Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

10 Αυγ 2014

Η ρωσική στρατηγική ενώπιον του αγγλοσαξονικού ιμπεριαλισμού

Γράφει ο Τιερί Μεϊσάν 
Δίκτυο Βολταίρος (Γαλλία)
Απόδοση Κριστιάν

Η επίθεση των Αγγλο-Σαξόνων εναντίον της Ρωσίας, παίρνει τη μορφή ενός οικονομικού και χρηματοπιστωτικού πολέμου. Ωστόσο, η Μόσχα ετοιμάζεται για τις ένοπλες εχθροπραξίες αναπτύσσοντας την αυτάρκεια της γεωργίας της και πολλαπλασιάζοντας τις συμμαχίες της. Για τον Τιερί Μεϊσάν (Thierry Meyssan), μετά τη δημιουργία του χαλιφάτου στο Λεβάντε, αναμένεται η Ουάσιγκτον να παίξει ένα νέο χαρτί το Σεπτέμβριο στην Αγία Πετρούπολη. Η ικανότητα της Ρωσίας να διατηρήσει τη εσωτερική σταθερότητα της, τότε, θα καθορίσει την πορεία των γεγονότων.

Την επίθεση που κατευθύνουν οι Αγγλοσάξονες  (ΗΠΑ, Βρετανία και Ισραήλ) για να κυριαρχήσουν τον κόσμο συνεχίζεται σε δύο ταυτόχρονες γραμμές: τόσο η δημιουργία της «Ευρύτερης Μέσης Ανατολής» (Greater Middle East) με ταυτόχρονη επίθεση στο Ιράκ, τη Συρία, το Λίβανο και την Παλαιστίνη, όσο και με την απομόνωση της Ρωσίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω της κρίσης που οργάνωσαν στην Ουκρανία.
Σε αυτό τον αγώνα ταχύτητας, φαίνεται ότι η Ουάσινγκτον θέλει να επιβάλει το δολάριο ως  ενιαίο νόμισμα στην αγορά του φυσικού αερίου, της κατεξοχήν πηγής ενέργειας του εικοστού πρώτου αιώνα, με τον τρόπο με τον οποίο το επέβαλλε στη αγορά του πετρελαίου[1].
Τα Δυτικά μέσα ενημέρωσης δεν καλύπτουν σχεδόν καθόλου τον πόλεμο στη Ντονμπάς (Donbass) και ο πληθυσμός τους αγνοεί το μέγεθος των μαχών, την στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ, τον αριθμό των αμάχων θυμάτων, το κύμα των προσφύγων. 
Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης μεταχειρίζονται αντίθετα τα γεγονότα στο Μαγρέμπ και στην Εγγύς Ανατολή, παρουσιάζοντας τα , είτε ως αποτέλεσμα μιας δήθεν «Αραβικής Άνοιξης» (δηλαδή, στην ουσία, μια ανάληψη της εξουσίας από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους), είτε ως καταστροφική συνέπεια ενός εξ ιδίων βίαιου πολιτισμού. Περισσότερο από ποτέ, θα ήταν αναγκαίο να έρθουν σε βοήθεια στους Άραβες, ανίκανους να ζήσουν ειρηνικά εν απουσία των δυτικών εποίκων.
Η Ρωσία είναι σήμερα η κύρια δύναμη ικανή να οδηγήσει την Αντίσταση στον αγγλοσαξονικό ιμπεριαλισμό.
Διαθέτει τρία εργαλεία:
  • τις χώρες BRICS, μια συμμαχία οικονομικών αντιπάλων, οι οποίοι γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να μεγαλώσουν η μια χωρίς την άλλη,
  • τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης, μια στρατηγική συμμαχία με την Κίνα για τη σταθεροποίηση της Κεντρικής Ασίας, και τέλος,
  • την Οργάνωση της Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας, μια στρατιωτική συμμαχία μεταξύ πρώην σοβιετικών κρατών.
Στη σύνοδο κορυφής της Fortaleza (Βραζιλία), που πραγματοποιήθηκε από 14 έως 16 Ιουλίου, οι χώρες BRICS προχώρησαν με ένα μεγάλο βήμα, αναγελώντας τη δημιουργία ενός νομισματικού αποθεματικού ταμείου (κυρίως κινέζικο) και μιας Τράπεζας BRICS, ως εναλλακτικές λύσεις για το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τη Παγκόσμια Τράπεζα, συνεπώς για το σύστημα-δολαρίο [ 2 ].
Πριν ακόμα ανακοινωθεί, οι Αγγλοσάξονες είχαν συντάξει την απάντηση τους:
τη μετατροπή του τρομοκρατικού δικτύου Αλ-Κάιντα σε χαλιφάτο προκειμένου να προετοιμάσουν ταραχές ανάμεσα σε όλους τους μουσουλμανικούς λαούς της Ρωσίας και της Κίνας [ 3 ]. 
Συνέχισαν την επίθεσή τους στη Συρία και την επέκτειναν τόσο στο Ιράκ όσο και στο Λίβανο. 
Αντίθετα, απέτυχαν να εκτοπίσουν ένα μέρος των Παλαιστινίων προς την Αίγυπτο και να αποσταθεροποιήσουν ακόμη περισσότερα την περιοχή. 
Τέλος, κρατιούνται μακριά από το Ιράν για να δώσουν στον πρόεδρο Χασάν Ροχάνι την ευκαιρία να αποδυναμώσει το αντι-ιμπεριαλιστικό ρεύμα των Χομεϊνιστών.

Δύο ημέρες μετά την ανακοίνωση των BRICS, οι Ηνωμένες Πολιτείες κατηγόρησαν τη Ρωσία για την κατάρριψη της πτήσης MH17 των Malaysia Airlines πάνω από τη Ντονμπάς, σκοτώνοντας 298 άτομα.
Με αυτή τη βάση, καθαρά αυθαίρετη, ανάγκασαν τους Ευρωπαίους να έρθουν σε οικονομικό πόλεμο κατά της Ρωσίας. 
Θέτοντας το εαυτό του ως δικαστήριο, το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δίκασε και καταδίκασε τη Ρωσία, χωρίς το παραμικρό αποδεικτικό στοιχείο και χωρίς να της παρέχει τη δυνατότητα να υπερασπιστεί τον εαυτό της.
Επέβαλλε «κυρώσεις» κατά του χρηματοπιστωτικού συστήματος της.

Συνειδητοποιήμενη ότι οι ευρωπαίοι ηγέτες δεν εργάζονται για τα συμφέροντα των λαών τους, αλλά για αυτά των Αγγλοσαξόνων, η Ρωσία μάσησε τα λόγια της και απαγόρεψε μέχρι στιγμής στον εαυτό της να μπει στον πόλεμο στην Ουκρανία. 
Υποστηρίζει με όπλα και πληροφορίες τους  αντάρτες, και φιλοξενεί περισσότερους από 500.000 πρόσφυγες, αλλά αρνείται να στείλει στρατεύματα και να μπει στη σύγκρουση.
Κατά πάσα πιθανότητα δεν θα επέμβει έως ότου η συντριπτική πλειοψηφία των Ουκρανών εξεγερθεί κατά του προέδρου Πέτρου Ποροσένκο, έστω ακόμη και να εισβάλει στη χώρα μετά την πτώση της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντόνετσκ.
Αντιμέτωπη με τον οικονομικό πόλεμο, η Μόσχα επέλεξε να απαντήσει με παρόμοια μέτρα, αλλά που αφορούν τον τομέα της γεωργίας, και όχι της χρηματοπιστωτικής.
Δύο σκέψεις οδήγησαν σε αυτή την επιλογή:
  • πρώτον, βραχυπρόθεσμα, οι άλλες χώρες BRICS μπορούν να μετριάσουν τις συνέπειες των δήθεν «κυρώσεων»,
  • από την άλλη πλευρά, μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, η Ρωσία ετοιμάζεται για πόλεμο και προτίθεται να αποκαταστήσει πλήρως τη γεωργία για να μπορεί να ζήσει σε αυτάρκεια.
Επιπλέον, οι Αγγλοσάξονες έχουν προγραμματίσει να παραλύσουν τη Ρωσία από μέσα. 
Πρώτα,  ενεργοποιώντας μέσω του Ισλαμικού Εμιράτου (ΙΕ), τρομοκρατικές ομάδες στο εσωτερικό του μουσουλμανικού πληθυσμού της και επίσης οργανώνοντας μια μιντιατική διαμαρτυρία στη διάρκεια της εκστρατείας των δημοτικών εκλογών της 14ης Σεπτεμβρίου. 
Τεράστια χρηματικά ποσά έχουν δοθεί σε όλους τους υποψηφίους της αντιπολίτευσης στις τριάντα μεγαλύτερες πόλεις που στοχεύονται, ενώ τουλάχιστον 50.000 Ουκρανοί ταραξίες , ανάμεικτοι με τους πρόσφυγες, ομαδοποιούνται αυτές τις ημέρες στην Αγία Πετρούπολη. Οι περισσότεροι από αυτούς έχουν τη διπλή ρωσική υπηκοότητα. 
Πρόκειται σαφώς να αναπαράγονται στην επαρχία οι  διαμαρτυρίες που έγιναν στη Μόσχα μετά τις εκλογές του Δεκέμβριου 2011  -με επιπλέον βία-, και να τεθεί η χώρα στη διαδικασία μιας έγχρωμής επανάστασης  την οποία ευνοούν ορισμένοι δημόσιοι υπάλληλοι και ένα μέρος της άρχουσας τάξης.
Για αυτό το σκοπό, η Ουάσιγκτον διόρισε νέο πρεσβευτή στη Ρωσία, τον John Tefft, ο οποίος είχε προετοιμάσει την «Επανάσταση των Ρόδων» στη Γεωργία και το πραξικόπημα στην Ουκρανία.
Σημαντικό θα είναι για τον Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν να μπορεί να εμπιστεύεται τον πρωθυπουργό του  Ντμίτρι Μεντβέντεφ, τον οποίον η Ουάσινγκτον ήλπιζε να προσλάβει για να τον ανατρέψουν.
Λαμβάνοντας υπόψη τον άμεσο κίνδυνο, η Μόσχα φέρεται να κατάφερε να πείσει το Πεκίνο να δεχθεί την προσχώρηση της Ινδίας αντί αυτής του Ιράν (αλλά και εκείνες του Πακιστάν και της Μογγολίας) στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO). 
Η απόφαση θα πρέπει να δημοσιοποιηθεί κατά τη σύνοδο κορυφής στη Ντουσάνμπε (Τατζικιστάν), στις 12 και 13 Σεπτεμβρίου. 
Θα πρέπει να θέσει τέλος στη σύγκρουση που θέτει αντίπαλους εδώ και αιώνες την Ινδία και την Κίνα και να ξεκινήσουν μια στρατιωτική συνεργασία. 
Αυτή η αναστροφή, εάν επιβεβαιωθεί, θα θέσει επίσης τέρμα στο ταξίδι του μέλιτος μεταξύ Νέου Δελχί και Ουάσιγκτον, που ήλπιζε να αποστασιοποιηθεί η Ινδία από τη Ρωσία, ιδίως δίνοντας της πρόσβαση σε πυρηνικές τεχνολογίες. 
Η προσχώρηση του Νέου Δελχί είναι επίσης στοίχημα για την ειλικρίνεια του νέου πρωθυπουργού του, Ναρένδρα Μόδι, ενώ κρέμεται από πάνω του η καχυποψία ότι ενθάρρυνε την αντι-μουσουλμανική βία το 2002 στο Gujarat όπου ήταν τότε πρωθυπουργός.
Περαιτέρω, η ένταξη του Ιράν, που αποτελεί πρόκληση ενώπιον της Ουάσιγκτον, θα πρέπει να φέρει στον SCO μια ακριβή γνώση των κινήσεων των τζιχαντιστικών κινήματων και των τρόπων για την αντιμετώπισή τους. 
Και πάλι, αν επιβεβαιωθεί, θα μείωνε την προθυμία του Ιράν να διαπραγματευτεί μια παύση με το «Μεγάλο Σατανά» που οδήγησε το Ιράν να εκλέξει το σεΐχη Χασάν Ροχάνι στην προεδρία. 
Θα ήταν ένα στοίχημα για την εξουσία του Ανώτατου Ηγέτη της Ισλαμικής Επανάστασης Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ.
Στην ουσία, αυτές οι εντάξεις θα σηματοδοτούν την έναρξη της ανατροπής του κόσμου της Δύσης προς την Ανατολή [ 4 ]. 
Παραμένει ότι  αυτή η εξέλιξη θα πρέπει να προστατεύεται στρατιωτικά. 
Είναι ο ρόλος του Οργανισμού της Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας (CSTO), που σχηματίστηκε  γύρω από τη Ρωσία, αλλά στον οποίον δεν ανήκει η Κίνα. 
Σε αντίθεση με το ΝΑΤΟ, αυτή η οργάνωση είναι μια κλασική συμμαχία, συμβατή με το Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, δεδομένου ότι κάθε μέλος διατηρεί το δικαίωμα να φύγει, οπότε θελήσει. 
Βάση αυτής της ελευθερίας, η Ουάσινγκτον έχει δοκιμάσει τους τελευταίους μήνες να αγοράσει ορισμένα μέλη, όπως την Αρμενία.
Ωστόσο, η χαοτική κατάσταση στην Ουκρανία φαίνεται να έχει ψυχράνει εκείνους που ονειρεύονταν μια αμερικανική «προστασία».
Η ένταση λοιπόν είναι πιθανό να αυξηθεί μέσα στις επόμενες εβδομάδες.
[1] « Qu’ont en commun les guerres en Ukraine, à Gaza, en Syrie et en Libye ? », par Alfredo Jalife-Rahme, Traduction Arnaud Bréart, La Jornada (Mexique), Réseau Voltaire, 7 août 2014.
[2] « Vers une nouvelle architecture financière », par Ariel Noyola Rodríguez, Réseau Voltaire, 1er juillet 2014. Sixth BRICS Summit : Fortaleza Declaration and Action Plan”, Voltaire Network, 16 July 2014.
[3] « Un djihad mondial contre les BRICS ? », par Alfredo Jalife-Rahme, Traduction Arnaud Bréart, La Jornada (México), Réseau Voltaire, 18 juillet 2014.
[4] “Russia and China in the Balance of the Middle East : Syria and other countries”, by Imad Fawzi Shueibi, Voltaire Network, 27 January 2012.

Πηγή Infognomon

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Ο Βούλγαρος Διευθυντής του Εθνικού Μουσείου Ιστορίας κρούει τον κώδωνα κινδύνου για την «Μεγάλη Αλβανία»

Μετάφραση – Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών
Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Σύμφωνα με τον Διευθυντή του Εθνικού Μουσείου Ιστορίας της Βουλγαρίας, Μπόζινταρ Ντιμιτρόφ,οι χθεσινές και σημερινές διαμαρτυρίες των αλβανών στην ΠΓΔΜ, αποτελούν μέρος οργανωμένου σχεδίου. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι Αλβανοί σε Αλβανία, Κοσσυφοπέδιο και πΓΔΜ, «κινούνται» ταχύτατα προς την υλοποίηση του ονείρου τους, περί μιας Μεγάλης Αλβανίας.

Σχετικά με τις κινητοποιήσεις των αλβανών στην πΓΔΜ, ο ίδιος τονίζει ότι «δυστυχώς, σχεδόν οι μισοί από τους διαδηλωτές επιμένουν για μια ισλαμική επανάσταση εντός της αλβανικής κοινότητας». Ο Βούλγαρος ιστορικός σε μια συνέντευξη για το "Focus", υπογραμμίζει ότι αυτό αποτελεί μια επικίνδυνη τάση σε όλη την Νοτιοανατολική Ευρώπη.

Μιλώντας ο Ντιμιτρόφ για την ιδέα της «Μεγάλης Αλβανίας», πρόσθεσε ότι η κατασκευή των αυτοκινητόδρομων που συνδέουν την Αλβανία, το Κοσσυφοπέδιο και την πΓΔΜ, εξυπηρετούν ακριβώς αυτόν τον σκοπό.

«Κατά τη διάρκεια ανεπίσημων συζητήσεων με Αλβανούς πολιτικούς, αυτοί αναφέρουν πάντα το ίδιο πράγμα, περί μεγάλης Αλβανίας», υπο μορφή αστείου, για να τεστάρουν ποιά θα είναι η αντίδραση της Βουλγαρίας. Λένε «αφήστε μας να χωρίσουμε την «Μακεδονία». 
Πάντα λέω στους φίλους μου στα Σκόπια, οι οποίοι ασχολούνται με την πολιτική, ότι κακώς έρχονται σε λεκτική αντιπαράθεση εδώ και τόσο καιρό με την Βουλγαρία και τους Βούλγαρους, διότι οι Αλβανοί θα τους πάρουν την χώρα τους κάτω από τη μύτη τους. 
Δυστυχώς, αυτό το πράγμα συμβαίνει τώρα. Είμαι χαρούμενος που οι προβλέψεις μου επαληθεύονται», είπε ο ίδιος, προσθέτοντας ότι η πΓΔΜ θα ήθελε να υπογράψει μια συνθήκη φιλίας με τη Βουλγαρία και να επιτύχει μια καλύτερη επίλυση της διαφωνίας της ονομασίας με την Ελλάδα. «Με αυτόν τον τρόπο αυτό, θα ενταχθούν στην ΕΕ, και όλοι θα ζουν με ειρήνη και ευτυχία, γιατί οι ισλαμιστές φονταμενταλιστές δεν μπορούν να καρφώσουν εύκολα την σημαία τους σε ευρωπαϊκό έδαφος», δήλωσε ο Ντιμίτροφ.

Ο Μπόζινταρ Ντιμιτρόφ είναι Βούλγαρος αξιωματούχος και εκφράζει την θέση της χώρας του, εκφράζοντας παράλληλα ευσεβείς πόθους, για την ένταξη της ΠΓΔΜ στην ΕΕ. Η θέση της χώρας μας είναι ξεκάθαρη εδώ και αρκετά χρόνια. Μάλιστα ειδικά το τελευταίο διάστημα, η σωρεία παραγωγής αρχαίων αγαλμάτων που κατακλύζουν το κρατίδιο και η συνεχής προκλητική πολιτική στάση των σκοπιανών πολιτικών, καταδικάζουν την όποια καλή προσπάθεια.

Από την άλλη πλευρά η «Μεγάλη Αλβανία» ή «Φυσική Αλβανία» όπως την ονομάζουν οι ίδιοι οι Αλβανοί, αποτελεί πρόβλημα που θα το βρούμε σίγουρα μπροστά μας, το αμέσως επόμενο διάστημα. Αποτελεί μια ιδέα που φουντώνει όλο και περισσότερο στην ταραγμένη γειτονιά μας, και οφείλουμε να δώσουμε την δέουσα προσοχή και όχι να ασχολούμαστε με την τρόικα αποκλειστικά. 
Η ιδέα αυτή «πυρπολεί» την καρδιά πολλών Αλβανών στα Βαλκάνια, όπως δείχνουν πολλές πηγές. Πάντως τα σχέδια αυτά έχουν αρχίσει να προβληματίζουν τους Ευρωπαίους αλλά και τους Αμερικανούς. Η φωτιά που θα ξεσπάσει στα βαλκάνια θα είναι πολύ μεγάλη. Οι δηλώσεις του Βούλγαρου αξιωματούχου δεν γίνεται να αγνοηθούν, ειδικά αυτό το διάστημα Μην ξεχνάμε ότι ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος είχε ως αφορμή την πόλη του Σεράγεβο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Γιώργος Τζεδάκις

Δηλαδή, μετά τις κυρώσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Ρωσία, τι περίμεναν να κάνει ο Πούτιν; Να παρακαλεί γονυπετής τον Γιουνκέρ «Λίγα ψίχουλα αγάπης σου γυρεύω»;

Αφ' ενός δεν είναι Αντώνης Σαμαράς και αφ' ετέρου δεν είναι του χαρακτήρος του...

Απάντησε, λοιπόν, μ' ένα εμπάργκο...
στις εισαγωγές από την Ευρώπη, η οποία τώρα τρέχει και δεν φτάνει!

Πήρε και μας η μπάλα, αλλά έχουμε μια ελπίδα, αφού και μεις είμαστε στο ευρωπαϊκό στόχαστρο, όπως η Ρωσία...

Έχουν επιβληθεί και σε μας κυρώσεις (δυσμενέστερες κιόλας...) με τα μνημόνια!

Ίσως, λοιπόν, ο σύντροφος Πούτιν ανοίξει ένα παραθυράκι για τα ελληνικά προϊόντα...

Αν και μάλλον, ο πιο καθοριστικός παράγοντας θα είναι το πόσο αρέσουν στον Βλαντίμιρ τα ροδάκινα!

Από την άλλη, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν υπολογίζει κανένα οικονομικό κόστος μπροστά στις αρχές του ανθρωπισμού και του δικαίου που τη χαρακτηρίζουν.

Όπως όταν βομβάρδιζε τη Γιουγκοσλαβία!

Και την έκανε κομματάκια (στην κυριολεξία...).

Έτσι και τώρα με την Ουκρανία, δεν μπορεί να κλείσει τα μάτια μπροστά στην αδικία, που δεν είναι ο διαμελισμός της χώρας, αλλά το ότι γίνεται ερήμην της!

Ο ευρωπαϊκός ανθρωπισμός, βέβαια, υπόκειται σ' ένα ιδιότυπο εμπάργκο και δεν εξάγεται, παρά μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις, όπως στο Ιράκ...

Γι' αυτό και η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν συγκινείται με τη γενοκτονία των Παλαιστινίων και δεν επιβάλλει κυρώσεις στο Ισραήλ!

Εδώ ο καθ' ύλην αρμόδιος ΟΗΕ και δεν ψέλλισε καν περί κυρώσεων...

Προφανώς, ο γενικός γραμματέας Μπαν Κι Μουν (ταρατατζούμ, τζουμ, τζουμ!) περιμένει να γίνει η επίσημη καταμέτρηση των θυμάτων (του Ισραήλ, βεβαίως-βεβαίως, για να επιβάλει κυρώσεις στους Παλαιστινίους...).

Με την ευκαιρία, ο υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ Λίμπερμαν γιατί ζήτησε τη βοήθεια της Γερμανίας;

Δεν είναι αποτελεσματικό όσο θα ήθελαν το Γκέτο της Γάζας και χρειάζονται τις γνώσεις από τους πρώτους διδάξαντες, που δημιούργησαν το Γκέτο της Βαρσοβίας;

Με όσα γίνονται, πάντως, στη Μέση Ανατολή και την Αφρική, η Ευρώπη καλείται ν' αντιμετωπίσει ένα νέο και τεράστιο προσφυγικό ρεύμα...

Δεν φαίνεται να ανησυχεί, όμως, και δικαίως, αφού αναλαμβάνει επίτροπος για τη μετανάστευση ο Δημήτρης Αβραμόπουλος!

Όπως έβαλε κάγκελα στη Μεσογείων, θα βάλει και στη Μεσόγειο!

Στη Γάζα, πάλι, όπου έληξε η εκεχειρία, οι Ισραηλινοί θα δοκιμάσουν τα νέα οπλικά συστήματα που τους έδωσαν οι Αμερικανοί...

Προηγουμένως, βέβαια, τους είχαν ζητήσει να σταματήσουν τους βομβαρδισμούς, αλλά δεν εισακούστηκαν, οπότε τι να κάνουν κι αυτοί, να τους αφήσουν χωρίς όπλα;

Και όμως, η αιματοχυσία θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, αν η κυβέρνηση του Ισραήλ επέβαλλε τον... ΕΝΦΙΑ στις σήραγγες της Χαμάς!

Εν μια νυκτί, θα τις είχαν εγκαταλείψει!

Καλό μας Σαββατοκύριακο, σύντροφοι...

Πηγή Enet



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Η Γερμανία δρα σαν να είναι η Τουρκία της Ευρώπης. Η αλαζονική διαχείριση της ισχύος και η εναντίωση στην τήρηση προσχημάτων είναι δύο από τα χαρακτηριστικά μιας χώρας που αρέσκεται από καιρού εις καιρόν να κρούει την κεφαλή της στον τοίχο της Ιστορίας. Ο τοίχος πάντα νικάει, αλλά, μέχρι οι Γερμανοί να παραδεχτούν την ήττα τους, προκαλούν θύματα. Σκορπίζουν θάνατο.

Η πατρίδα μας έχει πληρώσει βαρύτατο φόρο αίματος στον τευτονικό Μινώταυρο. Από την εποχή του Αλάριχου έως τώρα, η στάση της Γερμανίας απέναντι στον λαό και στο έθνος μας είναι ίδια: ληστρική, επεκτατική, μοχθηρή, εκδικητική, απολύτως εχθρική.

Η χρησιμότητα της υπενθύμισης των πεπραγμένων αυτής της χώρας είναι μεγάλη, αφού σημαντική μερίδα των μηχανισμών παραγωγής ιδεολογίας και διαμόρφωσης άποψης ελέγχεται ασφυκτικά από το Βερολίνο. Για να συσκοτίσουν την εικόνα της βαρβαρότητας, συνηθίζουν να κρύβουν τον Χίτλερ πίσω από τον Γκαίτε, τον Αλάριχο πίσω από τον Μπετόβεν και τον Σόιμπλε πίσω από τον Σίλερ. Κι όμως, παρά τον συστηματικό βομβαρδισμό της κοινής γνώμης με προπαγάνδα υπέρ των Γερμανών, η ετυμηγορία του λαού μας είναι οριστική, αμετάκλητη και καταδικαστική για τα εγκλήματα του παρελθόντος αλλά και τα σύγχρονα, που διαπράττει η κυβέρνηση της κυρίας Μέρκελ.

Τώρα η Γερμανία κάνει ακόμα ένα βήμα για την περιθωριοποίηση της πατρίδας μας και τη διευκόλυνση των Σκοπιανών να καπηλευτούν το ιερό όνομα της Μακεδονίας. Γράψαμε για την ανατροπή των συσχετισμών στη ΝΑ Ευρώπη και τις αφόρητες δυσχέρειες στην ελληνική κυβέρνηση που προκαλεί η πρωτοβουλία της καγκελαρίου Μέρκελ για τη διοργάνωση ειδικής Συνόδου Κορυφής για τα δυτικά Βαλκάνια: «Η σύνοδος συγκαλείται στις 28 Αυγούστου στη γερμανική πρωτεύουσα, με τη συμμετοχή των πρωθυπουργών και των υπουργών Εξωτερικών και Οικονομικών των χωρών των δυτικών Βαλκανίων, σε μια κίνηση ουσίας και συμβολισμού που καθιστά το Βερολίνο επίκεντρο των εξελίξεων».

Η Γερμανία, κάνοντας επίδειξη δυνάμεως στον καθορισμό των εξελίξεων της Βαλκανικής, δεν έχει προσκαλέσει ούτε την Ελλάδα στην ειδική Σύνοδο Κορυφής αλλά ούτε και την Ιταλία (που ασκεί την προεδρία της Ε.Ε.). Και σαν να μην έφτανε αυτό, η κυρία Μέρκελ στις 15 Ιουλίου χαρακτήρισε «βάρος» τη διαφορά Ελλάδας και Σκοπίων για το όνομα του κρατιδίου, προαναγγέλλοντας δραστήρια ανάμειξη της χώρας της στην υπόθεση. Συμπεριφέρεται, δηλαδή, λες και έχει δημεύσει τα ιστορικά δίκαια και την άυλη πολιτισμική κληρονομιά της πατρίδας μας και ετοιμάζεται να διανείμει τα ιμάτιά μας στον κάθε... περαστικό. Κάτι το οποίο πόρρω απέχει από την «αλληλεγγύη» που οφείλουν να επιδεικνύουν οι «εταίροι».

Πάλι θα αποτύχουν οι Γερμανοί...

Πηγή "Κυριακάτικη Δημοκρατία"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Δήλωση της Αυτού Χυδαιότητος για Ρωσία:
''Μήνυμα αποφασιστικότητας οι κυρώσεις'' (εναντίον της Ελλάδας)!!!

Συγγνώμη, κύριε αντιπρόεδρε, να προτείνουμε κάτι;
Με την ίδια ή τέλος πάντων κάποια ανάλογη αποφασιστικότητα, μήπως μπορείτε να εξοφλήσετε τα ''ακούρευτα'' ομόλογα των φίλων σας διεθνών απατεώνων, με τα ροδάκινα, τις τομάτες και τα υπόλοιπα αγροτικά προϊόντα του ρωσικού εμπάργκο;

Πώς;
Αν είμαστε σοβαροί;
ΑΠΟΛΥΤΩΣ!

Όπως απολύτως υπεύθυνος και μοιραίος είσαστε εσείς για την χώρα!

Κι όπως απολύτως ακατανόητο είναι το πώς και ποιά κακιά μοίρα, σας έφερε να γεννηθείτε σε τούτον τον πολύπαθο τόπο και όχι στην Ζουαζιλάνδη, φερ' ειπείν, όπου θα ταιριάζατε απόλυτα ως φύλαρχος!

Η καϋμένη μας χώρα θα ελαφρύνει (μεταφορικά, αλλά και κυριολεκτικά) πάρα πολύ όταν θα λείψετε!.
 
Ας ελπίσουμε για το συντομότερο..

     Υ.Γ.   Ζουαζιλάνδη:  ένα από τα φτωχότερα κράτη. Έχει πολύ χαμηλό προσδόκιμο ζωής 50,01 χρόνια . Ειδικότερα, οι άνδρες ζουν 50,44 χρόνια και οι γυναίκες 49,56 χρόνια. Το ποσοστό λοίμωξης από τον ιό του AIDS είναι από τα υψηλότερα στον κόσμο.
     Ο ανώτατος άρχοντας της χώρας, βασιλιάς Μσουάτι Γ', κυβερνά ως απόλυτος μονάρχης. Κατακρίνεται από την παγκόσμια κοινή γνώμη λόγω του προκλητικά πολυδάπανου τρόπου ζωής του σε μια τόσο φτωχή χώρα.

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Μάνος Ηλιάδης

Τον μήνα που πέρασε σημειώθηκε μία συστηματική εκστρατεία δημοσίων σχέσεων της ΜΙΤ με πολλαπλούς στόχους, εκτός φυσικά από τη βελτίωση της εικόνας της εντός Τουρκίας, όπου η φήμη της παραδοσιακά ήταν πάντοτε από τις χειρότερες εξ όλων των κρατικών μηχανισμών και οργάνων του κράτους. Η προπαγανδιστική αυτή εκστρατεία -προφανώς εμπνεύσεως του αρχηγού της Χακάν Φιντάν-, που ξεκίνησε πέρυσι με μία σειρά άρθρων στον τουρκικό Τύπο και συνεχίστηκε και εφέτος, έχει ορισμένα ενδιαφέροντα στοιχεία.

Προτού αναφερθούμε σε κάποια από αυτά, προέχει η αναφορά στο κεντρικό στοιχείο της προπαγανδιστικής αυτής εκστρατείας, που δεν είναι άλλο από τη βελτίωση της εικόνας της ΜΙΤ στο εσωτερικό της χώρας. Κυρίαρχο χαρακτηριστικό στον τομέα αυτό είναι μία εμφανής προσπάθεια αποκοπής της τουρκικής υπηρεσίας πληροφοριών από το διαχρονικά χείριστο και εγκληματικό παρελθόν της και η δημιουργία της εικόνας μιας νέας εποχής διαφάνειας και εκδημοκρατισμού, η οποία, όμως, όπως θα δούμε παρακάτω, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με δράσεις και στοιχεία τόσο του παρελθόντος όσο και του παρόντος.

Το βασικό στοιχείο εδώ είναι η «συνεργασία» της ΜΙΤ με τη Δικαιοσύνη, η οποία διερευνά ακόμη μία σειρά δολοφονιών της δεκαετίας του 1990. Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τουρκικού Τύπου, η συνεργασία αυτή αφορά την παροχή, από τη ΜΙΤ στη Δικαιοσύνη, στοιχείων που αναφέρονται σε ένα κείμενο 13 σελίδων σχετικά με 18 «ανεξιχνίαστες δολοφονίες» της εν λόγω δεκαετίας, γνωστές στην Τουρκία ως «faili mechul» (ανεξιχνίαστες δολοφονίες ή δολοφονίες παρ’ αγνώστων). Ιδιαίτερα στοιχεία δίδονται για δύο από τις πλέον πολύκροτες από αυτές, γνωστές ως υποθέσεις «12 Σεπτεμβρίου» και «28 Φεβρουαρίου». Θύματα των δολοφονιών αυτών ήταν κυρίως Κούρδοι επιχειρηματίες, ακτιβιστές και διανοούμενοι, μεταξύ των οποίων διάσημοι Κούρδοι τραγουδιστές και άλλες διακεκριμένες προσωπικότητες του κουρδικού στοιχείου, στο πλαίσιο της παραδοσιακής τουρκικής πολιτικής από την εποχή του οθωμανικού κράτους να «αποκεφαλίζει» τη φυσική, οικονομική και πνευματική ηγεσία κάθε μειονότητας που δημιουργούσε προβλήματα, έως και την εποχή μας.

Σε τουρκικό δημοσίευμα της περασμένης εβδομάδας η συνεργασία αυτή της ΜΙΤ με τη Δικαιοσύνη αναφέρεται ότι αποτελεί τμήμα του αγώνα του Τούρκου πρωθυπουργού για τον περαιτέρω εκδημοκρατισμό, στον οποίο υποσχέθηκε δημόσια να προβεί άμεσα, με σκοπό τον περιορισμό της ισχύος του βαθέος κράτους, στο πλαίσιο του αγώνα αντιμετωπίσεως των ανομιών του παρελθόντος και εκκαθαρίσεως του κράτους από παράνομους μηχανισμούς και παράκεντρα εξουσίας. Κατά το δημοσίευμα, σε αυτήν την προσπάθεια η ΜΙΤ συνεργάζεται πλήρως με τις δικαστικές Αρχές και ικανοποιεί όλα τα αιτήματά τους, μία άνευ προηγουμένου στάση -όπως τονίζεται-, η οποία είναι σε πλήρη αντίθεση με την έως τώρα πρακτική της ΜΙΤ, που κατά πάγια πρακτική συγκάλυπτε τα πάντα. Την αλλαγή αυτή, κατά το δημοσίευμα, Τούρκοι παρατηρητές της τουρκικής μυστικής υπηρεσίας σχολίασαν με τα λόγια «η διαφορά έγκειται στον Χακάν Φιντάν». Οπως τονίζεται μάλιστα στο παραπάνω δημοσίευμα, η ΜΙΤ υπερέβη την εκ του νόμου υποχρέωσή της να παρέχει στοιχεία, διότι τη φορά αυτή τα παρασχεθέντα στοιχεία ενοχοποιούν και την ίδια.

Στο ίδιο δημοσίευμα υπάρχει δήλωση υψηλόβαθμου Τούρκου κυβερνητικού αξιωματούχου, στην οποία γίνεται παραλληλισμός της νέας στάσεως της ΜΙΤ με την αντίστοιχη αμερικανική υπηρεσία (CIA), η οποία μοιράζεται πλέον στοιχεία για τις κεκαλυμμένες επιχειρήσεις της με τις αρμόδιες Αρχές και παραδέχεται την εμπλοκή της σε βασανιστήρια και σε άλλες απαράδεκτες ενέργειες του παρελθόντος. Στα απομαγνητοφωνημένα κείμενα συνομιλιών που παρεδόθησαν στις δικαστικές Αρχές όχι μόνο υπάρχει παραδοχή εμπλοκής υψηλόβαθμων στελεχών της ΜΙΤ στις εν λόγω υποθέσεις δολοφονίας, αλλά και ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για αποφάσεις δολοφονιών που ελήφθησαν εν ψυχρώ και ακόμη διανομής των χρημάτων και των αντικειμένων των θυμάτων μεταξύ των εκτελεστών.

«Η υπηρεσία αυτή θέλει τώρα να ξεκαθαρίσει τις βρομιές του παρελθόντος»
Γιατί προέβη η ΜΙΤ στην αποκάλυψη τέτοιων ανατριχιαστικών, όπως αναφέρονται στο δημοσίευμα, λεπτομερειών, διερωτάται ο συντάκτης του άρθρου, για να παραθέσει αμέσως μετά την απάντηση μη κατονομαζόμενου αξιωματούχου της υπηρεσίας: «Γιατί ο θεσμός αυτός (σ.σ.: ΜΙΤ) είναι σε διαδικασία αναδιαρθρώσεως, θέλει να ξεκαθαρίζει τις βρομιές του παρελθόντος και να περάσει στο κοινό το μήνυμα ότι παρόμοιες μέθοδοι δεν πρόκειται να ξαναχρησιμοποιηθούν στο μέλλον».

Ποια είναι η πραγματικότητα; Τα στοιχεία που έδωσε η ΜΙΤ αφορούσαν 18 υποθέσεις δολοφονίας από άγνωστους δράστες, εκ των οποίων λεπτομέρειες δόθηκαν μόνο για δύο. Πόσες ήταν αυτές οι περίφημες ανεξιχνίαστες δολοφονίες τη δεκαετία του 1990 που αναφέρονται στα παραπάνω τουρκικά δημοσιεύματα, σύμφωνα με στοιχεία που είχαν δώσει κατά καιρούς η τουρκική οργάνωση προστασίας ανθρωπίνων δικαιωμάτων (ΙΗD), περιλαμβάνονται σε ολόκληρο κεφάλαιο «Μυστικές Υπηρεσίες και Δολοφονίες» στο βιβλίο του συντάκτη του παρόντος για τις Τουρκικές Μυστικές Υπηρεσίες και τη ΜΙΤ (σελ. 399 και μετέπειτα, στην έκδοση του 2012).

Συγκεκριμένως, σύμφωνα με στοιχεία του ηγετικού στελέχους του κουρδικού κόμματος HADEP Λατίφ Καγιά (1997), οι ανεξιχνίαστες δολοφονίες και οι «εξαφανίσεις» ήταν ως εξής: το 1991 ήταν τέσσερις εξαφανίσεις και 31 ανεξιχνίαστες δολοφονίες, το 1992 ήταν οκτώ εξαφανίσεις και 360 δολοφονίες, το 1993 υπήρξαν 13 περιπτώσεις εξαφανίσεων και 467 δολοφονίες, το 1994 οι εξαφανίσεις έφτασαν τις 49 και οι δολοφονίες τις 423, το 1995 οι εξαφανίσεις έγιναν 163 και οι δολοφονίες 84 και, τέλος, το 1996 οι εξαφανίσεις ήταν 191 και οι δολοφονίες 59. Στο ίδιο βιβλίο αναφέρεται ότι, σύμφωνα με την τότε υπουργό Εσωτερικών Μεράλ Ακσενέρ, η οποία απάντησε σε σχετική ερώτηση στη Βουλή βουλευτή του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (CHP) για το θέμα, οι «ανεξιχνίαστες δολοφονίες» την περίοδο 1990-1996 ανήλθαν σε 1.452!

Κουρδικές πηγές, δύο χρόνια μετά, ανέφεραν ότι οι ανεξιχνίαστες δολοφονίες στο τέλος του 1998 είχαν φτάσει τις 5.000, ενώ ο αριθμός των αγνοούμενων (εξαφανισθέντων οριστικώς) ατόμων ήταν περίπου 1.000.
Από αυτές τις 1.452 δολοφονίες έως το 1996, σύμφωνα με την υπουργό Εσωτερικών, ή τις 6.000 έως το 1998 (5.000 συν άλλοι 1.000 που ουδέποτε ανευρέθησαν ή έδωσαν σημεία ζωής μετά την εξαφάνισή τους), σύμφωνα με κουρδικές πηγές, η ΜΙΤ προκειμένου να αποδείξει την πρόσφατη προσήλωσή της στη… νομιμότητα και τη διαφάνεια -στην περίοδο της ηγεσίας της ΜΙΤ από τον Χακάν Φιντάν, ευνοούμενο του Τούρκου πρωθυπουργού-, έδωσε στοιχεία για μόλις 18 δολοφονίες, ωσάν οι άλλες να μην υπήρχαν ή η ΜΙΤ να μην είχε καν ιδέα για τον τεράστιο αυτόν όγκο δολοφονιών. Ολα δε αυτά, χωρίς να αναφερθούν πλείστες δολοφονίες εκτός Τουρκίας, τόσο τη δεκαετία του 1980 όσο και του 1990, μεταξύ των οποίων η δολοφονία του ηγετικού στελέχους του ΑΣΑΛΑ Αγκόπ Αγκοπιάν στην Αθήνα το 1988, του Θεόφιλου Γεωργιάδη στις 20 Μαρτίου του 1994 στην Κύπρο και αμέτρητες άλλες στη Συρία, στο Ιράκ και στην Ευρώπη. Τη δράση στην Ευρώπη είχε επιβεβαιώσει και ο τότε αρχηγός του γενικού επιτελείου Ντογάν Γκιουρές με δήλωσή του (περιοδικό «Νοκτά» 5-11/3/1995), σύμφωνα με την οποία η Τουρκία είχε στείλει στο εξωτερικό 160 πράκτορες με σκοπό την «εξουδετέρωση» των υποστηρικτών των Κούρδων.

Συνεχίζουν τα εγκλήματά τους
Σύμφωνα με αρκετές πηγές, δολοφονίες με άγνωστους δράστες έγιναν ακόμη και επί θητείας του Ερντογάν, αν και η «νέα» εκδημοκρατισμένη ΜΙΤ που προσπαθεί πλασάρει ο «αναμορφωτής» της Χακάν Φιντάν βαρύνεται με ακόμη βαρύτερα εγκλήματα. Πρώτο, μεταξύ αυτών, η εμπλοκή της ΜΙΤ στην περίφημη επίθεση με το φονικό αέριο ΣΑΡΙΝ στη Συρία στις 21 Αυγούστου 2013 (βλ. «κυριακάτικη δημοκρατία» 13 Απριλίου 2014), την οποία ανέφερε πρώτος ο βετεράνος Αμερικανός δημοσιογράφος Σέιμουρ Χερς στις 4 Απριλίου 2014, επικαλούμενος στοιχεία των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών. Στο δημοσίευμα, εκτός από τις άμεσες επαφές της ΜΙΤ με την εγκληματική οργάνωση Αλ Νούσρα (παρακλάδι της Αλ Κάιντα), αναφερόταν με συγκεκριμένα στοιχεία στην επίθεση αυτή, η οποία απέβλεπε να ενοχοποιηθεί η Συρία και να προκληθεί επέμβαση των ΗΠΑ.

Η επίθεση αυτή είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο 1.449 (!) ατόμων, εκ των οποίων 426 ήταν παιδιά.

Πηγή εφημ. "Κυριακάτικη Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Η φιλογερμανική στάση Σαμαρά – Βενιζέλου στην κρίση που έχει ξεσπάσει στην Ουκρανία έχει γυρίσει μπούμεραγκ από τη Ρωσία

Άλλο ένα χτύπημα δέχτηκε (και πρόκειται να γίνει εμφανές σε όλο του το μέγεθος τις επόμενες εβδομάδες) η ελληνική οικονομία μετά την απόφαση του Βλαντιμίρ Πούτιν να βάλει εμπάργκο εισαγωγής στη ρωσική επικράτεια κατά των ευρωπαϊκών προϊόντων.

Η Ελλάδα αναμένεται να πληγεί ανεπανόρθωτα (ενώ διανύει μία πρωτοφανή σε μέγεθος και έκταση οικονομική κρίση) και οι αγροτικές επιχειρήσεις θα σηκώσουν το βάρος (θα καταστραφούν οικονομικά οι αγρότες) της εθελόδουλης εξωτερικής πολιτικής του Ευάγγελου Βενιζέλου. Η ελληνική κυβέρνηση παίρνοντας την πλευρά της Γερμανίας στην ουκρανική κρίση έφερε τη χώρα σε μία δυσμενή κατάσταση και τις ελληνορωσικές σχέσεις στο ναδίρ, όπως ποτέ δεν είχε γίνει ξανά από την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και έπειτα.

Το ταξίδι στην Ουκρανία
Όλοι θυμόμαστε τον υπουργό Εξωτερικών, Ευάγγελο Βενιζέλο, να επισκέπτεται την Ουκρανία σε ένα ταξίδι που κανείς δεν κατάλαβε το νόημά του. Ήταν τους μήνες που η Ελλάδα είχε αναλάβει την ευρωπαϊκή προεδρία και ο Βενιζέλος ήταν ο επικεφαλής των υπουργών Εξωτερικών της Ένωσης. Τότε, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, είχε με τη στάση του εκφραστεί, σαφώς, υπέρ των χειρισμών της γερμανίδας καγκελαρίου Ανγκελας Μέρκελ, χωρίς να κρατήσει ούτε καν τα προσχήματα.
Η ρωσική πλευρά αντέδρασε έντονα μη εξαιρώντας από το εμπάργκο τα ελληνικά προϊόντα. Αξίζει να σημειωθεί ότι επί χρόνια, η Αθήνα ήταν προνομιακός συνομιλητής της Μόσχας, ενώ ρωσικά συμφέροντα είχαν εκφράσει το ενδιαφέρον τους για την ελληνική αγορά. Άλλωστε, τα τελευταία χρόνια είναι αθρόα η επίσκεψη ρώσων τουριστών στην Ελλάδα καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου, πράγμα που έδειχνε ότι τα ανοίγματα της ελληνικής διπλωματίας είχαν αποδώσει.
Οι Σαμαράς και Βενιζέλος, όμως, προσδεμένοι στο άρμα της Μέρκελ, βάζουν ακόμη μία φορά σε κίνδυνο τα ελληνικά επιχειρηματικά συμφέροντα των αγροτών, τα οποία υποτίθεται ότι προασπίζουν με τη νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική που ασκούν.

Στροφή προς Τουρκία και Ισραήλ
Τα νούμερα είναι αμείλικτα, ως προς το τι πρόκειται να χάσει η ελληνική οικονομία, ως αποτέλεσμα του… γλειψίματος στο Βερολίνο. Οι παραγωγοί αγρότες ροδάκινων και σταφυλιών σύντομα θα βρεθούν στα πρόθυρα της απόγνωσης. Η Ρωσία εισήγαγε το 8,7% των λαχανικών και το 7,8% των φρούτων. Τεράστιο μέρος αυτών των ποσοστών προέρχονταν από την ελληνική αγροτική παραγωγή.

Σύμφωνα με πληροφορίες οικονομικών αναλυτών από την ρωσική πρωτεύουσα, ο πρόεδρος Πούτιν έχει ήδη στραφεί προς άλλες χώρες με παρόμοια προϊόντα, όπως η Τουρκία και το Ισραήλ.
Έτσι, η Αθήνα θα δεχτεί άλλη μία «σφαλιάρα» από την Άγκυρα, ενισχύοντας την οικονομική δύναμή της και αναπτύσσοντας την επιρροή της προς τη Μόσχα, αφού θα εκμεταλλευτεί –φυσικά- την μοναδική ευκαιρία που της δίνεται και έτσι θα ενισχύσει τις ρωσοτουρκικές σχέσεις.

Πηγή: «Το Χωνί»

Σχόλιο ιστολογίου: Γιατί δεν επιλέχθηκε από την συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου η άρνηση της ελληνικής συμμετοχής στις οικονομικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας; Προτάσσοντας την οικονομική κρίση που μαστίζει τη χώρα και τις ιδιαιτερότητες που έχουν επιβληθεί στην ελληνική οικονομία, θα ήταν δυνατόν να αρνηθούν οι «έλληνες ηγέτες» την συμμετοχή της Ελλάδας στον οικονομικό – ψυχρό πόλεμο της Δύσης κατά της Ρωσίας και τα αντίμετρα του Πούτιν κατά της Δύσης (ουσιαστικά κατά της Ευρώπης) να γινόταν μία χρυσή ευκαιρία για την Ελλάδα, ώστε να αποκομίσει τα μέγιστα δυνατά οφέλη, αντί να υποστεί μία επιπλέον οικονομική καταστροφή, στον βωμό των συμφερόντων (πολιτικών και οικονομικών) των «φίλων» της Δύσης… 
Δεν υπήρξε από την πλευρά της κυβέρνησης Σαμαρά μία πρόβλεψη - αντιστάθμιση οφελημάτων και απωλειών της Ελλάδας, πριν αποφασισθεί η συμμετοχή της χώρας κατά της Ρωσίας; 
Και εν πάσει περιπτώσει, γιατί η Ελλάδα να «πληρώνει το μάρμαρο», προκειμένου να ικανοποιηθούν τα συμφέροντα τρίτων; 
Τι έχει να απαντήσει σε αυτά τόσο ο κρυπτόμενος «πρωθυπουργός» Αντώνης Σαμαράς, όσο και η άλλη πολιτική καρικατούρα, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, που υπό κανονικές συνθήκες λειτουργίας της χώρας θα έπρεπε ήδη να βρίσκεται έγκλειστος σε κάποια φυλακή, με σωρεία εναντίον του κατηγοριών;
Όσο για τους "έξυπνους χρήσιμους ηλίθιους" που ήδη διαλαλούν πως "δεν είναι σημαντικό το ποσό των 400 - 500 εκατομμυρίων ευρώ που χάνει η χώρα από το ρωσικό εμπάργκο", ας το δώσουν από την δική τους τσέπη στους αγρότες που καταστρέφονται από τις πολιτικές αποφάσεις των μαριονετών της Μέρκελ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς 

Σε ώρες που κρίνεται η συνέχιση της παρουσίας των Eλλήνων στην Iστορία, κάποιες υπομνήσεις αιτίων της ελληνικής παρακμής, έστω κι αν εξοστρακίζονται στις σκληρυμένες «βεβαιότητες» της προπαγανδιστικά εμπεδωμένης ιστοριογραφίας, δεν πάνε χαμένες – μπορεί, έστω με ελάχιστες πιθανότητες, να λειτουργήσουν σαν «μπουκάλες στο πέλαγος».

Γι’ αυτό και «υπόμνηση» δεν σημαίνει εδώ την παραπομπή της μνήμης στη σιγουριά πεποιθήσεων, σημαίνει το έναυσμα για μελέτη προσωπική, έρευνα ιστορική απροκατάληπτη, ασυμβίβαστη κριτική εγρήγορση. Mια τέτοια υπόμνηση που προτίθεται για έλεγχο και διερεύνηση, λέει πως: Oταν ο Eλληνισμός ξαναμπήκε στον στίβο της Iστορίας, ύστερα από τα τετρακόσια χρόνια δουλείας στους Tούρκους, ξαναμπήκε με τους όρους και τις προϋποθέσεις που πρωτομπήκαν, αργότερα, στην Iστορία οι απελεύθεροι από τον ζυγό της αποικιοκρατίας λαοί, οι κοινωνίες του «τρίτου κόσμου»: Δηλαδή, ωσάν να μην είχε παρελθόν.

Oι τριτοκοσμικές κοινωνίες επιχείρησαν να περάσουν από τον (κυριολεκτικά ή περίπου) πρωτογονισμό στους όρους και τρόπους οργάνωσης και λειτουργίας των «προηγμένων» κοινωνιών της Δύσης. H δυνατότητα γι’ αυτό το πέρασμα πίστεψαν ότι ήταν μόνο μία: η μίμηση. Eίχαν θαυμάσει το επίπεδο (ποιότητα) ζωής των πρώην κατακτητών τους και θέλησαν να αντιγράψουν τα πρακτικά σχήματα (θεσμούς, μεθόδους, συστήματα) που είχαν οδηγήσει τις κοινωνίες της Δύσης στα θαυμαστά επιτεύγματά τους. Aπό το δικό τους παρελθόν οι τριτοκοσμικές κοινωνίες δεν είχαν τίποτε απολύτως να διασώσουν (δηλαδή τίποτα που να βοηθάει την είσοδό τους στον καταναλωτικό τρόπο του βίου που ήταν το ιδεώδες και ο στόχος τους). Συντήρησαν, μετά βίας, κάποια συναισθηματικά (άσχετα με οποιαδήποτε κοινωνική δυναμική) στοιχεία φολκ-λόρ.

Tο ίδιο ακριβώς είχε συμβεί και με τους Eλληνες. Oι απόπειρές τους να συγκροτήσουν Eλληνική Πολιτεία, όπως την προδιέγραφαν στις πρώτες «εθνοσυνελεύσεις» τους, ναυάγησαν οικτρά με τη δολοφονία του Kαποδίστρια και την τραγωδία των εμφύλιων σπαραγμών. Yποτάχθηκαν λοιπόν (όχι χωρίς αντιδράσεις) στην άμεση επιτροπεία των Eυρωπαίων και υπό καθεστώς ξενικής κατοχής (Bαυαροκρατία) οργανώθηκε το ελλαδικό κράτος. H παγίδευσή τους στην αναγκαιότητα της μίμησης και του μεταπρατισμού εμφανίστηκε σαν μονόδρομος: Για να μετάσχει και πάλι στην Iστορία ο Eλληνισμός, έπρεπε να δεχθεί να υπάρξει με τους όρους που έθετε η αυτονόητη τότε στη Δύση πολιτειακή και πολιτική πραγματικότητα του «έθνους - κράτους» του «εθνικού κράτους».

H ιδέα και πραγματικότητα του «εθνικού κράτους» είχε γεννηθεί από τις ανάγκες και απαιτήσεις των μετα-μεσαιωνικών κοινωνιών της Δύσης – ανάγκες και απαιτήσεις που εξέφρασε η Γαλλική Eπανάσταση και η φιλοσοφία του Διαφωτισμού: Στόχευε το «έθνος-κράτος» σε μιαν οργάνωση της συλλογικότητας θεμελιωμένη στην απαίτηση για «ελευθερία» του κάθε ατόμου (χρηστική ελευθερία ανεμπόδιστων ατομικών επιλογών), «ισότητα» όλων στο επίπεδο των ατομικών δικαιωμάτων (δηλαδή της ατομοκεντρικής κατασφάλισης), «αδελφοσύνη», δηλαδή συνοχή που προκύπτει από την έμπρακτη κοινή συναίνεση σε μια σύμβαση («κοινωνικό συμβόλαιο» - σύνταγμα). Στόχοι που ανταποκρίνονταν στην ανάγκη των δυτικών κοινωνιών να αποτινάξουν το πραγματικά ζοφερό μεσαιωνικό παρελθόν τους.

H λειτουργικότητα του «εθνικού κράτους» στη Δύση βασίστηκε σε ορθολογικές, αντικειμενικά δεδομένες προϋποθέσεις (κοινή φυλετική καταγωγή, κοινή γλώσσα, κοινή ιστορική συνείδηση, κοινή θρησκεία, κοινές παραδόσεις). Ή σε μερικές μόνο από αυτές, αρκεί να υπήρχε πρωτεύουσα η κοινή (αναγκαστή κατά πάντων) «σύμβαση».

Ως σχήμα - τρόπος - θεσμικό μόρφωμα το «εθνικό κράτος» ήταν για τους Eλληνες κάτι ξένο, άσχετο με την εμπειρία τους, αδοκίμαστο: δεν είχε προκύψει από τις δικές τους ανάγκες, τους δικούς τους ιστορικούς εθισμούς, τις δικές τους προτεραιότητες και στοχεύσεις. O Eλληνισμός, από την εποχή κιόλας του Mεγάλου Aλεξάνδρου, άνθισε και δέσποζε στην Iστορία σε συνθήκες πολυεθνικής και πολυφυλετικής συνύπαρξης λαών: Hταν πρόταση «τρόπου» του βίου, δηλαδή «πολιτισμός», προϊόν της «πόλεως», και η «πόλις» σήμαινε κοινό άθλημα μετοχής στην πραγματοποίηση της «κατ’ αλήθειαν» ζωής, της ζωής ως κοινωνίας «κατά λόγον» σχέσεων. O Eλληνας απέβλεπε στη συνύπαρξη για να κατορθώσει την αλήθεια της «σχέσης», όχι την ωφελιμότητα της «χρήσης» – «το ζητείν απανταχού το χρήσιμον» δηλώνει τον πρωτογονισμό της υποταγής στις αναγκαιότητες των ενστίκτων, οι σχέσεις που συγκροτούν «βίον πολιτικόν» προϋποθέτουν ελεύθερους, «μεγαλόψυχους» ανθρώπους. Hταν αδιανόητη για τον Eλληνα η συμβίωση ως κατασφάλιση του εγωκεντρισμού μέσω συμβάσεων, αγνοούσε την «κοινωνία» ως «εταιρισμόν επί κοινώ συμφέροντι» (societas). Στην ιστορία του Eλληνισμού το άθλημα της «πόλεως» πέρασε οργανικά στην αυτοδιαχειριζόμενη «κοινότητα», η «εκκλησία του δήμου» βρήκε τη συνέχεια του μεταφυσικού της άξονα στην «εκκλησία των πιστών».

H ελληνική κοινωνιοκεντρική νοηματοδότηση του βίου διασώθηκε ως «τρόπος» στη διάρκεια των αιώνων της τουρκοκρατίας, αλλά χωρίς κεντρικό θεσμικό φορέα, ανύπαρκτη πολιτειακή εκπροσώπηση στον ιστορικό στίβο. Mε την απελευθέρωση μιας μικρής πληθυσμιακής ομάδας Eλλήνων του κυρίως ελλαδικού χώρου, ο θεσμικός φορέας για την πολιτειακή τους εκπροσώπηση αναζητήθηκε, αυτονόητα, στο επικαιρικά κυρίαρχο τότε οργανωτικό σχήμα του «εθνικού κράτους».

Aιτία των μετέπειτα δεινών και της σημερινής καταστροφής δεν ήταν η (αναπόφευκτη) υιοθέτηση του σχήματος «εθνικό κράτος». Hταν το κίνητρο της υιοθέτησης – ακριβώς το ίδιο με αυτό, αργότερα, των τριτοκοσμικών, απελεύθερων της αποικιοκρατίας, κοινωνιών: η ξιπασμένη μίμηση, ο μεταπρατισμός. Yπήρξαν κάποιοι λόγιοι και καλλιτέχνες που αντιστάθηκαν με σθένος στην αλλοτρίωση της Eλλάδας σε βαλκανική επαρχία, σε μειονεκτικό μεταπράτη που μόνο πιθηκίζει, ηδονίζεται με την παραίτηση από κάθε ειδοποιό ετερότητα. Πίστευαν, οι χιλιοχλευασμένοι «ελληνοκεντρικοί» ότι ακόμα και το οργανικό γέννημα του ατομοκεντρικού πρωτογονισμού, του νομικισμού και της χρησιμοθηρίας, το «εθνικό κράτος», θα μπορούσε να σαρκώσει, με σύγχρονες θεσμικές και οργανωτικές εκφάνσεις, τα κριτήρια και τις στοχεύσεις της ελληνικότητας. Nα υπηρετήσει το κράτος την ελληνικότητα (ως τρόπο - πολιτισμό), όχι να ξεφτιλιστεί η ελληνικότητα ως κούφια κρατική ιδεολογία.

Tο κράτος του Iσραήλ, σε κάποιο ποσοστό, πέτυχε, εκεί που ο Eλληνισμός απέτυχε παταγωδώς: Eνα εθνικό κράτος να υπάρχει μόνο για να υπηρετεί την οικουμενική δυναμική της παράδοσής του. Φυσικά, άλλα θησαυρίσματα σώζει και υπαγορεύει η εβραϊκή παράδοση, άλλα η ελληνική.

Πηγή "Καθημερινή"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Που οδηγεί η πολιτική «μία σου και μία μου» που εφαρμόζουν τους τελευταίους μήνες η Ρωσία και η Δύση
Οι επιπτώσεις που θα γίνουν ιδιαιτέρως αισθητές στη Μόσχα, όπου τα εισαγόμενα τρόφιμα αναλογούν στο 60%-70% της αγοράς

Με Ρωσία και Δύση τους τελευταίους μήνες να έχουν επιδοθεί σε ένα συνεχές πολιτικο –οικονομικό “tit for tat” (μία σου και μία μου), με επίκεντρο τις εξελίξεις στην Ουκρανία, η πρόσφατη απόφαση του ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν για επιβολή εμπάργκο στις εισαγωγές τροφίμων από τις ΗΠΑ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και άλλα δυτικά κράτη, σηματοδοτεί μία επικίνδυνη κλιμάκωση στις σχέσεις μεταξύ των δύο πλευρών, με τις επιπτώσεις να γίνονται ιδιαίτερα αισθητές και στους πολίτες τους. Αναβίωση της ψυχροπολεμικής εποχής ή η απαρχή του Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου, με οικονομικά μέσα αυτή τη φορά, όπως κάποιοι αναλυτές υποστηρίζουν;
Το βέβαιο είναι ότι κανένα στρατόπεδο δεν δείχνει διατεθειμένο να κάνει πίσω και η παγκόσμια σταθερότητα δεν είναι καθόλου δεδομένη.

Η Ρωσία την περασμένη εβδομάδα ανακοίνωσε την επιβολή εμπάργκο στις εισαγωγές τροφίμων από τις ΗΠΑ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και άλλα δυτικά κράτη, ως αντίποινα στο τελευταίο «πακέτο» κυρώσεων που της επιβλήθηκε για τη στάση της στην Ανατολική Ουκρανία.
«Η ρωσική απάντηση είναι μία προσπάθεια να καταστεί σαφές στη Δύση ότι οι πιέσεις που δέχεται δεν θα οδηγήσουν σε παράδοσή της. Το αντίθετο. Ο Πούτιν είναι πρόθυμος να το τραβήξει στην Ουκρανία επειδή από αυτά εξαρτάται η ίδια η πολιτική του αξιοπιστία και επιβίωση στη Ρωσία. Το να πιστεύουμε ότι μία μικρή μείωση του ΑΕΠ θα του αλλάξει γνώμη είναι λάθος, ακόμη και αν μακροπρόθεσμα η οικονομία οδηγήσει στην κατάρρευση ολόκληρου του ρωσικού συστήματος, όπως έχει γίνει και στο παρελθόν», είπε ο Μάθιου Ροτζάνσκι, διευθυντής του Ινστιτούτου Κέναν για Προωθημένες Ρωσικές Σπουδές του Woodrow Wilson Center στην Ουάσιγκτον.

Εκτός από τις απαγορεύσεις στα αγροτικά προϊόντα, η ρωσική κυβέρνηση εξετάζει ακόμη και την απαγόρευση πτήσεων πάνω από τη Σιβηρία δυτικών αερομεταφορέων που κινούνται από και προς την Ασία, κάτι που αν εφαρμοστεί θα εκτοξεύσει στα ύψη το κόστος των αερομεταφορών αλλά και τη διάρκεια των πτήσεων. Όπως ανακοινώθηκε, το Κρεμλίνο εξετάζει επίσης το ενδεχόμενο οι ρωσικοί περιορισμοί να συμπεριλάβουν και τομείς της βιομηχανίας, όπως η αυτοκινητοβιομηχανία και η αεροπορική βιομηχανία.

Οι επιπτώσεις του εμπάργκο αναμένεται να γίνουν ιδιαίτερα αισθητές στις μεγάλες ρωσικές πόλεις και ευρέως στη Μόσχα, όπου τα εισαγόμενα τρόφιμα αναλογούν στο 60%-70% της αγοράς. Προκειμένου να αποφευχθεί ο κίνδυνος για ελλείψεις σε βασικά καταναλωτικά αγαθά, το Κρεμλίνο ανακοίνωσε ότι θα αυξήσει τις εισαγωγές από χώρες της Λατινικής Αμερικής, όπως η Βραζιλία, ο Ισημερινός, η Χιλή και η Αργεντινή.
Ωστόσο, η κεντρική τράπεζα της Ρωσίας αναγνώρισε ότι η απαγόρευση εισαγωγών φθηνών διατροφικών προϊόντων θα καταστήσει πιο δύσκολο τον έλεγχο του πληθωρισμού.
«Οι Ηνωμένες Πολιτείες, εκτός από ορισμένες μεγάλες εταιρείες και κάποιους εξαγωγείς τροφίμων, δεν θα επηρεαστούν σημαντικά από τις πρόσφατες απαγορεύσεις της Ρωσίας, καθώς οι εμπορικές σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας δεν ήταν πολύ εκτενείς», είπε ο Τζόζεφ Ντρέσεν, συνεργάτης του Ινστιτούτου Κέναν.

«Η Ευρώπη αισθάνεται και θα συνεχίσει να αισθάνεται τα επιπτώσεις αυτών των εξελίξεων πολύ περισσότερο. Αλλά περισσότερο από όλους θα επηρεαστεί η Ρωσία –κυρίως από τις οικονομικές κυρώσεις που αποκόβουν το κρατικό ρωσικό τραπεζικό σύστημα από μακροπρόθεσμες οικονομικές συμφωνίες με τη Δύση. Το εμπάργκο στις εισαγωγές τροφίμων θα αποστερήσει από τον ρωσικό πληθυσμό φτηνά προϊόντα, όπως τα ουκρανικά γαλακτοκομικά προϊόντα και τα πολωνικά μήλα», πρόσθεσε. Και κατέληξε: «Είναι πολύ σημαντικό όλες οι πλευρές, οι ΗΠΑ, η Ε.Ε., η Ρωσία και η Ουκρανία να διαπραγματευτούν με ποιους τρόπους μπορούν να εξέλθουν από αυτή τη δυναμική των αντιποίνων, εφαρμόζοντας πολιτικά βιώσιμες λύσεις. Δεν είναι εύκολο, αν ήταν εύκολο θα το είχαν ήδη καταφέρει. Αλλά είναι σημαντικό να επιτευχθεί κάποια συμφωνία προτού συμβεί κάποιο άλλο περιστατικό, όπως η κατάρριψη της πτήσης ΜΗ17, ή κάποιο πολύνεκρο επεισόδιο στην Ανατολική Ουκρανία οδηγήσει σε θερμή σύγκρουση».

Η στρατιωτική διάσταση δεν έχει αποκλειστεί τελείως

«Η σύγκρουση Δύσης και Ρωσίας πραγματοποιείται σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο, αλλά η στρατιωτική διάσταση δεν έχει αποκλειστεί τελείως», λέει ο Ντμίτρι Τρενίν, διευθυντής της δεξαμενής σκέψης Camegie Center στη Μόσχα.

Κάποιοι αναλυτές μιλούν για την απαρχή του Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου με οικονομικά όμως μέσα. Πόση αλήθεια υπάρχει σε αυτό;
«Μπορεί η αναλογία με τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο να είναι παρατραβηγμένη, αλλά γινόμαστε μάρτυρες σε μία νέου τύπου σύγκρουση μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, κυρίως μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας. Εμπλέκονται και οι σύμμαχοι των ΗΠΑ, αλλά κατά βάση πρόκειται για μία σύγκρουση μεταξύ της Αμερικής και της Ρωσίας.
Σε αυτή τη σύγκρουση οι ΗΠΑ θέλουν να διατηρήσουν μία τάξη στην οποία είναι ο παγκόσμιος ηγεμόνας. Η Ρωσία, αντίθετα, επιζητεί έναν βαθμό αυτονομίας τόσο σε παγκόσμιο όσο και σε περιφερειακό επίπεδο (Ανατολική Ευρώπη).
Σε αυτή τη σύγκρουση οι μάχες πραγματοποιούνται σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο, αλλά και σε επίπεδο πληροφοριών. Η στρατιωτική διάσταση, ωστόσο, δεν έχει αποκλειστεί εντελώς».

Ο Πούτιν αιφνιδίασε τη Δύση με την απόφασή του να επιβάλει απαγορεύσεις στις εισαγωγές τροφίμων από αυτήν;
«Δεν θα έπρεπε να αποτελέσει έκπληξη για τη Δύση. Η Μόσχα εμφανίστηκε συγκρατημένη μετά τις κυρώσεις πρώτου και δευτέρου επιπέδου που της επιβλήθηκαν. Παρ’ όλα αυτά, δεν θα μπορούσε να μην απαντήσει στις πραγματικά παραλυτικές κυρώσεις τρίτου επιπέδου.
Οι δυτικές κυρώσεις, αν αντιμετωπιστούν έξυπνα, θα ωθήσουν τη Ρωσία να επανεκκινήσει τη βιομηχανία της και να αναζωογονήσει τη γεωργία της. Η απομόνωση της Ρωσίας είναι πραγματικά δύσκολη. Η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου, με πολύ χρήμα να ξοδέψει, η Κίνα, δεν θα συμπράξει με όσους θέλουν να τιμωρήσουν τη Ρωσία. Και υπάρχουν πολλά παράθυρα στις κυρώσεις που της έχουν επιβληθεί. Επιπλέον, η Αργεντινή και η Βραζιλία μπορούν να αντικαταστήσουν τις εισαγωγές του αμερικανικού και ευρωπαϊκού κρέατος».

Πηγή «Το Βήμα της Κυριακής»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Η κρίση μεταξύ Μόσχας και Δύσης λαμβάνει ολοένα και μεγαλύτερες διαστάσεις και ειδικά για τη χώρα μας το εμπάργκο ελληνικών αγροτικών προϊόντων προς τη Ρωσία μπορεί να αποδειχθεί καταστροφικό και πολλαπλά επιζήμιο για την ελληνική οικονομία.
Η ελληνική διπλωματία έχει προβεί μεν σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες, ωστόσο ως την ώρα που γράφονταν τούτες οι γραμμές, η Ρωσία δεν φαινόταν πρόθυμη να κάνει εξαιρέσεις.

Η στάση της Μόσχας δεν είναι απρόβλεπτη και όσοι παρακολουθούν τη διεθνή κρίση με επίκεντρο το ουκρανικό ζήτημα περίμεναν ότι, αργά ή γρήγορα, ο Βλαντιμίρ Πούτιν θα σήκωνε το γάντι.
Πλέον, οι ψευδαισθήσεις τελειώνουν εδώ. 
Δεν υπάρχουν «οι φίλοι μας οι Ρώσοι», παρά μόνον αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα σε έναν πολυπολικό κόσμο, όπου ο καθένας κοιτάζει το δικό του όφελος.
Με άλλα λόγια, η Ευρώπη είναι μονόδρομος για την Ελλάδα και μόνο στους ευρωπαίους εταίρους της μπορεί να προσβλέπει για βοήθεια και αλληλεγγύη. Και τώρα το καταλαβαίνουν όσοι είχαν «ξεχάσει» τη στάση της Ρωσίας απέναντι στην Κύπρο.

Πηγή εφημ. «Ελεύθερος Τύπος»

Σχόλιο ιστολογίου: Προφανώς ο συντάκτης του σχολίου ξεχνάει ότι μέχρι σήμερα η κυβέρνηση προσπαθούσε να μας πείσει, μέσω των φερέφωνων των ΜΜΕ, ότι η Ελλάδα δεν παράγει τίποτε, αλλά τώρα θα πάθει σημαντική οικονομική ζημιά εξαιτίας του… ρωσικού εμπάργκο στα ελληνικά αγροτικά προϊόντα. Επίσης, ο σχολιαστής της εφημερίδας ξεχνάει πως ήταν απόφαση της Ελληνικής κυβέρνησης να συμμετέχει –συμφωνώντας- στο οικονομικό εμπάργκο της Ευρώπης κατά της Ρωσίας, και φέρει έτσι την απόλυτη ευθύνη για την επιλογή της να σταθεί στο πλευρό της γερμανικής Ευρώπης απέναντι στην Μόσχα.
Άραγε, πρέπει να υποθέσουμε, ο συντάκτης αυτού του σχολιασμού, θα γύριζε και το άλλο μάγουλο, αν ήταν στη θέση του Πούτιν ή θα απεμπολούσε τα συμφέροντα της χώρας του επειδή θα το απαιτούσε μία ομάδα πολιτικών (που θα πρέπει να αναρωτιόμαστε πλέον πολύ σοβαρά κατά πόσο απέχει από το να χαρακτηριστεί «εγκληματική οργάνωση») η οποία δεν διστάζει να παίζει με την φωτιά και την πολύ σοβαρή πιθανότητα έναρξης ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου…
Προφανέστατα, γίνονται τα αδύνατα – δυνατά, προκειμένου να πεισθεί ο Έλληνας πως το συμφέρον του δεν είναι δίπλα στη Ρωσία. Όμως, τόσο στο εμπάργκο στα ελληνικά προϊόντα, όσο και η πολιτική και οικονομική κρίση που βιώνει η Ελλάδα, κανένας από τους δυτικούς ηγέτες δεν προσπάθησε να την προστατεύσει, δεν προσπάθησε να αποτρέψει την κοινωνική καταστροφή και την γενοκτονία που συντελείται στην χώρα προς τέρψιν και ικανοποίηση των συμφερόντων τραπεζών και funds που δρουν ενάντια στο Διεθνές Δίκαιο και που λειτουργούν χωρίς να υφίστανται κανέναν απολύτως έλεγχο…!

Είναι προφανές πως στη ζούγκλα της παγκοσμιοποίησης όλοι εργάζονται υπέρ των συμφερόντων τους. Και στο σημείο αυτό, έρχεται εύλογα η ερώτηση: 
Και γιατί η Ελληνική κυβέρνηση εργάζεται υπέρ των συμφερόντων τρίτων και όχι υπέρ της Ελλάδας; 
Και, για ποιο λόγο, εκείνοι που υποστηρίζονται από την κυβέρνηση Σαμαρά, σπρώχνουν την Ελλάδα προς την ολοκληρωτική καταστροφή; 
Μήπως, επειδή το συμφέρον τους είναι να μην υφίσταται πλέον επί της ουσίας χώρα που λέγεται Ελλάδα, προκειμένου να ικανοποιηθούν στον μέγιστο –ολοκληρωτικό- βαθμό τα γεωπολιτικά, γεωοικονομικά, γεω-ενεργειακά και γεωστρατηγικά τους σχέδια – συμφέροντα; 
Ως πότε η Ελλάδα θα επιλέγει συμμάχους που την καταστρέφουν; 
Ως πότε η Ελλάδα θα επιμένει στον μονόδρομο της Ευρώπης που την καταστρέφει ολοσχερώς;
Και ως πότε οι Έλληνες θα επιλέγουν "ηγέτες" που είναι μαριονέτες;
Τελικά, ενώ ο Πούτιν "σήκωσε το γάντι"  στην επιθετική και απολύτως προκλητική στάση της Δύσης (δεν επιτρέπουν στη Ρωσία ούτε την παροχή ανθρωπιστικς βοήθειας στην Ουκρανία), η ελληνική κυβέρνηση, σε μία κίνηση χαρακτηριστική των προθέσεών της, χωρίς κανέναν δισταγμό "σήκωσε τα πόδια", καλώντας όλες τις πλευρές να "ξεσπάσουν" στην Ελλάδα...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου