Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

5 Ιαν 2016


Γράφει ο Χρήστος Μπουσιούτας   

Ο Δημιουργός έδωσε στα ζώα τα δόντια, τα αγκάθια και το δηλητήριο, για να αμύνονται, να επιβιώνουν.Στον άνθρωπο έδωσε τον λόγο.Άλλοι τον χρησιμοποιούν για την αγάπη, την δημοκρατία, την ειρήνη, την κοινωνική δικαιοσύνη.Άλλοι για να βρίζουν, να διαβάλουν, να συκοφαντούν, να κατευθύνουν και να διαμορφώνουν συνειδήσεις για ιδιοτελείς σκοπούς. 

Ανυπομονώ να ακούσω τον Λαζόπουλο να σχολιάζει στο τσαντίρι του: 
Την πώληση των Αεροδρομίων στους «μισητούς» Γερμανούς της Fraport AG − Slentel Ltd. 
Την αύξηση των εισιτηρίων στα μέσα μαζικής μεταφοράς, που θα γίνει μέσα στο 2016. 
Την πώληση του Αστέρα Βουλιαγμένης, παρέα με τους αρχαιολογικούς του χώρους, σε Τούρκους και Κουβετιανούς. 
Την αύξηση των τελών κυκλοφορίας. 
Τους πλειστηριασμούς και «κανένα σπίτι σε χέρια τραπεζίτη». 
Την μείωση του επιδόματος θέρμανσης. 
Την σταδιακή κατάργηση του ΕΚΑΣ. 
Την «μικρή» μείωση κατά 20% των επικουρικών συντάξεων, όπως προκλητικά είπε ο Φλαμπουράρης.
Την αύξηση του ΦΠΑ.
Τα προαπαιτούμενα που ψηφίζονται με αντισυνταγματικό τρόπο στην βουλή. 
Τα εργασιακά.
Το ασφαλιστικό. 
Την αύξηση της φορολογίας στους αγρότες.  

Για να μην πάμε πιο πίσω… 

Τι έχει να πει σήμερα για το «σκίσιμο» του μνημονίου και το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης που χάθηκε στα Τέμπη. 
Για την στελέχωση της δημόσιας διοίκησης με τους αποτυχημένους να εκλεγούν υποψήφιους βουλευτές και τα κομματόσκυλα του ΠΑΣΟΚ. 
Την επάνδρωση της κρατικής μηχανής με  αδέλφια, ξαδέλφια συντρόφους επί κλίνης και μπατζανάκηδες. 
Για τα σκάνδαλα με τα πόθεν έσχες, τις αδήλωτες καταθέσεις, τα αφορολόγητα εισοδήματα και τις τεχνικές εταιρίες.  
Για την απουσία εδώ και ένα χρόνο των αναφορών του, στο «ακηδεμόνευτο» κίνημα του «δεν πληρώνω» που με τόσο πάθος υποστήριζε. Γιατί ενώ οι μπάρες είναι κατεβασμένες ο κόσμος απουσιάζει; Καταργήθηκαν τα διόδια και δεν το ξέρω; 
Για τους «αυθορμήτως» προσερχόμενους στις πλατείες αγανακτισμένους, που τους καλούσε στα τσαντίρια του, όταν ψήφιζαν οι προηγούμενοι καραγκιόζηδες στην βουλή τα προαπαιτούμενα των δικών τους μνημονίων;
Για τους «επαναστάτες» των Σκουριών; 
Που τους είχε υπό την προστασία του. 
Που πήγαν τα ναυλωμένα πούλμαν με τους «μπουρλοτιέρηδες»;
Γιατί δεν καλούνται  πια στις εκπομπές του, εκπρόσωποι κοινωνικών φορέων, επαγγελματικών κλάδων, σωματείων εργαζομένων και συνδικαλιστές για να αναδείξουν τα δίκαια αιτήματα τους; 
Γιατί έχουν εξαφανιστεί από τις εκπομπές του; 
Μήπως  ικανοποιήθηκαν αυτά τα αιτήματα από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ;
Σήμερα που πήγαν όλοι αυτοί;

Γιατί δεν προτρέπει τώρα πια, τα «εξοργισμένα παιδιά» «να μην ηρεμήσουν», να «μην δηλώσουν υπακοή και να διεκδικήσουν αυτά που πρέπει, ξέρουν αυτά»;
Γιατί  προβάλλονται μόνο βιντεάκια από το You Tube με γέρους που κλάνουν και μακάκους που αυνανίζονται και απουσιάζουν εκείνα με τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις του Αλέξη; 
Δεν έχουν πολιτικό ενδιαφέρον τα ψέματα του Αλέξη, ενώ είχαν του Σα(χλα)μαρά και του βλαμμένου του Γιωργάκη; 
Γιατί δεν ξαναδιαβάζει πια δακρύβρεκτα μειλ πεινασμένου και απελπισμένου νέου (που μπορεί συντάκτης και αποστολέας να ήταν και ο ίδιος) με συγκινητικό τρόπο.  

Αλήθεια που πήγε τόση δυστυχία;

Και η θέση του απέναντι στην μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ μια απλή περιγραφή για το δικό του μνημόνιο για να κρατηθούν τα προσχήματα.  
Που πήγε ο στομφώδης και καταγγελτικός λόγος για τα δύο πρώτα μνημόνια; 
Ακόμα και τώρα εξαντλεί την κριτική του στον γραφικό Άδωνη και στα φθαρμένα κόμματα της αντιπολίτευσης. 
Για τα προβλήματα του λαού από το τρίτο μνημόνιο απλές αναφορές έτσι για τα μάτια του κόσμου. 
Όταν μπερδεύεται η υποκριτική με την υποκρισία, όταν η σάτιρα γίνεται υπηρέτης της πολιτικής προπαγάνδας.  

Η πιο σκληρή κριτική του προς τον ΣΥΡΙΖΑ αφορά την πολιτική του για τα έργα τέχνης. Βλέπεις όλο και κάποιος άνεργος θα έχει έναν  Βίνσεντ βαν Γκογκ στο σπίτι του, να μην ανησυχεί για την επένδυσή του; 
«Θα δηλώνονται και οι πίνακες. Σε ποια αξία; Κι αν έχουν χάσει την αξία τους; Θα τους αποζημιώνει το κράτος; Τι νταβατζής είναι αυτός; Εσύ επενδύεις, αν χάσεις έχασες , αν κερδίσεις φέρτα μου».*

 Και μια ακόμα πιο σκληρή που «τσακίζει» κόκκαλα για τον ΕΝΦΙΑ ( η σύνταξη δική του). 
«Καταργείστε τον ΕΝΦΙΑ, και μην τον αντικαταστήσετε. Σεβαστείτε τουλάχιστον εσείς το σύνταγμα. Φορολογείστε περισσότερο για κάποιο διάστημα συγκεκριμένο και ορισμένο, και όχι γενικώς και αορίστως, φορολογείστε τα εισοδήματα. Και τα εισοδήματα από τα ακίνητα.όχι να μην μπορείς να το πουλήσεις, να το νοικιάσεις και να σε βάζουν να το ξαναγοράζεις κάθε χρόνο σιγά-σιγά».* 
Μήπως θυμάται κανείς τι έλεγε για τον ΕΝΦΙΑ;

Έχουμε εθιστεί τόσο πολύ στο ψέμα, που θεωρούμε την εξαπάτηση μέρος του πολιτικού παιχνιδιού και αντί να θέσουμε στο περιθώριο της ζωής μας τους ψεύτες και τους τσαντιροτσαρλατάνους, παραμένουν αξιοπρεπείς στην συνείδηση μας και απολαμβάνουν την αποδοχή μας.  

Και κάτι για όλους αυτούς που σήμερα ξαφνικά ανακάλυψαν ότι ο Λαζόπουλος κάνει «στρατευμένη» σάτιρα.  
Τι μας λέτε καλέ; 
Προπαγάνδα του κερατά έκανε, φερέφωνο του ΣΥΡΙΖΑ ήταν και είναι. 
Υπηρεσία εκτελούσε τότε, υπηρεσία εκτελεί και τώρα. 
Και που ήσασταν τόσο καιρό; 
Τώρα που άρχισε να δύει το άστρο του και αποκαλύφτηκε ο ρόλος του, βγήκατε από τις ασφαλείς κρυψώνες σας.
Τον ξέρατε τον ρόλο του, αλλά όχι μόνο δεν τολμούσατε να μιλήσετε, άλλοι από ανάγκη και άλλοι από φόβο, αλλά κάθε φορά που κάποιος έγραφε κάτι εναντίον του  πέφτατε να τον φάτε. 
Στο απυρόβλητο ο Λάκης.  
Όσο για την αισθητική της σάτιρας του, τα λόγια είναι περιττά...

* Από άρθρο του στο tsantiri.gr: «Τις Louboutin να τις δηλώσω;»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



«Παισί δ’ αιδώ χρή πολλήν, ου χρυσόν καταλείπειν»
«Πρέπει κανείς ν’ αφήνει στα παιδιά του την αρετή της αιδούς και όχι χρυσάφι»
Πλάτων
Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός
Δάσκαλος, Κιλκίς



Πριν από μερικά χρόνια στάλθηκε στα σχολεία μια εγκύκλιος σχολικού συμβούλου της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, διά της οποίας στιγματιζόταν και περιγραφόταν με μελανά χρώματα η ολοένα αυξανόμενη κακή συνήθεια των μαθητών να αισχρολογούν και να βωμολοχούν, εντός και του σχολικού αυλόγυρου, στα διαλείμματα, και να αισχρολογούν στους τοίχους των σχολικών κτιρίων. Δυστυχώς, ακόμη και στο δημοτικό σχολείο, γινόμαστε αυτήκοοι μάρτυρες της σιχαμερής και επιβλαβούς αυτής έξεως!
Με περισσή αναίδεια, μικροί μαθητές, εκστομίζουν το «εθνικό προσωνύμιο» με τα «τρία άλφα», που όσο ανεβαίνεις τις σχολικές βαθμίδες τείνει να αντικαταστήσει το βαφτιστικό όνομα! Το κακό είναι πως δεν μπορούμε εμείς οι δάσκαλοι να λάβουμε δραστικά μέτρα. Από την μία καραδοκεί η νεοφανής αυτή «ασθένεια» της ενδοσχολικής βίας, το λεγόμενο bullying, νεοταξικό εφεύρημα-πονήρευμα εν πολλοίς, το οποίο σκοπό έχει να τρομοκρατήσει και να φιμώσει τον δάσκαλο, να μην νουθετεί, έστω και αυστηρά, τους μαθητές του, καθώς ο ανουθέτητος νέος, ο ακαθοδήγητος, είναι ευχειραγώγητος και καταντά άθυρμα κάθε τσαρλατάνου.
Από την άλλη έχουμε τους μοσχοαναθρεμμένους μοναχογιούς και μοναχοκόρες-παιδιά κακομαθημένων γονέων. Οι γονείς αυτοί ανατρέφουν στα σπίτια τους εγωκεντρικούς τυραννίσκους. Και είναι γονείς που ποτέ δεν είπαν το ευλογημένο «όχι» στα παιδιά τους, που ποτέ δεν τιμώρησαν τα βλαστάρια τους.
Να πω κάτι παρενθετικά για την παρεξηγημένη λέξη «τιμωρία». Ως δάσκαλος, όταν παραλαμβάνω μία νέα τάξη, λέω, στην πρώτη συνάντησή μου με γονείς και μαθητές, κάτι που τους ξαφνιάζει: «είμαι δάσκαλος της τιμωρίας!». Τι σημαίνει όμως τιμωρία; Πώς ετυμολογείται η λέξη; Παράγεται από την «τιμή» και την λέξη «ώρα» (με ψιλή). Με δασεία (η ώρα) σημαίνει χρονική διάρκεια, με ψιλή όμως σημαίνει φροντίδα, πρόνοια, επίβλεψη, εξ ου και θυρωρός (=ο επιβλέπων την θύρα), ολιγωρία (=λίγη φροντίδα, άρα αδιαφορία) κλπ. Άρα, τιμωρός είναι αυτός που προνοεί και φροντίζει γιά την τιμή, την αξιοπρέπεια κάποιου. (Έτσι γίνεται κατανοητό και περί του τιμωρού Θεού μας. Δυστυχώς, με την εγκληματική απόφαση μιάς δράκας γλωσσοκτόνων βουλευτών, χάσαμε την «μαγεία» του ετυμολογικού πλούτου της γλώσσας μας. Η κατάργηση της ιστορικής ορθογραφίας, την κατέστησε περίπου ανάπηρη. Και ανάπηρη γλώσσα σημαίνει και ανάπηρη σκέψη!).
Εξ αιτίας, λοιπόν, για να επανέλθουμε στο θέμα μας, της περιρρέουσας ατιμωρησίας, πολλοί γονείς ενοχλούνται και απειλούν, πολλές φορές, τους εκπαιδευτικούς, αν κάποιος χρησιμοποιήσει... «λεκτική βία» -έτσι το ονομάζουν- κατά των υπερευαίσθητων παιδιών τους!
Χαρακτηριστικό είναι και το παρακάτω ανέκδοτο, που μας έρχεται από την Αμερική. Ένας πιτσιρίκος πηγαίνει με την μαμά του σ’ ένα πολυκατάστημα. Ψωνίζει εκείνη κάτι ευτελές και απαραίτητο για το σπίτι, μα ο μικρός έχει χωθεί σ’ ένα αυτοκινητάκι (παιδικό), και αρνείται να βγεί απ’ αυτό. Με γοερές κραυγές και τσιρίδες απαιτεί να του το αγοράσει. Η μάνα δεν έχει χρήματα, τρέμει όμως μήπως η άρνηση της δημιουργήσει στο παιδί ψυχολογικά προβλήματα. Είνα απεγνωσμένη. Το κατάστημα όμως έχει παιδοψυχολόγο, όπως όλα τα καλά πολυκαταστήματα παιδικών ειδών στην Αμερική. Ζητεί απελπισμένη βοήθεια, του εξηγεί το πρόβλημα. Ο ψυχολόγος, πρόθυμα, πήγε δίπλα στον μικρό, του ψιθυρίζει κάτι στο αυτί, και αμέσως –ω του θαύματος!- ο νεανίσκος σωφρονισμένος τον ακολούθησε, σαν αρνάκι, πηγαίνοντας στη μητέρα του. Η μάνα έμεινε έκθαμβη από την επιστημονική επάρκεια του ψυχολόγου. «Τι του είπατε και πείστηκε;» ρωτάει. Ο παιδοψυχολόγος χαμογελά και της λέει: «Του είπα, κατέβα αμέσως, γιατί θα φας δύο σφαλιάρες, που θα δεις τον ουρανό σφοντύλι!!». Λένε ότι ήταν Έλληνας, της παλιάς σχολής!
Δυστυχώς, και στα καθ’ ημάς, η ανατροφή των παιδιών βρίσκεται για περισσότερο από έναν αιώνα στο έλεος των ετεροχρονισμένων σχετικών δυτικών συρμών, που μας τους έφεραν οι προτεστάντες μισσιονάριοι ή οι φραγκογκουβερνάντες ή οι «διαφωτισμένοι εις τας Ευρώπας» ημέτεροι. Τελευταία μάλιστα το γενικό πρόσταγμα το έχουν κάποια νεαρά άτομα με κάποιο αμερικανικό δίπλωμα Master (και είναι γνωστό ότι υπάρχει κάποιο αμερικανικό πανεπιστήμιο απ’ το οποίο μπορεί να πάρει κανείς κάποιο Master, όποιος κι αν είναι ο δείκτης νοημοσύνης του!), που κατακλύζουν τις περίφημες σχολές γονέων και τα άλλα σχετικά προγράμματα (ιδίως τηλεοπτικά στα οποία «διδάσκουν οι κολοκυθολογούντες «προοδευτικοί» οικογενειακοί σύμβουλοι), όπου οι κυρα-Κατίνες της συνοικίας μαθαίνουν ότι πρέπει ν’ αφήνουν τα παιδιά τους να κάνουν ό,τι θέλουν, για να μην γίνουν «κομπλεξικά»! Έτσι, οι ταλαίπωροι νέοι γονείς, εκτός από την κρίση του αρχοντοχωριατισμού (νόσημα εθνικό κι αυτό, το οποίο «θεραπεύει» η οικονομική κρίση), ταλαιπωρούνται κι από την αξιοθρήνητη, τις πολλές φορές, ανωριμότητα όλων αυτών των μαϊστόρων της ανοησίας, για να κατασκευάσουν τελικά τις εξαμβλωτικές προσωπικότητες που θα αποτελέσουν τις μέλλουσες γενεές.

Ρίζα, λοιπόν, του κακού, η ατιμωρησία, η οποία γεννά την αναίδεια, η οποία στη συνέχεια τίκτει την βωμολοχία, την χυδαιότητα, την ηθική αποχαλίνωση, την ασωτία.

Αν γυρίσουμε, όμως, πίσω και «συνομιλήσουμε» με τους προγόνους μας, θα διαπιστώσουμε την πρωτόθρονη αξία, που έδιναν στην αιδώ. Στον περίφημο μύθο που αναφέρει ο Πλάτων στον «Πρωταγόρα», διαβάζουμε ότι, όταν ο Δίας έφτιαξε τον κόσμο, προίκισε τα ζώα με διάφορα χαρακτηριστικά (φτερά, δύναμη, ταχύτητα). Όμως τον άνθρωπο τον άφησε ανεφοδίαστο (κυρίως χωρίς την πολιτική τέχνη, την ικανότητα συμβίωσης). Οι άνθρωποι έτσι εξοντώνονταν από τα θηρία. Τότε ο Ζεύς, επειδή φοβήθηκε για το γένος μας, μη ξεκληριστεί, στέλνει τον Ερμή να φέρει στους ανθρώπους την Αιδώ και την Δίκη (την ντροπή και την δικαιοσύνη). Έτσι θα διακανονιζόταν η αρμονία των σχέσεων στις πολιτείες. Τον ρώτησε ο Ερμής, με ποιό τρόπο να τις κατανείμει. Σε λίγους, όπως οι άλλες τέχνες, ή σε όλους τους ανθρώπους; «Σε όλους να τις μοιράσεις», λέει ο Δίας, «και όλοι ας μετέχουν σ’ αυτά τα δύο... Και βάλε νόμο, από εμένα διαταγμένο, όποιος δεν μπορεί να μετέχει στην Αιδώ και στην Δίκη να τον σκοτώνουν ως αρρώστια της πόλης». («Και νόμον θες παρ’ εμού, τον μη δυνάμενον αιδούς και δίκης μετέχειν ως νόσον της πόλεως» - Πρωταγόρας ΧΙΙ).
Σήμερα, δεν μιλάμε για νόσο, αλλά για επιδημία της αναίδειας και της αδικίας. Σοφοί και φιλόκαλοι, αν και ειδωλολάτρες, οι αρχαίοι είχαν αναγνωρίσει την αξία της αιδούς, της ντροπής για τον πλησίον. Ο Ηρόδοτος γράφει: «Άμα δε κιθώνι εκδυομένω συνεκδύεται και την αιδώ γυνή», δηλαδή, όταν η γυναίκα αποβάλλει τον χιτώνα, το ρούχο, αποβάλλει συγχρόνως και την ντροπή. (Πολλές φορές λέω σε μάνες κοριτσιών, έκτης Δημοτικού, να στέλνουν τα παιδιά τους ντυμένα ως μαθήτριες, σεμνά, και όχι σαν τις ημίγυμνες οδαλίσκες των βοθροκαναλιών. Πολλές ακούν, λίγες αρνούνται, γιατί και οι ίδιες μιμούνται τις αξιολύπητες τηλεχανούμισσες! Ισχύει πάντα το «ο ποιήσας και διδάξας», το «παράδειγμα τοις τέκνοις παρέχειν», του Αγίου Χρυσοστόμου).
Ένα ακόμη παράδειγμα από το προγονικό κλέος: Μέχρι τον Ε’, τον «Χρυσό Αιώνα», η θεά Αφροδίτη παριστάνεται και σμιλεύεται ντυμένη, γι’ αυτό την ονόμαζαν Ουρανία. Όταν αρχίζει η παρακμή, παρουσιάζεται εντελώς γυμνή και ονομάζεται πια Πάνδημος. (Βλέπουμε κάποιες φυλές του Αμαζονίου, σχεδόν γυμνές, και χασκογελάμε μ’ αυτούς τους «βάρβαρους ή απολίτιστους». Το κάνουν από άγνοια. Μία βόλτα στις πόλεις μας, το καλοκαίρι, δείχνει που υπάρχει ο... παλιμβαρβαρισμός! Το καλύτερο στολίδι για τους νέους είναι το κοκκίνισμα του προσώπου από την ντροπή. Αυτό το χρώμα, δυστυχώς, έχει χαθεί στις μέρες μας από τα πρόσωπα των Ελλήνων!).

Να αναφέρουμε και όσα επίκαιρα γράφει και ο Ησίοδος στο «Έργα και ημέραι». Περιγράφει την θλιβερή εικόνα του κόσμου που παύει να ελέγχεται από την Αιδώ, μία εικόνα που λίγο απέχει από την σημερινή.
«Μεμαίξεται εσθλά κακοίσιν (δηλαδή τα καλά και τα κακά θα είναι αδιακρίτως αναμεμιγμένα μεταξύ τους, θα υπάρχει σύγχυση). Θα γεννιούνται βρέφη με άσπρα μαλλιά (δηλαδή θα ανατραπεί τερατωδώς η τάξη της φύσεως). Τότε ο πατέρας δεν θα ομοιάζει με τα παιδιά ούτε τα παιδιά με τον πατέρα (παιδιά υιοθετημένα από θηλυπρεπείς). Ο φιλοξενούμενος θα παύσει να είναι πρόσωπο πολύτιμο για τον φιλοξενούντα, ομοίως ο φίλος γιά τον φίλο και ο αδελφός γιά τον αδελφό. (Οι οικογενειακές σχέσεις θα πληγούν ανεπανόρθωτα). Στους γέροντες γονείς κανένα πλέον σέβας δεν θα προσφέρουν τα παιδιά τους και θα τους υβρίζουν αναιδώς. (Γέμισαν τα γηροκομεία από ανεπιθύμητους γέροντες γονείς)».
Θα παραθέσουμε και κάτι που λέει ο Άγιος των ημερών μας, Παΐσιος ο Αγιορείτης. Στο βιβλίο «Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο» υπάρχει ολόκληρο κεφάλαιο με τίτλο «Εσωτερική αταξία και εξωτερική εμφάνιση», όπου ο Άγιος Γέροντας, με το γνωστό πηγαίο χιούμορ του, καυτηριάζει κακώς κείμενα και ξέφρενες συμπεριφορές. Διαβάζω κάτι «νόστιμο». (σελ. 281-282):
«Σήμερα οι άνδρες έχουν μιμηθή τόσο πολύ τις γυναίκες που πολλές φορές δεν διακρίνονται. Την παλιά εποχή στα πεντακόσια μέτρα μπορούσες να διακρίνης αν είναι άνδρας ή γυναίκα. Τώρα ούτε από κοντά δεν μπορείς μερικές φορές να ξεχωρίσης τι είναι δεν καταλαβαίνεις γυναίκα είναι; Άνδρας είναι; Γι’ αυτό αναφέρει η προφητεία, ότι θα έρθη εποχή που δεν θα διακρίνωνται οι άνθρωποι αν είναι άνδρας ή γυναίκα. Ο Γερο-Αρσένιος ο Σπηλαιώτης είπε σε έναν νεαρό που είχε κάτι μαλλιά μέχρι κάτω: “Καλά, εσύ τι είσαι; Αγόρι ή κορίτσι;”. Δεν διακρινόταν. Παλιά τους κούρευαν στο Άγιον Όρος. Τώρα έρχονται όπως να ‘ναι... Εγώ τους κουρεύω με το ψαλλίδι, που κόβω το μαλλί όταν πλέκω κομποσχοίνι. Πόσους έχω κουρέψει! Πίσω από το Ιερό τους κουρεύω. Όταν έρχονται τέτοιοι, τους λέω: Υποσχέθηκα σε κάποιους φαλακρούς να τους κολλήσω μαλλιά... Κάντε αγάπη να τα κόψουμε! Τι να κάνουμε τώρα; Το ‘χω υποσχεθή!».
Στο σπουδαίο βιβλίο της μοναχής Ευθυμίας, ηγουμένης της Ιεράς Μονής Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, Μεγαδένδρου Θέρμου, με τίτλο «Οι προφητείες του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού μέσα στην Ιστορία», σελ. 434, περιέχεται η εξής προφητεία του Πατροκοσμά: «Θα δούμε και θα ζήσουμε τα Σόδομα και τα Γόμορα στον τόπο μας».
Τις προάλλες, όταν ψηφιζόταν από το άνομο συνέδριο, το σύμφωνο ασελγείας, κάποια ...Γόμαρα (έτσι έλεγε ο Μακρυγιάννης), στην Βουλή και στην μητρόπολη Αθηνών, διαφήμιζαν την βδελυρή μανία τους. Τα βοθροκάναλα ομαδόν πανηγύριζαν. Μητσοτάκης, Μεϊμαράκης συμφωνούν με το σύμφωνο. Ο κυρ- Αλέξης ζήτησε συγγνώμη για την καθυστέρηση.
Ο Άγιος προφήτευσε ότι όχι μόνο θα δούμε, αλλά και θα ζήσουμε τα Σόδομα.
Θυμήθηκα κάτι. Στην Κρήτη, την περίοδο της Τουρκοκρατίας, όταν ήταν παρόντες οι Τούρκοι, οι Έλληνες εύχονταν μεταξύ τους στις γιορτές, για να μην προκαλούν τα αιμοβόρα θηρία: «Χρόνια πολλά και του χρόνου χωρίς κοιλιά». Οι Τούρκοι άκουγαν χωρίς κοιλιά, αλλά οι Κρητικοί εννοούσαν «χωρίς σκυλιά».
Χρόνια πολλά, λοιπόν, και του χρόνου .... χωρίς κοιλιά...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Κομπανί, τον περασμένο Ιούνιο. Κούρδος μαχητής στα ερείπια της πόλης μετά την επίθεση που πραγματοποίησε στην περιοχή το ISIS
 
Του Στέλιου Φενέκου 

Κάνοντας την ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε, διαπιστώνουμε ότι το ζήτημα της Συρίας και οι προεκτάσεις του στο προσφυγικό, στις τρομοκρατικές δράσεις στη Γαλλία, σε άλλες χώρες καθώς και στην υποβόσκουσα σύγκρουση της Ρωσίας με τη Τουρκία ήταν αυτό που μας αφήνει τις πικρότερες αναμνήσεις. Η διευθέτησή του καθυστερεί και θα συνεχίσει να επηρεάζει δυσμενώς όλο τον κόσμο, γιατί τα λάθη στην αντιμετώπισή του συνεχίζονται. Συγκεκριμένα: 

1. Αν και ο ΟΗΕ πήρε μία ιστορική απόφαση, που επιτρέπει στις χώρες που εμπλέκονται στη περιοχή να συνεργαστούν εναντίον του τρομοκρατικού μορφώματος της ISIS, εν τούτοις η απόφαση είναι «μισή». Επικεντρώνεται στην απειλή των τρομοκρατών μόνο στη περιοχή της Συρίας, ενώ θα έπρεπε να την συνδέσει με το υπάρχον πλαίσιο αποφάσεων για την τρομοκρατία, διευρύνοντας το κατάλληλα, όπου κι αν δρουν η ISIS με τα παρακλάδια της. Γιατί ακόμη και αν οι τρομοκράτες αντιμετωπισθούν στη Συρία, κάπου αλλού θα καταφύγουν και θα συνεχίσουν να τρομοκρατούν. Η απόφαση αυτή του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών οριοθέτησε ξεκάθαρα μία εποχή «συν-ανταγωνισμού», όπου μέσα στο ανταγωνιστικό διεθνές περιβάλλον δημιουργούνται οι ευνοϊκές συνθήκες για άμεση συνεργασία των κύριων ανταγωνιστών και κοινό σχεδιασμό για σημαντικά ζητήματα της παγκόσμιας ασφάλειας. Όλοι μας ελπίζουμε στη στενή συνεργασία Ρωσίας - ΗΠΑ και Ευρωπαϊκής Ένωσης κυρίως, αλλά και της Τουρκίας και των αραβικών κρατών που ήδη συμμετείχαν στη διεθνή πρωτοβουλία που έχει σχηματισθεί. Εν τούτοις, καθυστερεί σημαντικά η ολοκληρωμένη επιχειρησιακή συνεργασία για τη βέλτιστη υλοποίηση της απόφασης του ΟΗΕ. 

2. Οι ΗΠΑ, που έχουν θέσει ως σκοπό για όλες τις χώρες (ή… σχεδόν όλες!!!) της διευρυμένης Μέσης Ανατολής (από την Αλγερία μέχρι το Ιράν) την αποκαθήλωση των αυταρχικών - δικτατοριών με κάθε τρόπο, έχουν ευρύτερους στόχους από την απλή καταπολέμηση της ISIS, με πρωτεύοντα την απομάκρυνση του καθεστώτος Άσαντ και μαζί μ’ αυτό και τη μείωση της ρωσικής επιρροής στη περιοχή. Όμως δεν αρκούνται σε αυτά, αλλά θέλουν και την αποδυνάμωση κάθε ισχυρής κρατικής οντότητας στην περιοχή που θα μπορούσε να κυριαρχήσει, ώστε να συντηρούνται συγκρούσεις μεταξύ τους και να επιβάλλεται έτσι η αμερικανική στρατιωτική παρουσία. Τον σκοπό αυτό υποστηρίζουν και οι Ισραηλινοί, αφού μειώνεται η δυνητική μελλοντικά απειλή προς το Ισραήλ, με πολύ χαμηλότερο κόστος γι' αυτούς. Ταυτόχρονα η δημιουργία Κουρδικού κράτους εξακολουθεί να είναι στη στρατηγική ατζέντα των ΗΠΑ, προκειμένου να έχουν πρόσφορους συμμάχους, διατεθειμένους να μάχονται κατά περίπτωση για τα συμφέροντά τους. 

3. Η Ρωσία, με την αποφασιστικότητα που δείχνει, κυριαρχεί επιχειρησιακά, επιτιθέμενη όχι μόνο στην ISIS, αλλά και στις αντιμαχόμενες δυνάμεις της αντιπολίτευσης στον Άσαντ. Έχει ως στόχο να σώσει το καθεστώς του, αλλά κυρίως επιδιώκει να μην χάσει τα στρατιωτικά και πολιτικά ερείσματά της στην περιοχή. Αυτή η αποτελεσματικότητα των δράσεων της επιφέρει σημαντικές πιέσεις στους λοιπούς συμμετέχοντες, ώστε να επιδιώξουν ταχύτερα μία συμβιβαστική πολιτική διευθέτηση του προβλήματος διακυβέρνησης στη Συρία, όπως δείχνει και η πρόσφατη συναφής απόφαση του ΣΑ/ΟΗΕ. 

4. Η Τουρκία είναι ο μόνιμος, γνωστός, θρασύδειλος ανατολίτης προβοκάτορας, με μία διεφθαρμένη εξουσία, που όταν βρίσκει ευκαιρία και κενό εξουσίας αποθρασύνεται, προσπαθώντας να εκμεταλλευθεί κυνικά όλες τις γεωπολιτικές συγκρούσεις, τις οποίες δεν διστάζει να υποδαυλίσει προς όφελός του. Ένας απόλυτα αναξιόπιστος σύμμαχος για οιονδήποτε, που θα συμμαχούσε με οιονδήποτε. Δεν επιθυμεί να διασωθεί το καθεστώς Άσαντ, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποτρέψει τη δημιουργία κουρδικού κράτους και να αποκτήσει ερείσματα σε μία πολυκερματισμένη Συρία. 

5. Προβοκατόρικος και αποσταθεροποιητικός είναι και ο ρόλος της Σαουδικής Αραβίας, προνομιακού συμμάχου μέχρι τώρα των ΗΠΑ, που, όπως αποδεικνύεται, το καθεστώς της έχει αποκεφαλίσει πολύ περισσότερους ανθρώπους και από τους τρομοκράτες της ISIS. Συνεργάζεται για την αποκαθήλωση του Άσαντ και παραμένουν αδιευκρίνιστες και υπόγειες οι σχέσεις της με την ISIS.

6. Η Ε.Ε. απλώς είναι ανύπαρκτη στη διαμάχη, καθηλωμένη και από το προσφυγικό ζήτημα. Άγεται και σύρεται πότε υπό τη χειραγώγηση του ΝΑΤΟ, πότε ανάλογα με τα ευκαιριακά συμφέροντα της Γερμανίας και της Γαλλίας, που οπωσδήποτε δεν θα ήθελαν τη γεω-στρατηγική ενίσχυση της Ρωσίας στο μαλακό υπογάστριο της Ευρώπης. 

7. Η ονομασία που έχει κυριαρχήσει να χρησιμοποιείται για την ISIS ως «ισλαμικό κράτος» είναι τελείως εσφαλμένη, αφού έτσι τους αναγνωρίζεται έμμεσα κρατική οντότητα και εδαφική κυριαρχία. Οι προσδιορισμοί «ισλαμιστές» ή «τζιχαντιστές» είναι επίσης εσφαλμένοι, αφού έτσι τους αναγνωρίζεται άμεσα θρησκευτικός χαρακτήρας που μπορεί να λειτουργεί συνεκτικά προβάλλοντας τον αγώνα για τη προστασία του Ισλάμ (τζιχάντ), ενώ στην ουσία είναι μία τρομοκρατική δολοφονική οργάνωση που απειλεί την ασφάλεια και την ειρήνη όλου του κόσμου και τίποτε περισσότερο. 

8. Ένα από τα κορυφαία ερωτήματα που προκύπτουν για τους πρόσφυγες και πρέπει να προβληματίσουν είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία αυτών που εγκαταλείπουν τη χώρα είναι ηλικίας 18-40 χρόνων, ενώ θα μπορούσαν να συστρατευθούν εναντίον της ISIS και να πολεμήσουν για τη χώρα τους. Οι λόγοι είναι πολλοί και κυρίως η έλλειψη εμπιστοσύνης προς τον Άσαντ αλλά και προς τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης. Παρ’ όλα αυτά, η φυγή τους μοιάζει αδικαιολόγητη στα μάτια όσων κατά καιρούς πολέμησαν για τα ιδανικά τους, για τις οικογένειες, την ελευθερία τους και την ασφάλεια της χώρας τους, όταν αυτά απειλούντο. Η ελευθερία κερδίζεται με αγώνες και η φυγή ποτέ δεν είναι λύση. 

9. Τέλος θα πρέπει να τεθεί ως απαραίτητη ρήτρα υποδοχής των προσφύγων ότι η άδεια παραμονής στις χώρες της Ευρώπης είναι προσωρινή και ότι θα πρέπει να επιστρέψουν όλοι οι πρόσφυγες στη χώρα τους μετά τη λήξη των συγκρούσεων και την εγκαθίδρυση κυβέρνησης διεθνούς αποδοχής στη Συρία. Διαφορετικά δημιουργείται τεράστια εθνολογική και θρησκευτική διαφοροποίηση στη περιοχή, εις βάρος των μετριοπαθών κοινοτήτων και της σταθερότητας στη περιοχή.

* Ο Στέλιος Φενέκος είναι Πρόεδρος της «Κοινωνίας Αξιών»
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Πως η Τουρκία μπορεί να απομονωθεί 
λόγω των μυστικών επιχειρήσεών της

Η Τουρκία, όπως είναι ευρύτατα γνωστό, εμπλέκεται σε βάθος στην υπόθεση του συριακού εμφυλίου, από την έναρξή του μέχρι και σήμερα. Με τη νεο-οθωμανικών τάσεων κυβέρνηση Ερντογάν να επιδιώκει εμφανέστατα πλέον την ανάδειξη της χώρας σε περιφερειακή υπερδύναμη- ρυθμιστή της κατάστασης στην περιοχή, η Άγκυρα παίζει εδώ και πολύ καιρό ένα παιχνίδι τόσο στο προσκήνιο, όσο και στο παρασκήνιο, το οποίο σε μεγάλο βαθμό βασίζεται σε συγκαλυμμένες επιχειρήσεις.

 Οι συγκαλυμμένες επιχειρήσεις της Τουρκίας βρίσκονται στο επίκεντρο ανάλυσης που δημοσιεύεται στο WarOnTheRocks, με τίτλο «Ankara's Hidden Hand: Turkish Covert Ops Then and Now» . Όπως υπογραμμίζεται, μετά την κατάρριψη του ρωσικού Su-24 κοντά στα σύνορα Τουρκίας- Συρίας, ο Ερντογάν επιβεβαίωσε τη συγκαλυμμένη στήριξη της Τουρκίας στους Σύριους αντάρτες που μάχονται κατά της Δαμασκού. «Πέρα από το να ανοίγει τον δρόμο για μια σοβαρή αντιπαράθεση με τη Ρωσία, η τουρκική συγκαλυμμένη δράση έχει επίσης προκαλέσει ψύχρανση των σχέσεων Άγκυρας - Ουάσινγκτον» γράφει ο συντάκτης του κειμένου, Εγκεμέν Μπετζκί (University of Nottingham).

 Όπως αναφέρεται, οι τουρκικές ενέργειες εγκυμονούν τον κίνδυνο διπλωματικής απομόνωσης από τη Δύση και τις γειτονικές χώρες, καθώς και άμεσης στρατιωτικής σύγκρουσης. «Ωστόσο δεν είναι η πρώτη φορά που η Τουρκία κάνει κάτι τέτοιο. Αποχαρακτηρισμένα έγγραφα σε δυτικά αρχεία και τα πλέον ανοικτά βουλγαρικά αρχεία της κομμουνιστικής περιόδου δείχνουν ότι η Τουρκία εδώ και πολύ καιρό πραγματοποιούσε συγκαλυμμένες, μυστικές επιχειρήσεις σε γειτονικές χώρες. Πολλά από τα σημερινά ζητήματα, περιλαμβανομένων των μεταναστευτικών ροών, της εξάπλωσης όπλων και των “πολέμων δι' αντιπροσώπου” εμφανίζονται σε αυτά τα έγγραφα, μαζί με ένα “άρωμα” Ψυχρού Πολέμου».

Η Βουλγαρία ήταν στο στόχαστρο των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών κατά τη δεκαετία του 1950, λόγω Ψυχρού Πολέμου και φόβων περί κομμουνιστικής διείσδυσης, ενώ γενικότερα η Άγκυρα από τα μέσα του 1950 και μετά επεδίωξε – μέσω συλλογής πληροφοριών από Τούρκους μετανάστες οι οποίοι κατέφθαναν από την Βουλγαρία- τη συγκέντρωση στοιχείων για το σοβιετικό πυρηνικό πρόγραμμα, με την τουρκική υπηρεσία εθνικής ασφαλείας (ΜΑΗ) να στοχεύει ειδικότερα την παραγωγή ουρανίου στη Βουλγαρία και τη μεταφορά του στη Σοβιετική Ένωση- πληροφορίες που διοχετεύθηκαν στο ΝΑΤΟ. Η ΜΑΗ ήταν ιδιαίτερα δραστήρια στη Βουλγαρία και το 1960, συγκεντρώνοντας πληροφορίες για πυραυλικά συστήματα στη χώρα. Ωστόσο, πέρα από αυτά, οι τουρκικές υπηρεσίες πέρασαν και σε συγκαλυμμένη δράση πέρα από «απλή» συλλογή πληροφοριών, με στρατολόγηση Βουλγάρων απόδημων για σαμποτάζ σε στρατιωτικούς και οικονομικούς στόχους.

 «Όλη αυτή η εμπειρία δείχνει ότι η Τουρκία έχει μια μακρά ιστορία διεξαγωγής συγκαλυμμένων μυστικών επιχειρήσεων σε γειτονικές χώρες. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η Τουρκία συγχρόνιζε τους στόχους εξωτερικής πολιτικής της εντός πλαισίου ΝΑΤΟ, και οι συγκαλυμμένες δραστηριότητές της ακολουθούσαν τον ίδιο δρόμο. Αυτός ο συγχρονισμός διασφάλιζε τη στήριξη του ΝΑΤΟ, απέτρεπε τη διπλωματική απομόνωση και λειτουργούσε ως “ασφάλεια” απέναντι στη σοβιετική επιθετικότητα. 
Ωστόσο, στην περίπτωση των σημερινών πολιτικών της τουρκικής κυβέρνησης στη Συρία, η Άγκυρα παίζει τον ρόλο του “ανυπότακτου”, με τις πολιτικές της να διαφέρουν εσκεμμένα από αυτές των παραδοσιακών δυτικών συμμάχων. 
Συγκαλυμμένες επιχειρήσεις, όπως ο εξοπλισμός αντάρτικων οργανώσεων στη Συρία, αποτελούν τον κύριο πυλώνα των πρόσφατων μεσανατολικών πολιτικών της Τουρκίας, κάτι που σημαίνει ανάληψη μεγάλων ρίσκων. Εν αντιθέσει με την πρώτη φάση του Ψυχρού Πολέμου, η Άγκυρα δεν χαίρει της εμπιστοσύνης των δυτικών συμμάχων της.

Όπως ανέφερε η Wall Street Journal, αυτή η έλλειψη εμπιστοσύνης ήταν ξεκάθαρη στα λόγια ανώτερου αξιωματούχου του Λευκού Οίκου: “Αρκετά... πρόκειται για μια διεθνή απειλή, που έρχεται από τη Συρία και περνά μέσα από την τουρκική επικράτεια”. Ως αποτέλεσμα της συγκαλυμμένης δράσης της, η Τουρκία βρίσκεται όλο και πιο απομονωμένη ειδικά στις προσπάθειές της στη Συρία». 

Πηγή HuffPost Greece | Κώστας Μαυραγάνης



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Αργά το βράδυ της χθεσινής ημέρας κυκλοφόρησε στα δημοσιογραφικά γραφεία η πληροφορία ότι συνεδρίασε το Υπηρεσιακό – Πειθαρχικό Συμβούλιο της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ) με αντικείμενο την τύχη σημαντικού στελέχους της Υπηρεσίας το οποίο αντιμετωπίζει ποινικές διώξεις από την εποχή του Γιώργου Παπανδρέου, συγκεντρώνοντας όμως τους τελευταίους μήνες αθωωτικές αποφάσεις στα δικαστήρια.

Εάν οι πληροφορίες αληθεύουν, το πειθαρχικό φέρεται να αποφάσισε κατά πλειοψηφία την «απόλυση» του συγκεκριμένου στελέχους από την Υπηρεσία, παρά το γεγονός ότι σε μια από τις τελευταίες πράξεις του «δράματος», σύμφωνα με δημοσιεύματα που κυκλοφόρησαν, η νομική παράσταση της πολιτικής αγωγής αποβλήθηκε από το δικαστήριο, το οποίο θα αποφασίσει σε μερικές ημέρες για το βάσιμο ή μη του επιχειρήματος της υπεράσπισης, ότι ο κατηγορούμενος θα δικαστεί για δεύτερη φορά για αδικήματα επί των οποίων έχει εκδοθεί ήδη αθωωτική απόφαση.

Παρά ταύτα, με μια μάλλον ασυνήθιστη για τα δεδομένα της ελληνικής δημόσιας διοίκησης σπουδή, μέσα στις γιορτές, το Πειθαρχικό προχώρησε στην προαναφερθείσα απόφαση, εάν πάντα οι πληροφορίες που αναφέρουμε ευσταθούν. Η υπεράσπιση του κατηγορουμένου με την οποία ήρθαμε σε επικοινωνία, προβαίνει σε μια κατά τα φαινόμενα σοβαρή καταγγελία που άπτεται των συνταγματικών δικαιωμάτων κάθε Έλληνα πολίτη, ότι δεν έχει λάβει το περιεχόμενο των δικογραφιών επί των οποίων το στέλεχος της Υπηρεσίας κλήθηκε να απολογηθεί, ούτε το πόρισμα σχετική ΕΔΕ που διεξήχθη, με αποτέλεσμα να μη γνωρίζει, σύμφωνα με την υπεράσπιση, επί ποίων αδικημάτων κατηγορείται.

Ένα πρώτο ερώτημα που εγείρεται από τα ανωτέρω, είναι ότι το Πειθαρχικό προβαίνει στην απόλυση του στελέχους, ενώ υπάρχουν αθωωτικές αποφάσεις γι’ αυτόν, ενώ όταν είχε κατηγορηθεί αρχικά (2010), που θεωρητικά θα κάποια λογική το να προχωρήσει η Υπηρεσία σε τέτοια ενέργεια (απόλυση), επέλεξε να τον θέσει σε «δυνητική αργία», έως ότου τελεσιδικήσει η υπόθεση στη Δικαιοσύνη. Δηλαδή τον απομακρύνεις προσωρινά για να αποφανθεί η Δικαιοσύνη… και μόλις αυτός αθωώνεται τον απολύεις!

Θα στοιχηματίζαμε, σχεδόν, ότι η πληροφορία δεν μπορεί ευσταθεί καθότι στερείται κοινής λογικής. Κατά συνέπεια, εκτιμούμε ότι το θέμα θα ξεκαθαριστεί σύντομα, αφού εξήγηση άλλη από προσπάθεια να προκαταληφθεί η επικείμενη απόφαση του δικαστηρίου σε λίγες ημέρες επί του θέματος της δικασίμου με κατηγορίες που έκρινε ξανά δικαστήριο, δεν μπορούμε να σκεφτούμε.

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, το ίδιο όργανο φέρεται να είχε συνεδριάσει πολύ πρόσφατα για επεισόδιο ξυλοδαρμού στο οποίο ενεπλάκη άλλο στέλεχός της σε κρίσιμη λόγω του μεταναστευτικού νήσο του ανατολικού Αιγαίου, το οποίο και κατέληξε σε δυο καταδικαστικές αποφάσεις σε βάρος του στην ελληνική Δικαιοσύνη. Σε αυτή όμως την υπόθεση, ο εμπλεκόμενος που καταδικάστηκε από τη Δικαιοσύνη, φέρεται να αθωώθηκε από το Πειθαρχικό της Υπηρεσίας του. Αν μπορεί κανείς να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε τις δυο περιπτώσεις, διότι εάν πάντα οι πληροφορίες είναι ακριβείς, εμείς σηκώνουμε τα χέρια ψηλά.

Το τελευταίο που πληροφορηθήκαμε όμως για τη – χθεσινή – υπόθεση έχει και πολιτικό ενδιαφέρον. Εάν το πενταμελές όργανο αποφάσισε κατά πλειοψηφία 3-2 όπως μας ελέχθη, η πληροφορία ότι σε αυτό συμμετείχε πρόσωπο το οποίο πολύ πρόσφατα κατηγορήθηκε για συμμετοχή σε κύκλωμα διακίνησης λαθρομεταναστών, αποκτά ιδιαίτερη σημασία, αφού η δική του ψήφος έκρινε το αποτέλεσμα.

Για να το ξεκαθαρίσουμε: Το τεκμήριο της αθωότητας είναι απολύτως σεβαστό και δεν του το αμφισβητούμε. Απλά, αυτό θα πρέπει να ισχύει για όλους, όχι επιλεκτικά. Πως γίνεται όμως να διαφοροποιείται τόσο πολύ η συμπεριφορά σε υπηρεσιακό επίπεδο απέναντι σε στελέχη που αντιμετωπίζουν σοβαρές κατηγορίες και νομικές διαδικασίες; Πως γίνεται ο καταδικασθείς να αθωώνεται υπηρεσιακά; Πως γίνεται ο αθωωθείς να απολύεται; Και τέλος, πως γίνεται ο υπόδικος να μετατρέπεται σε δικαστή;

Όλα αυτά θα είχαν νόημα εάν δεχθούμε αξιωματικά, ότι η Υπηρεσία προαποφασίζει της Δικαιοσύνης ποιος είναι ένοχος και ποιος όχι, κι εάν η απόφαση των δικαστών εξυπηρετεί, αξιοποιείται για τη νομιμοποίηση της προειλημμένης υπηρεσιακής απόφασης, διαφορετικά, πάλι υπάρχουν «όπλα» να παρακαμφθεί η Δικαιοσύνη.

Εξακολουθούμε – και το εννοούμε – όπως το δηλώσαμε από την πρώτη στιγμή να τιμούμε απεριόριστα την ηγεσία της Υπηρεσίας και να την περιβάλλουμε με εμπιστοσύνη και δεν αλλάζουμε ούτε κατά κεραία όσα θετικά έχουμε κατά καιρούς αναφέρει. Τα ανωτέρω όμως, απλά μας ξεπερνούν.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Στο Βήμα της Κυριακής μαζί με τις υπόλοιπες προσφορές υπήρχε και ένα βιβλίο με τις Σημαίες του Κόσμου.
Ανάμεσα στις υπόλοιπες σημαίες φυσικά είχε και την Ελληνική. Προς μεγάλη έκπληξη όμως στο σημείο που αναφέρεται στη θρησκεία της χώρας μας γράφει Ορθόδοξοι και Μωαμεθανοί.

Χωρίς να θέλω να προσβάλλω κανέναν πιστό αναρωτιέμαι από πότε άλλαξε η επίσημη θρησκεία της χώρας μας. Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ελλάδας η επίσημη θρησκεία είναι η θρησκεία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού (άρθρο 3 παράγραφος 1 όπου αναφέρονται οι σχέσεις Εκκλησίας Πολιτείας).

Έχει αλλάξει κάτι και δεν το γνωρίζουμε;
Η ερώτηση επαναλαμβάνω γίνεται με σεβασμό προς όλες τις θρησκείες παρά το γεγονός ότι νιώθω πως η συγκεκριμένη αναφορά από την έκδοση έγινε με περίεργο σκοπό.
Επίσης, δεύτερο ερώτημα: Γιατί αναφέρθηκαν οι μωαμεθανοί και όχι οι καθολικοί, οι εβραίοι ή οι δωδεκαθειστές για παράδειγμα;

Με εκτίμηση
Γιώτα Χουλιάρα
Δημοσιογράφος
Πηγή Geopolitics



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Μιχάλη Διακαντώνη

Κατά το τελευταίο ενάμιση έτος η τιμή του πετρελαίου Brent έχει κατακρημνιστεί από τα $116 στα $36 το βαρέλι, φθάνοντας στα χαμηλότερα ύψη των τελευταίων 11 ετών. Η εξέλιξη αυτή προκαλεί οικονομικές δυσχέρειες τόσο στις πετρελαϊκές εταιρείες όσο και στις πετρελαιοπαραγωγούς χώρες και είναι ικανή να πυροδοτήσει σοβαρές γεωπολιτικές εξελίξεις.

Η ανάλυση αυτή εξετάζει διαδοχικά: τις πιθανές συνέπειες για τις πετρελαϊκές εταιρείες και τους κρατικούς προϋπολογισμούς, τη στρατηγική του OPEC και τις επιπτώσεις στις χώρες του Κόλπου, καθώς και τις προκλήσεις που αναμένεται να αντιμετωπίσουν η Ρωσία, η Σαουδική Αραβία, οι ΗΠΑ, το Ιράν και οι χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής.

Τα Εταιρικά Κόστη Παραγωγής και η Ισορροπία των Κρατικών Προϋπολογισμών

Η κατάκορυφη πτώση της τιμής του πετρελαίου, όπως είναι αυτονόητο, έχει προκαλέσει μεγάλα οικονομικά προβλήματα στις εταιρείες του κλάδου, πολλές από τις οποίες είτε λειτουργούν στο όριο του κόστους παραγωγής τους είτε αντιμετωπίζουν βραχυπρόθεσμες ζημιές που ελπίζουν να καλύψουν στο μέλλον από μία ενδεχόμενη ανάκαμψη της τιμής. Για να ανταπεξέλθουν σε αυτήν την εξέλιξη, οι εταιρείες έχουν αναγκαστεί να περικόψουν τις κεφαλαιακές τους δαπάνες, να «παγώσουν» νέα επενδυτικά σχέδια και να απολύσουν χιλιάδες υπαλλήλους τους. Οι αμερικανικές εταιρείες λόγω των προηγμένων τεχνολογιών που χρησιμοποιούν έχουν καταφέρει να μειώσουν σημαντικά τα κόστη και τον χρόνο εξόρυξης του πετρελαίου, αλλά η διεθνής συμβουλευτική εταιρεία Wood Mackenzie υπολόγισε ότι οι κορυφαίες επιχειρήσεις του χώρου χρειάζονται το επόμενο έτος μια τιμή ίση τουλάχιστον με $66/βαρέλι προκειμένου να καλύψουν τις κεφαλαιακές και χρηματοδοτικές τους ανάγκες (η τιμή αυτή ήταν $81/β. για το 2015). Πιο συγκεκριμένα, το κόστος που αντιμετωπίζουν οι κύριοι παραγωγοί αμερικανικού πετρελαίου εκτείνεται σ’ ένα ευρύ φάσμα τιμών που ξεκινάει από το επίπεδο των $40/β. και μπορεί να ξεπερνάει και τα $80/β. ανάλογα με την ευκολία εξόρυξης του κοιτάσματος.

Οι ρωσικές εταιρείες αντιμετωπίζουν χαμηλότερα κόστη (περίπου $30/β.), όπως και οι εταιρείες των χωρών του Κόλπου, προεξαρχούσης της Σαουδικής Αραβίας ( $10 δολ./β.) ενώ υψηλότερα απ’ τις παρούσες τιμές είναι τα κόστη για τις εταιρείες που δραστηριοποιούνται στη Βόρεια Θάλασσα, τον Καναδά, τη Βραζιλία και την Ανγκόλα. Τα οριακά κόστη εξόρυξης είναι ακόμη χαμηλότερα, αλλά σε κάθε περίπτωση είναι δύσκολο να υπολογιστούν οι ακριβείς τιμές που απαιτούνται απ’ τις εταιρείες, αν κανείς δεν συμπεριλάβει όλες τις κεφαλαιακές και δανειακές δαπάνες, καθώς και τον συνολικό όγκο παραγωγής κάθε χώρας. Είναι προφανές, ότι με τις παρούσες ή και χαμηλότερες τιμές οι περισσότερες εταιρείες θα έχουν ζημιές βραχυπρόθεσμα και προφανώς θα οδηγηθούν είτε σε περιορισμό της παραγωγής τους, είτε σε ανάκληση των νέων επενδυτικών τους σχεδίων είτε ακόμη και σε χρεωκοπία αν έχουν υψηλό βαθμό δανεισμού. Οι αριθμοί αυτοί αφορούν τα εταιρικά μεγέθη, καθώς όμως πολλά κράτη στηρίζουν μεγάλο μέρος της εθνικής τους οικονομίας στα πετρελαϊκά έσοδα, υπάρχει και μία άλλη σημαντική παράμετρος που θα πρέπει να εξεταστεί: H τιμή που πρέπει να αξίζει ένα βαρέλι πετρέλαιο ώστε οι χώρες αυτές να ισοσκελίζουν τον κρατικό προϋπολογισμό τους. Ενδεικτικά, σύμφωνα με τα στοιχεία των ΔΝΤ/Economist Intelligence Unit/Bloomberg παρατίθενται οι ακόλουθες τιμές:


Απ’ τον ανωτέρω πίνακα, γίνεται αντιληπτό ότι με την σημερινή τιμή του πετρελαίου, που αναμένεται να μειωθεί περαιτέρω αν η παραγωγή στο Ιράν ξαναρχίσει σύντομα, τόσο οι χώρες του OPEC όσο και η Ρωσία δεν θα μπορέσουν να καλύψουν τις κρατικές τους δαπάνες μέσω των πετρελαϊκών τους εσόδων. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να σημειωθεί, όμως, ότι τα όρια «ασφαλείας» που θέτουν οι κρατικοί προϋπολογισμοί στην τιμή του πετρελαίου δεν είναι περιοριστικά, αλλά εξαρτώνται από:
1) την ακρίβεια των στατιστικών εκτιμήσεων, καθώς τα όρια αυτά δύναται να αλλάξουν σημαντικά ανάλογα με τα υπάρχοντα δεδομένα
2) απ’ τη δυνατότητα που έχουν τα κράτη να περιορίσουν τις κρατικές τους δαπάνες, χαμηλώνοντας έτσι τα όρια αυτά
3) απ’ τη δυνατότητα που διαθέτουν τα κράτη να υποτιμήσουν το νόμισμά τους έναντι του δολαρίου (όπως έπραξε η Ρωσία) προκειμένου να αντισταθμίσουν μέρος των απoλεσθέντων εσόδων.

Η Στρατηγική του OPEC και οι Συνέπειες για τις χώρες του Κόλπου

Η τιμολογιακή στρατηγική που ακολουθεί ο OPEC καθορίζεται κυρίως απ’ τον μεγαλύτερο παραγωγό του, που είναι η Σ. Αραβία. Η βασική εμπορική επιλογή των Σαουδαράβων είναι η διατήρηση ή και η αύξηση του μεριδίου τους στην αγορά πετρελαίου, έστω και αν αυτό συνεπάγεται μια αρκετά χαμηλότερη τιμή. Οι βασικοί «οδηγοί» αυτής της πολιτικής είναι:
1) η επιθυμία της Σ. Αραβίας να παραγκωνίσει τους αμερικανούς παραγωγούς, οι οποίοι λόγω των τεχνολογικών καινοτομιών μπορούν μελλοντικά να διεκδικήσουν μερίδιο της διεθνούς αγοράς πετρελαίου, αν καταφέρουν να εισέλθουν και να επιβιώσουν βραχυπρόθεσμα στον κλάδο
2) η προσπάθεια παρεμπόδισης του Ιράν να επανακτήσει το μερίδιο αγοράς που κατείχε προ της άρσης των διεθνών κυρώσεων, ώστε να περιοριστεί η επιρροή του σιιτικού τόξου στην εγγύς περιοχή
3) η επιδείνωση των ισολογισμών των ρωσικών εταιρειών, ώστε να περιοριστούν οι επενδυτικές δαπάνες που μπορούν να οδηγήσουν στην εκμετάλλευση νέων κοιτασμάτων που θα επιτρέψουν στη Ρωσία να διατηρήσει τον σημαίνοντα ρόλο της στην αγορά πετρελαίου.
Ρώσοι αναλυτές διαβλέπουν πίσω απ’ αυτή τη στρατηγική, την πρόθεση της Σ.Αραβίας να εντάξει μελλοντικά στο σχήμα του OPEC και την ίδια τη Ρωσία. Ο γενικός γραμματέας του OPEC, Abdalla Salem El-Badri, δήλωσε προσφάτως ότι «το καρτέλ πλέον δεν είναι αρκετά μεγάλο για να δρα από μόνο του και ότι ο οργανισμός δεν θα περιορίσει την παραγωγή αν δεν πραγματοποιηθούν διαπραγματεύσεις με χώρες μη-μέλη, ώστε να υπάρξει μια συλλογική προσπάθεια». Άλλωστε, αποτελεί πλέον κοινό μυστικό, ότι οι ποσοστώσεις στην παραγωγή που επιβάλει ο οργανισμός, έχουν περισσότερο προτρεπτικό χαρακτήρα και συχνά παραβιάζονται απ’ τα ίδια τα μέλη του.

Η πολιτική αυτή, αν και έχει προκαλέσει οικονομική «αφαίμαξη» και στην ίδια την Σ. Αραβία (βλ. κατωτέρω), φέρεται να πλήττει περισσότερο κάποιες απ’ τις υπόλοιπες χώρες του οργανισμού (Βενεζουέλα, Ιράκ, Λιβύη, Νιγηρία) που έχουν υψηλότερα κόστη εξόρυξης, βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στα πετρελαϊκά έσοδα και βρίσκονται σε καθεστώς πολιτικής αστάθειας ή εμφυλίου πολέμου. Οι χώρες του Κόλπου, πλήττονται και αυτές με τη σειρά τους, όμως το Κουβέιτ, το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, διαθέτουν αποθεματικά που μπορούν να «αντέξουν» περισσότερα χρόνια σε χαμηλότερες τιμές σε σχέση με τη Σ. Αραβία, ενώ βασίζονται σε μικρότερο βαθμό (αν όχι μικρό) απ’ αυτην στα έσοδα απ’ το πετρέλαιο. Παρόλα ταύτα, πρόσφατη έκθεση του ΔΝΤ, τονίζει ότι οι χώρες του Κόλπου, αναμένεται να γνωρίσουν σημαντική μείωση στα πετρελαϊκά τους έσοδα τους κατά τα ερχόμενα έτη, υψηλά δημοσιονομικά ελλείματα και συνεπώς θα πρέπει να περιορίσουν τις κρατικές δαπάνες τους, να διαφοροποιήσουν την παραγωγική τους βάση και να δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα, ώστε να αυξήσουν τα οικονομικά τους αποθεματικά και να διαμοιράσουν τα οφέλη του ενεργειακού πλούτου στις επερχόμενες γενεές.

Οι Προκλήσεις για τη Ρωσία

Οι ρωσικές εταιρείες ενέργειας εκτιμούν ότι η τιμή του πετρελαίου για τα επόμενα επτά έτη μπορεί να κυμανθεί μεταξύ $40-60/β. Αν η τιμή κινηθεί προς το κάτω άκρο αυτού του διαστήματος, τότε η Ρωσία θα αντιμετωπίσει σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Ήδη φέτος, το ΑΕΠ της συρρικνώθηκε περίπου 4%, τα πραγματικά εισοδήματα μειώθηκαν κατά 9%, ενώ το ρούβλι έχασε τη μισή του αξία σε σχέση με το δολάριο τον τελευταίο ενάμιση χρόνο.
Αν στα γεγονότα αυτά προστεθούν οι διεθνείς οικονομικές κυρώσεις λόγω Ουκρανίας, η διακοπή των εμπορικών σχέσεων με την Τουρκία, το κόστος των πολεμικών επιχειρήσεων στη Συρία αλλά και η χαμηλή τιμή του φυσικού αερίου, καταλαβαίνει κανείς ότι η κατάσταση για την ρωσική οικονομία αναμένεται ιδιαίτερα δύσκολη τα προσεχή έτη.
Παρότι, προβλέπεται επιστροφή στην ανάπτυξη για το ερχόμενο έτος, αν οι τιμές του πετρελαίου παραμείνουν στα υπάρχοντα ή και σε χαμηλότερα επίπεδα, είναι πολύ πιθανόν η ύφεση να συνεχιστεί και τα ρωσικά αποθεματικά (περίπου $70 δις) να εξαντληθούν μέχρι τις αρχές του 2017, όπως δήλωσε και ο Ρώσος Υπουργός Οικονομικών, Anton Siluanov. Το κράτος στην περίπτωση αυτή, θα αναγκαστεί να περιορίσει δραστικά τις κοινωνικές δαπάνες του ή να υποτιμήσει περαιτέρω το ρούβλι, προκαλώντας υψηλό πληθωρισμό. Η ρωσική κυβέρνηση αντιμέτωπη με αυτή την κατάσταση, έχει ήδη αυξήσει το φόρο εξόρυξης (ΜΕΤ) και έχει μειώσει τον εξαγωγικό δασμό, ώστε να αυξήσει τα κρατικά της έσοδα και να κάνει πιο φθηνό και ελκυστικό το ρωσικό πετρέλαιο στις ξένες αγορές. Ωστόσο, η διατήρηση της κοινωνικής συνοχής θα εξαρτηθεί απ’ τη θέληση του σκληραγωγημένου ρωσικού λαού να υπομείνει εκ νέου σημαντικές οικονομικές στερήσεις αλλά και τη δυνατότητα της χώρας να διαφοροποιήσει την παραγωγή της, υποκαθιστώντας αποτελεσματικά τις εισαγωγές της.

Οι Προκλήσεις για τη Σαουδική Αραβία

Η Σ. Αραβία αν και διαθέτει το χαμηλότερο κόστος παραγωγής ανά βαρέλι παγκοσμίως, διατηρεί πολύ υψηλές κρατικές δαπάνες. Τα κρατικά της έσοδα βασίζονται σε ποσοστό 90% στους υδρογονάνθρακες και γι’ αυτό η πτώση των τιμών του πετρελαίου προκάλεσε, σύμφωνα με το ΔΝΤ, ένα δημοσιονομικό έλλειμμα ίσο με 21.6% του ΑΕΠ το 2015, το οποίο θα είναι περίπου 19.4% για το 2016. Η ίδια ανάλυση τονίζει ότι αν οι τιμές του πετρελαίου παραμείνουν στα ίδια επίπεδα και οι κρατικές δαπάνες δεν περιοριστούν, τα χρηματικά αποθεματικά της χώρας θα εξαντληθούν εντός της επόμενης 5ετίας.
Εν όψει αυτού του κινδύνου, η κυβέρνηση της Σ. Αραβίας αναμένεται να περιορίσει τις ενεργειακές επιδοτήσεις και τις δαπάνες στις δημόσιες υποδομές και στους μισθούς (αποτελούν το 11% του ΑΕΠ). Η μείωση των κρατικών δαπανών θα επηρεάσει σημαντικά το βιοτικό επίπεδο των Σαουδαράβων πολιτών, καθώς το 65% των εργαζομένων απασχολείται στον δημόσιο τομέα. Ομοίως, θα πληγεί και ο ιδιωτικός τομέας (ιδίως οι κατασκευές) στις οποίες το 87% των απασχολούμενων είναι αλλοδαποί.

Η ιδιαίτερη πληθυσμιακή και θρησκευτική σύνθεση της Σ. Αραβίας (το 1/3 του πληθυσμού αποτελείται από ξένους εργαζόμενους και το 15% είναι Σιίτες που κατοικούν στις ανατολικές επαρχίες και στα σύνορα με την Υεμένη) αλλά και η έμμεση εμπλοκή της χώρας σε γειτονικές συγκρούσεις (συνδράμει οικονομικά την Υεμένη έναντι των φιλο-ιρανών Σιιτών ανταρτών Χούθι, ενώ στο παρελθόν φέρεται να έχει υποστηρίξει φανατικές σουνιτικές ομάδες όπως η Αλ-Νούσρα) μπορούν να οδηγήσουν στo ξέσπασμα εξεγέρσεων. Συνεπώς, η Σ. Αραβία, λόγω της ισχυροποίησης του ρόλου του Ιράν και της συγκρότησης του ισλαμικού στρατιωτικού συνασπισμού κατά του ISIS, θα βρεθεί αντιμέτωπη μ’ ένα φιλοσιιτικό τόξο στα ανατολικά και στο Νότο αλλά ίσως και με το ISIS σε περίπτωση που αυτό «εκδιωχθεί» απ’ τη Συρία νοτιότερα.
Οι εξελίξεις αυτές ενέχουν τον σοβαρό κίνδυνο πρόκλησης εδαφικών απωλειών για τη χώρα. Από καθαρά οικονομική σκοπιά, η Σ. Αραβία μπορεί να προβεί σε γενναίες περικοπές δαπανών (όπως έπραξε την δεκαετία του 80) και να δανειστεί μέσω της αγοράς ομολόγων (έχει μικρό εξωτερικό χρέος) αντιμετωπίζοντας έτσι τις χαμηλές τιμές πετρελαίου, όμως δεν έχει τη δυνατότητα να υποτιμήσει το νόμισμά της το οποίο είναι προσδεδεμένο στο δολάριο. Τελικά, ο βαθμός προσαρμοστικότητας της σαουδαραβικής κοινωνίας στα νέα οικονομικά δεδομένα είναι αυτός που θα κρίνει τη διάρκεια και την αποτελεσματικότητα των μέτρων αυτών.

Οι Συνέπειες για τις ΗΠΑ

Όπως, αναφέρθηκε ανωτέρω, οι ΗΠΑ επιδιώκουν να εισέλθουν δυναμικά τόσο στην παγκόσμια αγορά πετρελαίου όσο και στην αγορά φυσικού αερίου, αφού έχουν πλέον αποκτήσει ενεργειακή αυτονομία και προχώρησαν στην άρση της απαγόρευσης εξαγωγών που διατηρούσαν για 40 χρόνια. Σε πρώτη φάση, η επίδραση των αμερικανικών εξαγωγών δεν αναμένεται να αυξήσει ιδιαίτερα την παγκόσμια προσφορά, ενώ αναλυτές του κλάδου τονίζουν ότι απ’ την άρση της απαγόρευσης θα διευκολυνθούν κυρίως οι παραγωγοί της Βόρειας Ντακότα. Αν και χρόνο με το χρόνο, οι τεχνολογικές καινοτομίες μειώνουν το κόστος εξόρυξης ανά βαρέλι για τις αμερικανικές εταιρείες, θεωρείται δεδομένο ότι αρκετές από αυτές δεν θα μπορέσουν να ανταποκριθούν στις χαμηλές τιμές που έχουν επιβληθεί απ’ την πολιτική του OPEC.
Τα αποτελέσματα αυτής της στρατηγικής ήδη έχουν αρχίσει να διαφαίνονται στους ισολογισμούς και τις μετοχικές αξίες των αμερικανικών εταιρειών που υποφέρουν μεγάλες απώλειες. Αν οι τιμές επανέλθουν σ’ένα ύψος τουλάχιστον 60-70δολ/β. τότε αρκετές επιχειρήσεις του κλάδου θα πραγματοποιήσουν κέρδη και κυρίως θα μπορέσουν να επενδύσουν για να επεκτείνουν μελλοντικά τις δραστηριότητές τους. Η άνοδος των τιμών του πετρελαίου προϋποθέτει, όμως, αυξημένη ζήτηση από την Ασία (κάτι αναμενόμενο σε μεσο-μακροπρόθεσμο επίπεδο), ευνοικές καιρικές συνθήκες και κυρίως μείωση της προσφοράς απ’ τον OPEC. Ο περιορισμός της προσφοράς μπορεί να είναι αποτέλεσμα:
1) μιας ηθελημένης αλλαγής της εμπορικής στρατηγικής της Σ. Αραβίας (το λιγότερο πιθανό ενδεχόμενο)
2) άσκησης εξωτερικών πιέσεων προς αυτήν για προσαρμογή της πολιτικής της
3) πολιτικο-κοινωνικών αναταραχών και πολεμικών συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή και στη Β. Αφρική.
Φυσικά, όλα αυτά θα πρέπει να συμβούν όσο το «παράθυρο ευκαιρίας» είναι ακόμη ανοικτό για τους αμερικανούς παραγωγούς, καθώς μακροπρόθεσμα πολλοί από αυτούς θα τεθούν εκτός αγοράς αν οι τιμές πετρελαίου συνεχίσουν να παραμένουν εξαιρετικά χαμηλές.

Οι Συνέπειες για το Ιράν

Το Ιράν αναμένεται να αυξήσει την παραγωγή πετρελαίου του τουλάχιστον κατά 500.000 βαρέλια/ημέρα για το επόμενο έτος, εφόσον η άρση των κυρώσεων προχωρήσει με ταχύ ρυθμό. Η εξέλιξη αυτή αυτή θα αυξήσει την εξωτερική ζήτηση, θα βελτιώσει τους όρους εμπορίου και θα συντείνει στην αύξηση του ιρανικού ΑΕΠ. Η παραγωγή αναμένεται να αυξηθεί περαιτέρω τα επόμενα έτη, ώστε να φθάσει το 1.5% της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου μέχρι το 2020.
Ωστόσο, το Ιράν αναμένεται να αντιμετωπίσει προβλήματα απ’ την πολιτική χαμηλών τιμών που επιβάλλει η Σ. Αραβία μέσω του OPEC. Όπως προαναφέρθηκε, οι Σαουδάραβες δεν επιθυμούν την επέκταση της σιιτικής επιρροής στην Μ. Ανατολή και θα κάνουν ότι μπορούν για να «εκδιώξουν» τους ιρανούς παραγωγούς απ’ την παγκόσμια αγορά πετρελαίου. Το θετικό στοιχείο σε αυτή την περίπτωση είναι, ότι λόγω των διεθνών κυρώσεων που επιβλήθηκαν στη χώρα τα προηγούμενα έτη, το Ιράν κατάρθωσε να διαφοροποιήσει επαρκώς την οικονομία του (μεταποίηση, κατασκευές, νέες τεχνολογίες κλπ.) ώστε μόνο το 15% του ΑΕΠ του να εξαρτάται απ’ τα πετρελαϊκά έσοδα.
Τελικώς, το αποτέλεσμα που θα επιφέρει ο πετρελαϊκός πόλεμος στο Ιράν, θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό απ’ το πόσο γρήγορα και για πόσο διάστημα θα αρθούν οι διεθνείς κυρώσεις, απ’ το πώς θα αντιδράσουν οι άλλες χώρες- παραγωγοί πετρελαίου, αλλά και απ’ το πώς θα μπορέσει να ανταποκριθεί η εγχώρια βιομηχανία πετρελαίου στις προκλήσεις που θα δημιουργηθούν σε διεθνές επίπεδο.

Οι Προκλήσεις για τις Χώρες της της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής

Η πτώση των τιμών του πετρελαίου αναμένεται να πλήξει σημαντικά τα κράτη της Λ. Αμερικής και της Αφρικής. Στη Βραζιλία, ο περιορισμός των πετρελαϊκών εσόδων θα προστεθεί στην ύφεση που κατέγραψε η οικονομία της για το 2015. Η χώρα, που ήδη βρίσκεται αντιμέτωπη με τον υψηλό πληθωρισμό, τον αυξημένο ιδιωτικό δανεισμό, τα οικονομικά σκάνδαλα και την καθίζηση στον κατασκευαστικό τομέα, αναμένεται να δεχθεί περαιτέρω πιέσεις λόγω της ανόδου των επιτοκιών της Fed που θα προκαλέσουν εκροές επενδύσεων, σε μια χρονιά μάλιστα όπου φιλοξενεί του Ολυμπιακούς Αγώνες και συνεπώς κάθε κοινωνική αναταραχή θα προκαλούσε ζημιά στη διεθνή εικόνα της.
Στη Βενεζουέλα, το κόμμα του Προέδρου Μαδούρο έχει χάσει πλέον την πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο, και η οικονομία της χώρας είναι αντιμέτωπη με τον χρόνιο υψηλό πληθωρισμό, ενά βαριά υποτιμημένο νόμισμα και την έλλειψη βασικών αγαθών ανάγκης. Η περαιτέρω πτώση των τιμών του πετρελαίου, σε μια χώρα που είναι αποκλειστικά εξαρτημένη απ’ το «μαύρο χρυσό», αναμένεται να περιορίσει τις δυνατότητες του κράτους για κοινωνικές δαπάνες σε εκπαίδευση, υγεία και άλλους ευαίσθητους τομείς, πυροδοτώντας νέες κοινωνικές αναταραχές που ίσως οδηγήσουν στην αντικατάσταση του Προέδρου.
Στο Εκουαδόρ, αν και η κατάσταση της οικονομίας είναι πιο σταθερή σε σχέση με τη Βενεζουέλα, η πτώση της τιμής του πετρελαίου που αποτελεί το 50% της συνολικής αξίας των εξαγωγών της χώρας, μπορεί να οδηγήσει σε ύφεση τόσο για το 2015 όσο και για το 2016.
Στη Λιβύη, που εξαρτά το 95% των εσόδων της απ’ το πετρέλαιο, η πτώση των τιμών θα διευρύνει το κοινωνικό χάος που επικρατεί στη χώρα λόγω του εμφυλίου. Αξίζει δε να σημειωθεί, ότι ο πετρελαϊκός τομέας της Λιβύης είναι πλήρως κατακερματισμένος, αφού οι πετρελαιοπηγές της Σύρτης ελέγχονται απ’ το ISIS, ενώ υπάρχουν δύο Εθνικές Εταιρείες Πετρελαίου, μία στο Τομπρούκ και μία στην Τρίπολη, που καθεμιά διεκδικεί ξεχωριστά τη νομιμότητα στη διεθνή αγορά πετρελαίου.
Τέλος, στη Νιγηρία όπου βασίζει περίπου το 75% του κρατικού της προϋπολογισμού στο πετρέλαιο, η μείωση των εσόδων θα θέσει σε κίνδυνο τη θητεία του νεοεκλεγέντος Προέδρου Muhammadu Buhari, ο οποίος προεκλογικά υποσχέθηκε να περιορίσει τη διαφθορά και την κοινωνική ανισότητα που είναι ιδιαίτερα εκτεταμένες στη χώρα. Αν σε αυτό προσθέσουμε το παρελθόν των εμφύλιων συγκρούσεων που διαθέτει η χώρα, αλλά και τη δράση της ισλαμιστικής τρομοκρατικής οργάνωσης Boko Haram, αντιλαμβάνεται κανείς ότι το 2016 θα είναι ένα έτος σημαντικών προκλήσεων για τη Νιγηρία.

Επίλογος: Η Πτώση της Τιμής του Πετρελαίου και η Διάρκεια της θα Καθορίσουν τις Επιπτώσεις

Οι προβλέψεις που κάνουν οι δρώντες της αγοράς για την μελλοντική τιμή του πετρελαίου διαφέρουν σημαντικά μεταξύ τους. Το «συντηρητικό» σενάριο των ρώσικων εταιρειών προβλέπει τιμές $40/β. έως το 2018 και τιμές κάτω από $50/β. μετέπειτα, ενώ η εκτίμηση της Goldman Sachs αναφέρει ότι η τιμή μπορεί να φτάσει και στα $20 δολ./β. το 2016 και να παραμείνει αρκετά χαμηλά έως το τέλος της επόμενης 10ετίας. Σε μια τέτοια περίπτωση, ο ανταγωνισμός μεταξύ εταιρειών θα είναι σφοδρός και πολλοί παραγωγοί θα αναγκαστούν να εγκαταλείψουν τον κλάδο, ενώ αναμένεται να υπάρξουν και σοβαρές κοινωνικές αναταραχές σε πολλά κράτη, ιδιαίτερα στις χώρες της Λ. Αμερικής και της Αφρικής.
Αναλυτές της αγοράς, θεωρούν ότι αν και η τιμή του πετρελαίου το πρώτο εξάμηνο του 2016 αναμένεται να μειωθεί, απ’ το τρίτο τρίμηνο του έτους θα αυξηθεί και πάλι, καθώς η μείωση των αποθεμάτων και της παραγωγής -λόγω εκτοπισμού κάποιων παραγωγών- θα ωθήσει τις τιμές υψηλότερα (κοντά στα $57/β.).
Αντιθέτως, οι traders είναι πολύ πιο επιφυλακτικοί και βλέπουν η πτώση να συνεχίζεται για ολόκληρο το έτος. Συμπερασματικά, αν οι τιμές κινηθούν σε επίπεδα αρκετά κάτω των 60 δολ./β. για τα επόμενα έτη, θα αποτελέσουν μεγάλη πρόκληση ακόμα και για μεγάλους παραγωγούς όπως το Ιράν, η Ρωσία, οι ΗΠΑ και η Σ. Αραβία. Αν πάλι οι τιμές κινηθούν στην περιοχή των $65-$80/β., τότε αρκετές εταιρείες θα μπορέσουν να επιβιώσουν και να επεκτείνουν τα επενδυτικά τους σχέδια.
Γενικότερα, οι εταιρείες που θα μπορέσουν να μειώσουν πιο γρήγορα και αποτελεσματικά τα κόστη τους, θα κάνουν χρήση των νέων τεχνολογιών και θα έχουν την αμέριστη υποστήριξη των κυβερνήσεών τους, θα έχουν ένα αντικειμενικό προβάδισμα.
Τελικά, ίσως τον αποφασιστικό ρόλο να διαδραματίσουν οι κοινωνικο-πολιτικές εξελίξεις που θα προκύψουν σε κάθε χώρα, είτε ως αποτέλεσμα απρόβλεπτων παραγόντων είτε ως αποτέλεσμα άσκησης στρατιωτικής και οικονομικής πίεσης απ’ τα κράτη, με βάση την ισχύ που καθένα απ’ αυτά διαθέτει στο διεθνές σύστημα.

Ο Μιχάλης Διακαντώνης είναι Οικονομολόγος/Διεθνολόγος, συντονιστής στο Παρατηρητήριο Ανατολικής Μεσογείου, στον Τομέα Ρωσίας Ευρασίας και Νοτιοανατολικής Ευρώπης (ΤΟ.ΡΕ.ΝΕ) του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Σαν Οδύσσεια δίχως τέλος, η μεγάλη οικονομική κρίση της Ελλάδας συνεχίζεται πυροδοτώντας νέους φόβους και κοινωνική αναταραχή, αναφέρει δημοσίευμα του Guardian.

Η περασμένη χρονιά ήταν «θυελλώδης», αφού σηματοδοτήθηκε από δύο εκλογικές αναμετρήσεις, ένα δημοψήφισμα, την επιβολή capital controls, διαπραγματεύσεις για τη συμφωνία διάσωσης, αγωνιώδεις ψηφοφορίες στο κοινοβούλιο και μια παραλίγο πτώχευση και έξοδο από το ευρώ. Ωστόσο, η βρετανική εφημερίδα εκτιμά πως το 2016 μπορεί να αποδειχθεί ακόμη πιο απρόβλεπτο. Κάποιοι συμφωνούν πως τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμη.

Τη στιγμή που ο κόσμος φοβάται πως το επόμενο βήμα είναι η κατάσχεση των κατοικιών τους από τις τράπεζες, κανείς δεν πιστεύει την κυβέρνηση όταν ισχυρίζεται πως μπορεί να τις προστατεύσει. Στο μεταξύ, το ερώτημα που τίθεται πλέον είναι το αν η Ελλάδα θα μπορέσει να ανακάμψει, ενώ διανύει την τρίτη διάσωσή της και το έβδομο έτος κρίσης.

Καθώς καλωσόριζε το νέο έτος, ο Αλέξης Τσίπρας προέβλεψε πως το 2016 θα σηματοδοτήσει την αρχή ενός τέλους: «Μιας οριστικής εξόδου από την οικονομική κρίση». Με τη βοήθεια του πακέτου αρωγής από το ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ, η χώρα βρίσκεται μπροστά σε ριζοσπαστικές αλλαγές και μια «εθνική αναγέννηση».

Ωστόσο δεν πιστεύουν όλοι σε αυτό το σενάριο: Πάνω από το 55% των Ελλήνων υπογράμμισαν σε πρόσφατη δημοσκόπηση την απαισιοδοξία τους για το μέλλον. Άλλο ένα 61% πιστεύει πως μια αναγκαστική έξοδος από την ευρωζώνη εξακολουθεί να είναι πιθανή. Ταυτόχρονα, οι τελευταίοι 12 μήνες έχουν επιδεινώσει τα οικονομικά τραύματα της χώρας: Η ανεργία έχει εκτοξευθεί άνω του 30% και το διαθέσιμο εισόδημα έχει κατρακυλήσει πάνω από 25%.

Παρ' όλ' αυτά, το δημοσίευμα τονίζει πως μέσα από αυτή την πολυτάραχη πορεία, αυτό το κράτος έχει μάθει να αντιμετωπίζει τις αντιξοότητες. Έχει αποδεχθεί πως είναι παγιδευμένο στο φαύλο κύκλο της λιτότητας και του χρέους και ότι η «σωτηρία» δε θα είναι εύκολη, καθώς παλεύει με τις επιπτώσεις των περικοπών, περιλαμβανομένων εκείνων σε νοσοκομεία και σχολεία.

«Ο κίνδυνος για τη χώρα τώρα είναι μια αναιμική ανάκαμψη, που δε θα μπορέσει να μειώσει την ανεργία και να βάλει την πραγματική οικονομία πάλι στο ρυθμό της», επισημαίνει ο Θεόδωρος Πελαγίδης, καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς και μέλος του think tank Brookings Institution. Το 2016 θα σηματοδοτηθεί από την πίεση των τριών δανειστών, που απαιτούν μεταρρυθμίσεις σε αντάλλαγμα για τη βοήθεια, με το συνταξιοδοτικό, τη φορολογία των αγροτών και τις ιδιωτικοποιήσεις να αποτελούν τους επόμενους σταθμούς.

Η μεσαία τάξη πρόκειται να πληγεί ιδιαίτερα καθώς μεγαλώνει το χάσμα μεταξύ πλούσιων και φτωχών, οι αγρότες απειλούν με «πόλεμο» και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις σηκώνουν τα μανίκια ενόψει της μεταρρύθμισης στο συνταξιοδοτικό. Η προοπτική των κατασχέσεων των κατοικιών προσθέτει στους φόβους για κοινωνική αναταραχή. Οι συνταξιούχοι έχουν ήδη υποστεί 12 μειώσεις στις μηνιαίες πληρωμές τους από όταν ξέσπασε η κρίση, τη στιγμή που δεν είναι σπάνιο ολόκληρες οικογένειες να στηρίζονται μόνο σε μία σύνταξη.

Όπως αναφέρει ο Guardian, ο Αλέξης Τσίπρας στα 41 του χρόνια έχει αποδειχθεί «πανούργος» ειδικός στη στρατηγική, γεγονός που έχει υπογραμμίσει η ικανότητά του να μετατρέψει ένα συντριπτικό «Όχι» στη λιτότητα, σε ένα ταπεινωτικό «Ναι» μέσα σε ελάχιστες ημέρες.

Επιπλέον, μια «άτονη» αντιπολίτευση βοήθησε τον πρωθυπουργό σε αυτό το έργο. Αν η Νέα Δημοκρατία δεν μπορέσει να ανασυνταχθεί μετά 10η Ιανουαρίου οπότε υποτίθεται πως θα εκλέξει νέο αρχηγό, ο «πρώην κομμουνιστής» Αλέξης Τσίπρας θα παραμείνει η «κυρίαρχη φιγούρα στην ελληνική πολιτική σκηνή».

«Δε βλέπω πώς αυτή η κυβέρνηση θα επιβιώσει από τις μεταρρυθμίσεις. Και δε βλέπω πώς θα μπορέσει να τις αποφύγει», παρατήρησε ο Αριστείδης Χατζής, αναπληρωτής καθηγητής Δικαίου και Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αφού τόσο ο Τσίπρας όσο και οι υπουργοί του είναι κατά των μέτρων. «Νομίζω πως αυτή η κυβέρνηση θα αντιμετωπίσει ανυπέρβλητα προβλήματα στις αρχές του 2016», κατέληξε.

Ο καθηγητής ανησυχεί για το προς τα πού θα στραφούν οι απελπισμένοι Έλληνες μετά το ΣΥΡΙΖΑ, ενώ οι αναλυτές συμφωνούν πως ο Τσίπρας θα προσπαθήσει είτε να παγιώσει την εξουσία του διευρύνοντας το συνασπισμό του ή θα καλέσει σε εκλογές για μία ακόμη φορά. Στο μεταξύ, η ελληνική οικονομία αναμένεται πως θα συρρικνωθεί ξανά φέτος.

Πάντως, η εφημερίδα τονίζει πως η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών έχει πάει καλύτερα από το αναμενόμενο και πως οι αριστεροί κυβερνόντες είναι πολύ περισσότερο σε θέση να αναχαιτίσουν τα ενδημικά προβλήματα της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς, ιδιαίτερα σε σχέση με τους προκατόχους τους. Επιπλέον, μετά τα «σκαμπανεβάσματα» υπό το Γιάνη Βαρουφάκη, η συνεργασία έχει αντικαταστήσει τις συγκρούσεις στις σχέσεις Αθήνας και εταίρων. «Επιτέλους αναγνωρίσαμε πως η σύνδεσή μας με την Ευρώπη αποτελεί το μόνο τρόπο για να ανακτήσουμε το χαμένο χρόνο», εκτίμησε ο συγγραφέας και φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος, ο οποίος σχολίασε πως «αν δεν υπήρχε η Ευρώπη, οι κανόνες και οι οδηγίες της, η Ελλάδα δε θα ήταν πολύ διαφορετική από το Ιράκ».

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Σε ένα Ταμείο θα υπάγονται με το νέο ασφαλιστικό σύστημα όλοι οι εργαζόμενοι καθώς καταργούνται ΟΓΑ, ΝΑΤ, ΟΑΕΕ και ΕΤΑΑ, ενώ σύμφωνα με την πρόταση της κυβέρνησης οι εισφορές θα είναι ίδιες για όλους.

Αυτό σημαίνει πως οι εισφορές για τους αγρότες θα αυξηθούν σημαντικά, ενώ αντίστοιχα θα μειωθούν για τους ελεύθερους επαγγελματίες. Εάν περάσει το σχέδιο της κυβέρνησης από τους δανειστές, οι οποίοι το έλαβαν το βράδυ της Δευτέρας και μετά τη συνάντηση του Γ. Κατρούγκαλου με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τότε δεν θα υπάρξει μείωση στις κύριες συντάξεις για τους παλαιούς συνταξιούχους τουλάχιστον έως τη λήξη του προγράμματος.

Με βάση τον νέο υπολογισμό των συντάξεων εάν παρατηρηθεί μείωση αυτή θα καλύπτεται από την προσωπική διαφορά, η οποία όμως θα καταργηθεί το 2018. Όπως φαίνεται όμως το “μάρμαρο” θα πληρώσουν οι νέοι συνταξιούχοι καθώς για εκείνους αναμένεται να υπάρξει μεσοσταθμική μείωση συντάξεων 15% εξαιτίας της μείωσης του ποσοστού αναπλήρωσης κάτι που αφορά σε συντάξεις από 700 – 750 ευρώ και πάνω.

Το ποσοστό αναπλήρωσης για 40 χρόνια ασφάλισης ανέρχεται στο 60%, ενώ προβλέπεται ότι οι συντάξεις θα υπολογίζονται με βάση τις εισφορές ολόκληρου του ασφαλιστικού βίου. Παράδοξη θεωρείται η διάταξη σύμφωνα με την οποία όσο μεγαλύτερο μισθό παίρνει ένας ασφαλισμένος, τόσο μικρότερη θα είναι η σύνταξη που θα πάρει καθώς το ποσοστό αναπλήρωσης είναι αντιστρόφως ανάλογο με το ύψος του μισθού.

Ενδεικτικά, εργαζόμενος με μισθό 1.000 ευρώ και 15 χρόνια ασφάλισης θα λάβει με το νέο σύστημα 500 ευρώ σύνταξη και εργαζόμενος με 2.000 ευρώ μισθό και 15 χρόνια ασφάλισης θα λάβει 700 ευρώ σύνταξη (αντί για 900 με το παλιό σύστημα).

Στα σημερινά επίπεδα θα παραμείνει για το 2016 το ΕΚΑΣ ωστόσο οι δικαιούχοι θα μειωθούν σημαντικά αφού αυστηροποιούνται τα εισοδηματικά κριτήρια, ενώ το εν λόγω επίδομα καταργείται από το 2020. Αναφορικά με τις επικουρικές, το σχέδιο της κυβέρνησης δεν προβλέπει άμεση μείωσή τους, ωστόσο αυτή προκύπτει εμμέσως μέσα από την αύξηση των εισφορών για τις επικουρικές, τόσο για τους εργοδότες (1%) όσο και για τους εργαζόμενους (0,5%).

Επιπρόσθετα, με τη ρήτρα μηδενικού ελλείμματος να “μετονομάζεται” σε ρήτρα βιωσιμότητας που προβλέπει αξιοποίηση ακίνητης περιουσίας και αποθεματικών για την καταβολή τους, μένει να απαντηθεί τι θα συμβεί όταν αυτά… στερέψουν. Σύμφωνα πάντα με το σχέδιο της κυβέρνησης, προκύπτει:
  • Μείωση του εφάπαξ 8%-10%
  • Μείωση στα μερίσματα 25%-30%
  • Πλαφόν στις 2.200 -2.300 ευρώ για ατομική σύνταξη και πλαφόν στις 3.000 ευρώ για πολλαπλές συντάξεις.
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Τα οθωμανικά κτηματολόγια πιο γνωστά από την οθωμανική λέξη, Tapu, 26 χωρών άλλοτε υπό την επικράτεια της οθωμανικής αυτοκρατορίας, ερευνώνται αυτές τις μέρες από την Γενική Διεύθυνση Αρχείων Κτηματολογίου της Τουρκίας, με πρώτο συμπέρασμα ότι πολλά κτήματα που βρίσκονται στις χώρες των Βαλκανίων, της Μέσης Ανατολής και της βορείου Αφρικής, είναι… διεκδικήσιμα από τους απογόνους του τελευταίου σουλτάνου Αμντούλ Χαμίτ, του γνωστού σαν τον σουλτάνο της γενοκτονίας των Αρμενίων.

Σύμφωνα με την φιλοκυβερνητική τουρκική εφημερίδα, Yeni Şafak, η καταγραφή που είχε γίνει από το 1847 είχε καταγράψει την κτηματική περιουσία πολλών χωρών που σήμερα είναι ανεξάρτητες ενώ τότε ήταν υπό την οθωμανική κατοχή. Στην καταγραφή αυτή που έχει καταχωρηθεί στα επίσημα αρχεία της οθωμανικής αυτοκρατορίας, είχαν καταγραφεί και τα κτήματα και βακούφια που είχαν παραχωρηθεί, φυσικά με το έτσι θέλω, στον σουλτάνο.

Συγκεκριμένα όπως αναφέρει η τουρκική εφημερίδα, 5.619 Tapu σύμφωνα με τον διευθυντή των αρχείων του Οθωμανικού κτηματολογίου, Zeynel Abidin Türkoğlu, έχουν καταγραφεί σαν προσωπική περιουσία του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ. Τα κυριότερα από αυτά τα κτήματα βρίσκονται σήμερα στα Βαλκάνια και στην Μέση Ανατολή.

Ανάμεσα στις περιοχές όπου βρίσκεται αυτή η υποτιθέμενη κτηματική περιουσία αναφέρονται τα Σκόπια, η Βοσνία, η Δυτική Θράκη, η Κύπρος, η Ιερουσαλήμ, το Χαλέπι της Συρίας, η Μέκκα και η Μεδίνα, καθώς και τα ελληνικά νησιά όπου επίσης αναφέρεται ότι βρίσκεται μέρος της κτηματικής περιουσίας του τέως σουλτάνου. Η καταγραφή συνεχίζεται...

Αλλά το πιο ενδιαφέρον σε αυτή την είδηση είναι ότι όπως αναφέρεται οι απόγονοι του σουλτάνου θα προσφύγουν στο Διεθνές Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για να διεκδικήσουν τουλάχιστον μέρος της αυτής της κτηματικής περιουσίας του προγόνου τους που είναι επίσημα καταγεγραμμένη στα Tapu.

Καινούργια λοιπόν «ανατολίτικη» ιστορία που μας θυμίζει την γνωστή παροιμία: «ενώ μας χρώσταγαν τον γάιδαρο, μας πήραν και το... βόδι!»

Μάλιστα!

Πηγή ΝikosΧeiladakis

Σχόλιο ιστολογίου: Να υποθέσουμε, άραγε, τι θα συμβεί εάν η Ελλάδα προβεί σε μία παρόμοια κίνηση, απαιτώντας το σύνολο της τουρκικής επικράτειας, επειδή προηγουμένως ανήκε στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία...; Ή να υποθέσουμε πως ο παραλογισμός της Τουρκίας είναι ένα θέμα που απαιτείται να αντιμετωπισθεί άμεσα πλέον από την διεθνή κοινότητα, της οποίας η ασφάλεια εκτίθεται εξαιτίας του νεο-οθωμανικού οράματος του Ταγίπ Ερντογάν;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου