Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

17 Απρ 2011


Διαβάζουμε στον «Οδηγό του Πολίτη», που εκπονήθηκε από την Ελληνική Αστυνομία και δημοσιεύει σήμερα το “Πρώτο Θέμα” «χρήσιμες συμβουλές για γυναίκες»:

«Η περιοχή έξω από την κύρια είσοδο της κατοικίας σας πρέπει να είναι φωτισµένη σωστά ώστε να µην υπάρχουν σκοτεινές σκιές όπου θα μπορούσε κάποιος να κρυφτεί»

Αν δεν είναι φωτισμένη, εκτός από τα παράπονα τους στο Δήμαρχο, να κυκλοφορούν με φακό;

Βεβαιωθείτε ότι στην κύρια πόρτα υπάρχει ‘µατάκι’ έτσι ώστε να βλέπετε ποιος είναι στην πόρτα σας πριν ανοίξετε .

Αν δεν υπάρχει «ματάκι»,ή αν το ταπώσουν, τι κάνουμε; Μένουμε στο σπίτι μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία;

Να έχετε κλειστές τις κουρτίνες, ώστε οι άνθρωποι να µην βλέπουν µέσα το σπίτι σας, ιδιαίτερα τη νύχτα.

Ένα σκασμό λεφτά είχαμε δώσει για τις «αραχνοΰφαντες», να τις αλλάξουμε να γυρίσουμε στα χοντρά υφάσματα πάλι;

Να µην εισέρχεστε σε ένα ασανσέρ µε κάποιον που δεν γνωρίζετε. Εάν το κάνετε φροντίστε να παραμείνετε κοντά στην πόρτα του ασανσέρ και εντός εμβελείας του πίνακα ελέγχου.

Αν μένετε σε πολυκατοικία με καμιά τριανταριά διαμερίσματα, φροντίστε να τους γνωρίσετε όλους, καθώς και τους συγγενείς τους φίλους και τους κουμπάρους τους…

«Όταν βρίσκεστε µακριά από το σπίτι µόνη . Πάντοτε κάποιος γνωστός να γνωρίζει ακριβώς που είστε, ώστε σε περίπτωση ανάγκης αν πρέπει να τηλεφωνήσει κάποιος για βοήθεια, να ξέρει την επακριβή θέση . Ποτέ µην δεχθείτε να σας µεταφέρει ένας ξένος και ποτέ µην κάνετε auto-stop.»

Αν είναι πάντα κάποιος να γνωρίζει που βρίσκονται οι γυναίκες, αυτό είναι το τέλος των παράνομων σχέσεων…

Όταν εισέρχεστε στο αυτοκίνητό σας: Να κρατάτε ήδη το κλειδί στο χέρι σας, έτσι ώστε να µη χάνετε χρόνο ψάχνοντας για το κλειδί.

Ήξερα για σπίτια με το «κλειδί στο χέρι». Τώρα θα δούμε και κυρίες..

Όταν περπατάτε στο δρόµο. Να δείχνετε αυτοπεποίθηση και δραστήρια . Να φροντίσετε να µείνετε µακριά από στενά σοκάκια ή σκοτεινούς δρόµους. Να µην πηγαίνετε µε τα πόδια µετά τη δύση του ηλίου. Πάρτε ένα ταξί ή ζητήστε από ένα φίλο να σας µεταφέρει.

Περπάτημα με στυλ «είναι κεφάτη, γυρίζει από του Βερόπουλου», όσο είναι μέρα. Μετά τη δύση του ηλίου απαγορεύεται η κυκλοφορία άνευ συνοδείας…

Σε κοινωνικές εκδηλώσεις. Να µην δέχεσθε κέρασµα ποτών από αγνώστους. Ακόµη και αν γνωρίζετε το πρόσωπο, είναι καλύτερα να ζητήστε από το σερβιτόρο ή το µπάρµαν ποτά που είναι κλειστά, όπως µπύρα κλπ . Εάν έχετε αφήσει το ποτό σας αφύλακτο ακόµη και για µισό λεπτό να µην πιείτε ξανά ούτε µια γουλιά από το ποτό αυτό.

Προβλέπεται να λανσαριστεί το νέο προϊόν μπύρα-μινιατούρα-σφηνάκι. Επίσης αναμένεται αύξηση των θέσεων εργασίας, καθώς ανοίγει το επάγγελμα «φύλακες αλκοολούχων και μη ποτών».

Ωρέ που πάμε, που πάμε…

Η κατάντια δεν έχει τέλος.

Μ.Ο.

ΥΓ: Η πρόταση για μπούργκα δεν έχει κατατεθεί με αυτή την ανακοίνωση. Θα ακολουθήσουν άλλες ανακοινώσεις, που θα προτρέπουν γενικότερες και ειδικότερες συμπεριφορές προς τους Έλληνες, προκειμένου να μην θίγονται οι (λαθρο)μετανάστες και αναγκάζονται (όντας προσβεβλημένοι) να βιαιοπραγούν κατά εκείνων που θα μπορούν (βλ. γυναίκες).

Επίσης, η πρόταση για μπούργκα μελετάται να γίνει και προς το σύνολο των πολιτικών (και δη των γυναικών), που θέλουν να κυκλοφορούν χωρίς τον φόβο γιαουρτιών, κλωτσιών, πετρών και άλλων...



To άρθρο αναφέρεται στις ταραχές στη Θεσσαλονίκη με τους εξαγριωμένους κατοίκους να δημιουργούν μαζικά οδοφράγματα και να εκσφενδονίζουν βόμβες μολότοφ. Ενώ εκτεταμένη είναι η αναφορά της εφημερίδας και στα επεισόδια στην Κερατέα. " Η προσπάθεια του κράτους να αρχίσει εργασίες για ένα χώρο υγειονομικής ταφής σε κοντινό λόφο, τον Δεκέμβριο προκάλεσαν το θυμό των ντόπιων, μέσω ενός αγώνα που έχει γνωρίσει πρωτόγνωρη κινητοποίηση, από τον δήμαρχο και τον τοπικό ιερέα, έως τους καταστηματάρχες, τους αγρότες, τους δασκάλους και τους εφήβους".

Η εφημερίδα μεταφέρει την εικόνα στην Κερατέα περιγράφοντας μια κατάσταση βίαιη που ξεπερνά την ένταση και το θυμό που μέχρι σήμερα έχει βιώσει η Ελλάδα μέσα από ανάλογες διαδηλώσεις. "Τους τελευταίους τέσσερις μήνες, οι ντόπιοι έχουν αναπτύξει εφευρετικά οδοφράγματα για να σταματήσουν τους κατασκευαστές.

Έχουν σταθμευμένα φορτηγά στην απέναντι πλευρά του δρόμου και έχουν χτίσει σωρούς από μπάζα. Την Πέμπτη, μασκοφόροι νεαροί πέταξαν μολότωφ και πέτρες στα ΜΑΤ, που απάντησαν με κλομπ από καουτσούκ και επανειλημμένες βολές δακρυγόνων.

"Η πόλη είναι εκτός ελέγχου. Η επιχειρηματική δραστηριότητα έχει σταματήσει", δήλωσε ο Γιάννης Αδάμης, κάτοικος και μηχανολόγος μηχανικός. "Τα καταστήματα κλειστά. Οι σειρήνες στη διαπασών, οι καμπάνες [εκκλησία] χτυπούν, οι άνθρωποι στους δρόμους. Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί." Μέχρι το τέλος της νύχτας, πάνω από 20 άνθρωποι - μεταξύ των οποίων τρεις από τα ΜΑΤ - είχαν διακομιστεί για θεραπεία στο νοσοκομείο. Λίγο μετά τα μεσάνυχτα, το σπίτι ενός αστυνομικού δέχτηκε επίθεση με μολότωφ, με αποτέλεσμα τρία αυτοκίνητα να καταστραφούν".

Η κλιμάκωση της βίας στην Κερατέα προκαλεί ανησυχία. Η αίσθηση της παράνοιας έχει εγκατασταθεί πάνω από την πόλη. Οι φήμες αφθονούν ότι βρίσκονται σε υπηρεσία μυστικοί αστυνομικοί , για να συγκεντρώνουν πληροφορίες, ενώ δημοσιογράφοι με κάμερες και φορητοί υπολογιστές, προκαλούν αμέσως υποψίες. Ένας εικονολήπτης από ένα διεθνές πρακτορείο ειδήσεων ξυλοκοπήθηκε από τους ντόπιους κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων, την Πέμπτη.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Γιώργος Πεταλωτής, καταδίκασε τη βία, και είπε ότι η κυβέρνηση δεν είχε πρόθεση να εγκαταλείψει τα σχέδιά της για την κατασκευή του χώρου υγειονομικής ταφής αποβλήτων, η οποία, είπε, θα μείωνε τα προβλήματα στον ενιαία σκουπιδότοπο της Αθήνας. "Είμαστε η μόνη αρχή που έχει ολοκληρωμένα σχέδια για [μεγαλύτερη Αθήνα] περιφερειακή ανάπτυξη. Δεν θα εγκαταλείψουμε την προσπάθεια που έχει γίνει και αυτή τη στιγμή γίνεται για τη δημιουργία αυτής της νέας μονάδας", είπε.

Αλλά οι κάτοικοι είναι ανένδοτοι, επισημαίνεται στο άρθρο. "Δεν υπάρχει τρόπος για να υποχωρήσουν. Εάν δεν εχτούν ότι το σχέδιο αυτό δεν μπορεί να συμβεί, θα είμαστε εδώ για όσο διάστημα χρειάζεται", δήλωσε ο Κώστας Λεβαντής, ο δήμαρχος της πόλης.




Τώρα πλέον μας λύθηκε η απορία σχετικά με την ικανότητα των ανθρώπων του ΠΑΣΟΚ να είναι εκπληκτικοί λογοπλάστες και άσσοι στα συνθήματα. Το μυστικό δεν είναι στην έξυπνη ατάκα ή στο έξυπνο σύνθημα, αλλά στην προπαγάνδα της αναπαραγωγής του.

Η προπαγάνδα του καθεστώτος ΠΑΣΟΚ, είναι έτσι διατεταγμένη και έτοιμη με τα παπαγαλάκια της σε επιφυλακή, ώστε να πιάνουν την λεκτική ατάκα, το σύνθημα ή το κάθε ψευτοδίλημμα που πετάει ο «ηγέτης» και να το αναπαράγουν συνεχώς, μέχρι που στο τέλος να κάνουν ολόκληρο το λαό να μιλάει γι’ αυτό.

Πέταξε λοιπόν ο πρωθυπουργός κ. Παπανδρέου την πομφόλυγα «οδικός χάρτης», υπονοώντας ότι τώρα πλέον, ως νέος Μωϋσής, του ήρθε η έμπνευση ενός χάρτη που υποδεικνύει το δρόμο που πρέπει προφανώς να…. ακολουθήσουμε εμείς οι ταπεινοί υπήκοοί του, για την έξοδο από την κρίση.

Αν ψάξετε να βρείτε ποιος είναι αυτός ο οδικός χάρτης θα διαπιστώσετε ότι δεν είναι τίποτε άλλο από το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, δηλαδή του δικού μας πλούτου, του πλούτου που ανήκει σε όλους μας.

Χωρίς όμως και να μας ρωτάει κανείς για το ξεπούλημά του.

Εμείς απλά αρκούμαστε στην έμπνευση του μονάρχη.


Ολόκληρο το διατεταγμένο προπαγανδιστικό σύστημα των μιντιακών και κομματικών παπαγάλων, των οποίων τα αφεντικά θα φάνε τον πλούτο μας, περίμενε αυτή την ατάκα για να αρχίσει να την πιπιλίζει συνεχώς, μέχρι που να μας κάνει όλους να συζητάμε γι’ αυτήν.

Ξαφνικά θα διαπιστώσεις ερχόμενος σε επαφή με τα ΜΜΕ, είτε βλέποντας, είτε ακούγοντας, είτε διαβάζοντας, πως όλοι οι παπαγάλοι αρχίζουν, τις δήθεν βαθυστόχαστες αναλύσεις τους, με τη φράση «οδικός χάρτης».

Αν ο κ. Παπανδρέου έλεγε π.χ. «να βγούμε από το καβούκι μας», όλοι τώρα θα προσπαθούσαμε να αναλύσουμε την έννοια αυτή και πάει λέγοντας. Ένας ολόκληρος λαός αφιονισμένος και στοιχισμένος στην κάθε μπαρούφα.


Μας μίλησε λοιπόν ο κ. Παπανδρέου για τον οδικό χάρτη του.

Θα πρέπει όμως κάποιος να τον πληροφορήσει ότι ξέρουμε πως σήμερα δεν υπάρχουν οι απαρχαιωμένοι χάρτες αλλά ζούμε στην εποχή των GPS.


Αν είχε λοιπόν την ευγενή καλοσύνη, πολύ θα μας εξυπηρετούσε να μας πει και ποιος είναι ο δορυφόρος από τον οποίο λαμβάνει τις οδικές οδηγίες το δικό του GPS.




Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"
Καθώς έχουμε φτάσει στη Μεγαλοβδομάδα και θα γιορτάσουμε σε λίγο και το Πάσχα, μια περίοδο από τις πιο σημαντικές για τους Έλληνες, γεμάτη παραδόσεις και έθιμα, μια περίοδο περισυλλογής αλλά και ελπίδας, κάποιες σκέψεις με βασανίζουν και θάθελα να τις μοιραστώ μαζί σας.
Ανοίγεις την τηλεόραση, διαβάζεις εφημερίδα, παρακολουθείς μια συζήτηση στο δρόμο ή στο καφενείο και δεν ακούς τίποτε άλλο παρά οικονομική κρίση, μειώσεις μισθών, δύσκολοι καιροί, μνημόνιο, μνημόνιο, μνημόνιο. Μια λέξη που κανείς μας δεν ήξερε ένα χρόνο πριν και που τώρα έχει γίνει η λέξη που ακούς και διαβάζεις παντού...
Δυστυχώς όμως το οικονομικό αυτό μνημόνιο δεν είναι το χειρότερο που μας έχει συμβεί.
Αυτό πειράζει μόνο την τσέπη μας.
Υπάρχει όμως και ένα άλλο μνημόνιο, ένα μνημόνιο που έχει αρχίσει πριν από πολλές δεκαετίες, που κανείς μας δεν έχει υπογράψει, που μας καταστρέφει όχι οικονομικά αλλά πνευματικά.
Που πειράζει την ψυχή μας και όχι την τσέπη μας.
Που το δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα γιατί δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι αλλά και επειδή μας σερβίρεται σε δόσεις, σιγά-σιγά για να μην αντιδράσουμε.
Γι αυτό το μνημόνιο θέλω να σας μιλήσω....

Ζούμε την εποχή της παγκοσμιοποίησης. Την εποχή που κυριαρχούν οι Τράπεζες, η Αγορά, το Κέρδος, η Νέα Τάξη. Και η νέα τάξη πραγμάτων δεν ανέχεται την διαφορετικότητα. Δεν θέλει κάποιος να ξεχωρίζει. Θέλει όλοι να είναι ίδιοι, να κάνουν όλοι τα ίδια πράγματα, να αγοράζουν τα ίδια προϊόντα, να έχουν τις ίδιες συνήθειες, τις ίδιες ανάγκες. Θέλουν όλους να γίνουν σαν τις βιομηχανικές ντομάτες: ίδιο σχήμα, ίδιο μέγεθος, ίδιο βάρος για να χωράνε άνετα στα τελάρα τους. Θέλουν όλος ο κόσμος να είναι σαν μία σούπα!

Πως όμως αυτό μπορεί να συμβιβαστεί με μας;

Μια χώρα, ένα έθνος, ένας λαός με τόσο πλούσιο πολιτισμό, τόσες παραδόσεις, τόσο βαθιές ρίζες, ήθη και έθιμα. Πως θα μπούμε εμείς στο καλούπι της παγκοσμιοποίησης; Τι σχέση έχουν οι συνήθειες μας και ο τρόπος ζωής μας με αυτούς του Αμερικάνου, του Αφγανού, ή του Νορβηγού; Πως θα μας αναγκάσουν να αλλάξουμε;
Είναι απλό. Προσπαθώντας να καταστρέψουν όλα αυτά που μας κάνουν διαφορετικούς. Θα δώσω δύο παραδείγματα μόνο: Την πίστη μας και την γλώσσα μας.

Φτιάχνω στο μυαλό μου μια εικόνα των αξιών και των αρχών με τις οποίες μεγαλώσαμε. Τα φαντάζομαι σαν οικοδομήματα. Μεγαλοπρεπή κτήρια με θεμέλια βαθιά στο χρόνο. Και οι οπαδοί της νέας τάξης μας τα γκρεμίζουν ένα τούβλο την φορά.

Ας πάρουμε το οικοδόμημα της πίστης, της θρησκείας μας.

Ξεκίνησαν με τον πολιτικό γάμο. Και εμείς τι είπαμε; Έλα μωρέ τι πειράζει…. Να μπορούν να παντρεύονται και οι αλλόθρησκοι. Πάει ένα τουβλάκι…
Μετά ήρθαν οι ταυτότητες ‘Ε και τι έγινε… Πουθενά στην Ευρώπη δεν γράφουν το θρήσκευμα! Πάει άλλο ένα τουβλάκι.
Έρχεται μετά η καύση των νεκρών. Γιατί να δίνουμε τα λεφτά μας στους παπάδες για να μας θάβουν. Να τα δώσουμε καλύτερα σε γερμανικές εταιρίες, με δύσκολα στη προφορά ονόματα, που φτιάχνουν φούρνους! Άλλωστε οι Γερμανοί ξέρουν από παλιά να κάνουν καλούς και γερούς φούρνους.
Τι ακολουθεί μετά; Άντε να κάνουμε προαιρετικό το μάθημα των θρησκευτικών, να βγάλουμε τις εικόνες από τις αίθουσες διδασκαλίας και τα δικαστήρια, αργότερα ίσως να καταργήσουμε τα θρησκευτικά, την πρωινή προσευχή, τον εκκλησιασμό.

Και έτσι τουβλάκι-τουβλάκι θα ξυπνήσουμε ένα πρωί και χωρίς να το καταλάβουμε το οικοδόμημα της πίστης μας θα έχει μείνει ερείπια.

Μπορούμε όμως να βγάλουμε από τη καθημερινότητα μας την πίστη μας; Έχουμε αντιληφθεί πόσο άρρηκτα δεμένη είναι η ζωή μας με αυτήν; Μπορούμε να αφαιρέσουμε από το λεξιλόγιο μας λέξεις όπως «Παράδεισος», «Κόλαση», «Άγγελος», ή εκφράσεις όπως «Μνήστητι μου Κύριε», «Κρανίου Τόπος», « Νίπτω τας χείρας μου», « Μάνα εξ ουρανού» και τόσες άλλες. Να καταργήσουμε τις ονομαστικές μας γιορτές και τα πανηγύρια, να μην γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα, το Πάσχα, Το Δεκαπενταύγουστο! Μπορούμε έτσι εύκολα να τα διαγράψουμε όλα αυτά;
Το ίδιο γίνεται και για το οικοδόμημα της γλώσσας μας.

Τι τη θέλουμε την καθαρεύουσα αφού δεν την μιλάει ο κόσμος; Να την καταργήσουμε! Και τι έγινε που δεν θα μπορούν να διαβάζουν οι νέοι μας Παπαδιαμάντη ή το Ευαγγέλιο! Πάει ένα τούβλο.

Μετά ας ξεχάσουμε τα Αρχαία, να τα κάνουμε μόνο από μετάφραση. Ποιος θέλει να μάθει μια νεκρή γλώσσα; Και τι μας νοιάζει για τον Όμηρο, τον Αισχύλο, τον Πλάτωνα! ... Πάει άλλο ένα τουβλάκι!
Κατόπιν ας καταργήσουμε τα πνεύματα και τους τόνους. Δασείες, περισπωμένες, ψιλές!! Τι τα θέλουμε όλα αυτά να μας μπερδεύουν; Ένα σημαδάκι είναι αρκετό.. ίσως και κάποτε να το καταργήσουμε και αυτό. Κάτω άλλο ένα τούβλο!
Άς βάλουμε και μια-δυό ξένες γλώσσες στο σχολείο, Αγγλικά, Γαλλικά …. Μα δεν αρκεί! Να βάλουμε και Ιταλικά και Ισπανικά για ποικιλία βρε παιδί μου… Αλλά πρέπει και να τις ξεκινήσουμε και από το Δημοτικό…. Τώρα θα πρέπει να τις διδαχτούμε και από την πρώτη τάξη του Δημοτικού. Να μαθαίνουν πρώτα Αγγλικά και μετά Ελληνικά τα παιδιά μας! Πάνε ακόμα μερικά τούβλα.

Και για δείτε τώρα τα αποτελέσματα.

Ρίξτε μια ματιά στα μηνύματα των παιδιών μας στα κινητά τους, στο Facebook και στο MSN! Όλα με λατινικούς χαρακτήρες (Greeklish) όλα σε συντομεύσεις και οι περισσότερες λέξεις χωρίς φωνήεντα! Και μια μέρα θα κοιτάξουμε γύρω μας και το κτήριο της γλώσσας θα έχει κατεδαφιστεί.


Προς Θεού δεν υπονοώ σενάρια συνομωσίας εναντίον της Ελλάδας. Μακριά από μένα συμπεράσματα όπως ότι είμαστε ο περιούσιος λαός του Κυρίου και τέτοια. Απλά είμαστε διαφορετικοί και αυτό ενοχλεί. Έχουμε δικό μας ξεχωριστό πολιτισμό, δικές μας παραδόσεις, δικά μας ήθη και έθιμα! Και αυτό δεν το ανέχονται και το καταπολεμούν! Δεν το θέλουν και το μάχονται! Όπως ίσως κάνουν και σε άλλους λαούς, δεν ξέρω.

Έτσι όμως σιγά-σιγά χωρίς να το καταλαβαίνουμε οδηγούμαστε στον αφανισμό, στην αποδόμηση της κοινωνίας μας, των αρχών μας, των παραδόσεων μας, των πιστεύω μας. Μέχρι να γίνουμε σαν όλους τους άλλους. Έτσι θα είναι πιο εύκολο γι αυτούς να μας ελέγχουν. Χωρίς πίστη, χωρίς ιδανικά χωρίς ταυτότητα θα είναι πιο εύκολο να μας επιβληθούν. Μπορεί κάποτε να μας επιβάλουν στυγνή λιτότητα. Μπορεί να μας κόψουν μισθούς, να μας μειώσουν τις συντάξεις, να αυξήσουν τους φόρους. Και εμείς δεν θα έχουμε που να στηριχθούμε. Δεν θα έχουμε που να ελπίζουμε. Και έτσι δεν θα αντιδράσουμε!... Η μήπως μας το έχουν κάνει ήδη!!!!


Εκείνο όμως που πραγματικά με λυπεί είναι η στάση μερικών από εμάς. Κάποιων (το 3%-4% του πληθυσμού πιστεύω), που με μια ακραία φασιστική νοοτροπία φορώντας το προσωπείο του τάχα αριστερού, τον μανδύα του προοδευτικού και γλύφοντας την καραμέλα της δήθεν υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, προσπαθούν βάναυσα, χωρίς ενδοιασμούς και κανένα σεβασμό στους νόμους και τη δημοκρατία, να αναγκάσουν τους πάντες να κάνουν αυτό που θέλουν αυτοί. Υπηρετώντας έτσι, άθελα τους, την παγκοσμιοποίηση. Και όλοι οι υπόλοιποι υποκύπτουν στις απαιτήσεις τους για να μην πάνε κόντρα… Έλα μωρέ τι έγινε… Ωχ αδερφέ τι τις θέλουμε τις φασαρίες. Και τρώνε τις σφαλιάρες στο σβέρκο προσποιούμενοι ότι είναι φιλικά κτυπήματα στον ώμο.


Και εγώ τώρα τι κάνω…. Εγώ που ακόμα πιστεύω στο Θεό, που πιστεύω στις παραδόσεις μας στα ήθη και τα έθιμα μας, που θέλω να μιλάω την γλώσσα μου, τι να κάνω.
Εγώ που θέλω να τσουγκρίζω τα κόκκινα αυγά και να λέω «Χριστός Ανέστη» το Πάσχα… που θέλω να σηκώνω τον Επιτάφιο τη Μεγάλη Παρασκευή, που θέλω να ανάβω τα καντήλια στο ξωκκλήσι του χωριού μου όταν με βγάζει ο δρόμος μου εκεί ψηλά. Που θέλω να μου λένε χρόνια πολλά το Δεκαπενταύγουστο, να λέω και εγώ χρόνια πολλά στον αδερφό μου του Άη Γιώργη και του συντέκνου μου του Αη Γιαννιού, πείτε μου τι μπορώ να κάνω;
Εγώ που δεν θέλω να χωράω στο τελάρο τους, δεν θέλω να είμαι άλλο ένα συστατικό στη σούπα τους, που δεν θέλω να μοιάσω στους Δανούς, που δεν θέλω να με δυναστεύει το 3%, που δεν θέλω να κάνουν τα Εγγλέζικα επίσημη γλώσσα της Πατρίδας μου, τι πρέπει να κάνω;
Εγώ που θέλω να τρώω ραδίκια που μάζεψε η γυναίκα μου από το βουνό και όχι λαχανάκια Βρυξελλών, που θέλω να ακούω Τσιτσάνη και όχι όπερες, που θέλω να χορεύω Πεντοζάλη και όχι Βαλς τι να κάνω;
Θα πω: ωχ αδερφέ δεν βαριέσαι και τι έγινε! Θα κάτσω να φάω άλλη μια σφαλιάρα; Θα αφήσω να γκρεμίσουν άλλο ένα τούβλο; Θα ξυπνήσω ένα πρωί και όλα στα οποία πίστευα θα τα δω γύρω μου ερείπια;

Ε λοιπόν όχι… Με αυτό το μνημόνιο δεν θα συμβιβαστώ, δεν θα το δεχτώ αδιαμαρτύρητα. Αυτή τη φορά θα αντιδράσω… θα συγκρουστώ αν είναι ανάγκη. Ακόμα και αν οι πιθανότητες να αλλάξει κάτι είναι πολύ μικρές. Δεν το κάνω για να αλλάξει κάτι. Το κάνω για μένα, για αυτά που πιστεύω, για τις αρχές και τα ιδανικά μου.

Εσύ τι θα κάνεις;

Νάστε καλά, Ο Θεός να φωτίζει όλους μας και Καλή Ανάσταση.

*
Ο Παναγιώτης Παπαδάκης είναι διευθυντής Εφαρμογών του Ινστιτούτου Υπολογιστικών Μαθηματικών στο ΙΤΕ .




Η χώρα είναι ένα μπάχαλο και δεν διορθώνεται με τίποτα;

Η άποψη ότι αυτή η χώρα είναι ένα μπάχαλο και δεν διορθώνεται με τίποτα, δεν είναι αληθινή και δεν οδηγεί πουθενά. Στο παρελθόν άλλες χώρες ήταν σε χειρότερη κατάσταση και βελτιώθηκαν. Άλλες ήταν σε καλύτερη και κατέρρευσαν.

Πρέπει να βρούμε την ωριμότητα για να αποφασίσουμε αν θέλουμε να δουλέψουμε για να βελτιώσουμε την εικόνα μας προς να έξω (επαρχιωτισμός και δουλοπρέπεια) ή να δουλέψουμε για να αναβαθμίσουμε την κοινωνία μας σύμφωνα με δικά μας μέτρα και πρότυπα που ταιριάζουν με την ιστορική μας παράδοση και τη γεωγραφική μας θέση ανεξάρτητα από εξωτερικούς επηρεασμούς.

Έχουμε καταντήσει να κρίνουμε τη χώρα μας με τα μάτια και τα πρότυπα ξένων συμφερόντων. Έχουμε καταντήσει να μην έχουμε δική μας άποψη. Αλλά και όταν έχουμε να φοβόμαστε να την διατυπώσουμε. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να κάνουμε κριτική και προτάσεις που βασίζονται σε απόψεις ανθρώπων ξένων με την δική μας πραγματικότητα. Κατά συνέπεια να μην βγαίνουν, να μην οδηγούν πουθενά. Και επιπλέον να αδυνατίζουμε να συγκριτικά μας πλεονεκτήματα, αφού τα έχουμε ξεχάσει και κανείς δεν ασχολείται με αυτά.

Όταν ακούω σε κρατικό κανάλι σχόλια για την επίθεση που δέχτηκε πανεπιστημιακός στην Πάτρα και τα σχόλια εστιάζουν στην εικόνα που δίνουμε προς τα έξω… τότε σίγουρα μας έχουν πείσει ότι είμαστε επαρχιώτες. Λες και στις δυτικές προηγμένες κοινωνίες δεν συμβαίνουν αυτά παρά μόνο στην Ελλάδα.

Όταν αυτός που μας κυβερνάει, κυριαρχείται από την ίδια νοοτροπία τότε δεν θα μας οδηγήσει πουθενά. Όταν αντίθετα πιστεύει ότι σαν λαός δικαιούμαστε να έχουμε άποψη, δικαιούμαστε να έχουμε ακόμα και κακές στιγμές χωρίς να μας στιγματίζουν αλλά θέλουμε να προσπαθήσουμε περισσότερο, ότι το δικαιούμαστε, ότι έχουμε δική μας άποψη και την παλεύουμε, ότι δεν είναι ανάγκη να ταυτιζόμαστε με τρίτους, ότι αυτοί οι τρίτοι έχουν κάνει τεράστια λάθη στο παρελθόν και έχουν παρασύρει λαούς στην καταστροφή, τότε θα συνειδητοποιήσουμε ότι πρέπει να ψάξουμε μέσα μας, να βρούμε τις χαμένες αξίες μας, να πιστέψουμε σ’αυτές χωρίς εξωτερικές παρεμβάσεις, και να προσπαθήσουμε να τις αναβιώσουμε. Κανείς δεν θα μας σώσει. Μόνο εμείς μπορούμε να μας σώσουμε. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει καλύτερα από εμάς, τι είναι αυτό που πρέπει να κάνουμε.

Στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, αυτοί οι ξένοι “σοφοί” μας μίλαγαν για το οικονομικό θαύμα της Ιρλανδίας και μας έσπρωχναν να το μιμηθούμε. Ευτυχώς που δεν το κάναμε.
Στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας, το πρότυπο των “σοφών” ήταν η Πορτογαλία και η εντυπωσιακή της ανάπτυξη… που σήμερα την οδήγησε στο ΔΝΤ.
Υπάρχουν τόνοι υλικού που μπορεί να παραθέσει κανείς για την πορεία και τις σκοπιμότητες των δύο αυτών “οικονομικών θαυμάτων”. Υπάρχουν επίσης καταγραμμένες και πολλές αντιρρήσεις στις τότε παραινέσεις. Τελικά διαψεύσθηκαν οι “σοφοί” και επαληθεύτηκαν οι τότε αντιρρησίες.

Σήμερα η κυβέρνηση εξακολουθεί να πιστεύει περισσότερο στους σοφούς παρά σε Ελληνικές φωνές που διατυπώνουν αντιρρήσεις. Το παιχνίδι επαναλαμβάνεται. Δυστυχώς όμως, οι κυβερνώντες δεν έχουν την εμπειρία, τις γνώσεις και την προδιάθεση να ακούσουν.

Αισθάνομαι ότι ζω σε μια μικρή και ασήμαντη επαρχία. Ότι οι συγκάτοικοί μου επαρχιώτες έχουν ταυτίσει τις απόψεις τους με τις απόψεις των ξένων δυνατών. Ότι όσο οι συγκάτοικοί μου αδυνατούν να αρθρώσουν δική τους άποψη, τόσο πιο ασήμαντοι γίνονται στα μάτια των ξένων. Τόσο περισσότερο οι ξένοι ξεθαρρεύουν και τόσο λιγότερο μας υπολογίζουν. Τόσο πιο αδύναμες γίνονται ακόμα και οι ορθολογικές φωνές των συγκατοίκων μου.

Εμείς αφήσαμε την κατάσταση να φτάσει εδώ. Μόνο από εμάς εξαρτάται αν θα επανέλθουμε.

Αυτές οι ταπεινές προσωπικές μου απόψεις προέρχονται από την εμπειρία που έχω αποκομίσει μετά από μακροχρόνιες συνεργασίες με ξένους “σοφούς”. Σε όλες τις περιπτώσεις οι σοφοί ενδιαφέρονταν να σώσουν μόνο τον εαυτό τους και τα συμφέροντά τους.

Πηγή




Περίπου 10.000 αστυνομικοί, πυροσβέστες, στρατιώτες και τελωνειακοί υπάλληλοι κατέβηκαν σήμερα στους δρόμους της Βουδαπέστης, σε μια διαδήλωση διαμαρτυρίας κατά των μέτρων λιτότητας που έχει επιβάλει το ΔΝΤ στην Ουγγαρία.

Στα μέτρα που πήρε τον περασμένο μήνα η κυβέρνηση προκειμένου να μειώσει τα έξοδα και να κρατήσει το έλλειμα κάτω από το 3% του ΑΕΠ, περιλαμβάνονται η κατάργηση της πρόωρης συνταξιοδότησης, η μείωση του χρόνου κατά τον οποίο θα μπορεί κάποιος να λαμβάνει επίδομα ανεργίας και οι αυστηρότεροι όροι με τους οποίους θα χορηγούνται αναπηρικές συντάξεις.

Τα συνδικάτα των αστυνομικών, των πυροσβεστών, των τελωνειακών και των στρατιωτικών ένωσαν τις δυνάμεις τους και διαδήλωσαν μπροστά από το κτίριο του κοινοβουλίου ζητώντας να διατηρηθεί το ισχύον συνταξιοδοτικό καθεστώς. Ζητούν επίσης αυξήσεις στους μισθούς τους που παραμένουν επί χρόνια «παγωμένοι» και να μην μειωθούν οι συντάξεις των απόστρατων.

«Ήρθε οι ώρα να γίνουμε βράχοι επειδή μας τα έχουν πάρει όλα μας άφησαν μόνο την πρόωρη συνταξιοδότηση και την τιμή μας και δεν θ' αφήσουμε να μας τα πάρουν», είπε ο Κόρνελ Άροκ, ο επικεφαλής του Ανεξάρτητου Συνδικάτου Πυροσβεστών (HTFSZ).

Οι διαδηλωτές κρατούσαν ένα φέρετρο και πανώ στο οποίο έγραφαν «Θέλουμε ευρωπαϊκούς μισθούς, όχι λιτότητα» και «Πορεία θανάτου 2011».

Τα συνδικάτα σκοπεύουν να συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις τους μέχρι να υπάρξει κάποια συμφωνία με την κυβέρνηση για τα αιτήματά τους.

«Ορκίστηκα εδώ (στην πλατεία) πριν από 30 χρόνια και ποτέ δεν πίστευα ότι μια μέρα θα επέστρεφα εδώ», είπε ένας πρώην αστυνομικός. «Είμαστε αποφασισμένοι, δεν έχουμε άλλη επιλογή. Τι κάνει η κυβέρνηση μ' αυτούς τους ανθρώπους που τους χρειάζεται άμεσα κάθε μέρα... αυτούς που ρισκάρουν τη ζωή τους καθημερινά», συμπλήρωσε ένας συνταξιούχος πυροσβέστης.

Θα μπορούσαν να είναι και οι Έλληνες συνάδελφοί τους στην θέση τους...


Ενόψει της μεγάλης συζήτησης που έχει αρχίσει για την αναδιάρθρωση του χρέους, δύο ακαδημαϊκοί δάσκαλοι, ο Δ. Μαρδάς (αν. καθηγητής, Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ) και ο Β. Πολυμένης (επ. καθηγητής, Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ) καταθέτουν έξι βασικές διαπιστώσεις, που είναι χρήσιμο να τις έχουμε κατά νου σε κάθε συζήτηση για αυτό το «καυτό» θέμα:
1. Η δανειακή σύμβαση που υπέγραψε ο κ. Παπακωνσταντίνου δεν επιτρέπει τη μονομερή αναδιάρθρωση του νέου χρέους. Αυτό απορρέει από ένα συνδυασμό τριών άρθρων κυρίως του Συμφώνου, του Άρθρου 8 περί μη εκπλήρωσης των υποχρεώσεων μας, του Άρθρου 4 περί προτεραιότητας των πιστωτών των 110 δις και του Άρθρου 14 περί απώλειας της ασυλίας στα περιουσιακά μας στοιχεία στην περίπτωση μη εκπλήρωσης των υποχρεώσεών μας. Σύμφωνα με κορυφαίους συνταγματολόγους, εκκρεμεί βεβαίως η διεθνής εγκυρότητα και συνταγματικότητα της συγκεκριμένης δανειακής σύμβασης.
2. Η απουσία ρητρών άρνησης (negative pledge clauses) μας δίνει τη στρατηγική δυνατότητα μονομερούς επαναδιαπραγμάτευσης για το υπόλοιπο του χρέους (παλιά ομόλογα). Αυτό είναι ισχυρό πλεονέκτημα στα χέρια της Ελλάδας και όχι μειονέκτημα!
3. Είναι βεβαίως προτιμητέο η Ελλάδα να επιδιώξει την οδό της συναινετικής αναδιάρθρωσης πρωτίστως. Με απλή αλλαγή του ελληνικού νόμου που διέπει τη λειτουργία των παλαιών μας ομολόγων, μπορεί η χώρα να εξαναγκάσει τυχόν μειοψηφίες ομολογιούχων, που τυχοδιωκτικά θα αποφασίσουν να μη συμμετάσχουν στην εν λόγω διαδικασία, να δεσμευθούν από τις αποφάσεις της πλειοψηφίας. Ενδεικτικά δίνεται μια τέτοια απόφαση από το ακόλουθο παράδειγμα: Αν τα 2/3 των πιστωτών συμφωνήσουν για αναδιάρθρωση μέρους του χρέους, τότε υποχρεωτικά ακολουθεί και το 1/3. Αυτή είναι πλέον και η διεθνής πρακτική εισαγωγής ρητρών συλλογικής δράσης (Collective Action Clauses) στα ομόλογα.
4. Σε αυτή την προσπάθεια μπορεί να βοηθήσει και η αγορά ελληνικού χρέους (ομολόγων) που ήδη έγινε από την ΕΚΤ για να στηριχθούν οι δευτερογενείς αγορές ομολόγων. Αυτές οι αγορές έγιναν σε τιμές με σημαντικές εκπτώσεις, τις οποίες βεβαίως η ΕΚΤ θα περάσει στην Ελλάδα, όταν η τελευταία αποφασίσει να αγοράσει τα ομόλογα της κατά τη λήξη τους ή να μπει σε μια διαδικασία αναδιάρθρωσης του εν λόγω χρέους, σε συνεννόηση με την ΕΚΤ.
5. Το ερώτημα αν μπορούν να μας αποπέμψουν από το ευρώ έχει την ακόλουθη απάντηση: Δεν υπάρχει μηχανισμός αποπομπής κράτους μέλους της ΕΕ από το ευρώ, ως εκ τούτου η συζήτηση είναι ανούσια. Το μόνο που προβλέπεται από την Συνθήκη της Λισσαβόνας είναι η οικειοθελής αποχώρηση κράτους από την ΕΕ. Αν δε θέλουμε εμείς να φύγουμε από το ευρώ ουδείς μπορεί να μας εξαναγκάσει.
6. Το ερώτημα αν κινδυνεύουν οι καταθέσεις μας σε περίπτωση επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους απαντάται ως εξής: Δεν κινδυνεύουν οι καταθέσεις από κάτι τέτοιο. Από τη στιγμή κατά την οποία οι τράπεζες έχουν σαν ελαφρύ μαξιλάρι την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και μπορούν να δανείζονται (με ή χωρίς προϋποθέσεις) οι αποταμιεύσεις δεν κινδυνεύουν. Οι τράπεζες δανείζονται από την ΕΕ είτε καταθέτοντας ελληνικά ομόλογα είτε μέσω των εκάστοτε εγγυήσεων του ελληνικού κράτους. Οι Τράπεζες της Αργεντινής δεν είχαν παρόμοιο «μαξιλάρι». Υπενθυμίζεται ότι εξακολουθεί και υφίσταται η εγγύηση των καταθέσεων, έως τις 31-12-2011, που ανέρχεται σε 100.000 ευρώ ανά καταθέτη και ανά τράπεζα, σύμφωνα με το άρθρο 6 του Νόμου 3714 της 7/11/2008.



  • Ουάσιγκτον και Λονδίνο θέλουν να δώσουν τα «κλειδιά» στην Άγκυρα, ενώ το Παρίσι «σπρώχνει» την Αθήνα!
  • Αξιωματούχος της γαλλικής κυβέρνησης μετέφερε στην ελληνική διπλωματία το μήνυμα ότι πρέπει να βιαστεί…

Ακόμη και αν δεν αποδεικνύεται ότι ο πόλεμος γίνεται για τις μπίζνες που θα ακολουθήσουν, υπάρχει μια φυσική συνέχεια. Όταν οι βομβαρδισμοί καταστρέφουν τις υποδομές και διαλύουν τις ζωές, η ανθρωπιστική βοήθεια από τους συμμάχους καθίσταται αναγκαία και η διαδικασία ανασυγκρότησης αποτελεί το επόμενο βήμα. Ποια είναι σήμερα η κατάσταση στη Λιβύη; Ο Καντάφι βρίσκεται ακόμη εκεί, οι αντικαθεστωτικοί δεν ελέγχονται πλήρως από τους πρωταγωνιστές της αεροπορικής επιδρομής και το NATO χωρίς την Αμερική στο τιμόνι δείχνει ότι έχει πήλινα πόδια.

Κι όμως ενώ οι εξελίξεις δείχνουν να βρίσκονται σε αδιέξοδο (για την ώρα τουλάχιστον) ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη ένας ιδιότυπος και ανομολόγητος ανταγωνισμός μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας για το ρόλο τους στην περιοχή την επόμενη μέρα. Ο ανταγωνισμός αυτός λειτουργεί παράλληλα με εκείνον μεταξύ Αμερικανοβρετανών και Γάλλων, δεδομένου ότι Παρίσι και Λονδίνο συνιστούν άξονα σε θέματα Άμυνας και Ασφάλειας αλλά ανταγωνίζονται μεταξύ τους σε ζητήματα οικονομίας.

Σύμφωνα με εξακριβωμένες πληροφορίες, αξιωματούχος της γαλλικής κυβέρνησης μετέφερε στην ελληνική διπλωματία το μήνυμα ότι πρέπει να βιαστεί για να προλάβει την Τουρκία που τρέχει με τα χίλια προκειμένου να ηγηθεί της επιχείρησης ανασυγκρότησης στη Λιβύη, όποτε αυτή ξεκινήσει.

To NATO μέχρι στιγμής αρνείται να δώσει στην Άγκυρα το «δαχτυλίδι» του επικεφαλής των ανθρωπιστικών επιχειρήσεων, με αποτέλεσμα η κυβέρνηση Ερντογάν να λειτουργεί μονομερώς και να αναλαμβάνει διαρκώς πρωτοβουλίες χωρίς συνεννόηση με τρίτους.

Κατά τις ίδιες πληροφορίες, οι Γάλλοι θέλουν να δουν την Ελλάδα να δραστηριοποιείται εντονότερα και αντιμετωπίζουν ευνοϊκά μια ανεπίσημη ελληνική πρόταση να γίνει η Κρήτη ανθρωπιστικό κέντρο (υποδοχής τραυματιών κ.λπ.). παρά τις προφανείς αδυναμίες του ελληνικού κράτους να υποστηρίξει ένα τέτοιο εγχείρημα. Διπλωματικές πηγές επισημαίνουν ότι οι Αμερικανοβρετανοί προωθούν δυναμικά την Τουρκία και προσπαθούν να την εισαγάγουν στο μεγάλο παιχνίδι της ανασυγκρότησης, έχοντας την εμπειρία του Ιράκ όπου ακόμη και σήμερα οι τουρκικές εταιρείες σαρώνουν τα πάντα.

Δεν είναι ασύνδετη με τη συγκεκριμένη διαχείριση η άποψη κάθε πλευράς για τις ευρωτουρκικές σχέσεις. Η Γαλλία ζητά μεγαλύτερη εμπλοκή της Ε.Ε στη Λιβύη και προσπαθεί να φρενάρει την Τουρκία, την οποία άλλωστε δεν επιθυμεί να δει πλήρες μέλος της Ε.Ε. ΗΠΑ και Βρετανία ονειρεύονται μια Τουρκία που θα ενταχθεί στην Ε.Ε. και θα λειτουργεί ως «θυγατρική» της Ατλαντικής Συμμαχίας.

Από την εφημερίδα: ΙΣΟΤΙΜΙΑ


Τα δύο σενάρια για αναδιάρθρωση σε Αθήνα, Βρυξέλλες και Φρανκφούρτη

Mπορεί στην Ελλάδα να έχει ξεσπάσει “εμφύλιος” ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και κόντρα μεταξύ των κομμάτων για το αν θα πρέπει η χώρα μας να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του χρέους, αυτή η σκέψη, όμως, φαίνεται να κερδίζει συνεχώς έδαφος παρασκηνιακά σε Αθήνα, Βρυξέλλες και Φρανκφούρτη.

Τα σενάρια περί επιμήκυνσης της περιόδου αποπληρωμής του «παλαιού» -εκτός Μνημονίου- χρέους των 340 δισ. ευρώ, φαίνεται να διαδέχονται το ένα το άλλο.

Σύμφωνα με πληροφορίες που επικαλούνται οι Financial Times, το Βερολίνο θεωρεί πως θα αποφευχθούν δυσάρεστες παρενέργειες αν πεισθεί η Αθήνα να προσφέρει τους κατόχους ελληνικών ομολόγων «συντεταγμένης» αναδιάρθρωσης, υπό τις ευλογίες, αλλά και με τα χρηματοπιστωτικά εργαλεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. (Πατήστε εδώ για να διαβάσετε τι είναι η αναδιάρθρωση του χρέους)

Σε αυτή την σκέψη θεωρείται πως υπάρχουν δυο βασικά σενάρια:

Το πρώτο είναι η ανταλλαγή ελληνικών ομολόγων, στις τρέχουσες τιμές της αγοράς, με ασφαλή χρηματοπιστωτικά προϊόντα που θα εγγυηθεί η Ευρωζώνη. Αντίστοιχο δηλαδή, με τα «Ομόλογα Μπρέιντι» που είχαν κυκλοφορήσει στη δεκαετία του ’80 στις υπερχρεωμένες χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Το δεύτερο εναλλακτικό σενάριο είναι η αγορά ελληνικών ομολόγων από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης με ταυτόχρονη επιμήκυνση της αποπληρωμής, ενδεχομένως ακόμα και διαγραφή μέρους του χρέους.

Στόχος, φαίνεται να είναι μια ήπιας μορφής αναδιάρθρωση του χρέους, χωρίς “κούρεμα” των ομολόγων, αλλά αποκλειστικά με επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής

Ωστόσο το ερώτημα είναι η χρονική διάρκεια αυτής της επιμήκυνσης. Αρχικά εκτιμάται ότι θα είναι τουλάχιστον 10 έτη, ενώ ακούγονται και ορισμένες φωνές που ζητούν ακόμα μεγαλύτερη περίοδο «χάριτος», ίσως έως και 30 έτη.

Για παράδειγμα, το Ελληνικό Δημόσιο για τα ομόλογα που λήγουν μέχρι το 2020, θα μπορούσε να παρατείνει την περίοδο αποπληρωμής για 10 έτη, συνεχίζοντας την καταβολή των τόκων. Έτσι, ένα ομόλογο που λήγει το 2011 θα πληρωθεί το 2021, ενώ εν τω μεταξύ το Δημόσιο θα συνεχίσει να πληρώνει τους τόκους. Με αυτόν τον τρόπο, το Δημόσιο θα εξοικονομήσει κεφάλαια 30 δισ. ευρώ περίπου ετησίως για πληρωμή παλαιότερων ομολόγων που λήγουν.


Μέχρι το 2015 θα πρέπει να πληρώσουμε πάνω από 80 δις σε τόκους, όσο δηλαδή είναι και η βοήθεια που έχοπυμε λάβει από την Ε.Ε. και την Ε.Κ.Τ.

Με άλλα λόγια σας υπενθυμίζουμε ότι τα δάνεια που λαμβάνουμε από την τρόϊκα πηγαίνουν αποκλειστικά για την αποπληρωμή των τόκων.

Εφόσον, σε αυτό το πακέτο περιλαμβάνεται και μία περίοδο αναστολής πληρωμής τόκων ή μείωση των τόκων, τότε το όφελος για την ελληνική οικονομία είναι ακόμα μεγαλύτερο.

Το μόνο που μένει τώρα είναι να συμφωνήσουν οι ευρωπαίοι εταίροι, ωστόσο αυτό που φαίνεται να έχουν θέσει ως βασική προύπόθεση για να προχωρήσουν είναι το πακέτο των αποκρατικοποιήσεων ύψους 50 δισ.

  • Σε παρωδία εξελίσσεται η υπόθεση της νέας δομής των Ενόπλων Δυνάμεων, γράφει ο Τύπος της Κυριακής. Σύμφωνα με την εφημερίδα το σύνθετο εγχείρημα ριζικού εκσυγχρονισμού, όπως την παρουσίαζε πριν από αρκετούς μήνες ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, δεν είναι τελικώς παρά ένα φαύλο σχέδιο απουσίας τομών, οράματος και εναρμόνισης με το επιχειρησιακό πλάνο ενός σύγχρονου, έξυπνου και ευέλικτου στρατού. Επίσης, στερείται προσαρμογής στα νέα δυσμενή οικονομικά δεδομένα για τη χώρα μας.

Βάσει των αποφάσεων που ελήφθησαν στο Συμβούλιο Άμυνας στις αρχές της περασμένης εβδομάδας και οι οποίες αναμένεται να παρουσιαστούν προς έγκριση στο ΚΥΣΕΑ από τον Ευάγγελο Βενιζέλο μετά το Πάσχα, μειώνονται ελάχιστα οι «οροφές» προσωπικού των τριών επιτελείων και «κλείνει» αμελητέος αριθμός στρατιωτικών μονάδων. Συγκεκριμένα, η «οροφή» στο Στρατό Ξηράς περιορίζεται στις 90.000 (από 93.000 σήμερα), στο Πολεμικό Ναυτικό ψαλιδίζεται στις 19.500 (από 21.000) και στην Πολεμική Αεροπορία μειώνεται στις 25.000 (από 28.500). Να σημειωθεί ότι οι «οροφές» προσωπικού δεν αντιπροσωπεύουν και τα πραγματικά στοιχεία των υπηρετούντων στελεχών (αξιωματικών, υπαξιωματικών, επαγγελματιών οπλιτών) και στρατευμένων ανά κλάδο.

Καταρρίπτεται δε κάθε σενάριο που ήθελε τη δραστική μείωση των «οροφών» και του ένστολου προσωπικού. Για το στρατό λεγόταν ότι η μείωση αυτή μπορεί να φτάσει και στις 20.000. Κάτι τέτοιο δεν επαληθεύεται και δεν θα μπορούσε από τη στιγμή που ο αριθμός των στρατιωτικών μονάδων παραμένει ανέγγιχτος. Κανένας μείζων σχηματισμός επιπέδου Σώματος Στρατού ή η 1η Στρατιά δεν καταργείται. Η νέα δομή δυνάμεων προβλέπει ορισμένες μεταπτώσεις σχηματισμών, που περισσότερο για τις εντυπώσεις αποφασίστηκαν παρά για την ουσία. Ο πολύς θόρυβος έγινε με τα κέντρα εκπαίδευσης, τα οποία θα παραμείνουν εννέα. Και είναι απολύτως λογικό αυτό, αν αναλογιστεί κανείς ότι είχαν φτάσει έως και 34 σε όλη τη χώρα.

Αποδεικνύεται, επίσης, μη υλοποιήσιμο το 30% που υποτίθεται ότι αντιστοιχούσε στο ποσοστό των μονάδων που θα έβαζαν «λουκέτο», σύμφωνα με κύκλους της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Εθνικής Άμυνας και ανώτατους αξιωματικούς της ιεραρχίας. Ο κ. Βενιζέλος ισχυριζόταν, κυρίως μετά την ψήφιση του νόμου για την υπηρεσιακή εξέλιξη των στελεχών και τη δομή διοίκησης, ότι η νέα δομή δυνάμεων θα εκσυγχρόνιζε ριζικά τις Ένοπλες Δυνάμεις και θα τις καθιστούσε σύγχρονες, ευέλικτες και έξυπνες. Κάτι τέτοιο σε καμία περίπτωση δεν προκύπτει.

Φαίνεται απλά ότι το νέο εγχείρημα ακολουθεί την πεπατημένη οδό των παλαιότερων αναδιοργανώσεων. Αυτή δηλαδή της αποτυχίας, που προκαλεί τα διόλου κολακευτικά σχόλια του ΝΑΤΟ όσον αφορά στην προσαρμογή των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων στις σύγχρονες επιχειρησιακές απαιτήσεις. Και αυτό όταν οι περισσότεροι στρατοί της Συμμαχίας εκσυγχρονίζονται με στόχο τις μικρότερες (λιγότερους ανώτατους και ανώτερους, δηλαδή, αξιωματικούς) και άμεσα αναπτυσσόμενες δυνάμεις.

Ερωτήματα

Και είναι να αναρωτιέται κανείς: τι έγινε τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, κατά τον οποίο η πολιτική και η στρατιωτική ηγεσία του υπουργείου Εθνικής Άμυνας επεξεργάζονταν προτάσεις, πραγματοποιούσαν συσκέψεις και οραματίζονταν τις νέες Ένοπλες Δυνάμεις; Γιατί οι αρχικές διαθέσεις και η πολιτική αποφασιστικότητα υποχώρησαν και ήρθε η ώρα που ακόμη και την τελευταία στιγμή σβήνονταν και γράφονταν ξανά στις αποφάσεις του Συμβουλίου Άμυνας τα κέντρα εκπαίδευσης που θα διατηρηθούν ή θα κλείσουν;

Σύμφωνα με πληροφορίες, υπήρξαν παρεμβάσεις στην πολιτική ηγεσία του Πενταγώνου από υπουργούς, κυβερνητικούς και μη βουλευτές και στελέχη τοπικών φορέων υπέρ της διατήρησης των στρατοπέδων με το επιχείρημα ότι το κλείσιμό τους θα επιβαρύνει περαιτέρω την προβληματική οικονομία των τοπικών κοινωνιών. Σε αρκετές από τις παρεμβάσεις αυτές οι κ.κ. Βενιζέλος και Πάνος Μπεγλίτης ενέδωσαν, ενώ φαίνεται να υπήρξε διάσταση απόψεων μεταξύ τους στο θέμα των στρατοπέδων.

Το βέβαιο είναι, πάντως, ότι οι επικεφαλής του υπουργείου Εθνικής Άμυνας δεν αξιοποίησαν μία σημαντική ευκαιρία, αφενός, να δώσουν ώθηση στις Ένοπλες Δυνάμεις προκειμένου να ξεπεράσουν το απαρχαιωμένο οργανωτικό μοντέλο και, αφετέρου, να μειώσουν το τεράστιο λειτουργικό κόστος των στρατοπέδων-«φάντασμα» προς όφελος της χώρας που βρίσκεται σε δεινή οικονομική κατάσταση, αλλά και του ίδιου του στρατεύματος. Εκτός και αν ο υπουργός και ο αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Αμυνας θεώρησαν πως το «ψαλίδι» στο δεκαπενταετές εξοπλιστικό πρόγραμμα μπορεί να συμψηφίσει την κατάσταση.

Οι εξοπλισμοί

Και στον τομέα των εξοπλισμών δεν φαίνεται να γίνονται κάποιες ριζικές αλλαγές που να δικαιολογούν τον ενάμιση χρόνο της επικαιροποίησής του. Συρρικνώνεται τόσο το συνολικό ύψος του ΕΜΠΑΕ 2011-2025 όσο και τα επιμέρους κόστη αγορών οπλικών συστημάτων. Συγκεκριμένα, το δεκαπενταετές εξοπλιστικό στο οποίο κατέληξε το Συμβούλιο Αμυνας είναι 14,5 δισ. ευρώ (χωρίς σ’ αυτό να συμπεριλαμβάνονται τα 4-4,5 δισ. ευρώ ανειλημμένων υποχρεώσεων) και αφορά σε 29 εξοπλιστικές προτεραιότητες.

Την επόμενη τριετία δεν αναμένεται, όμως, η υλοποίηση κάποιου νέου μεγάλου εξοπλιστικού προγράμματος (εκτιμάται ότι θα εγκριθούν μετά το 2015), καθώς η κυβέρνηση θέλει να παρουσιάσει μειωμένες αμυντικές δαπάνες. Η ηγεσία του υπουργείου Εθνικής Αμυνας θα προχωρήσει στις αναγκαίες προμήθειες υλικών για τη συντήρηση υφιστάμενων οπλικών συστημάτων (εντάσσονται στο ΕΜΠΑΕ) χωρίς να υπερβεί το ποσό των 700 εκατ. ευρώ. Δεν διαπιστώνεται, επίσης, από τα μέχρι στιγμής στοιχεία σύνδεση των μελλοντικών αγορών οπλικών συστημάτων με ενίσχυση της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας.





Παπανδρέου: «όχι αναδιάρθρωση» Σημίτης: «αναδιάρθρωση τώρα» Σαμαράς: «όχι αναδιάρθρωση»!

Πείτε μας εσείς λοιπόν, ποιόν να πιστέψουμε;

Εδώ βλέπουμε τον πρωθυπουργό και τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης να ταυτίζονται στο θέμα αυτό, ενώ τον πρώην πρωθυπουργό να συνιστά αναδιάρθρωση και μάλιστα αναδιάρθρωση τώρα.

Αν αναρωτιέστε για την άποψη του κ. Καραμανλή, είπαμε αυτός δεν μιλάει.

Ενώ δηλαδή παρατηρούμε τον πολιτικό κόσμο του ΠΑΣΟΚ να βρίσκεται σε έναν αναβρασμό και σε μια ζύμωση, με κατάθεση προτάσεων για το θέμα αυτό, αντίθετα ο πολιτικός κόσμος της ΝΔ, έχει χώσει το κεφάλι του στην άμμο, περιμένοντας το ώριμο φρούτο, νομίζοντας ότι δεν τους βλέπουμε.

Εκείνο που έχουμε ως δεδομένο από τη ΝΔ, είναι μόνο το όχι του Αντώνη Σαμαρά στην αναδιάρθρωση και τίποτε άλλο. Οι υπόλοιποι απλά περιμένουν να έρθει η εξουσία.

Ποιος έχει δίκιο;

Εμείς δεν ήμασταν ποτέ με τον κ. Σημίτη και δεν είμαστε γενικά με απλούς διαχειριστές του καθεστώτος, όπως ένας τέτοιος απλός διαχειριστής ήταν και ο κ. Σημίτης, αλλά στο σημείο αυτό…. συντασσόμαστε με την πρόταση Σημίτη.

Είχαμε εξάλλου ταχθεί, ήδη από πέρυσι την Άνοιξη, κατά του μνημονίου και ζητούσαμε να πάμε σε άμεση χρεοκοπία τότε, αλλά δεν έγινε.

Αποτέλεσμα να φορτωθούμε άλλα 110 δις ευρώ συν τους τόκους αυτού του ποσού και να έχουμε οδηγηθεί σήμερα σε αδιέξοδο.

Τουλάχιστον να πάμε τώρα σε αναδιάρθρωση με «κούρεμα» του χρέους το λιγότερο 50%, ώστε το χρέος να πέσει ως ποσοστό κάτω από το ΑΕΠ.

Αν μας δώσει τέτοια ευκαιρία η τρόϊκα, θα πρέπει να την αρπάξουμε. Δεν πρέπει να γίνουμε για μια ακόμα φορά εξάρτημα των τραπεζών.

Εννοείται ότι θα πρέπει να γίνουν οι απαραίτητες διαρθρωτικές αλλαγές, τις οποίες δεν κάνει τώρα το κρατικοδίαιτο καθεστώς, αλλά εμπαίζει το λαό, επιβάλλοντας συνεχώς φόρους σε ένα οικονομικό πτώμα, προκειμένου να διασωθεί το ίδιο το καθεστώς.

Αλλά έτσι κι αλλιώς, αν πάμε σε αναδιάρθρωση με «κούρεμα», τότε, ελλείψει δανεικών, αναγκαστικά οι διαρθρωτικές αλλαγές θα γίνουν από μόνες τους, θέλουμε δεν θέλουμε.

Φυσικά θα καταρρεύσει το κρατικοδίαιτο καθεστώς, αλλά αυτό δεν μας απασχολεί καθόλου.


Σχέδιο του υπουργείου Περιβάλλοντος για το Πετρέλαιο

Το όνειρο να γίνει η Ελλάδα πετρελαιοπαραγωγός χώρα δεν φάνταζε απλώς μακρινό. Φάνταζε απατηλό… Τώρα όμως που το νερό δείχνει να έχει μπει στο αυλάκι, οι ελπίδες αναπτερώνονται, ειδικά σε μία εποχή που η ανάγκη για έσοδα είναι τεράστια.

Η ηγεσία του υπουργείου Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, που περιμένει έσοδα ύψους από 10 έως και 15 δισεκατομμυρίων δολαρίων για το Δημόσιο τα επόμενα 10 με 15 χρόνια, αναμένει την ψήφιση νόμου από τη Βουλή για να ιδρυθεί Φορέας Έρευνας και Εκμετάλλευσης Υδρογονανθράκων. Στο μεταξύ, έχει συγκροτηθεί επιτροπή που θα προχωρήσει σε επεξεργασία, ενιαιοποίηση και προβολή σε διεθνείς επενδυτές, του συνόλου των στοιχείων που έχουν προκύψει από τις έρευνες υδρογονανθράκων τα τελευταία 30 χρόνια.

Παράλληλα, προχωρά στη μείωση του φόρου για τις εταιρείες, ώστε να δώσει κίνητρα για εγκατάσταση στη χώρα μας. Σύμφωνα με τις ρυθμίσεις, η φορολογία των επιχειρήσεων έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων «πέφτει» στο 20%.

Σύμφωνα με τους υπολογισμούς που έχουν γίνει από τους συνεργάτες του υφυπουργού Περιβάλλοντος Γιάννη Μανιάτη, τα επόμενα 15-20 χρόνια μπορεί να εντοπισθούν τουλάχιστον άλλα 3-4 κοιτάσματα του μεγέθους του Πρίνου. Αυτό σημαίνει παραγωγή 350.000.000-500.000.000 βαρελιών πετρελαίου, τα οποία με τιμή 100 δολ. ανά βαρέλι ισοδυναμούν με έσοδα από 35 έως και 50 δισ. δολάρια. Αφαιρουμένων από το ποσό αυτό των δαπανών για τις επενδύσεις και τις γεωτρήσεις, καθώς και των κερδών των εταιρειών εξόρυξης, απομένουν για τα δημόσια ταμεία έσοδα περισσότερα από 10, έως και 15 δισεκατομμύρια δολάρια. Ο Γ. Μανιάτης διατυπώνει την εκτίμηση ότι σε εύλογο βάθος χρόνου μπορεί η εγχώρια παραγωγή να καλύψει τουλάχιστον το 1/5, ενδεχομένως και το 1/3 των αναγκών της χώρας σε υδρογονάνθρακες.

Υπολογίζεται ότι μέσα στους επόμενους 18 μήνες θα έχει γίνει η πρώτη ανάθεση έρευνας για τον εντοπισμό κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου στη Δυτική Ελλάδα και θα έχει βρεθεί ανάδοχος για το έργο. Η ηγεσία του υπουργείου Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής κατευθύνει το έργο προς την περιοχή της Δυτικής Ελλάδας, καθώς υπάρχουν ώριμα δεδομένα για την ύπαρξη κοιτασμάτων. Άλλωστε, στη Δυτική Ελλάδα δεν υπάρχει και θέμα τριβών με γειτονικές χώρες, όπως στα ανατολικά (και δη στο Αιγαίο) με την Τουρκία

Τα παιχνίδια με τους αγωγούς αερίου.

Εκτός από το εσωτερικό μέτωπο, μεγάλη είναι και η μάχη στο εξωτερικό με επίκεντρο τους αγωγούς μεταφοράς φυσικού αερίου στην Ευρώπη, μέσω της χώρας μας. Γύρω από τους αγωγούς παίζονται πολλά συμφέροντα, με ορισμένους αξιωματούχους των Βρυξελλών να προωθούν την κατασκευή του Nabucco. Για την ελληνική κυβέρνηση, ισχύει το δόγμα ότι η επιλογή του αγωγού που θα κατασκευαστεί, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να γίνει με πολιτικά κριτήρια, παρά μόνο με κριτήρια οικονομικής βιωσιμότητας και τεχνικής ωριμότητας. Η κυβέρνηση το λέει αυτό, γιατί έχει ρίξει το βάρος στον αγωγό Τουρκίας – Ελλάδας – Ιταλίας (ITGI). Κω σε αυτή τη φάση, ο συγκεκριμένος αγωγός υπερέχει στα δύο κριτήρια έναντι του Nabucco.

Η τακτική της ελληνικής κυβέρνησης είναι σαφής και ξεκάθαρη, ειδικά μετά την υπογραφή της συμφωνίας κατανόησης ανάμεσα στη ΔΕΠΑ και την αζέρικη εταιρεία φυσικού αερίου SOCAR, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια.

Η υπογραφή της συμφωνίας κατανόησης σηματοδοτεί το πρώτο καθοριστικό βήμα για την απευθείας αγορά φυσικού αερίου της Κασπίας. Παράλληλα, δείχνει ότι έχει γύρει η πλάστιγγα υπέρ του ITGI έναντι του Nabucco. Πλέον, ενώ η κατασκευή του ITGI προχωρά, ενώ του Nabucco αντιμετωπίζει αρκετά εμπόδια, το μπαλάκι βρίσκεται στο γήπεδο των Αζέρων, οι οποίοι πρέπει να πάρουν τις τελικές τους αποφάσεις για το ποιον από τους δύο αγωγούς προτιμούν το αργότερο μέχρι το τέλος του τρέχοντος έτους.

Για την κατασκευή του ITGI έχουν ήδη εγκριθεί οι μελέτες περιβαλλοντικών επιπτώσεων για το σκέλος του έργου που αφορά στη διέλευση του αγωγού από τη χώρα μας. Η χρηματοδότηση του έχει εξασφαλιστεί, καθώς η κατασκευή του αγωγού έχει ενταχθεί στα έργα του ΕΣΠΑ. Αντίθετα, για τον Nabucco δεν έχουν καν προσδιοριστεί οι πηγές χρηματοδότησης, ενώ ούτε οι μελέτες περιβαλλοντικών επιπτώσεων έχουν ολοκληρωθεί.

Ένα ισχυρό χαρτί που παίζει η χώρα μας για να πάρει ο ITGI το προβάδισμα, είναι η δυνατότητα κατασκευής κάθετων αγωγών προς τα ανατολικά και τα δυτικά Βαλκάνια, απ’ όπου μπορεί να επεκταθεί το έργο μέχρι τις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης.

Σύμφωνα με πληροφορίες, οι Έλληνες αξιωματούχοι ανέφεραν στους Αζέρους ότι όσο καθυστερεί η κατασκευή και συνεπώς η λειτουργία του Nabucco, πρέπει να αυξάνεται η ανησυχία τους για την απώλεια εσόδων, καθώς οι πελάτες τους στρέφονται σε άλλες αγορές για την προμήθεια φυσικού αερίου. Αγαστή για την επιτυχία του εγχειρήματος είναι η συνεργασία με την κυβέρνηση της Τουρκίας. Ο υπουργός Ενέργειας της γειτονικής χώρας, Γελντίζ, δεσμεύτηκε ενώπιον του Γ. Μανιάτη, κατά τη διάρκεια συνάντηση τους σε διεθνές πετρελαϊκό φόρουμ στην Τζέντα της Σαουδικής Αραβίας, ότι η Τουρκία -μέσω της οποίας περνούν οι αγωγοί- αποδέχεται να πωλεί απευθείας φυσικό αέριο η αζερική Socar στην κοινοπραξία ΔΕΠΑ – Edison.

Του Κώστα Νικολάου – Εφημερίδα: ΑΠΟΨΗ


Την ανάγκη να αξιοποιηθούν και να στρατευτούν όλες ανεξαιρέτως οι ικανές δυνάμεις του κόμματος, της πολιτικής και της κοινωνίας, προτάσσει ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Κώστας Σκανδαλίδης, ο οποίος σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Real News» επισημαίνει πως το δίλημμα πλέον είναι εθνική συνεννόηση ή εκλογές.

Ο κ. Σκανδαλίδης ξεκαθαρίζει πως ένας ανασχηματισμός θα έχει νόημα μόνο αν αλλάξει η δομή της κυβέρνησης και ενισχυθεί, ουσιαστικά, το κέντρο της λήψης των αποφάσεων, ενώ δηλώνει πως στο νέο σχήμα θα ...
πρέπει να χρησιμοποιηθούν εξωκοινοβουλευτικά, ή εξωκομματικά πρόσωπα.

Σε ό,τι αφορά την οικονομία, ο κ. Σκανδαλίδης τονίζει πως η κυβέρνηση θα πρέπει να εγγυηθεί εδώ και τώρα τη συνολική ανασυγκρότηση της χώρας και τάσσεται κατά μίας πιθανής αναδιάρθρωσης. «Η αναδιάρθρωση του χρέους δεν εντάσσεται στη στρατηγική μας», δηλώνει, επισημαίνοντας πως «η μακροχρόνια αποπληρωμή του συνολικού χρέους με χαμηλό επιτόκιο είναι η μόνη οδός».

Επιπλέον, ο υπουργός τάσσεται κατά της οριζόντιας περικοπής μισθών, συντάξεων και χαμηλών εισοδημάτων και ζητά να υπάρξει οριοθέτηση του ελάχιστου κοινωνικού κράτους.


Απορία ιστολογίου: Αφού ο κύριος Σκανδαλίδης διαφοροποιείται, γιατί δεν καταψηφίζει την κυβέρνηση, η οποία όπως φαίνεται, δεν τον εκπροσωπεί;
Απάντηση ιστολογίου: Επειδή η πολιτική (και όχι μόνο) επιβίωση απαιτεί "κωλοτούμπες" (το νέο εθνικό σπορ και δη των πολιτικών) ο κύριος Σκανδαλίδης προτάσσει τις αμφιβολίες και τις διφοροποιήσεις του. Κανείς δεν ξέρει τι τον περιμένει αύριο, οι δε πολιτικοί γνωρίζουν πως ίσως να μην υπάρχει για τους ίδιους αύριο (κυριολεκτικά). Ταυτόχρονα, παίζει το παιχνίδι "ζεστό-κρύο" και εξυπηρετεί την "δημοκρατικότητα" του κόμματος... Βλέπετε, πάνω από όλα, σε αυτή τη χώρα έχουμε... "δημοκρατία"!





Ελάχιστη διαφορά μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων καταγράφει η δημοσκόπηση της Κάπα Research που δημοσιεύεται στο Βήμα. Βρίσκεται στο 1,6%, εντός του ορίου του στατιστικού λάθους. Τελευταίο κόμμα στη δημοσκόπηση είναι η ΔΗΣΥ, ενώ στα συνήθη ποσοστά τους κινούνται τα τρία κόμματα της ελάσσονος αντιπολίτευσης. Η πλειοψηφία των ερωτηθέντων λένε «όχι» σε πρόωρες εκλογές ενώ η απαισιοδοξία των πολιτών είναι καθολική.

Στην πρόθεση ψήφου τα ποσοστά έχουν ως εξής: ΠΑΣΟΚ 21,7%, ΝΔ 20,1%, ΚΚΕ 8,5%, ΛΑΟΣ 5,8%, ΣΥΡΙΖΑ 3,1%, Οικολόγοι – Πράσινοι 2,7%, Δημοκρατική Αριστερά 2,5%, Δημοκρατική Συμμαχία 2,2%, άλλο κόμμα 3,3%. Η αδιευκρίνιστη ψήφος με 30,1% είναι ο ρυθμιστής.

Στο ερώτημα “η κυβέρνηση βρίσκεται ήδη στη φάση της επεξεργασίας της τελικής μορφής των μέτρων για το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα 20012 – 2015. Πιστεύετε ότι θα πρέπει να θέσει σε εφαρμογή τα μέτρα ή να γίνουν εκλογές;” το 47,8% απαντά ότι πρέπει να τεθούν σε εφαρμογή τα μέτρα και μόνο το 32,3% ζητά πρόωρες εκλογές. Η απαισιοδοξία σπάει ρεκόρ με το 82,6% των ερωτηθέντων να δηλώνουν απαισιόδοξοι για την έξοδο από την κρίση.

Στον αντίποδα, η δημοσκόπηση της Public Issue που θα δημοσιευτεί στην Καθημερινή της Κυριακής φέρνει στο 6,5% τη διαφορά μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, με την επόμενη βουλή να περιλαμβάνει επτά κόμματα. Συγκεκριμένα το ΠΑΣΟΚ συγκεντρώνει 33,5%, η ΝΔ 27%, το ΚΚΕ 12%, ο ΛΑΟΣ 8,5%, ο ΣΥΡΙΖΑ 5,5%, η Δημοκρατική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη 3% και οι Οικολόγοι Πράσινοι 3%. Λίγο κάτω από το όριο της εκλογικής επιβίωσης, στο 2,5%, είναι η Δημοκρατική Συμμαχία της Ντόρας Μπακογιάννη, ενώ η αποχή φτάνει στο 40%. Να σημειωθεί ότι η Public Issue ακολουθεί ξεχωριστή μεθοδολογία από τις υπόλοιπες εταιρείες ερευνών, κάνοντας εκτίμηση εκλογικής επιρροής και όχι πρόθεση ψήφου.

Είναι σαφές ότι αν προκηρυχθούν εκλογές, η συσπείρωση και των δύο κομμάτων εξουσίας θα ανέβει. Επίσης όλες οι έρευνες δείχνουν ότι θα πρόκειται για ένα πραγματικό ντέρμπι με το αποτέλεσμα να μην μπορεί να προδικαστεί. Δεν θα είναι έκπληξη αν ο νικητής αναδειχθεί με διαφορά κάποιων δεκάδων χιλιάδων ψήφων. Στο κυβερνών κόμμα τα σενάρια για προκήρυξη εκλογών δίνουν και παίρνουν, αλλά είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν ο Πρωθυπουργός θα πάρει τέτοιο ρίσκο, με αυτή την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Με αυτά τα ποιοτικά στοιχεία, η πλειοψηφία της αδιευκρίνιστης ψήφου, είναι σχεδόν αδύνατο να καταλήξει στο ΠΑΣΟΚ.

Επίσης φαίνεται ότι και η επόμενη Βουλή θα είναι πεντακομματική, εκτός κι αν κάνουν την έκπληξη οι Οικολόγοι Πράσινοι και τελικά εισέλθουν στη βουλή. Τα κόμματα της κας Μπακογιάννη και του κ. Κουβέλη, με τα υπάρχοντα δεδομένα είναι αδύνατον να εκπροσωπηθούν κοινοβουλευτικά.

M.O.



Ο Γάλλος οικονομολόγος, Φρεντερίκ Λορντόν, διαθέτει κάποιες πρωτότυπες προτάσεις για την επίλυση των προβλημάτων της παγκόσμιας οικονομίας. Ανάμεσα σε αυτές ανήκει η δημιουργία μιας Διεθνούς Ένωσης Διακανονισμών, ώστε να μην υπάρχουν εμπορικοί πόλεμοι, όπως άλλωστε πρότεινε στο παρελθόν ο Κέινς. Επίσης, ο Λορντόν εισηγείται ένα ευρώ δύο επιπέδων: Ενιαίο νόμισμα στις διεθνείς συναλλαγές των κρατών–μελών, αλλά με ευέλικτη ισοτιμία, κατά το πρότυπο της ICU, στο εσωτερικό τους.

Και ένας ακόμη οικονομολόγος όμως, ο Τζόζεφ Στίγκλιτς, επαναφέρει μια άλλη, ξεχασμένη ιδέα του Κέινς, την ιδέα για ένα παγκόσμιο νόμισμα, το περίφημο bancor. Η πρόταση του Στίγκλιτς είναι, βέβαια, αρκετά μετριοπαθής, καθώς στηρίζεται στη διεύρυνση ενός ήδη υπάρχοντος θεσμού, των όχι και τόσο εύηχων «Ειδικών Τραβηκτικών Δικαιωμάτων» (SDR’s) που εκδίδει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.






Δυσεπίλυτο γρίφο αποτελεί για τους υπουργούς και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ η απόφαση του Γιώργου Παπανδρέου να μην ανακοινωθεί ουσιαστικά κανένα μέτρο την περασμένη Παρασκευή και όλα να μετατεθούν για ένα μήνα αργότερα.

Όλοι γνωρίζουν ότι ο νέος τακτικός έλεγχος της τρόικας το πρώτο δεκαήμερο του Μαΐου, δεν θα είναι εύκολη υπόθεση, καθώς τα οικονομικά μεγέθη δεν κινούνται στα μεγέθη που έχουν προϋπολογιστεί, ενώ οι διαρθρωτικές αλλαγές καθυστερούν.

Περισσότερο αιφνιδιασμένοι και προβληματισμένοι είναι οι υπουργοί που γνωρίζουν από πρώτο χέρι τα «παζάρια» που έγιναν με τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου και τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, για να «κλειδώσουν» οι μειώσεις που πρέπει να γίνουν στους τομείς ευθύνης τους. Λογικά λοιπόν, περίμεναν ανακοινώσεις και όχι νέο γύρο διαβουλεύσεων.

Η εξήγηση ότι μπορεί να κυριάρχησε η άποψη να μην γίνουν ανακοινώσεις νέων μέτρων πριν το Πάσχα, δεν πείθει τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, καθώς η ημερομηνία της 15ης Απριλίου αποτέλεσε επιλογή και όχι λύση ανάγκης.

Επιπροσθέτως όλοι γνωρίζουν ότι η αναβολή θα επιμηκύνει την εσωστρέφεια, καθώς υπουργοί και κορυφαία στελέχη διαφωνούν με τις επιλογές του οικονομικού επιτελείου και δεν διστάζουν να εκφέρουν δημοσίως τη γνώμη τους.

Συνεργάτες του Γιώργου Παπανδρέου εικάζουν ότι ο Πρωθυπουργός, τις μέρες του Πάσχα, θα ζυγίσει δύο ενδεχόμενα:


Πρώτον, τον ανασχηματισμό της Κυβέρνησης με αλλαγές στο οικονομικό επιτελείο, αλλά και παράλληλα την διατήρηση του Γιώργου Παπακωνσταντίνου σε άλλο κυβερνητικό πόστο για να μην δοθεί η εντύπωση της αποπομπής.





Δεύτερον, με το επιχείρημα ότι τα μέτρα 2012- 2015 υπερβαίνουν τον χρόνο της κυβέρνησης, να ζητήσει για την έγκρισή τους στη Βουλή ευρεία συναίνεση 180 βουλευτών, οδηγώντας ουσιαστικά τη χώρα σε πρόωρες εκλογές.

Πηγή




Όπως προαναφέρθηκε στο πρώτο μέρος του άρθρου (βλ. Φοβού τους Δαναούς), καμία από τις τρεις αυτές οργανώσεις δεν πληροί το βασικό κριτήριο της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης, που είναι αυτό της οικονομικής αυτονομίας. Δεν έχουν εισφορές από συνδρομές – δεν έχουν καν συνδρομητές, όπως έχει κάθε αυθεντική ΜΚΟ, ενώ τίποτα απ’ ότι παράγουν δεν τους αποφέρει πόρους. Και οι τρεις οργανώσεις είναι κρατικοδίαιτες. Το μεγαλύτερο μέρος του προϋπολογισμού τους είναι κρατικό. Είναι GONGOs. Πιο συγκεκριμένα και σ’ ότι αφορά σε Ελλάδα και Κύπρο και οι τρεις αυτές GONGOs υλοποιούν μια ευρωατλαντική ατζέντα που αντιστρατεύεται κατά τρόπο προκλητικό τα συμφέροντά τους. Το προκλητικό και απαράδεκτο είναι ότι άμεσα στην περίπτωση της GMFUS και της ICG και έμμεσα της PRIO, οι οργανώσεις αυτές χρηματοδοτούνται και από δικούς μας πόρους. Χρηματοδότες της GMFUS και της ICG υπήρξαν κατά καιρούς όλα τα νατοϊκά κράτη, τα Υπουργεία Εξωτερικών Ελλάδας και Τουρκίας, ευαγή ελληνικά ιδρύματα ελληνικά και μη, τουρκικά εμπορικά επιμελητήρια, κ.α. Μια επίσκεψη στην ιστοσελίδα της GMFUS όχι μόνο θα εκπλήξει αλλά θα εντυπωσιάσει. (vii)

Πιο δύσκολη είναι η διερεύνηση της ICG και των πηγών χρηματοδότησής της. Πέραν της ιστοσελίδας της ICG, που είναι ελλιπέστατη, όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να ενημερωθούν από την ποιοτικά εξαιρετική έρευνα του Tom Hazeldine, “The North Atlantic Counsel: Complicity of the International Crisis Group” στην επιθεώρηση New Left Review 63 (May-June 2010, www. newleftreview.org). Aπό τη μελέτη του Hazeldine ξεπροβάλλουν σε όλο τους το μεγαλείο και προσωποποιημένα ο αμοραλισμός, η υποκρισία, ο κυνισμός και η ηθική της χαβούζας που χαρακτηρίζουν τους θιασώτες της νεοταξικής ηγεμονικής ιδεολογίας του ευρωατλαντισμού και των πρόθυμων διανοουμένων ιθαγενών και μη, που την διακινούν και την εξαγνίζουν. Στην περίπτωση της PRIO οι χρηματοδοτήσεις, πέραν από τον νορβηγικό κορβανά, προέρχονται και από υπεργολαβίες που αυτή έχει αναπτύξει την τελευταία δεκαετία κυρίως με την USAID και με πόρους που το αμερικανικό Κογκρέσο διέθετε για την Κύπρο, τη χρήση των οποίων η αμερικανική πρεσβεία στην Λευκωσία άλλαξε αυθαίρετα και χωρίς τη γνώση του Κογκρέσου και τη συναίνεση της Λευκωσίας, για την προώθηση του Σχεδίου Ανάν. (ix)

Οι προαναφερθείσες GONGOs έχουν υπέρμετρη δραστηριότητα στα Βαλκάνια και στο τρίγωνο Ελλάδας – Κύπρου -Τουρκίας. Οι εκθέσεις τους, κλειστά και ανοικτά σεμινάρια, reference/fοcus groups,x πολυπολιτισμικές συνάξεις και μουσικές εκδηλώσεις, ανέρχονται σε εκατοντάδες. Χωρίς καμία εξαίρεση οι εκθέσεις τους υπερθεματίζουν υπέρ των Σκοπίων, του Σχεδίου Ανάν, ενώ η GMFUS ανέλαβε εργολαβικά και επιπλέον να αναγάγει την Τουρκία ως τον ευμενή ηγεμόνα των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου. Όλα όσα αποδίδονται στον ισλαμιστή μέγα μάγιστρο της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, Αχμέτ Νταβούτογλου, περί νέο-οθωμανισμού, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να εντοπίσουν στις ανακυκλούμενες εκθέσεις της GMFUS και της ICG για την Τουρκία, χωρίς την αλαζονική γλώσσα του ισλαμιστή Υπουργού. (xi)

Επίσης τόσο η GMFUS όσο και η ICG έχουν ταυτιστεί με την ατλαντικής έμπνευσης τουρκική στρατηγική απονομιμοποίησης της Κυπριακής Δημοκρατίας και έχουν κινηθεί προς την κατεύθυνση αυτή με δραστηριότητες στις κατεχόμενες περιοχές της Κύπρου. Η GMFUS οργάνωσε με την συνεργασία Ουάσιγκτον και Άγκυρας την πρώτη «επίσημη» επίσκεψη επαγγελματικών μελών του Κογκρέσου στα κατεχόμενα για να σπάσει, δήθεν, το «εμπάργκο» της απομόνωσής τους. Η πρώτη δε έκθεση της ICG μετά το 2004, καταφέρεται με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς κατά του Προέδρου Παπαδόπουλου και προτείνει την έναρξη απευθείας εμπορίου με τα κατεχόμενα. Δηλαδή, και οι δυο οργανισμοί υπήρξαν «προπομποί» ιδεών και θέσεων που η γραφειοκρατία της ΕΕ προσπαθεί, καθόλου τυχαία, να επιβάλλει στην Λευκωσία.

Η συγγραφή της προαναφερθείσας έκθεσης της ICG (2006) καθοδηγήθηκε από τον Τούρκο πρέσβη στις Βρυξέλλες και εξυμνήθηκε από Κύπριους και Ελλαδίτες θιασώτες του Σχεδίου Ανάν σε επίσημες παρουσιάσεις σε Λευκωσία και Αθήνα. (xiii)

Θα πρέπει επίσης να υπογραμμιστεί ότι ICG και PRIO έχουν κυκλοφορήσει σχεδόν πανομοιότυπες εκθέσεις προσβάσιμες στο διαδίκτυο, οι οποίες αμφισβητούν την εγκυρότητα των τίτλων ιδιοκτησίας των προσφύγων και την αξιοπιστία του κυπριακού κτηματολογίου υποστηρίζοντας έτσι, με έμμεσο αλλά σαφή τρόπο, την τουρκική θέση στο περιουσιακό. (xiv)

Τέλος και οι δύο αυτές GONGOs υποστηρίζουν με εκθέσεις που αποτελούν την επιτομή της ψεύτικης ειδημοσύνης, ότι μία λύση του Κυπριακού στα δικά τους προτεινόμενα μέτρα θα αυξήσει κατά πολλές χιλιάδες το ετήσιο εισόδημα κάθε Κύπριου, ενώ θα προσθέσει στο ακαθάριστο εθνικό προϊόν σε Κύπρο, Ελλάδα, Τουρκία πολλά δισεκατομμύρια ευρώ. (xv)

Mάριος Ευρυβιάδης, καθηγητής Διεθνών Σχέσεων

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

i Σχετικές πληροφορίες και στοιχεία, όχι όμως ολοκληρωμένα, ειδικά σ’ ότι αφορά στις χρηματοδοτήσεις αλλά και στη διεθνή διαπλοκή των μελών και των τριών οργανισμών, μπορούν να εντοπισθούν στους επίσημους σχετικούς ιστοτόπους (www.gmfus.org, www.prio.org, www.crisisgroup.org ).

ii Εκ των τριών η GMFUS εκφράζει κατεξοχήν το ιδεολόγημα του ευρωατλαντισμού, στο πλαίσιο του οποίου λειτουργεί , από το 1982, διατλαντικό πρόγραμμα ανάδειξης νέων ηγετών , το Marshall Memorial Fellowship ( MMF ). Ετησίως πάνω από 100 άτομα ( Fellows ) επιλέγονται από 37 χώρες των δύο πλευρών του ατλαντικού για επισκέψεις κατ’ομάδες στις αντίστοιχες χώρες , όπου έχουν υψηλού επιπέδου επαφές , συμμετέχουν σε σεμινάρια και απολαμβάνουν την τοπική φιλοξενία. Θεωρητικά, μέσω του MMF και του συναφούς networking οικοδομείται η νέα ελίτ του ευρωατλαντισμού. Η επιλογή των Fellows γίνεται από συνεργαζόμενα με το GMFUS ιδρύματα , ΜΚΟ και οργανώσεις . Στην Ελλάδα, ο επιλογέας ( Selection Partner ) του προγράμματος για λογαριασμό της GMFUS είναι , κατά την ιστοσελίδα της GMFUS, το ΕΛΊΑΜΕΠ σε συνεργασία με το Ίδρυμα Νιάρχος . Η τελευταία επίσκεψη Fellows του MMF στην Ελλάδα με υποδοχέα το ΕΛΙΑΜΕΠ έγινε το Μάρτιο του 2011 με επισκέψεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη . Στη Θεσσαλονίκη η επίσκεψη έγινε με την συνεργασία της νεότευκτης και υπερδραστήριας οργάνωσης, Navarino Network (www.navarinonetwork.org).

iii Ακριβώς το νόημα της ρήσης αυτής φέρει ως τίτλο στη βρετανική της έκδοση η πρωτοποριακή μελέτη της Frances Stonor Saunders Who Paid the Piper (Granda Publications 1999). Η αμερικανική έκδοση τιτλοφορείται The Cultural Cold War: The CIA and the Word of Arts and Letters (The New Press, 2000). Στις σελίδες του βιβλίου ο ερευνητής θα δει να ξεδιπλώνεται το modus operandi για την κατίσχυση του κομμουνισμού στον «πόλεμο των ιδεών», πάμπολλα δείγματα γραφής «πρόθυμων» και εξωνυμένων «διανοούμενων», παραπλανητικών οργανώσεων και ευαγών ιδρυμάτων που σήμερα αναγνωρίζουμε ως ΜΚΟs, και, κυρίως τους φανερούς και αφανούς πόρους χρηματοδότησής τους. Διεθνείς οργανισμοί, όπως τα ΗΕ και το ΝΑΤΟ , που ιδρύθηκαν από κράτη, ονομάζονται διακρατικοί οργανισμοί ή inter-governmental ( IGOs ). Ο όρος Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, ΜΚΟ , ή NGOs εμφανίστηκε τότε ακριβώς για να διαφοροποιούνται διεθνείς διακρατικοί οργανισμοί από ιδιωτικούς που προϋπήρχαν ή που ιδρύθηκαν μετά το 1945.

v Βλ. Moises Naim, “What is a GONGO? How Government – Sponsored Groups Masquerade as Civil Society”, Foreign Policy, May-June 2007. Ο κ. Naim αν και επικριτικός του φαινομένου, εντούτοις δείχνει περισσή κατανόηση σε οργανώσεις που έχουν έδρες δυτικές χώρες όπως π.χ. την αμερικανική National Endowment for Democracy (NED) που χρηματοδοτεί το αμερικανικό Κογκρέσο και της οποίας ο κ. Naim αποτελεί στέλεχος. Για τη NED βλέπε παρακάτω.

vi Πέραν του πονήματος της Saunders, βλέπε ενδεικτικά τις εξαιρετικές μελέτες των Christopher Simpson, Science of Coercion: Communication Research and Psychological Warfare, 1945-1980 (Oxford University Press, 1996) και Joan Poelofs, Foundations and Public Policy: The Mask of Pluralism (State University of New York Press, 2003). Βλ. επίσης, Joan Poelofs, “The NED, NGOs and the Imperial Uses of Philanthropy”, Counterpunch, May 13/14 2006. Δες και το κλασσικό πλέον σχεδιάγραμμα με τους ομόκεντρους κύκλους που πρωτοδημοσιεύθηκε στην Τhe Washington Post στις 26 Φεβρουαρίου 1967, με τον απόλυτα διαφωτιστικό τίτλο “This is How the Money Goes Around”. Εκεί αποκαλύπτονται φορείς, ΜΚOs και παρένθετοι οργανισμοί μέσω των οποίων η CIA λειτουργούσε ένα παγκόσμιας εμβέλειας σύστημα χρηματοδοτήσεων. Όπως παραδέχτηκε ο πρώτος πρόεδρος της NED, Allen Weinstein, “ a lot of what we do today was done covertly 25 years ago by the CIA ”. Δές Eric Walberg, “Egypt/Serbia/Georgia: Learning from others’ mistakes”, www.ericwalberg.com . Στην έκδοση της 15ης Φεβρουαρίου 2011 η Ελευθεροτυπία δημοσιεύει ονομαστικό κατάλογο 528 φερομένων ως ΜΚΟ ελληνικών οργανώσεων που είναι καταγεγραμμένες στο μητρώο Υπηρεσίας Αναπτυξιακής Συνεργασίας (ΥΔΑΣ) του Υπουργείου Εξωτερικών (Αλίκη Μάτση, «528 ΜΚΟ στο τραπέζι|, σελ. 17), όλες χρηματοδοτούμενες από το ελληνικό δημόσιο και οι οποίες εξυπηρετούν τις όποιες σκοπιμότητές του. Είναι δηλαδή Κυβερνητικές Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις. Είναι GONGOs. Ο κατάλογος της Ελευθεροτυπίας είναι ελλιπής αφού δεν συμπεριλαμβάνονται τα ονόματα των Διοικητικών Συμβουλίων των οργανισμών. Στο κύριο σχόλιο της «Ε», «ΜΚΟ και διαφάνεια», η εφημερίδα αναδεικνύει την όλη παθογένεια των ελληνικών αυτών οργανώσεων οι οποίες με ελάχιστες εξαιρέσεις, εξυπηρετούν ιδιοτέλειες και των πλουτισμό των μελών τους. Για την δημόσια απαίτηση του Προέδρου Μπούς του νεότερου, οι αμερικανικές ΜΚΟ να λειτουργούν ως προπαγανδιστικοί φορείς των ΗΠΑ, βλ. Naomi Klein “Now Bush wants to buy the complicity of aid workers”, The Guardian, 23 June 2003 και “Bush to NGOs: Watch Your Mouth”, Globe and Mail (Canada) June 20, 2003. Επί προεδρίας Κλίντον η προσέγγιση υπήρξε πιο εκλεπτυσμένη. Κατά τον υπουργό Εξωτερικών Ουόρεν Κρίστοφερ, “by enlisting international and regional institutions in the work, the US can laverage our own limited resources and avoid the appearance of trying to dominate others”. Δές www.ericwalberg.com

vii Σχετικά αλλά ανεπαρκή στοιχεία μπορούν να εντοπισθούν στους ιστοτόπους των οργανώσεων. Αυτά κατά καιρούς αλλάζουν ή απαλείφονται εσκεμμένα. Ωστόσο μια επίμονη έρευνα στο διαδίκτυο μπορεί να τα εντοπίσει.

viii Άμεσα συναφής είναι και η μελέτη του Jan Oberg, “The International Crisis Group: Who pays the Piper?”, The Transnational Foundation for Peace and Future”, April 15, 2005 (Press Info No.219). Η ICG είναι χωρίς υπερβολή ο «νονός» της απόσχισης του Κόσσοβου στη βάση μιας στρατηγικής δαιμονοποίησης των Σέρβων και εξαγνισμού των Αλβανών καθώς επίσης και μιας νεοταξικής αντίληψης περί «νεοφιλελεύθερου ιμπεριαλισμού» που «νομιμοποίησε» τους Νατοϊκούς βομβαρδισμούς του 1995 και 1999. Περί του τελευταίου δες ειδικά, Robert Cooper, “The new liberal imperialism”, The Guardian, April 7,2002. Ο Βρετανός Cooper είναι σήμερα υψηλόβαθμο στέλεχος της γραφειοκρατίας της ΕΕ στις Βρυξέλλες για ζητήματα εξωτερική πολιτικής. Παλαιότερα υπήρξε πρωτοσύμβουλος του Πρωθυπουργού Τόνι Μπλέρ. Πέραν των Δυτικών / Νατοϊκών κυβερνήσεων, ο πιο σημαντικός χρηματοδότης της ICG υπήρξε ο George Soros που πρωτοχρηματοδότησε τη δημιουργία της ICG με φορέα τον πρώην Αμερικανό Υπουργό Εξωτερικών και Πρόεδρο του Ιδρύματος Carnegie, Morton Abramowitz. Μαζί με τον Abramowitz, τα μέλη και οι αξιωματούχοι της ICG, αποτελούν χαρακτηριστικό δείγμα της ευρωατλαντικής ελίτ. Πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο μέχρι το 2007 Πρόεδρος της ICG, ο Αυστραλός Gareth Evans, ο οποίος ως Υπουργός Εξωτερικών υπήρξε θιασώτης του Ινδονήσιου δικτάτορα Σουχάρτο και απολογητής της γενοκτονικής του πολιτικής στο Ανατολικό Τιμόρ.

ix Για την σχετική τεκμηρίωση βλέπε την πολυσέλιδη έκθεση της Nathan Associates, Inc. Final Report: Cyprus Bi-Communal Development Irregam Evaluation της 25ης Μαΐου 2004 (Evaluation IQC No. AEP-I-0000-0002300). Η Έκθεση Nathan υποβλήθηκε προς την United States Agency for International Development και (α) αποτιμούσε τους λόγους αποτυχίας του δημοψηφίσματος το 2004 για το Σχέδιο Ανάν και (β) πιο σημαντικό για τους σκοπούς μας, περιγράφει με μεγάλη λεπτομέρεια και με στοιχεία (χρηματοδοτήσεις ΜΚΟ και αποδέκτες χρημάτων)τις μεθοδεύσεις της αμερικανικής πρεσβείας για παράκαμψη της Κυπριακής Κυβέρνησης. Η Έκθεση Nathan αποσύρθηκε από το διαδίκτυο μετά από ολιγοήμερη διαθεσιμότητά της. Βλ. Επίσης, Μιχάλης Ιγνατίου, «Ταμείο για ευαίσθητες δραστηριότητες», Ο Φιλελεύθερος, 30 Νοεμβρίου 2008.

x Όπως μας πληροφορεί ο Simpson στην προαναφερθείσα μελέτη του, τα reference/focus groups υπήρξαν ένα από τα πιο σημαντικά εργαλεία που οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ ανέπτυξαν τη δεκαετία του 1950 μέσω των οποίων επέβαλαν τις δικές τους θέσεις και θεωρήσεις για τα πράγματα, δηλαδή τη δική τους προπαγάνδα (communication theory). Η επιβολή της αμερικανικής θεώρησης επέτρεπε τον έλεγχο και τη διαχείριση των λεγόμενων αναπτυσσόμενων χωρών του τρίτου κόσμου, όχι όμως και την επίλυση των όποιων προβλημάτων που τις ταλάνιζαν. Ποτέ δεν αποτελούσε στόχο της αμερικανικής στρατηγικής η επίλυση τέτοιων προβλημάτων παρά μόνο η «διαχείρισή» τους μέσω μιας διατεταγμένης ιδεολογίας. Ένας από τους πιονέρους της παραπάνω μεθοδολογίας υπήρξε το πρώην μέλος των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών και μεταπολεμικά καθηγητής στο Yale, “Leonard Doob – author of the 1948 text Public Opinion and Propaganda and an activist in US international propaganda projects until well into the 1980’s” – όπως γράφει ο Simpson (σελ. 87). Ο Doob και συνάδελφοί του όπως ο Herbert Kelman του Harvard έδρασαν και στην Κύπρο. «Απόφοιτοι» των σεμιναρίων και focus groups που διηύθυναν οι Kelman και Doob στο Cambridge και στην Λευκωσία (Λήδρα Πάλλας), βρίσκονται σήμερα σε νευραλγικές κρατικές θέσεις στην Κύπρο, σε Πανεπιστήμια και αλλού, και παραμένουν οι κατ’ εξοχήν θιασώτες του Σχεδίου Ανάν και της κατάλυσης του κυπριακού κράτους του 1960.

xi Βλ. το ειδικό πρόγραμμα για την Τουρκία στον επίσημο ιστότοπο της GMFUS. Ανάλογο πρόγραμμα για την Τουρκία με παρόμοιο υλικό υπάρχει και στον ιστότοπο της ICG.

xii Ο Λόρδος Patten of Barnes δηλώνει κομπάζοντας ότι στην οργάνωσή του, την ICG, “We often find ourselves saying the things that governments would like to say but find too difficult”. Jan Oberg, “The International Crisis Group”, ο.π.

xiii Βλ. «Το Ευαγές Ίδρυμα ICG και οι Μυρωμένες Εκθέσεις του», Ο Φιλελεύθερος, 15 Μαρτίου 2006. Στην Λευκωσία, η Έκθεση του 2006 παρουσιάσθηκε σε ακροατήριο στο Intercollege όπου απόφοιτοι των σεμιναρίων Doob-Kelman κατέχουν διευθυντικές θέσεις και αμέσως μετά ο παρουσιαστής του Ιρλανδός Nicholas Whyte, φιλοξενήθηκε από το ΕΛΙΑΜΕΠ (16 Μαρτίου 2006) στην Αθήνα. Η ειρωνεία είναι ότι λίγο μετά, ο Whyte, υπεύθυνος της ICG για την έρευνα και την συγγραφή της κυπριακής έκθεσης, εξαναγκάσθηκε σε παραίτηση διότι άρχισε να αντιδρά στο μακρύ χέρι της Άγκυρας και να διαφοροποιείται κάπως από τη μέχρι τότε απόλυτα φιλοτουρκική στάση του ICG.

xiv Σχετικά με μερικές από τις δραστηριότητες της PRIO στην Κύπρο, δες ενδεικτικά το επικριτικό κείμενό μου, «Κομπογιαννιτισμός και Προπαγάνδα», Ο Φιλελεύθερος, 16 Μαρτίου 2008. Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει ο Βρετανός Dan Smith, από το 1993 μέχρι το 2007 , διευθυντής της PRIO και ο άνθρωπος που εγκατέστησε τη PRIO στην Κύπρο το 1997. Ο Dan Smith συνεργάστηκε με το ΕΛΙΑΜΕΠ στην Αθήνα το 2003 και υπήρξε συνιδρυτής του Greek-Turkish Forum της PRIO. Το 2002, ο Dan Smith τιμήθηκε από τη Βασίλισσα Ελισάβετ με το Order of the British Empire ( OBE ). Ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο για τον Dan Smith , είναι το επταετές κενό που εμφανίζεται στο βιογραφικό του ( 1981-1988 ) για το οποίο ο ίδιος δηλώνει, “freelance”. Πέραν των δραστηριοτήτων της σε Κύπρο και Τουρκία (συνεργασία με το Istanbul Policy Center ) η PRIO ανέπτυξε αδιαφανή δραστηριότητα με το ΕΛΙΑΜΕΠ πριν και μετά το 2004 με επίκεντρο το Σχέδιο Ανάν. Αποκορύφωμα της συνεργασίας των δύο «ΜΚΟ» υπήρξε το κλειστό σεμινάριο στην Ύδρα ( 16-17 Οκτωβρίου 2004 ) όπου παρευρέθηκαν μεταξύ άλλων, ο Λόρδος Χάνει, ο τότε βρετανός Υφυπουργός Εξωτερικών Ντένις ΜακΣέιν και ο έλληνας ομόλογός του Ευριπίδης Στυλιανίδης . Το σεμινάριο τέθηκε υπό την αιγίδα του βρετανικού Φόρειν Όφις και της βρετανικής πρεσβείας και του Βρετανικού Συμβουλίου της Αθήνας. Πέραν των 40 επιλεγμένων προσώπων , έλαβαν μέρος στο σεμινάριο της Ύδρας κατόπιν προσωπικής πρόσκλησης. Όλοι υπήρξαν θιασώτες του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα του 2004 για το σχέδιο Ανάν. Οι οργανωτές αρνήθηκαν και απέκλεισαν επιδεικτικά τη συμμετοχή στο σεμινάριο εκπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στρατηγικός στόχος της συνάντησης της Ύδρας, κατά βρετανό βουλευτή που παρευρέθη και αρνήθηκε να συμμορφωθεί στα Chatham House Rules που επέβαλλαν PRIO και ΕΛΙΑΜΕΠ, ήταν «πώς θα αυξηθούν οι πιέσεις για να αλλάξει το πολιτικό ισοζύγιο δυνάμεων στην Κύπρο». Για περισσότερες πληροφορίες , βλ. Φανούλα Αργυρού, Ελευθερία ( Λονδίνο 21 Οκτωβρίου 2004 ) και την πολύ καλή κάλυψη στη Σημερινή της Λευκωσία στις 23-24-25 Οκτωβρίου 2004.

xv Βλ. Ευρυβιάδης, «Κομπογιαννιτισμός και Προπαγάνδα», Ο Φιλελεύθερος, 16 Μαρτίου 2008.

Πηγή




  • Αφήσαμε τα τρένα της Αλλαγής και πιάσαμε τις πορείες των Οδικών Χαρτών
  • Οι παλλινδρομήσεις της κυβέρνησης Παπανδρέου, οι μη κοινωνικού περιεχομένου αποφάσεις της και η αναλγησία των κυβερνητικών στελεχών οξύνουν στο μέγιστο την οργή της Ελληνικής κοινωνίας αφού οι πολίτες διαπιστώνουν πως η πρωθυπουργική ικανότητα περιορίζεται στην επιβίβαση σε αεροσκάφη, ιδιαίτερα σε εκείνα που είναι άγνωστης προέλευσης και άγνωστης κατεύθυνσης
  • Με αποφάσεις - ανακοινώσεις που οδηγούν -κυριολεκτικά- στην πείνα, θα επανέλθει ο Γιώργος Παπανδρέου, αφού και τα τρόφιμα θα φορολογηθούν με 23%!!!
  • Σχέδιο καταστροφής και όχι ανόρθωσης της χώρας, με "χάρτη" που αποτελεί θησαυρό για τις τοκογλυφικές "αγορές" που δεν θέλει να στενοχωρήσει ο ΓΑΠ
  • Η Ελλάδα αλλάζει, αλλά ταυτόχρονα και βουλιάζει δια χειρός και με υπογραφή Γιώργου Παπανδρέου

Το σχέδιο που παρουσίασε ο πρωθυπουργός έχει πολλά «αν» και «εφόσον», βασίζεται σε υπεραισιόδοξες προβλέψεις, δεν υπολογίζει ύφεση και ανεργία, ενώ αμφισβητείται η αποτελεσματικότητά του από τις αγορές και την κοινωνία.
Ο οδικός χάρτης της κυβέρνησης για την έξοδο από την κρίση περνάει μέσα από άγνωστες και ενδεχομένως αδιάβατες περιοχές. Τα 13 μέτρα με τα οποία η κυβέρνηση προβλέπει ότι θα μαζέψει έως το 2015 συνολικά 26 δισ. ευρώ κρύβει το καθένα και μία μεγάλη παγίδα, καθιστώντας αβέβαιη την επιτυχία του εγχειρήματος

Το μεσοπρόθεσμο πακέτο κινείται πάνω σε ένα γενικό πλαίσιο αισιόδοξων προβλέψεων, αφήνοντας ανοιχτά πολλά κρίσιμα ζητήματα:

*Το πρώτο και ίσως το σημαντικότερο είναι το πακέτο που θα χρειαστεί μέσα ...
στο 2011, ύψους τουλάχιστον 3 δισ. ευρώ. Θα οριστικοποιηθεί μετά τις 26 Απριλίου, όταν θα ανακοινώσει η Eurostat το έλλειμμα του 2010, και δεν αποκλείεται να «αβγατίσει» εκ νέου.

Το έλλειμμα αυτό θα χρηματοδοτηθεί με ορισμένα εκ των μέτρων του «μεσοπρόθεσμου πακέτου» (όπως είναι οι μαζικές συγχωνεύσεις ΑΕΙ, ΤΕΙ, εφοριών, αστυνομικών τμημάτων και προξενείων) αλλά και από... εφεδρείες. Πληροφορίες αναφέρουν ότι σε αυτές περιλαμβάνονται το ενιαίο μισθολόγιο, που δεν αναφέρεται καθόλου στα μέτρα της Παρασκευής, και στο πιο αυστηρό του σενάριο μπορεί να φέρει 4,5 δισ. ευρώ στα κρατικά ταμεία.

Εξετάζεται και η καθολική αύξηση του ΦΠΑ στο 23%. Υπάρχει πρόβλεψη στο μνημόνιο για αύξηση της φορολογίας στα αναψυκτικά το 2012.

Προς το παρόν δεν προκρίνεται η ενοποίηση των φόρων στα καύσιμα. Αγνωστες είναι οι αποφάσεις για μέτρα όπως τα τέλη κατοχής αυθαιρέτων, ενώ εκκρεμεί και η αύξηση των αντικειμενικών αξιών, μέτρα που έχουν ήδη προϋπολογιστεί για το 2011.

Οσον αφορά το «κοινωνικό αντιστάθμισμα», ο υπό ίδρυση «ενιαίος φορέας κοινωνικών παροχών» πρέπει να εξυγιάνει το σύστημα και να επιβάλει εισοδηματικά κριτήρια (εκτός από το επίδομα ανεργίας επί του παρόντος). Οσα επιδόματα «περάσουν» στον νέο ενιαίο φορέα θα συνιστούν το «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα» που προανήγγειλε την Παρασκευή ο Γ. Παπανδρέου.

Οι τελικές αποφάσεις θα ληφθούν τον Μάιο από κοινού με την τρόικα και θα αποτυπωθούν στο πολυνομοσχέδιο που θα κατατεθεί έως τις 15 του μήνα στη Βουλή.

*Το 2011 θα κρίνει εν πολλοίς και την κατανομή των μέτρων του μεσοπρόθεσμου προγράμματος 2012-2015, αξίας 23 δισ. ευρώ. Κυβερνητικά στελέχη αναγνωρίζουν τη δυσκολία του εγχειρήματος.

Η κυβέρνηση πρέπει να φέρει άμεσα αποτελέσματα στα μέτωπα της φοροδιαφυγής, της εισφοροδιαφυγής και της σπατάλης, κάτι που δεν κατάφερε τον προηγούμενο ενάμιση χρόνο. Αν αποτύχει, τότε υπάρχουν, λένε κυβερνητικοί παράγοντες, δύο επιλογές:

Η πρώτη είναι να προχωρήσει σε νέες οριζόντιες περικοπές, κάτι που θα ικανοποιούσε την τρόικα αλλά θα προκαλούσε τεράστιες αντιδράσεις και μεγάλη ύφεση. Η δεύτερη είναι να πάει κόντρα στην τρόικα, χαλαρώνοντας τους στόχους περιορισμού του ελλείμματος, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα βασίζεται σε δύο κομβικές παραδοχές: Οτι το 2012 θα είναι έτος ανάκαμψης με σταθερή αύξηση του ΑΕΠ πάνω από 2% για τα επόμενα χρόνια και παράλληλα δεν θα επιδεινωθεί περαιτέρω ο δείκτης ανεργίας. Με τις παραδοχές αυτές προβλέπεται ότι θα επιτευχθεί η εξοικονόμηση 14 δισ. ευρώ από την περιστολή των δαπανών και τουλάχιστον 9 δισ. ευρώ από την αύξηση των εσόδων έως το 2015.

Ωστόσο τη ρότα αυτή δεν έδειξαν να συμμερίζονται οι αγορές, ενώ οξύτατες ήταν και οι πρώτες αντιδράσεις από τα κόμματα της αντιπολίτευσης και τα συνδικάτα. Ουσιαστικά αμφισβητούνται και οι παραδοχές αλλά και η ικανότητα της κυβέρνησης να φέρει σε πέρας αυτό το πρόγραμμα, μέσα σε ένα εξαιρετικά δύσκολο οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον.