Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

13 Σεπ 2016

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Το πολιτικό συνοικέσιο έχει αρχίσει εδώ και καιρό και κάποια στιγμή φάνηκε πως θα κατέληγε σε γάμο. Η Γεννηματά φάνηκε να το ήθελε, θεωρώντας ότι αφενός θα κέρδιζε με σχετική άνεση τη μάχη της ηγεσίας στη νέα παράταξη, αφετέρου θα άθροιζε στο εκλογικό ποσοστό του ΠΑΣΟΚ και το ποσοστό του Ποταμιού, όπως είχε συμβεί και με το υπόλειμμα της ΔΗΜΑΡ.Με τις δημοσκοπήσεις να δείχνουν ότι το κόμμα του χάνει συνεχώς εκλογικό έδαφος και αντιμέτωπος με την προοπτική να μην μπει στη Βουλή, ο Θεοδωράκης φάνηκε να υποκύπτει στην πρόσκληση του ΠΑΣΟΚ. Οι συνομιλίες των κομματικών αντιπροσωπειών προχώρησαν, αλλά όταν ήρθε η ώρα της μεγάλης απόφασης, τα πράγματα στράβωσαν. Η Γεννηματά έριξε την ευθύνη αποκλειστικά στην άλλη πλευρά και εν μέρει είχε δίκιο.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Θεοδωράκης είχε ενδοιασμούς και γι’ αυτό είχε φροντίσει να εγείρει εμπόδια. Όταν, όμως, βρέθηκε αντιμέτωπος και με αντιδράσεις στο δικό του κόμμα, υποχρεώθηκε να αναθεωρήσει τη στάση του. Το Ποτάμι έκανε ρελάνς: πρότεινε επανέναρξη του διαλόγου και κοινή συνέντευξη των δύο αρχηγών στις 20 Σεπτεμβρίου με σκοπό να εκθέσουν τις θέσεις τους και να δρομολογήσουν την ενοποιητική διαδικασία.

Μέχρι στιγμής, ωστόσο, δεν υπάρχει ανταπόκριση από τη Χαριλάου Τρικούπη. Προφανώς, η Γεννηματά κάνει δεύτερες σκέψεις. Δεν είναι ότι φοβάται μήπως χάσει την ηγεσία του νέου φορέα από τον Θεοδωράκη. Ο συσχετισμός δυνάμεων είναι υπέρ της. Η διαδικασία, όμως, έχει ανοίξει την αρχηγική όρεξη και “πράσινων” στελεχών. Το γεγονός αυτό ενδέχεται υπό προϋποθέσεις να καταστήσει ανεξέλεγκτη την έκβαση της ψηφοφορίας, ή τουλάχιστον να αποσταθεροποιήσει τη θέση της σημερινής προέδρου.

Κυρίως αυτά τα μικροπολιτικά και κάποια άλλα που αφορούν τη μεγάλη πολιτική έφεραν την πρωτοβουλία για την ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς στο τωρινό αδιέξοδο. Στην πραγματικότητα, όμως, το πολιτικό διακύβευμα είναι πολύ πιο μικρό από όσο μας λέει η ρητορική των πρωταγωνιστών.

Κοινός διακηρυγμένος στόχος είναι η συγκρότηση μίας παράταξης ικανής να επανασυσπειρώσει τον χώρο της κεντροαριστεράς και να τον καταστήσει και πάλι έναν εκ των δύο πυλώνων του πολιτικού συστήματος. Στα λόγια και οι δύο συμφωνούν στην ανάγκη πολιτικής αυτονομίας του νέου φορέα έναντι και της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ.

Όταν οι υποψήφιοι εταίροι τα έσπασαν, το ΠΑΣΟΚ έσπευσε να κατηγορήσει το Ποτάμι ότι εμμέσως φλερτάρει με τη ΝΔ του Μητσοτάκη. Στηρίζεται στο γεγονός ότι ο Θεοδωράκης έχει αποκλείσει το ενδεχόμενο να συμπράξει με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Αν και θεωρητικά δεν αποκλείει τίποτα για το μέλλον, είναι εμφανές ότι τόσο οι ιδεολογικές εκλεκτικές συγγένειες όσο και οι έξωθεν επιρροές τον ωθούν προς την πλευρά του Κυριάκου.

Από την πλευρά της, η Γεννηματά έχει επισήμως υιοθετήσει μία πολιτική διμέτωπου αγώνα. Στην πράξη, όμως, το ΠΑΣΟΚ κατά κανόνα συμπλέει με τη ΝΔ. Αυτό εν μέρει οφείλεται στο γεγονός ότι ως αντιπολιτευόμενα κόμματα βρίσκονται συχνά στην ίδια όχθη. Όπως, ωστόσο, φάνηκε πολύ καθαρά στην ψηφοφορία για την απλή αναλογική δεν είναι μόνο αυτός ο λόγος.

Η ταύτιση του ΠΑΣΟΚ με το Μνημόνιο δεν ήταν μόνο η αιτία της εκλογικής κατάρρευσής του. Ήταν και η αιτία που στη συνέχεια μετατράπηκε σε κυβερνητικό συμπλήρωμα της ΝΔ. Αυτή είναι και η αιτία που η ομάδα του Βενιζέλου απορρίπτει μετά βδελυγμίας κάθε σκέψη για μελλοντική κυβερνητική συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ. Με άλλα λόγια, η ομάδα του Βενιζέλου επί της ουσίας δεν αποδέχεται τη λογική των ίσων αποστάσεων και του διμέτωπου. Θεωρεί τον ΣΥΡΙΖΑ εχθρό, ενώ τη ΝΔ πιθανό εταίρο.

Η στρατηγική ανασυγκρότησης της κεντροαριστεράς δεν προσκρούει μόνο στον προβληματικό συνοικέσιο του ΠΑΣΟΚ με το Ποτάμι και στις εσωτερικές αντιθέσεις των “πρασίνων”. Κυρίως προσκρούει στην ανικανότητα αυτών των κομμάτων να εκφράσουν πολιτικά τα κεντροαριστερού προσανατολισμού μικρομεσαία στρώματα, τα οποία κατά κανόνα, λόγω των μνημονιακών πολιτικών, έχουν πέσει στον γκρεμό ή αγωνίζονται να μην πέσουν.

Όπως συμβαίνει και στη ζωή και στην πολιτική είναι εύκολο να θέτεις στόχους, αλλά δύσκολο να τους επιτυγχάνεις. Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, η πολιτικοεκλογική αποδόμηση του ΠΑΣΟΚ τα τελευταία χρόνια, που ήταν εξίσου εντυπωσιακή με τη θυελλώδη επέλασή του προς την εξουσία (1974-81), προέκυψε από το γεγονός ότι έπεσε στην αγκαλιά της Τρόικας.

Μπορεί η διαδικασία ιδεολογικοπολιτικής μετάλλαξης να είχε αρχίσει πριν χρόνια, αλλά η διάρρηξη των εκλογικών δεσμών του με τα λαϊκά στρώματα άρχισε το 2010, όταν το ΠΑΣΟΚ έγινε σημαιοφόρος του Μνημονίου. Είναι αξιοσημείωτο, μάλιστα, πως παρά τις μεγάλες διαφορές τους και οι δύο ηγετικές προσωπικότητές του (Γιώργος Παπανδρέου και Βενιζέλος) είχαν κοινό παρονομαστή την ταύτιση με το Μνημόνιο.

Συσσωρεύοντας οικονομικά και κοινωνικά ερείπια, το Μνημόνιο προκάλεσε και μία πρωτοφανή κρίση πολιτικής αντιπροσώπευσης. Η κεντροαριστερά δεν έπαψε να είναι ο ένας από τους δύο μεγάλους ιδεολογικοπολιτικούς χώρους, αλλά το άλλοτε κραταιό Κίνημα έχει “καεί” ως πολιτικός εκφραστής της.

Οι μικρομεσαίοι κεντροαριστεροί ψηφοφόροι έχουν κατά κανόνα καταφύγει στον ΣΥΡΙΖΑ ως εκλογικοί πρόσφυγες. Αντιθέτως, τα κεντροαριστερής προέλευσης εύπορα μεσοστρώματα υπερέβησαν την παραδοσιακή κομματική τους προτίμηση και στράφηκαν προς τη ΝΔ για να αναχαιτίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ. Στο ΠΑΣΟΚ παραμένουν κυρίως οι μεγάλης ηλικίας ψηφοφόροι, οι οποίοι χαρακτηρίζονται από μεγάλη αδράνεια στην εκλογική συμπεριφορά τους.

Τα εκλογικά αποτελέσματα του 2012 επισφράγισαν την ανατροπή των ισορροπιών του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος. Με την αντικατάσταση του παραδοσιακού δικομματισμού από το δίπολο ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ υποβαθμίσθηκε από αυτοδύναμος πόλος σε μικρομεσαίο κόμμα.

Για να αποφύγει τη δύση του “πράσινου ήλιου”, ο Βενιζέλος προσπάθησε να κρυφτεί κάτω από την ομπρέλα της “Ελιάς”. Ήλπιζε ότι η έμμεση αλλαγή ονομασίας και η συνεργασία με ορισμένες προσωπικότητες του Σημιτισμού θα διέσωζε τον ίδιο και το κόμμα του. Πώς να επανασυσπειρώσεις, όμως, τα κεντροαριστερού προσανατολισμού μικρομεσαία στρώματα σε μία ιδεολογικοπολιτική κατεύθυνση που έρχεται σε αντίθεση με τα “θέλω” τους; Πώς να τα επαναπροσελκύσεις, ξανασερβίροντάς τους την πολιτική που τα έδιωξε;

Στην πραγματικότητα, τόσο η τότε όσο και η σημερινή φιλολογία για την ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς αφορά μόνο τη μνημονιακή πτέρυγά της, ή αλλιώς τα κεντροαριστερού προσανατολισμού εύπορα μεσοστρώματα. Αυτά, όμως, είναι μειονότητα στον χώρο και όπως προαναφέραμε, λόγω της εχθρότητάς τους προς τον ΣΥΡΙΖΑ, ένα μεγάλο μέρος τους ψήφισε ΝΔ.

Η ρευστοποίηση των παραδοσιακών κομματικών ταυτίσεων δεν σημαίνει ότι το νέο δίπολο ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ είναι παγιωμένο. Οι μικρομεσαίοι κεντροαριστεροί που ψήφισαν το 2015 τον Τσίπρα και το κόμμα του το έπραξαν με την ελπίδα ότι θα έβαζε ένα τέλος στις μνημονιακές πολιτικές. Γι’ αυτό και σε συνθήκες capital controls έδωσαν το εντυπωσιακό 62% στο δημοψήφισμα. Αλλά και όταν λίγο αργότερα ο Τσίπρας υπέγραψε το 3ο Μνημόνιο, θεώρησαν ότι εκβιάστηκε. Μη έχοντας εναλλακτική κυβερνητική λύση στη συντριπτική πλειονότητά τους τον ξαναψήφισαν. Ήλπιζαν ότι θα φρόντιζε ο λογαριασμός που θα πλήρωναν να είναι συγκριτικά ελαφρύτερος.

Τα γεγονότα διέψευσαν τις προσδοκίες τους. Παρά την αισιόδοξη και παρηγορητική κυβερνητική ρητορική, ολοένα και περισσότερα μικρομεσαία νοικοκυριά πέφτουν στον γκρεμό της φτωχοποίησης. Το γεγονός αυτό συρρικνώνει ολοένα και περισσότερο το δημοσκοπικό ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι πολιτικά αξιοσημείωτο, όμως, ότι από την πολιτικοεκλογική αιμορραγία του δεν κερδίζουν σημαντικό αριθμό ψήφων ούτε η ΝΔ, ούτε τα μικρά κόμματα του ενδιάμεσου χώρου που επαγγέλλονται την ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς.

Στην πραγματικότητα, ένα πολύ μεγάλο τμήμα των κεντροαριστερών ψηφοφόρων βρίσκεται σε κατάσταση εκλογικού μετεωρισμού. Απομακρύνεται από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν βρίσκει εναλλακτική πολιτική έκφραση. Λόγω της έντασης των μνημονιακών πολιτικών ο αριθμός αυτής της κατηγορίας των ψηφοφόρων αναμένεται να αυξηθεί περαιτέρω. Και βεβαίως η συμπεριφορά του όταν θα στηθούν κάλπες θα επηρεάσει αποφασιστικά το εκλογικό αποτέλεσμα και κατ’ επέκτασιν τη μάχη για την εξουσία.

Στον ΣΥΡΙΖΑ τρέφουν την ψευδαίσθηση πως ένα πολιτικό άνοιγμα προς τη σοσιαλδημοκρατία είναι ικανό να συγκρατήσει κεντροαριστερής προέλευσης ψηφοφόρους του ή και να επαναπροσελκύσει κάποιους από όσους έχουν ήδη πάρει αποστάσεις. Το εξόφθαλμο κενό πολιτικής εκπροσώπησης της κεντροαριστεράς, όμως, θα καλυφθεί μόνο όταν εκφρασθούν ιδεολογικοπολιτικά οι βασικές κοινωνικοοικονομικές ανάγκες του κορμού της εκλογικής της βάσης, δηλαδή των μικρομεσαίων στρωμάτων. Και αυτό είναι αδύνατον σε συνθήκες Μνημονίου και για τον ΣΥΡΙΖΑ και για το “χαμένο στη μετάφραση” υποψήφιο πολιτικό ζεύγος Γεννηματά-Θεοδωράκη.

Η αναφορά στη σοσιαλδημοκρατία δεν αρκεί για κανέναν. Η διεθνής κρίση, άλλωστε, διαλύει την ψευδαίσθηση ότι η παγκοσμιοποίηση είναι συμβατή με το παραδοσιακό σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο. Οι ευρωπαϊκές άρχουσες ελίτ προσπαθούν να επιβάλλουν πολιτικές λιτότητας, οι οποίες τείνουν να “κινεζοποιήσουν” την εργασία και να αποδομήσουν το Κοινωνικό Κράτος.

Οι σοσιαλδημοκράτες, ως ένας από τους δύο πυλώνες των ευρωπαϊκών πολιτικών συστημάτων, διαχειρίζονται (στην καλύτερη περίπτωση με μεγαλύτερη κοινωνική ευαισθησία) τη μετάβαση προς την κάθε είδους απορύθμιση. Έχουν, δηλαδή, υποκύψει στις νεοφιλελεύθερες επιταγές της παγκοσμιοποίησης.

Η έμμεση πλην σαφής αυτή προσχώρησή τους έχει μετατρέψει σε μία εκδοχή του φιλελευθερισμού. Όσο μπορούσαν (κυρίως με αύξηση του δημοσίου χρέους) να συντηρούν τη σχετική ευημερία, κατάφερναν να διατηρούν την επιρροή τους στο εκλογικό σώμα, πατώντας σε δύο βάρκες. Η κρίση, όμως, συρρικνώνει τα περιθώρια για συνέχιση αυτής της πολιτικής και σταδιακά βγάζει στην επιφάνεια την αντίφασή τους σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

Το ΠΑΣΟΚ, ως εγχώρια εκδοχή της σοσιαλδημοκρατίας, πνέει τα λοίσθια, επειδή ταυτίσθηκε με το Μνημόνιο, δηλαδή με την πιο ακραία εκδοχή της λιτότητας που προωθείται πανευρωπαϊκά. Η κατάρρευσή του και ευρύτερα οι πολιτικές επιπτώσεις του πειράματος ”κοινωνικής μηχανικής” που συντελείται στην Ελλάδα έχουν μηνύματα και για τους Ευρωπαίους σοσιαλδημοκράτες, ειδικά στις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Είναι αμφίβολο, όμως, εάν μέσα στην τωρινή βολή τους μπορούν να τα διαβάσουν.

Εάν συνεχίσει στην ίδια γραμμή πλεύσης, ο εκφυλισμός της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας είναι αναπόφευκτος. Εκτός κι αν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες αντιδράσουν και υποχρεώσουν τα κεντροαριστερά κόμματα να αλλάξουν ρότα και να ηγηθούν της πολιτικής εκστρατείας για επιβολή ρυθμίσεων και περιορισμών στην ασυδοσία της αυτοκρατορίας του χρήματος που κρύβεται πίσω από τον όρο “αγορές”. Η σχετική συζήτηση έχει ήδη αρχίσει, αλλά η πείρα πείθει ότι η έγκαιρη προσαρμογή των πολιτικών δυνάμεων είναι μάλλον η εξαίρεση παρά ο κανόνας στην ιστορία.

Πηγή εφημερίδα "Πρώτο Θέμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Με αριστερές θέσεις εξελέγη ο Αλέξης, με δεξιές πορεύεται…

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Μετά τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, ήρθε η ώρα της ανώμαλης προσγείωσης στην πραγματικότητα. Κάπως έτσι εμφανίστηκε στη ΔΕΘ ο Αλέξης Τσίπρας, τόσο στην ομιλία του, όσο και στην συνέντευξη που ακολούθησε.
Δεν υποσχέθηκε τίποτα στην ουσία, εκτός από το πάγωμα των χρεών που θα προκύψουν έως το τέλος του χρόνου, προς τον ΟΑΕΕ και το ΕΤΑΑ. Κατά τα άλλα οι ελαφρύνσεις στους δυσβάσταχτους φόρους μετατέθηκαν γενικώς και αορίστως για τα επόμενα χρόνια, παρά την διαπίστωσή του ότι η φοροδοτική ικανότητα των μεσαίων στρωμάτων έχει εξαντληθεί.

Στους στόχους, που ανέφερε ο Αλ. Τσίπρας, περιλαμβάνονται αυτή τη φορά η δεύτερη αξιολόγηση, που έχει αγκάθι τα εργασιακά, η προσδοκία ελάφρυνσης του χρέους, η δυνατότητα επαναγοράς ομολόγων, αλλά και ευχολόγια για υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης το 2017, με ταυτόχρονη συνέχισή της, τα επόμενα χρόνια.

Ο Αλ. Τσίπρας επιχείρησε να πείσει το ακροατήριο, του ότι δεν υπήρξαν μειώσεις στις κύριες συντάξεις, ξέχασε το 2% και τον κόφτη πάνω από τα 1.300 ευρώ μεικτών αποδοχών και υποστήριξε ότι μόλις το 10% των επικουρικών μειώνονται. Το έως 40% που παραδέχθηκε ο αρμόδιος υπουργός του το ξέχασε, όπως και έντονες διαμαρτυρίες του για το 10% που είχε προτείνει στο παρελθόν η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ στις επικουρικές.

Βεβαίως ξέχασε το ΕΚΑΣ, που κόβεται βιαίως σε χιλιάδες χαμηλοσυνταξιούχους με προοπτική να περικοπή πλήρως σε όλους τους επόμενους μήνες. Ίσως να θεωρεί ότι τα 386 ευρώ του εγγυημένου εισοδήματος, εξαλείφουν όπως μας είπε υπουργός του, τους φτωχούς από την ελληνική επικράτεια.

Δεν είπε κουβέντα για τους αγρότες, που έχουν φορτωθεί μια σειρά από δυσβάσταχους φόρους και εισφορές, μόνο κάτι ψέλισε για ενα νέο μοντέλο αγροτοσυνεταιρισμών.

Το καταπληκτικό που θυμίζει θαύμα του Ιησού Χρηστού, ήταν αυτό που είπε για την αξιοποίηση των 246 εκατομμυρίων ευρώ, που θα πληρώσουν παλιοί και νέοι καναλάρχες για τις άδειες.

Παρακάμπτοντας τα όσα σχετικά προβλέπονται στη σελίδα 1016 του τρίτου μνημονιου, που εκχωρούν στους δανειστές τα έσοδα, που θα προκύψουν από την δημοπράτηση των τηλεοπτικών αδειών, δήλωσε ότι με τα 82 εκατομμύρια, που θα εισπράττει το δημόσιο τα τρία προσεχή χρόνια, θα προσφέρει 60.000 γεύματα σε σχολεία, θα καλυψει 15.000 επιπλέον θέσεις βρεφονηπιακών σταθμών, θα προσλάβει 4.000 επιπλέον νοσηλευτές και θα χρηματοδοτήσει προγράμματα για νεοφυείς επιχειρήσεις, προκειμένου να προσελκύσουν ερευνητές, που θα επιστρέψουν στην Έλλάδα.

Όποιος μπορέσει να χωρέσει όλα αυτά με 82 εκατομμύρια επί τρία, θα είναι σίγουρα υποψήφιος για βραβείο Νόμπελ.

Η αισιοδοξία για ανάπτυξη του Αλ. Τσίπρα δεν προκύπτει από τους αριθμούς. Το 12% της μείωσης των πωλήσεων το πρώτο εξάμηνο στην αγορά τροφίμων, η ύφεση 0,9%, η μείωση των εξαγωγών, η δραματική και η αύξηση των βεβαιωμένων οφειλών στο δημόσιο, που άγγιξαν τα 90 δις, κάθε άλλο παρά επιβεβαίωνουν την πρωθυπουργική αισιοδοξία.

Σε αυτά, αν προστεθει και ο αριθμός των 18.000 επιχειρήσεων που πρόκειται να κλείσουν έως το τέλος του χρόνου και η ουρά που σχηματίζουν αυτές που θέλουν να μετακομίσουν σε γειτονικές χώρες, φανερώνουν πεντακάθαρα την θλιβερή πραγματικότητα της επιχειρηματικότητας στην χώρα μας.

Στα επιτεύγματα, που επικαλέστηκε ο Αλ. Τσίπρας ήταν και αυτό της προστασίας της πρώτης κατοικίας. Οι πλειστηριασμοί που βρίσκονται εν εξελίξει αποδεικνύουν το αντίθετο, ενώ στο πακέτο των σπιτιών που κινδυνεύουν, προστέθηκαν όσων τα ακίνητα έχουν αντικειμενική αξία από 200.000 έως 300.000 ευρώ. Όπως και το γεγονός ότι δεν άλλαξαν οι αντικειμενικές αξίες προκειμένου να προσαρμοσθούν στις σημερινές τιμές αγοράς ακινήτων.
Στα επιτεύγματα επικαλέστηκε επίσης την δωρεάν περίθαλψη των ανασφαλίστων, κάτι που είχε γίνει από τις κυβερνήσεις Σαμαρά – Βενιζέλου. Το μόνο που προστέθηκε αφορά τους μετανάστες που βρίσκονται στη χώρα μας.

Στα όσα ακούσαμε, τα πολλά δεν τα ακούσαμε, ήταν η έμμεση προτροπή του επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας προς το ΣτΕ, στο θέμα που αφορά την συνταγματικότητα της απόφασης για την μεταβίβαση των αρμοδιοτήτων της αδειοδότησης από το ΕΣΡ στην υπουργό Επικρατείας Ν. Παππά, να απορρίψει την σχετική προσφυγή.

Τώρα δεν μένει να μας πει να μας πει ο Αλ. Τσίπρας, αν έκανε την κωλοτούμπα, που πριν δύο χρόνια αναθεμάτιζε, καθώς και το πόσο κοντά ποδάρια έχει το ψέμα, μια και αύξησε το ΦΠΑ στο 24% ακόμη και στα νησιά που επλήγησαν από το προσφυγικό ρεύμα, μείωσε τις αποδοχές των εργαζομένων αντί να πάει τον κατώτατο στα 751 ευρώ, πετσόκοψε τις συντάξεις, που ορκιζόταν ότι δεν θα πειράξει, διατήρησε τον ΕΝΦΙΑ, που θα καταργούσε, ιδιωτικοποίησε τα 14 αεροδρόμια, αύξησε τα εισιτήρια των ΜΜΜ και για την ώρα παρακαλάμε και δεν μας παρακαλάνε, για να μας δώσουν τις δόσεις των δανείων.

Θα πει κανείς όλα αυτά ήταν μια (αυτ)απάτη, που εξαγνίσθηκε στις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου του 2015. Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε, είναι η απάντηση, κατά Λουίζι Πιραντέλο…

Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Μία από τις κοινές φιλοδοξίες τόσο της ΕΕ, όσο και της Τουρκίας είναι η εξεύρεση μόνιμης λύσης στο Κυπριακό ζήτημα», υπογράμμισε η επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας, Φεντερίκα Μογκερίνι, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και σε συνέχεια της πρόσφατης επίσκεψής της στην Άγκυρα. Πρόσθεσε μάλιστα πως το θέμα αποτελεί κεντρικό ζήτημα στις επαφές της με την Άγκυρα για την ισορροπία της ευρύτερης περιοχής, αλλά και της ίδιας της Ευρώπης.

Από το βήμα της Ευρωβουλής, η κ. Μογκερίνι υπογράμμισε πως «η Τουρκία διανύει μία εξαιρετικά δύσκολη περίοδο της πρόσφατης ιστορίας της και η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι εδώ για να τη βοηθήσει». Ευρωπαϊκή Ένωση και Τουρκία μοιράζονται ίδιες αξίες και κοινά συμφέροντα, πρόσθεσε, με τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις να βοηθούν για την επιστροφή της ομαλότητας και του κράτους δικαίου στην υποψήφια προς ένταξη χώρα. «Σε συνέχεια του αποτυχημένου πραξικοπήματος η Τουρκία έχει επιστρέψει σε σκοτεινές εποχές της ιστορίας της», τόνισε ακόμα.

Σε μία προσπάθεια να υπερασπιστεί την ΕΕ, την οποία ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν κατηγορεί για τη στάση της κατά τις πρώτες ώρες του πραξικοπήματος, η Φεντερίκα Μογκερίνι δήλωσε πως ήταν από τους πρώτους που έγραψε λίγο πριν τα μεσάνυχτα της 15ης Ιουλίου ότι στηρίζει τους δημοκρατικά εκλεγμένους θεσμούς της χώρας.

«Υπερασπίστηκα στο λογαριασμό μου στο Twitter τους δημοκρατικούς θεσμούς της χώρας πολύ πριν γίνουν ξεκάθαρες οι δυναμικές», δήλωσε, συμπληρώνοντας πως η ΕΕ είχε κάνει ξεκάθαρο από την αρχή πως δεν υπάρχει χώρος για στρατιωτικές επεμβάσεις.

Κατά την πρόσφατη επίσκεψη στην Άγκυρα, η αντιπροσωπία της ΕΕ τίμησε τα παραπάνω από 200 θύματα που έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος. Η αντιπροσωπεία συναντήθηκε με όλα τα πολιτικά κόμματα της χώρας, συμφωνώντας πως πρέπει να δοθεί προτεραιότητα στους πολίτες.

«Το κράτος δικαίου, η ελευθερία, η πολυφωνία και ο σεβασμός της δίκαιας δίκης πρέπει να επιστρέψουν γρήγορα στην Τουρκία», δήλωσε ακόμα η επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας, συμπληρώνοντας ότι «μπορούμε να συνοδεύσουμε την Τουρκία σε αυτές τις δύσκολες στιγμές ώστε να επιστρέψει το συντομότερο δυνατόν η ομαλότητα και η δημοκρατία».

«Πρέπει να μιλάμε ο ένας με τον άλλο και όχι να μιλάμε ο ένας για τον άλλο», πρόσθεσε, υπογραμμίζοντας πως η ΕΕ ανησυχεί ιδιαίτερα για τη στάση της Άγκυρας στο Κουρδικό ζήτημα και το θέμα της Συρίας.

Τέλος, η κ. Μογκερίνι χαρακτήρισε τη δύσκολη περίοδο που διανύουν οι σχέσεις ΕΕ-Τουρκίας ευκαιρία για την ενίσχυση του διαλόγου και των κοινών αξιών., θα τους κάνουμε χρυσαυγήτες στο τέλος», εκτίμησε κλείνοντας.

Πηγή Skai


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Κρίμα που δεν έχει αναγνωριστεί το ψέμα ως ολυμπιακό άθλημα. Το Μέγαρο Μαξίμου θα γέμιζε με χρυσάφι

Μόνο ένα έχω να σας πω: Τσίπρας! Μούσι με το χιλιόμετρο. Αυτό που βγάζει κάθε τόσο ο στόμας του, όποτε τον ανοίγει για να περιγράψει τα παρελθόντα, τα τρέχοντα και τα μελλούμενα. Το μούσι τούτο, ο πώγων ο πολιτικός, είναι τόσο μακρύς που, αν αποπειραθεί να σκαρφαλώσει ψείρα επάνω του, θα πεθάνει από εξάντληση μέχρι να βγει σε ξέφωτο στο πηγούνι. Τέτοιον απροκάλυπτο διαγαλαξιακό υπερπαπάτζα δεν ξαναματαγέννησε η φύσις.

Παράδειγμα θέλετε; Θα σας έλεγα να ανοίξετε το συρτάρι να δείτε τον ΕΝΦΙΑ που κατήργησε ο Alexis, αλλά συνεχίζετε να πληρώνετε. Ομως δεν θα πω κάτι τέτοιο, διότι θα φανέρωνε χαιρεκακία, και η χαιρεκακία είναι σημάδι πτωτικής συμπεριφοράς.

Για να δούμε τον χαρακτήρα και το σπάνιο κράμα με το οποίο παρασκευάζει τις υπερπαπάτζες του ο πρωθυπουργός, συνίσταται μια απλή ανάγνωση στο παρακάτω χωρίο από τη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε στη ΔΕΘ:

«Η χώρα δεν έχει ανάγκη από εκλογές. Η χώρα έχει ανάγκη από σταθερότητα, έναν χρόνο μετά η εικόνα της χώρας στο εξωτερικό έχει αλλάξει πλήρως. Θα σας έλεγα ότι αν δείτε την κατάσταση που επικρατεί στα σύνορά μας, στις γειτονικές μας χώρες, στην ευρύτερη περιοχή, από Βορρά έως Νότο, τι συμβαίνει στην Τουρκία, τι συμβαίνει στη Συρία, τι συμβαίνει στη Λιβύη, την αστάθεια στη Μέση Ανατολή, την αστάθεια στην Ουκρανία, θα διαπιστώσετε ότι η Ελλάδα αποτελεί μια όαση σταθερότητας σε μια ευρύτερα αποσταθεροποιημένη περιοχή. Οποιος, λοιπόν, αυτό δεν το κατανοεί σήμερα, οφείλει να εξηγήσει στους πολίτες τι θα κερδίσουν με την επίσπευση των εκλογών».

Δηλαδή, ο άνθρωπος υπαινίσσεται ότι παρέλαβε κάτι που έμοιαζε με Συρία, Λιβύη και Μέση Ανατολή, και το έκανε Ελλάδα! Επίσης, αφήνει να διαφανεί το ενδεχόμενο πως, αν πέσει εκείνος, η ελληνική άμαξα θα μετατραπεί αίφνης σε γεωπολιτική κολοκύθα που θα περάσει από τη μάχαιρα του εμφυλίου πολέμου!

Αν αστειεύεται και μας δουλεύει, αντιληπτόν. Όμως, αν πιστεύει όσα λέει, κάποιος να φωνάξει έναν γιατρό. Έστω τον Πολάκη...

Παναγιώτης Λιάκος
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μια ομάδα χάκερ ισχυρίζεται ότι βρήκε πρόσβαση στους υπολογιστές της WADA και πήρε αρχεία που δείχνουν ότι κορυφαίοι αθλητές των ΗΠΑ, μεταξύ αυτών η Σερένα Γουίλιαμς και η Σίμον Μπάιλς, έλαβαν απαγορευμένες ουσίες στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Ρίο. Οι κατηγορίες δημοσιεύθηκαν στην ιστοσελίδα της ομάδας «Fancy Bear», με τους ακτιβιστές να αναφέρουν ότι οι αποκαλύψεις αποτελούν απλώς την «κορυφή του παγόβουνου».

Τα έγγραφα αυτά (η αυθεντικότητα των οποίων ελέγχεται) που έχουν υποκλαπεί από το σύστημα ADAMS της WADA, που δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών αγώνων από τη ΔΟΕ, αναφέρουν εκτεταμένη χρήση απαγορευμένων ουσιών από την γυμνάστρια Σιμόν Μπάιλς (σε έλεγχο που της έγινε κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών αγώνων), την αθλήτρια μπάσκετ Έλενα Ντέλε Ντόνε αλλά και τις αδερφές Γουίλιαμς, Σερένα και Βίνους.

Σύμφωνα με τα έγγραφα που έχουν δει το φως της δημοσιότητας η μεγάλη σταρ των Ολυμπιακών αγώνων του Ρίο, Σιμόν Μπάιλς, έχει κάνει χρήση ψυχοδιεγερτικών φαρμάκων αλλά και αμφεταμινών, για τα οποία όμως είχε την έγκριση της WADA.

Την έγκριση της WADA είχαν και οι αδερφές Γουίλιαμς, που φέρεται να έχουν κάνει χρήση αρκετών ουσιών όπως οξικοδόνη, πρεντισόνη και μεθυλοπρεντισολόνη. Η σταρ του γυναικείου μπάσκετ, Έλενα Ντέλε Ντόνε, φέρεται να έχει κάνει χρήση αμφεταμινών αλλά και άλλων απαγορευμένων ουσιών. Η WADA με ανακοίνωσή της επιβεβαίωσε την επίθεση, αναφέροντας ότι έχουν ως στόχο να πληγεί η αξιοπιστία της WADA και ότι η επίθεση προέρχεται από τη Ρωσία.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Στο Βερολίνο, στις Βρυξέλες, στην Ουάσιγκτον και αλλού, υπάρχουν de facto δύο κυβερνήσεις: η μία από αυτές είναι η δημοκρατικά εκλεγμένη από τους Πολίτες, ενώ η άλλη η σκιώδης της διεθνούς χρηματοπιστωτικής ελίτ – η οποία είναι αυτή που παίρνει τελικά τις αποφάσεις.
«Όταν δεν δηλώνει επίσημα τη πτώχευση του ένα χρεοκοπημένο κράτος, καθώς επίσης όταν δεν την απαιτούν οι Πολίτες του επειδή δειλιάζουν, τότε χρεοκοπούν και οι ίδιοι – ενώ τόσο το ίδιο το κράτος, όσο και ο δύστυχος λαός του, λεηλατούνται με το χειρότερο δυνατόν τρόπο. Κάτι τέτοιο βιώνουμε ήδη σήμερα, εν πρώτοις με τις χιλιάδες κατασχέσεις τραπεζικών λογαριασμών και ακινήτων, καθώς επίσης τους πλειστηριασμούς τους – αφού βέβαια έχουν προηγηθεί τρομακτικές μειώσεις εισοδημάτων και υπερβολικές αυξήσεις φόρων.
Φαίνεται πάντως ότι δεν έχουμε δει ακόμη τίποτα, όσον αφορά την πραγματική διάσταση της λεηλασίας της ιδιωτικής περιουσίας – αφού θα επιβληθούν αυθαίρετα διάφοροι άλλοι φόροι αναδρομικά, οι οποίοι απλά και μόνο θα έχουν στόχο τη δήμευση της. Με δεδομένο δε το ότι, η Τρόικα ουσιαστικά κυβερνάει την Ελλάδα, έχοντας σε μεγάλο βαθμό καταργήσει ακόμη και τη Δικαιοσύνη, οι Πολίτες είναι εντελώς απροστάτευτοι απέναντι σε αυτήν τη θηριωδία – η οποία θα εμπλουτιστεί στο μέλλον με ένα ακόμη εργαλείο: με το περιουσιολόγιο» (Άρης Οικονόμου).

Άποψη

Ανεξάρτητα από τα παραπάνω, το αργότερο μετά το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008 έγινε ευρέως κατανοητό ότι, κάτι πολύ σοβαρό συμβαίνει με τη σημερινή λειτουργία του χρήματος, καθώς επίσης με το δυτικό «σύστημα του χρέους» που έχει επικρατήσει σε ολόκληρο τον πλανήτη – από το οποίο προσπαθούν εναγωνίως να απελευθερωθούν/ανεξαρτητοποιηθούν χώρες όπως η Ρωσία και η Κίνα. Σε γενικές γραμμές τα εξής:
(α) Η υφιστάμενη λειτουργία του χρήματος παράγει όλο και μεγαλύτερες φούσκες, οι οποίες αργά ή γρήγορα εκρήγνυνται, προκαλώντας τεράστιες ζημίες.
(β)  Μέσω των κεντρικών τραπεζών και της σύγχρονης νομισματικής πολιτικής (μηδενικά βασικά επιτόκια, πακέτα ποσοτικής διευκόλυνσης – QE), μεταφέρονται χρήματα από τα κατώτερα και μεσαία κοινωνικά στρώματα στα ανώτατα – τα οποία αυξάνουν συνεχώς τον πλούτο και την ισχύ τους. Εάν προσθέσουμε εδώ νόμιμη φοροδιαφυγή τους μέσω της χρήσης των φορολογικών παραδείσων που τους έχουν εξασφαλίσει οι πολιτικοί, τότε η εικόνα σκοτεινιάζει ακόμη περισσότερο.
(γ)  Η σημερινή λειτουργία του χρήματος προσφέρει στις μεγάλες ιδιωτικές τράπεζες τεράστια πολιτική και οικονομική δύναμη – η οποία στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στο προνόμιο της δημιουργίας χρημάτων από το πουθενά (άρθρο). Λογικά λοιπόν ορισμένοι απαιτούν την υιοθέτηση του πλήρους χρήματος (ανάλυση), ενώ κάποιοι άλλοι προειδοποιούν για τους κινδύνους της κατάργησης των μετρητών (άρθρο).
Περαιτέρω, εύλογα αναρωτιέται κανείς ποιός έχει δώσει τόσο μεγάλη δύναμη στις πολυεθνικές τράπεζες – καταλήγοντας μεταξύ άλλων στο συμπέρασμα ότι στο Βερολίνο, στις Βρυξέλες, στην Ουάσιγκτον και αλλού, υπάρχουν de facto δύο κυβερνήσεις: η μία από αυτές είναι η δημοκρατικά εκλεγμένη από τους Πολίτες, ενώ η άλλη είναι η σκιώδης της διεθνούς χρηματοπιστωτικής ελίτ (όπως στην Ελλάδα, όπου όμως η σκιώδης είναι αυτή των δανειστών που κυβερνάει απολυταρχικά – αλλάζοντας κατά το δοκούν τις αναλώσιμες κυβερνήσεις, όταν παύουν να εξυπηρετούν τα συμφέροντα τους).

Στα πλαίσια αυτά λογικά συμπεραίνεται ότι, στη Δύση επικρατεί ένα διπλό σύστημα, αποτελούμενο από μία εκλεγμένη και από μία άτυπη κυβέρνηση – καθώς επίσης πως κατά τη διάρκεια των τελευταίων εκατό ετών έχουν δημιουργηθεί χρηματοπιστωτικές δομές, σε διεθνές επίπεδο, οι οποίες είναι πολύ στενά συνδεδεμένες με τις εκλεγμένες κυβερνήσεις. Ως εκ τούτου τόσο τα εθνικά κοινοβούλια, όσο και το ευρωπαϊκό, έχουν στην πραγματικότητα πολύ μικρή δύναμη (πηγή: Schreyer).

Συνεχίζοντας, πολύ στενά συνδεδεμένο με τη δύναμη των μεγάλων τραπεζών (στις οποίες άλλωστε ανήκει η ισχυρότερη κεντρική του πλανήτη, η Fed), είναι το προνόμιο της δημιουργίας χρημάτων από το πουθενά – μέσω της παροχής δανείων. Δυστυχώς πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ακόμη ότι, οι κεντρικές τράπεζες ή τα ίδια τα κράτη θέτουν σε κυκλοφορία τα χρήματα – κάτι που φυσικά δεν ισχύει.

Ειδικότερα, το μονοπώλιο της δημιουργίας χρημάτων ανήκει στις κεντρικές τράπεζες μόνο όσον αφορά τα μετρητά χρήματα – κέρματα και χαρτονομίσματα. Τα πολύ περισσότερα όμως λογιστικά χρήματα (πάνω από το 90% των συνολικών), παράγονται από τις εμπορικές τράπεζες, όταν δίνουν δάνεια στους πάσης φύσεως πελάτες τους.

Τα κέρδη τώρα των τραπεζών από το συγκεκριμένο προνόμιο της δημιουργίας χρημάτων (seignorage) είναι εξαιρετικά υψηλά – υπολογιζόμενα στην Ευρωζώνη σε εκατοντάδες δισεκατομμύρια ετησίως. Φυσικά ούτε αυτό το γνωρίζει η πλειοψηφία των ανθρώπων, αφού οι περισσότεροι πιστεύουν ότι, οι τράπεζες δανείζουν μόνο τις καταθέσεις των πελατών τους – κάτι που φυσικά διαδίδεται σκόπιμα, για να μη χάσουν οι τράπεζες τα προνόμια τους.

Τέλος, η παντοδυναμία των μεγάλων εμπορικών τραπεζών εξασφαλίζεται από τους υπερεθνικούς οργανισμούς – όπως είναι το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα, οι ισχυρότερες κεντρικές, οι δεξαμενές σκέψης, οι διάφορες λέσχες, οι ομάδες συζητήσεων (Bilderberg, Davos κλπ.), οι τέσσερις σημαντικότερες λογιστικές εταιρείες (KPMG, PWC, Deloitte, Ernst & Young), οι οποίες κατά τη διάρκεια της κρίσης λέγεται πως βοήθησαν πολλά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα να ωραιοποιήσουν τους Ισολογισμούς τους κοκ.

Ανεξάρτητα τώρα από τα παραπάνω θεωρούμε σκόπιμο να υπενθυμίσουμε τα εξής, έτσι ώστε να δοθεί μεγαλύτερο φως στο θέμα – πιστεύοντας πως η γνώση είναι δύναμη, όταν την αποκτούν όλο και περισσότεροι Πολίτες.

Το θράσος των τραπεζών

Ορισμένοι οικονομολόγοι, οι οποίοι μάλλον ευρίσκονται στην έμμισθη υπηρεσία του χρηματοπιστωτικού συστήματος, ισχυρίζονται πλέον πως τα μηδενικά επιτόκια που εισπράττουν οι καταθέτες, δεν οφείλονται στην πολιτική των κεντρικών τραπεζών – αλλά, αντίθετα, στους ίδιους!

Με απλά λόγια, προσπαθούν να μας πείσουν πως τα θύματα είναι οι θύτες του εαυτού τους, τόσο όσον αφορά τους τόκους των καταθέσεων, όσο και την πτώση των αποδόσεων των ομολόγων – με χαρακτηριστικό παράδειγμα τα διετή ομόλογα της υπερχρεωμένης Ιταλίας, τα οποία κινούνται ακόμη και σε αρνητικά επίπεδα (γράφημα), ενώ εμείς συνεχίζουμε να ισχυριζόμαστε ανόητα πως οι «εταίροι» μας δανείζονται με 4% και μας δανείζουν με 1%.

Περαιτέρω, αιτιολογούν τους ισχυρισμούς τους λέγοντας ότι, η μείωση των επιτοκίων οφείλεται στο πλεόνασμα των αποταμιεύσεων διεθνώς, οι οποίες υπερβαίνουν τις επενδύσεις, οπότε η μειωμένη δανειοδότηση πιέζει προς τα κάτω τις αποδόσεις –  χρησιμοποιώντας τη νεοκλασική θεωρεία, σύμφωνα με την οποία το επιτόκιο είναι το αποτέλεσμα της προσφοράς κεφαλαίων (αποταμιεύσεις), καθώς επίσης της ζήτησης (επενδύσεις). Ειδικότερα, κατά τους ίδιους τα εξής:
(α) Ο περιορισμός των επενδύσεων οφείλεται στην υποτονική άνοδο της παραγωγικότηταςσε συνδυασμό με την υποχώρηση της αύξησης του παγκόσμιου πληθυσμού – γεγονότα που καθιστούν τις επιχειρήσεις απρόθυμες να επενδύσουν.
(β) Από την άλλη πλευρά, οι άνθρωποι στις γερασμένες ανεπτυγμένες χώρες αποταμιεύουν όλο και περισσότερα χρήματα, για να χρηματοδοτήσουν τα γηρατειά τους – οπότε, ο συνδυασμός των δύο αυτών παραγόντων, προκαλεί τη μείωση των επιτοκίων, την οποία προσπαθούν να διαχειρισθούν οι κεντρικές τράπεζες όσο καλύτερα μπορούν!
Σύμφωνα όμως με μία πρόσφατη μελέτη, η παραπάνω θεωρεία είναι ένα από τα πολλά παραμύθια, με τα οποία γίνεται προσπάθεια να μεταφερθούν οι ευθύνες από τους θύτες στα θύματα – αφού οι τράπεζες δεν χρηματοδοτούν τους οφειλέτες τους με τα χρήματα των καταθετών τους, αλλά με τη δημιουργία τους από το πουθενά.

Ως εκ τούτου, αντί να ισορροπούν όπως άλλωστε οφείλουν τις αποταμιεύσεις με τις επενδύσεις, δημιουργούν τεράστιες ανισορροπίες, προκαλώντας επικίνδυνους ανοδικούς και καθοδικούς χρηματοπιστωτικούς κύκλους – μέσω των οποίων μεταφέρεται ουσιαστικά ο πλούτος των κατώτερων και μεσαίων εισοδηματικών τάξεων στις ανώτατες (γράφημα).

Σημείωση γραφήματος: H ανοδική κίνηση κατά τη διάρκεια ενός χρηματοπιστωτικού κύκλου χαρακτηρίζεται από τα υψηλότερα χρέη, από τη θετική εξέλιξη των χρηματαγορών (άνοδος των χρηματιστηριακών δεικτών κλπ.), καθώς επίσης από τις ακριβότερες τιμές των ακινήτων  ενώ η ανοδική κίνηση κατά τη διάρκεια ενός οικονομικού (αναπτυξιακού) κύκλου χαρακτηρίζεται από την αύξηση του ΑΕΠ.

Όπως φαίνεται από το γράφημα, οι αναπτυξιακοί κύκλοι δεν έγιναν μεγαλύτεροι – σε πλήρη αντίθεση με τους χρηματοπιστωτικούς κύκλους, οι διακυμάνσεις των οποίων ήταν πολύ υψηλότερες, ενώ η διάρκεια τους μεγαλύτερη. Το γεγονός αυτό έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση των κινδύνων κατάρρευσης του συστήματος (κραχ) –  λόγω του ότι οι αναπτυξιακοί κύκλοι δεν στηρίζουν, δεν δικαιολογούν κατά κάποιον τρόπο τους χρηματοπιστωτικούς.
.
Στα πλαίσια αυτά, όταν οι κεντρικές τράπεζες μειώνουν το βασικό τους επιτόκιο, τότε οι εμπορικές μπορούν να χρηματοδοτούνται από αυτές φθηνότερα – οπότε δανείζουν περισσότερα χρήματα, ενώ πιέζονται τεχνητά τα επιτόκια κάτω από το σημείο ισορροπίας, με το οποίο θα καλύπτονταν οι επενδύσεις από τις αποταμιεύσεις.

Εκτός αυτού, δεν έχουν κανένα λόγο να πληρώνουν πολύ υψηλότερα επιτόκια στους καταθέτες τους, από αυτά που τους χρεώνει η κεντρική – αφού οι αποταμιεύσεις, τους χρειάζονται μόνο για τις μεταξύ τους συναλλαγές (μεταξύ κατεργαραίων ειλικρίνεια) και όχι για να δανείζουν τους οφειλέτες τους (ανάλυση).

Τα χαμηλά όμως επιτόκια δίνουν συχνά την εσφαλμένη εντύπωση πως οι επενδύσεις είναι κερδοφόρες, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται φούσκες – οι οποίες εκρήγνυνται όταν αυξάνονται τα επιτόκια, επειδή τότε αποκαθίσταται η αλήθεια, όσον αφορά την πραγματική κερδοφορία των επενδύσεων.

Επί πλέον, τα χαμηλά επιτόκια μειώνουν την προθυμία των Πολιτών να αποταμιεύσουν –με αποτέλεσμα να καταναλώνουν περισσότερο, παράλληλα με το ότι κάποιοι υπερχρεώνονται, δανειζόμενοι ακριβώς επειδή τα επιτόκια είναι φθηνά. Τα χρήματα δε που σπαταλούν τα νοικοκυριά οδηγούν τις επιχειρήσεις σε μεγαλύτερες επενδύσεις, οι οποίες όμως στηρίζονται σε μία μη επαναλαμβανόμενη, «αρρωστημένη» ζήτηση – οπότε, όταν αποκαθίσταται αναγκαστικά η ισορροπία, τα πάντα να καταρρέουν.

Επομένως, τα χαμηλά επιτόκια δεν είναι η συνέπεια της υπερπροσφοράς αποταμιεύσεων, αλλά της επεκτατικής νομισματικής πολιτικής των κεντρικών τραπεζών, η οποία οδηγεί στην αλματώδη αύξηση των χρεών – οπότε δεν είναι υπεύθυνοι για το κραχ που νομοτελειακά ακολουθεί οι Πολίτες, όπως ισχυρίζονται με θράσος οι υποστηρικτές των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, αλλά οι τράπεζες, με ηγέτες τις κεντρικές.

Οι σημερινές ανισορροπίες στις Η.Π.Α., όπου τα κέρδη μετά φόρων των επιχειρήσεων υποχωρούν, τα εισοδήματα των εργαζομένων έχουν καταρρεύσει μετά το 2008, ενώ ο χρηματιστηριακός δείκτης συνεχίζει απτόητος την ανοδική του πορεία (γράφημα), τεκμηριώνει το μέγεθος της διαστρέβλωσης που προκάλεσε η κεντρική τράπεζα – ενώ προοιωνίζει το κραχ που νομοτελειακά θα ακολουθήσει, πιθανότατα λίγους μήνες μετά την αύξηση των επιτοκίων εκ μέρους της Fed.

Ολοκληρώνοντας, για τον ίδιο ακριβώς λόγο δεν είναι υπεύθυνοι για την υπερχρέωση της χώρας τους οι Έλληνες Πολίτες αλλά, κυρίως, η πολιτική της ΕΚΤ, η οποία τάχθηκε από την αρχή με σκανδαλώδη τρόπο υπέρ της Γερμανίας (άρθρο) – ενώ οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν κατάλαβαν την παγίδα, δίνοντας λανθασμένες κατευθύνσεις στη χώρα τους.

Με απλά λόγια, εάν η Ελλάδα δεν ήταν μέλος της Ευρωζώνης, δεν θα μπορούσαν να δανειστούν ούτε το κράτος, ούτε οι ιδιώτες τόσο εύκολα και με τόσο χαμηλά επιτόκια – οπότε δεν θα υπήρχε η μεγάλη σπατάλη, δεν θα μπορούσαν να χρηματοδοτηθούν τα πανάκριβα ολυμπιακά έργα, τα εξοπλιστικά προγράμματα θα ήταν χαμηλότερα, η διαφθορά επίσης κοκ.

Φυσικά η Ελλάδα δεν ήταν η μοναδική χώρα της Ευρωζώνης που έπεσε στην παγίδα αλλά, ασφαλώς, η πλέον ανόητη – κρίνοντας τόσο από την εποχή που προηγήθηκε της κρίσης, όσο και από τη μετέπειτα διαχείριση της.

AnaltystTeam
Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Μάθημα 1ον: Εισαγωγή.
Επανάσταση είναι η κάθε γενικευμένη αντίσταση και αντίδραση σε μιά παγιωμένη πολιτική ή κοινωνική, ή και επιστημονική  κατάσταση, που έχει επιβληθεί είτε με την βία, είτε με την πάροδο του χρόνου και αποσκοπεί στην ριζική μεταβολή της.

Είναι λάθος να πιστεύουμε πως η επανάσταση ξεκινά βίαια στους δρόμους και στα βουνά.
Μπορεί να μη χρειαστεί ποτέ να φτάσει εκεί.
Μπορεί να είναι ειρηνική, ή ακόμα και παθητική.
Ειδικά στην περίπτωσή μας, που είναι η εξωτερική κατοχή ενός κράτους μέσω μνημονίων και δωσιλογικών κυβερνήσεων, με την βοήθεια ενός λαού απονευρωμένου και αποχαυνωμένου στον καναπέ του, η επανάσταση μπορεί ν' αρχίσει και να τονώσει το ηθικό του καταδυναστευόμενου λαού, ως εξής: 

Δεν δεχόμαστε και δεν χρησιμοποιούμε την ορολογία των κατακτητών και των δωσιλόγων.
Η τακτική της έμμεσης νομιμοποίησης της κατάστασης κατοχής, μέσω της διαστροφής των εννοιών και των ευφημιστικών όρων που χρησιμοποιούν διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα, πρέπει να σταματήσει. 

Σταματάμε στην καθημερινή μας ζωή μεταξύ μας και παντού αλλού να χρησιμοποιούμε συγκεκριμένες λέξεις με το νόημα που θέλουν αυτοί να τους αποδώσουν.
Δεν λέμε και δεν γράφουμε για "θεσμούς" όταν θέλουμε να αναφερθούμε στην τρόϊκα των τοκογλύφων, και των μικρομεσαίων υπαλλήλων τους που στέλνουν εδώ για έλεγχο. Θεσμός είναι η οικογένεια, θεσμός είναι η δικαιοσύνη, το Σύνταγμα. Θεσμοί δεν είναι οι τοκογλύφοι και τα τσιράκια τους. Λέγοντας "θεσμούς" τους τοκογλύφους, τους νομιμοποιούμε έμμεσα.
Δεν αναφερόμαστε στο "χρέος" χωρίς να σημειώσουμε κάθε φορά την δυσπιστία μας και την ανάγκη ελέγχου του πραγματικού ύψους του.
Δεν δεχόμαστε ως θέσφατα και σαν κανονικούς νόμους τους "νόμους" που ρυθμίζουν τις μνημονιακές μας "υποχρεώσεις" και δεν δεχόμαστε άκριτα την ανάγκη πειθαρχίας μας σε αυτούς, εφ΄ όσον οι περισσότεροι αντιβαίνουν στο Σύνταγμα, δημιουργήθηκαν κατ' εντολή των πιστωτών-τοκογλύφων, ψηφίστηκαν από δωσιλογικές κυβερνήσεις, και ποζάρουν τώρα ως "νόμοι του κράτους", αποτελώντας όχι τον φερετζέ του π@@στη, αλλά τον φερετζέ κάθε ανθρωπάριου με μαντηλάκι.
Δεν δεχόμαστε νεολογισμούς και παπαρολογίες του τύπου "συνταγματικό τόξο", "δημοκρατικό τόξο", και κάθε άλλου είδους  "τόξα".
Θα θέλαμε να μένουμε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης; Όχι.  Σε  "hot spots"; Ούτε. Σωστά, αφού βέβαια είναι το ίδιο πράγμα.
Γιατί πρέπει λοιπόν να τα αποκαλούμε  "hot spots" όπως θέλει η Κομισιόν και η νεοναζιστική "Ένωση"; Για να μη θυμόμαστε συνέχεια ότι πρόκειται για στρατόπεδα συγκέντρωσης, που λειτουργούν στην χώρα μας γιατί κάποιοι άλλοι έξω από εμάς το αποφάσισαν;
Επιμένουμε στον διαχωρισμό των πολιτικών όχι σε αριστερούς, κεντρώους, δεξιούς, αλλά σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς.
Ειδικά αυτό το τελευταίο έχει μεγάλη σημασία, διότι τους πολλούς τελευταίους μήνες καλλιεργείται έντεχνα από το σύστημα πως το αντιμνημόνιο ήταν μιά φούσκα, και έληξε, θέλοντας να προεξοφλήσουν την απελπισία και την υποταγή του λαού.

Γενικά μπορούμε να αρχίσουμε την επανάσταση ανεπαίσθητα και ανώδυνα με την σωστή χρήση της φρασεολογίας μας και των εννοιών, αποκρούοντας έτσι συνειδητά και αποτελεσματικά την προπαγάνδα τοκογλύφων και μνημονιακών κυβερνήσεων και ανυψώνοντας μεταξύ μας το ηθικό μας, αφού θα βλέπουμε κάθε φορά πόσοι πολλοί είναι πρόθυμοι να τολμήσουν.
Δεν είναι επικίνδυνο για όσους φοβούνται, δεν θέλει καν σήκωμα από τον καναπέ.
Θέλει απλώς συνειδητοποίηση και πίστη στην αλήθεια και στο δίκιο μας.

Θα κλείσουμε την σημερινή εισαγωγή με ένα απόσπασμα από την  "Πολιτική Ανυπακοή" τού Χένρυ Νταίηβιντ Θορώ: 
"Όλοι αναγνωρίζουν το δικαίωμα στην επανάσταση, που είναι το δικαίωμα να αρνηθείς πίστη στην κυβέρνηση και να αντισταθείς όταν η εξουσία της ή η ακαταλληλότητά της είναι βαριά και επαχθής". 
Κουδούνι.
Διάλειμμα!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«New York Times»: Οι αποκαλύψεις του πλήττουν τη Δύση και ωφελούν τη Μόσχα

Από τα στενά όρια της πρεσβείας του Ισημερινού στο Λονδίνο, όπου του χορηγήθηκε άσυλο πριν από τέσσερα χρόνια, εν μέσω ενός νομικού αδιεξόδου, ο Τζούλιαν Ασάνζ παρουσιάζει την Αμερική σαν ένα κράτος που έχει επιτύχει αυτοκρατορική εξουσία με εκφοβισμό, διακηρύσσοντας με υποκρισία πίστη στις αρχές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ενώ τιμωρεί ανθρώπους σαν κι αυτόν, που τολμούν να πουν την αλήθεια.

Αλλά όπως σημειώνουν οι «New York Times», αυτό που απουσιάζει από την ανάλυση του Ασάνζ είναι η κριτική της άλλης παγκόσμιας δύναμης, της Ρωσίας και του προέδρου της Βλαντίμιρ Πούτιν, ο οποίος πόρρω απέχει του ιδανικού των WikiLeaks για διαφάνεια. Ακολουθούν αποσπάσματα από το ρεπορτάζ της αμερικανικής εφημερίδας με τίτλο «Πώς ωφελείται η Ρωσία όταν ο Ασάνζ αποκαλύπτει τα μυστικά της Δύσης»:

«Η κυβέρνηση Πούτιν έχει εξαπολύσει σκληρή καταστολή στην αντιπολίτευση - κατασκοπεύοντας, φυλακίζοντας και, όπως καταγγέλλουν οι επικριτές, μερικές φορές δολοφονώντας αντιφρονούντες, ενώ ασκεί ασφυκτικό έλεγχο στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και στο Διαδίκτυο. Αν ο Ασάνζ αντελήφθη την ειρωνεία της στιγμής - καταγγέλλοντας τη λογοκρισία σε συνέντευξή του στο Russia Today, το αγγλόφωνο κανάλι προπαγάνδας του Κρεμλίνου - αυτό δεν ήταν άμεσα εμφανές.

Ο Ασάνζ και το WikiLeaks έχουν επιστρέψει στο προσκήνιο, ταράζοντας το γεωπολιτικό τοπίο με νέες αποκαλύψεις και μια υπόσχεση για περισσότερες διαρροές. Τον Ιούλιο, η οργάνωση κυκλοφόρησε σχεδόν 20.000 emails της Εθνικής Επιτροπής του Δημοκρατικού Κόμματος, που δείχνουν ότι το κόμμα είχε συνωμοτήσει με την εκστρατεία της Χίλαρι Κλίντον για να υπονομεύσει τον εσωτερικό αντίπαλό της, τον σοσιαλιστή γερουσιαστή Μπέρνι Σάντερς. Ο Ασάνζ - ο οποίος έχει ανοιχτά επικρίνει την Κλίντον - έχει υποσχεθεί περαιτέρω αποκαλύψεις που θα μπορούσαν να κάνουν μεγάλο κακό στην εκστρατεία της κατά του Ρεπουμπλικανού υποψηφίου προέδρου Ντόναλντ Τραμπ. Ξεχωριστά, το WikiLeaks ανακοίνωσε ότι θα κυκλοφορήσει σύντομα μερικά από τα πετράδια του στέμματος των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών: ένα «παρθένο» σετ κωδικών κυβερνοκατασκοπίας.

Αμερικανοί αξιωματούχοι πιστεύουν ότι το υλικό από το Δημοκρατικό Κόμμα υπεκλάπη από τη ρωσική κυβέρνηση και υποψιάζομαι ότι και οι κωδικοί μπορεί να έχουν κλαπεί από τους Ρώσους. Αυτό θέτει ένα ερώτημα: Εχει γίνει το WikiLeaks μια μηχανή ξεπλύματος για υλικό που συγκεντρώθηκε από ρώσους κατασκόπους; Και ευρύτερα, ποια είναι ακριβώς η σχέση μεταξύ του Ασάνζ και του Κρεμλίνου του Πούτιν;

Αυτές οι ερωτήσεις γίνονται όλο και πιο αιχμηρές από την περίοπτη θέση της Ρωσίας στην αμερικανική προεδρική προεκλογική εκστρατεία. Ο Πούτιν, ο οποίος συγκρούστηκε επανειλημμένα με την Κλίντον όταν ήταν υπουργός Εξωτερικών, έχει εξάρει δημοσίως τον Τραμπ, ο οποίος έχει ανταποδώσει τη φιλοφρόνηση, καλώντας για στενότερους δεσμούς με τη Ρωσία και μιλώντας θετικά για την προσάρτηση της Κριμαίας από τον Πούτιν.

Από την αρχή του WikiLeaks ο Ασάνζ δηλώνει ότι έχει ως κίνητρο την επιθυμία να χρησιμοποιεί την «κρυπτογράφηση για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και ότι θα επικεντρωθεί σε αυταρχικές κυβερνήσεις, όπως της Ρωσίας. Αλλά μια έρευνα των «New York Times» στις δραστηριότητες του WikiLeaks κατά τη διάρκεια των χρόνων της εξορίας του Ασάνζ βρήκε κάτι διαφορετικό: Είτε από πεποίθηση, από ευκολία ή από σύμπτωση, οι διαρροές του WikiLeaks μαζί με πολλές από τις δηλώσεις του Ασάνζ συχνά ωφελούν τη Ρωσία, σε βάρος της Δύσης.

Μεταξύ των αξιωματούχων των Ηνωμένων Πολιτειών, η αναδυόμενη συναίνεση είναι ότι ο Ασάνζ και το Wikileaks πιθανώς δεν έχουν άμεσους δεσμούς με τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες. Αλλά λένε ότι, τουλάχιστον στην περίπτωση των emails των Δημοκρατικών, η Μόσχα ήξερε ότι είχε έναν σύμμαχο στο WikiLeaks, όπου διαμεσολαβητές θα μπορούσαν να δώσουν τα υποκλαπέντα έγγραφα στο ανώνυμο ψηφιακό inbox του ομίλου.

Από την ίδρυσή του, το WikiLeaks έχει επιτύχει θεαματικά σε ορισμένα μέτωπα, αποκαλύπτοντας την υποκρισία και τη διαφθορά, και βοηθώντας να πυροδοτηθεί η Αραβική Ανοιξη. Τα πρόσφατα γεγονότα, όμως, έχουν κάνει κάποιους υποστηρικτές της διαφάνειας να αναρωτιούνται αν το WikiLeaks έχει χάσει τον δρόμο του. Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά μεταξύ των αποκαλύψεων υλικού από τον Τσέλσι Μάνινγκ - τον αμερικανό στρατιώτη ο οποίος άφησε να διαρρεύσουν στο WikiLeaks τα απόρρητα διπλωματικά τηλεγραφήματα - και στην αποδοχή πληροφοριών, έστω και εμμέσως, από μια ξένη μυστική υπηρεσία που επιδιώκει να προωθήσει τα δικά της ισχυρά συμφέροντα».

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Σάκη Μουμτζή

Ενδεχομένως αυτή η σύγκριση να αδικεί τον Ερντογάν, που ξεδίπλωσε την επιθετικότητα του σε θεσμούς και πρόσωπα, επειδή προσπάθησαν να τον ανατρέψουν και να τον δολοφονήσουν. Συνεπώς, έχει ελαφρυντικά. Βέβαια ποτέ δεν έκρυβε την απέχθεια του στον πλουραλισμό, όμως αυτή η συμπεριφορά του εντάσσεται στις ιδιομορφίες της Τουρκικής Δημοκρατίας.

Ο δικός μας πρωθυπουργός, αφού εκμεταλλεύτηκε κατά κόρον τα χαρακτηριστικά της αστικής δημοκρατίας –χάρη στα οποία έγινε πρωθυπουργός– τώρα αυτός και οι συνεργάτες του επιδιώκουν την αλλοίωση τους μέχρι καταργήσεως τους.

Αφορμή γι΄ αυτές τις σκέψεις δεν έδωσαν οι «περίεργες» αντιλήψεις της κυρίας Γεροβασίλη για την ελευθερία της ενημέρωσης, ούτε η πρωτοφανής συμπεριφορά της να μην δώσει τον λόγο προχθές σε 4 εφημερίδες που πρόσκεινται στην αντιπολίτευση, ούτε καν το «μαύρο» σε 4 κανάλια. Αυτά όλα λειτουργούν επικουρικά στη διαπίστωση πως το πολίτευμα μας τείνει να λάβει αντιδημοκρατικά χαρακτηριστικά.
Το πρωτοφανές και άκρως επικίνδυνο γεγονός ήταν η δημόσια πρόβλεψη του Α. Τσίπρα πως το Συμβούλιο της Επικρατείας δεν θα αποφασίσει αρνητικά για τη συνταγματικότητα του νόμου Παππά, με το πρωτοφανές επιχείρημα πως το τίμημα που επιτεύχθηκε στη δημοπρασία είναι ιδιαίτερα υψηλό.

Άγνοια στοιχειωδών πραγμάτων; Προκλητικότητα και αλαζονεία; Σύγχυση; Μάλλον προκλητική άγνοια του γεγονότος πως το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο δικάζει με αμιγώς νομικά κριτήρια. Και βέβαια, βαθύτατη περιφρόνηση στη διάκριση των εξουσιών, που αποτελεί την καταστατική αρχή της αστικής δημοκρατίας, του μόνου πολιτεύματος που προστατεύει τον πολίτη από την κρατική αυθαιρεσία.

Είναι γνωστό πως η μαρξιστική Αριστερά δεν πιστεύει στο συγκεκριμένο πολίτευμα. Η μεν σταλινική εκδοχή της εφηύρε τη «λαϊκή» δημοκρατία ή δε ριζοσπαστική εκδοχή της την άμεση δημοκρατία. Η πρώτη εφαρμόστηκε στις σοσιαλιστικές χώρες με τα γνωστά αποτελέσματα, η δεύτερη επωάζεται ακόμα στα μυαλά κάποιων γραφικών «διανοουμένων».

Είναι λογικό ο Α. Τσίπρας και οι συν αυτώ να απεχθάνονται τους θεσμούς της αστικής δημοκρατίας, καθώς αποτελούν εμπόδιο στη μόνιμη παραμονή τους στην εξουσία. Όπως γράφουν και λένε οι ίδιοι απροκάλυπτα, η εναλλαγή των κομμάτων στη διακυβέρνηση της χώρας –τώρα που κυβερνούν αυτοί– είναι «παλινόρθωση». Δεν είναι τυχαία η επιλογή της συγκεκριμένης λέξης. Υποκρύπτει την αντίληψη τους πως αυτοί αλλάζουν το καθεστώς και συνεπώς η εκδίωξη τους από την εξουσία σημαίνει την επαναφορά του «παλαιού καθεστώτος», κάτι που δεν είναι επιτρεπτό σύμφωνα με τον κώδικα αξιών τους. Το έχουν πει και πιο ωμά: «ή θα σας τελειώσουμε ή θα μας τελειώσετε». Η ιδεολογική τους τύφλωση δεν τους επιτρέπει να σκεφτούν πως όλοι μπορούμε να συνυπάρξουμε! Ο φανατισμός τους τους εμποδίζει να αντιληφθούν πως η αστική δημοκρατία έχει χώρο για όλους. Ως εκ τούτου και η Δικαιοσύνη θα πρέπει να υπηρετεί το «νέο καθεστώς». Καμία δήλωση δεν είναι τυχαία.

Υ.Γ.: Παρεμπιπτόντως, στην «Καθημερινή της Κυριακής», ο κ.Κωνσταντίνος Ζούλας ανέτρεξε σε δύο αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας, την 1901/2014 και την 3914/2015, που θεωρούν πως το ΕΣΡ είναι η μόνη αρμόδια αρχή στο ζήτημα της έκδοσης τηλεοπτικών αδειών. Το ενδιαφέρον είναι πως στην απόφαση του 2015 πρόεδρος του ΣτΕ ήταν ο κ. Ν. Σακελλαρίου, που παραμένει πρόεδρος του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου