Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

13 Ιαν 2013

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ 

Φαρσοκωμωδία με... χοροεσπερίδα ξένων και ελληνικών μυστικών υπηρεσιών, απίστευτα «ξεχασιάρηδες» υπουργούς που χάνουν ή αφήνουν επί μήνες στο συρτάρι τους στοιχεία-φωτιά, που τους δίνουν οι πάσης φύσεως κατάσκοποι, εκπληκτικά νομοταγείς δημόσιους λειτουργούς που δεν κάνουν το παραμικρό, αν δεν λάβουν εντολή από τον υπουργό τους και πολλά άλλα ευτράπελα έχει καταντήσει πλέον η διαβόητη λίστα Λαγκάρντ.

Αλλες χώρες πληρώνουν αδρά και αποκτούν με παράνομα μέσα μια λίστα ανάλογη και μέσω αυτής βάζουν στα ταμεία του κράτους έσοδα μερικών δισεκατομμυρίων ευρώ από φοροφυγάδες που εντοπίζουν μέσω της λίστας. Στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έδωσαν οι Γάλλοι τζάμπα τη λίστα Λαγκάρντ και... γέμισε η Ελλάδα αντίγραφα, αλλά από εισπράξεις ούτε ευρώ!

Αδιαφορούν για την ουσία της υπόθεσης όλοι οι πολιτικοί. Καθόλου δεν τους ενδιαφέρει η είσπραξη διαφυγόντων φόρων. Το μόνο που τους νοιάζει είναι η δυνατότητα να προσποριστούν προσωπικό κέρδος στριμώχνοντας κάποιον πολιτικό αντίπαλο, να εκβιάσουν ή να καλύψουν κάποιον ισχυρό οικονομικό παράγοντα.

Το ίδιο παιχνίδι παίζουν και οι ξένοι - Γάλλοι, Γερμανοί, Αμερικανοί. Ούτε αυτοί κόπτονται για την πορεία των δημοσιονομικών της Ελλάδας. Με τις λίστες που δίνουν ή διοχετεύουν, πειραγμένες ή μη, οι αντίστοιχες μυστικές υπηρεσίες επιχειρούν να προωθήσουν συμφέροντα της χώρας τους μέσω ενδεχομένως «διακριτικών» εκβιασμών κάποιων γηγενών πολιτικών, στους οποίους υπενθυμίζουν αμαρτήματα που έχουν διαπράξει στο παρελθόν. Η υπονόμευση επίσης άλλων πολιτικών που προωθούν τα συμφέροντα ανταγωνιστικής ξένης δύναμης υπηρετείται συχνά με τη δημοσιοποίηση διαφόρων λιστών.

Η ανάμειξη υπηρεσιών ξένων χωρών, η οποία δεν μπορεί να αποκλειστεί, αλλά και η ιδιοτελής δραστηριότητα Ελλήνων πολιτικών για προσωπικό όφελος οδηγούν σε αυτόν τον... πληθωρισμό από αντίγραφα της λίστας Λαγκάρντ που έπνιξαν την Ελλάδα. Αλλοι θέλουν να εκθέσουν κάποιους, άλλοι να καλύψουν κάποιους άλλους, άλλοι να στείλουν μηνύματα εκβιασμού απαιτώντας υποταγή, με τελικό αποτέλεσμα η υπόθεση να γίνεται όλο και πιο περίπλοκη. Διευρύνονται διαρκώς τα πρόσωπα που εμπλέκονται - πρωθυπουργοί, υπουργοί, πρέσβεις, υπηρεσιακοί παράγοντες και πάει λέγοντας.

Θα συγκαλύψει τελικά η Βουλή τους ενόχους αυτής της ιστορίας, εδραιώνοντας τη λαϊκή πεποίθηση ότι όλοι οι πολιτικοί των κομμάτων εξουσίας είναι συνένοχοι σε ανάλογες υποθέσεις. Ακόμη και αν παραπέμψουν κανέναν, έτσι για τα μάτια του κόσμου, θα του απαγγείλουν ασήμαντες κατηγορίες, ώστε και αυτός να πέσει στα μαλακά - χώρια που μόνο... «πολιτικά πτώματα» είναι αυτά που παραπέμπονται συνήθως σε τέτοιες περιστάσεις.

Πανευτυχείς ο Αντ. Σαμαράς και η ΝΔ, κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να συνεχιστεί η ενασχόληση του φιλοθεάμονος ελληνικού κοινού με τα «στικάκια» που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια, με όλο και πιο πρώιμες ημερομηνίες παραγωγής, μπερδεύοντας το κουβάρι - επίτηδες φυσικά. Μόνο κέρδη έχει η Δεξιά, όπως εξελίσσεται η ιστορία. Οι νέοι, όλο και βαρύτεροι φόροι, περνούν με διαρκώς μικρότερες αντιστάσεις, όσο ο κόσμος χαζεύει τις ξαδέρφες του Παπακωνσταντίνου.

Το ΠΑΣΟΚ αποδυναμώνεται ακόμη περισσότερο μέσα από αυτήν τη διαδικασία. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος γίνεται πιόνι στα χέρια του πρωθυπουργού. Η ΝΔ απομένει μοναδικός συγκροτημένος πόλος στο αστικό στρατόπεδο. Οι ισχυροί επιχειρηματικοί παράγοντες στηρίζουν όλο και πιο αποφασιστικά την κυβέρνηση της ΝΔ με «τσόντες» το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ. Τι άλλο να θέλει ο Αντώνης Σαμαράς;

Το μυστικό της λίστας είναι άλλο, δεν είναι μόνο ή κυρίως οι ξαδέρφες του Παπακωνσταντίνου. Ουδείς ασχολείται όμως με αυτό. Μόνο οι εκ βαθέων επαΐοντες έχουν καταλάβει πόσο «εκρηκτική» είναι η λίστα αυτή - γιατί μόνο αυτοί γνωρίζουν πόσα και ποια από αυτά τα άγνωστα σε εμάς τους υπόλοιπους πρόσωπα είναι «βιτρίνες» ή «ταμίες» πολιτικών! Φαινομενικά άσχετα άτομα, δηλαδή, που καλύπτουν τις μίζες που έχουν πάρει διάφοροι πολιτικοί! Αυτό εμείς δεν θα το μάθουμε ποτέ - και σίγουρα αποκλείεται να το μάθουμε από κάποια επιτροπή της Βουλής. Μόνο αυτοί γνωρίζουν - και αυτοί δεν μιλούν ποτέ για τέτοια θέματα.


ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ
σ.σ.netakias – To Πασα-λιμάνι επιστρέφει στο Πασά του, ελέω Σαμαρικού Πατριωτισμού…ήμουν προφήτης*; 
Γράφει ο Γιώργος Δελαστικ
Απίστευτη η είδηση που ακούσαμε στο Μέγκα την Παρασκευή το βράδυ και δεν προλάβαμε να διασταυρώσουμε: Ο Σαμαράς πουλάει το Πασαλιμάνι στους …Τούρκους! Ακριβέστερα, στο πλαίσιο του «πατριωτικού» προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων της κυβέρνησής του, τουρκική εταιρεία επενδύει σε εταιρεία που μεταξύ άλλων διαχειρίζεται και τη μαρίνα Ζέας! Με την πορεία που έχει χαράξει ο Αντωνάκης, το μόνο που απομένει να κάνει είναι να ζητήσει πολιτικό άσυλο στα …Σκόπια – αν και εδώ που τα λέμε κανένας δεν θα εκπλαγεί αν τον δει να το κάνει κι αυτό! Τόσο αυτός όσο και οι κυβερνητικές «τσόντες», ο Βενιζέλος και ο Κουβέλης, αποδείχτηκαν αδίστακτοι πολιτικοί ψεύτες και οικονομικοί εγκληματίες.
Εξαπατώντας τον λαό, ο οποίος είναι αλήθεια ότι θέλει κι ο ίδιος να εξαπατηθεί στον τομέα αυτόν, καλλιεργούν ένα τεχνητό και εντελώς αβάσιμο κλίμα αισιοδοξίας ότι δήθεν η κατάσταση θα βελτιωθεί στην Ελλάδα το 2013. Πρόκειται για ανενδοίαστο ψέμα. Πτώση του ΑΕΠ τουλάχιστον 4,5% για έκτη (!) συνεχή χρονιά προβλέπει για το 2013 ακόμη και ο προϋπολογισμός της κυβέρνησης. Αυτό σημαίνει ραδαία επιδείνωση, όχι βελτίωση. Μάλιστα, η αμερικανική επενδυτική τράπεζα Μόργκαν Στάνλεϊ προβλέπει νέα πτώση του ΑΕΠ κατά 1%, για έβδομη δηλαδή συνεχή χρονιά και το 2014. Δεκαετίες ολόκληρες θα χρειαστούν για να ξαναφτάσει το ΑΕΠ της χώρας και κυρίως το επίπεδο ζωής του ελληνικού λαού στην κατάσταση που βρισκόταν προ πενταετίας, το 2008. Τεράστια τμήματα του πληθυσμού έχουν χάψει ότι «πήραμε τη δόση» –κατά το «όλοι μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου– και αφελώς περιμένουν …όπου να ’ναι να εισπράξουν! Αντί γι’ αυτό, ο Σαμαράς θα τους «γδάρει» φορολογικά και φέτος, αρπάζοντάς τους 2,3 δισεκατομμύρια ευρώ επιπλέον σε σύγκριση με πέρυσι, μέσω των νέων φόρων που επέβαλε.
Όλοι περιμένουν λεφτά από τις τράπεζες, αλλά όπως ανακοίνωσε η Τράπεζα της Ελλάδας, η χορήγηση δανείων από τις ιδιωτικές τράπεζες προς τον ιδιωτικό τομέα μειώθηκε και τον Νοέμβριο κατά 4,6%. Καταγράφηκε αρνητική ροή χρηματοδότησης ύψους 722 εκατομμυρίων ευρώ, πράγμα που σημαίνει σε απλά ελληνικά ότι οι αποπληρωμές δανείων προς τις τράπεζες ήταν κατά 722 εκ. ευρώ περισσότερες από τις νέες χορηγήσεις δανείων από τις τράπεζες προς επιχειρήσεις ή ιδιώτες. Συνολικά για το 11μηνο Ιανουαρίου – Νοεμβρίου 2012 η μείωση της ρευστότητας ανήλθε στα 11,5 δισεκατομμύρια ευρώ. Είχε προηγηθεί μείωση της ρευστότητας κατά 8,1 δισ. ευρώ το 2011, ενώ αντιθέτως ακόμη και το πρώτο μνημονιακό έτος, το 2010, ήταν οριακά αυξητική, έστω και κατά μόνο 0,05 δισεκατομμύρια. Στο πλαίσιο της «βελτίωσης (!)» της κατάστασης, τον Νοέμβριο του 2012 μειώθηκε κατά 2,9% και η βιομηχανική παραγωγή της χώρας σε σύγκριση με το Νοέμβριο του 2011, οπότε είχε μειωθεί κατά 7,4% αναφορικά με το Νοέμβριο του 2010. Για ολόκληρο το 11μηνο Ιανουάριος – Νοέμβριος του 2012 η βιομηχανική παραγωγή της χώρας μειώθηκε κατά 3,5% σε σύγκριση με το αντίστοιχο διάστημα του 2011, οπότε είχε μειωθεί κατά 7,5% συγκρινόμενη με το 2010. Στο μεταξύ, μόνο στο πρώτο εξάμηνο του 2010, έκλεισαν 69.493 επιχειρήσεις βάσει των στοιχείων των επιμελητηρίων Αθήνας, Θεσσαλονίκης και Πειραιά.
Όσο για τον πληθωρισμό, αυτός ήταν το 2012 στο ύψος του 1,5%. Παρά τον πέμπτο συνεχή χρόνο ύφεσης δηλαδή, οι τιμές συνεχίζουν να ανεβαίνουν μεσοσταθμικά. Το εκπληκτικό είναι ότι όπως αποκαλύπτουν τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, αυτά που ακούει κανείς περί εκπτώσεων στα παπούτσια και στα ρούχα του ύψους δήθεν 50% και 70% είναι παραμύθια. Οι καθοριστικοί παράγοντες του πληθωρισμού στη χώρα είναι δύο, ο ένας αναμενόμενος και ο άλλος απροσδόκητος. Ο αναμενόμενος είναι η αύξηση κατά 11,1% του κόστους της ομάδας «Στέγαση» που οφείλεται πρωτίστως στην αύξηση της τιμής του πετρελαίου θέρμανσης. Ο απροσδόκητος είναι η αύξηση κατά 5,3% της ομάδας «Ένδυση και Υπόδηση»! Είναι φανερό ότι οι έμποροι ψεύδονται ασύστολα όταν ισχυρίζονται ότι κάνουν μεγάλες εκπτώσεις. Στο μεταξύ οι άνεργοι έσπασαν κάθε ρεκόρ τον Οκτώβριο, καθώς χωρίς δουλειά βρέθηκαν 1.345.715 άτομα ή 26,8% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού. Οι άνεργοι είναι ήδη ένα εκατομμύριο περισσότεροι από τον Οκτώβριο του 2008! Πραγματικά, τότε οι άνεργοι ήταν 373.528 άτομα, πράγμα που σημαίνει ότι στα μαύρα μνημονιακά χρόνια έλαβε χώρα μια τρομερής έκτασης κοινωνική σφαγή, η οποία πρόσθεσε 972.187 ανέργους. Η ανεργία από το 7,5% σκαρφάλωσε στο 26,8% μέσα σε μόλις τέσσερα χρόνια. Με απίστευτη κτηνωδία οι μνημονιακές κυβερνήσεις Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά στραγγαλίζουν τους νέους. Σε όσους έχουν ηλικία μέχρι 24 ετών, η ανεργία έχει εκτοξευθεί στο 56,6% και στους νέους 25-34 ετών στο 34,1%! Παρόλ’ αυτά, οι απατεώνες της κυβέρνησης μιλούν για «πρωτογενές πλεόνασμα» 2,3 δισ. ευρώ, την ώρα που το κράτος χρωστάει σε ιδιώτες …9,3 δισεκατομμύρια! Τι είδους «πλεόνασμα» είναι αυτό, όταν κάποιος χρωστάει τετραπλάσια από το «πλεόνασμα» αυτό;
Όσο για τη φορολόγηση των πλουσίων, ξεχάστε τη. Όλοι οι νόμοι είναι φτιαγμένοι για να μην πληρώνουν. Απόδειξη; Από τις 3.391 υπεράκτιες εταιρείες που υπέβαλαν δηλώσεις για τη φορολόγηση ακινήτων που κατέχουν στην Ελλάδα, τελικά φόρο πλήρωσαν οι …30!!! Τριάντα!!! Ούτε καν το …1%!!! Είναι να τρελαίνεται κανείς…

Το 2008, πρεσβύτης πολιτικός μέντωρ με προφητικές τάσεις είχε πει στον υποφαινόμενο και σε φίλους-ομοϊδεάτες του: «τώρα εσείς θεωρείστε δεξιοί. Όταν θα έρθει η Νέα Μεταπολίτευση (ναι, από τότε υπήρχε αυτή η συζήτηση…) και γυρίσει το εκκρεμές της πολιτικής γεωγραφίας, στην Δεξιά εσείς θα θεωρείστε κεντρώοι και θα τρέχετε να μαζέψετε άλλους στα δεξιά σας, με απόψεις που θα έχουν ξεφύγει…». Τότε γελάγαμε, λέγαμε ότι ο φίλος μας είχε μασήσει υπερβολικά πολλά φύλλα δάφνης.

Συχνά όταν είμαστε μέρος μιας μεταλλασσόμενης πραγματικότητας, δρώντα της πρόσωπα, δυσκολευόμαστε να διακρίνουμε αλλαγές σε αυτήν που θα ήταν πασιφανείς για κάποιο τρίτο πρόσωπο, για κάποιον εξωτερικό παρατηρητή. Ακριβώς αυτό συμβαίνει στην διελκυστίνδα πατριωτισμού-εθνομηδενισμού τα τελευταία χρόνια, τα χρόνια της κρίσης όπου έχουν έρθει τα πάνω-κάτω: οι αλλαγές από τότε που εισήχθη το Μνημόνιο είναι τεράστιες, ουρανομήκεις, άλλοτε απολύτως αδιανόητες, και σηματοδοτούν το παγκοίνως γνωστό: ότι η Μεταπολίτευση ως ιστορική και πολιτικοϊδεολογική περίοδος έχει ήδη πεθάνει. Καλωσήρθατε στην νέα εποχή, όπου το κυρίως μέλημά μας στο συνεχές πατριωτισμού-εθνομηδενισμού είναι… να «μαζέψουμε» τους τοξικά και νοσηρά «υπερπατριώτες».

Πρώτα πρώτα, να ξεκαθαρίσουμε τους όρους που χρησιμοποιούμε: με τον «πατριωτισμό» αναφερόμαστε σε μια φιλοπατρία εκφραζόμενη ως εθνοκεντρισμό που διαλέγεται με μεγάλη ποικιλία θέσεων (ανάλογα με το υποκείμενο) σχετικά με την ευρωπαϊκή ενοποίηση: ο πατριωτισμός δεν είναι κατ’ ανάγκην αντευρωπαϊκός ούτε και μονότροπα φιλευρωπαϊκός. Πρόκειται περισσότερο για κάτι το αξιακό: πιστεύουμε στην θεμελιώδη αρχή της συγκρότησης του έθνους, δηλαδή στο ότι εμείς δεν είμαστε οι άλλοι και οι άλλοι δεν είμαστε εμείς. Οιστρηλατούμεθα από την τρισχιλιετή πορεία των Ελλήνων στην ιστορία και δεν προτιθέμεθα να την αφήσουμε να σταματήσει εδώ. Αφήνουμε τα ζωολογικά κριτήρια βιολογικής συνέχειας για τους αντιπάλους μας, δεν μας αφορούν ούτε κατ’ ελάχιστον, ασχέτως αν αυτά τελικά πληρούνται καθολικά ή μόνο εν μέρει. Ψηλαφούμε την συνέχεια των Ελλήνων στην γλώσσα, γιατί «τα όρια της γλώσσας μου σημαίνουν τα όρια του κόσμου μου»: δεν θα ντρεπόμαστε κιόλας επειδή έχουμε το αριστοκρατικό προνόμιο να λέμε, τρεις χιλιάδες χρόνια τώρα, τον ουρανό, ουρανό και τη θάλασσα, θάλασσα. Ψηλαφούμε την συνέχεια αυτή παντού στη ζωή μας, στις χαρές και στις λύπες μας, σε χορούς κυκλωτικούς κι άλλο τόσο ελεύθερους σαν ποταμούς. Πιστεύουμε στη διαχρονικότητα των αξιών που μας κληροδοτήθηκαν από τις προηγούμενες γενεές, στην παράδοση, την παραδεδομένη πείρα ζωής γενεών, αιώνων, και στην γόνιμη δημιουργική αφομοίωση αυτής της πείρας στο σήμερα. Μπορείς να εκτιναχθείς στο μέλλον μόνο αν έχεις γερές ρίζες στο παρελθόν.

Με τον «εθνομηδενισμό», αναφερόμαστε στην αντίληψη –ρητή ή υπόρρητη- ότι τα έθνη είναι «φαντασιακές κοινότητες», κατασκευές-πλαστουργήματα, και ως εκ τούτου ο ελληνισμός είναι κάτι που βρίσκεται στο μυαλό μερικών ψυχολογικά ελλειμματικών, μη απελευθερωμένων από τις ιδεοληψίες που καλλιεργεί η άρχουσα τάξη για να επιτείνει την κυριαρχία της. Αυτές όμως οι διατυπώσεις είναι η προσπάθεια μετ’ακριβείας περιγραφής του ζητήματος, διότι στην πραγματικότητα ο εθνομηδενισμός ως νοοτροπία είχε καταστεί της τελευταίες δεκαετίες δεύτερη φύση της δημόσιας σφαίρας. Απόψεις υγιούς, απόλυτα φυσιολογικής σε άλλες χώρες φιλοπατρίας ευρισκόμενης αλλού σε κεντρώες ή και κεντροαριστερές πολιτικές τοποθετήσεις υφίσταντο εδώ ιδεολογική τρομοκρατία και θεωρούντο απαγορευμένες, κατακριτέες, ακραίες και αντιδραστικές, αδιανόητες, ενώ οι φορείς τους συναντούσαν ανυπέρβλητες δυσκολίες ανέλιξης στον δημόσιο χώρο, δυσκολίες προσομοιάσιμες με την απουσία «πιστοποιητικού κοινωνικών φρονημάτων» σε άλλες εποχές. 
Θυμάστε τα άρθρα «ανησυχούντων» για το πόσες σημαίες βγήκαν στους δρόμους το 2004; Είχε ξεμυτίσει ένα λαϊκό αίσθημα για δεκαετίες καταπιεσμένο. Καταπιεσμένο ακόμα και από την κρατική μηχανή στα σχολεία, αφού η ιστορική αντίληψη έπρεπε να μεταβληθεί, ώστε να ταυτίζεται «φιλικά» και «αλληλέγγυα» με αυτήν των σκληρών εθνικιστών άλλων κρατών (όπως συμβαίνει με τους πιο σκληρούς μύθους ακραίων κεμαλιστών, τους οποίους μπορείς να συναντήσεις εκτός Τουρκίας μόνο στα γραφόμενα προοδευτικών αναθεωρητών της Μεταπολίτευσης). Επιμένουν και σήμερα ότι συγκεκριμένα σεβάσματα του γένους αποτελούν «μύθο», μυθοπλασία για την δημιουργία μιας ομοείδειας ακριβώς επειδή αυτή δεν υπάρχει, ακόμα και αν η έρευνα συσσώρευσης εκατοντάδων πρωτογενών πηγών υπαγορεύει το αντίθετο ή οι ίδιοι οι εγγαστρίμυθοι της αποδόμησης, ενίοτε στρατευμένοι με άλλοτε εξουσιαστικές κρατικές δάφνες δεξιώτερα του κέντρου, εγκλωβίζονται στις αντιφάσεις τους. Μέγιστο κόκκινο πανί, η «ελληνική συνέχεια». Πρέπει να διαψευστεί πάση θυσία, ακόμα κι αν φτάσει κανείς στον επιστημονικό αυτεξευτελισμό επιχειρηματολογώντας ακόμα και για την ασυνέχεια της ελληνικής γλώσσας… Ο εθνομηδενιστής συνήθως αντιλαβάνεται τον εαυτό του ως κατ’ εξοχήν καλλιεργημένο και οφείλει να καμώνεται πως σέβεται π.χ. τον Σεφέρη και τον Ελύτη, βγάζει όμως φλύκταινες όταν διαβάζει τον πρώτο να γράφει για «την ψυχή του ανθρώπου καθισμένη στα γόνατα της Υπερμάχου Στρατηγού, πού είχε στα μάτια ψηφιδωτό τον καημό της Ρωμιοσύνης» και τον δεύτερο να δηλώνει ότι «ένα φύλλωμα λέξεων θα σε ντύσει ελληνικά να μοιάζεις αήττητη»…
Όσοι ευρισκόμενοι δεξιώτερα του πολιτικού κέντρου δηλώνουν ευτυχείς που αντιστάθηκαν σε αυτήν την επέλαση από τα μετερίζια της πολιτικής τους στράτευσης, καλούνται να ξυπνήσουν, διότι καλημέρα: η Δεξιά ήταν που επέμενε δια στόματος Υπουργού Παιδείας στην παραμονή του πονηματιδίου της ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού για «θεσμικούς» λόγους, παρά την πανελλαδική κατακραυγή που εκπορεύετο ως και από την Ακαδημία Αθηνών – μόνο η αντικατάσταση της Υπουργού επέτρεψε να αναιρεθεί το όνειδος. Η Δεξιά έθετε ανθρώπους που μιλούν για την… εθνοκάθαρση στην Τριπολιτσά, αρνούμενοι κατηγορηματικά άλλες γενοκτονίες, ως προέδρους του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας. Και άλλα πολλά, ων ουκ έστιν αριθμός, που δεν είναι εδώ ο χώρος τους.

Σήμερα, η επικυριαρχία εθνομηδενιστικών νοοτροπιών επί του ασφυκτιούντος ελληνικού λαού έχει σε μεγάλο βαθμό ανατραπεί. Οι άλλοτε επί σημιτισμού θεωρούμενοι ως «σκληροί εθνικιστές και ακροδεξιοί» ή κατηγορούνται από τους πολιτικούς τους αντιπάλους για ελλειμματικό πατριωτισμό! Όμως η χύτρα ήταν υπό πίεση, και όταν ανοίχθηκε βιαίως έβγαλε τοξικά απόβλητα, με αποτέλεσμα –κατά την προφητική ρήση- να τρέχουμε να τα μαζέψουμε και να μην φτάνουμε…

Λόγω της ανετοιμότητας του Κοινού μας να διαχειριστεί την μεταβολή, και ελλείψει υγιών διαφορετικών του εθνομηδενισμού αφηγήσεων με δημόσια προβολή, πολλοί συμπολίτες μας έγιναν βορά διαφόρων «τρελλών», είτε εκείνων που συνωμοσιολογούν ακατασχέτως με ψεκασμούς και άλλα τινά είτε εκείνων που ανασύρουν έναν φυλετισμό που ο ελληνισμός δεν τον ήξερε ποτέ, τον γνώρισε στην ιστορία του μόνον ως ένοπλο εχθρό. Και ανέσυραν μια νοσηρή συμπάθεια σε ένα παρελθόν τεχνητού κρατικού «ελληνοχριστιανισμού», που ήταν ελάχιστα ελληνικός και προσχηματικά ορθόδοξος. Αντί να αναδείξει την ετερότητά του, που είναι το πρώτο βήμα για την πραγματική σχέση με άλλες εθνικές ετερότητες, ένα κομμάτι του ελληνικού λαού μεταμορφώνεται σε μιαν αποκρουστική αλλοίωση του πατριωτισμού, είτε ως μισανθρωπισμού είτε ως αλλοπρόσαλλης κοσμοθεώρησης αποκομμένης από την πραγματικότητα.

Η τοξική αλλοτρίωση του πατριωτισμού είτε σε καφρικό εθνικισμό και φυλετισμό είτε σε επικερδή πολιτικά πατριδεμπορία (ειδικά τώρα, που η μετοχή της πολιτικής έννοιας «πατρίδα» έχει σημειώσει limit-up) έχει κατά την γνώμη μας συγκεκριμένη θεραπεία. Εκτός από την ριζοσπαστικοποίηση που επιφέρουν οι απότομες αλλαγές και η ανέχεια, οφείλεται και στην απουσία μιας πλατιά διαδεδομένης φυσιολογικής νοηματοδότησης του Ελληνισμού. Και όταν λέμε «φυσιολογικής», εννοούμε διαφορετικής από την κρατική μας ιδεολογία του κοραϊσμού και της μετακένωσης, η οποία βλέπει τον Ελληνισμό με τα μάτια των βαυαρών αντιβασιλέων και την απουσία χιτώνων στους δημόσιους λειτουργούς και κιόνων στα δημόσια κτήρια περίπου ως εκκρεμότητα που πρέπει να καλυφθεί… Με την ιστορία του εκχριστιανισμένου Ελληνισμού και της αυτοκρατορίας της Νέας Ρώμης-Κωνσταντινουπόλεως μετέωρη, να την ασπαζόμαστε ρητορικά και να την συκοφαντούμε μέσα από τα σχολικά μας βιβλία. Ενδεχόμενο θεραπείας θεωρούμε ότι υπάρχει μόνο αν δοθεί το έναυσμα για να επανεφεύρουμε (για την ακρίβεια: να ξαναψηλαφίσουμε) συλλογικά την φιλοπατρία μας σε ένα ιστορικό βάθος τουλάχιστον διακοσίων, όχι απλώς τριανταοκτώ ετών. Και να συναντήσουμε τους προγόνους μας με τον τρόπο του Μακρυγιάννη, ως φίλους και αυτονόητα γνωστούς, όχι ως τοτέμ/αγάλματα/διατριβογραφήματα. Κείμενα-κειμήλια για αυτήν την άλλη ανάγνωση είναι, κατ’ αρχήν, τα κείμενα της γενιάς του ’30… 
Ας αρχίσουμε από εκεί την επαναψηλάφησή μας.


Πριν από μερικές ημέρες οι Ηνωμένες Πολιτείες κατέβηκαν ένα ακόμη σκαλοπάτι χαμηλότερα στην κλίμακα των δημοκρατικών δικαιωμάτων και της συνταγματικής νομιμότητας.

Απαλλαγμένος από το άγχος της διασφάλισης της προεδρικής εξουσίας (έχοντας ήδη εξασφαλίσει την δεύτερη και τελευταία θητεία του), ο πρόεδρος Μπάρακ Ομπάμα μπόρεσε με ενοχλητική άνεση να αθετήσει τις προεκλογικές του δεσμεύσεις για βελτίωση των δημοκρατικών επιδόσεων της κυβέρνησής του, επικυρώνοντας νομοσχέδιο που πλήττει τον πυρήνα των δημοκρατικών ελευθεριών και των συνταγματικών αρχών στις ΗΠΑ.

Πρόκειται για νομοθέτημα που συντάχθηκε από το Πεντάγωνο και προβλέπει τη νέα χρηματοδότηση και την παραπέρα απελευθέρωση των επιχειρήσεών του στο εξωτερικό, την ευρύτερη ενεργοποίηση των στρατοδικείων για δίκες πολιτών, την αυθαίρετη και απεριόριστη προφυλάκιση για τρομοκρατία και την διατήρηση επ' άπειρον του διαβόητου στρατοπέδου συγκέντρωσης στο Γκουαντάναμο.

Η Πράξη Εξουσιοδότησης Εθνικής Ασφάλειας του 2013 (NDAA-2013), όπως ονομάζεται ο νόμος αυτός, συγκέντρωσε τα πικρόχολα σχόλια τω αμερικανών δημοσιογράφων ότι στρώνει το χαλί της προέλασης του βορειοαμερικανικού μιλιταρισμού στο εξωτερικό και της διολίσθησης προς ένα, ακόμη πιό αυταρχικό, αστυνομικό κράτος στο εσωτερικό.

633 δισ. δολάρια

Βαριές κατηγορίες, αλλά φαίνεται να έχουν... οικονομική βάση: σύμφωνα με το νόμο αυτό, το Πεντάγωνο θα εισπράξει φέτος 633 δισεκατομμύρια δολάρια για τα έξοδα των υπερπόντιων επιχειρήσεών του, από τα οποία τα 88,5 δισεκατομμύρια θα πάνε για τις "ενδεχόμενες επιχειρήσεις", όρος που σημαίνει επιχειρήσεις που δεν μπορούν ακριβώς να προβλεφθούν αλλά μπορεί να προκύψουν -παράδειγμα οι οικονομικές απαιτήσεις της εξέγερσης στη Συρία ή η χρηματοδότησης της αμερικανικής παρουσίας στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ.

Όμως, το σημαντικό δεν είναι τα χοντρά νούμερα, αλλά τα ψιλά γράμματα κάποιων τροποποιήσεων του φετινού νόμου σε σχέση με τον αντίστοιχο περσινό. Τροποποιήσεις που στοχεύουν στην ενίσχυση του πολιτικού περιβάλλοντος εντός του οποίου τοποθετείται το ζήτημα της εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ, οι οποίες μάλιστα καλούνται να διατηρήσουν ανυποχώρητη την παγκόσμια στρατιωτική τους υπεροχή.

Έτσι, φέτος, ο νόμος NDAA-2013 καταργεί το νόμο Σμιθ-Μαντ του 1946, ο οποίος απαγόρευε τη στόχευση της κυβερνητικής προπαγάνδας επί του αμερικανικού λαού. Επίσης, καταργείται η ασυλία όσων δημοσιοποιούσαν περιστατικά κακοδιαχείρισης, διαφθοράς και παρανομιών του Πενταγώνου, ώστε "να διασφαλιστεί στο μέγιστο η σφαίρα των εθνικών μυστικών".

Το Γκουαντάναμο, ως "μαύρη τρύπα" του δικαστικού συστήματος και της αντιτρομοκρατικής πολιτικής των ΗΠΑ, εντάσσεται στο πλέγμα της εθνικής ασφάλειας και για τον λόγο αυτό η λειτουργία του περιλήφθηκε στα άρθρα του NDAA-2013. Έτσι, σε μία κοινή συνεδρίαση Γερουσίας και Βουλής, κεκλεισμένων των θυρών, εγκρίθηκε τροποποίηση του νόμου (χωρίς αιτιολογία), η οποία επιτρέπει την επ' αόριστον προφυλάκιση Αμερικανών πολιτών ή μόνιμων κατοίκων των ΗΠΑ, την κράτησή τους χωρίς κατηγορητήριο και αναβάλλει το κλείσιμο του Γκουαντάναμο, το οποίο σύμφωνα με την αρχική δέσμευση του προέδρου Ομπάμα θα έκλεινε "μέσα στον πρώτο χρόνο της πρώτης θητείας του".

Σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά, το κολαστήριο εξακολουθεί να υπάρχει, κρατά 166 άτομα επί δέκα χρόνια χωρίς δίκες ή κατηγορητήρια και παραμένει ανοιχτό για τις μελλοντικές "παράνομες μεταγωγές", δηλαδή τις απαγωγές ξένων πολιτών και την μεταφορά τους εκεί.

Ο ίδιος ο Ομπάμα δικαιολογεί την αθέτηση των πρώτων δεσμεύσεών του διότι από τον προεδρικό του θώκο το τοπίο της εθνικής ασφάλειας φαίνεται διαφορετικό από ότι έξω από αυτόν: οποιαδήποτε χαλάρωση των αντιτρομοκρατικών μέτρων θα εξασθένιζε την εξουσία του ως ύπατου στρατιωτικού διοικητή και θα απειλούσε την διατήρηση της στρατιωτικής υπεροχής των ΗΠΑ στο διεθνές πεδίο.

Τώρα, με τον αναδομημένο NDAA-2013, συμβαίνει το αντίθετο. Στρατός και μυστικές υπηρεσίες μπορούν να δρουν ουσιαστικά εκτός κοινοβουλευτικού ελέγχου, κινούμενες από το εθνικό συμφέρον -αν τώρα αυτό ταυτίζεται με το συμφέρον της οικονομικής αριστοκρατίας και των στρατιωτικού - βιομηχανικού συμπλέγματος, είναι άλλο πρόβλημα. Και μέχρι να λυθεί, το Γκουαντάναμο δεν μπορεί να διαλυθεί.

Πηγή "Ελευθεροτυπία"

Tου Χρήστου Γιανναρά

H ελπίδα μπορεί να προκύπτει από οξυδερκή και νηφάλια κριτική εκτίμηση πραγματικών δεδομένων. Mπορεί όμως και να γεννιέται, περισσότερο ή λιγότερο, από το ένστικτο αυτοσυντήρησης – να εκκρίνει την ελπίδα η τυφλή (ασυνείδητη) ανάγκη ψυχολογικής αυτοάμυνας. «The human kind cannot bear very much reality» πιστοποιεί σοφά ο ποιητής – «το ανθρώπινο είδος δεν μπορεί να αντέξει πάρα πολλή πραγματικότητα» (T. S. Eliot, Burnt Norton I).

Eνστικτώδη χαρακτήρα ελπίδας έχει σίγουρα η «αισιοδοξία». Oι άνθρωποι λογαριάζουν την αισιοδοξία προσόν, κάποιοι καυχώνται γι’ αυτήν. «Eίμαι από τη φύση μου αισιόδοξος», λένε, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι κυριολεκτούν: Oτι την αισιοδοξία τη γεννάει η φύση, το ένστικτο, όχι η κριτική σκέψη, όχι η κατακτημένη ελευθερία από τα φυσικά ορμέμφυτα. Προβάλλουν σαν προσόν την απεμπόληση της λογικής τους για χάρη ενστικτωδών, διορατικών (υποτίθεται) ενορμήσεων.

Δικαιολογούνται, δεν μπορεί να τους μεμφθεί κανείς. Σε μεγάλες δυσκολίες της ζωής, σε ανυπόφορες συμφορές, δεν τα βγάζουμε πέρα χωρίς την ενστικτώδη βιολογική αυθυποστήριξη, την αισιοδοξία. Aρκεί να μην την ανάγουμε και σε κριτήριο πολιτικών εκτιμήσεων, να μην αποφασίζουμε για το μέλλον μας και για τις τύχες της πατρίδας μας με γνώμονα την αλογία των αισιόδοξων ορμεμφύτων μας.

H πολιτική σήμερα ποντάρει στην ενστικτώδη ανάγκη του ανθρώπου για ελπίδα, προσπαθεί να την εκμεταλλευτεί: Nα ικανοποιήσει το φυσικό ορμέμφυτο για να κερδίσει συμπάθειες παρακάμπτοντας τη λογική και την κρίση. Eίναι και αυτό από τα τυπικά συμπτώματα εμπορευματοποίησης της πολιτικής, υποταγής της στις μεθόδους του marketing, στους κανόνες ψυχολογικής εξαπάτησης που καθορίζουν τη διαφήμιση. Eνα εμπορικό προϊόν προσπαθεί να συνδεθεί στο ασυνείδητο του καταναλωτή με παραστάσεις αισθησιακού ηδονισμού για να υποκλέψει την άκριτη προτίμησή του, και ένα κόμμα μεθοδεύει αισιόδοξες ψευδαισθήσεις για να υφαρπάσει την άκριτη ψήφο του πελάτη-ψηφοφόρου. (Θυμηθείτε: «Λεφτά υπάρχουν», «Oι βάσεις φεύγουν», «Eπανιδρύουμε το κράτος» κ. τ. ό.).

Nα συνεχίζονται αυτές οι πρακτικές της εξαπάτησης με δεδομένη την καταστροφή του οικονομικού, θεσμικού, κοινωνικού ιστού της χώρας, είναι εξωφρενικός παραλογισμός. Nαι, άρχισε επιτέλους να εκταμιεύεται η «δόση» που θα ανακόψει την πορεία της Eλλάδας προς το χάος (αλλά και την απειλή του «ντόμινο» συγκατάρρευσης των οικονομιών της Eυρωζώνης). Aρχισε η δόση ύστερα από βάναυσες ταπεινώσεις, εξευτελισμό και διεθνή διασυρμό του ελληνικού ονόματος, εκβιαστικά γκανγκστερικά διλήμματα: ή υπογράφουμε «Mνημόνια» δουλοκτητικής απανθρωπίας ή βυθιζόμαστε στον λιμό και στη ζούγκλα. Yστερα από όλα αυτά το να διαφημίζεται η έναρξη εκταμίευσης της «δόσης» σαν πολιτική επιτυχία των κυβερνώντων είναι ή παραλογισμός ή φτηνή, χυδαία κουτοπονηριά.

Aν επαινέθηκε από τους εκβιαστές η κυβέρνηση (και η γερμανική Handelsblatt ανακήρυξε τον κ. Σαμαρά «ευρωπαίο πολιτικό της χρονιάς 2012») πρέπει να οφείλεται στη σύγκριση με τη δυσκολία που τους δημιουργούσε το χαμηλό διανοητικό επίπεδο, η χονδροειδής ανικανότητα ή οι ψευτοπαλικαρισμοί προγενέστερων πρωθυπουργικών αναστημάτων. Mε τον κ. Σαμαρά το «ναι σε όλα» φαίνεται ότι λειτούργησε αβίαστα, πρόθυμα, με ευήνιο ραγιαδισμό. Θα υπήρξαν παζαρέματα, αλλά όχι διαπραγμάτευση, γκρίνιες για ποσοτικό μετριασμό των απαιτήσεων που πρόβαλαν οι δανειστές, αλλά όχι εναλλακτική πολιτική αντιπρόταση, όχι σχεδιασμός μεταρρυθμιστικής τομής ασύγκριτα γονιμότερης από το κρετινικό, ισοπεδωτικό «κούρεμα» εισοδημάτων που βυθίζει σε ακαταδάμαστη ύφεση την οικονομία.

H μόνη εναλλακτική πολιτική που μπορούσε να αντιτάξει ο κ. Σαμαράς στη σαδιστική εισπρακτική στυγνότητα της τρόικας ήταν ο σχεδιασμός κατάλυσης του πελατειακού κράτους. Mόνο αυτή μπορούσε να οδηγήσει σε δραστικό περιορισμό των ασύδοτων κρατικών δαπανών, σε ριζικά καινούργιο φορολογικό σύστημα (κοινωνικά δίκαιο και γι’ αυτό αποδοτικό), σε αξιοκρατική (και γι’ αυτό δημιουργικά παραγωγική) αναδιάρθρωση της δημόσιας διοίκησης, σε κοινωνικά ελεγχόμενη (και γι’ αυτό πραγματικά αναπτυξιακή) τραπεζική πολιτική, κ. λπ., κ. λπ. Aλλά ο κ. Σαμαράς ανέτρεψε την κυβέρνηση Παπαδήμου για να διασώσει κατά το δυνατό ανέπαφο το πελατειακό κράτος και την κομματική απολυταρχία, όχι για να τα καταλύσει.

Διαφορετικά, θα ήταν ποτέ νοητό, με την πιο στοιχειώδη λογική, να συγκροτήσει «κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας» ανακυκλώνοντας το πιο φθαρμένο και ανίκανο κομματικό υλικό, με κριτήριο επιλογής των υπουργών τη βοήθεια που του πρόσφεραν για να γίνει αρχηγός στο κόμμα του; Aν τον έκοφτε τον κ. Σαμαρά η ανάκαμψη της χώρας, η σωτηρία της, το επιτελείο του για να τολμήσει ρήξεις και τομές θα ήταν ο κ. Πάνος Παναγιωτόπουλος και ο κ. Λυκουρέντζος, ο κ. Aρβανιτόπουλος και ο κ. Στυλιανίδης; Θα ανεχόταν να τον συνεπικουρούν στο τόλμημα αντίστοιχα υπουργικά μεγέθη από την κουζίνα του κ. Kουβέλη και του κ. Bενιζέλου;

Δεν ζούμε συγκυριακή κρίση, ζούμε βαθιά παρακμή. Γι’ αυτό και, παρ’ όλα τα εξόφθαλμα δεδομένα του αυτεξευτελισμού μας, η έναρξη εκταμίευσης της «δόσης» πυροδότησε συγχορδία «αισιόδοξων» ιαχών: «Γυρίζουμε σελίδα», «η κατάσταση αρχίζει και εξομαλύνεται», «η χώρα ξανακερδίζει τη διεθνή εμπιστοσύνη», «οι καταθέσεις επιστρέφουν στις Tράπεζες».

Mια τέτοια παιδαριώδης προπαγάνδα «ρίχνει νερό στον μύλο» της δήθεν αριστερής αντιπολίτευσης, τρέφει τον μηδενιστικό αμοραλισμό της. O λόγος του πραγματισμού, των επαληθευόμενων από όλους πιστοποιήσεων, εγκαταλείπεται στη μονοπωλιακή εκμετάλλευσή του από καριερίστες δημαγωγούς που δεν πιστεύουν σε τίποτα, δεν δεσμεύονται από τίμια έγνοια για τις σχέσεις κοινωνίας της ζωής, χλευάζουν κάθε «νόημα» βίου άλλο από τον Iστορικό Yλισμό.

Aκόμα κι αν γινόταν να κατακλυστεί η χώρα με «δόσεις» τρισεκατομμυρίων ευρώ, η ζωή μας δεν θα πάψει να είναι το ίδιο μίζερη, ανυπόφορα πνιγμένη στην αδικία, στον διωγμό της ποιότητας. Eνα κράτος αντίπαλο του πολίτη, παρανοϊκό στη δυσλειτουργία του, παρασιτικό στη στελέχωσή του, θα μας βασανίζει σαδιστικά. Στα σχολειά θα στραπατσάρονται οι ψυχές των παιδιών μας, στα νοσοκομεία θα εξευτελίζεται η ανθρωπιά μας, στα γήπεδα θα εξηλιθιώνονται οι μάζες. Tο πρόβλημά μας είναι πολιτικό, όχι οικονομικό.

Eλπίδα ανάκαμψης υπάρχει: Aν σαρωθεί ολόκληρο το σημερινό κομματικό σύστημα από μία καθολική έκρηξη κοινωνικής αξιοπρέπειας, ανυποχώρητων απαιτήσεων ποιότητας. «H Kαρχηδόνα πρέπει να καταστραφεί».

Γράφει ο Νικόλαος Τζαχρήστας

Όταν το άδικο γίνεται νόμος τότε η αντίσταση είναι ΙΕΡΟ καθήκον είναι ένα συχνό σύνθημα που γράφεται σε τοίχους και πανό. Δεν ξέρω πως αντιλαμβάνεται ο καθένας το άδικο αλλά είμαι σίγουρος πως ειδικά τα τελευταία χρόνια γίναμε συνένοχοι σε πολλές αδικίες. Το παρόν κείμενο δεν θα είναι άλλο ένα γενικόλογο μανιφέστο αλλά θα μιλήσει για πράγματα που προσκρούουν στην κοινή λογική. Βέβαια και η κοινή λογική είναι υπό συζήτηση όταν εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες επιβράβευσαν αλλά και συνεχίζουν να επιβραβεύουν αυτούς που επιβάλλουν και κάνουν νόμο το άδικο. Τους συμπολίτες αυτούς εγώ τους ονομάζω μεταλλαγμένους νοητικά. Μεταλλάχθηκαν από την χρόνια γαλούχηση και διαπαιδαγώγηση σε ένα περιβάλλον που το άδικο πάλι γινόταν νόμος αλλά τότε τα σκυλάκια(οι πολίτες) ήταν γύρω από το τραπέζι και έπαιρναν κάποιο κοκαλάκι παραπάνω. Μεταλλαγμένοι γιατί στέκουν αμίλητοι, ανέκφραστοι και άπραγοι μπροστά στην δολοφονία
των εαυτών τους, των παιδιών τους αλλά και της πατρίδας τους. Και σαν να μην έφτανε αυτή τους η απάθεια, επιβραβεύουν αυτούς που έχουν καταπατήσει κάθε έννοια του δικαίου.

Ένα από τα θέματα που θα έπρεπε να απασχολήσει όλους τους πολίτες κάθε ιδεολογικής απόχρωσης είναι το κατάντημα των ασφαλιστικών ταμείων και ειδικά του ΙΚΑ. Η κοινωνική ασφάλιση είναι το ιερότερο σκέλος μιας κοινωνίας όπου στην συγκεκριμένη κοινωνία έχει χυθεί αίμα και κυβερνήσεις συντηρητικές για χρόνια ολόκληρα δεν τόλμησαν να την ακουμπήσουν. Βασικά επιχειρήματα των μνημονιακών κυβερνήσεων για τις περικοπές συντάξεων, περικοπές στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και την αύξηση των ορίων ηλικίας προς συνταξιοδότηση είναι ότι τα ασφαλιστικά ταμεία δεν είναι βιώσιμα, ότι έγινε κούρεμα των τίτλων του Ελληνικού δημοσίου που κατείχαν και ότι ο πληθυσμός της Ελλάδας «γερνάει». Με την σειρά μου έχω να θέσω κάποιες ρητορικές ερωτήσεις έναντι αυτής της άθλιας επιχειρηματολογίας.

1) Ποιοι και με ποιο τρόπο χάραζαν τα τελευταία τουλάχιστον 50 χρόνια την πολιτική ασφάλισης;

2) Ποιοι διόριζαν τους γενικούς διευθυντές των ασφαλιστικών οργανισμών και ποιοι τους υπαγόρευαν τι οικονομική πολιτική θα ακολουθήσουν;

3) Ποιοι και για ποιο λόγο έδωσαν εντολή στα ασφαλιστικά ταμεία να αγοράσουν ομόλογα του Ελληνικού δημοσίου γνωρίζοντας ότι τα οικονομικά του κράτους είναι τουλάχιστον αισχρά;

4) Ποιος ρώτησε τον Έλληνα ασφαλισμένο αν θέλει να επενδύσει τον ιδρώτα και το αίμα της ζωής του σε ένα σαθρό κράτος όπου ανέκαθεν εξυπηρετούσε ξένα συμφέροντα;

5) Ποια είναι η διαχρονική πολιτική που χάραξαν οι εναλλασσόμενες κυβερνήσεις για το φαινόμενο της γήρανσης του πληθυσμού;

6) Γιατί το βάρος της πολιτικής αποτυχίας τους να το πληρώσει ο Έλληνας εργαζόμενος και συνταξιούχος και δεν αναλαμβάνουν οι ίδιοι τις ευθύνες που τους αναλογούν στο ολόκληρο;

7) Γνωρίζουν ότι ανδρεία σημαίνει ότι ένας άνδρας αναλαμβάνει τις ευθύνες που του αναλογούν, αλλιώς αυτός δεν λέγεται άνδρας αλλά κλέφτης, ψεύτης, εγκληματίας και λωποδύτης;

8) Ποιοι μεγαλοκαρχαρίες χρωστούν τεράστια ποσά από εισφορές των εργαζομένων τους στο ΙΚΑ;

9) Ποιος είχε χαλαρούς τους ελεγκτικούς μηχανισμούς ώστε μερικοί πολίτες να βρίσκουν παράθυρα διάπλατα ανοιχτά και να εκμεταλλεύονται καταχρηστικά τα οικονομικά των ταμείων;

Η απάντηση σε όλες τις παραπάνω ερωτήσεις είναι μια και δεν παίρνει αμφισβήτηση. Οι κυβερνήσεις του πα.σο.κ. και της ν.δ. χάραζαν την οικονομική πολιτική των ασφαλιστικών οργανισμών πάντα συγκυριακά και πάντα υπέρ των δικών τους παιδιών. Με τα σημερινά δεδομένα φαίνεται ότι εκείνοι οι πολιτικοί που διαχειρίζονταν ή είχαν την αρμοδιότητα των ασφαλιστικών οργανισμών δεν ήταν ανίκανοι,αλλά κατά την ταπεινή μου άποψη λειτούργησαν εκ του πονηρού. Ο εργάτης, ο υπάλληλος και οι συνταξιούχοι ήταν οι μόνοι που δεν έφταιξαν και δεν φταίνε. Άλλωστε άλλη μια επιχειρηματολογία των μνημονιακών κυβερνήσεων ότι και οι πολίτες πήραν μέρος στην διαπλοκή και την κατασπατάληση των χρημάτων των οργανισμών πέφτει στο κενό αν αναλογιστεί κανείς το ποσοστό τους μέσα στο σύνολο των ασφαλισμένων και οι ελεγκτικοί μηχανισμοί ήταν χαλαρώτατοι, πράγμα για το οποίο ευθυνόταν επίσης και οι κρατούντες την εξουσία.

Παρακολουθώντας κάποιες σπίθες αντίστασης που τείνουν να γίνουν φλόγες και πυρκαγιές είδα να ξεπηδάνε στην επιφάνεια διάφοραδίκτυα αλληλεγγύης μέσα από μικρούς πολιτικούς σχηματισμούς, μέσα από στέκια αλληλεγγύης των πολιτών και μέσα από ευαισθητοποιημένους επαγγελματικούς κλάδους προσφέροντας καθένας από την σκοπιά του το αντικείμενο της υπηρεσίας στο οποίο ειδικεύεται ή στο προϊόν το οποίο εμπορεύεται συμπέρανα πως όλοι αυτοί με την συμπαράταξη όλων εμάς των απλών πολιτών μπορούμε να γίνουμε μια γροθιά που να εναντιωθεί στα σκληρά σαγόνια των μνημονιακών. Των μνημονιακών οι οποίοι έχουν στα χέρια τους τις κατασταλτικές δυνάμεις, την νομοθετική εξουσία, την συμπαράσταση του μεγαλοεκδοτικού και βιομηχανικού συρφετού και κάτι επίσης πολύ σπουδαίο τα μμε που τους δίνουν βήμα για να προπαγανδίσουν, να επιβάλλουν τις άνομες και αντισυνταγματικές πολιτικές τους και να εκφοβίσουν τον απλό πολίτη.

Μέσα σε αυτά τα δίκτυα αλληλεγγύης ανακάλυψα κάποια νομικά δίκτυα που σε αυτήν την λαίλαπα προσπαθούν να προστατέψουν ανήμπορους οικονομικά πολίτες. Στην συγκεκριμένη περίπτωση των ασφαλιστικών ταμείων με τις μειώσεις των συντάξεων, την μείωση της ασφαλιστικής κάλυψης και την αύξηση των ορίων ηλικίας μπορούμε να αντισταθούμε νομικά και να διαπομπεύσουμε την παρούσα και όχι μόνο μνημονιακή κυβέρνηση στην Ελληνική, Ευρωπαϊκή και διεθνή δικαιοσύνη. Φέροντας προσωπικά ασφαλιστικά στοιχεία ενός μεγάλου αριθμού ασφαλισμένων και απαιτώντας από την δικαιοσύνη τον έλεγχο στα οικονομικά και διαχειριστικά των ασφαλιστικών οργανισμών μπορούμε να ακυρώσουμε όλες τις αποφάσεις που πήραν οι μνημονιακές κυβερνήσεις για εμάς- χωρίς εμάς. Με την αρωγή την δική μας ως ασφαλισμένων αλλά και των επαγγελματιών νομομαθών μπορούμε να επιτύχουμε τα δίκαιά μας αλλά και να συσπειρώσουμε τεράστιο αριθμό πολιτών προς την κατεύθυνση της κατεδάφισης όλου αυτού του θιάσου της μνημονιακής συμπολίτευσης. Το εγχείρημα αυτό μπορεί να γίνει πράξη σε πολλά πεδία όπως τα τιμολόγια της ΔΕΗ όπου επικαλούνται την δυσμενή οικονομικά θέση που βρίσκεται η δημόσια επιχείρηση ηλεκτρισμού και όλοι θυμόμαστε τον ρόλο του κάθε διευθύνοντα συμβούλου όπου διοριζόταν από την κάθε κυβέρνηση αλλά και των συνδικα(ληστών) της.

Χρόνια ολόκληρα φορολογούμαστε και παίρναμε ευρωπαϊκά κονδύλια για έργα υποδομών και για τον εκσυγχρονισμό του κρατικού μηχανισμού.Η φορολογία που έχει ανταποδοτικό χαρακτήρα, δηλαδή δίνω στο κράτος για να έχω δωρεάν και ποιοτικές υπηρεσίες και προϊόντα δεν είχε ποτέ αποτέλεσμα στην Ελληνική κοινωνία.Πότε είδες ένα νοσοκομείο που εκπληρώνει σε μια σύγχρονη κοινωνία τον ρόλο του. Πότε είδες το εκπαιδευτικό σύστημα να είναι αυτό που αρμόζει στην ιστορία και στις προσπάθειες των Ελλήνων.Πότε είδες αυτοκινητόδρομους και έργα υποδομής που να σέβονται την ανθρώπινη ζωή και την αξιοπρέπεια.Πότε είδες δημόσιες υπηρεσίες να είναι άρτιες και να επιτυγχάνουν τον σκοπό για τον οποίο υπάρχουν. Η απάντηση είναι ΠΟΤΕ.

Η μόνη μάχη που μπορεί να χαθεί είναι αυτήν που δεν θα δώσουμε ποτέ. Και η μάχη αυτή δεν είναι μάχη γοήτρου ή μια οποιαδήποτε μάχη. Είναι μάχη επιβίωσης για εμάς τους πατεράδες μας και των παιδιών μας. Τα ευχολόγια των κοινοβουλευτικών αλλά και εξωκοινοβουλευτικών πολιτικών σχηματισμών δεν φτάνουν για να ανατρέψουν την καθημερινή δολοφονία των πολιτών. Είναι σαν να μπει κάποιος ληστής μέσα στο σπίτι σου και τελικά να βρεθείς εσύ στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Δεν είσαι εσύ αυτός ο οποίος κακοδιαχειρίστηκε, υπεξαίρεσε και έκλεψε το κράτος. Υπεύθυνοι είναι αυτοί. Δίνοντας αυτήν την μάχη θα λάβει τέλος η συνενοχή σου και η απάθειά σου στα χρόνια της επίπλαστης ευημερίας.

Προτείνω λοιπόν το αυτονόητο, να αποδοθεί δικαιοσύνη με οποιοδήποτε τρόπο. Μην περιμένεις να αποδώσουν οι συνένοχοι της κατάντιας μας την δικαιοσύνη. Δεν τους συμφέρει και θα συνεχίσουν να σε δολοφονούν γιατί αυτός είναι ο σκοπός τους, γιατί αυτές τις εντολές έχουν πάρει.

Πολιτικοί σχηματισμοί, δίκτυα αλληλεγγύης των πολιτών αλλά και επαγγελματικών φορέων μπορούμε να τους κυνηγήσουμε και να τους διώξουμε. Και όταν πλέον θα έχουν αφαιρεθεί αυτοί οι κακοήθης όγκοι από το πολιτικό προσκήνιο θα μπορούμε να ελπίζουμε πάλι για ένα καινούριο κοινωνικό συμβόλαιο απαλλαγμένο εντελώς από το θλιβερό παρελθόν.

Τις είδαμε τις ταινίες του Τζέιμς Μποντ, τα ξέρουμε όλοι και όλες τα προσόντα του. Γρήγορος, δυνατός, ζόρικος, ανελέητος, πιστολάς. Α, ναι, διαθέτει και το κοκαλάκι της νυχτερίδας.
Αυτά, βέβαια, ισχύουν στον κόσμο που ονειρεύτηκε ο Ίαν Φλέμινγκ και εγκατέστησαν στην οθόνη ο Σον Κόνερι με τους επιγόνους του. Στην πραγματική ζωή, τα πράγματα είναι κάπως -έως τελείως- διαφορετικά.

Πώς θα σας φαινόταν, για παράδειγμα, μία αγγελία των Βρετανικών Μυστικών Υπηρεσιών (Μ16 για να είμαι ακριβής, όπου υπηρετεί και ο Μποντ) που αρχίζει ως εξής:
"Αν τα προσόντα ενός καλού κατασκόπουλου ήταν προφανή, τότε ο κατάσκοπος δεν θα ήταν και πολύ σόι".
Και συνεχίζει χαρακτηριστικά:
"Το πρώτο πράγμα που πρέπει κανείς να ξέρει για την Μ16 είναι πως τίποτε δεν είναι προφανές στους κόλπους της. Ιδίως τα προσόντα για να γίνει κανείς ένας καλός κατάσκοπος".

Ανατροπή προτύπων, αναμφιβόλως. Με φλέγμα κλασικό βρετανικό και σαρκαστικό χιούμορ. Η Μ16 δεν ψάχνει το νέο Τζέιμς Μποντ, είναι κάτι παραπάνω από προφανές. Άλλον τύπο κατασκόπου αναζητεί. Κάποιον ή κάποια που θα τα πάει καλά με ανθρώπους από πλείστες όσες κουλτούρες (αναγκαίο στην πολυπολιτισμική εποχή μας), κάποιον ή κάποια που θα μιλάει και θα ακούει (παλιά μου τέχνη κόσκινο), κάποιον ή κάποια που θα αναπτύσσει εύκολα σχέσεις και θα πείθει τους απέναντί του να λειτουργήσουν υπέρ των βρετανικών εθνικών συμφερόντων (χωρίς να ξηλωθεί το πορτοφόλι)μ κάποιον ή κάποια που θα διαθέτει ορμή και φαντασία ικανές να διασυνδέσουν στοιχεία και δεδομένα ατάκτως ερριμένα (βλέπε τον νέου τύπου "Q" στο "Skyfall").

Τόσο νορμάλ. Καμία σχέση με το κινηματογραφικό υπόδειγμα, αφήστε που η Μ16 δηλώνει φιλική, φιλικότατη και προς τους οικογενειάρχες ακόμη. Το λέει καθαρά η αγγελία: "Παρότι αναζητούμε επισταμένως ανθρώπους με ενδιαφέροντα για όλα όσα συμβαίνουν ανά την υφήλιο, έχουμε ένα σωρό δουλειές και στα κεντρικά μας γραφεία στο Λονδίνο. Δουλειές που ταιριάζουν μιά χαρά με την οικογενειακή ζωή". Υπενθυμίζω ότι μία φορά, επί Τζορτζ Λάζενμπι, παντρεύτηκε ο Μποντ και η νύφη δεν έζησε πολύ για να το χαρεί...

Τέλος πάντων, να μην το γκαντεμιάσω από τώρα το θέμα. Άλλωστε, η Μ16 επιμένει ότι θα προσφέρει σε κάθε νέο εργαζόμενο την κάλυψη που απαιτεί το "λειτούργημά" του. "Εντάξει, δεν θα την συζητήσετε την αίτησή σας με κανέναν", υπογραμμίζει η ρεκλάμα. Προσθέτει όμως κατευναστικά: "Όταν ενταχθείτε στις τάξεις μας, θα μπορέσετε να αποκαλύψετε την κρυφή σας ταυτότητα σε έναν - δύο φίλους ή στενούς συγγενείς".

Η αγγελία φυσικά συνοδεύεται από την ανάλογη ηλεκτρονική διεύθυνση "για να μάθετε περισσότερα", ενώ για τους υποψηφίους με εξαιρετικά προσόντα υπάρχει και πρόγραμμα fast track!
Πού είναι, άραγε, ο Χάρης Παμπούκης, όταν τον χρειάζεσαι πραγματικα;

Πηγή "Ελευθεροτυπία"

Γράφει η Σοφία 

Η πολιτική και κοινωνική κατάσταση που ζούμε έχει όλα τα χαρακτηριστικά της καταπίεσης του οθωμανικού ζυγού σε έκδοση τραβεστί.

Απ’ όσα χρόνια ζω σ’ αυτόν τον κόσμο, φαντάζομαι όχι μόνο εγώ, δεν έχει υπάρξει άλλη περίοδος που να νοιώθω ότι το επίσημο κράτος έχει εξαπολύσει τόσο απροκάλυπτα και με τόσο φρικαλέο μένος τέτοιο πολυεπίπεδο ρατσιστικό πογκρόμ εναντίον του ελληνικού λαού.
Θέλω να διευκρινίσω ότι όταν λέω κράτος δεν το εννοώ ως την αόριστη έννοια του κράτους. Το κράτος που εννοώ έχει πρόσωπα και ονοματεπώνυμα. Είναι όλοι αυτοί που έχουν καταλάβει τις θέσεις εξουσίας.


Είναι οι βουλευτές που εγκρίνουν πειθήνια κάθε μέτρο



εξόντωσης που μετατρέπει τον ελληνικό λαό σε τρόφιμο στρατοπέδου συγκεντρώσεως.
Μιλάμε καθαρά για επιχειρήσεις μαζικών εθνικών εκκαθαρίσεων που συνοδεύονται και από ψυχολογικές επιχειρήσεις κατατρομοκράτησης που δεν έχουν ξαναεφαρμοσθεί ποτέ στα χρονικά, από όσο εγώ ξέρω.
Πρόκειται για μεθοδικά σχεδιασμένες επιχειρήσεις ενός νέου είδους κρατικής τρομοκρατίας που λέγεται ΦΟΡΟΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ.


Έχουμε στο υπ. οικ. ένα ιερατείο διορισμένων εξωκοινοβουλευτικών που αποτελούν προσωπική επιλογή του εκλεγμένου πρωθυπουργού. Αυτού που έβαλε τους βουλευτές ως κράχτες για να πάρει την ψήφο και μετά αποφάσισε και διέταξε ποιος θα ασκήσει εκτελεστική εξουσία.

Την εκτελεστική εξουσία στο υπουργείο οικονομικών λοιπόν ασκεί το διορισμένο αστέρι του σημιτικού πενταγράμμου, ενώ ο υφυπουργός είναι ένα νέο ανερχόμενο αστέρι της εξουσίας. Λίγοι έχουν πάρει είδηση –όχι ότι το κρύβει ο άνθρωπος- ότι για να διορισθεί ως υφυπουργός οικονομικών ο κος Μαυραγάνης παραιτήθηκε από την θέση του γενικού διευθυντού του φορολογικού τμήματος στην Ελλάδα της μεγάλης ξένης ελεγκτικής εταιρείας KPMG, ακόμα λιγότεροι ξέρουν ή θυμούνται ότι η εν λόγω ελεγκτική εταιρεία είχε κληθεί να ελέγξει την Protonbank το 2011, (απ’ όσο έμαθα υπήρξε και άρθρο στο Βήμα της 18ης/12/11) κι ολοκλήρωσε τον έλεγχο βρίσκοντάς τα όλα εντάξει!


Ένα χρόνο μετά ο γενικός διευθυντής του φορολογικού της τμήματος διορίζεται υφυπουργός οικονομικών για να βάλει αντικειμενικές αξίες ακόμα και στις πέτρες!

Κι ακούμε το ευτράπελο, που δεν είναι βέβαια νέο, αλλά ο καλός ο μάστορας την εξελίσσει την δουλειά του. Αποδείξεις!

Αν θυμάστε άρχισαν, επί του ανεκδιήγητου Παπακωνσταντίνου, να δηλώνουν με τον πιο επίσημο και κατηγορηματικό τρόπο ότι για να μην ανεβάσουν τον ΦΠΑ επινόησαν το μέτρο των αποδείξεων, ζητώντας από τους πολίτες να ζητούν τις αποδείξεις και να τις προσκομίζουν στις φορολογικές δηλώσεις. (Αυτό είδη υπήρχε ως σκεπτικό αλλά για πρώτη φορά άρχισαν να βάζουν πλαφόν στο πόσες αποδείξεις ήθελαν..)


Μετά ανέβασαν δυό φορές το ΦΠΑ, αλλά το μέτρο των αποδείξεων με το πλαφόν παρέμεινε. Και για πρώτη φορά ακούστηκε η απειλή. Αν δεν το κάνεις θα τιμωρηθείς.

Πέρασε ο καιρός και κύλισαν οι φόροι. Φόρος στο πετρέλαιο που πληρώνουν οι καταναλωτές ως ποινή επειδή κάποιοι κάνουν λαθρεμπόριο και δεν θέλουν να τους ελέγξουν, φόρος επειδή έχεις σπίτι, κι άλλος φόρος επειδή έχεις σπίτι, φόρος επειδή δεν έχεις σπίτι γιατί στερείς το κράτος από τον φόρο που θα σου έβαζε αν είχες, ειδικές πράσινες ενεργειακές μπούρδες για το περιβάλλον, για να μην είσαι ενεργοβόρος. Όταν όμως δεν είσαι ενεργοβόρος σου αυξάνουν το τιμολόγιο της ΔΕΗ, αν έχεις εργοστάσιο σου μειώνουν το τιμολόγιο της ΔΕΗ.

Περικοπές επί περικοπών, απολύσεις, υπερφορολόγηση, όλα σοφά υπολογισμένα και εντεταγμένα στις επιχειρήσεις φυσικής και ηθικής εξουθένωσης του λαού και μείωσης του πληθυσμού των Ελλήνων.


Η μείωση του πληθυσμού είναι ένα από τα καθήκοντα που αναλαμβάνουν να φέρουν εις πέρας οι κυβερνήσεις σε αντάλλαγμα για τα εικονικά δάνεια που παίρνουν από το ΔΝΤ.
Αντί να σου πουν έχουμε κανονίσει σε αντάλλαγμα για την απάτη του δανείου να σε ξεκληρίσουμε ως φυλή και να πάψεις να υπάρχεις και δεν θέλουμε να γεννάς παιδιά, σου λένε, θα σε φορολογούμε για κάθε παιδί που κάνεις, κι έτσι μετατρέποντας το παιδί σου σε φορολογική επιβάρυνση σε στέλνουν να κάνεις έκτρωση. Ενώ ταυτόχρονα φέρνουν μεταλλαγμένα προϊόντα (τις έχετε δει στα σούπερ μάρκετ τις πατάτες των οποίων «η φύτευση απαγορεύεται»;..) σε πειράματα έχει αποδειχθεί ότι η τρίτη γενιά ποντικών που τρέφονταν με μεταλλαγμένα βγήκε στείρα…


Εν τω μεταξύ η διαδικασία των αποδείξεων εξελίχθηκε καθώς το είδος των αποδείξεων που λαμβάνονται υπ’ όψιν –κι εκπίπτουν από την φορολογία που θα σου ζητηθεί- συνεχώς μειώνεται, αλλά το ποσό που σου ζητείται να ξοδέψεις διαρκώς αυξάνεται. Όχι τα έξοδα ενοικίου, όχι έξοδα νοσηλείας, όχι έξοδα κοινοχρήστων, όχι φροντιστήρια, όχι ξένες γλώσσες, όχι θέρμανσης (τις εταιρείες που διακινούν το πετρέλαιο δεν θέλουμε να τις ελέγχουμε… έτσι;;; την φοροδιαφυγή θα την πατάξουμε από τον συνταξιούχο! Για αυτό η Protonbank ήταν μια χαρά… )

Κι αφού έχουν φροντίσει να σου ζητάν και τον αέρα που αναπνέεις σε φόρους, έφθασαν και στο έσχατο σημείο σχιζοφρενικής παράνοιας, που είναι στοιχείο μέτρησης της υποταγής, κι αν βγει θετικό, μετά θα προχωρήσουν στο επόμενο βήμα. Σου απαιτούν πόσα θα ξοδέψεις από το συνολικό σου ονομαστικό εισόδημα.

Δεν θα μπω στην διαδικασία να πω, στο απαιτούν χωρίς να λαμβάνουν υπ’ όψιν όλα τα άλλα έξοδα στα οποία σε υποβάλουν με όλες τις άλλες απαιτήσεις τους, γιατί αυτό το λένε όλοι.

Θα πω μόνο ότι η παράνοια ενός κρατικού μηχανισμού να σου λέει το ποσό που απαιτεί να ξοδεύεις και να σε απειλεί με ακόμα μεγαλύτερη φοροτρομοκρατία είναι κατά την γνώμη μου ένα ορόσημο υποταγής.

Πρώτον δείχνει ότι πρόκειται για μια ελίτ με στοιχεία ψυχοπαθολογίας που είναι απηνής διώκτης και εχθρός όλης της κοινωνίας, που έχει πετάξει κάθε προσωπείο και κάθε πρόσχημα, έχει αρπάξει το μαχαίρι και σου λέει αν τρέξεις και δεν κάτσεις να σε σφάξω θα σε κάνω να πονέσεις ακόμα περισσότερο, για να παραλύσουν το θύμα από το φόβο.

Τα ψυχοπαθολογικά χαρακτηριστικά αυτού του πογκρόμ που θυμίζουν τον δολοφόνο που απήγαγε τα θύματά του και τα σκότωνε βασανιστικά από ασιτία και δίψα στην «Σιωπή των Αμνών», μοιάζουν να είναι το συλλογικό προφίλ αυτής της τοπικής κυβερνητικής ελίτ, είτε πρόκειται για δικής επινόησης τακτικές είτε για πρόκειται για εκτέλεση εντολών.

Καλό είναι να θυμόμαστε ότι οι νόμοι έχουν ως σκοπό ύπαρξης να ρυθμίζουν την αρμονία της κοινωνίας και την εύρυθμη λειτουργία της συλλογικότητάς μας, είναι για να εξασφαλίζουν όρους συλλογικής και ατομικής ευημερίας και ανάπτυξης .
Κι όχι για να μεταβάλλουν τους πολίτες σε τροφίμους στρατοπέδου συγκέντρωσης και να κάνουν την χώρα ένα μεταμοντέρνο ΑΟΥΣΒΙΤΣ.


Η συλλογική αποδοχή αυτού του άθλιου εκβιασμού είναι κατά την γνώμη μου ένα ορόσημο για αυτούς και μια απόδειξη ότι μας έχουν χτυπήσει κάτω τόσο που τώρα μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν: Να μας τσιπάρουν, να βγάλουν νόμους ότι αν δεν πας οικειοθελώς να κάνεις έκτρωση θα σε πηγαίνουν με το ζόρι… Θα αφαιρέσουν εντελώς την ιδιωτική ιδιοκτησία (κατά τις επιταγές της ατζέντας 21) και θα γίνουμε ΔΟΥΛΟΠΑΡΟΙΚΟΙ στην ίδια μας την χώρα, που θα την μετατρέψουν σε μια κολασμένη ΕΟΖ δηλαδή στην νέα εκδοχή του ΑΟΥΣΒΙΤΣ.

Αν αυτό που ζούμε τώρα είναι μια φρίκη σκεφτείτε σε τι εφιάλτη θα ζήσουν τα παιδιά και τα εγγόνια μας αν το αφήσουμε να συνεχιστεί από φόβο και με την κρυφή ελπίδα ότι αν υποταχτούμε θα μας μείνει κάτι… Δεν πρόκειται να μας αφήσουν απολύτως τίποτε. Κάθε εκβιασμός στον οποίον υποκύπτουμε είναι το σκαλί του επομένου. Μέχρι πότε πια;
Να ξέρετε ότι το μόνο που κάνει Η ΥΠΟΤΑΓΗ είναι να ΓΕΝΝΑ ΑΦΕΝΤΑΔΕΣ ΚΑΙ ΔΟΥΛΟΥΣ.
Το Σύνταγμα παραβιάζεται καθημερινά από την κυβέρνηση, αδυνατώντας το ίδιο, ως κατασκεύασμα του πολιτικού συστήματος και όχι ως γνήσιο δημιούργημα του λαού, να μας προστατέψει. Η κοινωνία και ειδικότερα τα μεσαία και κατώτερα οικονομικά στρώματα, οδηγούνται στην εξαθλίωση. Η Εθνική Κυριαρχία παραχωρήθηκε στις ορέξεις των δανειστών. Η Ελλάδα μετατράπηκε από ελεύθερη χώρα σε προτεκτοράτο. Τα εισοδήματα χάθηκαν. Η ρευστότητα επίτηδες και τεχνηέντως στέρεψε για να μας γονατίσουν. Έρχεται τώρα και η σειρά της απώλειας της ακίνητης περιουσίας μας, την οποία θα αγοράσουν πλέον για πενταροδεκάρες ξένοι και Έλληνες φοροκλέφτες. Κι εμείς; Εμείς μένουμε καθηλωμένοι στον καναπέ, παρακολουθώντας από τις τηλεοπτικές οθόνες κάποιες δήθεν συγκρούσεις μέσα στο ίδιο το σύστημα και στρεφόμενοι οι μεν κατά των δε λες κι ότι αυτό θα μας λύσει το πρόβλημα.

Γιατί λοιπόν δεν ξεσηκώνεται ο κόσμος;

Αφενός, μας έχουν πείσει ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση, αφετέρου το πολιτικό σύστημα και το σύστημα προπαγάνδας των ΜΜΕ δεν επιτρέπουν να ξεχωρίσει κάποια ηγετική φυσιογνωμία ή κάποια κοινωνική κίνηση που θα ηγηθεί μιας αντίδρασης. Όλα παίζονται μέσα από το κλειστό θεατρικό και κρατικοπαρασιτικό πολιτικό σύστημα, το οποίο ελέγχεται και καθοδηγείται από αντιλαϊκά συμφέροντα.

Από την αρχή αυτής της υπόθεσης, εδώ και τρία χρόνια, μας τρομοκράτησαν και μας έπεισαν ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση, ενώ λύσεις υπήρχαν πολλές. Έτσι σιγά σιγά και διαχρονικά περιόριζαν τις εναλλακτικές λύσεις και έκαναν τη θέση μας όλο και πιο δύσκολη. Ταυτόχρονα, το πολιτικό σύστημα, καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης, είχε διαπαιδαγωγήσει το λαό στα μέτρα του. Είχε εντάξει το λαό στην πολιτική μέσα από δίκτυα εκλογικής πελατείας και πολιτικής πατρωνίας και κυρίως μέσα από κομματικά ελεγχόμενα συνδικάτα. Καμία λαϊκή διεργασία στο παρελθόν ποτέ δεν αφέθηκε να εκδηλωθεί αυθόρμητα. Οι ανεξάρτητες φωνές απομονώθηκαν. Από τα δημοτικά σχολεία μέχρι την κυβέρνηση και τον ΠτΔ, όλα ήταν αυστηρά κομματικοποιημένα και όπως αποδεικνύεται σήμερα, απόλυτα καθοδηγούμενα από τα συμφέροντα που έλεγχαν τα κόμματα.

Επομένως σήμερα, είναι σχεδόν αδύνατο να ξεσηκωθεί ο κόσμος ακόμα και αν οι δανειστές τον βγάλουν από τα σπίτια του και γυρνάει γυμνός στους δρόμους. Μεγάλη απόδειξη αυτού είναι τόσο οι άνεργοι μισθωτοί όσο και οι άνεργοι ελεύθεροι επαγγελματίες. Από τη στιγμή που τους πρόδωσαν και τους εγκατέλειψαν οι κομματικές συνδικαλιστικές τους ηγεσίες, έμειναν εντελώς απροετοίμαστοι και ασύνδετοι για να αντιδράσουν. Έτσι αναγκαστικά οδηγούμαστε όλοι στον πάτο, περιμένοντας πλέον από τις εταιρίες δημοσκοπήσεων να μας υποδείξουν τι πρέπει να ψηφίσουμε.

Θα περάσουν πολλές δεκαετίες πλέον για να καταλάβει ο λαός ότι τα διάφορα «ξέφωτα» και τα διάφορα «φώτα στα τούνελ» που του τάζουν είναι απλά απάτη για να τον κρατούν καθηλωμένο στον καναπέ, έστω και ασκεπή σε λίγο.

Ένας καναπές και μια τηλεοπτική οθόνη θα είναι σύντομα η μόνη μας περιουσία, αλλά ταυτόχρονα και οι αλυσίδες της σκλαβιάς μας.  

Πέτρος Χασάπης
Η Ευρώπη των ονείρων έγινε η Ευρώπη του θανάτου των λαών

Η Ευρώπη εξευτελίζεται με όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα, με όσα εφαρμόζονται εις βάρος των Ελλήνων πολιτών, με όσα και για όσα «πειραματίζονται» οι ισχυροί με τα γυάλινα πόδια. Η αλληλεγγύη των λαών, η δημοκρατία, το δικαίωμα σε μία καλύτερη ζωή… κάθε έννοια που εμπεριεχόταν στην λέξη Ευρώπη, έχει ισοπεδωθεί για τους Έλληνες, πάνω στους οποίους σαφέστατα άρρωστοι εγκέφαλοι (πολιτικοί και οικονομικοί) αποφάσισαν να εφαρμόσουν μεθόδους υποδούλωσης λαών και διάλυσης κρατών. Τα αποτελέσματα του «πειράματος» ήδη αρχίζουν και εφαρμόζονται και στους υπόλοιπους λαούς της νότιας Ευρώπης, ενώ άρχισε και η ψυχολογική προετοιμασία των βορειο-ευρωπαίων για πολιτικές οικονομικής λιτότητας.

Κι ενώ τα ανθρώπινα δικαιώματα εξανεμίζονται στο όνομα της ανόρθωσης των οικονομιών και της κατάπτωσης των λαών, εμφανίζονται και τα κροκοδείλια δάκρυα για να συμβάλουν στην απαραίτητη απενοχοποίηση των βιαστών του Διεθνούς Δικαίου και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Η Ευρώπη ενδέχεται να περάσει την κρίση χωρίς να διαλυθεί η ευρωζώνη, αλλά –δυστυχώς για την ίδια- αυτά που θα έχουν απομείνει δεν θα θυμίζουν σε τίποτε την Ευρώπη του πολιτισμού και των λαών και την Ευρώπη του φωτός.

Χωρίς έκπληξη, διαβάζουμε στην Die Welt: «Εάν μεταφέρουμε αυτές τις περικοπές σε γερμανικές διαστάσεις τότε κάνουμε λόγο για περικοπές ύψους 150 δισ. ευρώ», γράφει ο Στάινμπρουκ (ο σοσιαλδημοκράτης υποψήφιος για την γερμανική καγκελαρία), επισημαίνοντας πως η μονομερής πολιτική λιτότητας έχει προκαλέσει στην Ελλάδα κοινωνική κατάθλιψη.

«Το ποσοστό των αυτοκτονιών έχει διπλασιαστεί τα τελευταία τρία χρόνια», λέει, σημειώνοντας ότι υποτιμάται στη Γερμανία η κοινωνική διάσταση της κρίσης.

Ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας προειδοποιεί, παράλληλα, το Βερολίνο να μην ανεχθεί την αποδυνάμωση των άλλων χωρών. «Οι ευρωπαίοι γείτονές μας επιθυμούν μια ισχυρή Γερμανία, αλλά πολλοί είναι εκείνοι που είναι αντίθετοι σε μια ισχυρή Γερμανία, η οποία με το οικονομικό της βάρος και την πολιτική της επιρροή θα μπορούσε να προκαλέσει αποφάσεις, με τις οποίες οι πιο αδύναμες χώρες δεν μπορούν να συμφιλιωθούν», γράφει ο Πέερ Στάινμπρουκ.

Καλεί, τέλος, τη Γερμανία να χρησιμοποιήσει την οικονομική της ισχύ προκειμένου να διατηρηθεί η αλληλεγγύη στην Ευρώπη. Αυτό είναι προς το εθνικό συμφέρον της Γερμανίας, επισημαίνει ο κ. Στάινμπρουκ, προσθέτοντας ότι η εξωστρεφής γερμανική οικονομία ευνοείται όταν η οικονομική κατάσταση των γειτόνων της είναι καλή.

Την ίδια στιγμή η Wall Street Journal με δημοσίευμά της προσπαθεί να περιγράψει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν μέσα στον χειμώνα οι Έλληνες, γράφοντας πως «οι Έλληνες κόβουν ξύλα από βουνά για να ζεσταθούν»…!

Αποψιλώνονται τα περιαστικά δάση στην Αθήνα και άλλες πόλεις, ενώ η αιθαλομίχλη και οι κίνδυνοι από τις πυρκαγιές απειλούν τον πληθυσμό της Ελλάδας που αγωνίζεται να «βγάλει το χειμώνα» χωρίς το ακριβό πετρέλαιο θέρμανσης και το ηλεκτρικό ρεύμα…

Οπως γράφει η εφημερίδα Wall Street Journal, ενώ περιπολούσε νύχτα στο όρος Αιγάλεω, Έλληνας ακτιβιστής έπιασε έναν νεαρό να κόβει παράνομα δέντρο σε δημόσια έκταση. Λίγες στιγμές μετά, ο άνδρας ξέσπασε σε κλάματα, λέγοντας ότι είναι άνεργος και χρειάζεται την ξυλεία για να θερμάνει το σπίτι όπου ζει με την γυναίκα και τα τέσσερα παιδιά του, καθώς δεν μπορεί να αγοράσει πετρέλαιο θέρμανσης.

«Ήταν δύσκολη απόφαση, αλλά τον άφησα να φύγει», είπε ο ακτιβιστής, που ηγείται του τοπικά χρηματοδοτούμενου Περιβαλλοντικού Συνδέσμου των Δήμων Αθήνας – Πειραιά, ο οποίος στοχεύει στην προστασία των δασών γύρω από το Αιγάλεω.

Ήδη δεκάδες χιλιάδες δέντρα έχουν εξαφανιστεί από πάρκα και δάση αυτό το Χειμώνα σε όλη την Ελλάδα, παραδέχονται οι Αρχές. Με την έλευση του ψύχους, η κλιμάκωση της χρήσης ξύλων για θέρμανση προκάλεσε σοβαρή περιβαλλοντική ζημιά, με τους πρόποδες των λόφων να αποψιλώνονται και την αιθάλη από τα τζάκια να σκεπάζει την Αθήνα και άλλες πόλεις, απειλώντας τη δημόσια Υγεία.

Το υπουργείο Περιβάλλοντος παραδέχεται άλμα των περιπτώσεων παράνομης υλοτόμησης πέρυσι και έχει προχωρήσει σε πάνω από 3.000 αγωγές και κατάσχεση άνω των 13.000 τόνων παράνομα υλοτομημένης ξυλείας.

Η πρακτική αυτή καταγράφηκε για τελευταία φορά στην Ελλάδα κατά την βάρβαρη γερμανική κατοχή τη δεκαετία του ’40, γεγονός που αναδεικνύει το πώς πέντε χρόνια ύφεσης και λιτότητας έχουν προκαλέσει δραματικές αλλαγές στην χώρα.

Αν και η Wall Street Journal ξεχνά να αναφερθεί πως η Παιδεία παγώνει και υποβαθμίζεται σε πρωτοφανή βαθμό μαζί με τα εφαρμοζόμενα μέτρα οικονομικής λιτότητας, πως οι αίθουσες διδασκαλίας -από νηπιαγωγεία έως πανεπιστήμια- δεν έχουν θέρμανση και δεν πληρούν τους στοιχειώδεις κανόνες λειτουργίας τους που αφορούν την υγιεινή, την ασφάλεια και όχι μόνο…

Η Ευρώπη μεταλλάσσεται σε ένα πολιτικό έκτρωμα. Για να το διαπιστώσει κανείς, αρκεί να επισκεφθεί την Ελλάδα ή να ρωτήσει έναν Έλληνα (μη κυβερνητικό αξιωματούχο), για να νιώσει πως το «πείραμα» πετυχαίνει και ο «ασθενής» πεθαίνει. Εάν αυτή την Ευρώπη ονειρεύεται η Μέρκελ και εκείνοι που βρίσκονται πίσω της, τότε σε αυτή την Ευρώπη δεν αξίζει να συμμετέχει κανένα κράτος και καμία κυβέρνηση που σέβεται τον λαό και που εργάζεται για το καλύτερο. 

Η σημερινή Ευρώπη, αδυνατεί να υπερασπιστεί τα αυτονόητα. Το φάντασμα αυτής της -γυμνής από κάθε ηθική- Ευρώπης ήδη κυκλοφορεί στους δρόμους της Ελλάδας και ίσως θα πρέπει να καταλάβουν έγκαιρα οι υπόλοιποι ευρωπαϊκοί λαοί πως ο δρόμος των ηγετών τους δεν εξυπηρετεί και ούτε υπακούει το Διεθνές Δίκαιο και τις Διεθνείς Συνθήκες σχετικά με την προστασία της ανθρώπινης ζωής, της αξιοπρέπειας και της ελευθερίας.

Κωνσταντίνος


Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός

Θυμάμαι, όταν έπιανε η αντιτρομοκρατική υπηρεσία τα μέλη της «17Ν»,τους κατέτασσε σε… γενιές. Πρώτη, δεύτερη, τρίτη γενιά εκτελεστών, όπως ακριβώς γίνεται με τα «κλειστά», οικογενειακά επαγγέλματα. Οι παλαιότεροι αποκαλύπτουν και μεταδίδουν στους νεότερους τα μυστικά της τέχνης τους και αυτό λέγεται παράδοση. Και το οργανωμένο έγκλημα, λοιπόν, ακολουθεί γενεαλογικά τις παραδόσεις.


Το 1981 μια συγκεκριμένη οργάνωση ανθρώπων, λιμασμένων για χρήμα, εξουσία και εμφορούμενο από μένος, μνησίκακο και εκδικητικό, αναλαμβάνει την πολυπόθητη εξουσία. Το κέλυφος, κάτω από το οποίο αποκρύπτουν την ιδιοτελειά τους, ονομάζεται κόμμα. Το δέλεαρ για να το ακολουθήσουν οι λεγόμενες «λαϊκές μάζες», είναι μια αερόπλαστη και κρανιοκενής συνθηματολογία. Παφλάζουσες ασημαντολογίες και κραυγαλέοι αφορισμοί γενικότατης φύσεως (και όσο πιο αόριστο και γενικό είναι το περιεχόμενο ενός συνθήματος, μας διδάσκει η κοινωνική ψυχολογία, τόσο μεγαλύτερη εμβέλεια αποκτά) καρυκευμένοι με τις συνήθεις κόρωνες περί εθνικής ανεξαρτησίας – «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» – και κοινωνικής δικαιοσύνης- «αλλαγή», «το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσία». Ο λαός δε πάντοτε ευκολόπιστος και στο τέλος προδομένος, πείθεται. Την δεκαετία του ’80, λαφυραγωγεί το κράτος η πρώτη γενιά. Ταυτόχρονα εκλύει τις χειρότερες ροπές του νεοελληνικού χαρακτήρα, καλλιεργεί τα ελαττώματα του λαού και όχι τις αρετές του. Την διαφθορά διά του λεγόμενου «πολιτικού χρήματος» και των περιβόητων «διαπλεκόμενων συμφερόντων», που όλοι τα κατήγγειλαν και ουδείς τα αποκάλυπτε, γιατί αφορούσε τους ίδιους και συγγενικά τους πρόσωπα. Τις ραγδαίες αναρριχήσεις αναξιοκρατικώ δικαιώματι και κομματική προωθήσει. Την γενικευμένη ηθική του αμέσου συμφέροντος και του άνομου πλουτισμού- «δωράκι στον εαυτό του»- όπου ο υστερών σε κακοποιό ευρεσιτεχνία ένιωθε ότι κοροϊδοπιάνεται και αυτοαδικείται, με έναν λόγο το κλίμα σκυβαλοκρατίας, λωποδυτοκρατίας και σαλταδορισμού, που η λαϊκή θυμοσοφία συνόψισε ευθύβολα στο απόφθεγμα: «τα λίγα βγαίνουν με κόπο, τα πολλά με κόλπο». (Γ. Καλλιόρη, «Eξ επαφής», εκδ. «Αρμός», σελ 13).

Την δεκαετία του 80, εκκολάπτεται ταυτόχρονα και η δεύτερη γενιά των σαλταδόρων και λοιπών κηφήνων, που ανυπομονεί να λάβει τα ηνία. Στα μέσα της δεκαετίας του ’90 έρχεται η ώρα της. Χρυσή εποχή για επαγγελματίες συνδικαλιστές, κλεφτοκατσικάδες και λοιπές αναθυμιάσεις και μαγαρισιές που ζητωκραύγαζαν δουλικά το κόμμα. Η μεγάλη λεηλασία του κράτους, χάρις και στην απραξία του λαού, που εθίζεται στην βορβορώδη ευτέλεια και κυρίως στην αίσθηση πως όλα επιτρέπονται άνευ ορίων και χαλινού. (Η τότε αφωνία και έλλειψη αντίδρασης οδήγησε στην τωρινή “πάγκαλη” χαιρεκακία περί του «μαζί τα φάγαμε». Όπως όλοι οι εγκληματίες καταφεύγει στην θρασύδειλη και ανήθικη τακτική της αποφυγής της ευθύνης. Ο ίδιος όμως και τα υπόλοιπα μέλη της οργάνωσης νομοθετούσαν και όχι ο λαός. Αν εγώ ο δάσκαλος, αφήνω τους μαθητές μου «να κλέβουν» στα διαγωνίσματα και «να αντιγράφουν», την επόμενη φορά θα έλθουν όλοι αδιάβαστοι. Ποιος είναι υπεύθυνος για την καταστροφή της τάξης; Όλοι μαζί;).

Την δεύτερη αυτή δεκαετία του «χρυσού θερισμού», όπως ονομάζει ο Πλούταρχος την ενασχόληση με την πολιτική, ανδρώνεται και η τρίτη γενιά των… εκτελεστών του λαού, άθλια απολειφάδια της Νέας Τάξης, χωρίς ιθαγένεια, Γραικύλοι, ημιμαθείς φραγκολεβαντίνοι. (Δρούτσας, Μπιρμπίλη, Γερουλάνος, Παπακωνσταντίνου και λοιποί αγνώστου προελεύσεως).

Για την τρίτη γενιά και την «προσφορά» της στον τόπο, δεν υπάρχουν λόγια. Η σκέψη αδυνατεί να ερμηνεύσει με λογικές κατηγορίες τον βίο και την πολιτεία της. Μόνον παρανοϊκός μπορεί να διαρρήξει την κρούστα τρέλας και ψευτιάς που την περιβάλλει.

Τρεις γενιές αχρειότητας και εξαπάτησης ενός ολόκληρου λαού. Κάποιοι θα πουν έγιναν και πράγματα σωστά. Όμως «προς γαρ το τελευταίο εκβάν έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται», το τελευταίο συμβάν κρίνει όλα τα προηγούμενα. Τώρα που ξεβράζονται οι απατεωνιές τους, στις οποίες μυούσαν και τις οικογένειές τους, κατανοούμε πλήρως το τι γινόταν όλα αυτά τα χρόνια.

Τώρα ζητούν από τον λαό να δείξει εντιμότητα, να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του, να μεταμορφωθεί εν μια νυκτί σε πειθαρχημένο πολίτη. Προηγήθηκαν τρεις δεκαετίες θηριώδους διαφθοράς, απαιδευσίας και αναξιοκρατίας. Τώρα είναι αργά. Μόνο αν φύγουν από «το κάδρο» -κατά την ελεεινή φράση- οι υπαίτιοι και κυβερνήσουν άνθρωποι που θα φιλοτιμήσουν τον λαό διά του παραδείγματος τους, θα σωθεί η πατρίδα. Και θα έρθει η ευλογημένη ώρα…


«Η ζωή που εκάναμε μας βοήθησε στην Επανάσταση. Διότι ηξεύραμε τα κατατόπια, τους δρόμους, τους ανθρώπους. Εμάθαμε την πείνα, τη λέρα, την κακοπάθεια. Εσυνηθίσαμε να καταφρονούμε τους Τούρκους», που θα πει έλαβαν συνείδηση της ελευθερίας τους, πριν την αποκτήσουν και εξωτερικά, όπως μας τα ιστορεί ο Κολοκοτρώνης. Τώρα και εμείς μαθαίνουμε την κακοπάθεια και συνηθίζουμε να καταφρονούμε την κομματική λέρα. Κάποια στιγμή θα μας πιάσει το…Ελληνικό μας.

Κάποτε, μια μέρα που συζητούσαν δυο απλοί άνθρωποι, δύο ψαράδες ήταν -γράφει ο Μυριβήλης- για την πίεση που ασκούν οι μεγάλες δεξιές και αριστερές δυνάμεις πάνω στην πολιτική ζωή του τόπου για τα συμφέροντα τους, ο ένας ξεστόμισε μια φράση που με ξάφνιασε. Είπε οργισμένος: «Αν μας πιάσει καμιά μέρα το Ελληνικό μας…» (περ. «Γνώσεις», 1959).

Αυτό το «Ελληνικό μας» πρέπει να αποκτήσουμε πάλι. Κι αυτό δεν περιέχει λόγια, περιέχει θυσίες, και ονομάζεται Λεωνίδας και Παλαιολόγος και Παπαφλέσσας και Μελάς και Αυξεντίου. Αυτό «το Ελληνικό μας» περιφρόνησε και δεν φρόντισε το κράτος να καλλιεργήσει συστηματικά, εντατικά στην ψυχή της νέας γενιάς, γιατί αυτό είναι που φοβούνται οι εχθροί του Γένους και αυτό υπονόμευσαν με χίλιους τρόπους.

Και για να κλείσουμε, όπως ξεκινήσαμε, για τις τρεις γενιές του… οργανωμένου εγκλήματος, παραπέμπω σ’ ένα κείμενο του Φώτη Κόντογλου από το θαυμάσιο «Ευλογημένο καταφύγιο». (σελ. 213):


«Μια φορά ήταν ένας σουλτάνος αιμοβόρος και τον καταριότανε όλος ο κόσμος. Τη νύχτα γινότανε «τεπτίλι», δηλαδή έβαζε ξένα ρούχα και γύριζε μέσα στο σοκάκια και στα μαγαζιά, για να δει τι έλεγε ο κόσμος γι’ αυτόν. Από παντού άκουγε κατάρες και βλαστήμιες. Μα δεν απελπιζότανε. Δύο-τρία χρόνια έβγαινε στη βόλτα, μα δεν άκουσε μήτε έναν άνθρωπο να πει καλόν λόγο για τον σουλτάνο. Απάνω στα τρία χρόνια, εκεί που περπατούσε ένα βράδυ σ’ έναν δρόμο, μια γριά, πολύ γριά, τον γνώρισε, κι είπε:
«Πολυχρονεμένε μου σουλτάνε, μέρες να κόβει ο Αλλάχ από μένα, χρόνια να σου τις δίνει».
Ο σουλτάνος παραξενεύτηκε πώς βρέθηκε άνθρωπος να τον ευχηθεί, και ρώτησε τη γριά τι καλό είχε δει από αυτόν και τον ευχιότανε.
Κι η γριά του είπε: «Εγώ θα σου πω την αλήθεια και δε με μέλει να με σκοτώσεις, γιατί είμαι γριά. Εγώ έφταξα τρεις σουλτάνους, τον παππού σου, τον πατέρα σου κι εσένα».
«Λοιπόν», της λέγει ο σουλτάνος, «τι άνθρωπος ήτανε ο παππούς μου;».
«Ο παππούς σου», λέγει η γριά, «ήτανε κακός άνθρωπος. Κρέμαζε, παλούκωνε, έσφαζε».
«Κι ο πατέρας μου;» τη ρωτά ο σουλτάνος.
«Ο πατέρας σου ήτανε χειρότερος από τον παππού σου», λέγει η γριά.
«Κι εγώ», τη ρωτά ο σουλτάνος, «τι άνθρωπος είμαι;».
«Εσύ είσαι πιο παλιάνθρωπος από τον πατέρα σου».
«Και τότε, γιατί με πολυχρονίζεις;», τη ρωτά πάλι ο σουλτάνος.
«Σε πολυχρονίζω, επειδή ο πατέρας σου ήτανε χειρότερος από τον παππού σου, κι εσύ χειρότερος από τον πατέρα σου, παρακαλώ τον θεό να σε πολυχρονίζει, γιατί αυτός που θα ‘ρθει ύστερ’ από σένα, θα ‘ναι ακόμα χειρότερος»!

Άλλο ένα προκλητικό επεισόδιο της απόπειρας του Προξενείου και των παρακρατικών του μηχανισμών να εδραιώσουν την επιρροή τους και στον Νομό Έβρου…

     Ήταν το 2009 όταν στο αυτοαποκαλούμενο «Παγκόσμιο Συνέδριο Τούρκων Δυτικής Θράκης» που πραγματοποιήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, οι «σύνεδροι» ανάμεσα στα συμπεράσματα και αποφάσεις τους, ανακοίνωσαν πως στο εξής θα στρέψουν το ενδιαφέρον τους στο Νομό Έβρου δίνοντάς του ιδιαίτερη βαρύτητα. Γιατί; Διότι ο Έβρος (σφήνα ανάμεσα στην υπόλοιπη Θράκη και την…«Μητέρα Πατρίδα» με πολύ μικρό αριθμό ομοθρήσκων τους) ήταν ο μοναδικός Νομός από τους τρείς της Θράκης που η παρακρατική, προβοκατόρικη και υπονομευτική δράση του Προξενείου υστερούσε. Στην Ροδόπη και στην Ξάνθη το προξενείο είχε εδραιώσει για τα καλά την δράση του. Στο Νομό Έβρου το μόνο που είχε καταφέρει, έως τότε, ήταν να υφαρπάξει τα πομακικά πανηγύρια και προσκυνήματα και να τα εκτουρκίσει. 
Φυσικά υπήρχε πάντοτε η επιτήδεια ποικιλότροπη και πολυεπίπεδη τρομοκράτηση των μουσουλμανικών πληθυσμών να «εκτουρκιστούν» αλλά τα πράγματα ήταν σχετικά ελεγχόμενα και όχι τόσο τετελεσμένα. Ήταν δηλαδή η κατάσταση αναστρέψιμη. Ε, λοιπόν αυτό ακριβώς βάλανε, οι πράκτορες και οι υπονομευτές, ως επόμενο στόχο τους, δηλαδή να μην είναι αναστρέψιμη η κατάσταση και να γίνει άμεσα ελεγχόμενη από αυτούς και στον Έβρο.

     Έτσι λοιπόν μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια κύλησε αρκετό «νερό στο αυλάκι» (και μαύρο… τουρκοπαραδάκι) και με μεθοδευμένο τρόπο άρχισαν να εφαρμόζουν το παρακρατικό τους σχέδιο. Κατάφεραν, εν τη απουσία του ελληνικού κράτους, να ιδρύσουν διάφορους τουρκοσυλλόγους είτε «πολιτιστικούς», είτε «αθλητικούς», είτε «θρησκευτικούς» και να τους χρησιμοποιήσουν ως οχήματα άλωσης και εξαγοράς συνειδήσεων. Η ονομασία των Συλλόγων και το αντικείμενό τους δεν έχουν καμμιά σχέση με τους πραγματικούς στόχους και σκοπούς των δημιουργών τους. Εξάλλου όλοι ξέρουμε πολύ καλά πού τον έχουν γραμμένο οι Τούρκοι τον πολιτισμό…

     Πομάκοι του Δήμου Διδυμοτείχου και Σουφλίου αφέθηκαν βορά στις υπονομευτικές ορέξεις των κάθε λογής πρακτόρων και εγκάθετων της Άγκυρας. Κάθε τυχάρπαστος έμμισθος αναδείχθηκε αίφνης ως «ρυθμιστής καταστάσεων» και «εκπρόσωπος» της «αδικημένης μειονότητας». Τα οφέλη πολλά τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και, κυρίως σε επίπεδο διείσδυσης της τουρκικής πολιτικής εν Ελλάδι. Θα προσπεράσουμε το τι συνέβη στο βόρειο κομμάτι του Έβρου με τους Πομάκους και θα επικεντρωθούμε στο ζητούμενο αυτού του άρθρου, το τί συμβαίνει στην Αλεξ/πολη δηλαδή, όπου συνεχίζει να εξελίσσεται η χρόνια προσπάθεια διείσδυσης και χειραγώγησης των αθιγγάνων της οδού Άβαντος.
     Οι αθίγγανοι, ως γνωστόν, είναι μια κοινωνική ομάδα ειδικής ψυχοσύνθεσης, κουλτούρας και συμπεριφοράς. Στην ουσία δεν θέλει κόπο, αλλά θέλει τρόπο για να μπορέσεις να την χειραγωγήσεις (κι ο νοών νοήτω…). Έκαναν κάποια βήματα οι τουρκοπράκτορες επ’ αυτού αλλά επιθυμούσαν διακαώς να εδραιώσουν (και να υπενθυμίζουν) την παρουσία, μαζί με την προπαγάνδα τους. 
Τι θα εξυπηρετούσε καλύτερα τους σκοπούς τους από τη δημιουργία ενός «λατρευτικού χώρου»; Ρητορικό ερώτημα. Από την πρώτη στιγμή οι εγκάθετοι της Άγκυρας χρησιμοποίησαν την μουσουλμανική θρησκεία ως όχημα για τον εκτουρκισμό των πάντων (αυτό ισχύει για όλα τα Βαλκάνια κι όχι μόνο). 
Ερχόμαστε λοιπόν στο σήμερα και βρισκόμαστε σε μια ακόμη προκλητικά πονηρή πρακτική του προξενείου να «κατοχυρώσει» την παρουσία του στην Άβαντος οικοδομώντας ακόμη ένα «λατρευτικό χώρο» (τι θρήσκοι άνθρωποι αυτοί οι κεμαλοφασίστες!) το οποίο δήθεν θα είναι ολίγον χώρος προσευχής, ολίγον χώρος πλυσίματος νεκρών, ολίγον τζαμί αλλά στην ουσία θα είναι το κέντρο τουρκικής προπαγάνδας-πλύσης εγκεφάλου και το «στρατηγείο» του κάθε λογής εγκάθετου και προβοκάτορα της περιοχής. Όταν ξεκίνησε το «οικοδόμημα» έγινε καταγγελία και κατόπιν των ενδεδειγμένων ενεργειών σταμάτησε το έργο. Στην χώρα μας, όμως, όταν λέμε πως «σταματά» ένα έργο σημαίνει πως συνεχίζεται την επόμενη ημέρα. Πόσω μάλλον όταν επικρέμεται πάνω από τα κεφάλια των εμπλεκόμενων η «δαμόκλειος σπάθη» των ψήφων. Το «έργο» προχώρησε κανονικά παρόλο που έπρεπε από την πρώτη στιγμή να δοθεί ιδιαίτερο βάρος λόγω της ευαισθησίας του θέματος. 

Απεναντίας δεν δόθηκε η απαιτούμενη προσοχή και όλα βαίνουν καλώς. Μετά από καταγγελία πολιτών «ξανακουνήθηκε» ο αρμόδιος μηχανισμός, αλλά επέστρεψε άπραγος διότι «δεν βρέθηκε ουδείς εντός του παρανόμου κτίσματος για να συλληφθεί». Ωραία. Κάναμε το «καθήκον» μας οπότε μπορούμε να συνεχίσουμε να κάνουμε τα «στραβά μάτια». Το θέμα λαμβάνει και άλλες διαστάσεις αν αναλογιστούμε πως εμπλέκεται στην προσπάθεια νομιμοποίησής του και χριστιανός πολιτικός μηχανικός, αλλά και δημοτικός σύμβουλος ο οποίος μεσολάβησε για να βρεθούν υλικά προκειμένου να φτιαχτεί το κτίσμα. Με τα χεράκια μας βγάζουμε τα ματάκια μας, δηλαδή.  
Στις φωτογραφίες μπορεί ο καθένας να διαπιστώσει την μορφή που είχε το κτίσμα κατά την διάρκεια της πρώτης καταγγελίας, προ διμήνου, και την σημερινή του μορφή με τα τέσσερα μεγάφωνα στην σκεπή του για να φωνάζουν και να μας θυμίζουν πόσο ανεπαρκείς είμαστε ως Κράτος, ως Δήμος, ως Λαός…
     Τελικά μετά από μερικές μέρες (δεν γνωρίζουμε αν «ειδοποιήθηκαν» οι παρανομούντες ή αν «έτυχε») ξήλωσαν τις πέργκολες και τώρα στέκει το οίκημα καθόλα νόμιμο και αγέρωχο έτοιμο για να παράξει… πολιτισμό και θρησκευόμενους τουρκόφρονες.

     Αν δεν δοθεί, έστω και τώρα, ένα μάθημα στους τουρκοπράκτορες (οι οποίοι αλωνίζουν στην περιοχή μας), εφαρμόζοντας τη νομιμότητα και κατεδαφίζοντάς το, τότε είμαστε πραγματικά άξιοι της μοίρας μας…