Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

30 Σεπ 2015

  • Μετά από έκκληση του Άσσαντ η Ρωσία βομβαρδίζει τους τζιχαντιστές
  • Αποκλείεται, προς το παρόν, η εμπλοκή των χερσαίων δυνάμεών της
Ξεκίνησαν οι ρωσικές αεροπορικές επιδρομές στο έδαφος της Συρίας εναντίον στόχων του Ισλαμικού Κράτους προς υποστήριξη τω δυνάμεων του Μπασάρ αλ-Άσαντ μόλις λίγες ώρες μετά το «πράσινο φως» της Άνω Βουλής για άμεση στρατιωτική εμπλοκή. Το συριακό καθεστώς ανακοίνωσε ότι οι επιδρομές έρχονται κατόπιν αιτήματος του Μπασάρ αλ-Άσαντ στον Βλαντιμίρ Πούτιν για «στρατιωτική βοήθεια».



Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε υπό καθεστώς ανωνυμίας ότι οι ΗΠΑ πιστεύουν πως η Ρωσία ξεκίνησε τις επιδρομές κοντά στην επαρχία Χομς, προσθέτοντας ότι η Μόσχα ενημέρωσε μία ώρα νωρίτερα την Ουάσινγκτον για την επικείμενη έναρξη των αεροπορικών πληγμάτων.

Ο ίδιος δήλωσε, μιλώντας υπό καθεστώς ανωνυμίας στο Reuters, ότι οι πληροφορίες σχετικά με τις επιδρομές είναι προκαταρκτικές και αρνήθηκε να δώσει περαιτέρω λεπτομέρειες σχετικά με τον αριθμό των επιδρομών ή τον τύπο των αεροσκάφων που χρησιμοποιήθηκαν.

Δεν υπήρξε άμεσα κάποιο σχόλιο εκ μέρους της Κεντρικής Στρατιωτικής Διοίκησης των ΗΠΑ.

Η κοινοβουλευτική έγκριση ήλθε λίγες ώρες πριν τη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας στην οποία θα προεδρεύσει η Ρωσία, ακριβώς την επομένη της συνόδου ηγετών υπό τον Μπαράκ Ομπάμα στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ.

Την ίδια στιγμή, ο υπό τις ΗΠΑ διεθνής συνασπισμός ανέφερε κατά την καθημερινή ενημέρωσή του ότι χθες, Τρίτη, διεξήχθησαν 26 αεροπορικές επιδρομές κατά του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ και τέσσερις επιδρομές στο έδαφος της Συρίας -μεταξύ Ντέιρ εζ-Ζορ, Ουασίγια και Παλμύρας όπου καταστράφηκαν κυρίως εκσκαφείς που ανήκουν στην ISIS.

Το Κρεμλίνο το είχε διατυπώσει σαφώς: «πράσινο φως» του ΟΗΕ ή αίτημα για βοήθεια προερχόμενο από το καθεστώς της Δαμασκού είναι αρκετό για να υπάρξει εξουσιοδότηση για ρωσική στρατιωτική επέμβαση.

Και, όπως ανακοίνωσε μετά την ψηφοφορία το Κρεμλίνο, ο Μπασάρ αλ-Άσαντ -του οποίου η χώρα έχει υπογράψει συμφωνία συνεργασίας με τη Ρωσία- έστειλε επιστολή στον Βλαντιμίρ Πούτιν ζητώντας του «στρατιωτική βοήθεια». Τη διατύπωση γραπτώς και επισήμως του αιτήματος επιβεβαίωσε με ανακοίνωσή της εν συνεχεία και συριακή προεδρία στη Δαμασκό.

Στη συνέχεια, ο πρόεδρος της Ρωσίας διατύπωσε επίσημο αίτημα προς την Άνω Βουλή και εκείνη , ομοφώνως, ενέκρινε την αποστολή ρωσικών στρατιωτικών δυνάμεων στο εξωτερικό.

Ο επικεφαλής των υπηρεσιών της ρωσικής προεδρίας Σεργκέι Ιβανόφ διευκρίνισε ότι η επιχείρηση συνίσταται αποκλειστικά σε αεροπορικές επιδρομές, αποκλείοντας, προς το παρόν, την ανάπτυξη χερσαίων δυνάμεων.

«Ο στρατιωτικός στόχος της επιχείρησης είναι αποκλειστικά η αεροπορική υποστήριξη των συριακών δυνάμεων στον αγώνα τους κατά του Ισλαμικού Κράτους» δήλωσε στους δημοσιογράφους μετά την ψηφοφορία ο Ιβανόφ.

«Η χρησιμοποίηση στρατιωτικών δυνάμεων στο έδαφος ξένης χώρας είναι δυνατή βάσει απόφασης του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ ή έπειτα από αίτημα των νόμιμων αρχών της χώρας αυτής» ανέφερε από την πλευρά του ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ.

«Όλοι οι εταίροι και σύμμαχοί μας θα ενημερωθούν σήμερα για την απόφαση αυτή και οι υπουργοί Άμυνας θα λάβουν ακριβείς πληροφορίες. Δεν πρόκειται για την υλοποίηση κάποιου γεωπολιτικού στόχου ή για την ικανοποίηση κάποιας φιλοδοξίας, όπως μάς κατηγορούν συστηματικά οι Δυτικοί μας εταίροι» έσπευσε να διευκρινίσει ο Σεργκέι Ιβανόφ.

Ρώσος αξιωματούχος δήλωσε στο Reuters ότι η Μόσχα έχει στείλει στρατιωτικούς ειδικούς στο πρόσφατα εγκατεστημένο επιχειρησιακό κέντρο στη Βαγδάτη, το οποίο συντονίζει τις αεροπορικές επιδρομές και τις χερσαίες επιχειρήσεις στη Συρία.



Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Οι «πρόσφυγες» επιτίθενται στην Γερμανική Αστυνομία 

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 

Η Γερμανία χάνει τον έλεγχο στο εσωτερικό της χώρας. Οι πολιτικές αποφάσεις της Μέρκελ για το «προσφυγικό» εκθέτουν πλέον σε μεγάλους κινδύνους τους Γερμανούς πολίτες. Οι «πρόσφυγες» δεν διστάζουν να επιτεθούν στην Γερμανική Αστυνομία, η οποία έχει ρητή εντολή να μην συγκρουστεί με τους «προσκεκλημένους» της Μέρκελ και των γερμανών Βιομηχάνων, που ζητούν εναγωνίως 800.00 φτηνά εργατικά χέρια.

Αλλάζει το πρόσωπο της Γερμανίας; Σίγουρα ναι. Και σίγουρα προς το χειρότερο. Την απόλυτη ευθύνη φέρει η πολιτική ηγεσία της χώρας, η οποία σε μία αγωνιώδη προσπάθεια να εμφανίσει ένα «ανθρωπιστικό πρόσωπο» (μετά την καταστροφική πολιτική και οικονομική επίθεση κατά της Ελλάδας) θεώρησε πως η είσοδος «προσφύγων» με μερικές φωτογραφίες της Μέρκελ και γερμανών πολιτικών με «πρόσφυγες», θα μπορέσει να εξωραΐσει το προφίλ της γερμανικής πολιτικής που θύμισε σε πολλούς Ευρωπαίους πολίτες (αλλά και στα γερμανικά ΜΜΕ) την περίοδο της Γερμανίας του Χίτλερ…

video


Η ρηχή πολιτική αντιμετώπιση των λαθρομεταναστών, συνοδευόμενη από οικονομικές σκοπιμότητες (εξυπηρέτηση γερμανικής βιομηχανίας) φαίνεται πως μετατρέπεται σε λίαν επικίνδυνη ενέργεια κατά της ασφάλειας των γερμανών πολιτών. Οι εικόνες από το βίντεο είναι χαρακτηριστικές. Οι «πρόσφυγες» δεν κατανοούν την δυτική δημοκρατία. Δεν κατανοούν καν τον όρο «δημοκρατία», παρά μόνο τους κανόνες λειτουργίας του Ισλάμ. Αντιλαμβάνονται πλήρως την δύσκολη θέση της γερμανικής πολιτικής και την εκμεταλλεύονται στο έπακρο, μη διστάζοντας με κανόνες αγέλης ή όχλου να επιτίθενται ακόμη και σε περιπολικά της γερμανικής Αστυνομίας.

Ίσως οι «πρόσφυγες» πρέπει να πούνε ένα μεγάλο «μπράβο» στην Άγκελα Μέρκελ, η οποία τους «εξυπηρέτησε» πλήρως…

Στο ναδίρ έπεσε η δημοφιλία της Μέρκελ λόγω των μεταναστών
Πιο σκληρούς όρους υποδοχής υιοθετεί τώρα η καγκελαρία

Σε μια κίνηση εσωτερικής πολιτικής κατανάλωσης προέβη χθες το Βερολίνο, σκληραίνοντας τη στάση του απέναντι στους οικονομικούς μετανάστες από τα Βαλκάνια, την ώρα που ο μεγάλος συνασπισμός χριστιανοδημοκρατών / σοσιαλιστών είδε τη δημοφιλία του να υποχωρεί στο χαμηλότερο επίπεδο των τελευταίων δύο ετών, εξαιτίας των χειρισμών της Ανγκελα Μέρκελ στο Προσφυγικό.
Σύμφωνα με δημοσκόπηση που διενήργησε η εταιρία INSA για λογαριασμό της «Bild», η δημοτικότητα των χριστιανοδημοκρατών υποχώρησε στα χαμηλότερα επίπεδα του τελευταίου έτους, στο 38,5%, χάνοντας μάλιστα μία ποσοστιαία μονάδα μέσα σε μόλις μία εβδομάδα. Την ίδια στιγμή, το «μάρμαρο» της διαχείρισης της κρίσης πληρώνει και το κόμμα των σοσιαλδημοκρατών, που βλέπει -δημοσκοπικά- τα ποσοστά του να πέφτουν στο 23,5%.
Ούσα λοιπόν αντιμέτωπη με το μεγάλο κύμα λαϊκής δυσαρέσκειας, η γερμανική κυβέρνηση ενέκρινε χθες αυστηρότερους κανόνες χορήγησης ασύλου για τους αιτούντες.
Το βασικό μέτρο που εγκρίθηκε κατά τη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου αφορά την κήρυξη της Αλβανίας, του Μαυροβουνίου και του Κοσόβου ως «ασφαλών χωρών προέλευσης». Την ίδια στιγμή, το Βερολίνο σχεδιάζει επίσης να περιορίσει το ύψος της οικονομικής βοήθειας που χορηγεί στους πρόσφυγες, ώστε να καταστήσει πλέον τη Γερμανία «λιγότερο ελκυστική» για τους οικονομικούς μετανάστες.

Πάντως, όπως σχολίαζαν χθες αναλυτές του διεθνούς Τύπου, «είναι ξεκάθαρο πως η Γερμανίδα καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ πήρε τις συγκεκριμένες αποφάσεις προκειμένου να κατευνάσει τις φωνές αντίδρασης που αναφέρουν ότι το Βερολίνο έχει κρατήσει το τελευταίο διάστημα ιδιαίτερα χαλαρή θέση απέναντι στο Προσφυγικό κι έχει επιτρέψει με τις πολιτικές του σε χιλιάδες πρόσφυγες να φτάσουν εύκολα στο γερμανικό έδαφος».

First we take Manhattan then we take Berlin





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Tου Γιάννη Λαζάρου

Η μαγειρική ως τέχνη ή ως απλή καθημερινή ενασχόληση για τον κορεσμό της πείνας ήταν πάντα σε υψηλά επίπεδα. Από την εποχή των σπηλαίων μέχρι και το βράσιμο της λαχανίδας στην κατοχή ο άνθρωπος πρόσθετε κάτι για την γεύση και την καλοπέραση. Έτσι τα μαγειρέματα εκτός από νοστιμιά έγιναν περίπλοκες συνταγές που ουσιαστικά έχεις φτάσει στο σημείο να τρως σκουπίδια και να νομίζεις πως βούτηξες στην αμβροσία των Ολυμπίων.

Δεν είναι τυχαίο που καθιερώθηκε ένεκα των μαγειρεμάτων ο όρος πολιτική κουζίνα. Όμως είναι τραγικό λάθος διότι αυτά τα μαγειρέματα μόνο αλήτες τα κάνουν και τα υπηρετούν, γι' αυτό ο σωστός όρος είναι αλήτικη κουζίνα.

Εκτός των άλλων οι υπηρετούντες την αλήτικη κουζίνα όταν οι ψηφοκουβαλητές τους (και όχι μόνο) έχουν προβλήματα επιβίωσης μέχρι και για την αναζήτηση τροφής, τους δίνουν πραγματικές συνταγές για να τραφούν, για να αντέξουν μέχρι την επόμενη ψηφοφορία.

Η μεγαλύτερη εκπρόσωπος της αλήτικης κουζίνας που ξεπερνάει σε συνταγές ακόμη και τον σεφ του Four Seasons, είναι η σωτηρήτρια αριστερή και ψηφισμένη από γευσιγνώστες χορτασμένους αθάνατους, η Θεανώ Φωτίου.

Αφού υποσχέθηκε προεκλογικά μαρμελάδες κατασκευής Σύριζα και γλυκάθηκαν οι φηφογλύφτες, αμέσως με την ανάληψη της εξουσίας τους πρότεινε τα γεμιστά ως επιβίωση. Για πραγματική επιβίωση γίνεται λόγος και όχι για αλλαγή μενού. Μετά αφού ανέλαβε και υπουργικούς θώκους πρότεινε για καλύτερη επιβίωση τις πίτες επειδή «είναι φθηνότερες πιο φιλοσοφημένες καθώς με λίγο αλεύρι κάνεις μια πίτα».

Μα θα πει κάποιος στερήστε χιούμορ αγαπητέ, η κυρία έκανε λογοπαίγνια. Το ερώτημα λοιπόν είναι αν η κυρία μπορεί να κάνει και κάτι άλλο εκτός από λογοπαίγνια και συνταγές. Όσο για το χιούμορ σίγουρα αυτοί που την ψήφισαν το έχουν μπόλικο.

Είναι αλητεία να κάνεις από κυβερνητική θέση καλαμπουράκια όταν στενάζει κυριολεκτικά μεγάλη μερίδα του λαού. Είναι αλητεία να υπηρετείς όλα αυτά που έκαναν αυτόν τον λαό να στενάζει. Είσαι αλήτης μόνο και μόνο που άνευ αιδούς παρουσιάζεσαι σ' αυτή την τραγωδία φορώντας την καλή σου μάσκα.

Η κοινωνική ασφάλεια για την οποία είναι υπεύθυνη η εν λόγω μανδάμ, είναι απόρροια της κοινωνικής δικαιοσύνης, που αν καταλάβαινε τι σημαίνει θα έπρεπε να κάνει χαρακίρι και όχι να πετάει παρόλες στα πουλημένα Μέσα Μαζικής Εξαθλίωσης. Εκτός κι αν η κοινωνική ασφάλεια είναι κι αυτή ένα υλικό για το αποτέλεσμα της μαγειρικής της ανάλγητης υπουργού.

Η κουζίνα έχει μετατραπεί σε παραγωγή αλητείας και ο λόγος είναι το ότι αυτοί δεν είναι οι σεφ αλλά είναι τα υλικά. Νομίζουν οι κατακαημένοι πως μαγειρεύουν και σερβίρουν. Όμως έχουν αποδεχτεί ολοκληρωτικά τον ρόλο του σάπιου υλικού για την παραγωγή μιας τροφής που το αποτέλεσμά της είναι μόνο θάνατος.

Τα σάπια υλικά της αλήτικης πολιτικής τροφής έχουν κάνει οικογένειες να πεινάνε, έχουν κάνει ανθρώπους να αυτοκτονούν, έχουν κάνει παιδιά να κρυώνουν και να λιποθυμούν από πείνα. Η αλήτικη κουζίνα που κουμαντάρεται από ξένους σεφ βρήκε δυστυχώς πολλά σάπια υλικά στην Ελλάδα και οι ποσότητες τροφής είναι ατελείωτες.

Ο οργανισμός έχει εθιστεί στο σάπιο και τα αποδέχεται όλα. Μάλιστα δίνει και μάχες αν του στερήσεις την σαπίλα γιατί πίστεψε πως είναι ο μοναδικός δρόμος ίασης. Άσχετο αν ο μοναδικός δρόμος που οδηγεί αυτή η σαπίλα είναι η χέστρα με τελικό προορισμό την χαβούζα όπου έχουν πεταχτεί άνευ ελέους όσοι δεν έτρωγαν και ούτε τρώνε "σάπια".

Η συνταγή της αλήτικης κουζίνας εκτός από πολιτική, χρησιμοποιεί και άλλα σάπια υλικά. Έχει δικαιοσύνη, δημοσιογραφία, επιστήμες όπως ιατρική και άλλες, ακόμη και απλά εκμαυλισμένα λαϊκά σαπάκια που είναι πεταμένα στις χωματερές των κομμάτων.

Φτάσαμε, λοιπόν, τα σάπια υλικά της αλήτικης κουζίνας να κάνουν και καλαμπουράκια. Το ερώτημα είναι αν ένα σάπιο μπρόκολο μπορεί να κάνει καλαμπούρι, κι αν το κάνει πώς το αποδέχεσαι ως σώφρων άνθρωπος. Είναι τραγική η απώλεια μνήμης του ανθρώπινου εγκεφάλου. Ούτε η συνήθεια δεν μας έμεινε που μηχανικά μάς ωθούσε να πετάμε το σάπιο και όχι να το τρώμε.

Η συνταγή της ημέρας αντιγράφοντας την αλήτικη κουζίνα θα μπορούσε να είναι φλαμπέ μυαλά πολιτικού. Όμως υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα. Δεν υπάρχει μυαλό σε σάπια μπρόκολα.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Παραφράζοντας την μεγαλειώδη δήλωση ενός τιτανοτεράστιου βαρεμένου (όνομα και πράμα): ''Δεν υπάρχουν άνεργοι αλλά μη οικονομικά ενεργοί!'', δήλωση που έρχεται να συμπληρώσει τα γεμιστά της θειάς Θεανούς, μπορούμε κι εμείς να δηλώσουμε με βεβαιότητα πως όχι, δεν υπάρχουν προδότες, παρά μόνο δωσίλογοι που εξυπηρετούν τα συμφέροντα των κατακτητών. 

Σ' αυτά τα πλαίσια της εισπρακτικής υστερίας των κυβερνώντων εις βάρος του λαού, προκειμένου να δώσουν όσο πιό πολλά λεφτά γίνεται στους τοκογλύφους, η χθεσινή και πρώτη εγκύκλιος του υπουργείου Εργασίας για τις αλλαγές στο ασφαλιστικό, αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο περαιτέρω αύξησης του γενικού ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης, από το 2021 και μετά εάν υπάρξει μεταβολή στο προσδόκιμο ζωής των πολιτών της χώρας,  όρια που θα μπορούν να ανακαθορίζονται ανά τριετία, αφού πρώτα θα λαμβάνονται υπόψη οι σχετικοί δείκτες από την ΕΛΣΤΑΤ και την Eurostat! 

Τί λέτε ωρέ κοπρίτες 
Τί λέτε ωρέ μισάνθρωποι; 
Τί λέτε ρε ΜΙΣΕΛΛΗΝΕΣ;

Τόσο μίσος πιά εναντίον αυτού του λαού;
Τόση κακουργία;

Και δεν μας λέτε, ω καραγκιόζηδες: Αν το προσδόκιμο ηλικίας αντί να αυξηθεί, υποχωρήσει (όπως φαίνεται πως ήδη γίνεται στην χώρα μας εξαιτίας της εφαρμογής των απάνθρωπων μέτρων των μνημονίων), αν το προσδόκιμο, επαναλαμβάνουμε, μειωθεί, θα μειωθούν και τα όρια συνταξιοδότησης; 
ΟΧΙ, ΒΕΒΑΙΑ!

Γιατί η ''λογική'' σας δεν έχει καμία σχέση με κοινωνικές δικαιοσύνες, συμβαδίσματα με την εποχή μας, και άλλες τρίχες και αισχρές δικαιολογίες, παρά μόνο με μία κακουργηματική μανία είσπραξης και είσπραξης, και περικοπών, και όλο περισσότερων περικοπών, όχι των σπαταλών και των προνομίων των ημετέρων, όχι των ληστρικών απ' ευθείας αναθέσεων, όχι των λεοντείων συμβάσεων-συμφωνιών  με ιδιωτικές εταιρείες, όχι της διασπάθισης του δημοσίου χρήματος μέσω προμηθειών, επιτροπών, και κάθε λογής μεθόδευσης κατασπατάλησης κρατικού χρήματος (του λαού) προς όφελος ολίγων και εκλεκτών, αλλά αυτών που ο κοσμάκης δικαιούται μετά από χρόνια εργασίας και όχι κοπρίσματος όπως το δικό σας μέσα σε κομματικά γραφεία και αργομισθίες τύπου ''συνδικαλιστών''  και εργατοπατέρων.

Τί να σχολιάσουμε που νάναι άξιο σχολιασμού, που ν' αντέχει σε σχολιασμό;
Τί να σχολιάσουμε πέραν του ότι δεν θα βρεθεί ούτε θεός για να σας κρίνει; 

Θα σας σχολιάσει η Ιστορία...
Και άν ποτέ ξυπνήσει και καταλάβει την δύναμή του και τούτος ο λαός!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Έγγραφα από το αρχείο Σνόουντεν
και μαρτυρίες αμερικανών πρακτόρων


Του Άγγελου Πετρόπουλου

Το πρωινό της 9ης Μαρτίου 2005 ο Παναγιώτης Τσαλικίδης είχε προγραμματισμένο επαγγελματικό ραντεβού στο κέντρο της Αθήνας. Ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να επισκεφθεί τον αδελφό του στον Κολωνό και να πιουν μαζί τον πρωινό τους καφέ προτού ξεκινήσουν για τις υποχρεώσεις της ημέρας. Ομως μπαίνοντας στην πολυκατοικία της οδού Ευκλείδου ακούει τις φωνές της μητέρας τους. «Κατέβασέ τον, κατέβασέ τον κάτω».

«Δεν πίστεψα ότι ήταν αυτοκτονία», λέει για τον θάνατο του αδελφού του Κώστα ο Παναγιώτης Τσαλικίδης
Πριν προλάβει να καταλάβει τι ακριβώς είχε συμβεί μπαίνει στο διαμέρισμα και αντικρίζει τον 39χρονο αδελφό του Κώστα κρεμασμένο μπροστά από την πόρτα του μπάνιου. «Αμέσως πήρα τη γυναίκα μου να μου φέρει μια κάμερα υψηλής ευκρίνειας για να μπορέσω να τραβήξω άμεσα ορισμένες φωτογραφίες, γιατί δεν πίστεψα ότι ήταν αυτοκτονία», λέει σήμερα ο Παναγιώτης.

Δέκα χρόνια αργότερα, η οικογένεια Τσαλικίδη συνεχίζει να πιστεύει ότι ο θάνατος του 39χρονου τεχνικού της Vodafone επήλθε από την επέμβαση κάποιου τρίτου. Τα στοιχεία άλλωστε που συνέλεξαν έπειτα από κοπιώδεις προσπάθειες χρόνων, αλλά και οι έγγραφες παραδοχές πολλών από τους δικαστικούς παράγοντες που ασχολήθηκαν με την υπόθεση συνηγορούν ότι ο θάνατος του Κώστα Τσαλικίδη είναι απόλυτα συνδεδεμένος με τις υποκλοπές μέσω του δικτύου της Vodafone συνομιλιών κορυφαίων παραγόντων της κυβέρνησης Καραμανλή, συμπεριλαμβανομένου και του τότε πρωθυπουργού.

«Δεν είναι καθόλου εύκολο να μιλάς για μια τέτοια απώλεια», λέει η σύζυγος του Παναγιώτη, Ελένη, και τα μάτια της βουρκώνουν. «Αισθανόμαστε ακόμη και σήμερα κατά ένα τρόπο ένοχοι –χωρίς να φταίμε– που δεν πήραμε απάντηση. Θέλω να πιστεύω ότι υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι κάποια στιγμή θα μιλήσουν».

video


Η «Κ» σε συνεργασία με τη διεθνή έκδοση «Intercept» και τον γνωστό δημοσιογράφο James Bamford έκανε μία πολύμηνη έρευνα σε Ελλάδα και ΗΠΑ και δημοσιεύει σήμερα για πρώτη φορά μαρτυρίες υψηλόβαθμων στελεχών αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών που συμμετείχαν ή έχουν γνώση της επιχείρησης υποκλοπών στην Ελλάδα. Ακόμη, με την έρευνα αυτή η «Κ» φέρνει για πρώτη φορά στο φως αδημοσίευτα απόρρητα έγγραφα της Εθνικής Υπηρεσίας Ασφαλείας των ΗΠΑ (NSA) για το 2004 και τις υποκλοπές μέσα από αποκλειστική πρόσβαση στο αρχείο του πρώην αναλυτή των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών Εντουαρντ Σνόουντεν.


«Βοήθεια για την ασφάλεια των αγώνων»

Οι Ολυμπιακοί του 2004 στην Αθήνα επρόκειτο να είναι οι πρώτοι καλοκαιρινοί αγώνες μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Η ανησυχία για την ασφάλεια αθλητών και επισκεπτών εκφραζόταν με δημοσιεύματα στο διεθνή Τύπο, αλλά και με συνεχείς οχλήσεις παραγόντων της αμερικανικής κυβέρνησης προς τους Ελληνες ομολόγους τους.

Οπως φαίνεται από τα αδημοσίευτα μέχρι σήμερα έγγραφα του αρχείου Σνόουντεν οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ ξεκίνησαν να καταστρώνουν τα επιχειρησιακά τους σχέδιά τουλάχιστον δύο χρόνια πριν. Σύμφωνα με ένα από τα έγγραφα αυτά, που δημοσιεύει για πρώτη φορά η «Κ» τουλάχιστον 4 στελέχη επεξεργάστηκαν τη στρατηγική συλλογής πληροφοριών της NSA για τους Ολυμπιακούς της Αθήνας ήδη από το 2002 και σε συνεργασία με άλλα τμήματα της υπηρεσίας σιγουρεύτηκαν ότι μία «αναλυτική επίθεση θα μπορέσει να υπάρξει και τα κοινωνικά δίκτυα των στόχων θα έχουν προκαθοριστεί».

«Παρόλο που ο πρώτος αγώνας δρόμου, η πρώτη βουτιά και η πρώτη κυβίστηση βρίσκονται ένα χρόνο μακριά, οι μυστικές υπηρεσίες βρίσκονται ήδη σε πλήρες στάδιο εκπαίδευσης για τους αγώνες», γράφει ο συντάκτης ενός άλλου απόρρητου εγγράφου της NSA με ημερομηνία 15 Αυγούστου 2003. «Στην πραγματικότητα η NSA προετοιμάζεται για τους Ολυμπιακούς του 2004 εδώ και καιρό αναμένοντας να παίξει έναν ακόμη μεγαλύτερο ρόλο από ότι σε προηγούμενους διεθνείς αγώνες».

Οι νόμιμες συνακροάσεις απασχόλησαν κλειστές συσκέψεις στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης τόσο πριν της εκλογές του 2004, όσο και μετά
Σύμφωνα με το ίδιο έγγραφο, η συνεργασία αμερικανικών και ελληνικών μυστικών υπηρεσιών επρόκειτο να είναι εξαιρετικά στενή. «Η υπηρεσία ασφαλείας, την οποία θα υποστηρίξει η NSA είναι η ΕΥΠ», ενώ σε άλλο έγγραφο αναφέρεται ότι «η ύπαρξη αναλυτών των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών τόσο στην Αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα όσο και στην ΕΥΠ» αύξησε σημαντικά τις δυνατότητες και την ποιότητα συλλογής πληροφοριών.

BRADY KIESLING: Πρώην επικεφαλής του πολιτικού τμήματος της Αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα
Ομως παρά την αγαστή συνεργασία, αλλά και την παρουσία στελεχών της NSA μέσα στην ΕΥΠ το ένα αγκάθι που παρέμενε ανάμεσα στις ελληνικές και τις αμερικανικές αρχές την περίοδο πριν από τους Αγώνες ήταν η σχεδόν ανύπαρκτη τεχνική δυνατότητα των ελληνικών υπηρεσιών να παρακολουθήσουν ταυτόχρονα πολλούς αριθμούς τηλεφώνων, email και κάθε είδους ηλεκτρονικές επικοινωνίες υπόπτων, καθώς το μόνο που είχαν στη διάθεσή τους ήταν τα γνωστά «βαλιτσάκια» της ΕΥΠ για παρακολουθήσεις συνομιλιών από προκαθορισμένη απόσταση.

«Από την αμερικανική σκοπιά αυτό ήταν τρομακτικά πρωτόγονο», λέει ο πρώην αξιωματούχος της Αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα Brady Kiesling, που παραιτήθηκε από τη θέση του λίγους μήνες πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες διαμαρτυρόμενος για την αμερικανική επέμβαση στο Ιράκ.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΛΩΡΙΔΗΣ: Υπουργός Δημόσιας Τάξης από τον Ιούλιο 2003 έως τον Μάρτιο 2004
Υπό το βάρος των αμερικανικών πιέσεων, η ηγεσία του υπουργείου Δημόσιας Τάξης επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ είχε καλέσει ήδη από τον Δεκέμβριο του 2003 εκπροσώπους των τριών εταιριών κινητής τηλεφωνίας της χώρας (Vodafone, Cosmote, Tim) σε σύσκεψη για να συζητήσουν πώς θα μπορέσουν να πραγματοποιήσουν νόμιμες συνακροάσεις. Ομως οι επικείμενες εκλογές του Μαρτίου εμπόδισαν την έκδοση του απαραίτητου –πολιτικά ευαίσθητου, όπως σημειώνουν πηγές της τότε ηγεσίας του υπουργείου– Προεδρικού Διατάγματος.

Ακόμη όμως και μετά την ανάληψη του υπουργείου από τον Γιώργο Βουλγαράκη της Ν.Δ., που σε αντίστοιχες συσκέψεις τον Απρίλιο του 2004 εξέφραζε την πεποίθηση ότι οι νόμιμες συνακροάσεις ήταν κάτι που «θα μπορούσε να τεθεί σε λειτουργία μέσα σε μία εβδομάδα» από τις εταιρίες, μέχρι και το άναμμα της φλόγας στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας, νομικό πλαίσιο για νόμιμες συνακροάσεις δεν υπογράφηκε ποτέ πριν από τους Ολυμπιακούς.

Σε κάθε περίπτωση στις 4 Αυγούστου του 2004, μία σειρά εντολών έκτασης 6.500 γραμμών προστίθενται στον πηγαίο κώδικα του λειτουργικού συστήματος που χρησιμοποιούσε η Vodafone για να «τρέχει» το δίκτυό της. Κατασκευαστής του λειτουργικού, που χρησιμοποιούν και άλλες εταιρίες στον κόσμο, είναι η σουηδική εταιρία Ericsson. Με την προσθήκη των 6.500 γραμμών παράνομου λογισμικού ενεργοποιείται ένα από τα υποσυστήματα του λειτουργικού, το επονομαζόμενο Lawful Interception (Νόμιμη Συνακρόαση) που δίνει στις εταιρίες δυνατότητα νόμιμων συνακροάσεων. Το Lawful Interception που μέχρι εκείνη τη στιγμή βρίσκεται μεν στο δίκτυο της Vodafone αλλά είναι κλειδωμένο και μη αγορασμένο για χρήση από την Ericsson, με αυτή την ενέργεια ανοίγει μία γραμμή παρακολούθησης σειράς συνδρομητών της εταιρίας κρύβοντας όμως σχεδόν κάθε ίχνος αυτής της ενέργειας. Από εκεί, οι υποκλαπείσες συνομιλίες προωθούνται σε 14 κινητά τηλέφωνα-σκιές και πιθανότατα σε ηλεκτρονικούς καταγραφείς δεδομένων για αποθήκευση και επεξεργασία.

Πάνω από μία δεκαετία από εκείνη την ημέρα και για πρώτη φορά σήμερα, ένα εξαιρετικά υψηλόβαθμο πρώην στέλεχος των Αμερικανικών Μυστικών υπηρεσιών που ενεπλάκη στην υπόθεση υποκλοπών στην Ελλάδα το 2004 παραδέχεται χωρίς περιστροφές ότι η μυστική επιχείρηση έγινε από την Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας των ΗΠΑ (NSA) και τουλάχιστον στην πρώτη φάση της είχε το πράσινο φως της ελληνικής κυβέρνησης:

«Οι Ελληνες υπέδειξαν δίκτυα τρομοκρατών, οπότε η NSA έβαλε αυτές τις “συσκευές” εκεί μέσα και είπε στους Έλληνες, “εντάξει, όταν τελειώσει θα το κλείσουμε”», παραδέχεται ο πρώην αξιωματούχος. «Ουσιαστικά οι “συσκευές” μπήκαν στο ελληνικό τηλεφωνικό δίκτυο με τη γνώση και την έγκριση της ελληνικής κυβέρνησης. Αυτή ήταν η βοήθεια για την ασφάλεια κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών».


Πώς έγινε η επιχείρηση
Τι λένε τα έγγραφα της NSA από το αρχείο Σνόουντεν για την Αθήνα


Σύμφωνα με τα απόρρητα έγγραφα της NSA από το αρχείο Σνόουντεν που φέρνει σήμερα στο φως η «Κ», η κινητοποίηση των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών ενόψει 2004 ήταν μεγαλύτερη από κάθε προηγούμενο. «Ολόκληρη η κοινότητα των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ έχει έρθει κοντά σαν μία ομάδα για να παράσχει πληροφορίες τόσο στην αμερικανική όσο και στην ελληνική κυβέρνηση», αναφέρει έγγραφο της NSA μετά τους Ολυμπιακούς. «Μία ομάδα 10 αναλυτών της NSA θα φτάσει στην Ελλάδα 30-45 ημέρες πριν από τους Ολυμπιακούς», εξηγεί ένα άλλο έγγραφο ήδη από τον Αύγουστο του 2003. Λίγους μήνες αργότερα καταγράφεται υπερπροσφορά υποψηφίων «με εξαιρετικά προσόντα» για το ολυμπιακό ταξίδι στην Αθήνα.

Αυτό πιθανότατα εξηγείται από το γεγονός ότι οι 6.500 γραμμές κώδικα του παράνομου λογισμικού θεωρούνται ακόμη και σήμερα ένας πρωτόγνωρος τεχνολογικά και μεθοδολογικά «κοριός» που κατασκευάστηκε και χρησιμοποιήθηκε από ιδιαίτερα ικανούς χρήστες που είχαν βαθιές γνώσεις –μεταξύ άλλων– τόσο του δικτύου της Vodafone όσο και του πηγαίου κώδικα της Ericsson.

Σύμφωνα με απόρρητη αναφορά της NSA την οποία αποκαλύπτει σήμερα η «Κ», τέτοιες πληροφορίες υπήρχαν διαθέσιμες στις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες και είχαν μάλιστα συλλεγεί πριν από τους Αγώνες από την CIA «η οποία κατέγραψε τα ενεργά δίκτυα GSM στην Αθήνα». Η δε συλλογή πληροφοριών από την αμερικανική υπηρεσία συγκεκριμένα για το σύστημα Lawful Interception επιβεβαιώνεται και από μεταγενέστερη παρουσίαση της NSA με την ένδειξη «Ακρως Απόρρητο» που δημοσιεύει σήμερα η «Κ».

Μέσα στην παρουσίαση που τιτλοφορείται «Εκμετάλλευση ξένων συστημάτων νόμιμης συνακρόασης» σημειώνεται ότι η NSA μπορεί να αναγνωρίσει δεδομένα - «αποτυπώματα» από σχεδόν 60 εταιρίες, οι οποίες κατασκευάζουν και πωλούν το υποσύστημα νόμιμων συνακροάσεων, συμπεριλαμβανομένης και της Ericsson.

Στην ίδια παρουσίαση αναφέρεται ότι δύο εκ των «τρόπων πρόσβασης» στο Lawful Interception είναι οι δράσεις της «Ομάδας Επιχειρήσεων Ειδικά Προσαρμοσμένης Πρόσβασης» (Tailored Access Οperations - TAO) και της «Ομάδας Επιχειρήσεων Ειδικών Πηγών» (Special Source Operations – SSO). Η πρώτη δεν είναι άλλη από τους λεγόμενους «χάκερς» της NSA που ασχολούνται με κυβερνοεπιθέσεις και η δεύτερη είναι το τμήμα που συνεργάζεται με εταιρίες – παρόχους για να συλλέγει δεδομένα από τα δίκτυά τους.

'Οπως αποκαλύπτει σήμερα η «Κ», τα έγγραφα της NSA επιβεβαιώνουν ότι ανάμεσα στην πολυπληθή αποστολή στελεχών των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών στους Αγώνες της Αθήνας συμμετείχαν και οι δύο αυτές ομάδες, ενώ συγκεκριμένα η «Ομάδα Επιχειρήσεων Ειδικά Προσαρμοσμένης Πρόσβασης» (ΤΑΟ) –σύμφωνα με έκθεση της NSA του Οκτωβρίου του 2004– εκτέλεσε στην Αθήνα «Επιχειρήσεις Εκμετάλλευσης Δικτύων (CNE) κατά ελληνικών παρόχων επικοινωνίας».

Σύμφωνα με την αναφορά της Αρχής Προστασίας του Απορρήτου των Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ) το 2006 όμως, τουλάχιστον σε κάποιες από τις φάσεις της επιχείρησης υποκλοπών «κρίνεται απαραίτητη η συνδρομή στο εσωτερικό της Vodafone».

Κάτι τέτοιο, όπως φαίνεται από τα έγγραφα Σνόουντεν που δημοσιεύει σήμερα η «Κ» θα μπορούσε να είναι το έργο μιας άλλης υπηρεσίας και συγκεκριμένα της CIA. Μία ακόμη ομάδα που υπάγεται στην NSA είναι η Ομάδα Ειδικών Επιχειρήσεων Συλλογής (Special Collection Services -SCS), η οποία στελεχώνεται τόσο από μέλη της NSA όσο και της CIA. Η ομάδα αυτή, που στο εσωτερικό της υπηρεσίας αποκαλείται και «F6» όχι μόνο καταγράφεται στην παρουσίαση σαν ένας από τους τρόπους πρόσβασης στο υποσύστημα Lawful Interception, αλλά από προηγούμενες διαρροές εγγράφων της NSA γνωρίζουμε ότι κλιμάκιό της έχει μόνιμη έδρα στο κτίριο της Βασιλίσσης Σοφίας στην Αθήνα.

Ακόμη, σύμφωνα με πρώην στέλεχος των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών που ενεπλάκη στην υπόθεση των ελληνικών υποκλοπών η στρατολόγηση υπαλλήλων εταιριών τηλεπικοινωνιών από όλο τον κόσμο είναι μια συνηθισμένη διαδικασία για την οποία CIA και NSA συνεργάζονται. «Για παράδειγμα αν η NSA αποφασίσει ότι πρέπει να αποκτήσει πρόσβαση στο σύστημα του Υπουργείου Επικοινωνιών μιας ξένης χώρας, τότε η NSA και/ή η CIA θα συνεργαστούν για να βρούνε τον μηχανισμό που θα τους επιτρέψει να αντιγράψουν το μηχάνημα (switch) που θα πρέπει να ανταλλάξουν. Η CIA μετά θα πάει και θα βρει τον άνθρωπο που έχει πρόσβαση στο μηχάνημα, θα μπει μέσα και ουσιαστικά η CIA είναι αυτή που θα κάνει την επιχείρηση. Και μετά το αποτέλεσμα (την πρόσβαση) θα εκμεταλλευτεί η NSA», λέει το στέλεχος.

MICHAEL HAYDEN: Διευθυντής της NSA από το 1999 έως το 2005
«Οι πληροφορίες από ανθρώπινες πηγές μπορούν καμιά φορά να παράσχουν τη φυσική πρόσβαση χωρίς την οποία δεν μπορείς να κάνεις παρακολούθηση τηλεπικοινωνιών», επιβεβαιώνει και ο στρατηγός Μάικλ Χάυντεν, διευθυντής της NSA από το 1999 μέχρι το 2005, που σύμφωνα με τα μέχρι τώρα δημοσιευμένα έγγραφα από το αρχείο Σνόουντεν έτρεχε το μεγαλύτερο πρόγραμμα παρακολουθήσεων χωρίς αντίστοιχα εντάλματα στο εσωτερικό των ΗΠΑ.

Σε ερώτηση για τον αν θυμάται το ελληνικό περιστατικό υποκλοπών απαντά κρυπτικά ότι «δεν είναι κάτι που μπορώ να συζητήσω».

CHRIS INGLIS: Υποδιευθυντής της NSA από το 2006 έως το 2014
Σε αντίστοιχη ερώτηση προς τον Chris Inglis, υποδιευθυντή της NSA από το 2006 μέχρι το 2014, για το αν η υπηρεσία του αναμείχθηκε στις ελληνικές υποκλοπές ούτε αυτός προσφέρει άρνηση ή διάψευση. «Δεν θα μπορούσα να πω αν η NSA αναμείχθηκε σε αυτή ή σε οποιαδήποτε άλλη ενέργεια που θα μπορούσε να είναι έργο μυστικών υπηρεσιών», λέει ο Inglis.

Ετσι το ερώτημα για το ποιος θα μπορούσε να έχει εκτελέσει την επιχείρηση των υποκλοπών παρέμενε για χρόνια αναπάντητο, μέχρι που ήρθε στο προσκήνιο το όνομα του William Basil.

Ο Μπίλλυ από την Κάρπαθο

Δύο μήνες προτού ξεκινήσουν οι υποκλοπές μία γυναίκα μπαίνει σε κατάστημα κινητής τηλεφωνίας στην Ακτή Μιαούλη και αγοράζει τέσσερα κινητά τηλέφωνα και αντίστοιχες κάρτες SIM. Οπως απέδειξε η συστηματική έρευνα της ΑΔΑΕ το 2011, εντός ολίγων εβδομάδων από τη στιγμή της αγοράς τους οι συνδέσεις αυτές θα χρησιμοποιούνταν ως τηλέφωνα-σκιές, στα οποία προωθούνταν οι συνομιλίες που υποκλέπτονταν από το δίκτυο της Vodafone, ενώ τουλάχιστον μία από αυτές θα χρησιμοποιούνταν κάποια στιγμή σε συσκευή της Αμερικανικής Πρεσβείας στην Αθήνα καλώντας το τηλεφωνικό κέντρο, το τηλέφωνο έκτακτης ανάγκης, τη φρουρά των πεζοναυτών και το γραφείο του FBI στο κτίριο της Βασιλίσσης Σοφίας. Οι συσκευές και οι συνδέσεις αυτές δε, σύμφωνα με μαρτυρία της υπεύθυνης του καταστήματος, αγοράστηκαν από τη σύζυγο του William Basil, ενός κατασκόπου της CIA με καταγωγή από την Κάρπαθο.

«Τον αποκαλούσαμε άνθρωπο των τηλεφώνων», λέει ένα πρώην στέλεχος της CIA που συνυπηρέτησε με τον Basil στην Αθήνα. «Το μόνο που κάναμε ήταν να αγοράζουμε «αναλώσιμα» τηλέφωνα».

Ο 65χρονος σήμερα William Basil γεννήθηκε στη Βαλτιμόρη τον Δεκέμβριο του 1950. Γιος του Γιώργου Βασιλιάδη, μετανάστη στην Αμερική από την Κάρπαθο, σε μικρή ηλικία θα δει τον πατέρα του να χωρίζει τη μητέρα του Madeleine.

Μαζί με την αδελφή του Μαρία θα ταξιδέψουν στο νησί της Δωδεκανήσου με την άγρια ομορφιά για τον δεύτερο γάμο του πατέρα τους. Στο Διαφάνι, την απομακρυσμένη παραλία στο βόρειο κομμάτι του νησιού, ο μικρός Μπίλλυ, θα φωτογραφηθεί πάνω σε ένα γαϊδουράκι δίπλα στην αδελφή του και τη νέα σύζυγο του πατέρα τους. Λίγους μήνες αφότου ξαναφύγει για την Αμερική, στις αρχές της δεκαετίας του '60, η οικογένεια θα επιστρέψει για οριστική μετεγκατάσταση στην Κάρπαθο.

Σήμερα παιδικοί φίλοι από το νησί τον θυμούνται ακόμη. «Ηταν λίγο Αμερικανάκι», λέει ένας από αυτούς. «Ημασταν μια μεγάλη παρέα παιδιών που κολυμπούσαμε όλη μέρα κάτω από τα σπίτια στο λιμάνι. Ο Μπίλλυ είχε ένα κανό, είχε πράγματα που τα άλλα παιδιά δεν είχαν».

Με τον ξάδελφό του Νίκο Κρητικό μεγάλωσαν μαζί στο ίδιο σπίτι. «Μας μεγάλωσε η θεία μου, η Μαριγούλα», λέει. «Είναι απίστευτα έξυπνος». Αλλά και ο συνταξιούχος δάσκαλος της Καρπάθου, θείος του Basil, Μανώλης Κρητικός τον θυμάται ως ένα ανήσυχο παιδί που παθιαζόταν με την ιστορία του νησιού και το χωριό του πατέρα του. «Του άρεσε πάντα να μιλάει με τους μεγαλύτερους. Αγαπούσε πολύ την Ελλάδα, και την Ολυμπο περισσότερο από οτιδήποτε άλλο».

Λίγο μετά τη μετεγκατάσταση της οικογένειας στην Κάρπαθο, ο Μπίλλυ θα πάρει τον δρόμο για το σχολείο της Αμερικανικής Κοινότητας στην Αθήνα, από όπου θα αποφοιτήσει το 1968.

Στη συνέχεια, θα επιστρέψει στις ΗΠΑ, όπου θα καταταγεί στον αμερικανικό στρατό υπηρετώντας στην Αλάσκα. Το τέλος της θητείας του τον βρίσκει βοηθό σερίφη στην Βαλτιμόρη, ενώ για τις επόμενες δύο δεκαετίες θα εργαστεί στο Γραφείο Ασφαλείας της CIA σαν ειδικός στους ανιχνευτές ψεύδους. Ομως η δουλειά αυτή θα τον κουράσει. Με όπλο τη γνώση της ελληνικής γλώσσας o Basil κάνει αίτηση και γίνεται εύκολα δεκτός στον επιχειρησιακό βραχίονα της CIA καλυπτόμενος συχνά πίσω από διπλωματική ιδιότητα.

Σύντομα θα βρεθεί στη θέση του Γραμματέα της πρεσβείας στο κτίριο της οδού Βασιλίσσης Σοφίας στην Αθήνα. Στην πραγματικότητα είναι ειδικός σε θέματα τρομοκρατίας απασχολούμενος στον σταθμό της CIA που εδρεύει στον τελευταίο όροφο του κτιρίου.

«Δεν έκρυψε ποτέ τι δουλειά κάνει», λέει ο ξάδελφός του Νίκος Κρητικός που θεωρεί ότι ο Basil ήταν υπεύθυνος ασφαλείας της πρεσβείας. «Πολλές φορές στο τηλέφωνο μου έλεγε ότι είναι στη Μέση Ανατολή. Η δουλειά του ήταν να πιάνει το κλίμα αυτών των κοινωνιών και να γράφει αναφορές». Συνάδελφος στην πρεσβεία στην Αθήνα θυμάται τον Basil με αλεξίσφαιρο γιλέκο κάτω από το πουκάμισο, ένα πιστόλι 9 χιλιοστών δεμένο στη ζώνη του και ένα πάνοπλο αυτοκίνητο. Ανάμεσα στα καθήκοντά του φαίνεται να ήταν και η επαφή με τις ελληνικές υπηρεσίες ασφαλείας. «Ανέκαθεν συνεργαζόταν με την ελληνική αστυνομία, έκανε σεμινάρια σε Ελληνες αστυνομικούς. Από τα λεγόμενά του καταλάβαινα ότι είχε φίλους σε υψηλές θέσεις, γνωριζόταν με υπουργούς Εσωτερικών και υπουργούς Δημόσιας Τάξης», λέει ο εξάδελφός του.

Για έναν συνάδελφό του στον σταθμό της CIA στην Αθήνα όμως, το ταλέντο του Basil που ενδέχεται να έπαιξε ρόλο και στην υπόθεση των υποκλοπών, είναι άλλο: «Ηταν ο καλύτερος στρατολόγος που είχε ο σταθμός (της CIA)», λέει. «Θα μπορούσε να είχε αναλάβει να στρατολογήσει τον άνθρωπο που ήταν από μέσα».

video


"Το δίκτυο έχει πυρετό"

Ο 39χρονος Κώστας Τσαλικίδης ήταν ένας μηχανικός με ευρείς ορίζοντες. Τις Κυριακές πήγαινε από νωρίς το πρωί στο Μοναστηράκι για να αναζητήσει «θησαυρούς» σε μικρά δισκάδικα. Τα Σαββατοκύριακα άλλοτε με την αρραβωνιαστικιά του κι άλλοτε με φίλους ταξίδευε σε διάφορα μέρη της Ελλάδας. Τον τελευταίο καιρό έψαχνε στην Αθήνα για ένα καινούριο διαμέρισμα.

«Είχε βρει τη γυναίκα της ζωής του και σκοπεύαν να παντρευτούν το καλοκαίρι του 2005», λέει ο αδελφός του, που όπως όλοι οι οικείοι του επιβεβαιώνουν στην «Κ» ότι ο Κώστας απείχε παρασάγγας από το προφίλ ανθρώπου που θα αποφάσιζε να αυτοκτονήσει. Την τελευταία χρονιά της ζωής του ως προϊστάμενος του τμήματος Σχεδίασης του Τομέα Δικτύου Μεταγωγής στη Vodafone είχε αναλάβει τον επανασχεδιασμό του δικτύου ενόψει Ολυμπιακών, αλλά και τη μετάβασή του στη γενιά 3G. Ο ίδιος, μεθοδικός όπως ήταν, κρατά αναλυτικές σημειώσεις σε μπλε τετράδια. «Fever -Πυρετό» γράφει σε ένα από αυτά κάποιες εβδομάδες πριν από τον θάνατό του, καθώς καταγράφει υπερφόρτωση σημείων του δικτύου.

«Είναι δεδομένο ότι κάτι βρήκε που οδήγησε στον θάνατό του», λέει σήμερα ο αδελφός του.

Ενάμισι μήνα πριν o Τσαλικίδης βρεθεί κρεμασμένος στον Κολωνό, στις 24 Ιανουαρίου 2005, κάποιος επιχειρεί την εισαγωγή πρόσθετου παράνομου λογισμικού στο εσωτερικό του κέντρου της Vodafone MEAPA στην Παιανία. Μέσα σε λίγα λεπτά και μέχρι το επόμενο πρωί χιλιάδες συνδρομητές θα τηλεφωνούν παραπονούμενοι ότι το δίκτυο δεν στέλνει τα μηνύματά τους. Αμέσως χτυπά συναγερμός τόσο στη Vodafone όσο και στην προμηθεύτρια Ericsson, ενώ τεχνικοί στην Ελλάδα και το εξωτερικό προσπαθούν να ανακαλύψουν τι συμβαίνει.

Λίγες ημέρες αργότερα, στις 31 Ιανουαρίου, ο Τσαλικίδης υποβάλει την παραίτησή του στους ανωτέρους του. Αυτοί τον πείθουν να πάρει άδεια από τις 2 έως τις 8 Φεβρουαρίου και να επιστρέψει κανονικά στην εργασία του, τουλάχιστον μέχρι να βρεθεί ένας ικανός αντικαταστάτης. Λίγο πριν έχει εκμυστηρευτεί στην αρραβωνιαστικιά του -χωρίς να της εξηγήσει λεπτομέρειες- ότι φοβάται πως η εταιρία πρόκειται να κλείσει. Την ορκίζει να μην πει τίποτε πουθενά. Παράλληλα, της λέει ότι ο ίδιος πρέπει να φύγει από τη Vodafone, καθώς «είναι ζήτημα ζωής και θανάτου».

Την Παρασκευή 4 Μαρτίου μετά εβδομάδες ερευνών οι τεχνικοί της Ericsson ειδοποιούν τη Vodafone ότι έχουν εντοπίσει τα ίχνη παρείσακτου λογισμικού. Τη Δευτέρα 7 Μαρτίου στην Ericsson Σουηδίας ο κώδικας απομονώνεται, ενώ στα γραφεία της Vodafone στην Αθήνα ο Τσαλικίδης συμμετέχει σε κλειστές συσκέψεις, οπού η συζητήσεις είναι έντονες.

«Σε μία επίσκεψη αλλοδαπών προϊσταμένων του, του καταλογίστηκαν ευθύνες σχετικά με την εργασία του», καταθέτει η αρραβωνιαστικιά του. «Ακούστηκε μάλιστα ότι εκεί ελέχθη η φράση "πάρτε ένα κουβά σκατά και βάλτε τα κεφάλια σας μέσα"».

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΡΩΝΙΑΣ: Πρώην CEO Vodafone Ελλάδος
Την επόμενη ημέρα, ο CEO της Vodafone Ελλάδος Γιώργος Κορωνιάς δίνει εντολή να απομακρυνθεί το παράνομο λογισμικό από το δίκτυο της εταιρίας. Η μοναδική ευκαιρία της ελληνικής δημοκρατίας να συλλάβει επ' αυτοφώρω τους υπαίτιους των υποκλοπών χάνεται για πάντα. Την ίδια μέρα ο Κώστας Τσαλικίδης μιλά για τελευταία φορά στο τηλέφωνο με την αρραβωνιαστικιά του. «Μου είπε ότι ανησυχούσε για τη μητέρα του που ανέβαζε υψηλό πυρετό. Πώς ένας άνθρωπος που ανησυχεί για την μητέρα του το βράδυ είναι δυνατόν να κρεμαστεί γνωρίζοντας ότι εκείνη θα τον βρει το πρωί», λέει στην κατάθεσή της. Ετσι και συμβαίνει.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΟΥ: Πρώην Διευθυντής πολιτικού γραφείου Κώστα Καραμανλή.
Μία ημέρα μετά τον θάνατο του Τσαλικίδη, στις 10 Μαρτίου 2005, ο Γ. Κορωνιάς ζητεί από τον Γιάννη Αγγέλου, διευθυντή του πολιτικού γραφείου του τότε πρωθυπουργού συνάντηση με τον Κώστα Καραμανλή για θέμα υποκλοπών. Εν τη απουσία του πρωθυπουργού στη Μαδρίτη ο Αγγέλου κανονίζει συνάντηση παρουσία του τότε υπουργού Δημόσιας Τάξης Γ. Βουλγαράκη. Την ίδια ημέρα, εκδίδεται το μοναδικό πράγμα που έλειπε πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας για να μπορέσουν να γίνουν νόμιμες συνακροάσεις: το ΠΔ 47 του 2005 στο τεύχος της 10ης Μαρτίου 2005 της εφημερίδας της κυβέρνησης φέρει τις υπογραφές Βουλγαράκη, Λιάπη, Παπαληγούρα και Παυλόπουλου και αποτελεί έκτοτε το καθοριστικό έγγραφο που παρέχει νομική κάλυψη στις ελληνικές αρχές για να κάνουν νόμιμες παρακολουθήσεις μέσω των δικτύων εταιριών -παρόχων.

Η πολιτική ταφόπλακα

«Καμιά φορά υπάρχουν και συμπτώσεις», λέει κορυφαίος κυβερνητικός παράγοντας της κυβέρνησης Καραμανλή για την έκδοση του διατάγματος μια ημέρα μετά τον θάνατο Τσαλικίδη. Οταν η «Κ» θέτει υπόψιν του τη μαρτυρία πρώην αξιωματούχου των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών που ενεπλάκη στην επιχείρηση της Αθήνας και υποστηρίζει ότι οι υποκλοπές ξεκίνησαν «με τη γνώση και την έγκριση της ελληνικής κυβέρνησης» δεν σκέφτεται δεύτερη φορά την απάντηση: «Λογικό το βρίσκω, δεν μου προκαλεί καμία κατάπληξη», λέει.

Η ελληνική κυβέρνηση που είχε δώσει την άδειά της για να αρχίσουν οι υποκλοπές, δεν φρόντισε ποτέ να τελειώσουν, και η παγίδα για τους τρομοκράτες που εποφθαλμιούσαν την ασφάλεια των Αγώνων, έγινε ο λάκκος που έπεσε η ίδια.

Για ποιο λόγο συνέβη αυτό; Σύμφωνα με έγγραφο του αρχείου Σνόουντεν σε πολλές περιπτώσεις τα κοινά κλιμάκια CIA-NSA κατασκοπεύουν τις επικοινωνίες των ίδιων των χωρών που τους φιλοξενούν, καθώς «πολλές φορές γνωρίζουν απειλές τις οποίες για οποιοδήποτε λόγο είναι απρόθυμες να μοιραστούν».

Ενα πρώην στέλεχος της NSA με μεγάλη πείρα σε υποκλοπές δίνει τη δική του εξήγηση γι’ αυτό: «Ποτέ δεν το αφαιρούνε», λέει γελώντας. «Μόλις αποκτήσεις πρόσβαση, είσαι μέσα. Εχεις την ευκαιρία να βάλεις κοριούς, και αυτό είναι ευκαιρία».

Δύο εβδομάδες μετά τον θάνατο Τσαλικίδη, στην Αθήνα γίνεται η καθιερωμένη παρέλαση της 25ης Μαρτίου. Αμέσως μετά, στο Μέγαρο Μαξίμου ο Κώστας Καραμανλής ζητά από τον Γιάννη Αγγέλου να ενημερώσει τον ίδιο και τον στενό κύκλο των συνεργατών του για το θέμα «Κορωνιά». Μία από τις προτάσεις που πέφτουν στο τραπέζι είναι το θέμα να θαφτεί. Σύμφωνα με πηγές του περιβάλλοντος Καραμανλή ο τότε πρωθυπουργός την απορρίπτει υπο τον φόβο μην αποκαλυφθεί κάπου παρακάτω.

Ταυτόχρονα, ο Basil φεύγει από την Αθήνα για το Σουδάν. Μετά μερικούς μήνες, στις 4 Αυγούστου του 2005 παίρνει βίζα από την ελληνική πρεσβεία στο Χαρτούμ και επιστρέφει στην Ελλάδα με διπλωματικό διαβατήριο που του παρέχει σίγουρη ασυλία.

Η υπόθεση Τσαλικίδη αφήνεται στην ΕΛ.ΑΣ. χωρίς να συσχετιστεί ή να ενημερωθεί η οικογένεια, ενώ οι παρακολουθήσεις των τηλεφώνων παραπέμπονται σε προκαταρκτική εξέταση από τον τότε προϊστάμενο της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών και μετέπειτα υπουργό Δικαιοσύνης, κ. Παπαγγελόπουλο, αλλά και την ΕΥΠ. Η ΑΔΑΕ, που αποτελεί την αρμόδια ανεξάρτητη αρχή και το μόνο σώμα της ελληνικής δημοκρατίας τεχνικά και μεθοδολογικά ικανό –όπως θα φανεί αργότερα– να ερευνήσει το θέμα, δεν ειδοποιείται ποτέ ούτε από τη Vodafone, ούτε από το πρωθυπουργικό γραφείο.

Τον Φεβρουάριο του 2006, ο τότε υπουργός Επικρατείας Θ. Ρουσσόπουλος, ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Γ. Βουλγαράκης και ο υπουργός Δικαιοσύνης Α. Παπαληγούρας ανακοινώνουν σε συνέντευξη τύπου ότι υπάρχει θέμα υποκλοπών, το οποίο εδώ και 11 μήνες ερευνάται εν κρυπτώ. Οι ανακοινώσεις δεν αποκαλύπτουν τίποτα χειροπιαστό. Το μόνο στοιχείο για την ταυτότητα των δραστών που διαφαίνεται είναι ότι τα τηλέφωνα-σκιές λειτουργούσαν σε μια περιοχή που εξυπηρετείται από τις κεραίες «Λυκαβητός», «πλατεία Μαβίλη», «πύργος Αθηνών» και «Λευκός Σταυρός». Το μυαλό όλων πάει στην Αμερικανική πρεσβεία που βρίσκεται στο κέντρο αυτής της περιοχής αλλά οι τρεις υπουργοί αρνούνται να σχολιάσουν. Σε μία από τις πιο δύσκολες στιγμές της συνέντευξης ο Γιώργος Βουλγαράκης εξαίρει την στάση του Γιώργου Κορωνιά, του ανθρώπου που αποφάσισε να αφαιρέσει το παράνομο λογισμικό από το δίκτυο της Vodafone αποκλείωντας ουσιαστικά την ανεύρεση των υπαιτίων καθώς όπως λέει ο Βουλγαράκης «θα μπορούσε να μην το πει καθόλου». Οι αντιδράσεις των δημοσιογράφων είναι σχεδόν οργισμένες και οι απορίες πολλές. Το όνομα Κώστας Τσαλικίδης δεν ακούγεται ποτέ στην συνέντευξη τύπου αλλά η είδηση ότι υπάρχει θάνατος που σχετίζεται με τις υποκλοπές εμφανίζεται μέσα σε λίγες ώρες στο διαδίκτυο.

Ο Παναγιώτης Τσαλικίδης, που έχει περάσει 11 μήνες αγωνίας και διαρκών αιτημάτων προς στην αστυνομία, που παραμένουν αναπάντητα, ακούει την είδηση στο ραδιόφωνο την ώρα που οδηγεί. «Μόλις άκουσα τις ημερομηνίες κατάλαβα αμέσως ότι ήταν άρρηκτα δεμένες με τον θάνατο του Κώστα», λέει σήμερα. Τις αμέσως επόμενες ημέρες πηγαίνει στην εισαγγελία για να ζητήσει τον φάκελο της υπόθεσης και τον βρίσκει κενό.

«Για να ξαναβγεί από το αρχείο η υπόθεση εμείς είχαμε ανέβει το Έβερεστ και το είχαμε κατέβει», λέει η Ελένη Τσαλικίδη.
Εκτοτε και για μια δεκαετία η οικογένεια Τσαλικίδη τραβά τη δική της ανηφόρα, καθώς η υπόθεση πηγαίνει από εισαγγελέα σε εισαγγελέα –ηχηρά ονόματα του δικαστικού κλάδου– χωρίς αποτελέσματα και ενίοτε τίθεται στο αρχείο παρότι τα στοιχεία είναι πολλά και οι έρευνες σκανδαλωδώς ελλιπείς. «Αυτοί οι άνθρωποι χειρίστηκαν τον νεκρό σαν καρφίτσα στα άχυρα», λέει σήμερα η Ελένη Τσαλικίδη.

Το 2009 η οικογένεια προσλαμβάνει τον ειδικό ιατροδικαστή Steven B. Karch και πετυχαίνει την σταδιακή ανάσυρση της υπόθεσης με την βοήθεια της παρέμβασης του τότε επικεφαλής της επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής Μιλτιάδη Παπαϊωνου. Ο Karch πιστοποιεί ότι τα σημάδια στο σώμα του Κώστα δεν συνάδουν με αυτοκτονία. «Κάτι του έκαναν πριν», λέει ακόμη και σήμερα.

«Για να ξαναβγεί από το αρχείο η υπόθεση εμείς είχαμε ανέβει το Έβερεστ και το είχαμε κατέβει: αναγκαστήκαμε να μάθουμε και να πληρώνουμε– σε έναν βαθμό που δεν μας αναλογούσε – νομικά, ιατροδικαστικούς όρους, να στείλουμε σκληρούς δίσκους στο εξωτερικό, να κάνουμε έρευνες που θα υποχρέωναν τον επόμενο εισαγγελέα (να προχωρήσει)», λέει η Ελένη Τσαλικίδη. «Αισθανθήκαμε καθηλωμένοι. Όταν ένα παιδί μιας μέσης αστικής οικογένειας, από τον Κολωνό, βρίσκεται έτσι για μια τέτοια υπόθεση, τότε μπορεί να συμβεί στον καθένα».

Τα πράγματα φάνηκαν να παίρνουν νέα τροπή όταν την υπόθεση ανέλαβε ο ανακριτής κ. Δημήτρης Φούκας. Το 2014, τα πρώτα δημοσιεύματα για την έρευνά του μιλούσαν για κάποιον Αμερικανό πράκτορα, ο οποίος μπορεί και να γνωρίζει τι συνέβη με τις υποκλοπές. Την ίδια εποχή, σύμφωνα με καλά πληροφορημένη πηγή, ο Basil τηλεφωνεί στον γνωστό δικηγόρο Ηλία Αναγνωστόπουλο. Ο κ. Αναγνωστόπουλος συναντά κατ’ ιδίαν τον εισαγγελέα και του δηλώνει ότι πελάτης του προτίθεται να καταθέσει. «Αν υπάρχουν ερωτήματα, βεβαίως να δώσω απαντήσεις», έχει πει στον εντολέα του το πλέον συνταξιοδοτημένο στέλεχος της CIA που μετά την Αθήνα πήρε προαγωγή και βρέθηκε στη θέση του αναπληρωτή σταθμάρχη της CIA στο Ισλαμαμπάντ, ενώ πριν από την ολοκλήρωση της καριέρας του είχε επιστρέψει στις ΗΠΑ ως Διευθυντής Ανθωπίνων Πόρων του κέντρου Αντιτρομοκρατίας της υπηρεσίας. Ομως η πρόθεση του Basil καθώς και το όνομά του διαρρέουν στον ελληνικό Τύπο. Ο ίδιος θορυβημένος τηλεφωνεί για τελευταία φορά στον κ. Αναγνωστόπουλο και του λέει να παρατήσει την υπόθεση.

Στο διώροφο σπίτι της οικογένειάς του στο Διαφάνι Καρπάθου οι εργασίες σταματούν. Κάποια οικοδομικά υλικά και μία πετονιέρα παραμένουν μέχρι σήμερα αχρησιμοποίητα στη μικρή βεράντα. «Ήθελε να έρθει εδώ μετά τη σύνταξή του, να ησυχάσει», λέει ο ξαδελφός του Νίκος Κρητικός. Όταν ερωτάται αν θεωρεί ότι ο Basil μπορεί να είναι υπεύθυνος για τις υποκλοπές το αρνείται. «Δεν υπάρχει περίπτωση να έκανε αυτά που λένε», λέει ο Κρητικός. «Επειδή γνωρίζουν πόσο αγαπά την Ελλάδα αν ήταν να κάνουν κάτι τέτοιο (υποκλοπές) θα στέλνανε κάποιον άλλον. Με τίποτα δεν το έκανε. Είναι γνωστό ότι είναι πρώτα και κύρια Ελληνας πατριώτης».

Η «Κ» αναζήτησε τον Basil μέσω συγγενών και φίλων τόσο στην Ελλάδα όσο και στις ΗΠΑ χωρίς να σταθεί δυνατόν να τον εντοπίσει. Στο σπίτι της οικογένειας στην Καλλίπολη του Πειραιά η αδελφή της γυναίκας του αρνήθηκε κι εκείνη να μιλήσει. Οι τελευταίες φωτογραφίες του στην Αθήνα είναι από το γάμο της κόρης του στην Γλυφάδα το 2013, ενώ μετά τις διαρροές στον τύπο το 2014 κάποιος ανέβασε σε προφίλ που φέρει το όνομά William Basil στο Facebook φωτογραφία των παιδιών του και μίας γυναίκας στο Λυκαβητό, στην οποία απεικονίζεται και ένας άνδρας με γενιάδα και χωρίς ευανάγνωστα λοιπά χαρακτηριστικά, για τον οποίον τα χιουμοριστικά σχόλια κάτω από την φωτογραφία υπονοούν ότι είναι ο Basil ματαμφιεσμένος.

Τον περασμένο Φεβρουάριο ο κ. Φούκας εκδίδει ένταλμα σύλληψης εναντίον του για κατασκοπεία και παραβίαση απορρήτου των επικοινωνιών, δεχόμενος ότι η σύζυγός του αγόρασε τα τηλέφωνα-σκιές από την Ακτη Μιαούλη «κατ’ εντολή του». Συντάσσει μάλιστα αναφορά – κάτι που νομικοί κύκλοι υποστηρίζουν ότι δεν συνηθίζεται σε αυτό το στάδιο. Μέσα στο έγγραφο, από το οποίο παραλείπεται οποιαδήποτε αναφορά στον θάνατο Τσαλικίδη, και ύστερα από απόφαση και των ανωτέρων του, συγχωνεύει την υπόθεση των υποκλοπών με διάφορες άλλες υποθέσεις που αφορούν στελέχη της ΕΥΠ ακόμη και με την περιώνυμη υπόθεση απόπειρας δολοφονίας Καραμανλή. Οι υποθέσεις δεν συνδέονται στο έγγραφο, απλά παρατίθενται η μία μετά την άλλη.

Ο ίδιος ο κ. Φούκας πάντως θεωρεί ότι το πιο δύσκολο κομμάτι της υπόθεσης που χειρίζεται είναι «να ξεχωρίσει κανείς που αρχίζει το ποινικό και που σταματά το πολιτικό».

Από την πλευρά της, η οικογένεια Τσαλικίδη, μακριά από πολιτικά παιχνίδια, επιμένει στα πραγματικά ερωτήματα που βασανίζουν ακόμη και σήμερα τον νεκρό της.

«Ο ίδιος ο πρωθυπουργός υποτίθεται ότι παρακολουθείτο, δεν θα έπρεπε να έχει σαφείς απαντήσεις σε ένα εύλογο διάστημα; Δεν απόρησε τι γίνεται;», αναρωτιέται σήμερα η Ελένη Τσαλικίδη. «Δέκα χρόνια τραβάς αυτή την υπόθεση ουσιαστικά γιατί δεν θες να αποδώσεις ευθύνες σε κανέναν. Σε ένα εύλογο σύστημα κατ' αρχήν πολιτικό και κατόπιν δικονομικό αυτά όλα θα είχαν απαντηθεί. Περαιτέρω εξευτελισμός από αυτόν που βιώσαμε 10 χρόνια δεν υπάρχει. Η (πολιτική) φύση αυτής της υπόθεσης αποτέλεσε και την ταφόπλακα του θαψίματός της».

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η απάτη της παρουσίασης της κρίσης των ιδιωτικών τραπεζών σαν κρίσης δημόσιου χρέους της Ελλάδας και το φόρτωμα των χρεών τους στις πλάτες των πολιτών

Γράφει ο Γιώργος Παπανικολάου

Πολίτη! (Εσύ συγκεκριμένα): ΓΙΑ ΣΕΝΑ μιλάει ο μύθος.

Εδώ δεν μπορείς να κρυφτείς πίσω απ το πλήθος. Το χρέος σε βαραίνει. Κι εσένα και τα παιδιά σου και τα παιδιά των παιδιών σου. Με 40.000 ευρώ τον καθένα. Τι θα κάνεις; Κάτι δεν πρέπει να κάνεις;…

Το 2009 η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου διογκώνοντας παράνομα το δημόσιο έλλειμμα και το δημόσιο χρέος και υπερτονίζοντας τη σημασία τους, σε συνεργασία με τα ιδιωτικά ΜΜΕ, παρουσίασαν την τότε εξελισσόμενη τραπεζική κρίση, σαν κρίση δημόσιου χρέους. Είχε προηγηθεί η χορήγηση απ την κυβέρνηση Καραμανλή ενός «πακέτου διάσωσης» των τραπεζών ύψους 25 δις.

Η όλη επιχείρηση «βοήθειας» της Ελλάδας απ την «τρόϊκα» (ΔΝΤ, ΕΚΤ, ΕΕ) είχε σαν μοναδικό σκοπό να περάσουν τα ιδιωτικά χρέη των τραπεζών στο δημόσιο.

Η πρώτη δανειακή σύμβαση του 2010 αποσκοπούσε πρωταρχικά στη διάσωση των γερμανικών, γαλλικών και ελληνικών τραπεζών. Το μεγαλύτερο μέρος των δανειακών κεφαλαίων μεταβιβάστηκε απευθείας στις τράπεζες.

Με τα δάνεια «διάσωσης» διογκώθηκε και άλλαξε ριζικά το προφίλ του δημόσιου χρέους: από χρέος προς τον ιδιωτικό τομέα, μετατράπηκε σε χρέος προς τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης και προς το ΔΝΤ.

Συνολικά έχει υπολογιστεί ότι δόθηκαν πάνω από 250 δις (δηλαδή πάνω από το ετήσιο ΑΕΠ της Ελλάδας!!!) στις τράπεζες για ανακεφαλαιοποίηση και παροχή εγγυήσεων (ακόμη και μέσω διατάξεων κρυμμένων σε άσχετα νομοσχέδια, πχ περί επιδότησης βοοειδών ή περί εκτέλεσης περιηγητικών πλόων, και όπου κάθε υπουργική απόφαση για παροχή εγγυήσεων στις τράπεζες καταλήγει με τη φράση «σε περίπτωση κατάπτωσης της εγγύησης, το κόστος θα βαρύνει το δημόσιο, πλέον των προβλεπόμενων τόκων και πάσης φύσεως επιβαρύνσεων, το ακριβές ύψος των οποίων δεν μπορεί να υπολογιστεί» και όπου λείπει κάθε αναφορά σε εγγυήσεις των τραπεζών προς το δημόσιο, όπως απαιτεί ο νόμος).

Η κατάρρευση των δημοσιονομικών είναι συνέπεια της διάσωσης των ιδιωτικών τραπεζών.

Για να το καταφέρουν επιτέθηκαν με βιαιότητα στη δημοκρατία, στα ανθρώπινα δικαιώματα, την αξιοπρέπεια των πολιτών και στο μέλλον των επόμενων γενεών.

Σας μοιάζει αυτό για κρίση δημόσιου χρέους;

Το κράτος αναλαμβάνει να πληρώσει τις ζημιές των τραπεζών που προέκυψαν μέσα στα πλαίσια των κινδύνων που αναλαμβάνουν παρέχοντας δάνεια (π.χ. θαλασσοδάνεια προς το MEGA και το ALTER, προς τα κόμματα, προς ημέτερους με μηδενικές εγγυήσεις κοκ); Έχει προηγηθεί μήπως έλεγχος για τις ευθύνες τους; Ποιος αποφάσισε ότι το σημαντικότερο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας είναι οι τράπεζες και όχι πχ τα ασφαλιστικά ταμεία ή τα νοσοκομεία ή τα πανεπιστήμια και ότι αυτά δεν δικαιούνται αναπλήρωση των απωλειών τους (βλέπε PSI); Γιατί οι τράπεζες δεν προχωρούν στην απόσβεση του χρέους των ιδιωτών αφού έχουν λάβει τόσο μεγάλη δημόσια στήριξη; Γιατί και πως η Ισλανδία άφησε τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν και η οικονομία της και οι καταθέσεις των πολιτών σώθηκαν;

Μήπως γιατί κάποιοι έχουν κάνει τη δικαιοσύνη θεραπαινίδα τους και η κοινωνία κοιμάται, ονειρευόμενη μνημονιακές σωτηρίες;

Το ιστορικό της απάτης
(Από την εισήγηση του Ερίκ Τουσέν, Επιστημονικού υπεύθυνου της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους, στην εκδήλωση «Δικαιοσύνη και αλήθεια στα θέματα χρέους» του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, στις 16 Ιούλη 2015)

Απ το 2001 και μετά, οι ελληνικές τράπεζες εκμεταλλεύτηκαν τα φτηνά ευρώ που έδιναν οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες, έτσι ώστε να δημιουργηθεί μια χρηματοπιστωτική φούσκα στην Ελλάδα.

Το βασικό πρόβλημα που προσπάθησαν να λύσουν το 2010 οι 3 συνιστώσες της τρόϊκας, καθώς και η γερμανική και η γαλλική κυβέρνηση, δεν ήταν τόσο το θέμα του δημόσιου χρέους, όσο η κατάσταση των γερμανικών, γαλλικών και ελληνικών τραπεζών.

Μεταξύ του 2001 και του 2009, η πίστωση που έδωσαν οι ελληνικές ιδιωτικές τράπεζες στα νοικοκυριά, πολλαπλασιάστηκε επί 7, στις ιδιωτικές επιχειρήσεις επί 4, ενώ η αγορά χρεογράφων ελληνικού κράτους αυξήθηκε μόλις κατά 20%.
Οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες ήταν πρόθυμες να δανείσουν το ελληνικό κράτος και γενικά την Ελλάδα, διότι τα επιτόκια ήταν πολύ υψηλότερα και ο δανεισμός αυτός ήταν πολύ πιο κερδοφόρος.

Το 2009 οι ελληνικές τράπεζες βρέθηκαν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, όπως βρέθηκαν την ίδια στιγμή οι τράπεζες της Ιρλανδίας, της Ισπανίας και του Βελγίου.

Σ αυτό το περιβάλλον της τραπεζικής κρίσης, εάν αυτή έφτανε μέχρι την χρεοκοπία των ελληνικών τραπεζών, τα προβλήματα που θα δημιουργούσε στις γερμανικές και γαλλικές τράπεζες θα ήταν πολύ μεγάλα, διότι αυτές οι τράπεζες ήταν πολύ εκτεθειμένες σε δανεισμό ως προς τις ελληνικές τράπεζες.

Στο τέλος του 2008, η τότε κυβέρνηση Καραμανλή αποφάσισε ένα σχέδιο διάσωσης των τραπεζών, ύψους 25 δις, εκ των οποίων τα 3,5 δις ήταν για ανακεφαλαιοποίηση κι όλα τα υπόλοιπα για τραπεζικές εγγυήσεις. Σαν αποτέλεσμα αυτής της κίνησης, οι διεθνείς τράπεζες φοβούμενες ότι η ελληνική κυβέρνηση έπαιρνε πάνω της τα ρίσκα και τις ζημιές αυτών των τραπεζών, άρχισαν να ζητούν υψηλότερα επιτόκια για να δανείσουν το ελληνικό δημόσιο.

Το 2009 η κατάσταση των ελληνικών τραπεζών δεν είχε βελτιωθεί. Επίσης την ίδια χρονιά άρχισαν ν αντιμετωπίζουν προβλήματα στην αποπληρωμή των δανείων τους, τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις στην Ελλάδα. Αυτό καθιστούσε υψηλό το ρίσκο του σπασίματος της χρηματοπιστωτικής φούσκας που είχε δημιουργηθεί, με τις προβλεπόμενες συνέπειες σε διεθνές επίπεδο.

Οι τράπεζες συνέχισαν να πιέζουν την κυβέρνηση Καραμανλή, όπως πίεζαν και την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ που ανέβηκε στην εξουσία μετά τις εκλογές του Οκτώβρη, για ένα νέο σχέδιο διάσωσης. Εδώ πρέπει να τονιστεί ότι η έκθεση των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών προς την Ελλάδα, δεν ήταν κυρίως προς το ελληνικό δημόσιο χρέος, αλλά προς το ιδιωτικό χρέος. 55% της συνολικής έκθεσης των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών ήταν προς τα ιδιωτικά χρέη των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων.
[Η αύξηση του χρέους των νοικοκυριών δεν προκύπτει απ την «καταναλωτική κραιπάλη» τους, αλλά απ τη διεύρυνση της χρηματοπιστωτικής σφαίρας και τις ιδιωτικοποιήσεις, που έχουν σαν αποτέλεσμα δωρεάν παροχές ν αντικαθίστανται με εμπορεύματα που έχουν τιμή, που σε συνδυασμό με τους χαμηλούς μισθούς, δημιουργούν τη βάση της ανάγκης δανεισμού των νοικοκυριών για την κάλυψη των βασικών τους αναγκών].

Αυτό το οποίο έγινε ήταν ένας συνασπισμός των ελληνικών, γερμανικών και γαλλικών τραπεζών. Ο συνασπισμός των τραπεζιτών αυτών των 3 χωρών, πίεσε την κυβέρνηση Σαρκοζί, τηη κυβέρνηση Μέρκελ και το ΔΝΤ, έτσι ώστε ν αποφασιστεί ένα σχέδιο διάσωσης των τραπεζών, το οποίο παρουσιάστηκε σαν σχέδιο διάσωσης της Ελλάδας, σαν να απειλούσε διεθνώς τον κόσμο το ελληνικό δημόσιο χρέος και όχι η κατάσταση των τραπεζών.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου άρχισε τότε να μαγειρεύει τα δημοσιονομικά στοιχεία, προς το τέλος του 2009 και το 2010, έτσι ώστε να φουσκώσει το δημόσιο έλλειμμα, να το παρουσιάσει ότι έφτασε στο 14% και να δικαιολογήσει έτσι το σχέδιο διάσωσης της Ελλάδας και την προσφυγή στο μνημόνιο που επακολούθησε.

Το σχέδιο διάσωσης λοιπόν, που το 2010 αποφασίστηκε για την Ελλάδα, ήταν στην ουσία ένα σχέδιο διάσωσης των γερμανικών και των γαλλικών τραπεζών, ήταν χρήματα που προσανατολίστηκαν αφενός προς την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών, έτσι ώστε να μπορούν να συνεχίσουν να εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους προς τις γερμανικές και γαλλικές τράπεζες. Ήταν επίσης δάνεια προς το ελληνικό κράτος, έτσι ώστε να μπορεί το ίδιο ν αποπληρώνει το δημόσιο χρέος, μεγάλο μέρος του οποίου βρισκόταν στα χέρια των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών.

Το 1ο πολύ σημαντικό συμπέρασμα λοιπόν στο οποίο καταλήγουμε, είναι ότι η κρίση του 2010 της Ελλάδας, δεν ήταν πρωτίστως μια δημοσιονομική κρίση. Ήταν πρωτίστως μια τραπεζική κρίση των ελληνικών, γερμανικών και γαλλικών τραπεζών.

Αυτό που έγινε λοιπόν ήταν ότι παρουσιάστηκε σαν σχέδιο δημοσιονομικής διάσωσης της Ελλάδας, αυτό που ήταν στην ουσία ένα σχέδιο διάσωσης των τραπεζών και αυτό γιατί θα ήταν αδύνατον να πειστεί εκείνη τη στιγμή η διεθνής κοινή γνώμη για ένα επιπλέον σχέδιο διάσωσης των τραπεζών, μετά απ τη μεγάλη τραπεζική κρίση που είχε ξεσπάσει.

Το 2ο στοιχείο είναι ότι βέβαια το ελληνικό χρέος εκείνη τη στιγμή, τέλη 2009, αρχές 2010, ξεπερνούσε το 100% του ελληνικού ΑΕΠ, και ήταν φυσικά απαραίτητη η απομείωση αυτού του χρέους. Αντί όμως να γίνει αυτό, το ΔΝΤ, οι κυβερνήσεις των χωρών της ευρωζώνης και η ΕΚΤ, έκαναν ακριβώς το αντίθετο. Αντί να μειώσουν το ελληνικό χρέος, το αύξησαν περαιτέρω, έτσι ώστε να μπορεί να συνεχίσει το ελληνικό δημόσιο ν αποπληρώνει τα δάνεια και να μη δημιουργεί προβλήματα στις τράπεζες. Ο 2ος λόγος για τον οποίο δεν έγινε απομείωση του ελληνικού χρέους, ήταν για να δοθεί χρόνος στις γερμανικές και γαλλικές τράπεζες να μειώσουν την έκθεσή τους στο ελληνικό χρέος, προτού γίνει το κούρεμα (το PSI).

Το 3ο στοιχείο της έκθεσης είναι να καταλάβουμε πως έγινε η επεξεργασία αυτού του μνημονίου και ποιους σκοπούς εξυπηρετεί.

Ο 1ος απ αυτούς τους σκοπούς είναι η προστασία των τραπεζών αυτών των 3 χωρών (ελληνικών, γερμανικών και γαλλικών), καθώς και μερικών άλλων χωρών.

Ο 2ος σκοπός του μνημονίου ήταν η επιβολή δομικών νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων, που αποσκοπούσαν στη μείωση και την καταστροφή των μισθών, των συντάξεων, στις ιδιωτικοποιήσεις και γενικά στο να καταστήσουν την Ελλάδα ένα πρότυπο εφαρμογής του νεοφιλελεύθερου μοντέλου, ακριβώς όπως η Χιλή του 1973 του Πινοσέτ, μετά τη συντριβή της κυβέρνησης του Σαλβατόρ Αλλιέντε, έγινε το εργαστήριο της εφαρμογής του νεοφιλελευθερισμού στη Λατινική Αμερική.

Χάρη σε στοιχεία τα οποία μπορέσαμε να βρούμε με τη βοήθεια της Προέδρου της Βουλής κ Ζωής Κωνσταντοπούλου, που προέρχονται από ένα φάκελο που αφορούσε μια ποινική υπόθεση, αποκτήσαμε πρόσβαση σε εμπιστευτικά έγγραφα του ΔΝΤ του Μαρτίου του 2010 (δηλ λίγους μήνες πριν από το 1ο μνημόνιο). Τα έγγραφα αυτά αναφέρουν καθαρά ότι στόχος του ΔΝΤ είναι η κατάργηση του 13ου και του 14ου μισθού και η δραστική μείωση των δημόσιων δαπανών. Το έγγραφο αυτό αναφέρει επίσης ότι όλα αυτά θα προκαλούσαν μια μεγάλη λαϊκή δυσαρέσκεια, θα προκαλούσαν συρρίκνωση της οικονομίας και θα οδηγούσαν το χρέος στον ορίζοντα του 2013 στο 145% του ΑΕΠ. Άρα, το ΔΝΤ, πριν ακόμα απ την ψήφιση του 1ου μνημονίου, ήξερε ότι σκοπός του ήταν να εφαρμοστεί ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων-σοκ στην Ελλάδα, και είχε πολύ καλά υπολογίσει ποιες θα ήταν οι συνέπειες.

Είχαμε επίσης πρόσβαση σ ένα αυστηρά εμπιστευτικό έγγραφο, που είναι τα πρακτικά της συνεδρίασης της 9ης Μαϊου του 2010 της διοίκησης του ΔΝΤ, όταν αποφασίστηκε να δοθεί ένα δάνειο 38 δις στην Ελλάδα. Σ αυτή λοιπόν τη συνεδρίαση, οι εκπρόσωποι μιας σειράς χωρών, μεταξύ των οποίων η Αργεντινή, η Ρωσία, η Βραζιλία, η Κίνα και το Ιράν, κατέστησαν σαφές ότι το δάνειο αυτό δεν συμμορφώνεται προς τους κανόνες του ΔΝΤ και δεν πρόκειται να κάνει το ελληνικό χρέος βιώσιμο. Στην πραγματικότητα, τόνιζαν οι σύμβουλοι, αυτό το δάνειο δεν είναι δάνειο προς την Ελλάδα, αλλά είναι ένα δάνειο για να στηρίξει τις γερμανικές, τις γαλλικές και άλλες ιδιωτικές τράπεζες (αυτό γράφεται έτσι ακριβώς σ αυτό το έγγραφο).

Σ αυτή τη συνεδρίαση, οι εκπρόσωποι της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Ολλανδίας, διαβεβαίωσαν τους ομολόγους τους, ότι οι τράπεζες αυτών των χωρών, δεν θα προχωρήσουν σε εκποίηση των χρεογράφων του ελληνικού χρέους. Ξέρουμε όμως, ότι συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Ξεφορτώθηκαν στη δευτερογενή αγορά τους τίτλους του ελληνικού χρέους.

Άρα εδώ υπάρχει μια καθαρή περίπτωση που ελέχθησαν ψέματα στη διοίκηση του ΔΝΤ. Στην ουσία είχαμε μια παραβίαση των κανόνων, τη μέρα που υιοθετήθηκε αυτό το σχέδιο δανεισμού. Εδώ έχουμε ενδείξεις παράνομου χρέους που έγινε για να προστατευτούν τα συμφέροντα μιας μειοψηφίας τραπεζιτών, ενάντια στα συμφέροντα ενός ολόκληρου λαού.

Πηγές
1. Προκαταρκτική έκθεση Επιτροπής Αλήθειας Δημόσιου Χρέους.
2. Google: «Εγγυήσεις δημοσίου προς τράπεζες».



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Το ένα «χαστούκι» μετά το άλλο δέχεται η Τουρκία που διανύει μια από τις πιο κρισιμότερες περιόδους στην σύγχρονη ιστορία της.

Έτσι μετά από την έντονη διαφωνία που υπήρξε με τον Ρώσο πρόεδρο για το ζήτημα της Συρίας, ο Ερντογάν δοκίμασε άλλη μια σοβαρή απογοήτευση στην εξωτερική πολιτική της χώρας του.

Συγκεκριμένα, παρά τις επανειλημμένες αιτήσεις του για συνάντηση με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Μπάρακ Ομπάμα, στα πλαίσια στης εαρινής συνδιάσκεψης του ΟΗΕ στην Νέα Υόρκη, δεν υπήρξε καμία ανταπόκριση και έτσι δεν ορίστηκε κανένα ραντεβού.
Μάλιστα όπως αναφέρουν οι δημοσιογραφικές πληροφορίες από την Άγκυρα, υπήρξαν επανειλημμένα τηλεγραφήματα που αιτούσαν την συνάντηση των δυο ηγετών για να συζητηθούν πολύ κρίσιμα θέματα, όπως το Συριακό και το Κουρδικό και εν τούτους η αμερικανική πλευρά δεν απάντησε σε κανένα τηλεγράφημα.
Έτσι ο Ερντογάν τελικά δεν πήγε στην Νέα Υόρκη κάνοντας αισθητή την απουσία του την ίδια ώρα που οι όλοι σχεδόν οι ηγέτες της ευρύτερης περιοχής δίνουν το παρόν τους και σημαντικές διπλωματικές επαφές βρίσκονται εν εξελίξει.

Η άρνηση αυτή από τον Αμερικανό πρόεδρο να συναντηθεί με τον Ταγίπ Ερντογάν, ερμηνεύτηκε από την τουρκική αντιπολίτευση εξ αιτίας της δυσαρέσκειας των Αμερικανών για τους βομβαρδισμούς της Τουρκίας στο Βόρειο Ιράκ εναντίον κουρδικών στόχων, που γίνονται άνευ προσυνεννοήσεως μεταξύ των δυο χωρών όπως είχε αποφασιστεί στην συμφωνία του Ιντζιρλίκ, στις αρχές Ιουλίου.

Ο Ερντογάν, όπως δείχνουν τα πράγματα κατάφερε μέσα σε λίγα χρόνια να επιτύχει την μεγαλύτερη απομόνωση της Τουρκίας που έχει γίνει ποτέ με πολύ σοβαρές συνέπειες για την γενικότερη πορεία της.

Ίδωμεν!

Πηγή ΝikοsΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Αποδεκτή έγινε η πρόταση του Βλαντιμίρ Πούτιν προς το ρωσικό κοινοβούλιο να δοθεί άδεια, ώστε η Μόσχα να ξεκινήσει αεροπορικές επιχειρήσεις στη Συρία.

Σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται στα σχετικά δημοσιεύματα των ρωσικών ΜΜΕ, το κοινοβούλιο άναψε «πράσινο φως» για την έναρξη αεροπορικών…

επιχειρήσεων και παροχή βοήθειας προς τον Μπασάρ αλ Άσαντ, ωστόσο ξεκαθαρίζεται ότι δεν υπάρχει σχεδιο που να προβλέπει την ανάπτυξη στρατευμάτων στα συριακά εδάφη.

Όπως χαρακτηριστικά τόνισε ο επικεφαλής των υπηρεσιών της ρωσικής προεδρίας, Σεργκέι Ιβανόφ «δεν πρόκειται να γίνουν επιχειρήσεις στο έδαφος της Συρίας. Η Ρωσία θα χρησιμοποιήσει μαχητικά αεροσκάφη με απώτερο σκοπό να καταστρέφει στόχους και θέσεις τρομοκρατών, όταν και εφόσον η συριακή κυβέρνηση της ζητά κάτι τέτοιο.

Σε αντίθεση με τον υπό τις ΗΠΑ συνασπισμό που πραγματοποιεί βομβαρδισμούς στη Συρία, η Ρωσία κλήθηκε επισήμως από τις αρχές της Συρίας κάτι που σημαίνει ότι ακολουθεί και εφαρμόζει τους διεθνείς κανονισμούς».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τα "γεράκια" των ΗΠΑ λύγισαν από την εξέλιξη αυτή 
Αλλαγές ισχύος και της πολιτικής των ΗΠΑ προσφέρουν μία μοναδική ευκαιρία στην Ελλάδα

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής

Είναι γνωστό πως επί σειράς πολλών ετών οι ΗΠΑ είχαν στοχεύσει το Ιράν και εκτός από το οικονομικό και εμπορικό εμπάργκο είχαν αρχίσει «να σφίγγουν την θηλιά», με τελικό στόχο μία ολική επίθεση (συνεργασία με Ισραήλ και πρόθυμες ευρωπαϊκές χώρες) η οποία θα άλλαζε τα γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά δεδομένα της ευρύτερης Μέσης και Εγγύς Ανατολής, ενώ θα δημιουργούσε πλείστα όσα προβλήματα στην Κίνα μέσω της αλλαγής της ενεργειακής πολιτικής του Ιράν που ήταν (και εξακολουθεί να είναι) ο βασικός τροφοδότης ενέργειας της Κινεζικής βιομηχανίας.

Κι ενώ όλοι βρισκόμασταν αντιμέτωποι με την πολύ σοβαρή πιθανότητα έναρξης ενός πολύ μεγάλου πολέμου της Δύσης με το Ιράν (το οποίο είχε εξασφαλίσει την συμμαχία της Μόσχας αλλά και του Πεκίνου), ξαφνικά, υπήρξε μία συμφωνία της Ουάσιγκτον και της Τεχεράνης, η οποία άλλαξε άρδην την αμερικανική στάση, σε ολόκληρο τον αναπτυγμένο σχεδιασμό των ΗΠΑ, από την Ουκρανία έως και την Μέση Ανατολή…
Αυτή η στροφή των ΗΠΑ καταγράφηκε κυρίως στη Συρία, με την άμεση διακοπή κάθε σκέψης για επίθεση του ΝΑΤΟ κατά του Άσσαντ, αν και διάφορα παρακλάδια της αμερικανικής «μηχανής» συνέχισαν την τροφοδοσία των τζιχαντιστών, με την απόλυτη συνεργασία κάποιων αραβικών κρατών.

Το βασικό ερώτημα που προέκυψε για την αλλαγή στάσης των ΗΠΑ, την οποία αποδέχτηκαν σχεδόν άμεσα τα κράτη δορυφόροι της στην Ευρώπη, είναι σαφές: Τι είναι αυτό που συνέβη και εξανάγκασε τον «πανίσχυρο» Μπάρακ Ομπάμα, να κάνει στροφή 180 μοιρών, να ξεχάσει τις δηλώσεις του για τον παγκόσμιο κίνδυνο του Ιράν και να παραδώσει ζωτικό χώρο στον Βλαντιμίρ Πούτιν (αλλά και στην Κίνα, που εμπλέκεται πλέον στην Συρία), ο οποίος εκμεταλλεύτηκε άμεσα την αμερικανική υποχώρηση; Ποια ήταν αυτή η εξέλιξη που φόβισε τις ΗΠΑ και ανάγκασε τον πλανητάρχη σε μία συμφωνία που δεν συνάδει με το ύφος της αμερικανικής πολιτικής;

Σύμφωνα με πολύ καλή πληροφόρησή μας, στο δεύτερο εξάμηνο του 2014 το Ιράν κατόρθωσε να αποκτήσει δικά του πυρηνικά. Για την ακρίβεια, δεν τα κατασκεύασε, όπως φοβόντουσαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, αλλά τα προμηθεύτηκε από το Πακιστάν. Και έκτοτε οι δέκα (10) πυρηνικές κεφαλές που έχει στην κατοχή της η Τεχεράνη, έγιναν ο εφιάλτης της Ουάσιγκτον. Σύμφωνα με την ίδια (άριστη) πηγή πληροφοριών, το Ιράν προχώρησε στην συγκεκριμένη προμήθεια πυρηνικών, όχι για να τα χρησιμοποιήσει κατά του Ισραήλ, αλλά για να φέρει μία εξισορρόπηση με τα αραβικά κράτη του Κόλπου που είναι ορκισμένοι εχθροί της Τεχεράνης.

Οι ΗΠΑ έμαθαν για την προμήθεια των πυρηνικών μετά από μερικούς μήνες, με ελεγχόμενη διαρροή που έγινε από την πλευρά του Ιράν. Έτσι, εξαναγκάστηκαν σε υπογραφή 12ετούς συμφωνίας (μη χρήσης των πυρηνικών εκ μέρους του Ιράν), με αντάλλαγμα τόσο την άρση του οικονομικού αποκλεισμού όσο και την γενικότερη αμερικανική συνεργασία με την Τεχεράνη, στην οποία επιπλέον δόθηκε από τις ΗΠΑ η υπόσχεση της μη παρενόχλησης στην είσοδο του Περσικού Κόλπου.

Αυτή η εξέλιξη εμφανίστηκε στα υπόλοιπα κράτη ως μία αλλαγή πλεύσης της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, ενώ στην πραγματικότητα ήταν μία συντριπτική ήττα των αμερικανικών και ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών. Αυτή ακριβώς η εξέλιξη δημιουργεί πλέον νέες συνθήκες, γεωπολιτικές, γεωστρατηγικές και γεωοικονομικές και είναι δεδομένο πως λειτουργεί ως καταλύτης πολλών αλλαγών στην αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Αξίζει να σημειώσουμε πως με τον ίδιο τρόπο απέκτησε από το Πακιστάν πυρηνικά και η Σρι Λάνκα, με αποτέλεσμα η Ινδία να βρίσκεται σε δυσχερέστατη θέση. Οι πληροφορίες μας αναφέρουν πως η προμήθεια δεν έγινε με διακρατικές επαφές, αλλά πιθανότατα με ομάδα Πακιστανών που είχε τη δυνατότητα να προσεγγίσει και να αφαιρέσει τα συγκεκριμένα πυρηνικά από το οπλοστάσιο του Πακιστάν.

Ευκαιρία για την Ελλάδα

Αυτή η αλλαγή της οπτικής γωνίας προσέγγισης των ΗΠΑ στον χώρο της Ασίας δημιουργεί νέες συνθήκες για την ελληνική εξωτερική πολιτική. Συνθήκες που θα πρέπει να τύχουν πλήρους εκμετάλλευσης από την ελληνική κυβέρνηση, η οποία καλείται να μετατρέψει την μοναδική ευκαιρία σε επιτυχία υπέρ της Ελλάδας.
Αυτές ακριβώς τις νέες συνθήκες επιχείρησε να εκμεταλλευτεί ο έλληνας υπουργός Εξωτερικών κ. Κοτζιάς συνομιλώντας πριν δύο ημέρες με τον Ιρανό ομόλογό του στο παρασκήνιο της ετήσιας συνέλευσης του ΟΗΕ.
Αυτές ακριβώς οι νέες συνθήκες ισχύος στον χώρο της Κεντρικής Ασίας και της Μέσης Ανατολής, στάθηκαν η αιτία για τα πρόσφατα «χαστούκια» που δέχθηκε στο «μέτωπο της Συρίας και του Ιράκ» ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Όμως τα «χαστούκια» από τον Πούτιν και στη συνέχεια από τον Μπάρακ Ομπάμα (ο οποίος αρνήθηκε να συναντηθεί μαζί του μετά από επανειλημμένα τηλεγραφήματα του Ερντογάν που αιτούσαν την συνάντηση των δυο ηγετών για να συζητηθούν πολύ κρίσιμα θέματα, όπως το Συριακό και το Κουρδικό και εν τούτους η αμερικανική πλευρά δεν απάντησε σε κανένα τηλεγράφημα), είναι δεικτικά της ευκαιρίας που δίνεται στην Ελλάδα να εκμεταλλευτεί την τουρκική αποτυχία και κατάρρευση και να δημιουργήσει ευνοϊκές συνθήκες για τη χώρα, προσφέροντας στις ΗΠΑ την σταθερότητα στην περιοχή, ενώ στην Τεχεράνη, το Πεκίνο και τη Μόσχα, τη δυνατότητα οικονομικών δράσεων που θα βοηθήσουν στα μέγιστα για την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας.
Αυτή η αμερικανική αλλαγή ενδέχεται να είναι και η αιτία για την δήλωση του έλληνα πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος μόλις χθες δήλωσε από τη Νέα Υόρκη "Βρήκαμε πιο ευήκοα ώτα στις ΗΠΑ, απ’ ό,τι στις Βρυξέλλες"...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι Γελωτοποιοί ως Επαγγελματίες Πολιτικοί
μπροστά σε μια κάλπικη κάλπη


Γράφει ο Κλεάνθης Γρίβας

Και έτσι μας προέκυψαν ανεπάγγελτοι, ανεπαρκείς και ατάλαντοι Γελωτοποιοί, φορείς μιας τουρκο-μπαρόκ «κουλτούρας», με μοναδικό τους προσόν τη «θητεία» τους στον αστερισμό του Κενταύρων και των 15μελών, αποδεικνύοντας ότι ενώ στο AncientRegime κάθε «σοβαρός» άρχοντας είχε στην Αυλή του ένα Γελωτοποιό, στο σύγχρονο Regime του «δήθεν» (που έχει έντονα φεουδαρχικά χαρακτηριστικά) κάθε «σοβαρός» Γελωτοποιός διαθέτει μια Αυλή…

Πριν από 162 χρόνια, ο Καρλ Μαρξ σκιαγράφησε με εκπληκτική ακρίβεια το πορτραίτο κάθε (ανεπάγγελτου) επαγγελματία πολιτικού που ισχύει στο διηνεκές. (Κ. Μαρξ, Για τον Πάλμερστον, 22/10/1853)
«Αυτός που υποκύπτει σε κάθε ξένη επίδραση, ενώ της αντιστέκεται με τα λόγια... Καταφέρνει να συνδυάζει τη δημοκρατική φρασεολογία με τις ολιγαρχικές ιδέες... Έχει την ειδικότητα να φαίνεται πως επιτίθεται όταν υποχωρεί, και πως υπερασπίζεται αυτούς που προδίδει. Ξέρει να χειρίζεται δεξιοτεχνικά έναν επιφανειακό αντίπαλο και να σπρώχνει σε απελπισία έναν υποτιθέμενο σύμμαχο. Ξέρει να παίρνει στην αποφασιστική στιγμή το μέρος του δυνατού απέναντι στον πιo αδύνατο, και να το βάζει στα πόδια αλαλάζοντας όλο θάρρος και στόμφο... Και μέχρι σήμερα, η φιλία του υπήρξε πάντοτε το προμήνυμα σίγουρης καταστροφής...»
Όπως είναι γνωστό «όταν το δάκτυλο δείχνει το φεγγάρι, ο βλάκας κοιτάζει το... δάκτυλο». Αλλά όταν το χέρι του Αρτούρο Ούι κάθε κομματικής συμμορίας δείχνει τη διαχείριση της εξουσίας και τα οφέλη της, ο βλάκας εξακολουθεί να ατενίζει το χέρι, ο καιροσκόπος επικεντρώνει τη σωληνοειδή όρασή του στα προνόμια από τη νομή της, και ο εθελότυφλος συνεχίζει να μη βλέπει τίποτε. Και τότε, σημαίνει η Ώρα του Γελωτοποιού…

Οι επαγγελματίες πολιτικοί, αυτοί οι παράδοξοι Ειδικοί του Τίποτα που επιμένουν να επιβιώνουν παρασιτικά σε μια ταραγμένη εποχή («υψηλής ειδίκευσης», υποτίθεται), έχουν ως κύριο όπλο τους μια διανοητική εμβέλεια και ένα δείκτη νοημοσύνης που τους στερεί (μεταξύ άλλων και) από τη στοιχειώδη αυτοπροστασία που παρέχει στον καθένα η αίσθηση του γελοίου.

Και στην προσπάθειά τους να αντισταθμίσουν την φοβία που τους διακατέχει από το ενδεχόμενο της απώλειας της διαχείρισης της (μικροκομματικής ή πολιτειακής) εξουσίας, ενεργοποιούν το εργαλείο της μαζικής εξαπάτησης, στηριγμένοι στην Αυλή τους που αποτελείται από πλείστα όσα προσωπικά ανύπαρκτα και ετερόφωτα σαπρόφυτα (από «γιές-μαν» και «γιές-γούμαν») που -από κοινωνικο-πολιτική και ψυχοσεξουαλική άποψη- είναι καθηλωμένα στη βρεφική φάση της «εξέλιξής» τους.

Θλιβερό το κατάντημα όλων των διαχειριστών της εξουσίας. Και τραγικές οι άμεσες, αλλά κυρίως οι μακροπρόθεσμες συνέπειες της αρχανθρωπικής εισβολής και κυριαρχίας τους στο δημόσιο βίο.

Ο πολιτικός κανιβαλισμός και η ακόρεστη πείνα για προνόμια που επιβλήθηκε ως τρόπος διαχείρισης της εξουσίας επί 4 δεκαετίες, με στόχο τη μεθοδευμένη, μαζική και συστηματική υπεξαίρεση και διασπάθιση του δημοσίου χρήματος, καθιστούν όλο και περισσότερο σκοτεινό και δυσοίωνο το παρόν και το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας.

Γιατί κάποτε τα οικονομικά «ελλείμματα» της κλεπτοκρατικής τους δραστηριότητας θα καλυφθούν (όχι φυσικά από εκείνους που τα δημιούργησαν, μετασχηματίζοντας τη λεηλασία των δημόσιων ταμείων σε απόρρητους ιδιωτικούς τραπεζικούς λογαριασμούς).

Εκείνο που δεν πρόκειται να ξεπεραστεί είναι η πλήρης ανατροπή των πολιτικών, ηθικών και ψυχοδιανοητικών δομών που συνεπάγεται η πολύχρονη συστηματική καταστρατήγηση και διαστροφή της σκέψης και της γλώσσας ενός λαού.

Η κάθε πληβεία «ελίτ» που διαχειρίζεται την εξουσία (ακολουθώντας τον ιστορικά δοκιμασμένο δρόμο όλων των διαχειριστών της εξουσίας), διέστρεψε το περιεχόμενο των εννοιών και βίασε ανενδοίαστα τις λέξεις, για να εκφράσει μια πραγματικότητα που υπάρχει μόνο στο χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, στην ανορθόλογη διάνοια και την ασταθή κοινωνική της υπόσταση.

Και μέσα από αυτή τη μεθοδική καταστροφή της γλώσσας, συμβάλλει στην επί δεκαετίες μεθοδική αλλοίωση των ψυχοδιανοητικών μας δομών που διευκολύνει την κυριαρχία του Γελωτοποιού και τη μετατροπή των πολιτών σε υπηκόους.

Αν η έννοια του πολίτη νοηματοδοτείται από την επιθυμία και τη δυνατότητά του να έχει αποφασιστικό λόγο στις αποφάσεις που τον αφορούν και να αντιδρά στην αυθαιρεσία της εξουσίας (σ' αντίθεση με τον υπήκοο που δεν διανοείται και δεν επιθυμεί να αντιδράσει σ' αυτή), τότε οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι σ' ολόκληρη την περίοδο της δικομματικής κλεπτοκρατίας της μεταπολίτευσης (η οποία δεν έπαψε να υφίσταται ούτε στις συνθήκες της κρίσης):

• Είμαστε πολίτες μόνο όταν και όσο υπερασπιζόμαστε αυτή την ιδιότητα, αντιστεκόμενοι σε κάθε παραβίαση των ορίων και των κανόνων του κοινωνικο-πολιτικού παιχνιδιού από τους Γελωτοποιούς που διαχειρίζονται κάθε φορά την εξουσία. Και

• Είμαστε δούλοι όσο ανεχόμαστε τους όποιους νεο-βάρβαρους διαχειριστές της εξουσίας να κακοποιούν τη γλώσσα μας, να εμπορεύονται τα οράματά μας, να εμπαίζουν τις ελπίδες και τις αγωνίες μας, να κάνουν πολιτικά πραξικοπήματα (από τα πολύχρωμα ψηφοδέλτια μέχρι τις οβιδιακές μεταμορφώσεις των δημοψηφισματικών «όχι» σε «ναι»), να μας εμπαίζουν διαρκώς («διώχνοντας» τις βάσεις κρατώντας τες ή καταγγέλλοντας τα «μνημόνια», αποδεχόμενοι άλλα επαχθέστερα), να κάνουν «μπίζνες» αδειάζοντας τα δημόσια ταμεία και διογκώνοντας τους ιδιωτικούς τραπεζικούς λογαριασμούς τους.

Επί 4 δεκαετίες, υποτιμούσαμε το δικαίωμά μας σε μια πολιτική αρχών και, σταδιακά, μετασχηματιστήκαμε σε υπήκοους, παραδίνοντας αδιαμαρτύρητα τη διαχείριση της τύχης μας σε έναν εσμό πολιτικών χωρίς αρχές, σε μια (ημι)ντόπια διαχειριστική Κόζα Νόστρα που ενδιαφέρονταν μόνο για τη διαιώνιση της επικυριαρχίας της στην ελληνική κοινωνία.

Αρνούμενοι να αναλάβουμε την ευθύνη της ύπαρξής μας εμείς οι ίδιοι, θεοποιούσαμε τον κάθε τυχάρπαστο Γελωτοποιό-«σωτήρα», επιλήσμονες της προειδοποίησης του Samuel Johnnson ότι «πίσω από κάθε σωτήρα βαδίζει ένας δήμιος».

«Μετά τη θεοποίηση του Στάλιν, η βραδινή προσευχή κατέστη περιττή», σάρκαζε ο Μπέρτολτ Μπρέχτ. Μετά τη θεσμοποίηση της ξύλινης κομματικής γλώσσας των Γελωτοποιών, ο πολιτικός λόγος αποδείχθηκε περιττός. Όμως, τί μπορεί να είναι μια κοινωνία χωρίς πολιτικό λόγο, εάν όχι ένα άθυρμα ανιστορικών (και ανιστόρητων) ανθρωποειδών που στερούνται οποιασδήποτε προοπτικής;

Ο κοινωνικός και πολιτικός ορίζοντάς μας είναι σκοτεινός, «το μέλλον (μας) έχει πολλή ξηρασία». Και δυστυχώς, δεν φροντίσαμε για αποθέματα νερού. Τώρα «είναι πολύ αργά να σώσεις το κεφάλι σου, όμως υπάρχει ακόμα καιρός για να εξευτελιστείς, για να καταντήσεις να πιστεύεις στα μάγια και στο διάβολο, για να πιστεύεις τα πάντα και να συναινείς. Ακόμα και τούτη τη στερνή ώρα». (Jan Kott, Σαίξπηρ ο σύγχρονός μας)

Αφήνoντας πίσω του «παλιοσίδερα και το υπόκουφο κοροϊδευτικό γέλιο των γενεών» (Τ. Μπορόφσκι), ο εσμός των ιδιόμορφων «θιάσων ποικιλιών» που διαγκωνίζονταν για τη συμμετοχή τους στη διαχείριση της εξουσίας σε όλη την –ολέθρια- μεταπολιτευτική περίοδο, ενισχύθηκε και «ανανεώθηκε» με ένα κομματικό σχηματισμό ο οποίος επί δεκαετίες φυτοζωούσε στο όριο του 3% για να εξασφαλίσει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση και ο οποίος τώρα παίζει τη «Γκόλφω» διακηρύσσοντας με στόμφο ότι ερμηνεύει τον «Βασιλιά Ληρ».

Υπό την ηγεσία ενός ατάλαντου και ανεπαρκούς επαγγελματία πολιτικού που τώρα αρχίζει να συνειδητοποιεί πανικόβλητος ότι ποτέ δεν υπαγόταν στην αρμοδιότητα της πολιτικής κριτικής. Γιατί ήταν και είναι ένας αξιολύπητος Γελωτοποιός. Ο οποίος (θυμηθείτε):
«υποκύπτει σε κάθε ξένη επίδραση, ενώ της αντιστέκεται με τα λόγια... Καταφέρνει να συνδυάζει τη δημοκρατική φρασεολογία με τις ολιγαρχικές ιδέες... Έχει την ειδικότητα να φαίνεται πως επιτίθεται όταν υποχωρεί, και πως υπερασπίζεται αυτούς που προδίδει. Ξέρει να χειρίζεται δεξιοτεχνικά έναν επιφανειακό αντίπαλο και να σπρώχνει σε απελπισία έναν υποτιθέμενο σύμμαχο. Ξέρει να παίρνει στην αποφασιστική στιγμή το μέρος του δυνατού απέναντι στον πιo αδύνατο, και να το βάζει στα πόδια αλαλάζοντας όλο θάρρος και στόμφο... Και μέχρι σήμερα, η φιλία του υπήρξε πάντοτε το προμήνυμα σίγουρης καταστροφής...» (Κ. Μαρξ)
Grivas info


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου