Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

8 Οκτ 2016


Του Γιώργου Κουμπαράκη

Πηγαίνοντας το χρόνο πίσω σε μια ημέρα ορόσημο για την μετέπειτα πορεία της χώρας, το έτος 2015 και ώρα έντεκα και κάτι λεπτά, ο σημερινός Πρωθυπουργός της χώρας στην πρώτη του ομιλία στα Προπύλαια μετά το αποτέλεσμα των εκλογών μπροστά σε χιλιάδες κόσμο, δήλωσε πως κάνουμε το βήμα μπροστά για να ανταμώσουμε με τους λαούς όλους της Ευρώπης. Μάλλον όμως κοιτούσε προς τα πίσω έτσι όπως μας έβλεπε και εμείς προς τα μπροστά έτσι όπως τον βλέπαμε και κάπου εκεί πρέπει να μπερδεύτηκε το πράγμα.

Ακούσαμε πως μπορεί εκείνη η μέρα να ήταν ημέρα γιορτής, αλλά η επόμενη επρόκειτο να είναι ημέρα σκληρής δουλειάς. Ημέρα που θα έβγαζε την Ελλάδα από τον φαύλο κύκλο της υπερχρέωσης, προειδοποιώντας μας με αυτόν τον τρόπο για αυτό που θα ακολουθούσε ή πιο απλά για τον ερχομό της σκληρής διαπραγμάτευσης, η οποία μας κόστισε 100 δις.

Κληθήκαμε να πιστέψουμε πως η ετυμηγορία του λαού την μέρα εκείνη θα έκλεινε μια και έξω τον κύκλο της λιτότητας στη χώρα μας και θα ακύρωνε τα μνημόνια της καταστροφής. Για να υπογραφεί λίγους μήνες αργότερα ένα δέκα φορές πιο απεχθές και πιο επώδυνο μνημόνιο.

Ακούσαμε πως από τη μέρα εκείνη η τρόικα θα ανήκε πια στο παρελθόν. Για να μας καλέσουν λίγους μήνες αργότερα στα βαφτίσια της μετονομασίας της σε «θεσμούς».

Την ημέρα εκείνη ο νέος πρωθυπουργός δεσμεύτηκε πως θα σηκώσει τον ήλιο της δικαιοσύνης πάνω από την Ελλάδα. Για να έρθει λίγους μήνες αργότερα να κλείσει το MEGA της διαπλοκής από το οποίο η χώρα πήρε 98 εκατομμύρια και να δώσει 77 εκατομμύρια σ’ έναν καβαλάρη με μοναδική εγγύηση βοσκοτόπια.

Φευ, το θέατρο σκιών του ΣΥΡΙΖΑ δεν σταμάτησε εκεί. Ακούσαμε πως δεν πρόκειται να υπάρξει καμία υποταγή. Για να αναγκαστεί λίγους μήνες μετά σε άτακτη υποχώρηση ή αλλιώς σε έναν ανέντιμο συμβιβασμό.

Μας υποσχέθηκε την προώθηση σαρωτικών μεταρρυθμίσεων, εννοώντας ουσιαστικά την παραβίαση των «κόκκινων» γραμμών του. Πιο συγκεκριμένα, ενώ καταφερόταν κατά των όποιων ιδιωτικοποιήσεων και κατά της κάθε μορφής χαρίσματος του Δημοσίου σε ιδιώτες, χάρισε μετά από λίγο καιρό την ΤΡΕΝΟΣΕ για 45 εκατομμύρια. Διεμήνυε παντού πως θα καταργήσει τον ΕΝΦΙΑ για να έρθει να τον αντικαταστήσει με έναν κατά πολύ ακριβότερο. Κατήγγειλε την πώληση του Ελληνικού από τους προηγούμενους, για να το παραχωρήσει αργότερα με περίσσια ευκολία.

Καταληκτικά μόνο εάν δούμε με κριτική ματιά τις μετεκλογικές δηλώσεις του ΣΥΡΙΖΑ - δια στόματος του σημερινού Πρωθυπουργού- αλλά και την ριζική μετάλλαξη αυτών στη διαδρομή της μετάβασης τους από τη θεωρία στη πράξη, θα είμαστε σε θέση να αντιληφθούμε και το πραγματικό πρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ. Το οποίο είναι αυτό ενός κατά φαντασία σοσιαλιστή που το μοναδικό έργο που υλοποίησε ήταν η χάραξη νέων δρόμων για τον μεγαλύτερο εχθρό του, τον καπιταλισμό.

Μέσα από έναν πακτωλό ψεύτικών υποσχέσεων και δηλώσεων το μόνο που κατάφερε να κάνει ήταν να ρίξει λίγο νερό στο πηγάδι της εξουσιαστικής του επιβίωσης, συνδέοντας την πολιτική του ανικανότητα με τις αυταπάτες. Συνδυασμός ο οποίος μπορεί να του εξασφάλισε λίγο περισσότερο χρόνο παραμονής στην καρέκλα, το μόνο όμως που κατάφερε ουσιαστικά να κάνει είναι να οδηγήσει στην κατάρρευση του ‘‘ηθικού’’ του πλεονεκτήματος και να επισπεύσει το αναπόφευκτο, το οποίο δεν είναι άλλο από το πολιτικό του τέλος. Άλλως τε από τη στιγμή που σαλπάρισε προς αυτή τη συγκεκριμένη κατεύθυνση τι θα μπορούσε να είχε κάνει το πολιτικό του τέλος για να τον αποφύγει;

* Ο κ. Γιώργος Κουμπαράκης είναι υποψήφιος Διδάκτωρ ΕΜΠ
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Όταν, στις 8 Σεπτεμβρίου, 4 Αμερικανοί Γερουσιαστές εισηγήθηκαν ένα κοινό ψήφισμα για να σταματήσουν την πώληση πολεμικού υλικού 1,5 δισεκατομ. δολλαρίων στην Σαουδική Αραβία, παραδοσιακή σύμμαχο των ΗΠΑ, με την ενέργειά τους αυτή προκάλεσαν ευθέως μια από τις βασικές δυνάμεις που διαμορφώνουν την αμερικανική εξωτερική πολιτική: το στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα.

Τα μέτρα εισηγήθηκαν οι Ρεπουμπλικάνοι Γερουσιαστές Ραντ Πωλ και Μάϊκ Λη και οι Δημοκρατικοί Κρις Μέρφυ και Αλ Φράνκεν, επικαλούμενοι ζητήματα όπως η εισβολή και η σφαγή στην Υεμένη.
"Πουλώντας 1,5 δισεκατομ. δολλάρια εξοπλισμό σε τανκς, όπλα, εκρηκτικά και άλλα σε μια χώρα που δεν σέβεται κανένα ανθρώπινο δικαίωμα είναι συνταγή για να ενταθεί η καταστροφή και η κλιμάκωση στον πολεμικό ανταγωνισμό στην περιοχή", δήλωσε ο Ραντ Πωλ.

Η εκστρατεία τους για να ακυρωθεί η πώληση, μαζί με 64 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων, που έστειλαν επιστολή στον Λευκό Οίκο, ξεσκεπάζει τον ρόλο που παίζει η βιομηχανία των όπλων στις ΗΠΑ στο να σκορπάει τον φόβο και τον κίνδυνο στον πλανήτη. Ποιοι κατάφεραν να πείσουν την αμερικανική κοινή γνώμη ότι η Σαουδική Αραβία είναι ...μια ειρηνική χώρα που πολεμάει την τρομοκρατία; κατ' αναλογίαν, πώς εκπέμπεται καθημερινά μια λυσσαλέα αντι-ρωσσική προπαγάνδα που προσπαθεί να πείσει ότι η Ρωσσία είναι ο μοχθηρός εχθρός και η επεκτατική απειλή; Είναι η βιομηχανία όπλων που τα κινεί όλα αυτά.

"Πρέπει να αντιμετωπίσουμε την τρομοκρατία του ISIS, την ρωσσική επιθετικότητα στην αυλή του ΝΑΤΟ, τις προκλήσεις του Ιράν και της Βόρειας Κορέας, και την αυξανόμενη ισχύ της Κίνας", εισηγήθηκε πρόσφατα η Aerospace Industry Association. Οι δικές της, βέβαια, εισηγήσεις μπορεί να είναι αρεστές στα αυτιά των πρόθυμων στους διαδρόμους του Λευκού Οίκου, αλλά δεν αρκούν για να επηρεάσουν την κοινή γνώμη. Γι' αυτό η βιομηχανία αυτή κινεί το “λόμπυ του πολέμου” και χρηματοδοτεί δεκάδες “θινκ-τανκς” (δεξαμενές σκέψης), τα οποία πιεστικά εκδίδουν ανησυχητικές αναφορές που ανακαλύπτουν γεωπολιτικούς κινδύνους παντού. Τα πιο πολλά ανάμεσά τους στελεχώνονται από πρώην διπλωμάτες του κατεστημένου ή απόστρατους διοικητές των ενόπλων δυνάμεων. Οι τρομακτικές τους προειδοποιήσεις πείθουν ότι είναι πραγματικές λόγω του κύρους των ανάλογων προσωπικοτήτων (καλλιεργημένο για χρόνια στα όργανα του συστήματος) και τα “αθώα” ονόματα των Ινστιτούτων που εκπροσωπούν και επηρεάζουν τους Αμερικανούς και τις συμμαχικές κυβερνήσεις για να ξοδέψουν κι άλλα δισεκατομ. στην αγορά όπλων.

Το γελοιωδώς αποκαλούμενο Ινστιτούτο για την Ειρήνη των Ηνωμένων Πολιτειών, για παράδειγμα, διευθύνεται από τον Stephen Hadley, έναν πρώην σύμβουλο εθνικής ασφαλείας, που κερδίζει εκατοντάδες χιλιάδες δολλάρια κάθε χρόνο από την συμμετοχή του στο διοικητικό συμβούλιο της Raytheon, μιας εταιρείας που κυριαρχεί στον τομέα της κατασκευής όπλων. Ένας άλλος μεγάλος κατασκευαστής όπλων, η Lockheed Martin, που μόλις πούλησε στην Πολωνία ένα πυραυλικό σύστημα αέρος-εδάφους και τώρα θέλει να πουλήσει κι άλλα, έχει χορηγήσει στο Ινστιτούτο 1 εκατομ. δολλάρια. Το “Ινστιτούτο για την Ειρήνη” χτυπιέται κυριολεκτικά για να παρέμβουν οι ΗΠΑ στην Συρία και κάνει ό,τι μπορεί για να στείλουν περισσότερα όπλα στην ουκρανική πυριτιδαποθήκη. Ζητάει, επίσης, από τις ευρωπαϊκές χώρες να διπλασιάσουν τον στρατιωτικό τους προϋπολογισμό.

Η Αμερικανική Επιτροπή για το ΝΑΤΟ, ένα άλλο θινκ-τανκ, ιδρύθηκε από ένα πρώην γενικό διευθυντή της Lockheed και πίεζε επιτυχώς όλα αυτά τα χρόνια για να επεκταθεί η συμμαχία του ΝΑΤΟ μέχρι την αυλή της Ρωσσίας. Αυτή η κατευθυνόμενη άνοδος της έντασης στην Ευρώπη, που καταγράφηκε στην πρόσφατη Σύνοδο της Βαρσοβίας, αποφέρει μεγάλα κέρδη στο λόμπυ του πολέμου. Ένα άλλο θινκ-τανκ με μεγάλη επιρροή είναι το Atlantic Council, που ιδρύθηκε από κοινού από την Raytheon και την Lockheed. Πριμοδοτεί συνεχώς την συγγραφή άρθρων, αναλύσεων και πρωτοσέλιδων του στυλ “Γιατί με τον Πούτιν είναι Αδύνατη η Ειρήνη” και παροτρύνει τις κυβερνήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης να “δεσμευθούν για μεγαλύτερες αμυντικές δαπάνες” για να αντιμετωπίσουν “την ρεβανσιστική Ρωσσία”.

Πολλές κριτικές για σπάταλες στρατιωτικές δαπάνες έχουν πλήξει σοβαρά το πρόγραμμα του νέου μαχητικού αεροσκάφους F-35, που κοστίζει τρισεκατομ. δολλάρια, επιχειρηματολογώντας ότι είναι ήδη παρωχημένο στην εποχή του πολέμου με drones.

Ανοησίες, απάντησε ο διευθυντής του Ινστιτούτου Lexington, μια άλλης “φωλιάς” του λόμπυ του πολέμου. Σε πρόσφατο άρθρο του παρουσίασε το F-35 ως “μια επαναστατική πλατφόρμα” με “ικανότητες που είναι μακράν οποιουδήποτε υπάρχοντος δυτικού μαχητικού”.

Αυτό που δεν λέγεται είναι το γεγονός οτι το Lexington είναι ένα ακόμα μετωπικό ίδρυμα της βιομηχανίας όπλων, υποστηριζόμενο από συνεισφορές από την Lockheed -του κατασκευαστή των F-35- και από την Μπόϊνγκ, την Northrop και άλλους “εργολάβους” (κοντράκτορες) στον χώρο της άμυνας.

Τα θινκ-τανκς της Ουάσιγκτων είναι το ένα χέρι του matrix, που προωθεί την αμερικανική βιομηχανία όπλων. Με το άλλο χέρι, οι σχεδόν 50 εταιρείες που την αποτελούν συνεισφέρουν εκατομμύρια δολλάρια στις προεκλογικές εκστρατείες μελών του Κογκρέσσου. Αναθέτουν, επίσης, εργολαβίες σε όλες τις Πολιτείες των ΗΠΑ έτσι ώστε να απασχολούνται εργαζόμενοι σ' αυτές σε όσο το δυνατόν περισσότερες περιοχές όπου εκλέγονται τα μέλη του Κογκρέσσου. Τα εξαρτήματα του F-35, για παράδειγμα, παράγονται σε 46 Πολιτείες. Αυτή η πρακτική είναι δαιμονικά αποτελεσματική στο να εξασφαλίζει ότι τα μέλη του Κογκρέσσου θα συνεχίσουν να στηρίζουν τα νέα οπλικά προγράμματα, όσο λάθος κι αν είναι, για να μην χαθούν θέσεις εργασίας των ψηφοφόρων τους.

Για όλους αυτούς τους λόγους, η πρόσφατη “εξέγερση” του Κογκρέσσου των ΗΠΑ ενάντια στην νέα οπλική συμφωνία με την Σαουδική Αραβία είναι εκπληκτική. (Βέβαια, δεν ακούσατε τίποτε από τα ενσωματωμένα ΜΜΕ)... Τέσσερις Γερουσιαστές -δύο από κάθε κόμμα- κατέθεσαν ένα ψήφισμα για να επηρεάσουν την ψήφο της Γερουσίας για την συμφωνία αυτήν.

Εξήντα τέσσερα μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων υπέγραψαν μια επιστολή, προειδοποιώντας ότι η συμφωνία θα είχε “ένα βαθιά ανησυχητικό αποτέλεσμα σε αμάχους” στην Υεμένη, όπου η Σαουδική Αραβία διεξάγει μια άγρια στρατιωτική επέμβαση. Τα Ηνωμένα Έθνη έχουν εκτιμήσει ότι οι βομβαρδισμοί που κάνει το μπλοκ των σαουδαραβικών δυνάμεων στην Υεμένη είναι υπεύθυνοι για “τις διπλάσιες απώλειες αμάχων απ' ό,τι όλες οι άλλες αντιμαχόμενες παρατάξεις μαζί”.

Ο Λευκός Οίκος θέλει, παρ' όλα αυτά, να πουλήσει στους Σαουδάραβες 153 τεθωρακισμένα άρματα μάχης της General Dynamics για να χρησιμοποιηθούν στην Υεμένη, καθώς και πολυβόλα, νάρκες και άλλο πολεμικό υλικό.

Από την αρχή της θητείας του, ο Ομπάμα έχει κάνει 42 συμφωνίες για πώληση όπλων στο Ριάντ, αξίας ίσης με το ιλιγγιώδες ποσό των 115 δισεκατομ. δολλαρίων. Για κάποιους, όμως, στο Κογκρέσσο, η τελευταία συμφωνία είναι ένα οριακό σημείο. Είναι απρόθυμοι να εγκρίνουν αποστολή όπλων που θα χρησιμοποιηθούν κατ' αρχάς στην Υεμένη και, στην συνέχεια, σε άλλες επιχειρήσεις που εξυπηρετούν τα σαουδαραβικά συμφέροντα, τα οποία, όπως πιστεύουν, δεν συμπίπτουν με αυτά των Ηνωμένων Πολιτειών. “Υπάρχει ένα δικό μας αποτύπωμα σε κάθε ζωή αθώου πολίτη που χάνεται στην Υεμένη”, είπε ο Δημοκρατικός Γερουσιαστής του Κοννέκτικατ, Κρις Μέρφυ (Chris Murphy), που είναι από τους εισηγητές της απόφασης να εμποδιστεί η συμφωνία.

“Είμαστε σε πόλεμο με την General Dynamics”, είπε στα μέσα Σεπτεμβρίου ένας από τους υποστηρικτές της πρότασης.
Ο Γερουσιαστής του Κεντάκυ, Ραντ Πωλ, χαρακτήρισε την συμφωνία “συνταγή για καταστροφή”.

Εάν μπλοκαριστεί αυτή η συμφωνία πώλησης όπλων, θα είναι ένα δυνατό χτύπημα κατά ενός από τα πιο ισχυρά λόμπυ των Επικυρίαρχων. Αυτό θα προκαλούσε ρίγος σε πολλούς στους διαδρόμους της εξουσίας στο Πεντάγωνο, στην πολεμική βιομηχανία και στην Σαουδική Αραβία, που παίζει έναν κεντρικό ρόλο στην ισλαμική τρομοκρατία.

Ούτως ή άλλως, θα τραβήξει περισσότερο την προσοχή στον καταστροφικό πόλεμο που υποκινείται από την Σαουδική Αραβία και υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ.

Όπως ήταν αναμενόμενο, η βιομηχανία όπλων και το λόμπυ του πολέμου κινητοποίησαν τις δυνάμεις τους για να αποτρέψουν αυτή την απόφαση της Γερουσίας.

[Η Γερουσία απέρριψε τελικά το μπλοκάρισμα της πώλησης όπλων. Αλλά το Κογκρέσσο θα ψηφίσει τις επόμενες ημέρες υπέρ ενός άλλου εξαιρετικά ευαίσθητου ζητήματος, της απόρριψης του βέτο του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα επί ενός νομοσχεδίου που θα επέτρεπε σε θύματα και οικογένειες θυμάτων των τρομοκρατικών επιθέσεων τις 11/9 να μηνύσουν την Σαουδική Αραβία για τον υποτιθέμενο ρόλο της σ' αυτές]. [Π.τ.Φ.]

Stephen Kinzer, Boston Globe, 14/09/2016
Πηγή "Πύλη των Φίλων"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η ενεστώσα περίοδος είναι «πιο επικίνδυνη» κι από τον Ψυχρό Πόλεμο, καθώς η ένταση μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας αυξάνεται εκθετικά, εκτιμά ο Γερμανός ΥΠΕΞ Φρανκ –Βάλτερ Στάινμαγερ σε συνέντευξή του στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας Μπιλντ.

«Είναι μία φενάκη να πιστεύουμε πως πρόκειται για αναβίωση του παλιού Ψυχρού Πολέμου. Οι ενεστώτες χρόνοι είναι διαφορετικοί, πολύ πιο επικίνδυνοι», τονίζει ο επικεφαλής της διπλωματίας στου Βερολίνου στην πιο δημοφιλή εφημερίδα της χώρας του.

«Ο κίνδυνος για μία ένοπλη αντιπαράθεση είναι σημαντικός. Ο κίνδυνος τούτος ποτέ δεν ήταν τόσο σοβαρός από δεκαετιών και ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο ισχνή η εμπιστοσύνη μεταξύ Δύσης και Ανατολής», υπερθεματίζει ο πρώην διπλωμάτης Βόλφγκανγκ Ίσινγκερ, που σήμερα υπηρετεί ως μεσολαβητής του ΟΑΣΕ για την Ουκρανία, σε δηλώσεις του που συμπεριλαμβάνονται στο ίδιο άρθρο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Στέλιου Παπαθεμελή

Άριστον το αισώπειον του Αρχιεπισκόπου: «Των οικιών ημών εμπιπραμένων ημείς άδομεν». Απέφυγε ο Μακαριώτατος την δηκτικότερη βυζαντινή παροιμία: «Άνθρωπε ενεπρήσθη σου ο οίκος – Ουδέν δεινόν ˙ εγώ γαρ κατέχω την κλείν»(= άνθρωπε καίγεται το σπίτι σου - Τίποτε κακό, έχω όμως το κλειδί)!

Βαλλόμεθα πανταχόθεν, και βαττολογούμε για δευτερεύοντα. «Υφίσταται ευρύτερος σχεδιασμός ώστε οι επόμενες γενιές Ελλήνων πολιτών να αποτελούνται από μία σχετική πλειοψηφία ελληνογενούς πληθυσμού με ασθενή ταυτότητα και ένα άθροισμα εθνοτικών και θρησκευτικών μειονοτήτων για τις οποίες θα ακολουθείται η πολιτική της μη ομαλής αφομοιώσεώς τους από την ελληνική κοινωνία;»(Αρχιεπίσκοπος προς τους πολιτικούς αρχηγούς).

Αυτή είναι η «φυσική» συνέχεια από τα έργα και της ημέρες του υπαρκτού (νεοταξικού) εκσυγχρονισμού. Τότε η εθνοαποδόμηση επεβλήθη και τέθηκαν υπό έλεγχο όλα τα κέντρα επηρεασμού της κοινής γνώμης.

Σήμερα συλλέγουμε - και πολλαπλασιάζουμε - τους καρπούς εκείνης της σποράς.

Και ξαφνικά (;) ο αμήχανος και πολυμήχανος ισλαμιστής αρπάχτηκε από την Συνθήκη της Λωζάννης και αμφισβητώντας την ισχύ της αποπειράται να θεμελιώσει τίτλους κυριαρχίας σε ολόκληρη τη νησιωτική Ελλάδα. Ορισμένοι επιχώριοι αναλυτές δίνουν αντιστρόφως ανάλογη βαρύτητα στις στοχεύσεις του επηρμένου νεοσουλτάνου επιμένοντας ότι στόχευε στο εσωτερικό του ακροατήριο αποβλέποντας να απομυθοποιήσει τον Κεμάλ και τα έκγονάτου. Μερικώς σωστό. Το βέβαιο είναι ότι επεδίωκε με ένα σμπάρο δύο τριγώνια. Και σ’ ό,τι αφορά τους κεμαλιστές ας (το ξε)καθαρίσουν εκείνοι οι οποίοι έσπευσαν ήδη να του ανταποδώσουν τα ίσα.

Η Λωζάννη ήρθε ως κάθαρση μετά την μεγάλη Μικρασιατική τραγωδία μας. Παρά την βιβλική καταστροφή του Ελληνισμού της καθ΄ ημάς Ανατολής, οι αντοχές μας δεν κάμφθηκαν. Χαρακτηριστική η εναρκτήρια αποστροφή του Ελευθερίου Βενιζέλου επικεφαλής της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στη Λωζάννη: «Ευρίσκομαι εδώ διά να διαπραγματευθώ ως εμπόλεμος και όχι ως ηττημένος»!

Εντός σχεδόν μηδενικού χρόνου συγκροτήθηκε η Στρατιά του Έβρου. 110.000 Ελληνόπουλα πύκνωσαν τις μονάδες της, αποφασισμένα: «την Ελλάδα από το αυτί να την αρπάξουν και να την σώσουν, θέλει, δεν θέλει».(Ν. Πλαστήρας)

Ο έγκριτος ιστορικός Douglas Dakin μας καταλογίζει την βαρύτατη ευθύνη γιατί είμαστε το μόνο έθνος της Βαλκανικής που δεν απελευθερώσαμε την «Ιερή Πόλη» μας, την Κωνσταντινούπολη. Και είχαμε κατά τον ιστορικό (Η Ενοποίηση της Ελλάδας 1770-1923,ΜΙΕΤ,σ.390) δύο φορές την δυνατότητα να το πετύχουμε. Την πρώτη τον Ιούλιο του 1922, ένα μήνα πριν την Καταστροφή, αν είχαμε εξαπολύσει από την Ανατολική Θράκη επίθεση κατά των γραμμών της Τσατάλτζας, αντί να στέλνουμε «τεράστιες δυνάμεις εναντίον της Άγκυρας που την κατείχαν τα στρατεύματα του Κεμάλ». Και δεύτερη φορά, τον Μάϊο του 1923, διαρκούσης της Διασκέψεως της Λωζάννης. Τότε οι Έλληνες «μπορούσαν να έχουν επιτεθεί με τις ανασυνταγμένες δυνάμεις τους κατά του στρατού του Κεμάλ που ήταν διαιρημένος σε φατρίες και σε κατάσταση διάλυσης». Αλλά δυστυχώς «και στις δύο περιπτώσεις φάνηκαν διστακτικοί, και κατέληξαν να δεχθούν τους όρους της Γαλλίας, της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιταλίας»(ένθ΄ αν.σ.390), δηλαδή τη Λωζάννη. Άρα είμαστε εμείς που δικαιούμεθα να αξιώσουμε αναθεώρηση της Συνθήκης, όχι οι τούρκοι.

Ο Ερντογάν κατηγορεί τους εκπροσώπους τους στη Λωζάννη ότι «δεν εκμεταλλεύτηκαν τη Συνθήκη». Προφανώς δεν διάβασε τα Απομνημονεύματα του υπαρχηγού της αντιπροσωπείας τους Νουρ Μπέη. Είχε θέσει υπόψη μας κρίσιμα κεφάλαιά τους ο κορυφαίος τουρκολόγος μακαριστός Νεοκλής Σαρρής.

Συγκρατούμε: Ο Ισμέτ αποχωρεί από την Συνδιάσκεψη λόγω αρνήσεως της Ελλάδος να δώσει αποζημιώσεις για την Εκστρατεία. Ισμέτ-Νουρ συζητούν περί του πρακτέου. Ο υπαρχηγός ενημερώνει ότι, αν δεν επιστρέψουν στις διαπραγματεύσεις, οι Έλληνες που έχουν στο μεταξύ ανασυγκροτήσει τον στρατό τους, θα εισβάλουν στην Ανατολική Θράκη και θα καταλάβουν την Κωνσταντινούπολη. Σχόλιο του Ισμέτ: «Τότε εμείς δεν θα μπορέσουμε να επιστρέψουμε στην Τουρκία γιατί θα μας κρεμάσουν». Εφ΄ ω επέστρεψαν στην … Διάσκεψη. Έτσι γεννήθηκε η ομώνυμη Συνθήκη.

Σε αντίθεση με μας που λόγω Λωζάννης υπαγάγαμε σε ευθανασία τα εθνικά μας όνειρα, την Μεγάλη Ιδέα, αλλά και τις μικρότερες, ο τουρκικός επεκτατισμός γιγαντούμενος και αδιάντροπα τροφοδοτούμενος από συμμάχους και εταίρους, προσβάλλει έργω την ακεραιότητά μας.

Λόγω της νεκρής ευρωαλληλεγγύης το Βερολίνο σιγοντάρει τον νεοοθωμανό στο μουγκρητό του για αναθεώρηση της Λωζάννης, ή στήνει τον ομογάλακτό του Επίτροπο Χαν να κατασκευάζει «Τσάμικο» και φυτρώνοντας όπου δεν τους σπέρνεις μάς στέλνουν τοποτηρητή για την ονομασία των Σκοπίων!

Στην Κύπρο ο αμερικανοκατευθυνόμενος Άιντε απεργάζεται, μετά την απίστευτη δέσμευση Μπάιντεν προς Ερντογάν, παραμονή του Αττίλα για άλλα δώδεκα χρόνια. Του περιβάλλοντος Κλίντον επίδοξος αξιωματούχος ο ελληνογενής ναύαρχος Τζέημς Σταυρίδης επιδίδεται από το Foreign Policy σε φιλοτουρκικά «άρρητ΄ αθέμιτα» αποδεικνυόμενος «τουρκότερος» των τούρκων.

Το πρόβλημα ωστόσο δεν είναι οι «Άλλοι» αλλά δυστυχώς – ευτυχώς Εμείς. Γίνονται σημεία και τέρατα στα γεωπολιτικά μας αλλά σύσσωμη η πολιτική ηγεσία δεν αρθρώνει λέξη για εθνικοαμυντική θωράκιση και εξωτερική πολιτική. Ο νεοοθωμανός, προειδοποιεί, απειλεί, προσβάλλει, επιτίθεται, οι ημέτεροι χαμπάρι…

Επιμύθιον: Ο χαρακτηρισμός της εβδομάδος: «Γνήσιος γιαλαντζή αριστερός». Τον έδωσε ο σεβασμιώτατος Σιατίστης για τον ρέκτη… υπουργό Παιδείας, που μεταξύ άλλων όρισε να μαθαίνουν τα ελληνόπουλα της Γ΄ Δημοτικού «τα 99 ωραιότατα ονόματα για τον Αλλάχ των μουσουλμάνων». Αφερίμ!...

* Ο Στέλιος Παπαθεμελής είναι Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης
Ηλεκτ. ταχ.: stelios@papathemelis.gr, danagennisi.press@gmail.com


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο παγκόσμιος πόλεμος δεν αποτελεί πλέον μια γενική και αόριστη απειλή, λέει εδώ και καιρό ο Δρ. Πωλ Κρεγκ Ρόμπερτς (Paul Craig Roberts), πρώην Ρεπουμπλικάνος υπουργός επί Ρήγκαν. Αντιθέτως, όπως προειδοποιεί ο Ουΐλλιαμ Πέρρυ (William Perry), (30 Seconds To Midnight | Foreign Policy Journal), πρώην υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, η ανθρωπότητα είναι στα πρόθυρα της πυρηνικής καταστροφής.
Μια τέτοια καταστροφή μπορεί να προέλθει από την εξωτερική και αμυντική πολιτική των νεοσυντηρητικών, φιλοσιωνιστικών, εγκεφάλων (όπως η Χίλλαρυ Κλίντον) και την απερίσκεπτα επιθετική και καθόλου απαραίτητη επίδειξη ισχύος στα σύνορα της Ρωσίας.
Μπορεί, όμως, να συμβεί και από ένα λάθος στα ηλεκτρονικά συστήματα εγκαίρου αναγνωρίσεως.

Ως πρώην υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ από το 1994 έως το 1997, ο Πέρρυ ήταν από τους γνωρίζοντες “από τα μέσα” τα μυστικά των πυρηνικών όπλων. Όπως ο ίδιος αποκαλύπτει, από τύχη και μόνο ο κόσμος έχει αποφύγει έναν παγκόσμιο πόλεμο, γι' αυτό τα πυρηνικά, αντί να ενισχύουν την ασφάλειά μας, “τώρα την θέτουν σε κίνδυνο”. Η Κρίση των Πυραύλων της Κούβας το 1962 έχει παρουσιαστεί σαν μια επικίνδυνη αντιπαράθεση που επιλύθηκε με νηφάλια διπλωματία.

Στην πραγματικότητα, ο πυρηνικός Αρμαγεδδώνας αποτράπηκε χάρη σε έναν άνθρωπο, τον Ρώσσο διοικητή υποβρυχίων Βασίλι Αρχίπωφ, ο οποίος ανακάλεσε την εντολή πλήγματος με πυρηνική τορπίλλη κατά αμερικανικού αντιτορπιλλικού (We May Be at a Greater Risk of Nuclear Catastrophe Than During the Cold War).
Υπήρξαν πολυάριθμα τέτοια περιστατικά που έφεραν τον κόσμο στα πρόθυρα της καταστροφής.

Αναλύοντας την σημερινή διεθνή κατάσταση ο Νόαμ Τσόμσκυ, στο τελευταίο του βιβλίο Who Rules the World (Μάϊος 2016), υπενθυμίζει την τελευταία φορά που το Ρολόϊ της Αποκάλυψης έφθασε λίγο πριν τα μεσάνυχτα.

Ήταν το 1983, επί Ρήγκαν κατά την φάση της διεξαγωγής της Άσκησης “Ικανός Τοξότης” (Able Archer) από το ΝΑΤΟ.

“Οι ασκήσεις αυτές προσομοίωναν επιθέσεις στην Σοβιετική Ένωση για να δοκιμάσουν τα αμυντικά τους συστήματα. Ρωσικά έγγραφα που κυκλοφόρησαν πρόσφατα αποκαλύπτουν ότι οι Ρώσσοι ανησυχούσαν βαθιά από τις επιχειρήσεις αυτές και προετοιμαζόντουσαν να αντιδράσουν, πράγμα που θα σήμαινε μόνο ένα πράγμα: Το Τέλος”. 

Η αποφασιστική στάση ενός άγνωστου τότε Ρώσσου αξιωματικού, του Στανισλάβ Πετρώφ, να μην μεταδώσει στους ανωτέρους του την λάθος ένδειξη των αυτόματων συστημάτων ανίχνευσης ότι η ΕΣΣΔ βρισκόταν υπό πυραυλική επίθεση, έσωσε τότε τον κόσμο. Έτσι, ο Πετρώφ πήρε την θέση του στην ιστορία δίπλα στον Βασίλι Αρχίπωφ.

Μια πρόσφατη μελέτη ειδικών ανακάλυψε δεκάδες λάθος συναγερμούς κάθε χρόνο κατά την περίοδο που διερεύνησε, δηλαδή από το 1977 μέχρι το 1983. Και ο συντάκτης της μελέτης, Seth Baum, συνοψίζει λέγοντας: “Ο πυρηνικός πόλεμος είναι ο μαύρος κύκνος που δεν μπορούμε ποτέ να δούμε, εκτός από εκείνη την σύντομη στιγμή που μας σκοτώνει. Όσο δεν τον αποτρέπουμε, τόσο κινδυνεύουμε. Τώρα είναι ο καιρός να αντιμετωπίσουμε την απειλή, γιατί τώρα είμαστε ακόμα ζωντανοί”.

Ο ειδικός σε θέματα πυρηνικής ασφάλειας Bruce Blair αναφέρει ότι “οι ΗΠΑ έφθασαν πολύ κοντά σε απόφαση για στρατηγική εκτόξευση από τον πρόεδρο το 1979, όταν καταχωρήθηκε ακούσια στο πραγματικό δίκτυο έγκαιρης προειδοποίησης ...μια εκπαιδευτική μαγνητοταινία της NORAD που απεικόνιζε ένα πλήρους κλίμακας σοβιετικό στρατηγικό πλήγμα. Τηλεφώνησαν στον τότε σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι δύο φορές μέσα στην νύχτα και του είπαν ότι οι ΗΠΑ δέχονταν επίθεση και, λίγο πριν αυτός σηκώσει το τηλέφωνο για να πείσει τον πρόεδρο Κάρτερ να δώσει εντολή για πυραυλική απάντηση πλήρους κλίμακας, τον κάλεσαν για τρίτη φορά και του είπαν ότι επρόκειτο για λάθος συναγερμό”.

Αυτό το παράδειγμα, που έγινε γνωστό πολύ πρόσφατα, φέρνει στο μυαλό ένα άλλο κρίσιμο περιστατικό του 1995, όταν η τροχιά ενός αμερικανο-νορβηγικού πυραύλου, που μετέφερε επιστημονικό εξοπλισμό, φάνηκε ότι έμοιαζε με την πορεία πυρηνικού πυραύλου. Αυτό ανησύχησε τους Ρώσσους που ειδοποίησαν αμέσως τον τότε πρόεδρο Γιέλτσιν, ο οποίος έπρεπε να αποφασίσει για το αν θα διέτασσε πυρηνική απάντηση. Ευτυχώς, ο απρόβλεπτος αυτός μεθύστακας δεν το αποφάσισε ποτέ.

Αυτός είναι ο κόσμος μέσα στον οποίο ζούσαμε και συνεχίζουμε να ζούμε μέχρι σήμερα, αλλά οι φόβοι είναι απολύτως πραγματικοί για το αν θα είναι και αύριο!

Έχουν περάσει 71 χρόνια από τότε που οι ατομικές βόμβες κατέστρεψαν την Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. Το ότι δεν υπάρχουν σαφείς “κόκκινες γραμμές” κάνει την κατάσταση σήμερα πολύ επικίνδυνη.

Η διαφορά δύναμης μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας είναι τόσο μεγάλη -μια “κολοσσιαία ασυμμετρία”, σύμφωνα με τον Dimitri Trenin, επικεφαλής του Carnegie Center της Μόσχας- ώστε οι Ρώσσοι, αναγκαστικά, εγκατέλειψαν το δόγμα της “μη πρώτης χρήσης” στην δέσμευση κατά της χρήσης πυρηνικών όπλων. Είπαν ότι θα εξετάσουν το ενδεχόμενο χρήσης μικρών τακτικών πυρηνικών όπλων, αν απειληθεί από το ΝΑΤΟ “η ίδια η ύπαρξη του κράτους” τους.

Μετά το πρόσφατο τεράστιας έκτασης παίγνιο πολέμου του ΝΑΤΟ, όπου προσομοιώθηκε πόλεμος με την Ρωσία, το αυξημένο επίπεδο ετοιμότητας των στρατευμάτων και η στρατιωτική παρουσία στα ανατολικά σύνορα της Ευρώπης “αντανακλά ένα νέο και επικίνδυνο στρατηγικό δόγμα στην Ουάσιγκτον”, έγραψε ο Michael T. Klare στο The Nation. Και, επιπλέον, υπάρχει το ζήτημα των “αυτοεκπληρούμενων προφητειών”, προσθέτει ο Klare (NATO Has a Very Peculiar Way of Showing It Doesn't Want New Cold War).

Προετοιμάζοντας δηλαδή έναν πόλεμο με την Ρωσία, βάζεις σε κίνηση δυνάμεις που μπορεί, τελικά, να επιτύχουν ακριβώς αυτό το αποτέλεσμα. Η ίδια η Ρωσία έχει καταδικάσει τις κινήσεις του ΝΑΤΟ ότι αντανακλούν “αντιρωσική υστερία”.

Αφού είχαν “εξαφανιστεί από τα ραντάρ” για πολλά χρόνια τα πυρηνικά, είναι πάλι εδώ, και η απόφαση των ΗΠΑ να εκσυγχρονίσει το πυρηνικό της οπλοστάσιο έχει πυροδοτήσει ένα πυρηνικό αγώνα δρόμου με την Ρωσία και την Κίνα.

Και μόνο η ύπαρξη των πυρηνικών όπλων σημαίνει το τέλος της ύπαρξης της ζωής στην γη. Είναι κάτι που θα συμβεί αργά ή γρήγορα...

Αυτό επιδιώκουν τώρα, όμως, η Ουάσιγκτον και οι υποτελείς νατοϊκοί σύμμαχοί της αυξάνοντας την ένταση μεταξύ των πυρηνικών δυνάμεων.
Με πληροφορίες από το Foreign Policy Journal
Πύλη των Φίλων


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιάννη Σιδέρη

Χαρμόσυνα αντιμετωπίζουν οι  αντίπαλοι της κυβέρνησης επώνυμα στελέχη ή απλοί οπαδοί, την αναπόδραστη πορεία της φθοράς της.

Αυτή απεικονίζεται στις δημοσκοπήσεις, στις επιθετικές αντιδράσεις τοπικών κοινωνιών, όπου εμφανίζονται στελέχη της, αλλά και στην απαξίωση επώνυμων στελεχών κατά τις διαδικασίες για την εκλογή εκπροσώπων στο συνέδριο. Ήδη είδαν το φως της δημοσιότητας οι περιπτώσεις του κ. Δρίτσα στον Πειραιά όπου βγήκε έκτος ενώ οι βουλευτές Κώστας Δουζίνας και Ελένη Σταματάκη, έμειναν εκτός …συνεδριακού νυμφώνος. Παρομοίως εκτός συνεδρίου έμεινε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος και βουλευτής Ιωαννίνων Χρήστος Μαντάς, ενώ στο τσακ τη γλύτωσε και ο Παν. Κουρουμπλής στην Αγία Παρασκευή.

Δεδομένου ότι οι περισσότερες οργανώσεις θα ψηφίσουν αύριο για εκπροσώπους, δεν αποκλείεται να έχουμε και άλλες εκπλήξεις. Υψηλά στελέχη του κόμματος απέδιδαν την ατυχία των στελεχών πρώτης γραμμής σε εσωτερικούς διαγκωνισμούς και στην επανάπαυση των μελών-ψηφοφόρων ότι «αυτός ούτως ή άλλως θα βγει».  Για όσους γνωρίζουν από εσωκομματικές διαδικασίες, αυτό ισχύσει αλλά είναι η μία πτυχή, και αυτή προβληματική. Η άλλη πτυχή είναι ότι επιφανή στελέχη γίνονται τα αλεξικέραυνα της κομματικής δυσαρέσκειας και η μη ψήφισή τους, αποτελεί μήνυμα προς την ηγεσία. Απλό μήνυμα...

Όσοι θα μπορούσαν να κατακεραυνώσουν την ηγεσία για προδοσία πολιτικών αξιών, για το ποδοπάτημα των προγραμματικών αρχών, έχουν ήδη κουνήσει μαντήλι και αναχωρήσει για τη ΛΑΕ του Λαφαζάνη ή την «Πλεύση Ελευθερίας» της Κωνσταντοπούλου.

Η αποδοχή της κυβέρνησης  στο κοινωνικό σύνολο φυλλοροεί, αλλά δεν υπάρχει  τρόπος αυτή να πέσει. Η Κοινοβουλευτική Ομάδα ως επί το πλείστον αποτελείται από πρόσωπα  που  - κατά την «κατσιφάρειο ρήση» - δεν τα ήξερε ούτε ο θυρωρός της Πολυκατοικίας τους. Η συντριπτική πλειοψηφία βρέθηκε από την μικρή επωνυμία της γειτονιάς, της επαρχιακής πόλης και του μικρού μισθού, να απολαμβάνει προνόμια που ούτε στα πλέον τολμηρά όνειρά της δεν είχε φανταστεί. Αφού δεν έφυγαν πέρυσι το Καλοκαίρι, δεν υπάρχει περίπτωση να ρίξουν την κυβέρνησή τους, που τόσα τους παρέχει. Θα παραμείνουν, θα στηρίζουν, ανεβαίνοντας τον μικρό τους Γολγοθά, και αποδεχόμενοι την κοινωνική αποδοκιμασία, όσο τουλάχιστον αυτή είναι ελεγχόμενη.

Το κίνημα των δρόμων ...ιδιοκτησία του ΣΥΡΙΖΑ

Η μοναδική, κατά την ταπεινή μας γνώμη, περίπτωση να πέσει - οικειοθελώς - η κυβέρνηση, είναι να αντιμετωπίσει ένα ρωμαλέο επιθετικό κίνημα δρόμων, σαν αυτό που η ίδια εκμεταλλεύτηκε για να γιγαντωθεί – που και πάλι αν δεν υπήρχε η εκλογή προέδρου Δημοκρατίας, δεν θα είχε αναρριχηθεί στην εξουσία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει γεννηθεί στους δρόμους, έχει μεγαλώσει στις διαδηλώσεις, εκεί που μύριζε το καπνογόνο, που ακουγόταν το παθιασμένο σύνθημα, η κραυγή μίσους, το αστυνομικό μπλογκ, η χειροβομβίδα κρότου λάμψης. Ακόμη και τώρα στον προσυνεδριακό διάλογο, τα μέλη της βάσης μιλάνε για «αγώνες». Μόνο αν αντιμετώπιζε κάτι παρόμοιο, ορμητικό, παθιασμένο,  στον δικό του προνομιακό χώρο πολιτικής έκφρασης, θα ένιωθε ευάλωτος και ενδεχομένως οι βουλευτές του υπό την πίεση των γεγονότων να είχαν άλλη συμπεριφορά. 

Αλλά κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει, γιατί οι μόνοι που βρίσκονται στους δρόμους - από τις οργανωμένες δυνάμεις - είναι οι πρώην σύντροφοί του και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά όλοι αυτοί  λίγοι. Δεν συγκροτούν την κρίσιμη μάζα, που θα μπορούσε να προβληματίσει το κομματικό και κυβερνητικό «απαράτ» του ΣΥΡΙΖΑ. (υπάρχει και το ΚΚΕ αλλά είναι οργανωμένης παρέμβασης και ελεγχόμενης έντασης, δρα κατά μόνας, άρα δεν θα μπορούσε να αθροισθεί σε  ένα αυθόρμητο μαζικό κίνημα).

Το  αποδεκατισμένο ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να έχει δυνάμεις στον εργασιακό χώρο και την Τοπική Αυτοδιοίκηση, αλλά η μακρόχρονη κυβερνητική του θητεία το έχει απογυμνώσει από την μαχητικότητα που απαιτείται. Άλλωστε πρώτο αυτό μας έβαλε στο μνημόνιο, άρα έχει στερηθεί και τα πολιτικά του επιχειρήματα κατά του κυβερνητικού έργου.  Υπάρχει η ΝΔ, έμπλεη προς την εξουσία, αλλά  είναι έξω από την κοσμοθεωρία της και απάγει της πολιτικής της κουλτούρας, το πολιτικό πεζοδρόμιο, όπως επίσης είναι ξένο και στους «Παραιτηθείτε». Κόσμιοι άνθρωποι, με λελογισμένη συμπεριφορά, δεν θα μπορούσαν να φοβίσουν την κυβέρνηση. Απλώς η παρουσία τους στο δρόμο συμβάλει στην περεταίρω απαξίωσή της.     

Το μόνο που ανατέλλει, αν και ακόμη είναι στα σπάργανα, είναι το κίνημα κατά των πλειστηριασμών. Εδώ όμως είναι Ελλάδα, το κίνημα λειτουργεί αυθόρμητα, αντιδρά επί δικαίων και αδίκων περιπτώσεων, και με αυτή τη τακτική δεν είναι σίγουρο αν θα πείσει, θα έλξει και θα μακροημερεύσει.

Αν το κατορθώσει, θα είναι το μοναδικό ανατέλλον αντίπαλον δέος της κυβέρνησης, με την έννοια ότι θα είναι το μόνο που θα μπορούσε να την αποσταθεροποιήσει πολιτικά, παλεύοντάς τη με τα ίδια της τα μέσα.  

ΥΓ: Βέβαια υπάρχει και η περίπτωση να πέσει μια κυβέρνηση σε περίπτωση αποκάλυψης σκανδάλων. Αλλά αυτό, μη έχοντας στοιχεία, το αντιμετωπίζουμε ως θεωρητικό ενδεχόμενο και το παραθέτουμε για την πληρότητα του κειμένου.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου