσει στην πολιτική, μαζί με ένα μηχανισμό για να τον υποστηρίξει, αυτό όμως δεν σημαίνει αυτόματα ότι όλοι τους είναι άχρηστοι. 

Το ότι θα αναδυθούν από την κατάσταση αυτή νέοι επιχειρηματικοί κολοσσοί το θεωρούμε σχεδόν αυτονόητο, έτσι γινόταν πάντα στις μεταβατικές περιόδους στην ελληνική Ιστορία των τελευταίων δεκαετιών, ενώ οτιδήποτε διαφορετικό θα οδηγήσει στην ανάδυση μιας χώρας – σοβιετίας, το μέλλον της οποίας στο σύγχρονο διεθνές περιβάλλον δεν θα προδιαγράφεται ευοίωνο.

Το ζητούμενο είναι να αλλάξουν οι κανόνες του παιχνιδιού και όχι να έχουμε αντικατάσταση «τζακιών» που θα διαιωνίσουν τη διαπλοκή. Εκεί θα κριθεί η αποτελεσματικότητα της νέας κυβέρνησης. Αγαθές προθέσεις είναι βέβαιο ότι σε πολλούς υπάρχουν, το πρόβλημα είναι να αποφύγουμε την επαλήθευση του ρητού, ότι «ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις». 

Αυτό όμως είναι το εσωτερικό σκηνικό. Οι πολιτικές δυνάμεις που αναδύονται καλούνται να δράσουν και να πετύχουν στο διεθνές σκηνικό, το οποίο προσδιορίζεται από τα συμφέροντα στρατηγικής και τακτικής φύσης των ισχυρότερων δρώντων. Όταν σε αυτό έρχεται να συνυπολογιστεί και η κρίσιμη γεωπολιτική θέση της χώρας, είναι προφανές ότι το «οικόπεδο» που λέγεται Ελλάδα, πάντα θα διαδραματίζει κάποιον ρόλο στον διεθνή καταμερισμό ισχύος. Ας μη έχουμε καμία αμφιβολία επ’ αυτού.

Το πρόβλημα σήμερα είναι εάν θα ξεπεράσουμε τα προβλήματα και θα αποκαταστήσουμε τις σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση, μαζί με ένα αναπτυξιακό δρόμο που θα μας βοηθήσει να εξυπηρετούμε χωρίς πρόβλημα το χρέος μας, είτε αυτό «κουρευτεί είτε όχι. Δεν είναι και λίγοι οι έμπειροι παράγοντες της διεθνούς αγοράς που δεν ασχολούνται και πολύ με το ύψος αυτού του χρέους.

Είναι πολύ περισσότεροι παράγοντες που παίζουν ρόλο. Ποιος το έχει στα χέρια του, εάν το χρωστά ο δημόσιος ή ο ιδιωτικός τομέας σε μια οικονομία, ποιο είναι το ύψος της ετήσιας δαπάνης που απαιτεί η εξυπηρέτησή του, πόσο θα το «ροκανίσουν» σε βάθος χρόνου ο πληθωρισμός και η ανάπτυξη, κ.λπ. 

Το παρόν διάστημα όμως, βρίσκεται σε εξέλιξη ένα «παιχνίδι» μπρα-ντε-φερ με την φυσική ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο ασχέτως πως θα καταλήξει, δηλαδή με την Ελλάδα εντός ή εκτός Ευρωζώνης, κάποιων τα ευρύτερα σχέδια θα εξυπηρετήσει και κάποιων τα σχέδια θα πλήξει. Σε αυτή τη «σκακιέρα» κινήσεις δεν κάνουν μόνο οι εμφανείς δυνάμεις, η Γερμανία που μας πιέζει, εμείς που αντιστεκόμαστε, οι ΗΠΑ που παρεμβαίνουν χωρίς να επενδύουν όμως, με αποτέλεσμα το Βερολίνο να διαμηνύει ότι η τελευταία λέξη είναι δικιά του… και λίγο από Ρωσία και Βλαδίμηρο Πούτιν.

Την Κίνα την αφήνουμε απ’ έξω, καθότι μοιάζει ως ο πιο «καθαρός» παίκτης, υπό την έννοια των πιο ξεκαθαρισμένων στοχεύσεων, που είναι οικονομικού χαρακτήρα, πάνω στον οποίο έρχονται να κολλήσουν άλλες πιο «αφηρημένες» αλλά απολύτως ουσιαστικές έννοιες, όπως η «επιρροή».
Υπάρχουν κι άλλες «δυνάμεις» όμως, που δρουν εντός των πρωταγωνιστικών κρατικών δρώντων, οι οποίες κάνουν τις κινήσεις τους στη «σκακιέρα», ευελπιστώντας ότι το τελικό αποτέλεσμα, η έκβαση αυτής της «μάχης» θα αποτελέσει μια ακόμα επιτυχία στην προσπάθεια επίτευξης των δικών τους σκοπών, οικονομικών, πολιτικών ή συνδυασμός αυτών.

Κατά συνέπεια, επιχειρούν να χειραγωγήσουν τις εξελίξεις και για τον σκοπό αυτό δεν ξυπνούν μια ωραία πρωία και αποφασίζουν. Σχεδιάζουν μακροχρόνια και υλοποιούν τα σχέδια, έχοντας εναλλακτικές σε περίπτωση που κάτι στραβώσει, ενώ η αναπροσαρμογή της στρατηγικής τους είναι διαρκής και η ευελιξία τους παροιμιώδης.

Θα αποτολμήσουμε να θέσουμε το ρητορικό ερώτημα, ποιοι θέλουν την Ελλάδα εντός ή εκτός Ευρωζώνης. Ο στόχος δεν είναι απαραίτητα αυτός, δηλαδή η χώρα μας, αλλά πολύ ευρύτερος. Θα μπορούσε να είναι ο ένας κρίκος της αλυσίδας που θα οδηγούσε π.χ. στον Μπέπε Γκρίλο στην Ιταλία και στους Ποδέμος στην Ισπανία, όχι διότι έχουν κάποια ιδιαίτερη συμπάθεια απέναντί τους, αλλά επειδή μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να δημιουργήσει «ανήκεστο βλάβη» στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στόχος θα μπορούσε να είναι η ακύρωση των σχεδίων για τη μετεξέλιξή της σε ομοσπονδιακό κράτος στο μέλλον, για να μην αναδειχθεί σε αντίπαλο δέος, σε έναν υπολογίσιμο αντίπαλο, ο οποίος θα μπορούσε να λαμβάνει τις δικές του ανεξάρτητες αποφάσεις στη διεθνή σκηνή και να έχει την ισχύ να επιδιώξει το συμφέρον του. 

Ας μην ξεχνάμε ότι ακρογωνιαίος λίθος στα της ευρωπαϊκής ασφάλειας είναι το ότι η Γερμανία είναι πολύ μεγάλη για τα ευρωπαϊκά δεδομένα και όχι αρκετά για τα παγκόσμια. Για τον λόγο αυτό πάντα ήταν η «μαύρη τρύπα» για την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Ίσως να προβληματίζει και η «ψυχοσύνθεση» του γερμανικού λαού και μια δυσκολία επίδειξης ευελιξίας που διαπιστώνουν, καταγράφοντάς το ή όχι, σοβαροί υπηρέτες του ευρύτερου χώρου της πολιτικής επιστήμης, όχι μόνο των διεθνών σχέσεων.

Αυτό σημαίνει, ότι η γερμανική ακαμψία και η αυτονόμηση που επιδιώκει σε σειρά αποφάσεων, μπορεί στο τέλος να κρίνει την τύχη της. Από το σκαιό ύφος του Σόιμπλε απέναντι στον Αμερικανό ομόλογό του Γκάιτνερ, μέχρι τη στάση της Μέρκελ απέναντι στον Ομπάμα στο ζήτημα της οικονομικής κρίσης, όλα παίζουν ρόλο.

Ο δε πανικός της απέναντι στις εξελίξεις στην Ουκρανία, στις οποίες έπαιξε ρόλο με την ενίοτε περίεργη εξωτερική της πολιτική, αποκαλύπτει την αχίλλειο πτέρνα της. Τη στρατιωτική της «γύμνια» και το δικαιολογημένο – όχι μόνο λόγω ιστορίας – δέος που αισθάνεται απέναντι στη Ρωσία. Άρα, πόσο απίθανο είναι στόχο να αποτελεί η ίδια η Γερμανία; 

Επιστρέφοντας όμως στα δικά μας, πόσοι από τους αναγνώστες του παρόντος σημειώματος δεν μπήκαν στον πειρασμό να πουν «άρα μας υποστηρίζουν οι Αμερικάνοι» και να αισθανθούν ότι δεν είμαστε μόνοι σε αυτοί τη μάχη; Δεν είναι τόσο απλό… «Ποιοι Αμερικανοί» είναι το ένα ερώτημα και «με ποιον στόχο» το δεύτερο.

Προτού όμως απαντήσει καθένας αυτό το ερώτημα, θα πρέπει να αποφασίσει ποιος είναι ο δικός μας, ο ελληνικός στόχος. Μέσα ή έξω από την Ευρωζώνη; Διότι εάν η απάντηση είναι «μέσα», τότε ίσως «σύμμαχος» δεν είναι ο Αμερικανός, αλλά ο Γερμανός. Πως είμαστε βέβαιοι ότι κάποιοι Αμερικανοί (δεν είναι μόνο ένας πυλώνας ισχύος στις ΗΠΑ και δη κρατικός, που μπορεί να επηρεάσει τις εξελίξεις) δεν έχουν σαν στόχο την ανάσχεση του ευρωπαϊκού εγχειρήματος, ώστε η ενωμένη Ευρώπη να μην προχωρήσει και τόσο πολύ ώστε να αυτονομηθεί στρατηγικά.

Ούτε αυτό είναι δεδομένο όμως! Με τη δεδομένη συμπεριφορά – ηγετική ικανότητα, πόσο σίγουροι είμαστε πως θέλουμε να εντασσόμαστε εκεί; Επίσης, στο πλαίσιο ενός ενδεχομένου «σχεδίου» όπως το προαναφερθέν, πως είμαστε βέβαιοι ότι δεν εξυπηρετεί καλύτερα το να προχωρήσει η Ευρώπη, αλλά μόνο με τους «νοικοκύρηδες» του Βορρά, ενώ οι «άσωτοι» του ευρωπαϊκού Νότου (άλλος λιγότερο κι άλλος περισσότερο) να μείνουν απ’ έξω;

Αυτό ομοιάζει με μια ιδιότυπη επανάληψη της στρατηγικής ανάσχεσης (containment) της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης, της οποία εμπόδιζαν την κάθοδο σε μια «Rimland» (σε έναν δακτύλιο) που θα ελέγχει τις εξελίξεις στην «Heartland» (στην καρδιά της ευρωπαϊκής ηπείρου). Ή μήπως πάει πιο μακριά και κάποιοι θεωρούν νομοτελειακά ότι μια γερμανική Ευρώπη θα συνεργαστεί με τη Ρωσία, σενάριο απαγορευτικό για τις Ηνωμένες Πολιτείες, οπότε παίρνουν μέτρα εγκαίρως;

Θα μπορούσαν να ειπωθούν περισσότερα, δεν έχει όμως νόημα. Σημασία έχει οι κρατούντες να ξέρουν που βαδίζουν. Το βέβαιοι είναι ότι κάθε κίνηση της Ελλάδας εξυπηρετεί ή πλήττει τα συμφέροντα κάποιου ισχυρού, ενώ δεν είναι και τόσο ξεκάθαρο πλέον ποιου. Το ζητούμενο είναι να έχουμε σαφή προσανατολισμό και να έχουμε την ικανότητα να αντιλαμβανόμαστε ότι το δικό μας στρατηγικό επίπεδο, είναι το τακτικό στον σχεδιασμό των μεγάλων στην εποχή μας, καθώς επίσης ότι καθένας από αυτούς μας αντιμετωπίζουν ως «πιόνια» προς χειραγώγηση στο δικό του γεωπολιτικό παιχνίδι.

Μόνο εάν έχουμε συνείδηση που βαδίζουμε, δεν θα παίξουμε τον ρόλο του «χρήσιμου ηλίθιου»… Θέλει σύνεση και χαμηλό προφίλ, ενώ το να συνεχίσουμε να αισθανόμαστε «εθνική υπερηφάνεια» κάθε φορά που ένας πολιτικός (δεν μιλάμε μόνο για τον πρωθυπουργό και τον υπουργό Οικονομικών) τηρεί «σθεναρή στάση», δεν είναι απαραίτητο ότι σε βάθος χρόνου θα μας βγει σε καλό. Ο κόσμος είναι υπερβολικά «γκρίζος»… 

Έχοντας εντοπίσει την ψυχολογική μας ανάγκη για εθνική ανάταση, αλλά και την πεποίθηση των πολιτικών ότι τέτοια στάση προσπορίζει εσωτερικό πολιτικό όφελος, θα μπορούσε κάποιος να στήσει μια περιποιημένη προβοκάτσια, ποντάροντας στο ότι η διαχείριση μιας κρίσης θα κινηθεί στο ίδιο μήκος κύματος. Και όταν το κεφάλι που αποφασίζει δεν είναι «κρύο» αλλά «θερμό», κάπου εκεί μπορεί να παραμονεύουν εθνικές τραγωδίες.

Διότι η παρόρμηση και οι ιδιοτελείς υπολογισμοί οδηγούν σε σημαντικές στρεβλώσεις στη διαδικασία λήψης απόφασης (decision making), ενώ αριστερές ή δεξιές ιδεοληψίες αποτελούν «βούτυρο στο ψωμί» αυτού που θα προσπαθούσε να μας χειραγωγήσει, στρέφοντάς μας στη μια ή την άλλη απόφαση. Ας μην υπερεκτιμάμε τις δυνατότητές μας. 

Λυπούμαστε διότι στην παρούσα φάση δεν μπορούμε να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι. Δεν διεκδικούμε το αλάθητο, δικαιούμαστε όμως να ανησυχούμε γνήσια και να προειδοποιούμε.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος 

Δηλαδή τί ακριβώς είναι αυτό το grexit με το οποίο μας απειλούνε από τους νεοφασίστες Βησιγότθους, μέχρι τους καλοταϊσμένους καναλάρχες;

Είναι κάτι σοβαρότερο από το προσωπικό exit που βιώνουμε καθένας ως άτομο και ως οικογένεια;

Σοβαρότερο από το κοινωνικό, εργασιακό, ανθρωπιστικό exit που έχει εγκατασταθεί στην χώρα τα τελευταία χρόνια και απορροφά όχι χρήμα και περιουσίες, αλλά ανθρώπινες ζωές, την νεολαία στην μετανάστευση, την ορφάνια των γονιών χωρίς τα παιδιά τους, την ληστεία της μικρής καθημερινής ευτυχίας, το χαμόγελο γύρω απ' το λιτό (έτσι κι αλλοιώς κύριε υπουργέ) τραπέζι, την απελπισία του παππού που με άλλη υπόσχεση από το κράτος δούλεψε (δεν έκλεψε) τόσα χρόνια και άλλα βλέπει να του παρέχονται (από συντάξεις μέχρι ασφαλιστικές καλύψεις και πρόσβαση στην Υγεία), τον κόπο και μόχθο του μικρού και μεσαίου επιχειρηματία που βλέπει το όνειρο της ζωής και το μέσον επιβίωσής του να κλείνει, αφού δεν λέγεται εθνικός προμηθευτής, εργολάβος και καναλάρχης, και άρα δεν μπορεί να έχει πρόσβαση βοήθειας στις συστημικές τράπεζες, όχι για θαλασσοδάνεια όπως οι παραπάνω απατεώνες, αλλά για μικρό δανεισμό, ανάσα ζωής, της χειμαζόμενης εξ αιτίας των διαπλεκόμενων, οικονομίας;

Όλοι εμείς που βιώνουμε καθημερινά όλα αυτά τα exit, τί ακριβώς να φοβηθούμε;
Αυτοί να φοβούνται και να τρέμουν!
Αυτοί θα χάσουν.

Εμπρός σκοτώστε την χήνα που σας κάνει τα χρυσά αυγά!
Διώξτε την αγελάδα που αρμέγετε!
ΕΤΣΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΜΑΣ ΦΟΒΕΡΙΖΑΤΕ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ, και τα αποτελέσματα τώρα τα λούζεστε!

Εμπρός! Φοβερίστε μας!
Στον τάφο που βιώνουμε, ο,τιδήποτε άλλο, για μας είναι σωτηρία!

Μαζί θα σας πάρουμε, και στα κορμιά σας πάνω θα σκαρφαλώσουμε για να πάρουμε αέρα!
Εμπρός λοιπόν! GREXIT!
ΑΝ ΣΑΣ ΒΑΣΤΑΕΙ!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Σε ένα αποκλειστικό δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας, Yeni Şafak με τον χαρακτηριστικό τίτλο, «23 Bın Kişilik Mafya Ordusu», δηλαδή, «23 Χιλιάδες Άτομα ο Στρατός Μαφίας», αποκαλύπτονταν ότι στην σημερινή Τουρκία υπάρχει και δρα ένας ολόκληρος οργανωμένος παραστρατιωτικός μηχανισμός, που ανήκει στην τουρκική μαφία και ο οποίος αριθμεί 23.000 άτομα και που έχει παρακλάδια σε όλους σχεδόν τους τομείς της δημόσιας ζωής. Αλλά το πιο ενδιαφέρον σε αυτό το δημοσίευμα είναι ότι κανείς δεν «πειράζει» αυτόν τον «στρατό», καθώς συχνά παίζει τον ρόλο του κύριου υπερασπιστή των εθνικών συμφερόντων της γειτονικής χώρας.

Σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα, η οποία επικαλείται στοιχεία της Γενικής Διεύθυνσης Ασφαλείας και του Τμήματος Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος, στην τουρκική επικράτεια γενικότερα υπάρχουν και δρουν περί τις 150 οργανωμένες ομάδες της τουρκικής μαφίας. Η μεγάλη πλειοψηφία αυτού του «μαφιόζικου στρατού», δραστηριοποιείται συχνά για να εξυπηρετήσει τα τουρκικά συμφέροντα ακολουθώντας το χτυπητό παράδειγμα των ιστορικών μεγάλων Τούρκων μαφιόζων-παρακρατικών, όπως των Αμπντουλάχ Τσατλί, Αλί Αγτσά, Αλαεντίν Τσακιτζί, Ομέρ Λουτφού Τοπαλ, Χαλούκ Κιτρζί και άλλων που είχαν γίνει γνωστοί από το περίφημο σκάνδαλο του Σουσουρλούκ.

Τα κέντρα δράσης αυτού του «ιδιότυπου» τουρκικού στρατού της μαφίας, βρίσκονται στις πόλεις Κωνσταντινούπολη, Άγκυρα, Σμύρνη, Προύσα, Μερσίνα, Άδανα, και Σαμψούντα στον Πόντο, ενώ οι κυριότερες ομάδες των μαφιόζων είναι οι:
«Σακαριαλάρ» (της περιοχής του Σαγγαρίου),
«Καραντενιζιλέρ» (οι Πόντιοι)
«Εγκελιλέρ» (της περιοχής του Αιγαίου που μας ενδιαφέρει άμεσα γιατί ασχολούνται με την διακίνηση λαθρομεταναστών)
«Ισταμπουλουλάρ» (της Κωνσταντινούπολης, εδώ υπάρχει κανονική χαρτογράφηση της διάταξης των ομάδων της μαφίας)
«Κοτζαελιλέρ» (της ασιατικής πλευράς της Κωνσταντινούπολης)
«Αντανανιλάρ» (της περιοχής των Αδάνων)
«Ιτσ-αναντολουλάρ» (της Ανατολίας)
"Σουρμενελιλέρ" (της περιοχής των Σουρμένων του Πόντου) και
«Γκιουνέι-ντογουλάρ» (της νοτιοανατολικής Τουρκίας), όπου εμπλέκονται και οι Κούρδοι.

Ο μαφιόζικος αυτός στρατός έχει «εθνικό ρόλο» όπως αναφέρεται και είναι χαρακτηριστικό το πως αποδίδεται αυτός ο ρόλος στην δράση της τουρκικής μαφίας, από μια μεγάλη έρευνα της τουρκικής επιθεώρησης, «Aksyon», με τίτλο, «Η μαφία έσωσε την επιχείρηση στην Κύπρο το 1974».
Σύμφωνα με την αποκαλυπτική αυτή έρευνα, το 1974 η Τουρκία, που «αναγκάστηκε» να πραγματοποιήσει την εισβολή στην Κύπρο (ειρηνική επέμβαση την ονομάζουν Τούρκοι), βρέθηκε σε δύσκολη θέση, καθώς τα πράγματα δεν ήταν όπως τα περίμενε. Ο μεγάλος κίνδυνος ήταν όχι τόσο στο στρατιωτικό πεδίο, όπως τονίζει η έρευνα του τουρκικού περιοδικού, αλλά στην ολοκληρωτική κατάρρευση της τουρκικής οικονομίας που δεν μπορούσε να «σηκώσει» την τουρκική εισβολή.

Όπως αποκαλύπτει ο τότε ειδικός Επιθεωρητής της Γενικής Ασφαλείας, Mahmut Çengiz, η τουρκική οικονομία βάδιζε προς την ολοκληρωτική κατάρρευση, καθώς δεν μπορούσε να σηκώσει το βάρος της εισβολής ενώ είχαν παρατηρηθεί σοβαρά και πολύ ανησυχητικά φαινόμενα αυτοδιάλυσης του τουρκικού κράτους.
Στην δύσκολη αυτή συγκυρία κι ενώ στην Άγκυρα προσπαθούσαν να βρούνε μια διέξοδο, έσπευσε η τουρκική μαφία, που από τότε είχε τεράστια κυκλώματα. Με εντολές της στα «δίκτυα του εξωτερικού», άρχισε να διοχετεύει τεράστιες ποσότητες συναλλάγματος στην τουρκική αγορά, ενώ βοηθούσε τα τουρκικά στρατεύματα με υλικό και μαύρα κονδύλια, που απέρρεαν κυρίως από το λαθρεμπόριο ναρκωτικών.
Δεν είναι δηλαδή αβάσιμο να ισχυριστεί κανείς, όπως ισχυρίζεται ο Mahmut Çengiz , ότι η τουρκική μαφία ήταν αυτή που έσωσε κυριολεκτικά στο παραπέντε την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, αλλά και την ίδια την Τουρκία, και την οικονομία της που κατέρρεε στο βάρος των εξελίξεων της εποχής εκείνης.
Εκτός όμως από την Κύπρο, όπου οργιάζει και σήμερα η τουρκική μαφία, γίνονται αναφορές και για τον ρόλο της στον εμφύλιο της Συρίας, όπου επίσης έχει αναπτύξει πολλά επικερδή «κυκλώματα». Άλλωστε μια γεύση από αυτή την μαφία έχουν πάρει οι νεοέλληνες από την «πλημμυρίδα» των τουρκικών σήριαλ που έχουν κατακλύσει τα τελευταία χρόνια την ελληνική οθόνη!

Μετά από όλες αυτές τις αποκαλύψεις δεν είναι αδικαιολόγητοι οι χαρακτηρισμοί που έχουν δοθεί κατά καιρούς στην Τουρκία, σαν κράτος - μαφία, ενώ ένας από τους πιο επικερδείς κλάδους της είναι η μεταφορά εκατοντάδων χιλιάδων μουσουλμάνων από τα ανατολικά της σύνορα προς την χώρα μας.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σε non paper η κυβέρνηση παρουσιάζει δέκα σημεία με πολιτικό και τεχνοκρατικό περιεχόμενο, με τα οποία αποτιμά ως θετικές τις διαπραγματεύσεις των τελευταίων ημερών μεταξύ κυβέρνησης και δανειστών και προσδιορίζει σε γενικές γραμμές και τις κατευθύνσεις των εργασιών που θα γίνουν μέχρι την συνεδρίαση του Eurogroup της προσεχούς Δευτέρας.

Αυτά τα σημεία συζητήθηκαν στο χθεσινοβραδινό Κυβερνητικό Συμβούλιο που ξεκίνησε να συνεδριάζει στις 8 το απόγευμα της Παρασκευής.

Σύμφωνα με την κυβέρνηση, οι τεχνικές επιτροπές που θα αρχίσουν άμεσα την εργασία τους θα ετοιμάσουν δύο κείμενα, ένα για κάθε πλευρά, μέσα από τα οποία οι δύο πλευρές θα μπορούν άμεσα να βλέπουν σε ποια σημεία υπάρχει διαφωνία και σε ποια συμφωνία και τα οποία θα τα τεθούν σε διαπραγμάτευση.

Η κυβέρνηση επισημαίνει ότι δεν έχει καλυφθεί όλος ο δρόμος μέχρι τη συμφωνία, αλλά έχουν γίνει σοβαρά βήματα.

Ειδικότερα, η αποτίμηση της κυβέρνησης είναι η ακόλουθη:

1. Η κυβέρνηση είναι απολύτως ικανοποιημένη και αισιόδοξη από τις εργασίες σε Eurogroup και Σύνοδο Κορυφής. Συνεχίζουμε με νηφαλιότητα και αποφασιστικότητα. Μέσα σε 20 μέρες η νέα ελληνική κυβέρνηση κατάφερε να πετύχει στο ευρωπαϊκό επίπεδο ό,τι δεν μπόρεσαν να κάνουν μαζί τρεις κυβερνήσεις σε 5 χρόνια.

2. Ένα βασικό συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι οι επαφές που έκανε όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα η ελληνική κυβέρνηση σε επίπεδο Αρχηγών Κρατών, αλλά και Υπουργών Οικονομικών, όπως αποδείχτηκε στην πράξη, έφεραν αποτελέσματα. Αυτή αποδεικνύεται από το γεγονός ότι η στάση που κρατήθηκε τη Σύνοδο Κορυφής από τις χώρες που επισκέφθηκε ο Έλληνας πρωθυπουργός, ήταν υποστηρικτική της ελληνικής κυβέρνησης. Πιο συγκεκριμένα, οι ηγέτες της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Αυστρίας, της Κύπρου και του Βελγίου κράτησαν θετική στάση. Επομένως, οι διπλωματικές επαφές που προηγήθηκαν των Βρυξελλών δεν ήταν επικοινωνιακού χαρακτήρα, αλλά είχαν πολιτική ουσία.

3. Στο Eurogroup της Τετάρτης υπήρξαν απειλές ότι εάν δεν υπογράφαμε τη συνέχιση- παράταση του μνημονίου δεν θα υπήρχε συνέχεια των διαβουλεύσεων. Πολλοί μας κατηγόρησαν ότι επιλέξαμε τη ρήξη, επειδή δεν δεχτήκαμε να υπογράψουμε το σχέδιο κοινής ανακοίνωσης. Από το επόμενο πρωί, η κίνηση της ελληνικής κυβέρνησης αποδείχτηκε ορθή. Ο ίδιος ο κ. Ντάισελμπλουμ επεδίωξε επαφή με τον Έλληνα πρωθυπουργό και δήλωσε ότι ξεκινούν οι συνομιλίες σε τεχνικό επίπεδο για να βρεθεί κοινό έδαφος με τις θέσεις της ελληνικής κυβέρνησης. Δεν υπογράψαμε και ήδη έχουν ξεκινήσει οι συζητήσεις για μετάβαση από το μνημόνιο στο πρόγραμμά μας. Τη Δευτέρα, φυσικά, θα συνέλθει και το Eurogroup, ενώ τα τεχνικά κλιμάκια Ελλάδας και ΕΕ, έχουν ήδη ξεκινήσει τη συνεργασία από την Παρασκευή το πρωί, με την επεξεργασία των θέσεων και των δύο μερών.

4. Τα τεχνικά κλιμάκια δεν κάνουν διαπραγμάτευση ή κριτική σε θέσεις. Καταγράφουν τα σημεία σύγκλισης, διαπιστώνουν- εντοπίζουν τις αποκλίσεις. Τη Δευτέρα, δηλαδή, στο Eurogroup θα υπάρχουν δύο, ισάξια και ισότιμα, κείμενα – ένα της ελληνικής πλευράς και ένα της Κομισιόν. Κείμενα μέσα από τα οποία οι δύο πλευρές θα μπορούν άμεσα να βλέπουν σε ποια σημεία υπάρχει διαφωνία και σε ποια συμφωνία.

5. Η τρόικα έχει τελειώσει ως μοντέλο εποπτείας, επιτήρησης και επιβολής πολιτικών. Το ρολόι για την τρόικα σταμάτησε στις 25 Ιανουαρίου. Ο χρόνος δεν γυρνάει πίσω.

6. Η ελληνική κυβέρνηση θα επιμείνει και, όπως διαφαίνεται, συμφωνούν απόλυτα και οι εταίροι μας, σε θέματα καταπολέμησης της διαφθοράς, της φοροδιαφυγής και της μεταρρύθμισης της δημόσιας διοίκησης.

7. Η κυβέρνηση εκτιμά ότι πολιτικές που απέτυχαν πρέπει να εγκαταλειφτούν. Γι’ αυτό το λόγο υπάρχουν κατηγορίες- δράσεις, όπως τα εργασιακά, το πρωτογενές πλεόνασμα και οι ιδιωτικοποιήσεις, οι οποίες δεν τίθενται υπό διαπραγμάτευση. Η περιουσία του ελληνικού κράτους δεν μπορεί να ξεπουληθεί. Αντιθέτως μπορεί να αξιοποιηθεί προς όφελος του κοινωνικού συνόλου, για παράδειγμα, του ασφαλιστικού συστήματος.

8. Προτεραιότητα για τη νέα ελληνική κυβέρνηση είναι η ανάσχεση της ανθρωπιστικής κρίσης και η επανεκκίνηση της οικονομίας. Η ύπαρξη πλεονασμάτων κατά πολύ χαμηλότερων του 3% του ΑΕΠ που είναι ο στόχος του 2015, αυτόν ακριβώς τον σκοπό θα εξυπηρετήσουν.

9. Η κυβέρνηση αντιλαμβάνεται ότι υπάρχουν σημεία όπου δεν υπάρχει κοινή αντίληψη. Όπως για παράδειγμα η «μεταρρύθμιση» στην υγεία, οι απολύσεις των δημοσίων υπαλλήλων, το συνταξιοδοτικό σύστημα, κ.ά.

10. Δεν έχουμε καλύψει όλο το δρόμο μέχρι τη συμφωνία, αλλά έχουν γίνει σοβαρά βήματα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου