Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

23 Ιαν 2013


Τον σκληρό Γενάρη του 2013 δεν υπήρξαν Αλκυονίδες μέρες.
Δεν έκανε πολύ κρύο, τουλάχιστον όχι τον περισσότερο καιρό μέσα στον μήνα, αλλά εκείνες τις παράξενες ηλιόλουστες μέρες μέσα στην καρδιά του χειμώνα, που ο ελληνικός Γενάρης κρατάει στην αγκαλιά του σαν πρελούδιο και υπόσχεση άνοιξης, οι περισσότεροι άνθρωποι τις ένοιωσαν απλώς σαν ημέρες που δεν έκανε πολύ κρύο.
Διότι τον σκληρό Γενάρη του 2013 οι άνθρωποι ήταν θλιμμένοι.
Στον δρόμο συναντούσες ανθρώπους που κοίταζαν με μάτια χωρίς προοπτική, βλέμματα σαν από ξεχασμένες διευθύνσεις.
Οι εφημερίδες εκείνη την εποχή είχαν μικρές κυκλοφορίες, πού και πού έπαιρνε κανένα δισέλιδο ο άνεμος σαν να ήθελε ο ίδιος να διαβάσει τα νέα κατά μόνας - τι να διαβάσει; για τους διαβητικούς που υποβάθμιζαν τις θεραπείες τους; για τη γενικότερη έλλειψη φαρμάκων, ουρές τη μια μέρα στα φαρμακεία και την άλλη άδεια, ουρές στις εφορίες, ουρές παντού σε μια πόλη που της κόβουν τα δένδρα απ’ τα άλση για καυσόξυλα, που άλλοι στα τζάκια καίνε καρεκλοπόδαρα, άλλοι οικοδομικά υλικά κι άλλοι ό,τι άλλη βρώμικη ύλη βρουν.
Τίποτα απ’ όσα συμβαίνουν στον πολιτισμό του Παλατιού δεν είναι καλό για τον πολιτισμό της καλύβης, πόσωμάλλον όταν η βαρβαρότης περισσεύει στο Παλάτιον.
Χαλκέντερους άκουγα μικρός κι έμαθα ότι είναι εκείνοι που αντέχουν πολλά - και θαύμαζα!
Χαλκέντερους νόμιζα αυτούς που είναι φτιαγμένοι από σθένος και δικαιοσύνη, τους πρόμαχους του καλού, τώρατον σκληρό Γενάρη του 2013, χαλκέντεροι ζητούν οι Εξουσιάζοντες να ’ναι στην πείνα και το άδικο οι πολίτες.
Οι πολίτες που πρέπει να γίνονται αγόγγυστα υπήκοοι, υπήκοοι του Ολι Ρεν, της φράου Μέρκελ, του Βαγγέλη Βενιζέλου, του τρόμου, του παράλογου, της προπαγάνδας, της απελπισίας, των περικοπών στις γάζες - κι όποιος επιζήσει.
Και όταν νύχτωνε στην Αθήνα και την επικράτεια, τότε τον σκληρό Γενάρη του 2013, οι Οθωμανοί κατελάμβαναν τις οθόνες των σπιτιών κι έπαιζαν σίριαλ γενόσημα αμφιβόλου ποιότητος.
Κι όσο νύχτωνε, το κρύο δυνάμωνε και οι άστεγοι μάζευαν τις σελίδες των εφημερίδων που δεν πήρε να τις διαβάσει ο άνεμος και τυλίγονταν με αυτές για να κρατηθούν ζεστοί, διότι δριμύ το ψύχος του κενού γύρω τους.
Περπατώ για το σπίτι, ό,τι είπε ο Ουγκώ πρέπει να ξαναπούμε, ό,τι ξεχάσαμε να ξαναθυμηθούμε, δεν λειτουργεί καλά ο κόσμος, στρατιές ποιητών και συγγραφέων, ηρώων και αγίων έφεραν τον κόσμο έως τον 20όν αιώνα - τόσο κοντά στο δίκιο του και, ξαφνικά που ξαφνικά δεν ήταν, ανεβάζουν πάλι τον κόσμο στον σταυρό αυτοί που βγάζουν λεφτά απ’ τα καρφιά.
Κι άρχισε ο νέος αιώνας, ο 21ος, επιστρέφοντας στην αρχή του προηγούμενου.
Και φόρεσαν στις καλές λέξεις κίτρινο αστέρι οι νεοφιλελεύθεροι και τις έβαλαν να δουλεύουν για τον Μολώχ, ναμη μιλούν, να μην ακούγονται, να μη γράφονται.
Τα βράδια λοιπόν, αυτόν τον σκληρό Γενάρη του 2013, βγαίνω κι εγώ στην παρανομία με τις λέξεις του Θερβάντες και του Μαρξ, του Χριστού και του Ντίκενς. Του Σαίξπηρ.
Λέξεις από ήρωες, αντάρτες και αγίους, ζωγραφισμένες από μικρά παιδιά και παράτολμα όνειρα, που μιλούν γιαάλλους κόσμους κι όχι για τον κόσμο του ΔΝΤ που κόσμος δεν είναι...
email: stathis@enikos.gr
Του Στάθη από enikos






Για να μην ξεχνάμε ποιός ξεκίνησε το λάθος και ποιός το... συνεχίζει ακάθεκτος 

Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 

Είναι απορίας άξια τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα. Αναφέρομαι συγκεκριμένα στην πρόσφατη δήλωση του επικεφαλής οικονομολόγου του ΔΝΤ, Olivier Blanchard, η οποία περιλαμβάνεται στην έκθεση της 3.1.2013 του Ταμείου (με εκτενή ανάλυση στο περιοδικό Marianne), και στην οποίαν ξεκάθαρα ομολογεί ότι ήταν "τραγικό λάθος η πολιτική λιτότητας που εφαρμόστηκε στην Ελλάδα".

Κι ενώ μια τέτοια δήλωση θα έπρεπε να γίνει σημαία για την άμεση αλλαγή αυτής της καταστρεπτικής πολιτικής που αποτελειώνει την Ελλάδα, κι ενώ αποτελεί μια, εξ ουρανού, ευκαιρία για να θέσουμε από την αρχή το περιεχόμενο των Μνημονίων  για να διαμαρτυρηθούμε προς κάθε κατεύθυνση, για να απαιτήσουμε το δίκαιό μας, τέλος πάντων… δεν κουνιέται φύλλο!

Αντιθέτως-είναι πράγματι απίστευτο!- ακούμε τους αρμόδιους να μας διαβεβαιώνουν ότι "θα τα καταφέρουμε"! 
Μα, τι συμβαίνει, ακριβώς;
Δεν υπάρχει επικοινωνία ανάμεσα στους επιτελείς του κατ' εξοχήν οργάνου, που κατάρτισε και επέβαλε αυτά τα εγκληματικά προγράμματα, και των εκτελεστών τους;
Οι τελευταίοι εξακολουθούν να επιμένουν στην εφαρμογή των Μνημονίων, παρότι οι εμπνευστές τους αισθάνθηκαν επιτέλους την ανάγκη να δηλώσουν ότι αποτελούν "τραγικά λάθη";

Ας αφήσουμε, βέβαια, και στο τι μπορεί να σημαίνει αυτή η ομολογία του Olivier Blanchard, για "λάθος", όταν αυτό κατέληξε σε πλήρη καταστροφή μιας μικρής ευρωπαϊκής οικονομίας του 21ου αιώνα, και σε ολοκληρωτική εξαθλίωση του λαού της.
Ένα "λάθος", που κραύγαζε ως τέτοιο ακόμη και κατά την κρίση πρωτοετών φοιτητών των Οικονομικών, εξαρχής.
Ένα έγκλημα εναντίον της ανθρωπότητας.

Και… τώρα;
Εμείς, "περήφανα" συνεχίζουμε την πορεία προς τον γκρεμό..
Ξεπουλάμε νησιά και υπηρεσίες εθνικής ωφέλειας, και ενθαρρύνουμε τους υπηκόους ότι θα "τα βγάλουμε πέρα"… παρότι οι πρωτεργάτες των Μνημονίων δηλώνουν δημόσια ότι είναι "τραγικά λανθασμένα".
Εμείς, βουλώνουμε τα αυτιά μας και συνεχίζουμε την καταστροφή.
ΕΛΕΟΣ!

Σχόλιο ιστολογίου: Ευκαιρία μοναδική να μπούνε φυλακή άμεσα (με συνοπτικές διαδικασίες προφυλάκισης) όλοι οι εμπλεκόμενοι με το συγκεκριμένο "λάθος" και να αναλάβει η Δικαιοσύνη τα σχετικά με την μελλοντική τους "επιβίωση". 
Και ευκαιρία μοναδική να καταγγείλουμε σε όλους τους διεθνείς οργανισμούς, όλους εκείνους που -είτε γνώριζαν είτε δεν γνώριζαν- προχώρησαν τις διαδικασίες για το μνημόνιο και τον διεθνή ευτελισμό της Ελλάδας και των Ελλήνων. 
Ευκαιρία μοναδική να βγούμε από την φυλακή που μας έριξαν και από όλα όσα τόσο επιτήδεια μας "φόρτωσαν"... 
Επίσης, ευκαιρία μοναδική να ζητήσουμε άμεσα την αποπληρωμή χρεών προς την Ελλάδα, από όλους εκείνους που της αποδεδειγμένα της χρωστάνε...
Και όσο για τον Στουρνάρα (και τους υπόλοιπους χθεσινούς και σημερινούς υποστηρικτές του μνημονίου), που βλέπει πως μειώθηκε η ταχύτητα προς τα βράχια, ας σκεφθεί μήπως έχει αναπτύξει ο ίδιος ταχύτητα για τον... Κορυδαλλό.
Γράφει ο Φιόντορ Λουκιάνοφ 

Οι σχέσεις Ρωσίας - ΗΠΑ στο κατώφλι της δεύτερης προεδρικής θητείας του Μπαράκ Ομπάμα, είναι τεταμένες, αν και αντικειμενικοί λόγοι γι' αυτό δεν υπάρχουν. Οι αιτίες, ως όλα δείχνουν, οφείλονται στην εσωτερική πολιτική σκηνή των ΗΠΑ.
Ο Μπαράκ Ομπάμα ορκίζεται πρόεδρος των ΗΠΑ για δεύτερη φορά. Θεωρείται ότι η δεύτερη περίοδος είναι το διάστημα που ο πρόεδρος σκέφτεται την κληρονομιά που θα αφήσει. Ο Ομπάμα, δεν αποτελεί εξαίρεση. Δεν θέλει να τον θυμόμαστε μόνο ως τον πρώτο αφρο-αμερικανό ένοικο του Λευκού Οίκου.
Στην εσωτερική πολιτική σκηνή, όλοι σημειώνουν την πρωτοφανή πόλωση των απόψεων, τη μεγάλη αντιπαράθεση των πολιτικών κομμάτων, η οποία οδηγεί σε δυσλειτουργία την κρατική μηχανή. Ο Ομπάμα θα πρέπει να «πολεμήσει» με το Κογκρέσο για οποιαδήποτε οικονομική ή δημοσιονομική υπόθεση, κυρίως για το τεράστιο  κρατικό χρέος. Ταυτόχρονα θα πρέπει να εμποδίσει τη διάβρωση του νομοθετικού του τέκνου: Των  μεταρρυθμίσεων στην υγειονομική περίθαλψη. Όλοι συμφωνούν ότι η θέση του Ομπάμα στην ιστορία εξαρτάται από το αν θα μπορέσει να βάλει τη χώρα του στο δρόμο της οικονομικής ανάπτυξης.
Στην εξωτερική πολιτική, ο Ομπάμα φαίνεται αποφασισμένος να  ταυτίσει την πολιτική των ΗΠΑ με το όραμα του για το διεθνές σύστημα. Αν και για κάθε αμερικανό πρόεδρο, η ανάγκη της αμερικάνικής παγκόσμιας πρωτοκαθεδρίας είναι αξίωμα, ο ίδιος καταλαβαίνει ότι οι συνθήκες έχουν αλλάξει. Ο πρόεδρος Ομπάμα, δεν υποστηρίζει την απόλυτη ηγεμονία των ΗΠΑ και δεν είναι οπαδός της επιθετικής παρέμβασης σε άλλες χώρες. Προτιμά τη διπλωματία, τους διεθνείς θεσμούς, με τους οποίους η Αμερική μπορεί να περάσει σε άλλους ώμους το βάρος της αντιμετώπισης της παγκόσμιας κρίσης, καθώς και να προχωρά σε συμφωνίες με άλλες χώρες που δεν είναι σύμμαχοι της.
Η νέα γεωπολιτική πραγματικότητα
Η πρώτη θητεία του Μπαράκ Ομπάμα στο Λευκό Οίκο έδειξε ότι η κατανόηση της πραγματικότητας από μόνη της, δεν σημαίνει  ότι υπάρχει και η γνώση για το τι πρέπει να γίνει. Από τα τέλη της δεκαετίας του 2000, η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ γίνεται πιο αντιδραστική. Ανταποκρίνεται μεν στις εντάσεις, αλλά δεν προτείνει στρατηγικά σχέδια. Από ότι φαίνεται, ένα αξιόπιστο σχέδιο είναι αδύνατο να προταθεί. Κατ’ αρχήν, επειδή η διεθνής κατάσταση είναι απλά, απρόβλεπτη. Αλλά οι αμερικανοί αξιωματούχοι δεν θέλουν να αναγνωρίσουν αυτή την πραγματικότητα, διότι αυτό θα ισοδυναμούσε με το να παραδεχτούν ότι οι ΗΠΑ δεν είναι η ηγέτιδα δύναμη του κόσμου, αλλά απλά μια χώρα του πλανήτη. Η πιο ισχυρή μεν, αλλά ευάλωτη απέναντι σε ανεξέλεγκτες διαδικασίες, όπως και οι άλλες χώρες.
Η τελευταία προεκλογική εκστρατεία, ειδικά οι προκριματικές διαδικασίες των Ρεπουμπλικάνων,  έδειξε ότι στην αμερικανική κοινωνία αυξάνονται οι διαθέσεις για μια λιγότερο φιλόδοξη εξωτερική πολιτική. Αλλά οι «εκλάμψεις» αυτές εξακολουθούν να έχουν ακόμα περιφερειακό χαρακτήρα. Έτσι, οι προσπάθειες του Ομπάμα να «εστιάσει», όσον αναφορά στο θέμα της διεθνούς επιρροής, θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε ένα αντιπολιτευτικό κύμα, που θα συνοδεύεται από κατηγορίες για αδυναμία χειρισμών.
Ουάσιγκτον καλεί Μόσχα
Οι αμερικανο-ρωσικές σχέσεις στο κατώφλι της δεύτερης προεδρικής θητείας του Μπαράκ Ομπάμα, είναι παράδοξες. Η Ρωσία δεν είναι μεταξύ των προτεραιοτήτων, αλλά είναι σημαντική για τον ίδιο τον πρόεδρο, ο οποίος ελπίζει να προχωρήσει σε επίλυση των σημαντικότερων ζητημάτων που αντιμετωπίζει, με τη βοήθεια της Μόσχας.
Ούτε ο Λευκός Οίκος, ούτε το Κρεμλίνο, τείνουν σε μια φανερή σύγκρουση, αλλά προς το τέλος του 2012, η κρίση τελικά ενεφανίσθη. Ο «Νόμος Μαγκνίτσκι» και η ρώσικη απάντηση σε αυτόν. Η ατμόσφαιρα είναι τεταμένη, αν και αντικειμενικοί λόγοι για εντάσεις δεν υπάρχουν. Την προηγούμενη περίοδο δεν είχε συμβεί τίποτα που θα μπορούσε να εξηγήσει μια τέτοια επιδείνωση. Δεν βρήκαμε νέες θεμελιώδεις αντιφάσεις (η προαναφερθείσα σύγκρουση είναι μάλλον θέμα που αφορά στην επικοινωνιακή σφαίρα και στην σφαίρα των συναισθημάτων).
Δεν θα πρέπει να περιμένουμε περαιτέρω επιδείνωση της κατάστασης. Το θέμα δεν αξίζει τον κόπο. Το κύμα του Δεκεμβρίου θα περάσει, αφήνοντας μια πικρή γεύση. Όμως, και ανάπτυξη στις σχέσεις δεν θα έχουμε. Η Ρωσία και η Αμερική δεν έχουν ατζέντα που να αφορά στα προβλήματα του παρόντος και του μέλλοντος. Στην Ουάσινγκτον, στην πραγματικότητα ελπίζουν στην «Επανακίνηση -2», δηλαδή στη συνέχιση του διμερούς διαλόγου πάνω σε θέματα στα οποία υπήρξαν κάποιες σχετικές επιτυχίες στην περίοδο 2009-2010. Και πάνω απ' όλα, στην περαιτέρω μείωση των πυρηνικών.
Αλλά αυτή η ατζέντα δεν θα λειτουργήσει. Η Ρωσία, ούτε να ακούσει δεν θέλει για νέες συμφωνίες σε αυτόν τον τομέα. Αλλωστε, μας βολεύουν όλα όσα ήδη συμφωνήσαμε. Αυτή είναι η αρχική προδιάθεση, από το πλαίσιο της οποίας δεν είναι κατανοητό πως θα ξεφύγουμε. Οι συνομιλίες για τη στρατηγική σταθερότητα παραμένουν ο κύριος άξονας. Κανένα άλλο θέμα δεν θα χρησιμεύσει. 
Η εμπειρία της δεκαετίας του 2000 δείχνει ότι, όταν η μια πλευρά χάσει το ενδιαφέρον της για τη μείωση των εξοπλισμών (την εποχή εκείνη ήταν η κυβέρνηση Μπους  του νεώτερου), αρχίζει μια επικίνδυνη υποβάθμιση στις διμερείς σχέσεις. Το ποιό θα είναι όμως το θέμα που θα αντικαταστήσει το «ξεχειλωμένο»  ζήτημα της αριθμητικής καταμέτρησης των πυρηνικών κεφαλών, είναι κάτι που παραμένει ακόμα άγνωστο.
Ο Φιόντορ Λουκιάνοφ, είναι αρχισυντάκτης του περιοδικού «Η Ρωσία στην Παγκόσμια Πολιτική» (Russia in Global Affairs) και πρόεδρος του Συμβουλίου Εξωτερικής και Αμυντικής Πολιτικής. 
Προφητικά ο κ. Βενιζέλος, κατά την ομιλία του στη Βουλή προ ημερών, είπε, απευθυνόμενος στον κ. Τσίπρα, να μην κάνει και πολύ παρέα με Σόϊμπλε κ.λ.π. γιατί σε λίγο θα τον βάλουν να υπογράψει και αυτός δήλωση περί εφαρμογής των μνημονίων. Ήταν άραγε προφήτης ή κάτι γνώριζε;

Σήμερα λοιπόν, λίγες ημέρες μετά από εκείνη την αποστροφή του κ. Βενιζέλου, ο κ. Τσίπρας, από τις ΗΠΑ όπου βρίσκεται, έκανε δήλωση υποταγής στα μνημόνια και στα κελεύσματα των δανειστών και μάλιστα η δήλωση αυτή έγινε δημόσια στο παγκόσμιο ακροατήριο. 
Συγκεκριμένα δήλωσε ότι «δεν πρόκειται να σχίσει την δανειακή σύμβαση», καθώς και ότι «δεν πρόκειται να αποχωρήσει από την ΕΕ και το ευρώ»
Δηλαδή δήλωσε πίστη στους εξοντωτικούς για το λαό όρους εφαρμογής των μνημονίων που περιέχονται στη δανειακή σύμβαση. 
Στους όρους που παραχωρούν την Εθνική Κυριαρχία και άρουν την ασυλία της ελληνικής δημόσιας περιουσίας από τις κατασχέσεις των δανειστών.

Από σήμερα λοιπόν έχουμε πλήρη προσχώρηση και του ΣΥΡΙΖΑ στα μνημόνια.

The game is over.

Πέτρος Χασάπης





Πολύ δύσκολα θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι τους επόμενους μήνες θα βελτιωθεί η κατάσταση στη Μέση και στην Εγγύς Ανατολή. Πιθανότατα, το αντίθετο θα συμβεί μέσα στο 2013.
Μέσα στο 2012 δεν σημειώθηκε  μεγάλος πόλεμος στη Μέση και την Εγγύς Ανατολή, ωστόσο, η ένταση σε ολόκληρη την περιοχή, η οποία εμπλέκει σε τοπικές διενέξεις χώρες της Αφρικής, της Ευρώπης και της Κεντρικής Ασίας, πιθανότατα θα διατηρηθεί δεδομένου μάλιστα, ότι αρχίζει και εξελίσσεται και μια αντιπαράθεση μεταξύ διαφόρων συνασπισμών.
Αυτοί οι συνασπισμοί, εν πρώτοις, αποτελούν ομάδες από τον ισλαμικό κόσμο αλλά και έξωθεν δυνάμεις που τις υποστηρίζουν. Οι κυριότερες είναι οι Ουαχαβίτες του Κατάρ και της Σαουδικής Αραβίας από τη μια πλευρά, και το σιιτικό Ιράν από την άλλη. Τα αραβικά ΜΜΕ ισχυρίζονται ότι στο πλευρό των Σουνιτών βρίσκεται η Δύση και δίπλα στους Σιίτες είναι η Ρωσία. Στην πραγματικότητα η εικόνα είναι πιο σύνθετη.
Εξάπλωση του ισλαμισμού
Τα συμφέροντα της Ντόχα και του Ελ Ριάντ συγκλίνουν, όσον αφορά την αντιπαράθεση με την Τεχεράνη, την κατάργηση της κοσμικότητας στον αραβικό κόσμο αλλά και την εξάπλωση του πολιτικού Ισλάμ. Τα δυο κράτη όμως, καθώς βρίσκονται σε έναν ιδιότυπο ανταγωνισμό, στηρίζονται σε διαφορετικές δυνάμεις. Το Κατάρ, κυρίως στους «Αδελφούς μουσουλμάνους» και οι Σαουδάραβες στους Σαλαφίτες.
Όπως έδειξαν τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου του 2012, τα συμφέροντα των δύο αυτών ρευμάτων δεν συμπίπτουν. Οι «Αδελφοί μουσουλμάνοι» και τα συγγενικά τους δόγματα απέσπασαν σημαντικά οφέλη, καταλαμβάνοντας την εξουσία στην Τυνησία και την Αίγυπτο. Οι Σαλαφίτες έμειναν στο περιθώριο της εξουσίας και των προϋπολογισμών, παρ’ ότι νομιμοποίησαν την παρουσία τους σε πολιτικό επίπεδο.
Η συνολική διαπίστωση είναι ότι το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία οργανώνουν την  εξάπλωση του ισλαμισμού γενικότερα, όπως και τη μάχη των ισλαμιστών της Συρίας κατά του Άσαντ. Η Τεχεράνη εξακολουθεί να στηρίζει τη Δαμασκό, χωρίς να επεμβαίνει άμεσα στις εχθροπραξίες στη Συρία.
Από την άλλη, η Ρωσία και η Κίνα, στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, εμποδίζουν την έγκριση  ψηφίσματος που θα επέτρεπε την έναρξη εξωτερικής επέμβασης εναντίον του Άσαντ. Κρίνοντας από τις δραστηριότητες του Πολεμικού Ναυτικού της Ρωσίας στις ακτές της Συρίας, η συγκεκριμένη πολιτική θα συνεχιστεί.
Αν η Δαμασκός κατορθώσει να επιβιώσει πριν αρχίσει η σύγκρουση του Ιράν με τη Σαουδική Αραβία, τότε το καθεστώς έχει ελπίδες επιβίωσης.
Η τακτική των χωρών του Κόλπου
Ενώ η Δύση εξακολουθεί να ελπίζει ότι θα καταφέρει να φτάσει σε κάποια συμφωνία με τα αραβικά κράτη, μια ανάλογη συμφωνία με τις διάσπαρτες επαναστατικές ισλαμικές ομάδες θα πρέπει να αποκλειστεί. Πιθανός φαίνεται ο διάλογος μαζί τους, με τη συμμετοχή του Κατάρ και της Σαουδικής Αραβίας, αλλά μάλλον δεν αναμένεται κάποια συνεργασία με αυτές τις ομάδες, ούτε η εξασφάλιση της ουδετερότητάς τους. Η τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου στη Νέα Υόρκη και την Ουάσιγκτον, καθώς και τα γεγονότα του φθινοπώρου του 2012, δείχνουν ότι μόλις οι ισλαμιστές επιτυγχάνουν τους στόχους τους με την υποστήριξη της Δύσης, στη συνέχεια επιτίθενται στη Δύση.
Τις μοναρχίες του Κόλπου, οι οποίες συντονίζουν τις δικές τους ομάδες, τις συμφέρει οι τρομοκράτες να αποδυναμώνουν τους ανταγωνιστές τους, ταυτόχρονα όμως, θέλουν να αποσοβήσουν την κατάληψη της εξουσίας των μοναρχιών από  ακραίες τέτοιες ομάδες. Στόχος τους είναι να ανακατευθύνουν την ενέργεια των επικίνδυνων «πελατών τους» προς το εξωτερικό.
Η συγκεκριμένη τακτική δεν αποτελεί έκπληξη για τις ηγεσίες των ΗΠΑ, της Γαλλίας και της Μεγάλης Βρετανίας. Ωστόσο, όπως αποδείχθηκε το 2012, έχουν την τάση να παραβλέπουν αυτά τα φαινόμενα. Κρίνοντας από τα πρόσωπα που τοποθέτησε ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα ως υπουργούς Άμυνας και Εξωτερικών στα τέλη του 2012 και στις αρχές 2013, η σημερινή πολιτική των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, η οποία προϋποθέτει τον διάλογο με τους ισλαμιστές, δεν θα αλλάξει.
Ενεργοποίηση  ισλαμιστών στη Ρωσία
Η Κίνα, η οποία αποτελεί μια από τις περισσότερο υποσχόμενες αγορές για τους αραβικούς ενεργειακούς πόρους, αλλά και έναν σημαντικότατο εμπορικό εταίρο για τη Δύση, έχει την ευχέρεια να κινηθεί με γνώμονα τα δικά της συμφέροντα, που συμπεριλαμβάνουν και τη συνεργασία με το Ιράν, χωρίς το γεγονός αυτό να επιφέρει οποιαδήποτε ζημιά στης σχέσεις της με τους αντιπάλους της Τεχεράνης.
Η Ρωσία πάντως, κρίνοντας από την απροκάλυπτα αρνητική στάση των χωρών του Κόλπου απέναντί της, δεν θα λάβει ένα ανάλογο συγχωροχάρτι. Δεδομένου ότι η «Αραβική άνοιξη» εγκαταστάθηκε στη Συρία, οι χώρες τους Κόλπου θεωρούν ότι εξαιτίας της στάσης που έχει τηρήσει η Ρωσία, θα πρέπει να αναμένει μέσα στο 2013  ενεργοποίηση των ισλαμιστών τόσο στη ρωσική επικράτεια, όσο και στις γειτονικές της χώρες.
Ως προγεφυρώματα της «Άνοιξης στην Κεντρική Ασία» μπορούν να χρησιμοποιηθούν η Κιργισία (όπου μέσα στο 2012 άνοιξαν πρεσβείες του Κατάρ και της Σαουδικής Αραβίας) και το Τατζικιστάν, ενώ βασικοί στόχοι της «Άνοιξης» θα είναι το Ουζμπεκιστάν και το Καζακστάν. Πάντως, οι ηγεσίες των δύο αυτών χωρών φαίνονται προετοιμασμένες να αντιμετωπίσουν μια τέτοια εξέλιξη.
Η αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων από το Αφγανιστάν το 2014 θα σημάνει τη νίκη των Ταλιμπάν, που θα τους προσφέρει νέες δυνατότητες στη χώρα. Το αποτέλεσμα θα είναι οι Ταλιμπάν να εκτοπίσουν από το Αφγανιστάν τους ξένους ισλαμιστές, εκ των οποίων μερικοί προέρχονται από τη Ρωσία και από άλλες πρώην σοβιετικές δημοκρατίες.
Γενίκευση του πολέμου
Το νέο έτος θα έχει καθοριστική σημασία για το Ιράν. Η δημιουργία ιρανικής ατομικής βόμβας έχει ουσιαστικά δρομολογηθεί. Η κατάσταση στην περιοχή εξαρτάται κυρίως από την κλιμάκωση της αντιπαράθεσης του Ιράν με τις μοναρχίες του Κόλπου και το Ισραήλ.
Οι προεδρικές εκλογές στο Ιράν στις αρχές  του φετινού καλοκαιριού θα καθορίσουν την κατεύθυνση του κύριου πλήγματος. Ωστόσο, δεν διαθέτει δυνάμεις για έναν  πόλεμο σε όλα τα μέτωπα. Με το Ισραήλ μπορεί να πολεμήσει, μόνον εφόσον οργανώσει πυραυλικές επιθέσεις από τον Νότιο Λίβανο και τη Γάζα.
Η κατάσταση στον Κόλπο δεν είναι και τόσο απλή.Το Μπαχρέιν φοβάται το Ιράν εξαιτίας της υποστήριξης που το τελευταίο θα μπορούσε να προσφέρει σε αναταραχές που θα προκαλέσουν οι Σιίτες. Το Ομάν, στο οποίο επικρατεί το μουσουλμανικό δόγμα Ιμπάντι, τηρεί στάση ουδετερότητας. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχουν μεν εχθρικές σχέσεις με το Ιράν επειδή το τελευταίο κατέχει ορισμένα διαφιλονικούμενα νησιά, ωστόσο, δεν προσφέρουν την εύνοιά τους στους ακραίους σουνίτες ισλαμιστές. Κι αυτό αποδεικνύεται από τις συλλήψεις «Αδελφών μουσουλμάνων» που πραγματοποιήθηκαν στα Εμιράτα, παρά τις διαμαρτυρίες της Αιγύπτου.
Η Αίγυπτος, παρά τη ραγδαία ισλαμοποίηση της πολιτικής ζωής, είτε ίσως, χάρις σε αυτή, παραμένει η σημαντικότερη χώρα του αραβικού κόσμου. Οι διακηρύξεις του 2010, οι οποίες αντικατοπτρίζουν τις αντιλήψεις του Μουρσί ότι η ειρήνη με το Ισραήλ και τους Εβραίους είναι αδύνατη -με τους τελευταίους μάλιστα να χαρακτηρίζονται «απόγονοι των χοίρων και των πιθήκων»- ενισχύουν τις εικασίες ότι ύστερα από την μη αναστρέψιμη κρίση που προέκυψε στην Αίγυπτο, η οποία φέρει κυρίως οικονομικό χαρακτήρα, ο πόλεμος με το εβραϊκό κράτος μπορεί να καταστεί για τον αιγύπτιο ηγέτη η μοναδική αποδεκτή επιλογή για έξοδο από την κρίση.
Το Ισραήλ προετοιμάζεται για τον πόλεμο αυτό. Όπως και για τον πόλεμο ενάντια στο Ιράν, στην τρίτη Ιντιφάντα, και για τις συγκρούσεις με τους οπαδούς του Τζιχάντ στα σύνορα με τη Συρία, το Λίβανο ή την Ιορδανία.
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου 

Στο χθεσινό άρθρο υπογραμμίσαμε ότι για να πετύχει - και να μην οδηγήσει σε καταστροφή - μια στρατηγική πρωτοβουλία, όπως αίφνης ανακήρυξη ΑΟΖ, πρέπει να συντρέχει σειρά προϋποθέσεων (timing, εθνική στρατηγική, εποπτεία πεδίου).

Αν βλέπεις το δέντρο, αλλά όχι το δάσος, δεν κινδυνεύεις απλά να την πατήσεις, κινδυνεύεις να παίξεις άλλο παιχνίδι από αυτό που νομίζεις και για λογαριασμό τρίτων, να γίνεις θήραμα από κυνηγός. Στην αργκό των μυστικών υπηρεσιών, λέει στρατιωτικός με σχετική προϋπηρεσία, το λένε «κυνήγι της αλεπούς». Το ζώο οδηγείται έντεχνα σε διάφορους αδιέξοδους δρόμους, ώσπου να έρθει πια, σχεδόν μόνο του και εξ ανάγκης, εκεί που το περιμένει ο διώκτης. Αυτό έπαθε π.χ. ο Οτσαλάν που τον κατηύθυναν επιδέξια σε πέντε διαφορετικές χώρες, έως ότου προδομένος κι αποκαμωμένος μπει χωρίς αντίσταση στο αυτοκίνητο που θα τον οδηγούσε στο αεροπλάνο για την Τουρκία. Σε ανάλογη παγίδα έπεσε η κυβέρνηση Παπανδρέου με τις αγορές, τα μνημόνια και τις δανειακές. Κάτι πολύ χειρότερο κινδυνεύει να πάθει η σημερινή κυβέρνηση, αν δεν μελετήσει πολύ προσεκτικά τα δεδομένα της υπόθεσης ΑΟΖ.

Πριν τη στρατηγική, ας δούμε το τελείως στοιχειώδες: την κατάσταση του υποκειμένου που θα εφαρμόσει και θα στηρίξει την υπόψιν στρατηγική πρωτοβουλία, του ελληνικού κράτους.

‘Όταν, το 2006-07, η Λευκωσία πρότεινε στην Αθήνα την οριοθέτηση ΑΟΖ, Ελλάδα και Κύπρος ήταν δύο σχετικά κανονικά κράτη, δεν υπήρχε οικονομική κρίση, η ΕΕ φάνταζε παντοδύναμη δομή και ο κόσμος πολύ σταθερότερος από σήμερα.

Τώρα, η ελληνική οικονομία υπέστη πρωτοφανή συρρίκνωση, αν όχι καταστροφή. Η κρατική μας κυριαρχία ημικατελύθη και το κυπριακό κράτος ακολουθεί. Η τρόικα, συλλογικός εκφραστής των Πιστωτών, υποχρεώνει την κυβέρνηση να νομοθετεί με το πιστόλι στον κρόταφο. Στον λόφο των Μουσών, γνωστότερο ως Φιλοπάππου, δίπλα στην Ακρόπολη, κατεστραμμένοι μικροαστοί ζουν σε σπηλιές. Ο αρχηγός του Ναυτικού εκπέμπει SOS για τα προβλήματα του όπλου του και οι εφημερίδες είναι γεμάτες δημοσιεύματα για τα προβλήματα των ενόπλων δυνάμεων. Η τρόικα κάνει ελέγχους στο Υπουργείο ‘Αμυνας. Ουδείς γνωρίζει αν θα υπάρχει ΕΕ και εμείς εντός αυτής σε τρία χρόνια. Ανατολικά, απειλείται Αρμαγεδδών χωρίς προηγούμενο.

Αντιλαμβανόμαστε τη δυσφορία και απογοήτευση πολλών καλόπιστων και ειλικρινών πατριωτών για την κατάσταση, την επιθυμία τους να μην ήταν έτσι, την προσπάθειά τους να βρουν διέξοδο στα προβλήματα αυτά. Συμμεριζόμαστε επίσης την αγανάκτησή τους για τη διαχρονική, αδικαιολόγητη υποχωρητικότητα ελληνικών κυβερνήσεων απέναντι στην ‘Αγκυρα, που συχνά καυτηριάσαμε. Πατριωτισμός όμως δεν σημαίνει να παίρνουμε τις επιθυμίες μας για πραγματικότητα, ούτε να γινόμαστε έρμαια δημαγωγών και επιτήδειων τρίτων. Σημαίνει να αντιμετωπίζουμε με ευθύνη τα προβλήματα της χώρας, ενεργώντας κατόπιν, όχι προ σκέψεως.

Αυτό ισχύει και για τους εισηγητές της «σκληρής στάσης» για την ΑΟΖ εντός της κυβέρνησης. Δεν κάνουμε δίκη προθέσεων. ‘Ολοι κάνουμε λάθη, ο Μεγάλος Πέτρος μάλιστα τα ονόμασε τον μεγαλύτερο δάσκαλό του – γι’ αυτό τον ονομάζουμε Μεγάλο. Σημασία έχει να τα συνειδητοποιούμε εγκαίρως και να τα διορθώνουμε. Δυστυχώς, κάθε μορφή εξουσίας φέρει μαζί της την οίηση, βασιλική οδό προς την καταστροφή και μια κατάσταση τόσο δύσκολη όσο η σημερινή δημιουργεί τον πειρασμό αναζήτησης λύσεων εκεί που δεν υπάρχουν. Η χώρα όμως είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση για να αντέξει και μια μεγάλη ζημιά στην εξωτερική πολιτική. Στις σημερινές συνθήκες δεν χρειάζεται να είσαι Ναπολέων ή να έχεις το υψηλότερο IQ του κόσμου, για να καταλάβεις ότι δεν πρέπει να ανοίγεις καινούρια μέτωπα, ειδικά αν δεν έχεις σπουδαίο λόγο να το κάνεις, κι ότι πρέπει, αντίθετα, να επικεντρωθείς στη σωτηρία της χώρας και του λαού σου, στην ανόρθωση του κράτους, στην αντιμετώπιση του οικονομικού πολέμου που δέχονται. Είναι φανερό, σε οποιονδήποτε έχει λίγο μυαλό και το χρησιμοποιεί ότι, αν επρόκειτο να επιλέξουμε μια στιγμή στα διακόσια χρόνια του νεοελληνικού κράτους για να ανοίξουμε τα όποια θέματά μας με την Τουρκία, η παρούσα θα ήταν η αναμφισβήτητα χειρότερη. Η προσθήκη μιας κρίσης με την Τουρκία στα σημερινά προβλήματα της Ελλάδας και στον οικονομικό πόλεμο που δέχεται, είναι ο συντομότερος τρόπος για να ολοκληρώσουμε την καταστροφή μας!

Αν νομίζετε ότι αυτά δεν γίνονται στην Ελλάδα λάθος κάνετε, είναι ο ειδικός τρόπος του ελληνικού κρατικού υποκειμένου να καταστρέφεται, εξηγήσιμος με την ποιότητα και εξάρτησή του και ιστορικούς λόγους. Φανταζόμαστε ότι όσοι, με αγνά κίνητρα, έφεραν τον Οτσαλάν στην Ελλάδα για να τον σώσουν, μάλλον θα μετάνοιωσαν. Στην πλειοψηφία τους οι «ενωτικοί» ήταν επίσης αγνοί πατριώτες, χωρίς όμως πολύ μυαλό στο κεφάλι τους, όπως απεδείχθη εκ των υστέρων, προφανώς δεν υπολόγισαν ότι θα φέρουν με τη δράση τους τα τουρκικά τανκς στη Λευκωσία. Και η συγκέντρωση όλου του Στόλου στα ‘Ιμια, χωρίς κυβέρνηση με plan B, επέτρεψε τη φόρμουλα Χόλμπρουκ, το ανακοινωθέν της Μαδρίτης και πλείστα άλλα, που δεν ήταν στις προθέσεις όσων την αποφάσισαν. Κι αν το ψάξουμε, όλο και θα βρούμε κάποιον επιτήδειο τρίτο πίσω από τις φαεινές ιδέες. Κάποτε πρέπει να αρχίσουμε να μαθαίνουμε από την ιστορία μας.

Σημαίνει αυτό ότι πρέπει να«κατεβάσουμε τα βρακιά» απέναντι στην ‘Αγκυρα; Το αντίθετο, πρέπει να ενισχύσουμε την αποτροπή μας. Μπορούμε να το κάνουμε, ακόμα και στις σημερινές συνθήκες. Πρέπει να το κάνουμε, ιδίως στις σημερινές συνθήκες. ‘Άλλο αυτό κι άλλο όμως να πηγαίνουμε μόνοι μας να προκαλούμε κρίσεις αυτή τη στιγμή και άνευ αποχρώντος ή εθνικά ωφέλιμου λόγου.

Κι αφού λοιδόρησαν, ειρωνεύτηκαν, έβρισαν, έβγαλαν τρελή την καθηγήτρια Οικονομετρίας και πρώην μέλος του ΔΣ της ΕΛΣΤΑΤ, Ζωή Γεωργαντά, που είχε καταγγείλει ότι η Ελληνική Στατιστική Αρχή σκοπίμως εμφάνισε διογκωμένο το έλλειμμα το 2009, προκειμένου να επιβληθούν τα σκληρά μέτρα λιτότητας, τώρα η Εισαγγελία Πλημμελειοδικών Αθηνών, έπειτα από παραγγελία του οικονομικού εισαγγελέα, ασκεί ποινική δίωξη σε βαθμό κακουργήματος κατά του προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ, Ανδρέα Γεωργίου, καθώς και δύο μελών της διοίκησης της υπηρεσίας για παράβαση καθήκοντος κατ΄ εξακολούθηση και ψευδή βεβαίωση σε βάρος του δημόσιου.

Τώρα, βέβαια, μένουν και δυο – τρία άλλα θεματάκια. Το ένα είναι ότι η Ζωή Γεωργαντά υποστηρίζει ότι η επίμαχη, μη αποδεκτή επιστημονικά, μεθοδολογία που χρησιμοποιήθηκε από την ΕΛΣΤΑΤ έγινε σε γνώση και με προτροπή ουσιαστικά της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Αρχής. Το δεύτερο είναι ότι σιγά μην αποφάσισε μόνος του ο πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ να διογκώσει το έλλειμμα. Κάποιος του έδωσε την εντολή. Κάποιος πρωθυπουργός και κάποιοι υπουργοί.

Εδώ υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον, καθώς οι οικονομικοί εισαγγελείς ζητούν κατά τη διάρκεια της κύριας ανάκρισης ο δικαστικός λειτουργός να διαπιστώσει αν προκύπτουν ηθικοί αυτουργοί της πράξης που βαρύνει τα στελέχη της ΕΛΣΤΑΤ και να εντοπίσει τα πρόσωπα αυτά καθώς και να αναζητήσει αν προκύπτει η διάπραξη και άλλων αδικημάτων, αλλά και συμμετοχή και άλλων προσώπων. Είναι μετά απ’ όλα αυτά να μην έχει νεύρα ο Δένδιας με τους δικαστές; Είναι δυνατόν να μη δεχτεί το συνδικαλιστικό όργανο των δικαστικών ο Σαμαράς στο γραφείο του ώστε να συζητήσουν από κοινού τα οικονομικά τους αιτήματα;

Τα καλύτερα έρχονται. Πριν από περίπου ένα χρόνο η δικογραφία για την υπόθεση της ΕΛ.ΣΤΑΤ. είχε σταλεί στη Βουλή, καθώς οι οικονομικοί εισαγγελείς Γρηγόρης Πεπόνης και Σπύρος Μουζακίτης έκριναν ότι από τα στοιχεία που συνέλεξαν προέκυψαν ενδείξεις για ενδεχόμενες ευθύνες του πρώην πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, του πρώην υπουργού Οικονομικών Γιώργου Παπακωνσταντίνου και άλλων μελών του οικονομικού επιτελείου της τότε κυβέρνησης. Για τη διερεύνηση της υπόθεσης συγκροτήθηκε εξεταστική επιτροπή στη Βουλή.

Εδώ είμαστε! Σε εκείνη την Εξεταστική Επιτροπή, αρνήθηκαν από την αρχή να μετάσχουν η Νέα Δημοκρατία και το ΚΚΕ, ενώ στη συνέχεια αποχώρησε ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, Δ. Παπαδημούλης και ο ανεξάρτητος βουλευτής Π. Κουρουμπλής. Είχε μείνει, λοιπόν, μόνο το ΠΑΣΟΚ του κ. Βενιζέλου! Μία Εξεταστική Επιτροπή που λειτούργησε αποκλειστικά με βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος! Ποια Λιβύη και Συρία και Ουγκάντα! Εδώ μιλάμε για τεταρτοκοσμική δημοκρατία.

Όπως ήταν φυσικό για τέτοιου είδους Δημοκρατίες, το πόρισμα των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ δεν εντόπισε καμία ευθύνη στην προηγούμενη κυβέρνηση, δηλαδή του Γιώργου Παπανδρέου, ούτε και στον πρώην υπουργό Οικονομικών, Γιώργο Παπακωνσταντίνου. Αντίθετα, στο πόρισμα εκείνο αποδίδονταν πολιτικές ευθύνες στον υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, Γιάννη Παπαθανασίου. Σύμφωνα με το πόρισμα της Εξεταστικής, ο κ. Παπαθανασίου “δεν προέβη, ως όφειλε, στη λήψη, από την αρχή του έτους, διαρθρωτικών και άλλων μέτρων ικανών να μετριάσουν ή και να ανατρέψουν τη δυναμική διόγκωσης του ελλείμματος και αποσιώπησε την πραγματική εικόνα της δημοσιονομικής κατάστασης της χώρας, προκειμένου να παραπλανήσει την ελληνική κοινή γνώμη ενόψει των εκλογών».

Την όχι και τόσο μακρινή εποχή – 30 Μαρτίου 2012 – η Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής που αποτελούνταν μόνο από βουλευτές του ΠΑΣΟΚ καθώς και την τότε ανεξάρτητη νταντά του Γιώργου Παπανδρέου, Έλσα Παπαδημητρίου, που δεν υπόγραψε το πόρισμα αλλά δήλωνε ότι θα ανακοινώσει δικό της, προσωπικό πόρισμα, αθώωνε πανηγυρικά τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου, που σήμερα θυσιάζει για άλλο λόγο. Και τότε, όχι μόνο τον αθώωνε, αλλά τον εμφάνιζε ως ήρωα. Μεγάλη πόρνη η ζωή!

Και φτάνουμε στο καλύτερο. Η Νέα Δημοκρατία, θιγμένη από το πόρισμα και «θυμωμένη» με το ΠΑΣΟΚ – πλησίαζε και η προεκλογική περίοδος – πετάει στη σκηνή λάβρο τον εκπρόσωπο του κόμματος, Γιάννη Μιχελάκη, ο οποίος με τίτλο «Κείμενο οπερέτα» βγάζει την εξής ανακοίνωση:
«Ο κ. Βενιζέλος οφείλει, σήμερα, να απολογηθεί για αυτά που διέπραξε η Επιτροπή Προστασίας των κυρίων Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου.»
Οι βουλευτές του στη, δήθεν, “Εξεταστική”, δικαίωσαν τις ενστάσεις που είχε αναπτύξει, από την αρχή, η ΝΔ και απέδειξαν ότι εκτελούσαν διατεταγμένη κομματική εντολή, κουκουλώματος και διαστρέβλωσης, στην οποία ταιριάζει μια και μόνο λέξη: Ντροπή! Τα μέλη της επιτροπής αγνόησαν καταγγελίες και πορίσματα για να προχωρήσουν στα δικά τους προκατασκευασμένο κείμενο, προεκλογικής σκοπιμότητας, άσχετο με την υπόθεση που, δήθεν, θα διερευνούσαν.

Αγνόησαν τις καταγγελίες των μελών του Δ.Σ. της ΕΛΣΤΑΤ – μελών που οι ίδιοι διόρισαν – για την αυθαιρεσία που διέπραξε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Αγνόησαν αδιάσειστα στοιχεία, όπως οι αποκαλύψεις για μυστική αλληλογραφία του Προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ με το ΔΝΤ. Αγνόησαν ευρωπαϊκά κείμενα, που επισημαίνουν ότι η ένταξη των ΔΕΚΟ δεν αποτελεί ευρωπαϊκή πρακτική.

Αγνόησαν το πόρισμα της Επιτροπής που συγκρότησε η ίδια η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ για να αξιολογήσει το έλλειμμα του 2009. Αρνήθηκαν να καλέσουν μάρτυρες που γνωρίζουν την αλήθεια. Κατέληξαν σε ένα κείμενο οπερέτα, που συνιστά πρόκληση για τους Έλληνες, οι οποίοι απαιτούν – και δικαιούνται – να μάθουν όλη την αλήθεια. Μπροστά σ’ όλα αυτά, η Νέα Δημοκρατία καταγγέλλει τις ανεκδιήγητες πρακτικές του ΠΑΣΟΚ και επαναλαμβάνει τη δέσμευση του Προέδρου της Αντώνη Σαμαρά ότι – αμέσως μετά τις εκλογές – θα προχωρήσει στη σύσταση μιας και μόνον Εξεταστικής, που θα διερευνήσει το πώς έσυραν τη χώρα στο μνημόνιο».

Σήμερα, αυτοί που χτες αλληλορουφιανεύονταν για το ποιος έχωσε την Ελλάδα στο ΔΝΤ και ποιος έκανε τη μεγαλύτερη κομπίνα σε συνεργασία με το ΔΝΤ και τις Βρυξέλλες, συγκυβερνούν, αγαπιούνται, αλληλοκαλύπτονται, αλληλοαθωώνονται και αλληλοφτύνονται να μην βασκαθούν. Μαζί τους, σε ρόλο τσαρλατάνου η ΔΗΜΑΡ.

Μέχρι να τελειώσει όλη η διερεύνηση της υπόθεσης, θα έπρεπε κανονικά να απαγορευτεί η έξοδος από τη χώρα στα μέλη των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Παπαδήμου καθώς και στους δύο πρωθυπουργούς. Καθημερινά αποδεικνύεται ότι όλοι αυτοί μας έστησαν στον τοίχο.

Η ευθύνη δε της σημερινής κυβέρνησης είναι ακόμη μεγαλύτερη, διότι όχι μόνο συνεργάζεται με τον Βενιζέλο, αλλά δίνει χρόνο στους ενόχους να εξαφανιστούν, συνεχίζει το έγκλημα η ίδια και προσφέρει τη δυνατότητα παραγραφής αδικημάτων. Και μόνο για απλή συγκάλυψη να επρόκειτο θα ήταν συνενοχή. Όμως εδώ έχουμε ένα κανονικό τρικομματικό εκτελεστικό απόσπασμα που με κάθε καθημερινό του «πυρ» γεμίζει τη χώρα με άνεργους, λουκέτα και μελλοθάνατους. Αφού, λοιπόν, δεν αποφασίζουμε να κάνουμε αυτό που πρέπει, ας τους χαιρόμαστε!

ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ


Της Ζέζας Ζήκου 

Ο κλοιός σφίγγει όλο και περισσότερο γύρω από τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου. Μετά τη λίστα Λάγκαρντ, τώρα φέρεται αναμεμιγμένος και στη δυσώδη υπόθεση του πρώην επικεφαλής της Εθνικής Στατιστικής Αρχής, τον οποίο διόρισε ο ίδιος. Οι εισαγγελείς ζήτησαν την άσκηση ποινικής δίωξης για το κακούργημα της ψευδούς βεβαίωσης, σε συνδυασμό με τις επιβαρυντικές περιπτώσεις του νόμου περί καταχραστών του Δημοσίου (1608/50) εις βάρος του πρώην προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ καθηγητή Ανδρέα Γεωργίου, του προϊσταμένου Διεύθυνσης Εθνικών Λογαριασμών Κωνσταντίνου Μορφέτα και της Ασπασίας Ξενάκη, προϊσταμένης της Ειδικής Διεύθυνσης Στατιστικών Ερευνών. Ο Γεωργίου, που μας ήλθε από την Αμερική (!), αντιμετωπίζει βαρύτατες κατηγορίες με κυριότερη εκείνη της χάλκευσης στοιχείων. Το ζήτησαν οι οικονομικοί εισαγγελείς και η Εισαγγελία Πρωτοδικών έκανε δεκτό το αίτημα.

Ο φόβος ενός έθνους μήπως χρεοκοπήσει μολονότι έχει στο πλευρό του πανίσχυρους συμμάχους –Ευρωπαϊκή Ένωση και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο– είναι άραγε δικαιολογημένος; Γιατί να χρεοκοπήσει, αφού αυτοί το στηρίζουν με την οικονομική τους δύναμη; Επειδή η σκληρή λιτότητα που επιβάλλεται ως προϋπόθεση γι’ αυτή την οικονομική στήριξη, φέρνει αυτό ακριβώς το ανεπιθύμητο αποτέλεσμα. Οι ηγέτες που ανοίγουν τις πόρτες των χωρών τους στα αρπακτικά των μνημονίων αποσπούν στην αρχή πολλούς επαίνους. Όταν όμως αρχίζει η σφαγή, μένουν πάντα απελπιστικά μόνοι απέναντι στη λαϊκή κατακραυγή.

Η γαλλική έγκυρη Le Monde έφθασε στο σημείο να διασύρει απροκάλυπτα τον Γιώργο Παπανδρέου. Δεν αδικώ τη γαλλική εφημερίδα, αλλά τώρα είναι αργά. Με τίτλο: «Γιώργος Παπανδρέου, o παρίας που μετατράπηκε σε λέκτορα», επισημαίνει τα εξής: «Το όνομα Παπανδρέου κατέστη το σύμβολο του νεποτισμού μιας πολιτικής ελίτ, η οποία θεωρείται υπεύθυνη για την κρίση. Η δυναστεία φαίνεται ότι τελείωσε μια για πάντα», γράφει χαρακτηριστικά η γαλλική εφημερίδα για τον πρώην πρωθυπουργό. «Ο πρώην πρωθυπουργός έσπασε όλα τα ρεκόρ αντιδημοτικότητας όταν έφευγε από την κυβέρνηση το 2011, μεσούσης της κρίσης του ευρώ. Αυτό δεν εμπόδισε την επανεκλογή του ως επικεφαλής της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και τις ευάριθμες διαλέξεις του σε όλο τον κόσμο», συνεχίζει.

Όπως επισημαίνει η εφημερίδα, δύο εικόνες μαρτυρούν τη σύγχυση του Παπανδρέου ως πρωθυπουργού: Η τηλεοπτική του εμφάνιση στο Καστελλόριζο και η ομιλία του στο Κοινοβούλιο, όταν ανακοίνωνε το δημοψήφισμα. Και αφού περιγράφεται εν συντομία το τι ακολούθησε, σχολιάζει ότι «εγκαταλελειμμένος από όλους, ο καπετάνιος εγκατέλειψε το πλοίο τον Νοέμβριο του 2011».

« Έκτοτε ο Γιώργος Παπανδρέου ζει μια άλλη οδύσσεια, αυτή που ζουν πολλοί πρώην αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων, που οργώνουν τον κόσμο από διάλεξη σε διάλεξη. Τον Νοέμβριο ήταν στη Νορβηγία για μια διάλεξη για τη διαφάνεια και τη φοροδιαφυγή, ενώ στην Ελλάδα κορυφωνόταν η πολεμική για τη λίστα Λαγκάρντ. Αυτή η λίστα με τα 2.000 ονόματα δεν έγινε αντικείμενο καμιάς έρευνας από τη σοσιαλιστική κυβέρνηση Παπανδρέου.

Το τελευταίο τρίμηνο του 2012, σε διάλεξή του στο Χάρβαρντ, με τίτλο «Πώς να επανασχεδιαστεί η Ευρώπη;», έγινε κλήρωση για την επιλογή των φοιτητών – τόσο μεγάλη ήταν η ζήτηση. Επίσης, από τη θέση του ως πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς έχει τη δυνατότητα να ταξιδεύει, θέση στην οποία επανεξελέγη πανηγυρικά. Είναι αλήθεια ότι έχει μεγαλύτερη επιτυχία σε διεθνές επίπεδο απ’ ό,τι στο εσωτερικό, όπου όλοι θέλουν να τον ξεχάσουν, παρά το γεγονός ότι παραμένει στόχος για την άκρα δεξιά, καθώς και ορισμένες εφημερίδες. Παρ’ όλα αυτά, κατάφερε να επανεκλεγεί στην Αχαΐα, εκλογική περιφέρεια της οικογένειας Παπανδρέου. Ύστερα από μια πολεμική για τις απουσίες του από το Κοινοβούλιο, ζήτησε να μην πληρώνεται όταν δεν βρίσκεται στην Ελλάδα». Και καταλήγει: «Στις διαλέξεις του υπερασπίζεται τον αντίπαλό του και παλιό συμφοιτητή του από το πανεπιστήμιο του Amherst της Μασαχουσέτης, Αντώνη Σαμαρά. Η κυβέρνηση όμως δεν βασίζεται στη στήριξη από μια προσωπικότητα τόσο αντιδημοφιλή».

Οργή, κραυγές απελπισίας. Άνθρωποι να παρακαλούν για μια θέση εργασίας, οικογένειες μπροστά σε ανυπέρβλητες συμφορές, πολιτικοί και εν γένει ιθύνοντες σε πανικό, μια χώρα πάνω σε κινούμενη άμμο.

Η έλλειψη προοπτικής, τα προφανή πολιτικά ψεύδη, οι μάταιες θυσίες, η υποψία ότι δεν σωζόμαστε, ότι το βάρος των χρεών θα παραμείνει συντριπτικό και με το νέο πακέτο μέτρων, και με την επιπλέον λιτότητα, φέρνουν τους Έλληνες στο χείλος της αντοχής.

Οι φημολογίες για έξοδο από το ευρώ δεν έχουν ακόμη εκλείψει παντελώς...
Τσίπρας: «Εμείς δεν θα σκίσουμε τις δανειακές συμβάσεις!»
Αλήθεια, τι έχουν να πουν για όλα αυτά οι... συνιστώσες; Τι λέει το Αριστερό Ρεύμα;
Φαντάζομαι, έχουν πάθει την πλάκα τους έτσι;
Έξυπνο, πολύ έξυπνο...
Σου λέει: Στο κόμμα δεν θα έχω τώρα αμφισβητήσεις, θα κάνουν τουμπεκί για να μη χαλάσει το κλίμα ανόδου και η προοπτική της εξουσίας που έρχεται, καθαρίσαμε από κει.
Κάνουμε κεντρώα στροφή, μιλάμε για "νοικοκυραίους", αφήνουμε τα τρελά ακροαριστερά, και έτσι κρατάμε και τους Πασοκτζήδες που ήρθαν, οπότε όλοι ακόμα κι αν δεν συμφωνούν θα κρατήσουν μια στάση "απ’ το ολότελα καλός είναι κι ο Τσίπρας".
Έτσι είναι. Άλλο να έχεις 3% και να λες διάφορα και άλλο να πας για εξουσία.

Στη συνέχεια και για να μην αφήσει «κενά» στα όσα δήλωνε ο Αλέξης, μαντέψτε για ποιόν έκανε τα πλέον εγκωμιαστικά σχόλια ο Αλέξης στην Αμερική, εκτός βέβαια από τον Ομπάμα, τον οποίο γέμισε σάλια; Για τον κύριο Μπερνάγκι!
Ποιός είναι αυτός;
Μήπως κανένας επαναστάτης;
Μήπως κάποιος ακτιβιστής;
Ίσως ένας θεωρητικός του Μαρξισμού;
Όχι βέβαια!
Ο κεντρικός τραπεζίτης των USA, είναι!
Εμ, γίνεται επανάσταση χωρίς τον κεντρικό τραπεζίτη του καπιταλισμού;

Τελικά σε αυτή τη σκ@τοχώρα, όποιος κάνει τη μεγαλύτερη κωλοτούμπα, πάει για πρωθυπουργός. Ελληνάαααρες μου...

Διαβάστε και μερικά αποσπάσματα από την ομιλία του Αλέξη Τσίπρα:


«Υπάρχει κάτι να φοβηθεί κανείς από την Αριστερά στην Ελλάδα; Με ποιο τρόπο είμαστε ριζοσπαστικοί; Οι κινδυνολόγοι θα σας πουν ότι το κόμμα μας, αν έρθει στην κυβέρνηση, θα σκίσει τη δανειακή σύμβαση με την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ, θα βγάλει τη χώρα έξω από την ευρωζώνη,  θα διακόψει τους δεσμούς της Ελλάδας με την πολιτισμένη Δύση, ότι η Ελλάδα θα γίνει μια νέα Βόρεια Κορέα. Αυτό είναι κινδυνολογία στα χειρότερά της. Ο ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα μου, δε θέλει τίποτα από αυτά. Ήμασταν πάντα, και πάντα θα παραμείνουμε, ένα ευρωπαϊκό κόμμα.»
«Έτσι, αν οι ριζοσπαστικές πολιτικές του ΣΥΡΙΖΑ δεν αφορούν στο να βγάλει την Ελλάδα από την Ευρωζώνη. Και αν δεν πρόκειται να σκίσει τις συμφωνίες μας με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Τι σημαίνει η ετικέτα μας ως Ριζοσπαστικής Αριστεράς;Σημαίνει ότι το είμαστε έτοιμοι για ριζικές μεταρρυθμίσεις στο κράτος, ώστε να δημιουργηθεί ένα σταθερό περιβάλλον δικαιοσύνης, αναδιανομής του πλούτου, και επενδύσεων.»





Απόβαση στις ακτές της Συρίας περιλαμβάνει μεγάλη ναυτική άσκηση του ρωσικού Πολεμικού Ναυτικού που διεξάγεται καθ’ όλο τον Ιανουάριο στη Μεσόγειο, υποδηλώνοντας τη διάθεση της Μόσχας για ενεργότερη παρουσία στην περιοχή.
Σε αντίθεση με το παρελθόν στη ναυτική άσκηση του ρωσικού Πολεμικού Ναυτικού, που βρίσκεται σε εξέλιξη, δεν συμμετέχει μόνον ένας ή δύο στόλοι, αλλά τέσσερις: ο Βόρειος Στόλος, ο στόλος της Βαλτικής, της Μαύρης Θάλασσας και του Ειρηνικού. Βέβαια, η αποστολή στην Ανατολική Μεσόγειο μονάδων του ρωσικού ναυτικού από το Σεβερομόρσκ, το Μπαλτίησκ, τη Σεβαστούπολη και το Βλαδιβοστόκ, είχε γίνει γνωστή πριν από το τέλος του περασμένου έτους. Την ίδια ώρα, τα ειδησεογραφικά πρακτορεία της χώρας, επικαλούμενα ανώνυμη πηγή από το Γενικό Επιτελείο Στρατού της Ρωσίας, μετέδωσαν ότι τα πλοία πρόκειται να συναντηθούν σε προκαθορισμένο σημείο «για να φέρουν μαζί εις πέρας στρατιωτικές αποστολές» στις ακτές της Συρίας.  
Εκτός τούτου, το καταδρομικό Moskva, τα μεγάλα ανθυποβρυχιακά πλοία Marshal Shaposhnikov και Severomorsk, οι φρεγάτες Yaroslav Mudry και Smetlivy, καθώς και τα έξι μεγάλα αποβατικά σκάφη Kaliningrad, Novocherkassk, Alexandr Shabalin, Saratov, Nikolai Filchenkov και Azov, μαζί με τα πλοία ανεφοδιασμού τους, θα επισκεφθούν επανειλημμένα τη  ρωσική ναυτική βάση στο λιμάνι Ταρτούς, με σκοπό την ανάπαυση των πληρωμάτων και τον ανεφοδιασμό των πλοίων. Σύμφωνα με ανακοινώσεις του υπουργείου Εξωτερικών, δεν αποκλείεται, εφόσον κριθεί απαραίτητο, τα ρωσικά πλοία να συνδράμουν σε επιχείρηση απομάκρυνσης των ρώσων πολιτών που θα θελήσουν να εγκαταλείψουν την επικίνδυνη αυτό το διάστημα δεύτερη πατρίδα τους, τη Συρία.
Ασκήσεις απόβασης χωρίς πραγματικά πυρά
Σύμφωνα με  τις ίδιες πηγές των ειδησεογραφικών πρακτορείων της χώρας, η ναυτική μοίρα που αποτελείται από μονάδες των 4 στόλων, δεν θα πραγματοποιήσει μόνο ασκήσεις και έλεγχο του συστήματος διοίκησης των 16 πλοίων, αλλά στο τέλος του Ιανουαρίου θα προβεί και σε τακτικά σενάρια απόβασης στις συριακές ακτές, όπου θα συμμετάσχουν πεζοναύτες του ΠΝ, αμφίβια τμήματα καταδρομέων του 108ου συντάγματος Κουμπάν, που υπάγονται στην ορεινή αερομεταφερόμενη μεραρχία καταδρομέων Νοβοροσίσκ, μαζί με τεχνικό εξοπλισμό. Θα ακολουθήσει και η αντίστροφη διαδικασία, δηλαδή η φόρτωση οχημάτων και τμημάτων στα μεγάλα αποβατικά πλοία, ενώ την κάλυψη πυρός της απόβασης θα αναλάβει από τη θάλασσα η ομάδα των πλοίων κρούσης: Moskva, Severomorsk, Yaroslav Mudry και Smetlivy.
Βέβαια, δεν πρόκειται να εξαπολυθούν πραγματικά πυρά στο συριακό έδαφος, αλλά  μόνο πυρομαχικά εκπαίδευσης. Ο πραγματικός στόχος της εν λόγω άσκησης, πάντως, δεν είναι η επίδειξη της ολοένα και αυξανόμενης ισχύος του ρωσικού Πολεμικού Ναυτικού, προκειμένου να γίνουν συγκρίσεις με άλλες μεγάλες ναυτικές δυνάμεις. Για παράδειγμα, οι Αμερικανοί έχουν στείλει στην περιοχή  τον έκτο στόλο, ο οποίος διαθέτει την ίδια περίπου ισχύ πυρός με τη συνολική ισχύ των τεσσάρων ρωσικών στόλων μαζί. Ένα ή δύο αεροπλανοφόρα, 40 πολεμικά πλοία, 175 αεροσκάφη και 21.000 άνδρες. Σκοπός αυτής της άσκησης, λοιπόν, είναι η προετοιμασία για την πιθανότητα εκκένωσης της περιοχής από ρώσους πολίτες.
Σενάρια εκκένωσης
Όπως φαίνεται όμως, προς το παρόν, δεν θα πραγματοποιηθεί επιχείρηση απομάκρυνσης ρώσων πολιτών από την περιοχή. Ο συριακός στρατός αποκρούει με επιτυχία τις επιθέσεις της ποικιλόμορφης και ετερόκλιτης αντιπολίτευσης. Οι συριακές ακτές, από το ακρωτήρι Ιμπν Χανί, κοντά στη Λατάκια, μέχρι την Τζέμπλ, τη Μπανιάς και την Ταρτούς, έχουν εκκαθαριστεί από τους στασιαστές και ύστερα από συμφωνία με τη νόμιμη ηγεσία στη Δαμασκό, η αποβίβαση της δύναμης μπορεί να πραγματοποιηθεί, όπως λένε οι ναυτικοί, σε απροπαρασκεύαστη ακτή. Το σύνηθες σενάριο είναι το εξής: Τα μεγάλα αποβατικά σκάφη προσεγγίζουν σε απόσταση 100-150 μέτρων από τις ακτές, ανοίγουν τις θύρες που βρίσκονται στο πρωραίο τμήμα τους και στο νερό αφήνονται πλωτές ράμπες πάνω στις οποίες πλέουν τα θωρακισμένα οχήματα. Η καθεμιά από αυτές αποτελεί κάτι σαν άκατο η οποία κινείται αργά αλλά σταθερά προς την ακτή, εξαπολύοντας ταυτόχρονα με τα βαριά πολυβόλα του θωρακισμένου μια βροχή πυρός εναντίον του «εχθρού» που έχει οχυρωθεί στα βράχια. Μετά, όταν τα οχήματα πατήσουν στη γη, εξέρχονται από αυτά οι πεζοναύτες οι οποίοι, δημιουργώντας μια ανθρώπινη αλυσίδα, πραγματοποιούν έφοδο καλυπτόμενοι από τα πυρά των θωρακισμένων οχημάτων και των πυροβόλων των πλοίων.
Κατάπλους στο λιμάνι της Ταρτούς
Μέχρι στιγμής, πάντως, δεν έχει δρομολογηθεί απόβαση των αμφίβιων δυνάμεων στις ακτές της Συρίας. Το ένα από τα αποβατικά της συνδυασμένης μοίρας, το Kaliningrad, το οποίο ανήκει στη δύναμη του στόλου της Βαλτικής, πέρασε τα Δαρδανέλια, τη θάλασσα του Μαρμαρά και τον Βόσπορο, και κατέπλευσε στο ρωσικό λιμάνι του Νοβοροσίσκ για να φορτώσει τα BTR-80 με τα οποία θα αποβιβαστούν οι στρατιώτες και αξιωματικοί. Το άλλο μεγάλο αποβατικό, Alexandr Shabalin, πλέει προς τον ίδιο προορισμό, στο ίδιο λιμάνι και με τον ίδιο σκοπό. Μετά από περίπου μία εβδομάδα πρόκειται να επιστρέψουν στη Μεσόγειο και να εισέλθουν στο συριακό λιμάνι της Ταρτούς, όπου λίγες ημέρες πριν είχαν συναντηθεί. Ύστερα από την ολοκλήρωση της μεταγωγικής αποστολής τους, έχει προγραμματιστεί η επιστροφή τους στο λιμάνι που σταθμεύουν, το Μπαλτίησκ.
Την ίδια ώρα, το αποβατικό του στόλου της Μαύρης Θάλασσας, Azov, έχοντας επιβιβάσει στο Νοβοροσίσκ τα τμήματα των αμφίβιων καταδρομέων και τα οχήματα μεταφοράς προσωπικού, επέστρεψε στη Μεσόγειο. Πηγές από το Γενικό Επιτελείο των ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων επιβεβαιώνουν ότι προορισμός του είναι το λιμάνι της Ταρτούς. Ενώ κατά τον πλου του προς αυτό, στις 25 Ιανουαρίου, πρόκειται να συναντηθεί με άλλα πλοία της ενωμένης ρωσικής ναυτικής μοίρας για τη διεξαγωγή κοινών ασκήσεων. Στη βάση του ΠΝ στην Ταρτούς κατέπλευσε το αποβατικό Saratov. Στη διάρκεια της πλεύσης του χάλασε μια από τις ντίζελ γεννήτριές του που παράγουν ηλεκτρική ενέργεια για το πλοίο, και πρόκειται να πραγματοποιήσει εκεί μια μικρή επισκευή.
Παρουσία σε όλη τη Μεσόγειο.
Σε κάθε περίπτωση, οι ρώσοι ναυτικοί είναι παρόντες στη Μεσόγειο Θάλασσα, τόσο στο ανατολικό τμήμα της, στο κεντρικό, αλλά και στο Αφρικανικό Κέρας, τον Κόλπο του Άντεν και την Ερυθρά Θάλασσα. Και παρ’ όλο που οι αποστολές τους είναι παντού διαφορετικές, τα γεγονότα αποδεικνύουν ότι οι καιροί έχουν αλλάξει. Το Πολεμικό Ναυτικό της Ρωσίας αναγεννιέται, έπαψε να είναι καθηλωμένο στα λιμάνια και εξήλθε στις θάλασσες του κόσμου. Όχι με σκοπό να φοβίσει κάποιους. Αλλά για να τελειοποιήσει τις πολεμικές του ικανότητες και τη ναυτοσύνη του προσωπικού του. Να επιδείξει την παρουσία του και την ετοιμότητά του να συμμετάσχει σε οποιαδήποτε πιθανή διεθνή επιχείρηση, που θα έχει εγκριθεί από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Είτε, σε διαφορετική περίπτωση, για να προστατέψει τη ζωή και την ακεραιότητα των ρώσων πολιτών. Και η σταθερή αυτή παρουσία, πλέον, είναι κάτι που πολλοί θα πρέπει να λάβουν υπόψη. 

Σε αρκετά προηγούμενα άρθρα εδώ στο pentapostagma.gr έχουμε δείξει ότι η παγκόσμια διακυβέρνηση που προσπαθεί να επιβάλλει ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών χρηματοδοτείται από τις πολιτικές καταπολέμησης της κλιματικής αλλαγής και ειδικότερα από τους λεγόμενους «πράσινους φόρους».

Πώς όμως οικοδομήθηκε η προπαγάνδα της «κλιματικής αλλαγής» και με ποιά μέσα επιβλήθηκαν οι φόροι του κλίματος στις κυβερνήσεις;

Πρόσφατα η Ευρωπαϊκή Ένωση προχώρησε σε συστάσεις κατά των εκπομπών ρύπων της Κίνας και της Ινδίας, ισχυριζόμενη ότι το Πρωτόκολλο του Κιότο απαιτεί ανανέωση .

Παλαιότερα, ο κύριος διαχωρισμός μεταξύ αναπτυσσόμενων ή υποανάπτυκτων εθνών και ανεπτυγμένων βιομηχανικά εθνών έφερε στην επιφάνεια αιτήματα για την οικοδόμηση ευθύνης για τις εκπομπές ρύπων. Παράλληλα, η φοβική προπαγάνδα της δημιουργηθείσας από τον άνθρωπο κλιματικής αλλαγής εισχωρούσε ολοένα και περισσότερα στην πολιτική σφαίρα.

Η προσπάθεια να πειστεί η επιστημονική κοινότητα ότι η φοβική αυτή προπαγάνδα ισχύει έπεσε στο κενό. Τα πραγματικά εμπειρικά δεδομένα έδωσαν άπλετες αποδείξεις ότι οι δυσοίνωνες κλιματικές προβλέψεις προέρχονταν από ψευδεπίγραφα και επιστημονικά ανακριβή υπολογιστικά μοντέλα (computer models). Παρόλα αυτά όσοι είχαν επενδύσει στην κλιματική επαγρύπνηση (alarmists) επιζήτησαν εναγωνίας κυβερνητική και πολιτική στήριξη.

Για ποιό λόγο ζητήθηκε η παρέμβαση της πολιτικής σκηνής; Διότι μέσω του εκφοβισμού και της πίεσης προς τους εκλεγμένους αντιπροσώπους να νομοθετούν υπέρ πολιτικών αλλαγής του κλίματος - που επιβάλλονται διεθνώς από τον Ο.Η.Ε – ο στόχος επιτυγχάνεται άμεσα καθώς είναι ένα σαφώς πιο εύκολο έργο από την αλλαγή της γνώμης του γενικού πληθυσμού.

Το 1997, το Πρωτόκολλο του Κιότο διαμορφώθηκε ως εξέλιξη της Διάσκεψης των Ηνωμένων Εθνών UN Rio+20 Earth Summit η οποία πραγματοποιήθηκε μόλις πέντε χρόνια πρίν. Οι τεχνολογικά αναπτυσσόμενες χώρες όπως η Κίνα και η Ινδία απαλλάχθηκαν από την υποχρέωση να μειώσουν τις εκπομπές ρύπων. Την ίδια περίοδο, οι παγκόσμιοι ηγέτες εγείρουν αντιρρήσεις για το εφαρμόσιμο του Πρωτόκολλου του Κιότο και για το άδικο της εφαρμογής του, ενώ παράλληλα η Κίνα μετατρέπεται σε μία κατεξοχήν βιομηχανοποιημένη χώρα.

Υπό αυτό το περίπλοκο σκηνικό, αρκετά μέλη του λόμπι των «περιβαλλοντιστών» θεωρούν ότι μία νέα παγκόσμια συνθήκη – που θα επεκτείνει ουσιαστικά την εφαρμογή και την δεσμευτικότητα του Πρωτοκόλλου του Κυότο - θα αποτελέσει τη λύση για την μείωση των εκπομπών ρύπων. Όμως τα επιστημονικά δεδομένα δείχνουν ότι οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα δεν σχετίζονται διόλου με την άνοδο της θερμοκρασίας του πλανήτη. Παρόλα αυτά το λόμπι των επαγρυπνιστών της κλιματικής αλλαγής χρησιμοποιούν συνεχώς αυτήν την κατασκευασμένη απειλή ώστε να ωθήσουν στην οικοδόμηση συναίνεσης για την δημιουργία δεσμευτικών διεθνών συνθηκών οι οποίες θα υφαρπάζουν το κυριαρχικό δικαίωμα των εθνών στην επιχειρηματικότητα, καθώς και θα εξαναγκάζουν τις κυβερνήσεις να πληρώνουν έναν παγκόσμιο «φόρο άνθρακα» ως μέσο χρηματοδότησης της ανάπτυξης και κατασκευής των προϊόντων που επιθυμούν να μεταπωλήσουν οι περιβαλλοντιστές προς τα έθνη ως αναγκαία προστασία απέναντι στην «παγκόσμια εποχή της υπερθέρμανσης».

Δυστυχώς, όμως, η κατάσταση δεν φαίνεται να αντιστρέφεται αλλά αντιθέτως «ενισχύεται» συνεχώς. Η Ευρωπαϊκή Ένωση αναπτύσσει ήδη στρατηγικές ώστε να διασφαλίσει την συναίνεση των κυβερνήσεων της στην υιοθέτηση νέων παγκόσμιων συμφωνιών με στόχο να υπογραφούν μέχρι το 2015 και να εφαρμόζονται πλήρως μέχρι το 2020.

Τα Ηνωμένα Έθνη έχουν πλέον έναν ξεκάθαρο ρόλο: να ρυθμίζουν και να κατηγοριοποιούν τις χώρες υπό νέες δεσμευτικές συνθήκες και υποχρεώσεις ώστε να επιβάλλουν ολοένα και μεγαλύτερη τυραννική διακυβέρνηση σε όσα έθνη διατηρούν ακόμη την όποια ανεξαρτησία τους.


«Η αγωνιώδης προσπάθεια της εσωτερικής τρόικας να μην αποδειχθεί το προφανές, δηλαδή η αλλοίωση των στατιστικών στοιχείων, ενισχύεται πλέον και από την εξωτερική τρόικα» αναφέρει ο πρόεδρος των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, Πάνος Καμμένος, σχετικά με την υπόθεση της ΕΛΣΤΑΤ και των στατιστικών του 2009.

«Αυτό γίνεται για ένα λόγο, διότι από τη στιγμή που θα αποδειχθεί ότι με πλαστογραφημένα στοιχεία η Ελλάδα μπήκε στο Μηχανισμό Στήριξης, δεν ισχύουν και είναι άκυρα όλα τα μνημόνια και οι δανειακές συμβάσεις» τονίζει.

«Ο ελληνικός λαός εύκολα πια μπορεί να απελευθερωθεί από το στημένο σχέδιο υποταγής του» προσθέτει ο Πάνος Καμμένος.
H Ελλάδα συνεχίζει να παραμένει ακριβή σε βασικά αγαθά, παρά την ύφεση, την πτώση των εισοδημάτων και την ανεργία. Με βάση διάφορες έρευνες που διεξάγονται κατά καιρούς, οι τιμές πολλών προϊόντων και υπηρεσιών στην εγχώρια αγορά παρουσιάζουν μεγάλες αποκλίσεις σε σχέση με άλλες χώρες, ακόμα και όταν η σύγκριση γίνεται με κράτη που βρίσκονται υπό καθεστώς δημοσιονομικής προσαρμογής και λιτότητας, σύμφωνα με ανάλυση της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ελληνικού Εμπορίου.

Ενδεικτικά αναφέρεται ότι, ενώ πολλά καταστήματα αναγκάζονται να κλείσουν λόγω ισχνών κύκλων εργασιών, οι τιμές εξακολουθούν να κυμαίνονται στα περσινά επίπεδα. Αξιοσημείωτο δε παραμένει το γεγονός ότι ακόμα και στις περιπτώσεις όπου οι τιμές είναι χαμηλότερες (-8%) το «άνοιγμα της ψαλίδας» δεν δικαιολογείται, αν ληφθούν υπόψη οι μισθολογικές περικοπές κατά τουλάχιστον 22% και οι φορολογικές επιβαρύνσεις κατά 35%. Ακόμη, δηλαδή, και εκεί που παρατηρείται πτώση των τιμών, αυτές δεν είναι του μεγέθους που αναμενόταν σύμφωνα με τη διάρκεια και την ένταση της ύφεσης. Το γεγονός αυτό, βέβαια, επιδεινώνει ακόμη περισσότερο τη δυσμενή θέση των ελληνικών νοικοκυριών, αλλά και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.

Οι σταθερά υψηλές τιμές, σε συνδυασμό με τη μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος, ανάγκασαν τους καταναλωτές να μειώσουν τον αριθμό και την αξία των προϊόντων που αγοράζουν και να στραφούν είτε σε προϊόντα προσφοράς είτε σε προϊόντα ιδιωτικής ετικέτας. Αυτή η καταναλωτική συμπεριφορά οδήγησε, κατά τη διάρκεια του 2012, σε πτώση 5% των πωλήσεων των αλυσίδων super market, συγκριτικά με το αντίστοιχο περσινό διάστημα, ενώ η αξία του μέσου καλαθιού υποχώρησε το 2012 σε 50 ευρώ, έναντι 65 ευρώ το 2010.

Ο πληθωρισμός στην Ελλάδα, σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος και βάσει του ΓΔΤΚ του 2012, υποχώρησε και κινείται σήμερα σε σχεδόν αρνητικά επίπεδα (0,3), παρά την ξαφνική αύξηση που παρουσίασε τον περυσινό Αύγουστο στο 1,7 από το 1,3 του Ιουλίου.

Ο πληθωρισμός, όμως, καταγράφει το ρυθμό μεταβολής και όχι αν οι τιμές είναι υψηλές ή χαμηλές. Ο αποπληθωρισμός που περίμενε η τρόικα έκανε την εμφάνισή του, γεγονός που την έχει προβληματίσει και την οδηγεί στην άσκηση περαιτέρω πιέσεων προς την ελληνική πλευρά για την απελευθέρωση των αγορών και την ενίσχυση του ανταγωνισμού, αλλά με λανθασμένο τρόπο όπως, διεύρυνση του ωραρίου λειτουργίας των καταστημάτων 365 ημέρες τον χρόνο, με επταήμερη απασχόληση, την απελευθέρωση κλειστών αλλά κορεσμένων επαγγελμάτων με την άρση δήθεν εμποδίων εισόδου σε σειρά αγορών και πολλές άλλες καταστροφικές παρεμβάσεις για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

Σύμφωνα με την ΕΣΕΕ οι 13 σημαντικότεροι λόγοι που δεν «πέφτουν» οι τιμές στην ελληνική αγορά, παρά την κρίση, είναι οι εξής:

1. Οι υψηλοί συντελεστές ΦΠΑ. Στην Ελλάδα αυξήθηκαν οι συντελεστές ΦΠΑ και διαμορφώθηκαν στο επίπεδο του 13% και 23%, αρκετά υψηλότερα από την Ισπανία (οι αντίστοιχοι είναι 8% και 18%) και το Ηνωμένο Βασίλειο (5% και 20%).

2. Ενδοομιλικές συναλλαγές πολυεθνικών (transfer pricing), οι οποίες φουσκώνουν τις τιμές αλλά και το κόστος, προκειμένου να αποφεύγουν τη φορολογία στην Ελλάδα. Οι εν Ελλάδι θυγατρικές εισάγουν προϊόντα με τεχνητά υψηλό κόστος, το οποίο μετακυλίεται μέσω των υψηλών τιμών, στους καταναλωτές.

3. Ρήτρες απαγόρευσης παράλληλων εισαγωγών, ο εξαναγκασμός δηλαδή των λιανεμπόρων να μην αγοράζουν από θυγατρικές των προμηθευτών τους σε άλλες χώρες όπου ενδεχομένως πωλούν φθηνότερα σε σχέση με την ελληνική αγορά.

4. Στρεβλώσεις σε σχετικές με το εμπόριο αγορές όπως στις μεταφορές, εφοδιαστική αλυσίδα (logistics) κ.λπ., οι οποίες, εξαιτίας της ιδιομορφίας τους, εμποδίζουν τον ανταγωνισμό και συμβάλλουν στη διόγκωση των τελικών τιμών πχ. απαγόρευση συνδυαστικών μεταφορών νωπών με άλλα προϊόντα.

5. Πολεοδομικοί περιορισμοί στις προδιαγραφές κτηρίων που εμποδίζουν την πλήρη εκμετάλλευση των αποθηκευτικών χώρων και λοιπά, γραφειοκρατικού τύπου προσκόμματα, όπως η δυνατότητα προμήθειας φθηνότερων μεν καυσίμων από το εξωτερικό αλλά υπό την αυστηρή όμως προϋπόθεση της ύπαρξης αποθηκευτικού χώρου που θα προσφέρει απρόσκοπτα καύσιμα για χρονικό διάστημα 60 ημερών.

6. Ολιγοπωλιακή διάρθρωση της αγοράς χονδρικού εμπορίου με το παράδειγμα του “καρτέλ” στην αγορά κοτόπουλου που εντόπισε η Επιτροπή Ανταγωνισμού ή το καρτέλ στο χονδρεμπόριο των νωπών οπωροκηπευτικών σύμφωνα με την Γενική Γραμματεία Εμπορίου.

7. Διατήρηση υψηλών περιθωρίων κέρδους σε τμήμα της εγχώριας αγοράς παρά την ύφεση, σύμφωνα με την Έκθεση του Διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος. Ειδικότερα, αναγράφεται χαρακτηριστικά: «γενικότερα ωστόσο, παρατηρείται ότι από τη σύγκριση της προαναφερθείσας μείωσης του κόστους εργασίας ανά μονάδα προϊόντος στο σύνολο της οικονομίας με την αύξηση του αποπληθωριστή του ΑΕΠ προκύπτει διεύρυνση του περιθωρίου κέρδους στην οικονομία συνολικά. Το ίδιο συμπέρασμα συνάγεται και από τις προβλέψεις για τη διετία 2012-2013».

8. Μεγάλη εξάρτηση των εγχώριων τιμών υπάρχει από τις αυξητικές διακυμάνσεις των τιμών του πετρελαίου αλλά και των τιμολογίων των ΔΕΚΟ. Οι 17 αυξήσεις των τιμολογίων της ΔΕΗ την τελευταία επταετία και κυρίως των 12 αυξήσεων στα επαγγελματικά τιμολόγια από το 2009 μέχρι σήμερα δημιουργεί σοβαρές αυξητικές πιέσεις στις τελικές τιμές. Ωστόσο, μεγαλύτερη επιβάρυνση στην τελική τιμή σε σειρά προϊόντων παρατηρείται εκεί όπου τα καύσιμα χρησιμοποιούνται ως πρώτη ύλη με αποτέλεσμα να αυξάνεται το κατά μονάδα κόστος και φυσικά το κόστος μεταφοράς.

9. Η πεπατημένη πως οι βραχυπρόθεσμες εκπτώσεις και προσφορές λειτουργούν περισσότερο ελκυστικά για τους καταναλωτές παρά οι μόνιμα χαμηλές τιμές. Επίσης, η εσφαλμένη επιλογή των ταχέως και βραδέως κινούμενων εμπορευμάτων, οδηγεί σε λάθος υπολογισμό αντικατάστασης (stock replacement) και σωστού ποσοστού κέρδους.

10. Η πτώση του μισθολογικού κόστους αλλά και του κόστους μίσθωσης επαγγελματικής στέγης (ενοίκια) αντισταθμίστηκε πλήρως, αφενός από την άνοδο των επιτοκίων δανεισμού των επιχειρήσεων από τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και αφετέρου εξαιτίας της παύσης των πιστώσεων που επιβλήθηκε στις ελληνικές εισαγωγικές επιχειρήσεις από τους προμηθευτές τους στο εξωτερικό, λόγω της έλλειψης αξιοπιστίας της χώρας μας (country risk), υποχρεώνοντάς τις στην ουσία να επωμίζονται εξολοκλήρου και της μετρητοίς το κόστος αγοράς πριν την παραλαβή.

11. Αδυναμία πλήρους αποτύπωσης της ελληνικής πραγματικότητας, αφού σε πολλές περιπτώσεις άτυπες εκπτώσεις και «παζαριού» του υψηλού ΦΠΑ λαμβάνουν χώρα στο ταμείο, πριν την έκδοση της απόδειξης, ανάλογα μάλιστα και με τον τρόπο πληρωμής, γεγονός που οδηγεί σε διαμόρφωση διαστρεβλωμένων στοιχείων.

12. Μονομερής προσήλωση των κρατικών φορέων στην άρση των εμποδίων εισόδου των επιχειρήσεων στην αγορά όταν θα ήταν αποτελεσματικότερο να ενταθούν οι προσπάθειες στην κατεύθυνση της διερεύνησης εκείνων των παραγόντων που διαμορφώνουν το κέρδος Π.χ. Πώς καθορίζεται το ποσοστό κέρδους στα φάρμακα.

13. Η έλλειψη μελέτης «ελαστικότητας» από τα αρμόδια Υπουργεία και η μη έγκαιρη αξιολόγηση της καταγραφής των επιπτώσεων από τους «σοφούς» τής Τρόικας, διαμόρφωσε τις τιμές της αγοράς σε πολλούς κλάδους του εμπορίου χαμηλότερα από την τιμές του τέλειου ανταγωνισμού, ενώ στα τρόφιμα, στα καύσιμα και στα είδη πρώτης ανάγκης περισσότερο κοντά στις τιμές μονοπωλίων.

Στους παραπάνω 13 λόγους της «ελληνικής ακρίβειας» θα πρέπει να προστεθούν επιπλέον τρεις. Πρώτον, το ανεπιτυχές “πείραμα” της εσωτερικής υποτίμησης που έχει προκαλέσει ανισορροπία και αναντιστοιχία στο τρίπτυχο: εισόδημα, φόροι και τιμές. Δεύτερον, οι διαρκώς αυξανόμενες τάσεις των κερδοσκοπικών κεφαλαίων hedge funds να χειραγωγήσουν τις χρηματιστηριακές αγορές τροφίμων και ενέργειας, απειλούν το 2013 με νέες αυξήσεις τιμών διαφόρων αγροτικών προϊόντων, κυρίως σιτηρών και κρέατος και βεβαίως πετρελαίου. Τρίτον, σε περίπτωση λειτουργίας των εμπορικών καταστημάτων 52 Κυριακές τον χρόνο θα προκύψει μια αύξηση 12% μηνιαίως στα λειτουργικά έξοδα και αντίστοιχη αύξηση τουλάχιστον 3% στις τιμές όλων των καταναλωτικών αγαθών.

Όλοι οι άνθρωποι της αγοράς γνωρίζουμε πολύ καλά ότι στο υγιές εμπόριο το περιθώριο κέρδους δεν βρίσκεται στην τιμή λιανικής πώλησης, αλλά στην τιμή αγοράς και κάποιοι δεν αφήνουν τις ανταγωνιστικές μικρομεσαίες επιχειρήσεις να αγοράσουν φθηνά, για να τις αναγκάσουν σε κλείσιμο, ώστε να μείνουν μόνοι και ανενόχλητοι να ολιγοπωλήσουν την ελληνική αγορά σε βάρος του Έλληνα καταναλωτή.

Σε κατάσταση γενικού συναγερμού βρίσκονται οι Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας εδώ και λίγες ώρες με εντολή του Α/ΓΕΕΘΑ στρατηγού Μιχαήλ Κωσταράκου.

Τις πρωινές ώρες της 23ης Ιανουαρίου, με εντολή του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ ενεργοποιήθηκε τμήμα της Δύναμης Ταχείας Αντίδρασης, στο πλαίσιο άσκησης ¨Πυρπολητής 1/13¨, με σκοπό την κατάληψη- ανακατάληψη αεροδρομίου νησιού του Ανατολικού Αιγαίου, την εξασφάλισή του για δυνατότητα υποδοχής επιπλέον αερομεταφερόμενων δυνάμεων και ταυτόχρονη ενεργοποίηση του συνόλου του Συστήματος Αεράμυνας της χώρας.

Πρόκειται για την μεγαλύτερη άσκηση που έχει διαταχθεί χωρίς προειδοποίηση τους τελευταίους μήνες.


Πηγή: On Alert