Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

15 Μαΐ 2015

«Δίκαιες απαιτήσεις» είναι ο τίτλος δημοσιεύματος του περιοδικού Der Spiegel, στο οποίο επισημαίνεται δήλωση Γερμανού δικαστή του Ανώτατου Διοικητικού Δικαστηρίου υπέρ της ελληνικής διεκδίκησης των αποζημιώσεων και του αναγκαστικού κατοχικού δανείου.

«Αρκετά στοιχεία συνηγορούν υπέρ του ότι πρόκειται για δάνειο», δηλώνει ο δικαστής Ντίτερ Ντάιζεροτ και χαρακτηρίζει εύλογη την ελληνική απαίτηση για την αποπληρωμή του. Προσθέτει δε ότι θα μπορούσε να ικανοποιηθεί και το αίτημα για αποζημιώσεις μεμονωμένων θυμάτων, ενώ διευκρινίζει ότι δεν μπορεί να γίνει λόγος για παραγραφή των απαιτήσεων λόγω της Συμφωνίας 2+4, που αποτελεί κλασικό παράδειγμα σύμβασης εις βάρος τρίτου.

«Η Ελλάδα δεν παραιτήθηκε από τις απαιτήσεις της», εξηγεί ο κ. Ντάιζεροτ, καθώς, όπως λέει, δεν εκφράστηκε γραπτώς και «δεν υπάρχει παραίτηση μέσω της σιωπής». Προτείνει δε, σε ό,τι αφορά τον τρόπο διεκδίκησης, την προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, για το οποίο όμως απαιτείται συμφωνία του Βερολίνου, ή εναλλακτικά στο Δικαστήριο Συμβιβασμού και Διαιτησίας του ΟΑΣΕ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Η Ιστορία χαράσσει στο μάρμαρο, θα έχουν την θέση που τους αξίζει, όταν οι πουθενάδες ιντελιγκέντσηδες κι οι ηγετίσκοι που πέρασαν και δεν ακούμπησαν θα είναι στις υποσημειώσεις. Όμως το καθήκον μας δεν το πράξαμε ως πολιτεία και κοινωνία απέναντι σε αυτούς τους Ήρωες μας και τις οικογένειες τους…

Πριν λίγες μέρες αναγνωρίστηκαν τα οστά του Αντιστρατήγου Στυλιανού Καλμπουρτζή, του ήρωα Διοικητή της 181 ΜΠΒ της Εθνικής Φρουράς, που έπεσε μαχόμενος στην διάβαση Πέλλα Πάϊς – Συγχαρί στις 23 Ιουλίου 1974, μαζί με 37 άνδρες του, μετά τριήμερη μάχη απέναντι σε πολλαπλάσιες δυνάμεις του Αττίλα, ανάμεσα τους καταδρομείς του εχθρού.

Συνταγματάρχης τότε, ο σαλονικιός στην καταγωγή Αξιωματικός, φερόταν ως ένας από τους 1619 αγνοούμενους του προδομένου πολέμου στην Κύπρο. Στα χρόνια που πέρασαν προήχθη στο βαθμό του Αντιστρατήγου.

Τα οστά του βρέθηκαν θαμμένα στον τόπο της θυσίας του, εκεί που έπεσε με το όπλο στο χέρι, πιστός στον όρκο και στο καθήκον. Η είδηση πέρασε στα ψιλά, διότι σύμπαν το Έθνος ασχολείται με τα φράγκα, το αν ο Βαρουφάκης ήταν στην Αίγινα, αντί στις διαπραγματεύσεις κι αν θα την βγάλουμε καθαρή ως την επόμενη εβδομάδα.

Ο γενναίος Καλμπουρτζής, ο άλλος Λεωνίδας της Κύπρου, ο Συνταγματάρχης Παύλος Κουρούπης, που είχε τη δύναμη εισβολής καρφωμένη σε ένα τετραγωνικό χιλιόμετρο επί δυόμιση μέρες, ο Καταδρομέας Υπολοχαγός Νικόλαος Κατούντας κι οι σύντροφοι τους, δεν χωρούν στην πρώτη θέση της νεοελληνικής συνείδησης. Η Δεξιά, με ελάχιστες εξαιρέσεις, αναχαράζει δεκαετίες αλλά για την Αριστερά δεν υπάρχουν. Κυρίως για τα μέσα ενημέρωσης, τους γραφιάδες και τηλεαστέρες της.

Το έχω ξαναπεί, ο ιδανικός άνθρωπος για την ενοχική δεξιά είναι ένα κράμα life style κι απάτριδος νεοφιλελευθερισμού και για την καθεστωτική κολωνακιώτη κι εξαρχειώτικη πρόοδο είναι gay λαθρομετανάστης που εκτρέφει καρέτα – καρέτα. Έλληνας να μην είναι, ήρωας πολεμιστής να μην είναι, κι ό,τι να ‘ναι.

Βλέπετε οι Καλμπουρτζήδες, οι Κουρούπηδες κι οι Κατούντες, θυμίζουν δυσάρεστα, δύσκολα καθήκοντα κι εμπίπτουν στο ηρωϊκό πρότυπο, το οποίο στενεύει στις μασχάλες μια κοινωνία ντιριντάχτα και ψευτοδιεθνισμού, από την Μύκονο στη μολότωφ, που περιμένει σαν πρεζάκι την δόση από τους δανειστές.

Σε μια σοβαρή κοινωνία οι ειδήσεις αυτές είναι στην πρώτη γραμμή, οι τιμές είναι από το σύνολο της πολιτειακής ηγεσίας, χωρίς «χρώμα».

Οι Αμερικανοί στο Βιετνάμ είχαν λιγότερους αγνοούμενους απ’ όσους ο Ελληνισμός στην Κύπρο. Έχουν γυρίσει εκατοντάδες ταινίες, χρηματοδότησαν τόσο το κράτος, όσο και ιδιώτες επιχειρηματίες, πολλές επιχειρήσεις έρευνας και, ει δυνατόν, διάσωσης. Εμείς δεν καταφέραμε ούτε την Τουρκία να δεχθεί να γίνει έρευνα στο έδαφος της, όπου αποδεδειγμένα μεταφέρθηκαν κάποιοι από τους αγνοούμενους.

Πριν πάρα πολλά χρόνια ο Ραούφ Ντενκτάς, ο εισαγγελέας των αποικιοκρατών που έστελνε αγωνιστές της ΕΟΚΑ στην αγχόνη κι αργότερα όργανο του τουρκικού ισλαμοφασισμού στην Κύπρο, σε συνέντευξη του στην Μαρία Ρεζάν, κυνικά έκανε την δήλωση πως οι αγνοούμενοι εκτελέστηκαν από τους τουρκοκυπρίους ατάκτους. Ποιος κινήθηκε εναντίον του, αφού αυτός διοικούσε τους ατάκτους ενόπλους; Κανείς. Πέθανε στο κρεβάτι του.

Ο Κούρδος συγγραφέας Ρόνι Αλασόρ στο βιβλίο του «Ανεβάστε τους στο τρένο» αναφέρεται στις εκτελέσεις αιχμαλώτων ελλαδιτών και ελληνοκυπρίων αιχμαλώτων, τόσο στρατιωτών όσο και αμάχων από τον τουρκικό στρατό εισβολής. Από νήπια έως γέροντες. «Ανεβάστε τους στο τρένο» ήταν η κωδική διαταγή για την εκτέλεση.

Πλήθος κι άλλες μαρτυρίες από μετέχοντες σε αυτή την αλληλουχία εγκλημάτων πολέμου. Θυμάστε τις προπαγανδιστικές φωτογραφίες με τους γονατισμένους αιχμάλωτους εθνοφρουρούς, που οι Τούρκοι τους δίνουν τσιγάρα να καπνίσουν; Μετά τις φωτογραφίες τους εκτέλεσαν όλους.

Όλα αυτά έγιναν με διαταγές και την καθοδήγηση Τούρκων Αξιωματικών. Η «τιμή του Τούρκου Αξιωματικού» είναι ένας μύθος. Η τελευταία εκδιδόμενη στην οδό Φυλής έχει περισσότερη τιμή από φονιάδες αιχμαλώτων και γυναικοπαίδων.

Η δε δημιουργία αγνοουμένων δεν είναι ένα τυχαίο, άτακτο γεγονός. Ήταν μια επιλογή της εγκληματικής συμμορίας που διοικεί με διάφορα προσωπεία την πολυεθνική Τουρκία ως και τώρα. Είναι ένα όπλο τρόμου, μετά τον φόνο η εξαφάνιση και η άρνηση πληροφοριών, είναι μια επιχείρηση ψυχολογικού πολέμου. Από τους 1619, οι 82 αγνοούμενοι είναι Ελλαδίτες, όλοι οι άλλοι είναι Κύπριοι. Φανταστείτε λοιπόν το τεράστιο ψυχολογικό βάρος ενός τέτοιου φαινομένου σε μια τόσο μικρή κοινωνία. Όλοι έχουν ή ξέρουν κάποιον που έχει αγνοούμενο στην οικογένεια του.

Δεν έπρεπε να αφήσουμε το χρόνο να βασανίσει έτσι τους ανθρώπους. Έπρεπε να είναι το βασικό πρόταγμα κάθε ελληνικής κυβέρνησης, όποτε η Τουρκία ζητούσε ένα Ευρώ, την παραμικρή διευκόλυνση στην Ευρώπη, οπουδήποτε.

Να λέγαμε δυνατά και καθαρά: «αυτό ας το ξεχωρίσουμε, δεν θα ζητήσουμε αίμα, μόνο πείτε πού είναι, αν ζουν, απελευθερώστε τους, αν τους σκοτώσατε δώστε τους στις οικογένειες τους, να τους κλάψουν, να τους θάψουν ως Χριστιανούς, να τους τιμήσει το Έθνος μας. Αυτή είναι η πρώτη προϋπόθεση, αδιαπραγμάτευτη, αλλιώς θα είμαστε τείχος αδιάβατο».
Όμως δεν έγινε, δειλά και διστακτικά «ψιλοκουβεντιάζαμε» για το ζήτημα. Δεν έπρεπε η Μάνα, άθελα της, να εμφανίζεται από τους ταγούς να φέρεται σαν αδιάφορη Μητριά. Η Ιστορία χαράσσει στο μάρμαρο, θα έχουν την θέση που τους αξίζει, όταν οι πουθενάδες ιντελιγκέντσηδες κι οι ηγετίσκοι που πέρασαν και δεν ακούμπησαν θα είναι στις υποσημειώσεις. Όμως το καθήκον μας δεν το πράξαμε ως πολιτεία και κοινωνία απέναντι σε αυτούς τους Ήρωες μας και τις οικογένειες τους…

Πηγή εφημ. "Δημοκρατία"

Σχόλιο ιστολογίου: Πάρα πολύ καλά όλα όσα έγραψε ο κ. Κρανιδιώτης. Μία απορία μόνο έχουμε: Στον φίλο του τον Αντώνη Σαμαρά τα έχει πει ή...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιώργου Καραμπελιά
Τα ψέματα τελείωσαν. Η κυβέρνηση (!) Τσίπρα κατά τον ίδιο τρόπο που με μία ζαριά ή ένα μεγάλο κόλπο της πόκας –στο οποίο ειδικεύεται ο πρωθυπουργός και ο «μέντοράς» του– κατόρθωσε να ανέβει στην εξουσία, αντιμετωπίζει τώρα τις συνέπειες της μιας και μοναδικής ζαριάς ή του μεγάλου κόλπου όπου έπαιξε «τα ρέστα του». Έχουμε επαναλάβει αναρίθμητες φορές ότι ο Σύριζα τράβηξε ένα μεγάλο λαχείο από το 2012 και μετά. Τα δύο συστημικά κόμματα ενεπλάκησαν στις καταστροφικές συνέπειες των μνημονίων και η κοινωνία και τα κοινωνικά κινήματα που συμβατικά αποκαλούμε «Αγανακτισμένους», απέτυχαν, όπως εξάλλου ήταν αναμενόμενο, να προσφέρουν μια οποιαδήποτε εναλλακτική λύση. Σε αυτά τα πλαίσια ένα συνονθύλευμα εθνομηδενιστών, τροτσκιστών, σταλινικών και άλλων ομάδων, επειδή αποτελούσαν τη μοναδική υπαρκτή οργανωμένη δύναμη που επί πλέον είχε και μεγάλη πρόσβαση και αναγνωσιμότητα στους μηχανισμούς της εξουσίας (ΜΜΕ, Πανεπιστήμια, ποικίλες «δεξαμενές σκέψης» του συστήματος) κατόρθωσε να αναδειχθεί στην κεντρική εναλλακτική πρόταση απέναντι στο καταρρέον πολιτικό σύστημα ως η τελευταία και άφθαρτη εκδοχή του.
Αντί όμως να διαχειριστεί αυτό το «λαχείο» με σύνεση και προοπτική διάρκειας, θαμπωμένο από την ίδια του την επιτυχία και την βαθύτερη ανικανότητά του, δρομολόγησε μία λογική ταχύτατης ανόδου στην εξουσία που αποτελούσε και το μόνο συγκολλητικό στοιχείο των διαφορετικών ετερόκλητων ομάδων και προσώπων που το συγκροτούσε, αυτό που ενοποιούσε τον Λαφαζάνη, τον Νταβανέλο, τον Ρινάλντι, τον Βούτση και τον Παπαδημούλη ήταν η προοπτική της άμεσης ανόδου στην εξουσία. Θυμάμαι πολύ καθαρά όταν εμείς κριτικάραμε τη λογική της «ανάθεσης» που οδηγούσε σε υποχώρηση των λαϊκών κινητοποιήσεων το 2012 και στην εμφάνιση του Σύριζα ως πιθανή κυβερνητική επιλογή, ο φίλος Ρούντι (Ρινάλντι) υποστήριζε αντίθετα πως δεν είναι κακή επιλογή η λογική της ανάθεσης διότι δείχνει τη θέληση του κόσμου για κυβερνητική αλλαγή και ότι επομένως, το πρόβλημα μετατίθονταν στην ίδια την ηγεσία του Σύριζα και στον Τσίπρα που θα έπρεπε να επιταχύνουν τα βήματα για την άνοδό τους στην εξουσία, που σύμφωνα με τον Ρινάλντι αποτελούσε λαϊκό αίτημα. Εξάλλου για αυτό ακριβώς τον λόγο εγκατέλειψε και τις προηγούμενες θέσεις του για έξοδο από το ευρώ και την ευρωπαϊκή ένωση και συντάχθηκε ψυχή και σώματι με τον Τσίπρα παίζοντας τον ρόλο του αριστερού ψάλτη των προεδρικών. Αλλά και από την πλευρά του αριστερού ρεύματος, του οπαδού της ρήξης με το ευρώ Λαφαζάνη, επιλέχθηκε μια ανάλογη λογική επιτάχυνσης, εγκαταλείποντας μάλιστα τις πατριωτικές θέσεις του Λαφαζάνη στον βωμό της συμπόρευσης με τους ακραίους εθνομηδενιστές, τροτσκιστές του Αντώνη Νταβανέλου. Η λογική τους ήταν ότι τα αδιέξοδα μιας πολιτικής διαχείρισης της πολιτικής εξουσίας από την πλευρά του Σύριζα θα οδηγούσε εκ των πραγμάτων και εκ του εκβιασμού στην επιλογή της δραχμής. Επιλογή εξίσου ανέντιμη. Διότι γνώριζαν πως η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού αλλά και του ίδιου του κόμματος δεν επέλεγαν τον Σύριζα για να τους βγάλει από το ευρώ, αλλά μέσα των αδιεξόδων της διαπραγμάτευσης θα μπορούσαν να ωθήσουν την κυβέρνηση προς αυτή την κατεύθυνση. Όσο για τον Τσίπρα και τους περί αυτόν είχαν κάνει τα κουμάντα τους. Βλέποντας ότι για να πάρουν και να κρατήσουν την εξουσία, θα έπρεπε να στηριχθούν σε άλλες δυνάμεις εκτός του ραχιτικού και αναξιόπιστου Σύριζα, είχαν επιλέξει ήδη από το 2012 τη στρατηγική επιλογή της προσέγγισης με το παλιό ΠΑΣΟΚ ιδιαιτέρως με τα ορφανά του Γιωργάκη, από την Κατσέλη ως τον Βαρουφάκη και πάρα πολλούς άλλους, και την οικοδόμηση σχέσεων εμπιστοσύνης και συμμαχίας με τους Αμερικανούς και το αμερικανικοεβραϊκό λόμπι. Αρκεί κανείς να παρατηρήσει την σύνθεση της κυβέρνησης και των ανώτερων κυβερνητικών υπευθύνων για να βγάλει αβίαστα τα συμπεράσματά του.
Όλοι αυτοί μαζί λοιπόν, μεταχειριζόμενοι όλα τα μέσα, από τις αντιμνημονιακές κορώνες και το σκίσιμο των μνημονίων που επαναλάμβανε ανενδοίαστα ο θρασύτατος νεαρός και η ακολουθία του, μέχρι τις πιο βρωμερές μηχανορραφίες τύπου Κουβέλη, Χαϊκάλη, Αβραμοπαυλόπουλου και επαφών με τον Βούδα της Ραφήνας, τα κατάφεραν. Κατάφεραν να εξαπατήσουν έναν λαό απηυδισμένο από πέντε χρόνια μνημονιακής λιτότητας και καταστροφής, τριάντα χρόνια εθνομηδενιστικού παραληρήματος όλων των ελίτ και το ψέκασμα των ΜΜΕ και του διαδικτύου. Τους έπεισαν πως αυτοί θα μπορέσουν επιτέλους με μία μαγική κίνηση να αποτινάξουν τον ζουρλομανδύα των μνημονίων και όλα αυτά χωρίς πρόγραμμα ανασυγκρότησης και ανάταξης της χώρας, χωρίς πραγματική λαϊκή κινητοποίηση και υποστήριξη μόνον και μόνον με ένα μαγικό χαρτάκι στην κάλπη.
Από τον Οκτώβριο μήνα προειδοποιούμε αδιάκοπα –τόσο που φτάσαμε να γίνουμε αντιπαθητικοί– πως η επιλογή της ανόδου στην εξουσία μέσω εκβιασμών, συνδεδεμένων με την προεδρική εκλογή, θα ήταν εξόχως καταστροφική. Θα καλούνταν μια τέτοια κυβέρνηση να διαχειριστεί αυτή το μνημόνιο και δεν θα είχε παρά δύο επιλογές είτε την έξοδο είτε την ταπεινωτική υποχώρηση. Στον βαθμό μάλιστα που θα προκαλούσε ολόκληρο το σύστημα της ευρωκρατίας χωρίς καθόλου συμμάχους, μια και οι εκλογές στην Ισπανία θα πραγματοποιηθούν τον Νοέμβρη και η ποσοτική χαλάρωση του Ντράγκι θα άρχιζε να εφαρμόζεται μετά τον Ιούνιο. Έτσι μετέβαλαν την Ελλάδα με τις επιλογές τους στο σάκο του μποξ της Μέρκελ, του Σόιμπλε, του Ντάισελμπλουμ και της φασιστικής δεξιάς των βαλτικών χωρών που βρήκαν την ευκαιρία να θάψουν οριστικά κάθε προοπτική μιας οποιαδήποτε διαφορετικής κατεύθυνσης στην Ευρώπη και την ευρωζώνη.
Έτσι η κυβέρνηση των επικοινωνιολόγων Τσίπρα, Παππά και κομπανία, αποδύθηκε επί τέσσερις μήνες σε ένα σλάλομ εμφανίσεων, που κυμαίνονταν από τις κωλοτούμπες στην Μέρκελ μέχρι τους ανέξοδους ηρωισμούς στην Βουλή και στο κόμμα, παίζοντας και στα δύο ταμπλό, μνημονιακοί στο εξωτερικό, ψευδοαντιμνημονιακοί στο εσωτερικό, Και ως συνήθως οι επιδιδόμενοι σ’ αυτό το άθλημα κατορθώνουν να δυσαρεστήσουν και τους δύο. Οι μεν τους κατηγορούν για συμβιβασμό, σχεδόν η πλειοψηφία του κόμματός τους, και οι δε Ντάισελμπλουμ, Λαγκάρτ και κομπανία για αφωνία. Στο μεταξύ η οικονομία της χώρας βουλιάζει όσο ποτέ άλλοτε στην πρόσφατη ιστορία, οι τράπεζες έχουν χάσει 35 δισ. το κράτος έχει πάψει να πληρώνει τους προμηθευτές του –και είχε το θράσος, ανενδοίαστα, ο κνίτης Βίτσας να τους κατηγορήσει προχθές ως «κρατικοδίαιτους» επειδή ζητούν τα χρήματα που τους χρωστάει το δημόσιο στραγγαλίζοντάς τους (!)– η ανεργία μεγαλώνει και πάλι, και η χώρα βαδίζει στο άγνωστο χωρίς καμιά ελπίδα. Ο ανίκανος νεανίσκος, από καθυστέρηση σε καθυστέρηση, οδηγεί τα πράγματα στα άκρα μια και οι δανειστές και ιδιαίτερα ο σκληρός πυρήνας του, θέτουν όλο και νέα αιτήματα παίρνοντας το ρίσκο ακόμα και να οδηγήσουν την χώρα εκτός ευρώ. Αυτός, παγιδευμένος στον ευρωλιγουρισμό του, βαυκαλίζεται ότι μπορεί να τους εκβιάσει με την γεωστρατηγική σημασία της χώρας, την οποία επίσης κοντεύει να κάνει σμπαράλια, φέρνοντας σε αντιπαλότητα τα δύο υποτιθέμενα βασικά του στηρίγματα, τους Αμερικανούς και τη Ρωσία.
Όσο για το κυβερνητικό έργο, αυτό περιορίζεται σε νομοσχέδια για τις φυλακές, για την ιθαγένεια, για το τζαμί, για την κατεδάφιση της εκπαίδευσης και στις παράτες της ναπολεόντειας Ζωής στο κοινοβούλιο. Με αυτά και με κείνα, βρίσκεται σ’ ένα καθολικό αδιέξοδο το οποίο διεφάνη με μεγαλοπρεπή τρόπο στην πολιτική γραμματεία του Σύριζα στις 14 Μαΐου όπου η Ζωή, ο Ρινάλντι και άλλοι πολλοί επιτέθηκαν μετωπικά στην πολιτική της κυβέρνησης υποχρέωσαν τον παρόντα Δραγασάκη να εγκαταλείψει την γραμματεία άρον άρον και κήρυξαν αντάρτικο του κόμματος εναντίον της κυβέρνησης, δηλαδή της ομάδας Τσίπρα. Επομένως μέσα από την αδυναμία να κάνουν οποιαδήποτε επιλογή τέσσερις μήνες μετά την άνοδο της κυβέρνησής τους μας οδηγούν στο απόλυτο αδιέξοδο και πλέον επειδή δεν μπορούν ούτε να υπογράψουν μία λύση που θα γίνεται όλο και πιο δρακόντεια σε βάρος της Ελλάδας, ούτε να επιλέξουν κάποια φανταστική ρήξη που οδηγεί απλώς σε μεγαλύτερη καταστροφή της χώρας, παρατηρούν τις μέρες και τις προθεσμίες να περνούν, φτάνοντας πλέον στο μηδενισμό του κοντέρ.
Τι μπορούν και τι πρέπει να κάνουν; Να τα μαζεύουν και να του δίνουν το ταχύτερο δυνατό, είτε μέσω εκλογών, είτε μέσω μίας ρήξης καθολικής στο εσωτερικό του κόμματός τους, προσφεύγοντας στην κοινωνία, τόσο με αναγκαία διαγγέλματα προς τον λαό, έξω από τα κομματικά δίκρανα και προτείνοντας μια νέα κυβερνητική σύνθεση που θα συμπεριλάβει και καταξιωμένες άφθαρτες, κατά το δυνατόν, προοδευτικές προσωπικότητες. Οποιαδήποτε άλλη επιλογή, συνέχειας της παρούσας τακτικής, οδηγεί σε καταστροφή, σε συγκυβέρνηση με το ξεροπόταμο γερμανικό Ποτάμι η ακόμα και στην άφευκτη επιστροφή του Σαμαρά, που θα εμφανιστεί ως το μη χείρον βέλτιστο.
Παίξατε, χάσατε, αδειάστε μας τη γωνιά, παίρνοντας τις αναγκαίες πρωτοβουλίες γι’ αυτό, με το μικρότερο δυνατό κόστος για τη χώρα – αλλά και για σας εν τέλει.
Υ.Γ. Δεν μπορώ παρά να σχολιάσω δύο άρθρα ηγετικών στελεχών της «Αριστερής αντιπολίτευσης» του Σύριζα, του Ρούντι Ρινάλντι μέλους της Π.Γ. και του Αντώνη Νταβανέλου.
Λέει ο Ρινάλντι σε σημερινό του άρθρο για τον Σύριζα, «Από το 2012, και πιο ειδικά μετά τις Ευρωεκλογές, σιγά-σιγά το αιτούμενο έπαψε να είναι η σωτηρία της χώρας μέσα από τη ρήξη με το πολιτικό σύστημα [ ], και επελέγη ο ‘έντιμος συμβιβασμός’ με τους ‘εταίρους’. [] Παράλληλα, όμως, ανοίγει ο δρόμος της κεντροαριστεροποίησης του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ, όσο προχωρά σε διαδοχικές υποχωρήσεις, διαχείριση και ‘φτιασίδωμα του υπάρχοντος», με γενναία μάλιστα ανοίγματα προς το παλιό πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο». Γιατί λοιπόν ο φίλος ο Ρούντι συνέχιζε μέχρι και τις εκλογές να στηρίζει μια επιλογή που «δεν «νοιάζεται (για τον λαϊκό παράγοντα» αλλά τον θέλει απλά «ως ψηφοφόρο και τον παθητικοποιεί μέσω της ανάθεσης»(!). Αυτής της ανάθεσης που ο ίδιος ευλογούσε μέχρι πριν μερικούς μήνες. Τώρα λοιπόν που το καράβι βουλιάζει αποστασιοποιείται μεν αλλά δεν αναγνωρίζει την ανάγκη να παραμερίσουν αλλά υποστηρίζει μια ακαθόριστη και νεφελώδη ρήξη που οδηγεί σε αδιέξοδο και καταστροφή, δεδομένου ότι κυριάρχησε η πολιτική της «ανάθεσης». Από την μακρά πορεία του στον μαοϊκό χώρο θα έπρεπε να είχε μάθει τουλάχιστον τη σημασία της αυτοκριτικής, διότι διαφορετικά βυθίζεσαι ακόμα πιο βαθιά στο αδιέξοδο.
Απέναντι σε αυτή τη λογική του Πόντιου Πιλάτου, προτιμώ την πιο έντιμη στάση του Αντώνη Νταβανέλου, με τον οποίο μας χωρίζει ιδεολογικό χάος, παρότι φάγαμε μαζί ψωμί και αλάτι στη δεκαετία του 1970, και ενώ υποτίθεται ότι βρισκόμαστε ιδεολογικά πιο κοντά με τον Ρινάλντι.
Έγραφε λοιπόν στις 13 Μαΐου:
«Υπήρξαμε πολλοί που δεν συμμεριζόμασταν την «ευκολία» της προεκλογικής αφήγησης, που διευκόλυνε μεν τον δρόμο προς την κάλπη, αλλά μας έθετε μπροστά σε ένα κρίσιμο ερώτημα: είναι δυνατόν να αναπτυχθεί ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα αντιλιτότητας μέσα στο πλαίσιο ανοχής της ευρωζώνης και διά της διαπραγματευτικής μεθόδου με τους ‘θεσμούς’ της; Σήμερα γνωρίζουμε την απάντηση: Όχι. [  ] Είναι φανερό, για όποιον εξακολουθεί να θέλει να βλέπει, ότι έχουμε εγκλωβιστεί σε ένα καθοδικό σπιράλ[ ]. Είναι επίσης σαφές πού οδηγεί αυτή η κατηφόρα. Στο να μας υποχρεώσουν να υπογράψουμε εμείς το Μνημόνιο 3, [  ] Οι πολιτικές συνέπειες μιας τέτοιας στρατηγικής υποχώρησης θα είναι άμεσες.[ ]Οι δανειστές [ ] θα απαιτήσουν να καταβληθεί και το πολιτικό κόστος της περιπέτειας μετά τις 25 Γενάρη, εκβιάζοντας για «διεύρυνση» της κυβέρνησης Τσίπρα και, σταδιακά, για μετεξέλιξή της σε κυβέρνηση εθνικής ενότητας ή αλλιώς για ανατροπή της.»
Νομίζω ότι η ανάλυσή του είναι εύστοχη και καταλήγει πως η μόνη διέξοδος από τη δική του πλευρά για να διασωθεί κάτι από τον Σύριζα «θα πρέπει να αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο της αναβάπτισης στη λαϊκή εντολή. Σε εκλογές, υπό την προϋπόθεση της καθαρής παρουσίασης αυτών των επιλογών από την κυβέρνηση και της υποστήριξής τους από το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ.»

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τη δημιουργία αλβανικού κράτους εντός της ΠΓΔΜ επιδίωκαν οι ένοπλοι Αλβανοί στο Κουμάνοβο, δήλωσε στην τηλεόραση του Κοσόβου (RTK) ο Σουλεϊμάν Οσμάνι, ένας εκ των αρχηγών της ομάδας που συγκρούστηκε με την αστυνομία το περασμένο Σαββατοκύριακο.

Ο Οσμάνι σε τηλεφωνική συνέντευξη στην δημόσια τηλεόραση του Κοσόβου ανέφερε: "Οι στόχοι της ομάδας ήταν πολιτικοί, επιδιώκαμε τη δημιουργία αλβανικού κράτους μέσα στη Μακεδονία κατά το πρότυπο της Σερβικής δημοκρατίας της Βοσνίας".

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Οσμάνι, που είναι γνωστός ως "Κομανταντ Σούλια", ήταν μεταξύ των Αλβανών που συνελήφθησαν κατά την αστυνομική επιχείρηση στο Κουμάνοβο ωστόσο χθες δραπέτευσε υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες και καταζητείται, όπως μετέδωσε το Αθηναϊκό Πρακτορείο.

Στη συνέντευξη του στην RTK ο Σουλεϊμάν Οσμάνι ισχυρίστηκε ότι η "ομάδα του Κουμάνοβο" που προκάλεσε τις ένοπλες συγκρούσεις είχε 2000 μαχητές.

Ανέφερε επίσης ότι κατέθεσαν τα όπλα και παραδόθηκαν, επειδή τους τέλειωσαν τα πυρομαχικά και ενώ είχαν λάβει τη διαβεβαίωση ότι θα τους παραλάβουν εκπρόσωποι του ΟΑΣΕ.

«Αν ξέραμε ότι θα μας συλλάβει η αστυνομία θα πολεμούσαμε μέχρι να πέσει και ο τελευταίος» αναφέρει στην τηλεφωνική συνέντευξη που έδωσε στη δημόσια τηλεόραση του Κοσόβου ο Σουλεϊμάν Οσμάνι.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Δεν ξέρουμε πόσες συμφωνίες έχει τηρήσει η Τουρκία με την Ελλάδα, αλλά φαίνεται πως ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας ελπίζει ότι... θα υπάρξουν συμφωνίες μέσα από έναν νέο κύκλο ελληνοτουρκικών συζητήσεων για Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης.
Δεν γνωρίζουμε που ακριβώς αποσκοπεί ο κ. Κοτζιάς, αλλά κάποιος ίσως θα πρέπει να του πει ότι ελληνοτουρκική συνεργασία στο Αιγαίο σημαίνει αυτομάτως και παραχώρηση ελληνικής κυριαρχίας του Αιγαίου στην Τουρκία.
Δεν ξέρουμε, επίσης, πως ο κ. Κοτζιάς αντιλαμβάνεται τις παραβατικές κινήσεις της Άγκυρας επί του Αιγαίου (και όχι μόνο), αλλά ανοίγει διάλογο με την τουρκική πλευρά χωρίς να έχει ανακοινώσει τίποτε στον ελληνικό λαό.
Εάν ο έλληνας υπουργός Εξωτερικών θεωρεί ότι οι πρώτες του ανέξοδες επιτυχίες στην εξωτερική πολιτική μπορούν να του διαθέσουν κάποια κάλυψη (ή κάποιο "μαξιλαράκι") επί της διαχείρισης των ελληνοτουρκικών, είναι σίγουρα εκτός πραγματικότητας, κι αυτό επειδή οι μόνες συζητήσεις που μπορεί να κάνει με την γείτονα χώρα είναι εκείνες που αφορούν την παύση της παραβατικότητας και της εν γένει τουρκικής επιθετικότητας προς την Ελλάδα. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο... και ελπίζουμε να μην εισάγει "κενά (και μη διαχειρίσιμα) δαιμόνια" στα ελληνοτουρκικά σε μία ιδιαίτερη κρίσιμη περίοδο για την Ελλάδα.

Κοτζιάς: Ο Θεός έφερε «εξάρες» για Ελλάδα και Τουρκία

Στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και την επίλυση των οποιωνδήποτε διαφορών των δύο χωρών με ειρηνικό τρόπο αναφέρθηκε ο υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς, κάνοντας χρήση της «θεόσταλτης» -οπως τη χαρακτήρισε- γειτνίασής τους.

«Ελλάδα και Τουρκία, ο Θεός ήρε την απόφαση να βρίσκονται στο ίδιο κομμάτι του κόσμου. Ο Θεός έπαιζε τάβλι και έφερε εξάρες. Η μία εξάρα στην Τουρκία, η άλλη σε εμάς. Οφείλουμε να βρούμε τρόπους να χρησιμοποιήσουμε αυτή τη θεϊκή ζαριά», τόνισε ο Κοτζιάς σε συνέντευξη που παραχώρησε στην τουρκική εφημερίδα Hürriyet, στο πλαίσιο της επίσκεψής του στην Τουρκία για τη σύνοδο των υπουργών Εξωτερικών του ΝΑΤΟ στην Αττάλεια.

«Είπα στην τουρκική αντιπροσωπεία: Ας μην γίνουμε κρατούμενοι της Ιστορίας. Πρέπει να χρησιμοποιήσουμε την ιστορία ως υλικό για το μέλλον», σημείωσε ο Έλληνας υπουργός.

«Εδώ και 25 χρόνια δεν έχω υπάρξει ποτέ άνθρωπος που ζήτησε μία επίθεση στην Τουρκία. Είμαι ένας άνθρωπος που έχει εργαστεί για ειρηνικές λύσεις μεταξύ των δύο χωρών. Δεν έχουμε πάντα τα ίδια συμφέροντα, αλλά υπάρχουν τομείς κοινού ενδιαφέροντος. Σ' αυτή τη βάση πρέπει να εργαστούμε», τόνισε ο κ.Κοτζιάς.

Παρόλα αυτά η διένεξη για το Αιγαίο παραμένει ένα από τα αγκάθια στις σχέσεις Αθήνας - Άγκυρας, ενώ και κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Έλληνα υπουργού στην Άγκυρα, στις 12 Μαΐου, υπήρξαν εναέρια επεισόδια με μαχητικά, σχολιάζει η τουρκική εφημερίδα, αναφερόμενοι στις παραβιάσεις.

«Άκουσα για το περιστατικό. Δεν ωραία ιστορία, αλλά συμβαίνει. Πιστεύουμε ότι αυτές οι πτήσεις είναι παράνομες. Οι τουρκική πλευρά νομίζει ότι πρέπει να τις κάνει. Μία λύση μπορεί να βρεθεί με τα μέτρα ανοικοδόμησης εμππιστοσύνης», υπογράμμισε ο κ.Κοτζιάς.

Συμφωνία σε μέτρα για τη ναυτική ασφάλεια
«Έχουμε κάνει τέσσερις προτάσεις στην Τουρκία. Οι γενικοί γραμματείς των δύο Υπουργείων Εξωτερικών θα πραγματοποιήσουμν δύο συνεδριάσεις στην Κωνσταντινούπολη. Έχουμε συμφωνήσει για την ναυτική ασφάλεια, μία συμφωνία εννέα σημείων. Τρία ακόμη βρίσκονται υπό συζήτηση», είπε ο υπουργός. Πρόσθεσε ότι Ελλάδα και Τουρκία συμφώνησαν να επαναλάβουν διερευνητικές συνομιλίες με στόχο την εξεύρεση λύσης, μέσω της διαπραγματευτικής οδού, στα υφιστάμενα προβλήματα που αφορούν, το Αιγαίο, συμπεριλαμβανομένου του καθορισμού της υφαλοκρηπίδας, των χωρικών υδάτων και του εναέριου χώρου.

«Το ζήτημα είχε τεθεί και στις συνεδριάσεις του 2011 και του 2013 χωρίς ουσιαστική συζήτηση. Τώρα θα έχουμε ουσιαστική συζήτηση. Ελπίζω και θετικά αποτελέσματα», τόνισε ο κ.Κοτζιάς.

Ερωτηθείς για την ένταση που προκλήθηκε όταν ο υπουργός Άμυνας, Πάνος Καμένος επισκέφθηκε τα Ίμια και έριξε στεφάνι στη θάλασσα, ο κ.Κοτζιάς ισχυρίστηκε ότι είναι υπουργός της κυβέρνησης συνασπισμού και όχι από ένα κόμμα συγκεκριμένα.

«Η τουρκική πλευρά θα είναι χαρούμενη να πάει ο Καμμένος στην Τουρκία. Θα είναι πολύ ενδιαφέρουσα και παραγωγική συνάντηση. Υπάρχει μία πρόσκληση για εκείνον,. Θα έρθει στην Τουρκία για διμερείς συζητήσεις πριν από τον Δεκέμβριο», είπε ο υπουργός, προσθέτοντας ότι στο σύνολό της η ελληνική κυβέρνηση έχει καλές προθέσεις.

«Ήταν φυσιολογικό ο Καμμένος να ρίξει μερικά λουλούδια στα Ίμια, στη μνήμη των Ελλήνων στρατιωτών. Δεν ήταν μία επιθετική ενέργεια. Σκεφτείτε τι θα έκανε η τουρκική κυβέρνηση για τον τάφο του Σουλεϊμάν Σαχ. Τα Ίμια ανήκουν στην Ελλάδα. Χάσαμε στρατιώτες εκεί και αφήνουμε λουλούδια, όχι τανκς ή αεροπλάνα», εξήγησε.

Και συνέχισε: «Δεν είμαι τόσο αισιόδοξος για να πω ότι δεν θα υπάρξουν δυσκολίες ή διαφορές. Αλλά είμαι αισιόδοξος ότι θα βρούμε τρόπους να ξεπεράσουμε αυτές της δυσκολίες»

Στην Τουρκία ο Τσίπρας εντός του 2015
Σχετικά με μία επικείμενη επίσκεψη του πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, στην Τουρκία, ο κ.Κοτζιάς είπε ότι ο κ.Τσίπρας θέλει να επισκεφθεί τη χώρα, προκειμένου να συμμετάσχει στο ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας στα τέλη της χρονιάς.

Για το Κυπριακό
Αναφορικά με το μείζον ζήτημα του Κυπριακού και τις πρόσφατες συνομιλίες, ο Νίκος Κοτζιάς περιέγραψε τον νεοεκλεγέντα Τουρκοκύπριο πρόεδρο, Μουσταφά Ακιντζί, ως έναν πολιτικό που έχει παλιά ταυτότητα ως «Κύπριος»

«Νιώθει Κύπριος, όχι απλώς Τουρκοκύπριος. Μιλά ελληνικά. Οι πολίτες του δεν μιλούν πλέον ελληνικά. Οι παλιοί ελληνοκύπριοι πολιτική μιλούσαν τουρκικά και οι τουρκοκύπριο ελληνικά. Αλλά τώρα είναι μία καλή στιγμοί. Αυτή η γενιά μπορεί να βρει μία καλή λύση. Στη συνέχεια, θα είναι πολύ πιο δύσκολο», τόνισε, υπογραμμίζοντας παράλληλα ότι το Κυπριακό είναι ένα πρόβλημα για τους Κύπριους και όχι για Έλληνες ή Τούρκους.

Πηγή εφημ. Hürriyet

Σχόλιο: Στην φωτογραφίαν παρατηρούμε την προσπάθεια του κ. Κοτζιά να πιάσει το χέρι του Τσαβούσογλου, ο οποίος φαίνεται πως προσπαθεί να το αποφύγει... Άραγε, ο κ. Κοτζιάς έχει αντιληφθεί πως ο "συνομιλητής" του είναι -τουλάχιστον- αρνητικός απέναντί του και απέναντι στη χώρα μας;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Λεωνίδας Κουμάκης 

Η 24η Απριλίου έχει καθιερωθεί σαν ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Αρμενίων ώστε η ανθρωπότητα να θυμάται την εξόντωση 1,5 εκατομμυρίου Αρμενίων πολιτών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας κατά την διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Οι πράξεις γενοκτονίας άρχισαν από το 1894 επί Σουλτάνου Αμπτούλ Χαμίτ αλλά εντάθηκαν και επεκτάθηκαν μετά την επικράτηση της επανάστασης των Νεότουρκων (1908) σε όλους ανεξαιρέτως τους μη μουσουλμανικούς πληθυσμούς, Αρμένιους, Έλληνες, Ασσύριους κ.α.

Η ημερομηνία αυτή θεωρείται σαν η συμβολική έναρξη της Αρμενικής Γενοκτονίας γιατί η ηγεσία της Αρμενικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης φυλακίστηκε και 250 περίπου επιφανείς Αρμένιοι της Πόλης απαγχονίστηκαν την ίδια ημέρα, κατόπιν εντολής του Τούρκου Υπουργού Εσωτερικών Ταλαάτ Πασά.

Η εξόντωση 1,5 εκατομμυρίου Αρμενίων από τους Νεότουρκους μπορεί να θεωρείται γενοκτονία από την Διεθνή Ένωση Μελετητών για τη Γενοκτονία (International Association of Genocide Scholars) αλλά και δεκάδες χώρες του κόσμου που την έχουν αναγνωρίσει, όχι όμως από την Τουρκία που ακόμα και σήμερα θεωρεί την γενοκτονία «Αρμενικά ψεύδη».

Στις 25 Απριλίου 2014 ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρ. Τ. Ερντογάν μιλώντας στην Τουρκική Ένωση Ανεξάρτητων Βιομηχάνων και Επιχειρηματιών (MÜSİAD) κατηγόρησε τους προέδρους Γαλλίας, Γερμανίας και Ρωσίας ότι «υποστηρίζουν θέσεις που βασίζονται στα αρμενικά ψεύδη» επειδή στις τελετές μνήμης χρησιμοποίησαν τον όρο «Γενοκτονία» και κάλεσαν την Τουρκία να την αναγνωρίσει. Αναφερόμενος στην έκκληση της 15ης Απριλίου 2015 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για το ίδιο θέμα (αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων από την Τουρκία) ο Τούρκος πρόεδρος έδειξε το ίδιο εκνευρισμένος: «Δεν έχουμε ανάγκη από τις σκέψεις και τις θέσεις σας, κρατείστε τες για τον εαυτό σας...»

Λίγες μέρες νωρίτερα, τις 21 Απριλίου 2015, ο Ντμίτρι Πεσκόφ, εκπρόσωπος του Ρώσου Προέδρου Β. Πούτιν, είχε κάνει μια φλεγματική δήλωση για τις ποικίλες Τουρκικές αντιδράσεις στην παρουσία σημαντικών ξένων ηγετών στην Αρμενική πρωτεύουσα για τις εκδηλώσεις μνήμης:

«Οι καλές σχέσεις Ρωσίας και Τουρκίας δεν πρόκειται να διαταραχθούν από την επίσκεψη του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν στην Αρμενία, στις 24 Απριλίου, με αφορμή τις εκδηλώσεις τιμής προς τα θύματα της γενοκτονίας που διέπραξαν οι Τούρκοι, 100 χρόνια πριν. Οι σχέσεις Ρωσίας και Τουρκίας είναι ισχυρά θεμελιωμένες και βασίζονται στα κοινά οικονομικά συμφέροντα. Υπό αυτό το πρίσμα δεν μπορεί να διανοηθεί κανείς πως οι διμερείς σχέσεις θα επηρεαστούν».

Η ανακοίνωση του Τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών μετά τις εκδηλώσεις μνήμης (25/4/2015) επιβεβαίωσαν πανηγυρικά την Ρωσική βαρύτητα στην γεοπολιτική ζυγαριά της Τουρκίας, βάζοντας στην άκρη λεονταρισμούς και λοιπές μεγαλοστομίες: «Ενώ αναμένουμε από την Ρωσία να δώσει σημασία στην φιλία της Τουρκίας και να λάβει υπ’ όψιν τις ευαισθησίες της, η επιμονή της στο λάθος δεν βοηθά την ειρήνη και την ευημερία της περιοχής μας. Το μόνο που μπορεί να κάνει η Ρωσία είναι να εγκαταλείψει την προκατειλημμένη της προσέγγιση που ενθαρρύνει την Αρμενία και τους Αρμένιους να ανταποκριθούν θετικά στην έκκληση της Τουρκίας για ειρήνη και φιλία».

Αλλά και ο Τούρκος Υπουργός επί των θεμάτων Ευρωπαϊκής Ένωσης Βολκάν Μπόζκιρ όχι μόνο παρέστη για πρώτη φορά στην επιμνημόσυνη δέηση που τελέστηκε στην έδρα του Αρμενικού Πατριαρχείου στην Πόλη (στην ίδια εκδήλωση που περιελάμβανε και Θεία λειτουργία παρέστη ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος), αλλά βρήκε την ευκαιρία να κάνει και δηλώσεις που υπαγορεύονται από τις ίδιες «γεοπολιτικές ισορροπίες»: «Με τους Αρμένιους αδελφούς μας έχουμε μια ιστορία 1000 ετών. Πρέπει να λαμβάνεται όλη η χρονική περίοδος υπ’ όψιν και όχι μόνο το 1915. Εμείς επιθυμούμε να εξετασθεί όλη η ιστορία από το 1870 μέχρι και το 1920. Επιθυμούμε να προχωρήσουμε μαζί ειρηνικά στο μέλλον και να εγκαταλειφθεί στο παρελθόν αυτή η εχθρότητα».

Εξ άλλου, Τούρκοι δημοσιογράφοι και διανοούμενοι δεν διστάζουν να θεωρούν απαραίτητη την αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων από τους Τούρκους. Πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο Χασάν Κεμάλ, δημοσιογράφος και συγγραφέας ο οποίος είναι εγγονός του Τζεμάλ Πασά, ενός από τους κορυφαίους δράστες της Γενοκτονίας των Αρμενίων. Ο Χασάν Κεμάλ με άρθρο του (Νοέμβριος 2013, T24 online newspaper), καλούσε την Τουρκία «να μοιραστεί τον πόνο των Αρμενίων και να παρουσιάσει με θάρρος την τραγωδία αυτή στην ευρύτερη Τουρκική κοινωνία εν όψει των επερχόμενων εκδηλώσεων για την συμπλήρωση 100 χρόνων». Δεν παρέλειπε μάλιστα να υπογραμμίσει πως «οι Αρμένιοι είναι ένας λαός από την Ανατολία με βαθιές ρίζες, όπως και οι Κούρδοι, που ζούσαν εκεί πολύ πριν εμφανιστούν οι Τούρκοι» και να διακηρύξει πως «η Τουρκία δεν έχει ακόμη αποδεχθεί το γεγονός ότι οι Αρμένιοι αποκόπηκαν από τις ιστορικές ρίζες τους και την πατρίδα τους το 1915».

Ο πρόεδρος της Αρμενίας Σερζ Σαρκισιάν στο φετινό του μήνυμα τονίζει ξεκάθαρα –μεταξύ άλλων- την ίδια αναγκαιότητα: «Η γενοκτονία συνεχίζει να υφίσταται όσο ο διάδοχος της Οθωμανικής Τουρκίας συνεχίζει την πολιτική της πλήρους άρνησης. Μόνον η αναγνώριση και η καταδίκη της μπορούν να εμποδίσουν την επανάληψη ενός τέτοιου εγκλήματος στο μέλλον. 1,5 εκατ. μέλη της Αρμενικής κοινότητας σκοτώθηκαν μόνο και μόνο επειδή ήταν Αρμένιοι».

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η Τουρκία φαίνεται παγιδευμένη σε ένα πραγματικό αδιέξοδο: Από την μία πλευρά καυχιέται πως αποτελεί την συνέχεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και εφαρμόζει στην πράξη τον επεκτατισμό και τις ιδέες των Νεότουρκων αλλά από την άλλη αρνείται πεισματικά να αποδεχτεί τα ειδεχθή εγκλήματα τους!

Μια πιθανή πορεία της Τουρκίας προς την Ευρωπαϊκή Ένωση προϋποθέτει την αναγνώριση της «εθνοκάθαρσης» που εφάρμοσαν οι Νεότουρκοι στους μη μουσουλμανικούς πληθυσμούς με την γενοκτονία όχι μόνο των Αρμενίων αλλά και των Ελλήνων και των Ασσυρίων. Προϋποθέτει επίσης την αυτογνωσία για την λέξη Τούρκος η οποία, σύμφωνα με σύγχρονους Τούρκους καθηγητές όπως ο Cemalettin Taşkıran, καθηγητής ιστορίας του πανεπιστήμιου Gazi ή ο καθηγητής Yasin Aktay που είναι και μέλος της κεντρικής επιτροπής του κόμματος των ισλαμιστών, στην οθωμανική εποχή ήταν ένας άκρως υποτιμητικός χαρακτηρισμός και σήμαινε γάιδαρος. Η ίδια η λέξη Τούρκος δεν απαντούσε πουθενά στα επίσημα έγραφα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας μέχρι το 1876!

Τέλος, η διολίσθηση της σύγχρονης Τουρκίας προς ένα ιδιόρρυθμο ολοκληρωτισμό μετά την τρίτη συνεχόμενη εκλογική νίκη του Ρ.Τ. Ερντογάν και την μεταπήδηση του στην Προεδρία της Τουρκικής Δημοκρατίας αποτελεί μια ανησυχητική πραγματικότητα. Ενδεχόμενη, νέα επικράτηση του κόμματος του Ερντογάν στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές της Τουρκίας (7 Ιουνίου 2015) με ποσοστά που θα του επιτρέψουν να μεταφέρει επίσημα πλέον την πραγματική εξουσία από το πρωθυπουργικό γραφείο στο Προεδρικό μέγαρο, θεωρείται βέβαιο πως θα τον καταστήσει ακόμα πιο απολυταρχικό και μεγαλομανή, με ότι αυτά συνεπάγονται…



Πηγή KoumakisAnalyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Έγραφα προ τριμήνου: “…κλονίζεται ο γερμανικός άξονας του νεοφασισμού, γιατί έρχονται εκλογές τον Μάιο στο Ηνωμένο Βασίλειο. Γιατί, έρχονται εκλογές στα τέλη του χρόνου σε Πορτογαλία και Ισπανία. Και το πολιτικό σκηνικό αλλάζει. Ήδη, φαίνεται αυτό από δηλώσεις συμπαράστασης υψηλών κυβερνητικών μελών χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γι΄ αυτό και ο πανικός της Γερμανίας που δείχνει να βρίσκεται η ιμπεριαλιστική πολιτική της σε πλήρες αδιέξοδο. Από την άλλη μεριά η ελληνική κυβέρνηση γνωρίζει πως η χρηματοδότηση προς την χώρα δεν μπορεί να κοπεί, γιατί τότε θα καταρρεύσουν τα χρηματιστήρια πολλών χωρών της ευρωζώνης. Γιατί γνωρίζει η ελληνική κυβέρνηση πως ο χρόνος είναι χρήμα ετούτη τη στιγμή. Αρκεί να εξευρεθούν “τα μέτρα εξοικονόμησης κόστους” για να έχει η κυβέρνηση μαζί της την ελληνική κοινωνία…”.

Έτσι, στις 7 Μαίου διενεργήθηκαν οι Εθνικές εκλογές στο Ηνωμένο Βασίλειο και παρά τις αντίθετες δημοσκοπήσεις που έβλεπαν καθημερινά το φως της δημοσιότητας, το Συντηρητικό Κόμμα του Πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον εξασφάλισε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Παρ΄ότι η απελθούσα κυβέρνηση Συντηρητικών – Φιλελευθέρων Δημοκρατών εφάρμοσε μια πολιτική συνεχούς λιτότητας που δημιούργησε φοβερές οικονομικές ανισότητες, με άμεσο αποδέκτη αυτής της πολιτικής τη μεσαία αστική τάξη και οδήγησε τη χώρα σε αποσταθεροποίηση. Παρ΄ ότι επίσης, η κυβέρνηση Κάμερον – Μίλιμπαντ “κολυμπούσε” στα οικονομικά σκάνδαλα!!

Ωστόσο, η αλλαγή προεκλογικής ρητορικής από πλευράς Κάμερον, που προσέγγιζε θέσεις του ευρωσκεπτικιστή Νάιτζελ Φάρατζ, όπως επί παραδείγματι υλοποίηση της πρότασης του Ukip για έξοδο της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση διά μέσω δημοψηφίσματος, ανέτρεψε τα εκλογικά δεδομένα και καταξευτίλισε τους καιροσκόπους - δημοσκόπους. Αντίθετα, οι Εργατικοί και το Εθνικό Κόμμα της Σκωτίας ήταν υπέρ της παραμονής της χώρας στην ΕΕ. Οι δε Φιλελεύθεροι Δημοκράτες είχαν κρατήσει μια ουδέτερη στάση, μη δηλώνοντας ευθέως πως είναι φιλοευρωπαϊστές. Η ξεκάθαρη δέσμευση λοιπόν, του Κάμερον για διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την παραμονή ή όχι της Βρετανίας στην ΕΕ, αφαίρεσε σημαντικά εκλογικά ποσοστά από το Ukip του Φάρατζ, καθώς και από τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες οι οποίοι καταποντίσθηκαν.

Αυτό το σκηνικό τρόμου, όπως το ονομάζουν πολιτικοί ευρωπαίοι αναλυτές, δηλαδή μιας απόφασης των Βρετανών να εγκαταλείψουν την Ευρωπαϊκή Ένωση, θα παρακινούσε και άλλους λαούς οι οποίοι πλήττονται βάναυσα από την υφεσιακή πολιτική του γερμανικού ιμπεριαλιστικού άξονα που διαφεντεύει από άκρο σε άκρο την ΕΕ, να ακολουθήσουν το παράδειγμά τους, πιέζοντας τις κυβερνήσεις τους στην αποχώρησή τους από την ΕΕ.

Άλλωστε, από την επόμενη ημέρα των εκλογών στο Ηνωμένο Βασίλειο, άρχισαν τα τύμπανα καταστροφής της ΕΕ να ηχούν εντός των τειχών της Γερμανίας. Η μεγάλης κυκλοφορίας γερμανική εφημερίδα Handelsblatt με τίτλο: “Αντίο Βρυξέλλες” αναφέρει μεταξύ των άλλων: «Η νίκη του Κάμερον ενδέχεται να προκαλέσει την ήττα της Ευρώπης, διότι ο Κάμερον θα προχωρήσει στο δημοψήφισμα για την έξοδο της χώρας από την ΕΕ. Για τη Γερμανία μια Brexit θα ήταν πάνω απ΄ όλα ακριβή για τη Γερμανία και θα είχε επιπτώσεις και για την υπόλοιπη Ευρώπη».

Η αναφορά της γερμανικής εφημερίδας στις δραματικές επιπτώσεις για την ΕΕ σε περίπτωση Brexit, απηχεί και τις απόψεις πολλών ευρωπαίων οικονομολόγων. Γιατί, το μήνυμα των Βρετανικών εκλογών για την Άγκελα Μέρκελ είναι δισυπόστατο. Εκτός του Κάμερον, υπάρχει και το πρόβλημα του κόμματος SNP της Σκωτίας, που μπορεί να ήταν υπέρ της παραμονής στην ΕΕ, αλλ΄ όμως τάσσεται υπέρ της αυτονόμησης από το Ηνωμένο Βασίλειο. Και είναι νωπό το βροντερό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος που πρόσφατα διενεργήθηκε στη Σκωτία, για την ανεξαρτησία της. Ως γνωστόν το ναι έλαβε 44,7% στις 18 Σεπτεμβρίου 2014.

Αντίθετα, η Άγκελα Μέρκελ διατυμπανίζει πως σε καμιά περίπτωση δεν θα ήθελε να διατηρήσει τη Βρετανία με κάθε κόστος για την ίδια και τη Γερμανία. Υπερασπίζεται δηλαδή, την πολιτική του προγόνου της Αδόλφου Χίτλερ, ο οποίος ενώ έχανε τον πόλεμο, εξακολουθούσε και σφύριζε αδιάφορα συνεχίζοντας να προκαλεί τον πόνο και την καταστροφή!!

Επανερχόμενος στο προ μηνών άρθρο μου και στις αναφορές που έκανα, επισημαίνω πως η κυβέρνηση άφησε τον πολύτιμο χρόνο να κυλήσει χωρίς να μπορέσει να πείσει τους θεσμούς πως ένα πιθανό Grexit θα ήταν καταστροφικό για όλη την ΕΕ. Επίσης, δεν έχει πείσει προς το παρόν πως, “τα μέτρα εξοικονόμησης κόστους” που κατέθεσε στους θεσμούς μπορούν να αντικαταστήσουν τη μη λήψη υφεσιακών οικονομικών μέτρων και τη μη περαιτέρω περικοπή μισθών και συντάξεων. Ναι, να επιτευχθεί συμφωνία, αλλά όχι για μια ακόμη φορά να την πληρώσει η ελληνική Κοινωνία. Ας προσέξει λοιπόν η κυβέρνηση γιατί, η Κοινωνία που σήμερα την στηρίζει μπορεί πολύ εύκολα να της τραβήξει το χαλί κάτω από τα πόδια και ο μεν ΣΥΡΙΖΑ να γυρίσει στα ποσοστά του 4% και οι ΑΝ.ΕΛ να δίνουν αγώνα για την είσοδό τους στην επόμενη Βουλή.

Ωστόσο, αποδέκτες μηνυμάτων από τις Βρετανικές εκλογές, θα πρέπει να είναι και η πολιτική καμαρίλα του Σαμαρά και του κόμματος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Οι ηττημένοι των Βρετανικών εκλογών, του Εργατικού κόμματος Εντ Μίλιμπαντ, του κόμματος των Φιλελεύθερων Νικ Κλεγκ και του κόμματος Ukip Νάιτζελ Φάρατζ, παραιτήθηκαν αμέσως μετά το εκλογικό αποτέλεσμα της 7ης Μαίου. Ο κ. Σαμαράς, παρ΄ ότι η ΝΔ συνετρίβη στις πρόσφατες εκλογές, παρ΄ότι ηγετικά στελέχη της ΝΔ τον αμφισβητούν ευθέως και του ζητούν Συνέδριο για εκλογή νέου αρχηγού, παρ΄ ότι στις πρόσφατες περιοδείες του εισπράττει τη γενική κατακραυγή των ψηφοφόρων της κεντροδεξιάς παράταξης, άσχετα αν εκείνος βλέπει προβοκάτορες του ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχει την ευθιξία της παραίτησης. Για να πάψει να συνεχίζει το κόμμα της ΝΔ να αιμορραγεί και για να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις ανάκαμψής του.

Επικεφαλής “Ελλήνων Πολιτεία”
Επικοινωνία με τον συντάκτη
egerssi@otenet.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Τούτο το απίστευτο δείγμα ενός γλοιώδους και αργόστροφου ''τίποτα'', που σιγά-σιγά και γλείφοντας έφτασε εκεί που έφτασε και που είχε το θράσος μέσα στην βουλή να βρίζει εκλεγμένους πολιτικούς και να αρνείται να απαντήσει σε ερωτήσεις τους, ως δοτός από την τρόϊκα και το ''σύστημα'' υπουργός Οικονομικών, θα έπρεπε να είχε αποπεμφθεί από την πρώτη στιγμή της νέας διακυβέρνησης.

"Ανησυχούν'' τώρα οι ''Εταίροι'' μας για τις επιθέσεις (σιγά τα αίματα)  που γίνονται προς το Στουρνάρι από στελέχη της κυβέρνησης και θεωρούν ότι δημιουργούν πρόβλημα, καθώς αμφισβητείται η ανεξαρτησία της Τράπεζας της Ελλάδος!

Επισημαίνουν, μάλιστα, ότι σε περίπτωση που χειροτερέψει η κατάσταση ενδεχομένως να υπάρξει και επίσημη προειδοποίηση προς την κυβέρνηση.

Τί λέτε καλέ παλιάνθρωποι;
Αλήθεια;
Δηλαδή η κεντρική Τράπεζα κάθε κράτους είναι ανώτερη από το ίδιο το κράτος; Ανεξέλεγκτη; Κράτος εν κράτει;
Αυτή είναι η Ευρώπη των λαών;
Η Ευρώπη των τραπεζών;

Κι ας μην ήταν πρωτεργάτης της καταστροφής της Ελλάδας σαν μέλος της ομάδας του ''εκσυγχρονιστικού'' ΠαΣοΚ που μέσα σε οκτώ χρόνια αλυσόδεσε την χώρα με υπέρογκο δανεισμό, ύποπτες συμβάσεις, συνθήκες τύπου ''Δουβλίνου'', χρηματιστήριο, πλαστά στοιχεία για να μπούμε στην ''ζώνη του ευρώ'', και τόσα άλλα.

Κι ας μην ήταν ο εντεταλμένος υπουργός των τοκογλύφων εις βάρος της πατρίδας του (άραγε έχουν πατρίδα τα σκουλήκια;), εξωκοινοβουλετικός και οιονεί προδότης. 

Και μόνον ότι τώρα οι διεθνείς απατεώνες έχουν το θράσος και απειλούν την ελληνική κυβέρνηση μέσω σχολίου του Ούγκο Ντίξον (διεθνές παπαγαλάκι των τραπεζών τύπου Περδεντέρη, τύπου Χατζηπαπάρα, και όλων αυτών), πως: ''Θα ήταν ανοησία εκ μέρους του Τσίπρα να απολύσει τον Στουρνάρα. Εκτός και αν θέλει Grexit''(!!!) και μόνον αυτή η απειλή-παρέμβαση θα έφτανε για να πεταχτεί με τις κλωτσιές εκτός οποιασδήποτε θέσης εξουσίας και ισχύος ο συγκεκριμένος πιθηκάνθρωπος!

Την θρασύτητα αυτή, τις προειδοποιήσεις και την ψευτοπαλικαριά σας, να την κρατήσετε κύριοι αξιωματούχοι της Ε.Ε. για τις γκόμενές σας (πληρωμένες βέβαια), και τους γκόμενούς σας (Γερούν γερά!). 

Αρμόζουν σε νταβατζήδες και όχι σε ''κυρίους'' με γραβάτα που την φοράνε για να κρύψουν την σαπίλα τους.
Οι λαοί δεν εκβιάζονται!
Και όταν εκβιάζονται επαναστατούν!

Περιμένουμε απ' την κυβέρνηση να αποπέμψει άμεσα τον αρουραίο. 
Έτσι Αλέξη;
Α, να γειά σου, που είσαι και λεβέντης που λέγαμε εχθές!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Όσο οι αιτίες δημιουργίας της κρίσης παραμένουν ανέπαφες, δεν υπάρχει καμία περίπτωση εξόδου από αυτήν, οποτεδήποτε και αν ληφθεί η οποιαδήποτε απόφαση, σε οποιοδήποτε eurogroup, οποιοσδήποτε καρεκλοκένταυρος Κρατιστής και αν κυβερνά. Οι κόκκινες γραμμές που διαρκώς επικαλούνται οι «διαπραγματευτές», θα είχαν νόημα μόνο αν οδηγούσαν στην πάταξη των πραγματικών αιτιών της χρεοκοπίας και όχι στην διατήρηση τους όπως συμβαίνει τώρα, κρατώντας στο απυρόβλητο προνομιούχες ομάδες και κομματικά στρατεύματα.

Οι εξελίξεις θα είναι ραγδαίες και ελπίζω να μην είναι δραματικές. Η πραγματικότητα είναι μάλλον η αντίθετη από αυτήν που συζητάμε, αφού το ερώτημα δεν είναι αν θα μείνουμε στο ευρώ αλλά… αν θα ξαναμπούμε στο ευρώ. Η χώρα είναι ουσιαστικά εκτός ευρωζώνης εδώ και μήνες. Είναι παντελώς αποκομμένη από την υπόλοιπη ΕΕ ενώ η διακίνηση των κεφαλαίων γίνεται ελεύθερα… ακόμα, αλλά μόνο… προς τα έξω, αφήνοντας μία αγορά εντελώς στεγνή από ρευστό και τις εναπομείναντες επιχειρήσεις να φυτοζωούν, ελπίζοντας μέσα στην απελπισία τους, προσθέτοντας ζημιές πάνω σε ζημιές. Το Grexit συμβαίνει ήδη… και περιμένουμε ή το Grentrance ή το Greece… μαδιάμ.

Η κατάρρευση του Τέρατος θα κάνει πάταγο. Η αύξηση των εσόδων του στην οποία προσβλέπει με νέους φόρους, υπό αυτές τις συνθήκες είναι όνειρο απατηλό, αφού δεν υπάρχει λέπι, δεν υπάρχει καμία φοροδοτική ικανότητα. Οι περαιτέρω αυξήσεις φορολογικών συντελεστών δεν θα φέρουν δημοσιονομικά αποτελέσματα, αντίθετα θα οδηγήσουν σε νέα προβλήματα κλείνοντας κάθε πόρτα για αύξηση οικονομικής δραστηριότητας.

Το Τέρας πρέπει να μετασχηματιστεί, να αλλάξει όλες τις λειτουργίες του, να αναδιαμορφωθεί πλήρως, να εκσυγχρονιστεί, να εκλογικεύσει τις δαπάνες του πράγματα τα οποία αρνείται πεισματικά να κάνει γιατί κανείς δεν θέλει να θίξει την πελατεία του και να συγκρουστεί με πανίσχυρες συντεχνίες, διαπλεκόμενα συμφέροντα κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών και με αναχρονιστικές Κρατικίστικες νοοτροπίες, με αποτέλεσμα η χώρα μέρα με τη μέρα να καταστρέφεται.

Τα χρήματα φεύγουν από τη χώρα με αμέτρητους τρόπους, με ρυθμούς φρενήρεις, σε μία από τις πιο κλειστές οικονομίες του πλανήτη, με πολύ μικρό βαθμό ανοίγματος, με μία διαχρονική εξαγωγή κεφαλαίων και αυτό δεν μπορεί να διατηρηθεί. Εξάγουμε ευρώ… Κανένα σύγχρονο Κράτος δεν μπορεί να λειτουργεί με τέτοιου είδους «εξαγωγές», οι οποίες νομοτελειακά οδηγούν σε «εξαγωγές» ανθρώπινου δυναμικού.

Αυτή η χώρα δεν αντέχει πλέον άλλους επικά ανόητους και αλαζόνες πολιτικούς…
Ή πολιτικούς των οποίων οι αποφάσεις και οι πράξεις ενέχουν διαχρονική σκοπιμότητα και σοβαρή πιθανότητα απόλυτης διαφθοράς, εις βάρος της πατρίδας.

Το ζητούμενο, λοιπόν, στο σημείο που σήμερα βρισκόμαστε είναι το τι πρέπει να γίνει. Η αλήθεια είναι πως θα πρέπει η κυβέρνηση να πάρει την απόφαση να μιλήσει ανοιχτά στον λαό. Στους πολίτες που πληρώνουν συνέχεια το «μάρμαρο» και οι οποίοι τα τελευταία χρόνια πληρώνουν ένα χρέος που κανείς δεν ξέρει πως, από ποιους και γιατί έγινε. Στους πολίτες που τα τελευταία πέντε χρόνια είδαν να καταστρέφονται οικονομικά και να εγκαταλείπονται από το επίσημο κράτος στο έλεος του Θεού, αφού οι παντός είδους παρεχόμενες υπηρεσίες προς αυτούς έχουν σχεδόν εκμηδενιστεί. Στους πολίτες που πληρώνουν το λάθος μνημόνιο (το έχουν παραδεχτεί και οι τοκογλύφοι δανειστές μας) και που έχουν γίνει πειραματόζωα ενός εκτεταμένου (και φρικώδους) πολιτικού, οικονομικού και κοινωνικού πειράματος, με προσφερόμενη την προοπτική του εξανδραποδισμού τους (Βουλγαροποίηση)…

Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα θα πρέπει να πει επιτέλους την αλήθεια. Όλη την αλήθεια, αφού όμως πρώτα συλλάβει και προφυλακίσει το σύνολο σχεδόν των πολιτικών και των πολιτικών εγκάθετων που τα προηγούμενα 40 χρόνια λυμαίνονταν την οικονομία της χώρας. Και αφού τους προφυλακίσει και δημεύσει το σύνολο των περιουσιών τους (εντός και εκτός Ελλάδας), να ενημερώσει για την στάση των «εταίρων» (στυγνών εκβιαστών) που θέλουν να τιμωρήσουν παραδειγματικά ολόκληρη τη χώρα, μετατρέποντάς την σε ένα πρότυπο κρατίδιο της νέας τάξης πραγμάτων στο οποίο θα έχουν τον απόλυτο έλεγχο. Θα πρέπει να κατανοήσουμε, ως πολίτες την Ευρώπη που προωθεί το ιερατείο – διευθυντήριο της Ε.Ε. και θα πρέπει να αποφασίσουμε τελικά, σαν πολίτες, εάν επιθυμούμε να οδηγηθούμε σε ένα μαρτυρικό τέλος, χάνοντας σταδιακά (και με ταχείς ρυθμούς) την αξιοπρέπειά μας ως άνθρωποι και την ταυτότητάς μας ως λαός, ή εάν θα αποφασίσουμε να πάρουμε την τύχη μας στα χέρια μας, με μία κυβέρνηση που θα επαναχαράξει την οικονομική πολιτική δημιουργώντας ένα σταθερό φορολογικό σύστημα (κάνοντάς την ευνοϊκότατη για πραγματικές επενδύσεις με φορολογία στο 10%), διοικητικό σύστημα (πάταξη της γραφειοκρατίας), πολιτικό σύστημα (αναδρομική κατάργηση όλων των νόμων που είναι σχετικοί με την παραγραφή πολιτικών αποφάσεων που δημιούργησαν ζημία στη χώρα).

Με την πολιτική ληστοσυμμορία του παρελθόντος στην φυλακή, και με την αιτιολόγηση ότι αποφάσεις και υπογραφές εγκληματιών και απατεώνων δεν ισχύουν και δεν υλοποιούνται πουθενά στον κόσμο, με έλεγχο του χρέους και με ταυτόχρονη δημιουργία νέων συμμαχιών, με στήριξη της γνήσιας επιχειρηματικότητας (και όχι των απατεώνων «επιχειρηματιών») είναι βέβαιο πως θα υπάρξει μία περίοδος (τουλάχιστον 5 χρόνων) στην οποία δεν θα έχουμε τη δυνατότητα να εισάγουμε αυτοκίνητα, τηλεοράσεις, κινητά, τάμπλετ κ.λ.π., διατηρώντας και στηρίζοντας τους νέους επιστήμονες στον τομέα της έρευνας, θα δημιουργήσουμε τις υποδομές που θα στηρίξουν την χώρα στο να παράξει προϊόντα που θα μπορούν να είναι και ποιοτικά και ανταγωνιστικά, αν λάβουμε υπόψη μας την ικανότητα του ελληνικού δαιμονίου. Εμείς οι πολίτες θα πρέπει να καταλάβουμε ότι για ένα διάστημα λίγων χρόνων είμαστε αναγκασμένοι να μειώσουμε τις απαιτήσεις μας (όλοι οι μισθοί 800 ευρώ, όλες οι συντάξεις 600 ευρώ) προκειμένου να δημιουργήσουμε τις συνθήκες της απόλυτης επανάκαμψής μας.

Επειδή στην περίπτωση της Ελλάδας του σήμερα ο δρόμος προς την Κόλαση δεν είναι στρωμένος με καλές προθέσεις, αλλά με την βεβαιότητα του αργού μαρτυρίου, η προσφερόμενη εναλλακτική που δίνει σοβαρές πιθανότητες διαφυγής από το σχεδιασμένο προδιαγεγραμμένο τέλος μας, ίσως είναι και η μοναδική διέξοδος της σημερινής κυβέρνησης, που καλείται να είναι ειλικρινής με τους πολίτες, αλλά και να εκμεταλλευτεί το σύνολο των ικανών Ελλήνων που θα θελήσουν να εργαστούν άοκνα βάσει ενός σχεδίου που θα οδηγεί μακριά από την Προκρούστεια λογική των «φίλων», «συμμάχων» και «εταίρων».

Το ερώτημα που τίθεται είναι: Θα επιλέξει ο Αλέξης Τσίπρας (και οι συν αυτώ) την δύσκολη (και αξιοπρεπή) οδό ή θα υποκύψει στις «σειρήνες» στον δρόμο προς την Ιθάκη, που κάποιος ελαφρά τη καρδία άνοιξε για την χώρα;

Έγραψαν Kalithanos και Panagiotis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



andreas-papakyriakopoulos

Τα είπε όλα για τους «ελληνόφωνους» που κάνουν αντιπολίτευση κατά της Ελλάδας που απαιτεί τα δίκαια της από τους Γερμανούς που μας κατέστρεψαν κατά τον Β’Παγκόσμιο Πόλεμο σε ερώτηση μάλιστα του μαχητικού Ανδρέα Παπακυριακόπουλου για τους βουλευτές του ΠΟΤΑΜΙΟΥ που δυσανασχέτισαν με την προβολή του βίντεο για τις Γερμανικές αποζημιώσεις στο ΜΕΤΡΟ των Αθηνών.

Ο πρώην βουλευτής Λευτέρης Κωνσταντινίδης, του πατριωτικού ΠΑΣΟΚ, τώρα είναι στο «ΚΙΝΗΜΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ» και πραγματοποίει απεργία πείνας με αιτήματα όπως γράφουν στα πανό τους:

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΜΗ ΠΛΗΡΩΜΗ ΤΟΥ ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΟΥ «ΔΑΝΕΙΟΥ» ΠΟΥ ΠΗΡΕ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟ 1942.

Σύμφωνα με τον Λευτέρη: «Οι Γερμανοί κατά τη διάρκεια της κατοχής έκλεψαν πάνω από 1.000.000 βιβλία, χιλιάδες απ’ αυτά χειρόγραφα, ανεκτίμητης αξίας, από βιβλιοθήκες και μοναστήρια. Από τη βιβλιοθήκη της Κέρκυρας έκλεψαν 70.000 περίπου βιβλία, από τη βιβλιοθήκη Μηλεών του Πηλίου, 10.000 βιβλία, τα μοναστήρια δε των Μετεώρων τα ξεγύμνωσαν τελείως. (…)

Επίσης ζητούμε να επιστραφούν αμέσως τα 11.000 αρχαία αντικείμενα (αγάλματα, αγαλματίδια, αμφορείς, βάζα, νομίσματα κλπ) που οι Γερμανοί, χωρίς αιδώ, χωρίς ντροπή και με περισσή αναισχυντία, πωλούν σε οίκους δημοπρασιών».

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες, ψύχραιμες, χαριτωμένες μα κυρίως ρεαλιστικές αναλύσεις της τρέχουσας πραγματικότητας ήρθε από στέλεχος της μεγάλης αγγλικής τράπεζας Μπάρκλεις στο Λονδίνο. Τι είπε; Ότι ο μόνος λόγος για τον οποίο δεν θα φτάναμε σε υπογραφή συμφωνίας θα ήταν να… επιτεθούν εξωγήινοι στον πλανήτη.

«Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είναι 100% βέβαιο ότι θα υπογράψει συμφωνία», είπε. «Ο ΣΥΡΙΖΑ που αποτελεί τον βασικό κορμό της ελληνικής κυβέρνησης είναι αριστερό ευρωπαϊκό κόμμα, έχει το πρόγραμμά του αλλά αντιλαμβάνεται ότι ο ρους της ελληνικής ιστορίας δεν μπορεί να αλλάξει. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα αποδειχθεί ένα συνεπές αριστερό ευρωπαϊκό κόμμα. Θέλει να αλλάξει κακώς κείμενα αλλά δεν θέλει την ρήξη. Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να αλλάξει το μνημόνιο αλλά δεν θέλει να αλλάξει τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της Ελλάδος». Και μετά από μια σειρά από επιχειρήματα κατέληξε: «Τώρα που το ξανασκέφτομαι ακόμη και αν ο πλανήτης Γη δεχθεί επίθεση από εξωγήινους πάλι η Ελλάδα θα συμφωνήσει με την ΕΕ, ο φυσικός χώρος της Ελλάδος είναι η Ευρώπη».

Υπάρχει όμως μια παράμετρος την οποία ο εν λόγω αναλυτής μάλλον δεν έλαβε επαρκώς υπόψη του: ότι, κατά πάσα πιθανότητα, «εξωγήινοι» υπάρχουν και ζουν ήδη ανάμεσά μας.

Γιατί αλλιώς πώς είναι δυνατόν να ερμηνευθεί η αμετακίνητη επιμονή των δανειστών της Ελλάδας σε μία πορεία καταστροφής η οποία γνωρίζουν και οι ίδιοι ότι δεν είναι ρεαλιστική;

Εχουν τη δύναμη να επιμένουν και να εκβιάζουν. Αυτό όμως δεν τους δίνει και δίκιο σε αυτό που κάνουν. Μπορεί να το καταστήσει επιβεβλημένο, αλλά δεν το καθιστά ορθό. Βλέπουν ότι πρόκειται για μία πορεία πλήρους διάλυσης, αλλά το γεγονός αυτό τους αφήνει παγερά αδιάφορους, αντί να σκεφτούν τις επιπλοκές που μπορεί να έρθουν στο ευρωπαικό αύριο.

Το αποτέλεσμα όλων αυτών, δυστυχώς, δεν μπορεί να είναι άλλο από το ακόλουθο: όποια κι αν είναι η συμφωνία που θα υπογραφεί, σύντομα μια σειρά από σημεία της σύντομα θα αποδειχθούν γράμμα κενό.

Όχι, δεν θα πάει κανείς να τους κοροιδέψει – και να ήθελε άλλωστε, δεν μπορεί να το πράξει: ξέρουν πλέον την Ελλάδα τη δομή του κράτους και τα στοιχεία της οικονομίας της καλύτερα απ΄ ότι εμείς.

Οσο όμως συνεχίζεται ο στραγγαλισμός, τον οποίο διαρκώς επικρίνουν όλοι οι μεγάλοι διεθνείς οικονομολόγοι, ακόμα και οι Γερμανοί, η κινούμενη άμμος θα καταπίνει όλο και περισσότερο τη χώρα, μέχρι να έρθει η στιγμή να σκάσει το επόμενο πρόβλημα.

Πράγματι λοιπόν, συμφωνία, είναι περίπου βέβαιο ότι θα υπάρξει. Δυστυχώς, όμως, λύση δεν διαφαίνεται.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Tου Ιωάννη Μιχαλέτου 


Το κράτος της Αλβανία απασχολεί σε τακτική βάση εταιρείες δημοσίων σχέσεων-λόμπινγκ με σκοπό τη προώθηση των θέσεων τους σε τομείς επιρροής στις ΗΠΑ, όπως τη Γερουσία, διάφορα σημαντικά Υπουργεία και μεγάλες εταιρείες.

Το παρόν κείμενο ασχολείται μόνο με τις εταιρείες που πραγματοποιούν λομπινγκ εκ μέρους των Τιράνων και όχι τους εθνοτικούς συλλόγους και ενώσεις Αλβανών στις ΗΠΑ που βεβαίως κάνουν παραπλήσια εργασία.

Ακολουθεί μια συνοπτική αναφορά.

- Εταιρεία Squire Patton Boggs, στην Ουάσινγκτον. Η εταιρεία αυτή εξειδικεύεται στην Ανατολική Ευρώπη εδώ και 20 έτη, ενώ είναι ενδιαφέρον να ειπωθεί ότι η εταιρεία αυτή αντιπροσωπεύει και το Εμιράτο του Κατάρ στις ΗΠΑ και την Ευρώπη.

- Εταιρεία Podesta Group, στην Ουάσινγκτον. Η εταιρεία αυτή έχει αναλάβει και το λομπίνγκ για τις δραστηριότητες της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στις ΗΠΑ, όπως και κατά καιρούς εκπροσωπεί συμφέροντα της Τουρκίας, Γεωργία,Ουκρανίας και του Αζερμπαιτζάν.

- Εταιρεία Blue Star Strategies, στην Ουάσινγκτον. Η διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας αυτής, ονόματι Sally A. Painter,εξειδικεύεται στις Βαλτικές χώρες, την Ουκρανία και το Καύκασο.

- Εταιρεία BKSH και Associates - Prime Policy Group, στην Ουάσινγκτον. Η εταιρεία αυτή εξειδικεύεται στο Ιράκ, την Ουκρανία και στον πρώην Ρώσο "ολιγάρχη" Χοντροκόφσκι.

- Εταιρεία Rasky Baerlain Strategic Communications, στην Ουάσινγκτον. Ο Αντιπρόεδρος της εταιρείας ονόματι David Tamasi, εξειδικεύεται στην Κεντρική Ευρώπη και ιδιαίτερα στην Ουγγαρία.

Στους παραπάνω οργανισμούς,πρέπει να προστεθεί το ευρύτερο "σύστημα Σόρος" στα Βαλκάνια που ενίσχυσε συγκεκριμένα το σημερινό Πρωθυπουργό Έντι Ράμα εις βάρος του τέως Σαλί Μπερίσα, όπως και πολλοί μεμονωμένοι "ανεξάρτητοι" λομπίστες στην Ουάσινγκτον, Νέα Υόρκη και Σικάγο ιδιαίτερα.

Επιπλέον οι μηχανισμοί λόμπινκ που απασχολούνται από το Κόσοβο, είναι αρκετά ευρύτεροι και μεγαλύτεροι από ότι αυτοί της Αλβανίας.

Σε γενικές γραμμές είναι εμφανές ότι αναλόγως με το μέγεθος και τα οικονομικά δεδομένα των Τιράνων, δίδεται πολύ μεγάλη σημασία από αυτή τη χώρα στο να διαθέτει μηχανισμούς λόμπινγκ στις ΗΠΑ, οι οποίοι έχουν ως κοινό χαρακτηριστικό τη διασύνδεση με το "προωθημένο" τμήμα της Αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής που επιθυμεί κατά κύριο λόγο περαιτέρω εξάπλωση του ΝΑΤΟ και έχει άμεση εμπλοκή σε πολύ μεγάλο βαθμό στις σημαντικότερες γεωπολιτικές εξελίξεις της τελευταίας 20ετίας.

Τέλος αξιοσημείωτο είναι ότι η Αλβανία δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία στο να έχει σύστημα λόμπινγκ στην Ε.Ε. στις Βρυξέλλες, παρόλο που υποτίθεται ότι η ενταξιακή της πορεία αποτελεί το μείζων στρατηγικό στόχο της χώρας.

Πηγή RIMSE


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου