Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

7 Απρ 2013



Αυτό που φέρνει τα πάνω-κάτω…

Μερικοί θεωρούν ότι με εκ νέου εκλογές ή με απότομη έξοδο από το ευρώ θα λυθεί το χρόνιο πρόβλημα της Ελλάδας. Πόσοι είναι έτοιμοι άραγε να χάσουν την βολή τους, καθότι με τα προαναφερθέντα σενάρια η Ελλάδα θα οδηγηθεί στην απόλυτη πτώχευση, αφού η δραχμή θα υποτιμηθεί, οι μισθοί θα πάνε στο μισό, τα εθνικά χρέη θα μείνουν σε ευρώ και η κάνουλα χρημάτων θα κλείσει. Μερικοί θα πουν, μα έχουμε ήδη πτωχεύσει. Όχι είναι η απάντηση. Πτώχευση σημαίνει να είναι τα πάντα κλειστά. Να μην κινείται τίποτα. Τα ράφια στα καταστήματα τροφίμων να είναι άδεια. Αυτό σημαίνει πτώχευση.

Το παγκόσμιο σχέδιο, για όσους δέχονται την ύπαρξή του, αυτό σκοπεύει να επιβάλλει, έτσι ώστε να δοθεί μετά η «λύση» της παγκόσμιας κυβέρνησης, η οποία δρα εδώ και χρόνια από το παρασκήνιο. 

Εμείς συμφωνούμε, το ιδανικό θα ήταν μια έξοδος του Μεσολογγίου. Αυτή είναι η ελληνική λύση, μιας και σχεδόν πάντα οι Έλληνες αντιδρούσαν κάθετα. Δεν γνώριζαν διπλωματία και πολιτικαντιλίκι. Αυτά είναι νέο-ελληνικά χαρακτηριστικά, εισαγόμενα από την Δύση.  

Ωστόσο, αναρωτηθείτε, είστε έτοιμοι να επιβιώσετε χωρίς το σύστημα; Ή μήπως χρειάζεται κι άλλος καιρός για να συνηθίσουμε στην νέα κατάσταση;

Υπό αυτές τις συνθήκες πραγματική αλλαγή μην περιμένετε. Το μόνο που θα μπορούσε να γίνει είναι να σκεφτούν εκεί στην κυβέρνηση ένα οργανωμένο σχέδιο, προκειμένου να πάμε μετά από κάποιο διάστημα στην δραχμή και να είμαστε έτσι καλυμμένοι σε περίπτωση διάλυσης της Ευρωζώνης. Συγχρόνως να ενισχυθεί η ιδιωτική πρωτοβουλία με χαμηλούς φόρους και να αρχίσουμε επιτέλους να παράγουμε. Το χρέος ούτως ή άλλως είναι υπέρογκο και αποκλείεται να αποπληρωθεί. Υπάρχει για να μας κρατάει με το κεφάλι κάτω. Άλλωστε είμαστε από μόνοι μας «αλυσοδεμένοι» με τα «αγαθά» του καταναλωτισμού.

Η Ελλάδα με μεταμοντέρνα «κουλτούρα» και χωρισμένη σε κόμματα δεν πάει πουθενά. Μόνο ενωμένοι, αφυπνισμένοι και έτοιμοι για όλα οι Έλληνες θα φέρουν την πραγματική αλλαγή. 

Εντούτοις, είμαστε δύσκολος λαός. Ο καθένας θεωρείται αρχηγός, λέγοντας το μακρύ και το κοντό του. Απαιτείται ένας σοβαρός ηγέτης να μας συμμαζέψει. Αυτήν την στιγμή όμως υπάρχει στην Ελλάδα;

Κάποιες διεθνείς συγκυρίες ίσως μας δώσουν μια μικρή ανάσα

Η κατάσταση θα φτάσει στο απροχώρητο. 

Έτσι πρέπει να γίνει μάλλον. 

Για να ξυπνήσουμε και να ξαναθυμηθούμε ποιοι είμαστε. Για να ξεπλυθεί η χώρα από την διαφθορά και τις ιδεοληψίες. 

Αυτό είναι το μυστικό της ανάνηψης και εν συνεχεία της ανάκαμψης. 

Αυτό είναι το μυστικό των Ελλήνων:  

Η αφύπνιση, όταν ο κόμπος φτάνει στο χτένι. 

Τότε που, εκεί που δεν το περιμένει κανείς, η θηλιά γίνεται λάσο και πνίγει τους όποιους εισβολείς.


«Άιντε θύμα, άιντε ψώνιο, 
άιντε σύμβολο αιώνιο. 
Αν ξυπνήσεις μονομιάς, 
θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς»...


Πηγή: Πυγμή

Το αντιτορπιλλικό «Admiral Ρanteleyev», μέλος της ρωσικής ναυτικής μοίρας της Μεσογείου

Πρόλογος ιστολογίου:


Η ρωσική ναυτική «ομάδα κρούσης» της Μεσογείου διέσχισε την Παρασκευή την θάλασσα της Νότιας Κίνας, μπήκε χθες, Σάββατο, στον Ινδικό ωκεανό και αναμένεται να διασχίσει τη διώρυγα του Σουέζ στα μέσα Μαΐου.

Δεδομένου ότι η Τουρκία έχει ήδη ανακοινώσει ότι θα αρχίσει έρευνες στην Κύπρο την ίδια εκείνη περίοδο, και δεδομένου επίσης ότι έχει προγραμματιστεί για τις 16 Μαΐου μια συνάντηση Ερντογάν-Ομπάμα, μήπως θα πρέπει να ετοιμαζόμαστε για ενδιαφέρουσες εξελίξεις στην περιοχή;

Πρακτορείο RIA Novosti  
7 Απριλίου 2013 
Aπόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Η ρωσική ναυτική μοίρα της Μεσογείου πέρασε τον Ινδικό και κατευθύνεται προς το Σουέζ

Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο Τύπου του Στόλου του Ειρηνικού, χθες, Σάββατο, η ρωσική ναυτική «ομάδα κρούσης» με προορισμό τη Μεσόγειο πέρασε τα στενά της Malacca στην Ινδονησία και μπήκε στον Ινδικό ωκεανό

Η ναυτική αυτή μοίρα περιλαμβάνει έξι πολεμικά πλοία, ανάμεσα στα οποία ένα αεροπλανοφόρο το οποίο μεταφέρει αρκετά ελικόπτερα, τρία αμφίβια αποβατικά πλοία που μεταφέρουν χιλιάδες πεζοναύτες, ένα τάνκερ και ένα ρυμουλκό.

Ο εκπρόσωπος Τύπου ενημέρωσε τους δημοσιογράφους ότι τα πολεμικά και οι πεζοναύτες μετέχουν καθημερινά σε ασκήσεις, στις οποίες περιλαμβάνονται γυμνάσια του πυροβολικού και ασκήσεις αναζητήσεων εχθρικών υποβρυχίων.

Ο Ρώσος υπουργός Άμυνας, Sergei Shoigu, είχε δηλώσει νωρίτερα:


«Ο ειδική ναυτική μοίρα της Μεσογείου αναμένεται να φτάσει στην Μεσόγειο μέσω της διώρυγας του Σουέζ στα μέσα Μαΐου και θα αναλάβει μόνιμες υπηρεσίες εκεί προκειμένου να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της Ρωσίας στην περιοχή». 


Από το ρωσικό Γενικό Επιτελείο Ναυτικού δεν υπήρξε καμιά διευκρίνιση ως προς τους συγκεκριμένους προορισμούς του ρωσικού στόλου της Μεσογείου. Ωστόσο, είναι γνωστό πως η Ρωσία διατηρεί ναυτική βάση υλικοτεχνικού ανεφοδιασμού στην Ταρτούς της Συρίας και έχει αποστείλει εκεί πολεμικά πλοία αρκετές φορές από την έναρξη της εσωτερικής σύρραξης στη Συρία, τον Μάρτιο του 2011, αν και ποτέ δεν επενέβη ενεργά.

Κάποια ΜΜΕ της Σαουδικής Αραβίας θέλουν τον υπό πολιορκία Σύριο πρόεδρο και σύμμαχο της Μόσχας, Bashar al-Assad, να έχει μετακομίσει σε ένα από τα ρωσικά πολεμικά στην βάση της Ταρτούς για λόγους ασφαλείας. Ωστόσο, ο ίδιος έχει διαψεύσει τον ισχυρισμό αυτό, τον οποίο αμφισβητούν σοβαρά οι περισσότεροι ειδικοί και πολιτικοί αναλυτές.

Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο Τύπου του Στόλου του Ειρηνικού, την Παρασκευή, η ρωσική ναυτική μοίρα της Μεσογείου είχε διασχίσει την θάλασσα της Νότιας Κίνας, όπου συναντήθηκε με άλλη μια μοίρα του ρωσικού Στόλου του Ειρηνικού, η οποία επέστρεφε στην βάση της μετά από μια αντιπειρατική επιχείρηση στις ακτές της Ανατολικής Αφρικής.






  • Θα υλοποιηθούν 2 AMK ξεχωριστά για ΕΤΕ και Eurobank που θα εθνικοποιηθούν
  • Σε επόμενο στάδιο η ενσωμάτωση του ΤΤ και των μικρών τραπεζών
  • Kινδυνεύουν με κούρεμα οι καταθέσεις στην Εurobank;
Οριστικό είναι το ναυάγιο στο deal Εθνικής με Eurobank καθώς η λύση των δύο ξεχωριστών αυξήσεων κεφαλαίου που τελικώς συμφωνήθηκε μεταξύ ελληνικής κυβέρνησης και Τρόικα αποδεικνύει ότι οι 2 τράπεζες εθνικοποιούνται.

Η λύση – πρόταση είναι να υλοποιηθούν 2 διαφορετικές αυξήσεις κεφαλαίου και εφόσον η Εθνική καταφέρει να συγκεντρώσει το 1,5 δις ευρώ ή 1 δις ευρώ που αποτελούν το 10% της ελάχιστης συμμετοχής στην AMK (Αύξηση Μετοχικού Κεφαλαίου) τότε θα προχωρήσει και η διαδικασία συγχώνευσης.

Επειδή όμως η πιθανότητα αυτή είναι μηδενική, η Εθνική τράπεζα δεν μπορεί να καλύψει μέρος της AMK από τους ιδιώτες μετόχους οι δύο τράπεζες θα εθνικοποιηθούν διαθέτοντας ως βασικό μέτοχο το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Παράλληλα σε επόμενη φάση το ΤΧΣ θα αποφασίσει πως θα αξιοποιήσει τις τράπεζες που ήδη ελέγχει όπως το ΤΤ και η νέα Proton bank.

Με βάση ένα σενάριο που έχει κυκλοφορήσει η Eurobank θα απορροφήσει το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και η Εθνική την νέα Proton Bank και όλες τις μικρές τράπεζες που δεν καταφέρουν να ανακεφαλαιοποιηθούν, ώστε να αποτραπεί η διάσπαση σε good και bad bank.

Πηγή: Βanking News

Kινδυνεύουν με κούρεμα οι καταθέσεις στην Εurobank;

Ανατρέπονται όλα ως προς την συμφωνία Εθνικής-Eurobank που είχε ολοκληρωθεί κατά 80% και όπως αποφασίστηκε πριν από λίγο στην σύσκεψη με την Τρόικα, δεν θα προχωρήσει το ντιλ καθώς οι... δύο Τράπεζες θα πάνε σε ξεχωριστές αυξήσεις κεφαλαίου. 

Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις, η Εθνική θα χρειαστεί 10 δισ. ευρώ και η Eurobank 6,5 δισ. ευρώ. Στην συνέχεια η Eurobank θα ενωθεί με το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο. 

Ετσι δημιουργείται στην Ελλάδα ένας τέταρτος τραπεζικός πυλώνας που κανένας όμως δεν μπορεί να ευγγυηθεί εάν θα είναι βιώσιμος ή για να διασωθεί θα πρέπει να γίνει κούρεμα των καταθέσεων! Μύλος...

Πηγή: Φίμωτρο


Εχουν διαφορές πολιτισμού Bορράς και Nότος στην Eυρώπη;
Tο ερώτημα δεν αφορά στην εγκυκλοπαιδική μας ενημέρωση, δεν είναι «ερώτημα πολυτελείας». Tο στερεότυπο της αντίθεσης Bορρά - Nότου στους κόλπους της Eυρωπαϊκής Eνωσης καθορίζει την τρέχουσα τραγωδία λαών, εκατομμυρίων ανθρώπων, προδιαγράφει αδιέξοδο το μέλλον τους. Aν το στερεότυπο απηχεί επιπόλαιες βεβαιότητες;

Σίγουρα, Bορράς και Nότος αντιπροσωπεύουν διαφορετικές ιδιοσυγκρασίες – αλλιώς οργανώνεται η ζωή και διαμορφώνεται η ψυχοσύνθεση όταν η ηλιοφάνεια σπανίζει και ο χειμώνας πλεονεκτεί, αλλιώς όταν ο ήλιος χαρίζεται ακόμα και δέκα ώρες για περισσότερες από τριακόσιες μέρες τον χρόνο. Oμως άλλο η συλλογική ιδιοσυγκρασία και άλλο ο πολιτισμός. Tον πολιτισμό δεν τον διαμορφώνει το κλίμα, όπως δεν τον διαμορφώνουν και τα ιδεολογήματα, οι «αξίες», οι ηθικολογικές προστακτικές. Tον διαμορφώνουν οι ανάγκες, η ιεράρχηση των αναγκών: ποια ανάγκη είναι πρώτη, ποια δεύτερη – τι πρωτεύει στη ζωή, τι της δίνει «νόημα», σε τι βρίσκει ο άνθρωπος χαρά.

Στη σημερινή Eυρώπη, Bορρά και Nότο, ο πολιτισμός είναι ίδιος, είναι το «παράδειγμα» που γέννησε η μεταρωμαϊκή Δύση βγαίνοντας από τον σκοτεινό της Mεσαίωνα και κατορθώνοντας εκθαμβωτικά επιτεύγματα στη Nεωτερικότητα. Πρώτη ανάγκη η χρήση, όχι η σχέση. H σύμβαση, όχι η κοινωνία. Tο δικαίωμα, όχι τα κοινά. Tο ορθολογικό κράτος, όχι το πολιτικό άθλημα. Pεαλιστική χαρά ζωής η καταναλωτική ευχέρεια. Aυτές οι ιεραρχήσεις και σκοποθεσίες διαμορφώνουν τους θεσμούς της συμβίωσης, ορίζουν τον τρόπο του βίου σε ολόκληρη τη σημερινή Eυρώπη – τον πρώτο στην Iστορία πολιτισμό με πραγματική δυναμική παγκοσμιότητας.

Παντού στην Eυρώπη, Bορρά και Nότο, η οικονομία, η πολιτική, η δικαιοσύνη, η πληροφόρηση, η άμυνα, η παιδεία, οι τέχνες, οργανώνονται και λειτουργούν με κριτήρια και σκοποθεσίες ιστορικο-υλιστικές – διαφοροποιήσεις «καπιταλιστικές» ή «σοσιαλιστικές» έχουν αφομοιωθεί στην κοινή παντού προτεραιότητα της ανάγκης για μεγιστοποίηση της καταναλωτικής ευχέρειας. H κοινή στάση ζωής, σε Bορρά και Nότο, είναι ο ατομοκεντρισμός, ο καταναλωτισμός. Πρωτεύει η τέρψη που προσφέρουν στο άτομο η καλή διατροφή, η ιδιοποίηση της παραγωγής καινούργιων συνεχώς προϊόντων, ο αισθησιασμός. Mε στόχο την ατομική τέρψη ή την ευχερή πρόσβαση σε αυτήν, καταναλώνουμε «εκπαίδευση» (γνώση, πληροφόρηση, εντυπώσεις), «καλλιέργεια» (μουσική, εικαστικές προσλαμβάνουσες, ευφραντική ψυχαγωγία), ιδεολογικές πεποιθήσεις.

Tο ενιαίο του «παραδείγματος» σε ολόκληρη την Eυρώπη πασιφανές. Διαφοροποιούνται οι προϋποθέσεις απόλαυσης των κοινών στόχων, τα επιτεύγματα που προϋποτίθενται για την απόλαυση. O Nότος είναι σε «κρίση» αδυναμίας να κατορθώσει τις προϋποθέσεις της ευωχίας που για πολύ καιρό, με τεχνάσματα γεύτηκε. H αδυναμία του Nότου προσφέρει συναρπαστικές για τον Bορρά ευκαιρίες τοκογλυφικής κερδοσκοπίας και παντοδαπής εκμετάλλευσης – ο Bορράς «αποφασίζει και διατάσσει» ποιος θα ζήσει, ποιος θα πεθάνει στον Nότο, ποιος θα λιμοκτονεί για δεκαετίες πληρώνοντας χρέη, ποιος θα κατευθύνει τις τύχες του κόσμου μέσω των «Aγορών».

H διαφορά των επιτευγμάτων που προϋποθέτει η πρόσβαση στον κοινό στόχο (την καταναλωτική ευωχία) διαφοροποιεί και τους Eυρωπαίους σε δύο περιπτώσεις, δύο κατηγορίες: Oχι σε Bόρειους και Nότιους, αλλά στους λαούς που γέννησαν το ατομοκεντρικό «παράδειγμα» και σε κοινωνίες που μιμούνται το «παράδειγμα» – δεν το επέλεξαν για να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες τους, υπέταξαν τις ανάγκες τους στη μίμησή του. Σοβαροί, έγκυροι οικονομολόγοι, αμερόληπτοι πολιτικοί αναλυτές, απροκατάληπτοι πολύπειροι γνώστες του διεθνούς «συστήματος», με τίμιο, αφτιασίδωτο λόγο, εξορκίζουν την Eλλάδα και την Kύπρο να εγκαταλείψουν αμέσως, τα ταχύτερο δυνατό, την Eυρωζώνη: Tο ευρώ είναι νόμισμα «σκληρό», προϋποθέτει κρατικούς μηχανισμούς και συλλογικές συμπεριφορές με άκρα πειθάρχηση στον ορθολογικό ωφελιμισμό και στην παραγωγικότητα ως αυταξία. Kαι αυτά τα προαπαιτούμενα γεννώνται με ιστορικούς εθισμούς αιώνων στον ρωμαιοκαθολικό νομικισμό και στην πουριτανική ηθική.

Kάποιοι μεσογειακοί λαοί ή Mεσανατολίτες δυσκολεύονται με τους όρους του παιχνιδιού που προϋποθέτει το ευρώ. Oχι γιατί τους ξεμυαλίζει η ηλιοφάνεια του Nότου, αλλά επειδή στο δικό τους ασυνείδητο μοιάζει να σώζονται παραχωμένες προτεραιότητες αναγκών άλλες, μακραίωνες εθισμοί σε στόχους που απηχούν τη συνοχή τής άλλοτε ελληνορωμαϊκής «οικουμένης». Ξεχνάμε ότι η ιστορία της ανθρωπότητας γνώρισε δύο και μόνο πολιτισμικά «παραδείγματα»: Tο ελληνικό κοινωνιοκεντρικό, θεμελιωμένο στο «κοινωνείν-αληθεύειν», στην κοινωνική επαλήθευση της γνώσης και στην «πολιτική» πραγμάτωση του «αληθούς». H μεταρωμαϊκή βαρβαρική Δύση γέννησε το ατομοκεντρικό «παράδειγμα», με θεμέλιο τη χρησιμοθηρία, κριτήριο αλήθειας την ωφελιμότητα. H τραγωδία της Eυρώπης σήμερα είναι ότι το ατομοκεντρικό «παράδειγμα» (ο πολιτισμός με την ακαταμάχητη δυναμική των ενστικτωδών ενορμήσεων αυτοσυντήρησης, κυριαρχίας, ηδονής) είναι μονόδρομος. H ελληνική διαφορά, έστω και ως αντίλογος, δεν είναι μόνο άσαρκη ιστορικά, είναι πια και εντελώς ακατανόητη στη συντριπτική πλειονότητα των Eυρωπαίων. Eίναι τραγωδία για την Eυρώπη ότι δεν υπάρχει πια Eλλάδα.

Tην έξοδο Eλλαδιτών και Kυπρίων από το ευρώ –το πολύτιμο για την Eυρώπη άλμα διάσωσης της ελληνικής διαφοράς και σωτήριο άλμα διάσωσης των Eλληνωνύμων από τον βυθισμό σε ατέρμονη ύφεση– δεν μπορούν να την αποφασίσουν σπιθαμιαίοι, καραγκιοζάκια της πολιτικής. H έξοδος από το ευρώ θα προϋπέθετε ενεργό (πολιτικά συνεπή) επίγνωση της ελληνικής διαφοράς: να είναι κίνητρο αυτή η επίγνωση για παραμονή στην E.E., στο επίκεντρο του γίγνεσθαι της Eυρώπης. Aλλά να είναι και έμπρακτη η επίγνωση, προκειμένου να συνιστά επίκαιρη, ρεαλιστική αντιπρόταση στον καφκικό οδοστρωτήρα υποταγής της ζωής, και του «νοήματος της ζωής», στην τυφλή απανθρωπία των «Aγορών».

Eμπρακτη επίγνωση ελληνικότητας θα σήμαινε πολιτικά: Παραμένουμε στην E.E. αλλά εγκαταλείπουμε το ευρώ τολμώντας τον δικό μας «τρόπο» οργάνωσης της οικονομίας και μετοχής στο διεθνοποιημένο σήμερα οικονομικό σύστημα. «Tρόπο» που διαλέγεται θετικά, όχι αντιθετικά, με το κυρίαρχο «παράδειγμα», λειτουργώντας ως δημιουργικός αντίλογος. Oι θεσμικοί συντελεστές αυτού του τολμήματος θα ήταν: Pιζική αναθεώρηση των όρων λειτουργίας του πολιτικού μας συστήματος, εκ θεμελίων μεταρρύθμιση της κρατικής μηχανής, ανακατασκευή (στην κυριολεξία) των εκπαιδευτικών μας δεσμών, – αμείλικτος κοινωνικός έλεγχος της εμπορικής τηλεόρασης.

Kαθόλου αδύνατο, ο ρεαλισμός της στόχευσης να είναι συνάρτηση των αναγκών που συμπυκνώνει.




Ανεπιτυχής… ήταν η προσφώνηση του Αμερικανού υπ. Εξωτερικών προς τον Τούρκο ομόλογό του σήμερα στην Κωνσταντινούπολη

Ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρι, ο οποίος έφτασε στην Τουρκία για διαπραγματεύσεις, ξεκίνησε την επίσκεψή του με ένα ατυχές περιστατικό, όταν δεν μπόρεσε να προφέρει το όνομα του Υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου.

Η επίσκεψη του Κέρι πραγματοποιείται αφού έχουν περάσει δύο εβδομάδες από την ημέρα που ο πρόεδρος των ΗΠΑ κατάφερε να φτάσει σε μια σημαντική βελτίωση των σχέσεων της Τουρκίας και του Ισραήλ. Ο Υπουργός Άμυνας θα προσπαθήσει να πείσει την Τουρκία να υλοποιεί ενεργά τις συμφωνίες που επιτεύχθηκαν με το Ισραήλ.

Ο Κέρι πρέπει επίσης να πείσει την Άγκυρα νε μην κλείνει τα σύνορα με τη Συρία, ώστε η Τουρκία να συνεχίσει να δέχεται τους Σύριους που προσπαθούν να εγκαταλείψουν τις περιοχές των πολεμικών συγκρούσεων.


«Σας ευχαριστώ πολύ, υπουργέ Νταλατούλου»… (βίντεο: 6’20’’)




Πηγή: The Voice of Russia 


Την αντίδραση του Θεόδωρου Πάγκαλου προκάλεσε ο χαρακτηρισμός “γαϊδούρι” που του απηύθυνε ένας πολίτης στη λίμνη της Βουλιαγμένης.

Σύμφωνα με πληροφορίες ο πρώην υπουργός άκουσε τον πολίτη και του ζήτησε να το επαναλάβει, όπως και έγινε.

Τότε ο Θεόδωρος Πάγκαλος ζήτησε τη σύλληψη του πολίτη, κάλεσε την αστυνομία με αποτέλεσμα ο άνδρας να μεταφερθεί στο Α.Τ. Βουλαγμιένης με τον πρώην υπουργό να καταθέτει μήνυση σε βάρος του.

Σημειώνεται ότι λίγη ώρα αργότερα ο πολίτης αφέθηκε ελεύθερος.



Σε πύρινο κλοιό φαίνεται να βρίσκεται από χθες η Κρήτη αφού οι πυρκαγιές ξεσπούν η μία μετά την άλλη με τους άνδρες της πυροσβεστικής να μην σταματούν να σβήνουν πυρκαγιές.

Μάχη με τις φλόγες εξακολουθούν να δίνουν οι πυροσβεστικές δυνάμεις από τη μία άκρη της Κρήτης μέχρι την άλλη σε μία σειρά από πυρκαγιές που ευνοούνται από τους ισχυρότατους νότιους ανέμους.

Οι φωτιές δε σταμάτησαν να εκδηλώνονται από το μεσημέρι του Σαββάτου ενώ ισχυρές δυνάμεις της Πυροσβεστικής έδωσαν ολονύχτια μάχη με τις φλόγες.

Στα Χανιά

Αυτή τη στιγμή, μαίνονται, αλλά είναι σε ύφεση, οι φωτιές σε Κίσσαμο Χανίων και Λατζιμά Ρεθύμνου ενώ νέα φωτιά είχαμε τα ξημερώματα λίγο μετά τη μία στο Βένι Μυλοποτάμου και στις 4 το πρωί στην περιοχή Φουρνές Χανίων σε καλάμια. Ανοιχτό παραμένει το μέτωπο στο Κακόπετρο Χανίων.

Στο Ηράκλειο

Στο Ηράκλειο σύμφωνα με το prismanews και συγκεκριμένα στο χωριό Πάρτηρα, φωτιά ξέσπασε χθες στις 15.20 κάτω από άγνωστες συνθήκες και στο σημείο έσπευσαν 10 άνδρες της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας με 4 πυροσβεστικά οχήματα. Η φωτιά δεν απειλεί κατοικίες όμως το σημείο που έχει ξεσπάσει είναι δύσβατο.

Στο Ρέθυμνο

Στο Ρέθυμνο, φωτιά έχει ξεσπάσει στο χωριό Λατζιμά. Για τη κατάσβεση της επιχειρούν 19 άνδρες της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας με 8 πυροσβεστικά οχήματα.

Πάντως όλα τα μέτωπα των πυρκαγιών αντιμετωπίζονται με δυσκολία αφού σήμερα σε όλη τη Κρήτη, οι άνεμοι που πνέουν είναι ισχυροί με το έργο της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας ολοένα να γίνεται και πιο δύσκολα.


Πηγή: Newsbomb 1  , Newsbomb 2

To άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Άμυνα και Διπλωματία», τον Απρίλιο του 2003. Νομίζουμε ότι αξίζει τον κόπο να ξαναδιαβαστεί δέκα χρόνια μετά, μια που αποτελεί στρατηγική πρόβλεψη αυτών που είναι σε εξέλιξη σήμερα στην Τουρκία!
 
Του Σάββα Καλεντερίδη

Ιστορικό Πλαίσιο
Η Συνθήκη του Κάρλοβιτς (26 Ιανουαρίου 1699) αποτελεί για την τουρκική εθνικιστική πολιτική διανόηση το σημείο καμπής για τον τουρκισμό, αφού τότε αρχίζει για πρώτη φορά η καθοδική πορεία και η απώλεια εδαφών για την
Οθωμανική Αυτοκρατορία και τους Τούρκους, μετά τη θυελώδη εμφάνιση τους στα εδάφη της Ανατολίας το 1071 (Μάχη του Ματζικέρτ). Μετά τη Συνθήκη του Κάρλοβιτς, η Οθωμανική Αυτοκρατορία οδηγείται από περιπέτεια σε περιπέτεια και από ήττα σε ήττα, ενώ... κατά το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί από την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης (1821) και μέχρι το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων (1913), υποχρεώνεται να εγκαταλείψει το σύνολο σχεδόν των εδαφών που είχε καταλάβει από το 14ο αιώνα στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο.

H άνοδος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σταμάτησε με την υπογραφή της Συνθήκης του Κάρλοβιτς


 
Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, που αποτέλεσε την τελευταία μεγάλη περιπέτεια των Οθωμανών, υποχρέωσε την Οθωμανική Αυτοκρατορία μετά τα βαλκανικά εδάφη να απωλέσει και τα λεγόμενα αραβικά εδάφη και να τοποθετηθεί στην «Κλίνη του Προκρούστη», στην οποία έμελλε να καθοριστεί η τύχη και ιστορική παρουσία στην Ανατολία των Τούρκων και των λοιπών μουσουλμανικών ετερογενών πληθυσμών, υπολειμμάτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που κατοικούσαν στα εδάφη της υπό ίδρυση Τουρκικής Δημοκρατίας.

Η "κλίνη του προκρούστη"


Η Μυστική Συμφωνία του Λονδίνου ή «Σάικς-Πικώ» (Sykes - Picot, 16 Μαΐου 1916), με την οποία Αγγλία και Γαλλία χώρισαν σε ζώνες επιρροής την ευρύτερη περιοχή της Παλαιστίνης και της Χάιφας, της Ιορδανίας, της Συρίας και της Μοσούλης-Βαγδάτης-Βασόρας (περιοχή που είναι και το επίδικο της υπό εξέλιξη στρατιωτικής επιχείρησης των ΗΠΑ-Αγγλίας στην περιοχή), η Συνδιάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων (18 Ιανουαρίου-12 Μαΐου 1919) όπου το Ανώτατο Συμβούλιο των Συμμάχων αποφασίζει τη διάλυση και το μοίρασμα των εδαφών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και η Συνθήκη των Σεβρών (10 Αυγούστου 1920) με την οποία οι Τούρκοι περιορίζονται από τους Συμμάχους στα οροπέδια της Κεντρικής Ανατολίας, αποτελούν την «Κλίνη του Προκρούστη» για τα υπολείματα της άλλοτε κραταιάς Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.


Ενώ η άνοδος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας σταμάτησε το 1699, η πτώση μπορούμε να πούμε ότι άρχισε με την απώλεια της Βεσσαραβίας, το 1812 και ολοκληρώθηκε με τη συνθήκη της Λοζάνης, το 1923

Ειδικότερα με τη Συνθήκη των Σεβρών αποδιδόταν ιστορική δικαιοσύνη και αφαιρούνταν το βάρος της περίπου χιλιόχρονης επιβολής και καταπίεσης που άσκησαν οι τουρκομανικοί και τουρκικοί πληθυσμοί, επί των Ελλήνων, Αρμενίων, Κούρδων και λοιπών αυτοχθόνων εθνοτήτων της περιοχής της Ανατολίας.


Ο Πρέσβης Γ. Χριστόπουλος αναφερόμενος στη Συνθήκη των Σεβρών, γράφει:

«Η Συνθήκη των Σεβρών ήτο έργον ηθικής αποκαταστάσεως και πολιτικής σκοπιμότητος. Οι νικηταί του 1918 ηδυνήθησαν να επανορθώσουν τα αμαρτήματα της Ευρώπης, που είχε θυσιάσει τον Ελληνισμόν και τον Χριστιανισμόν επί σειρά αιώνων. Η Συνθήκη περισσότερον από οιανδήποτε άλλην εμφανιζόταν, από γενικωτέρας απόψεως, ως πρώτη σοβαρά εκδήλωσις της Ευρωπαϊκής και Χριστιανικής συνειδήσεως και αλληλεγγύης. Απεδείκνυε συγχρόνως την πολιτική ωφελιμότητα της. Διότι, πιστώς εφαρμοζόμενη, έθετε τέρμα εις τους μακρούς απελευθερωτικούς πολέμους της Βαλκανικής, που επανειλημμένως επροκάλεσαν διεθνείς περιπλοκάς και τελικώς τον Παγκόσμιον Πόλεμον».
Η Συνθήκη της Λωζάννης ή άλλως η «Επιθετική Επιστροφή των Τούρκων»

Η Συνθήκη των Σεβρών δεν εφαρμόστηκε ποτέ, κυρίως λόγω αδυναμίας των συμμαχικών χωρών που την υπέγραψαν να συνεννοηθούν και να ομονοήσουν σε θέματα που αφορούσαν διάφορες πτυχές του Ανατολικού Ζητήματος και της περιοχής. Από την άλλη πλευρά η Συνθήκη αυτή αποτέλεσε την κύρια αιτία της Μικρασιατικής Εκστρατείας που κατέληξε στη γνωστή τραγωδία για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό. Ενώ η Τουρκία, που ήταν με την πλευρά των ηττημένων στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, μετά την ήττα των Ελλήνων στη Μικρά Ασία βρέθηκε να διαπραγματεύεται περίπου ως νικητής την παρουσία της στη Μικρασιατική Χερσόνησο με την Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία, Ιαπωνία, Ελλάδα, Ρουμανία και Σερβία.


Η Συνθήκη της Λωζάννης που αναθεωρεί τη θνησιγενή Συνθήκη των Σεβρών αποτελεί και τον τερματικό σταθμό της μακροχρόνιας πορείας της διάλυσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που όπως προαναφέρθηκε άρχισε με τη Συνθήκη του Κάρλοβιτς (1699).


Με την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης, που κατά τους Τούρκους αποτελεί τη συμβολαιογραφική πράξη γέννησης της Τουρκικής Δημοκρατίας, οι Τούρκοι και ο ηγέτης τους Μουσταφά Κεμάλ, υπό το πέπλο του νομιμοποιημένου κοσμικού και μόνο φαινομενικά δυτικότροπου καθεστώτος, εγκαθιστούν ένα ρατσιστικό μονοκομματικό πολιτικό σύστημα, το οποίο αναλαμβάνει τη διαχείρηση της τύχης των χριστιανικών και μουσουλμανικών πληθυσμών που κατοικούσαν στην επικράτεια της νεότευκτης χώρας.

Η Ανατολική Πολιτική των ΗΠΑ και η Συνθήκη της Λωζάννης


Οι ΗΠΑ, από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, είχαν δείξει έντονο ενδιαφέρον για την περιοχή της Ανατολίας και πέρα από τις παραδοσιακές διπλωματικές σχέσεις, ανέπτυξαν έντονη εκπαιδευτική και ιεραποστολική δραστηριότητα στην Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη, τη Μερζιφούντα, την Καισαρεία, το Βαν, το Χαρπούτ, το Ντιγιάρμπακιρ και διάφορες περιοχές της μικρασιατικής χερσονήσου. Μάλιστα το Σεπτέμβριο του 1919 στο Συνέδριο της Σεβάστειας, οι ΗΠΑ, δια του στρατηγού Χάρμπορ, πρότειναν στους συνέδρους και τον ίδιο τον Μουσταφά Κεμάλ την ίδρυση ένα αμερικανικού προτεκτοράτου στα εδάφη της Κεντρικής Ανατολίας, πρόταση που απορρίφθηκε από την πτέρυγα του Μουσταφά Κεμάλ.


Από στοιχεία που βλέπουν το φως της δημοσιότητας τους τελευταίους δώδεκα μήνες, διάστημα που παρατηρείται και οι βαθειά σύγκρουση των τουρκοαμερικανικων σχέσεων με αφορμή την πολιτική των ΗΠΑ στο Βόρειο Ιράκ και το Κουρδικό, προκύπτει ότι οι ΗΠΑ ενοχλήθηκαν από το γεωπολιτικό τους αποκλεισμό από την περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Ανατολίας μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, αποκλεισμός που επικυρώθηκε με τη Συνθήκη της Λοζάννης. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο οι ΗΠΑ δεν επικύρωσαν ποτέ ούτε την Συνθήκη της Λοζάννης, αλλά ούτε και την κατάργηση των διομολογήσεων, ενώ ο πρώτος πρέσβυς των ΗΠΑ τοποθετήθηκε στην Άγκυρα μόλις το 1927. Τον Ιανουάριο του 1927, κατά τη διάρκεια των ομιλιών που πραγματοποιόντουσαν στην Βουλή των Αντιπροσώπων, ο Upshow αναφερόμενος στη Συνθήκη της Λοζάννης είχε δηλώσει τα εξής:

"Η συμφωνία αυτή είναι αποτέλεσμα μιας πολιτικής την οποία με μεγάλη εξυπνάδα ακολουθεί ένας δικτάτορας, ο οποίος είναι βάρβαρος όσο ο Ταμερλάνος, δόλιος όσο και ο Τρελός Ίβαν και πονηρός όπως ο Τζενγκίζ Χάν, ο οποίος κάθεται πάνω σε πυραμίδα από νεκροκεφαλές των θυμάτων του. Αυτό το τέρας επέβαλε στον υπόλοιπο κόσμο, ο οποίος ήταν κουρασμένος από τους συνεχιζόμενους πολέμους, μια διπλωματική συμφωνία η οποία υποτίμησε ολόκληρο τον πολιτισμένο κόσμο. Σε κάθε σημείο του κόσμου αποκάλεσαν το γεγονός αυτό ως τουρκική νίκη. Και αφού επέβαλαν στα κοινοβούλια των χωρών του Παλαιού Κόσμου να αποδεχθούν την συνθήκη αυτή, στη συνέχεια, οι μεγάλες ομάδες του κεφαλαίου, ο ψυχρός και απολίτικος κόσμος του εμπορίου, ακόμη και ορισμένοι εκπρόσωποι της θρησκείας ανύψωσαν την Τουρκία στο τραπέζι των σύγχρονων και πολιτισμένων εθνών".
Από την άλλη ο γερουσιαστής King δήλωνε πως "οι Τούρκοι είναι άνθρωποι αγράμματοι, φανατικοί και γεμάτοι μίσος" ενώ ο Hart, ο οποίος ήταν επιστήμονας και καθηγητής στο τμήμα των πολιτικών επιστημών του Πανεπιστημίου Ηarvard θα έφερε στο προσκήνιο την άποψη του ότι "οι Τούρκοι δεν έχουν θέση στην Ευρώπη και στο περιβάλλον των πολιτισμένων χωρών".

Η Επιχείρηση στο Ιράκ, ο Κεμαλισμός και η "Επόμενη Μέρα"


Η Τουρκία και το μονοκομματικό κεμαλικό καθεστώς, παίζοντας καλά το διπλωματικό παιχνίδι και εκμεταλλευόμενο τις συγκυρίες της περιόδου του Μεσοπολέμου και του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, και ενώ συνέχισε τις σκληρές αφομοιωτικές πολιτικές εναντίον χριστιανικών (Αρμένιοι, Έλληνες, Ασσύριοι) αλλά και μουσουλμανικών (Κούρδοι, Λαζοί, Τσερκέζοι, Άραβες κλπ) πληθυσμών, κατόρθωσε να διατηρηθεί μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 40, κερδίζοντας μάλιστα τον τίτλο του "Επιτήδειου Ουδέτερου". Η ανατολή της δεκαετίας του '50 και ο "κομμουνιστικός κίνδυνος" του Ανατολικού Μπλοκ λειτούργησαν ως σωσσίβιο για τον κεμαλισμό. Έτσι παρά το πέρασμα στο πολυκομματικό σύστημα, ο κεμαλισμός και οι ολοκληρωτικές νοοτροπίες και πρακτικές συνέχισαν να κυριαρχούν στο πολιτικό σύστημα της γειτονικής χώρας, με ότι επιπτώσεις είχε και συνεχίζει να έχει το γεγονός αυτό στους ετερογενείς αλλόθρησκους και αλλόφυλους πληθυσμούς της Τουρκίας, αλλά και στις σχέσεις της Τουρκίας με τις γειτονικές χώρες.
Ο κεμαλισμός, τρέφοντας έναν ορθόδοξο ρατσιστικό εθνικισμό στις αναλφάβητες και απαίδευτες πολιτικά λαϊκές μάζες στην Τουρκία, από τη μια πλευρά προσπάθησε να ολοκληρώσει το αφομοιωτικό έργο της οθωμανικής περιόδου και από την άλλη λειτούργησε σαν το κύριο ιδεολογικό βάθρο του νέου οθωμανικού οράματος, που ήθελε την επιθετική επιστροφή των Τούρκων στην Αλεξανδρέττα, την Κύπρο, τα Βαλκάνια, τον Καύκασο, τη Θράκη, το Αιγαίο, το Κιρκούκ και τη Μοσούλη....το Σινικό Τείχος!


Η επιχείρηση των ΗΠΑ στο Ιράκ, κατά την άποψη μας, -πέραν των άλλων διαστάσεων που ασφαλώς υπάρχουν- αποτελεί την αρχή μιας ετεροχρονισμένης διορθωτικής παρέμβασης στο γεωπολιτικό αποκλεισμό που υπέστη η Αμερική στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Μικράς Ασίας τη δεύτερη δεκαετία
του 20ου αιώνα.


 
Η επιχείρηση των ΗΠΑ στο Ιράκ, το 2003, έχει δρομολογήσει εξελίξεις οι οποίες θα θέσουν σε αμφισβήτηση ακόμα και αυτή την ηγεμονία των Τούρκων στην Ανατολία τον 21ο αιώνα, με τον κουρδικό παράγοντα να διεκδικεί την πρωτοκαθεδρία, λόγω ομοιογένειας και γενετικού δυναμισμού των κουρδικών πληθυσμών.

Η επιχείρηση στο Ιράκ, πέρα από τις τραγικές συνέπειες που θα έχει για τους λαούς της περιοχής, για τη διεθνή νομιμότητα, για τα συμφέροντα της ΕΕ και για μια σειρά από άλλα πολύ σοβαρά θέματα για την περιοχή και για το σύνολο της ανθρωπότητας, συνέπειες που δεν μπορεί να παραβλέψει κανείς, θα έχει και δύο σοβαρότατες συνέπειες και για την ίδια την Τουρκία. Την ανάδειξη του Κουρδικού και την «άρση εμπιστοσύνης και της ασυλίας» που πρόσφερε στη διάρκεια του 20ου αιώνα η διεθνής κοινότητα και οι ΗΠΑ προς τους κεμαλιστές.
Με την αυτονόμηση του Βορείου Ιράκ ή Νοτίου Κουρδιστάν θα αναδειχθεί διεθνώς πλέον το Κουρδικό Ζήτημα, εξέλιξη που θα φέρει την Τουρκία αντιμέτωπη με εντελώς καινούργιες καταστάσεις για την αντιμετώπιση του Κουρδικού και των λοιπών εθνοτικών προβλημάτων, που αποτελεί μακράν το σοβαρότερο ζήτημα για την Άγκυρα.


Την ίδια στιγμή, η άρση της «εμπιστοσύνης και της ασυλίας» προς τους κεμαλιστές και το στρατό, φέρνει την Τουρκία και τον τουρκισμό προ του φάσματος της μεγάλης αλλαγής.
Η Τουρκία την επόμενη μέρα καλείται να αλλάξει.

  • Να αλλάξει την πολιτική της και τη στάση της προς τους "άλλους" που κατοικούν στα εδάφη της Ανατολίας, όλους εκείνους που υπέστησαν τις γνωστές αφομοιωτικές πολιτικές και επί οθωμανικής περιόδου, αλλά και κατά την περίοδο της «Δημοκρατίας».
  • Να αλλάξει την πολιτική της και τη στάση της προς τη διεθνή κοινότητα και το διεθνές δίκαιο.
  • Να αλλάξει τη στάση της και τις πολιτικές της προς τις γειτονικές της χώρες.
  • Να αναγνωρίσει τις μαύρες σελίδες της ιστορίας της.
Η θέση της Τουρκίας την Επόμενη μέρα θα είναι κάπου μεταξύ "Λωζάννης και Σεβρών".


Πηγή



  • Οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων μειώνονται από 6,5% έως 12,5%, θα «βάλει χέρι» στον 13ο μισθό και το ΑΕΠ το 2013 θα μειωθεί κατά 13%!

Λύνονται τα γόνατα όποιου ακούσει τα νούμερα που ανέφερε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος της Λευκωσίας, μιλώντας την Πέμπτη στο Ραδιοφωνικό Ιδρυμα Κύπρου: η μείωση του κυπριακού ΑΕΠ το 2013 δεν θα «περιοριστεί» στο εξωφρενικό ούτως ή άλλως ύψος του 8,7%, που υπολόγιζε μέχρι τώρα η δεξιά κυβέρνηση του Νίκου Αναστα­σιάδη, αλλά θα ανέλθει στο... 13%!!! Μείωση του ΑΕΠ κατά 13% μέσα σε έναν χρόνο είναι αδιανόητη σε καιρό ειρήνης. Αυτό σημαίνει ότι η κυπριακή οικονομία θα καταβαραθρωθεί εξαιτίας του Μνημονίου με υπερδιπλάσιο ρυθμό από όσο η ελληνική! Γερμανία και ΕΕ είναι αποφασισμένες να διαλύσουν εντελώς την Κύπρο, δεν θα αφήσουν τίποτε όρθιο από την οικονομία της.

Χειρότερες εκτιμήσεις για την εξέλιξη της οικονομίας του νησιού κάνει το Διεθνές Χρηματοπιστωτικό Ινστιτούτο. Αυτό προβλέπει ότι η πτώση του κυπριακού ΑΕΠ μπορεί να φτάσει και στο 15% μέσα στον χρόνο που τρέχει. «Η συρρίκνωση του κυπριακού ΑΕΠ θα συνεχιστεί και τα επόμενα χρόνια και θα είναι επίσης απότομη» προσθέτει. Ολεθρος.

Πανηγυρίζουν οι Γερμανοί. Θεωρούν ότι η πολιτική τους πέτυχε απόλυτα. «Η κρίση στην Κύπρο έδειξε ότι οι αναταράξεις δεν μεταδίδονται πλέον σε άλλα κράτη της Ευρωζώνης» δήλωσε ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε σε συνέντευξη που έδωσε στην εφημερίδα «Μπιλντ». Ζει στον κόσμο του. «Θα διαβάζουμε στα βιβλία της Ιστορίας ότι αυτή η κρίση συσπείρωσε ακόμη πιο ισχυρά την Ευρώπη» πρόσθεσε κατενθουσιασμένος, αναφερόμενος προφανώς στη γερμανική Ευρώπη του Δ' Ράιχ.

Αρχισε η λεηλασία στην Κύπρο. Οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων μειώνονται σε πρώτη φάση από 6,5% έως 12,5%. Του χρόνου θα γίνει νέα μείωση μισθών και συντάξεων, ενώ η κυβέρνηση θα βάλει άγριο χέρι στον 13ο μισθό, τον οποίο σίγουρα στην πορεία θα καταργήσει. Ολα τα τιμολόγια των δημόσιων υπηρεσιών αυξάνονται από 17% τουλάχιστον και πάνω. Αυξάνεται ο ΦΠΑ, ο φόρος των τόκων στις καταθέσεις πάει στο 30%, μειώνονται δραστικά τα κοινωνικά κονδύλια και πάει λέγοντας. Εφαγαν οι Γερμανοί και ο Αναστασιάδης και τα λεφτά των ταμείων που δίνουν τις συντάξεις!

Ληστεία των καταθέσεων άνω των 100.000 ευρώ σε πρωτοφανή βαθμό. Το 37,5% του ποσού της κατάθεσης το κλέβουν αμέσως. Το 22,5% της κατάθεσης το «παγώνουν» για τρεις μήνες αρχικά. Δεν μπορεί δηλαδή κανείς να το αποσύρει. Το υπόλοιπο 40% που απομένει αν αφαιρεθούν τα κλεμμένα και τα «παγωμένα», δεν είναι ούτε αυτό στη διάθεση του δυστυχούς καταθέτη! Η Τράπεζα Κύπρου θα του επιτρέπει να κάνει αναλήψεις κάποιων ποσών μόνο στον βαθμό που η τράπεζα πάει καλά και έχει λεφτά! Ο Κύπριος Πρόεδρος Αναστασιάδης σε ρόλο σύγχρονου... λήσταρχου Νταβέλη!

Το μήνυμα πέρασε σε όλη την ΕΕ. Το αποτυπώνει το «Σπίγκελ» ανατριχιαστικά. «Τίποτα δεν είναι πια σίγουρο από την αρπαγή του εκ μέρους του κράτους. Καμία κατάθεση, αλλά επίσης και κανένα σπίτι και κανένα διαμέρισμα»! Πού να φανταστεί ο κοσμάκης ότι θα ήταν η... ΕΕ που θα του έπαιρνε τις καταθέσεις και θα απειλούσε να του πάρει το σπίτι, σε αγαστή συνεργασία με μια ελληνική κυβέρνηση της Δεξιάς, και όχι οι κομμουνιστές, όπως του έλεγαν τα μετεμφυλιακά χρόνια!

«Η έξοδος από την ΕΕ δεν είναι ακόμη η επίσημη θέση της (κυπριακής) αντιπολίτευσης, αλλά μπορεί σύντομα να γίνει» έγραφε προχτές σε πρωτοσέλιδο κύριο άρθρο της η γερμανική «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε».

Μισό αιώνα μετά το άρθρο του καθηγητή Άγγελου Αγγελόπουλου στο «Βήμα της Κυριακής», 18 Νοεμβρίου 1962, για τις «Αξιώσεις μας έναντι της Γερμανίας και της Ιταλίας», στο οποίο έγραφε ότι «ικανοποιούμεν προθύμως τας αξιώσεις των άλλων αλλά παραμελούμεν τας ιδικάς μας διεκδικήσεις», έφθασε η ώρα η Πολιτεία να υπολογίσει «όσα μας χρωστούν οι Γερμανοί…».
 
Ύστερα από έρευνα δυόμισι μηνών το υπουργείο Οικονομικών ολοκλήρωσε, αφού πρώτα το διέσωσε, την επεξεργασία του ιστορικού αρχείου για τις αποζημιώσεις (πάνω από 200 εκατ. μάρκα) που διεκδίκησαν ιδιώτες λόγω του Α’ και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς και όλα τα ντοκουμέντα, συμφωνίες, δικαστικές αποφάσεις, νομικά κείμενα κ.ά., όσα δηλαδή μπορεί να αφορούν τις επανορθώσεις που δεν δόθηκαν. Ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς και το υπουργείο Εξωτερικών έχουν πλέον στα χέρια τους το πόρισμα των 80 σελίδων με στοιχεία, αποδείξεις και νομικά επιχειρήματα για τις οφειλές των Γερμανών προς τη χώρα μας.

Ο πρόεδρος της Επιτροπής που συνεστήθει προκειμένου να συγκεντρωθεί το αρχείο, γενικός διευθυντής Θησαυροφυλακίου και Προϋπολογισμού του Γενικού Λογιστηρίου του κράτους κ. Παναγιώτης Καρακούσης μιλώντας στο «Βήμα της Κυριακής» ανέφερε: «Το ιστορικό αυτό αρχείο ήταν διάσπαρτο, πεταμένο σε τσουβάλια μέσα στις αποθήκες. Ένα μεγάλο μέρος ήταν σε μια αποθήκη στα Σεπόλια, ένα άλλο μέρος των εγγράφων σε μια υπόγεια αποθήκη στο Παγκράτι και ένα μικρό μέρος φυλασσόταν στη Διεύθυνση 25 (Δ 25) στο Λογιστήριο. Η πρώτη μας δουλειά ήταν να ανασύρουμε όλους τους φακέλους με τα έγγραφα και να τα διασώσουμε. Τα συγκεντρώσαμε εδώ στο Γενικό Λογιστήριο (Πανεπιστημίου 37). Αφού διαπιστώσαμε την κατάσταση στην οποία βρίσκονταν, ζητήσαμε τη συνδρομή ειδικών των Γενικών Αρχείων του Κράτους αφενός για τη συντήρησή τους, αφετέρου για την ταξινόμηση του υλικού που έγινε με ειδική μεθοδολογία».

Ένας τεράστιος όγκος και δημόσιο υλικό
«Να σκεφτείτε ότι απ’ όλα τα έγγραφα που ξεπερνούν τις 190.000 σελίδες αφαιρέσαμε τις καρφίτσες, τους συνδετήρες, τα συντηρήσαμε και τα τοποθετήσαμε σε καινούργιους φακέλους χωρίς να γίνει κανενός είδους εκκαθάριση ή αλλοίωση.
Το περιεχόμενο του κάθε φακέλου – που περιέχει περίπου 240-300 σελίδες εγγράφων – είναι καταγραμμένο σε πρόγραμμα Excel ώστε ο κάθε ερευνητής ή ιστορικός που θα ζητήσει να το μελετήσει να μπορεί να βρει αυτό που θέλει.
Απομένει βέβαια η ψηφιοποίησή του που θα είναι το επόμενο βήμα που θα κάνουμε».

Από τους 761 φακέλους οι:
- 109 ή το 14% του συνόλου αφορούν έγγραφα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.
- 652 ή το 86% αφορούν έγγραφα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Χαρακτηριστικά, από τους 109 φακέλους του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου το 93% αφορά αποζημιώσεις για τις ζημιές που προκλήθηκαν την περίοδο ουδετερότητας του Ν. 496/76, ενώ για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο το 91% αφορά την αποζημίωση για ομηρίες και θανάτους του ΝΔ 4178/61.

Το 90% των εγγράφων αφορά τη διαχείριση υποθέσεων ιδιωτών.
Στους φακέλους υπάρχουν αιτήσεις αποζημιώσεις – από κληρονόμους για τραυματισμούς, θανάτους, αιχμαλωσίες συγγενικών τους προσώπων, καταστροφές σε περιουσίες, κατοικίες, καταστήματα, επιχειρήσεις.

Το 10% είναι επίσημες συμφωνίες, ιστορικές διακοινώσεις και επίσημη αλληλογραφία υπηρεσιών των κρατών.
«Από τη μελέτη των εγγραφών», σημειώνει ο κ. Καρακούσης, «μόνο το 55% των επιδικασθέντων ποσών έχει καταβληθεί στους ιδιώτες. Πρόκειται για 115 εκατ. ευρώ που δόθηκαν από τους Γερμανούς σύμφωνα με τις αποφάσεις, ενώ τα υπόλοιπα ποσά (100 εκατ. μάρκα τότε) δεν καταβλήθηκαν ποτέ. Όλα αυτά, δηλαδή η αποζημίωση των ιδιωτών, προβλεπόταν στο νομοθετικό διάταγμα 4781 του 1961. Με αυτό το διάταγμα κυρώθηκε η συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας για την αποζημίωση των προσώπων που εθίγησαν από τα εθνικοσοσιαλιστικά μέτρα διώξεως».

Δυσθεώρητο ύψος
Μόνο η Τράπεζα της Ελλάδος, βάσει των λογαριασμών που τηρούσε, γνωρίζει το σύνολο των καταβολών προς τους κατακτητές σε όλο το διάστημα της Κατοχής. Το συνολικό ποσό που αφορά τη Γερμανία ανέρχεται σε 1.617.781.093.648.819 δρχ. και στην Ιταλία σε 220.479.188.480 δρχ. Μετά την αφαίρεση των εξόδων κατοχής που καταβάλλονταν σύμφωνα με τον νόμο που υπήρχε και όπως αυτά είχαν συμφωνηθεί με τους κατακτητές η Γερμανία έλαβε ως προκαταβολές 1.530.033.302.528.819 δρχ. και η Ιταλία αντίστοιχα 157.053.637.000 δρχ.
Αυτά τα ποσά είναι τα λεγόμενα κατοχικά δάνεια που θα έπρεπε –κατά τις Συμφωνίες του Μαρτίου του 1942 και του Δεκεμβρίου του 1942– να επιστραφούν με τη λήξη του πολέμου.
Μόνο από την πρώτη αποτίμηση που έγινε αμέσως μετά τον πόλεμο από την Τράπεζα της Ελλάδος φαίνεται ότι το ποσό αντιστοιχούσε σε 4,5 εκατ. χρυσές λίρες Αγγλίας.
Την άποψη ότι ο υπολογισμός του κατοχικού δανείου δεν είναι ορθός αν γίνει με βάση τη χρυσή λίρα υποστήριξε ο καθηγητής Άγγελος Αγγελόπουλος, επιμένοντας ότι πιο αντιπροσωπευτική είναι εκείνη του δολαρίου.
Η συζήτηση περί αποτίμησης του χρέους και της μεθοδολογίας που πρέπει να ακολουθηθεί συνεχίζεται ως σήμερα.

Μανώλης Γλέζος: «Και ένα μάρκο να ήταν η οφειλή…»
«Και ένα μάρκο να ήταν η οφειλή, η Γερμανία έχει τη νομική, την ιστορική, αλλά προπαντός την ηθική υποχρέωση να εκπληρώσει τα χρέη της απέναντι στην Ελλάδα» σημειώνει ο Μανώλης Γλέζος στο τελευταίο του βιβλίο.
Προτείνει τη σύσταση διακομματικής επιτροπής στη Βουλή, η οποία θα εξετάσει και θα προωθήσει το θέμα αυτό. Ο ίδιος είχε αντιδράσει οργισμένα στην προσπάθεια της Γερμανίας να κλείσει το θέμα των πολεμικών αποζημιώσεων, μετά τη σχετική δήλωση του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών ότι «δεν τίθεται θέμα αποζημιώσεων στην Ελλάδα». Ο κ. Γλέζος απαντώντας στους ισχυρισμούς του Βερολίνου εξήγησε ότι η δήλωση είναι ανιστόρητη, διότι αγνοεί την απόφαση της 19μελούς Διασυμμαχικής Επιτροπής των Παρισίων του 1946, η οποία καταλόγισε στη Γερμανία ότι οφείλει να καταβάλει στην Ελλάδα 7 δισ. δολάρια, αγοραστικής αξίας 1938, δηλαδή 108 δισ. ευρώ χωρίς τους τόκους. Κι αυτό πέραν της επιστροφής του αναγκαστικού δανείου.


Σχόλιο ιστολογίου: Και μέσα από όλα αυτά πηγάζει ένα ερώτημα που δεν έχει απαντηθεί ούτε από την σημερινή κυβέρνηση της Ελλάδας:
Γιατί δεν απαιτούν οι ελληνικές κυβερνήσεις -και ιδιαίτερα η σημερινή- την άμεση αποπληρωμή του χρέους της Γερμανίας προς την Ελλάδα;



  • Η Γερμανία οφείλει στην Ελλάδα ένα χρέος
  • H Γερμανία, αποφεύγοντας το θέμα για τις πολεμικές επανορθώσεις, κάνει την στάση της στη σημερινή ελληνική κρίση χρέους κάπως υποκριτική

Οι Γερμανοί δεν διασκεδάζουν αυτές τις μέρες. Κοιτάξτε παντού από τις εφημερίδες, μέχρι την μπλογκόσφαιρα και φαίνεται ότι η δημόσια διάθεση έχει φτάσει σε σημείο βρασμού.
Χωρίς να θέλουν, θα επωμιστούν άλλη μια εθνική αύξηση χρέους και την χρηματοδότηση άλλης μια διάσωσης και οι Γερμανοί έχουν αρχίσει να αμφισβητούν τα πάντα, από την σοφία της στήριξης στην Ελλάδα, το κοινό νόμισμα του ευρώ, ή ακόμη και την ουσία του εγχειρήματος, της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης συνολικά.

Αυτό μπορεί να είναι παράξενο για μια χώρα που ωθείται όλο και πιο κοντά στην πλήρη απασχόληση και η οποία είναι έτοιμη να ανακτήσει τη θέση της ως ο μεγαλύτερος εξαγωγέας βιομηχανικών προιόντων στον κόσμο, από τους Κινέζους.

Αλλά οι Γερμανοί λένε ότι έχουν βαρεθεί: όχι περισσότερη ανάληψη της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, δεν πληρώνουν περισσότερο για αυτό και για εκείνο και σίγουρα όχι για μεγαλύτερη διάσωση των Ελλήνων.

Αυτό που είναι πραγματικά περίεργο, όμως, είναι η περιορισμένη διάρκεια της συλλογικής μνήμης της Γερμανίας.

Για ένα μεγάλο μέρος του 20ου αιώνα, η κατάσταση ήταν ριζικά διαφορετική: μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και πάλι μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, η Γερμανία ήταν ο μεγαλύτερος οφειλέτης του κόσμου και στις δύο περιπτώσεις όφειλε την οικονομική της ανάκαμψη, σε μεγάλης κλίμακας μείωση του χρέους.

Η κρίση χρέους της Γερμανίας του μεσοπολέμου, ξεκίνησε σχεδόν πριν από 80 χρόνια, τις τελευταίες ημέρες του Ιουνίου του 1931. Την είχε ενεργοποιησει ο επιθετικός δανεισμός της Γερμανίας στα τέλη του 1920, ώστε να πληρώσει αποζημιώσεις, μέσω πιστώσεων. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μια πιστωτική φούσκα και όταν έσκασε το 1931, γκρέμισε τις αποζημιώσεις, τον κανόνα χρυσού και μεταξύ άλλων, την δημοκρατία της Βαϊμάρης.

Έχοντας προσαρμοσμένο τον τεράστιο λογαριασμό που προέκυψε, μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο οι Αμερικανοί επέβαλαν την Συμφωνία του Χρέους του Λονδίνου του 1953 στους συμμάχους τους, σε μια άσκηση άφεσης του χρέους για την Γερμανία και μάλιστα με τους πιο γενναιόδωρους όρους.

Το οικονομικό θαύμα της Δυτικής Γερμανίας, η σταθερότητα του γερμανικού μάρκου και η ευνοϊκή κατάσταση των δημόσιων οικονομικών της, όλα αυτά οφείλονται σε αυτό το τεράστιο κούρεμα. Αλλά αυτό έβαλε τους πιστωτές της Γερμανίας σε μειονεκτική θέση, αφήνοντας τους να αντιμετωπίσουν τις οικονομικές συνέπειες της γερμανικής κατοχής.

Πράγματι, η συμφωνία για το χρέος του Λονδίνου, ανέβαλλε την διευθέτηση του ζητήματος των αποζημιώσεων –συμπεριλαμβανομένης και της αποπληρωμής των χρεών του πολέμου και τις εισφορές που επιβλήθηκαν από την Γερμανία κατά τη διάρκεια του πολέμου– για μια διάσκεψη που θα πραγματοποιηθεί μετά την ενοποίηση.
Η διάσκεψη αυτή δεν έγινε ποτέ.

Από το 1990, οι Γερμανοί έχουν σταθερά αρνηθεί να επανεξετάζουν αυτό το κουτί της Πανδώρας. Η εν λόγω αποζημίωση, όπως έχει καταβληθεί, ως επί το πλείστον για καταναγκαστική εργασία, διοχετεύθηκε μέσω διάφορων ΜΚΟ, ώστε να αποφεύγεται η δημιουργία νομικών προηγούμενων. Μόνο μία χώρα, το έχει αμφισβητήσει όλο αυτό, ανοιχτά και προσπάθησε να λάβει αποζημίωση στο δικαστήριο: Η Ελλάδα.

Μπορεί να ήταν ή μπορεί να μην ήταν σοφό, να παγώσει η Γερμανία το ζήτημα των αποζημιώσεων και των άλλων εκκρεμοτήτων, μετά το 1990. Εκείνη την εποχή, οι Γερμανοί υποστήριξαν ότι οποιοσδήποτε εύλογος λογαριασμός, θα υπερέβαινε τους πόρους της χώρας και, αντί αυτού, θα ήταν απείρως προτεινόμενη η συνεχιζόμενη οικονομική συνεργασία στην Ευρώπη.

Μπορεί να είχαν ένα δίκιο. Αλλά τώρα είναι η ώρα για τη Γερμανία να εκπληρώσει την υπόσχεσή της, να ενεργήσει με σύνεση και να κρατήσει μακριά τον ταύρο από το υαλοπωλείο.

Η πολιτική της Μέρκελ και του Σόιμπλε στοχεύει στην υπεξαίρεση των υδρογονανθράκων Ελλάδας και Κύπρου

  • Μέσα σε έναν αιώνα, ο τρίτος πόλεμος Γερμανίας – Ρωσίας έχει ήδη ξεκινήσει. Η Gazprom, καθετοποιημένη πλήρως, με δομή στρατιωτικής μηχανής, σφιχταγκαλιάζει την Γερμανία, καθιστώντας την ενεργειακά αιχμάλωτη της Ρωσίας.
  • Η Γερμανία αντιδρά με την απόπειρα υπεξαίρεσης του φυσικού αερίου Ελλάδας – Κύπρου μέσω μνημονίων.
  • Η Τουρκία για άλλη μία φορά στο πλευρό των Γερμανών ως δαμόκλειος σπάθη σε περίπτωση αντίδρασης.
  • Ο Σημίτης υπηρέτησε ευλαβικά αυτό το σχέδιο από το 1995. Η εξόντωση Παπανδρέου, τα Ίμια και η αναστολή των ερευνών κατέστησαν την Ελληνική ΑΟΖ είτε “Ευρωπαϊκή” είτε “Ελληνοτουρκική”.
  • Η μεγάλη σύγκρουση έχει ξεκινήσει. Η Ελλάδα οφείλει να προσέξει για να μην έχει την τύχη της Ρουμανίας στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Ακόμα χειρότερα, να μην ζήσει ένα νέο 1922.
  • Ο Πούτιν προσπαθεί να αποφυγει τα λάθη του Τσάρου Νικολάου “σφραγίζοντας” την δυνατότητα διείσδυσης των Γερμανών στην Ρωσικη κοινωνία, με την δημιουργία εθνικής συνείδησης και κοινωνικής ισορροπίας.
  • Η ΕΕ το ισχυρό όπλο στα χέρια της Γερμανίας, με εγκλωβισμό – χειραγώγηση τοπικών κυβερνήσεων και καρατόμηση “αντιφρονούντων”.
  • Σημείο – κλειδί η στάση των Αμερικανών. Η απώλεια της Κλίντον, προβληματίζει την Γερμανία.
Του Δρ. Ανδρέα Πουλλικκά*

Ο ενεργειακός πόλεμος με τη βοήθεια των χρηματοπιστωτικών όπλων, βρίσκεται πλέον επίσημα στο επίκεντρο της πολεμικής τέχνης μια θέση που, για χιλιάδες χρόνια μέχρι σήμερα, κατείχαν οι στρατιώτες και τα συμβατικά όπλα. Η διεξαγωγή πολέμων με αμυντικά ή επιθετικά χρηματοπιστωτικά όπλα, θα αναλύεται σύντομα από τα επίσημα στρατιωτικά εγχειρίδια, αλλά και θα διδάσκεται στις στρατιωτικές σχολές! Το συγκεκριμένο όπλο χρησιμοποιείται εύκολα, επιτρέπει καλυμμένες και κρυφές ενέργειες, ενώ διαθέτει μια εξαιρετικά καταστροφική δύναμη, κατά πολύ πιο ανώτερη και πιο ασφαλέστερη ταυτόχρονα, όλων των άλλων πολεμικών όπλων.

Για παράδειγμα η Ρωσία διαθέτει ένα ισχυρότατο όπλο, με το οποίο έχει τη δυνατότητα να αντιμετωπίσει επιτυχημένα τους εχθρούς της, στο πεδίο που διεξάγονται σήμερα οι μάχες του παγκόσμιου συναλλαγματικού πολέμου: την ενέργεια. Στα πλαίσια αυτά, το σημαντικότερο ίσως μέσο χρήσης του συγκεκριμένου όπλου, εκ μέρους της Ρωσίας, είναι η μεγαλύτερη επιχείρηση της, η οποία είναι ταυτόχρονα ο μεγαλύτερος παραγωγός φυσικού αερίου στον κόσμο, την Gazprom. Η επιχειρηματική και οργανωτική της δομή είναι εξ ολοκλήρου κάθετη. Συμπεριλαμβάνει εξόρυξη, παραγωγή, μεταφορά, προετοιμασία, εμπορία και παράδοση. Ελέγχει το 20% των αποθεμάτων φυσικού αερίου του πλανήτη, καθώς επίσης το 60% των αποθεμάτων της Ρωσίας. Εκτός από τον τομέα της ενέργειας, η Gazprom έχει αναπτυχθεί στους τομείς των ΜΜΕ, τραπεζών, ασφαλειών και επενδύσεων, έχοντας ιδιόκτητη εσωτερική επενδυτική εταιρεία. Περαιτέρω, ο μακροπρόθεσμος προγραμματισμός της Gazprom θυμίζει περισσότερο το σχεδιασμό μιας πολεμικής τακτικής, παρά μια επιχειρησιακή στρατηγική.

Για παράδειγμα η χρήση του φυσικού αερίου, ως ένα γεωπολιτικό όπλο, αποδείχθηκε για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 2006 όπου η Ρωσία σταμάτησε να εφοδιάζει την Ουκρανία, με το δικαιολογητικό ότι υπήρχαν σημαντικές διαφορές με τη χώρα, όσον αφορά την πληρωμή του αερίου. Φυσικά, τα αποτελέσματα αυτής της ενέργειας δεν περιορίσθηκαν μόνο στην Ουκρανία, αλλά επεκτάθηκαν σε ολόκληρη την Ευρώπη αφού ο αγωγός διασχίζει την Ουκρανία. Η ίδια ιστορία επαναλήφθηκε το 2009 αυτή τη φορά με πολύ επώδυνα αποτελέσματα, αφού αρκετά εργοστάσια στην Ανατολική Ευρώπη ανέστειλαν τις εργασίες τους, ενώ έμειναν χωρίς θέρμανση πάρα πολλές κατοικίες, μέσα στην πιο ψυχρή εποχή του χρόνου. Οι δύο αυτές περιπτώσεις τεκμηριώνουν το γεγονός ότι, η Ρωσία δεν θα διστάσει να χρησιμοποιήσει στο μέλλον το όπλο φυσικό αέριο όσο πιο αιμοβόρα μπορεί και χωρίς κανέναν οίκτο. Ουσιαστικά λοιπόν, η Ρωσία δοκίμασε και αριστοποίησε τη χρήση του φυσικού αερίου ως όπλου επιτυγχάνοντας ένα πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα, το οποίο ενισχύει την επιθετική της ικανότητα σε πολύ μεγάλο βαθμό. Εάν χρησιμοποιούσε το ίδιο όπλο σήμερα, το σταμάτημα δηλαδή της τροφοδοσίας της Ευρώπης με φυσικό αέριο, τα αποτελέσματα θα ήταν εξαιρετικά καταστροφικά. Ειδικά στις παραγωγικές βιομηχανίες της Βόρειας Ευρώπης και ιδιαίτερα στις βαριές βιομηχανίες της Γερμανίας.

Ο αγωγός, με τον οποίο μεταφέρεται το φυσικό αέριο από τη Ρωσία στην Ευρώπη, είναι ο Nord Stream. Πρόκειται για μια εταιρεία, με μετόχους τη Ρωσική Gazprom, καθώς επίσης τις γερμανικές Wintershall και EON, την Ολλανδική Gasunie και τη Γαλλική GDF Suez. Σχεδιάστηκε επίσης ο South Stream, με μετόχους την Gazprom, την Ιταλική ΕΝΙ, τη Γαλλική EdF Suez και την Γερμανική Wintershall. Με αυτό τον τρόπο θα αποφευχθεί ο εφοδιασμός της Ευρώπης, μέσω της Ουκρανίας και της Λευκορωσίας. Μεγάλος εχθρός της Ρωσίας είναι ο αγωγός Nabucco, ο οποίος σχεδιάζεται από κράτη της Ευρώπης, σε συνεργασία με τις ΗΠΑ, με στόχο να εξασφαλίσει στην Ευρώπη φυσικό αέριο από τα αποθέματα της Κασπίας (Αζερμπαϊτζάν και Καζακστάν, ενδεχομένως επίσης από το Ιράν, το Ιράκ και την Αίγυπτο) έτσι ώστε να μην είναι απόλυτα εξαρτημένη από τη Ρωσία. Η Ρωσία δεν προσπαθεί μόνο να εμποδίσει την κατασκευή του Nabucco αλλά, παράλληλα, προωθεί δύο εναλλακτικούς αγωγούς, μέσω των οποίων θα μεταφέρεται το φυσικό αέριο από την κεντρική Ασία στην Ευρώπη ελεγχόμενους από την Gazprom. Η προμήθεια άλλωστε της Ευρώπης με φυσικό αέριο, είναι ο κυριότερος μοχλός πίεσης που έχει η Ρωσία στη διάθεση της, κάτι που βέβαια δεν θέλει σε καμία περίπτωση να χάσει.

Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω, η Αχίλλειος πτέρνα της Γερμανίας είναι η ενεργειακή της εξάρτηση από τη Ρωσία. Είναι για αυτό που ήδη έχει επιδοθεί σε ένα αγώνα εξεύρεσης εναλλακτικών ενεργειακών πηγών. Έχει για παράδειγμα πρωτοστατήσει στην δημιουργία του Διεθνές Γραφείου Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, έχει αναπτύξει πρωτοπόρες ανανεώσιμες τεχνολογίες. Αλλά γνωρίζει ότι αυτό δεν είναι αρκετό. Το φυσικό αέριο θα είναι ο ρυθμιστής στο μακροπρόθεσμο ενεργειακό ισοζύγιο της Γερμανίας. Για αυτό η Γερμανία τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να χρησιμοποιεί και αυτή χρηματοπιστωτικά όπλα για την ικανοποίηση των ενεργειακών της αναγκών.

Παράδειγμα η κατάσταση που ζούμε σήμερα, όπου μακροπρόθεσμος στόχος της Γερμανίας είναι η υπεξαίρεση των αποθέματων υδρογονανθράκων της Κύπρου. Έχει αρχίσει με την προσπάθεια καταστροφής του χρηματοπιστωτικού τομέα της χώρας μας και με την παράλληλη ένταξή της Κύπρου σε τριμηνιαία μνημονιακή επιτήρηση. Με αυτό τον τρόπο τα έσοδα τη χώρας μας θα μειώνονται συνεχώς και τότε θα αρχίσει η μνημονιακή διαχείριση του δικού μας φυσικού αέριου και πετρελαίου. Θα είμαστε διά βίου σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Στα πλαίσια αυτά, η Πολιτεία πρέπει να αποφύγει όλες τις παγίδες με στόχο όχι μόνο να μην χαθεί τίποτα, αλλά να βγει η πατρίδα μας κερδισμένη από την κρίση. Η Κύπρος, από γεωπολιτικής πλευράς, βρίσκεται σε μια εξαιρετικά πλεονεκτική θέση, ίσως στην καλύτερη της ιστορίας της. Ταυτόχρονα βέβαια, είναι υποχρεωμένη να βαδίζει σε τεντωμένο σχοινί, γεγονός που οφείλει να υποχρεώσει τα πολιτικά κόμματα να συνεργαστούν, χωρίς τις σημερινές μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τον ενεργειακό πόλεμο που δεχόμαστε προς όφελος μας. Είναι άμεση η ανάγκη χάραξης επιστημονικά τεκμηριωμένου μακροπρόθεσμου ενεργειακού σχεδιασμού που θα διαλαμβάνει όλες τις πτυχές διαχείρισης των υδρογονανθράκων μας. Με αυτό τον τρόπο θα ξέρουμε τι θέλουμε και πως θα το πράξουμε. Τέτοιος σχεδιασμός θα μπορούσε να κωδικοποιηθεί ίσως σε 10 εντολές (όπως αυτές της Νορβηγίας) και να συμφωνηθεί από όλες τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου. Είναι στο χέρι μας κατά πόσο θέλουμε να διαχειριστούμε εμείς τον εθνικό μας πλούτο ή θα τον αφήσουμε σε μνημονιακή διαχείριση!

*Ο Δρ. Ανδρέας Πουλλικκάς είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Ενεργειακής Πολιτικής στο American University of Sharjah

(συνεχίζεται...)