Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

7 Μαρ 2013

"Δεν έχει τεθεί τέτοιο θέμα", απαντούν οι Κύπριοι

Του Κώστα Ράπτη

Δεν έχει εκφραστεί από πλευράς της αιγυπτιακής κυβέρνησης αμφισβήτηση της συμφωνίας που υπέγραψαν το 2003 (και κατέθεσαν στον ΟΗΕ) η Κύπρος και η Αίγυπτος για την οριοθέτηση των θαλάσσιων δικαιοδοσιών τους στο πλαίσιο της Συνθήκης για το Δίκαιο της Θάλασσας, τόνισε ο Kύπριος υπουργός Εξωτερικών Ιωάννης Κασουλίδης. 

Σε δηλώσεις του στους δημοσιογράφους, μετά τη λήξη της πρώτης συνεδρίας του νέου Υπουργικού Συμβουλίου της Κυπριακής Δημοκρατίας ο κ. Κασουλίδης τόνισε: “Η Αίγυπτος είναι μια φίλη χώρα και το πρόβλημα που έχει δημιουργηθεί από μια είδηση του αιγυπτιακού πρακτορείου ειδήσεων αναφέρεται σε μια εσωτερική συζήτηση πολιτικών στην Άνω Βουλή (της Αιγύπτου). Είναι γνωστή η θέση του συγκεκριμένου βουλευτή, δεν θέλω να παρέμβω στις εσωτερικές πολιτικές τους συζητήσεις”.

Ερωτηθείς αν υπάρχει η δυνατότητα με βάση το διεθνές δίκαιο, μια χώρα να ακυρώσει μια διμερή συμφωνία, ο κ. Κασουλίδης είπε “όχι, αλλά δεν έθεσε τέτοιο πράγμα η Αίγυπτος. Η θέση της Αιγύπτου είναι καθαρή, ήρθε εδώ ο υπουργός της, έγιναν τόσες επαφές, χθες ήμουν με την Πρέσβειρα της Αιγύπτου και δεν μου ανέφερε κάτι, δεν υπάρχει τέτοιο θέμα”. Σε ερώτηση αν το θέμα αυτό θα επηρεάσει τις έρευνες που διεξάγονται στην κυπριακή ΑΟΖ, ο κ. Κασουλίδης απάντησε αρνητικά.

Νωρίτερα, το αιγυπτικό πρακτορείο ειδήσεων ΜΕΝΑ είχε μεταδώσει πως η Νομοθετική Επιτροπή της αιγυπτιακής Άνω Βουλής (Σούρα) ενέκρινε νομοσχέδιο που κατέθεσε ο βουλευτής Καλέντ Αμπντέλ Καντέρ ο οποίος υποστήριξε ότι ενδεχόμενη νέα οριοθέτηση των συνόρων στην ΑΟΖ μπορεί να αποφέρει δισεκατομμύρια δολάρια στην Αίγυπτο. 

Στον χάρτη παρουσιάζεται το σενάριο όπου η Αίγυπτος, το Ισραήλ και ο Λίβανος προβούν στην οριοθέτηση της Α.Ο.Ζ. τους απευθείας με την Τουρκία, παρακάμπτοντας την Κύπρο. Το «καρότο» της Τουρκίας είναι ότι οι γειτονικές χώρες θα κερδίσουν θαλάσσια έκταση 21.500, 4.600 και 3,957 τετραγωνικά χλμ αντίστοιχα.
Πηγή: Οι Τούρκοι διαπραγματεύονται την ΑΟΖ μας....χωρίς εμάς! [χάρτες]

Ο Καντέρ (ο οποίος ανήκει στη Μουσουλμανική Αδελφότητα) φέρεται να δήλωσε ότι η συμφωνία υπεγράφη από την Κύπρο και το Ισραήλ τον Φεβρουάριο του 2003 και ότι με το νέο νομοσχέδιο η Αίγυπτος ακυρώνει τη συμφωνία αυτή με το δικαιολογητικό ότι με βάση τις διεθνείς συμφωνίες, η χώρα είχε το δικαίωμα να παραστεί στην υπογραφή της συμφωνίας. Το νομοσχέδιο του Aιγυπτίου βουλευτή προνοεί για την οριοθέτηση νέων συνόρων που περιβάλλουν την οικονομική ζώνη, με την Τουρκία να παρίσταται ως τρίτο μέρος.

Σημειώνεται ότι λόγω της ρευστής πολιτικής κατάστασης στην Αίγυπτο, η Άνω Βουλή (Σούρα) αποτελεί το μόνο εν λειτουργία νομοθετικό σώμα, ενώ την Τετάρτη αιγυπτιακό διοικητικό δικαστήριο αποφάσισε να αναπέμψει στο Συνταγματικό Δικαστήριο το τροποποιητικό διάταγμα του εκλογικού νόμου που είχε εκδόσει ο πρόεδρος Μόρσι και με το οποίο προκηρύσσονταν βουλευτικές εκλογές για την Κάτω Βουλή στις 22 Απριλίου.

Σε κάθε περίπτωση, η απόφαση της επιτροπής της Σούρα για την ΑΟΖ δεν προδικάζει τις προθέσεις της κυβέρνησης Μόρσι και του αιγυπτιακού στρατού που οπωσδήποτε διατηρεί λόγο.

Επισημαίνεται ότι η Αίγυπτος αποτελεί τη χώρα-κλειδί για την κατοχύρωση της ελληνικής ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς ήδη πριν από το 2006, οπότε άρχισαν οι σχετικές ελληνο-αιγυπτιακές διαπραγματεύσεις, η Άγκυρα προσπαθεί να προσελκύσει το Κάιρο στην άποψη ότι οι θαλάσσιες δικαιοδοσίες Τουρκίας και Αιγύπτου εφάπτονται – κάτι που θα μπορούσε να ισχύει μόνο αν “διαγραφόταν”, παρά τις προβλέψεις του Διεθνούς Δικαίου, η επήρεια του Καστελλόριζου στην οριοθέτηση ζωνών κυριαρχίας.




Αγιορείτης Γέροντας Παΐσιος Κρητικός: 
  • «Η Ελλάδα κατάντησε σκισμένο πουκάμισο, αλλά θα σωθεί! Όχι όμως από πολιτικούς»...
  • «Ο ηγέτης που θα λυτρώσει τους Έλληνες και την χώρα υπάρχει... Είναι ευλογημένος από τον Θεό, καθαρός στην ψυχή, Χριστιανός Ορθόδοξος και δεν είναι πολιτικός...»
Όποιος έχει την ευλογία να τον συναντήσει, θα καταλάβει πως πρόκειται για έναν πεφωτισμενο Γέροντα. Μέσα από 24ωρες παρακλήσεις για κοσμικούς αλλά κυρίως για την Ελλάδα προσφέρει ύψιστο πνευματικό έργο και μιλά για πρώτη φορά για την κατάσταση στη Χώρα και για το τι πρέπει να κάνει ο Έλληνας για να λυτρωθεί.



«Η Ελλάδα κατάντησε σκισμένο πουκάμισο και αυτή την στιγμή κυβερνάται από τον διάβολο. Είμαστε ένας όχλος πια .....πρόβατα δίχως ποιμένα ....δεν ξέρουμε που να πάμε. Δεν γνωρίζουμε πού είναι το φως και πού το σκοτάδι. Ζούμε τους έσχατους καιρούς, την εποχή του αντιχρίστου όπου η εμφάνισή του θα γίνει αμέσως μετά το τελικό χάραγμα που έρχεται σύντομα. Οι υπηρέτες του διαβόλου δεν είναι μόνον οι Έλληνες και Ευρωπαίοι πολιτικοί που με τα έργα τους εξαθλίωσαν τους Έλληνες, αλλά και άνθρωποι καθημερινοί που δεν μετανοούν και δεν έχουν μέσα τους Θεό. Οι Έλληνες έπεσαν θύματα του καταναλωτισμού αγαπώντας την σάρκα, τα χρήματα, το σεξ και την μάταιη χωρίς νόημα ζωή.

Ο Έλληνας, ο καθένας μας ξεχωριστά θα πρέπει να μετανοήσει για ό,τι έχουμε πράξει και δεν είναι αρεστό στον Θεό, να πολεμήσουμε τον εγωισμό μας και την αμαρτία, που μας καθήλωσε σαν Έθνος και που μας οδηγεί στην καταστροφή, να μεταλάβουμε Σώμα και Αίμα Κυρίου, ζώντας κατόπιν την κατά Θεό Ζωή. Μετάνοια χρειάζεται και για τις επιλογές που κάναμε στα πολιτικά πρόσωπα, διότι αυτές οι επιλογές όλων των περασμένων ετών οδήγησαν την Χώρα στην σημερινή της κατάντια...

Ο καθρέπτης της κοινωνίας είναι η Ελληνική Bουλή κι αν δεν μετανοήσει ο Έλληνας και δεν το αλλάξει αυτό, οι Έλληνες θα χαθούν. Είναι εσκεμμένη η στήριξη των μεταναστών για να εξαφανίσουν το Ελληνικό Έθνος απόπροσώπου γης αφού οι διώξεις των μεταναστών, είναι πλέον πολύ λιγότερες από τις διώξεις των ίδιων των Ελλήνων πολιτών, από το Ελληνικό κράτος. 

Μεγάλο ρόλο στην συνέχιση της πτώσης του Έλληνα, έχει παίξει το σατανοκούτι που έχουν όλοι στα σπίτια τους και που πρέπει να σταματήσουν να το κοιτούν...όλοι ...ακόμα και τα παιδιά μας, γιατί από αυτό παίρνουν όλα τα μυνήματα που ο αντίχριστος θέλει να μεταφέρει σε εσάς και τα παιδιά σας. Η ειδωλολατρεία του χρήματος και της σάρκας περνούν μέσα απότο σατανοκούτι στα παιδιά μας, που από μικρά γίνονται λάτρεις αυτού του τρόπου ζωής.

Ο πόλεμος θα γίνει. Και οι Έλληνες δεν θα πρέπει να τον φοβούνται γιατί θα είναι παρά Θεώ... Υπάρχουν αξιωματικοί που έχουν κάλεσμα από τον Θεό και είναι ευλογημένοι να πολεμήσουν σαν Ήρωες. Η Τουρκία θα αφανιστεί και οι Τούρκοι μαζί της: Το 1/3 θα σκοτωθεί, το 1/3 θα βαφτιστούν Χριστιανοί και οι υπόλοιποι θα χαθούν στα βάθη της χώρας.

Ο ηγέτης που θα λυτρώσει τους Έλληνες και την χώρα υπάρχει ... Είναι ευλογημένος από τον Θεό, καθαρός στην ψυχή, Χριστιανός Ορθόδοξος και δεν είναι πολιτικός... Οι συνθήκες θα επιτρέψουν στον κόσμο να τον αναδείξει πολύ γρήγορα. Και επειδή θα θέσει σαν κορώνα της πολιτικής του τον Χριστιανικό πολιτισμό, θα ενώσει όλους τους Έλληνες και θα αναδείξει με τις πράξεις του την αναγέννηση του Ορθοδόξου Χριστιανισμού σε όλο τον κόσμο.

Αν ο Έλληνας μετανοήσει και ανακόψει την αποστασία από τον Θεό που έχει ξεκινήσει σαν έργο του αντίχριστου, ζήσει ενωμένος κάτω από τον Χριστιανικό πολιτισμό και διώξει μακριά την λατρεία του χρήματος και της σάρκας, τότε ο Θεός θα δείξει αμέτρητο έλεος και θα σηκωθούμε όρθιοι.»

[Ευχαριστώ τον Γέροντα για την άδεια και την ευλογία του να μεταφέρω στον κόσμο την φωνή του ...
Κωνσταντίνος Αρχοντής]





Επίσημη τελετή στις 7 Μαρτίου 1948

Τα Δωδεκάνησα (για την ακρίβεια είναι 14) ήταν από αρχαιοτάτων χρόνων δεμένα με τις τύχες του Ελληνισμού. Εν τούτοις, μόλις το 1947 ενσωματώθηκαν στο ελληνικό κράτος.

Εξαιτίας της γεωγραφικής τους θέσης δέχθηκαν καταστρεπτικές επιδρομές από τους Πέρσες, τους Σαρακηνούς, τους Βενετούς, τους Γενουάτες, τους Σταυροφόρους και τους Τούρκους (Σελτζούκους και Οθωμανούς). Από το 1309 περιήλθαν στην εξουσία των Ιωαννιτών Ιπποτών και έμειναν υπό την κυριαρχία τους έως το 1522, οπότε καταλήφθηκαν από τους Οθωμανούς Τούρκους. Με την έναρξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του 1821, τα Δωδεκάνησα επαναστάτησαν, αλλά το 1830 επιστράφηκαν μαζί με τη Σάμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, με αντάλλαγμα την Εύβοια, η οποία ενσωματώθηκε στο ελεύθερο ελληνικό κράτος.

Η κατάληψη των Δωδεκανήσων από τους Ιταλούς το 1912 αναπτέρωσε τις ελπίδες των κατοίκων τους ότι σύντομα τα νησιά θα ενταχθούν στον εθνικό κορμό. Πράγματι, με τη συνθήκη των Σεβρών (10 Αυγούστου 1920) τα Δωδεκάνησα παραχωρούνταν στην Ελλάδα, με εξαίρεση τη Ρόδο, που θα παρέμενε για ένα διάστημα υπό ιταλική διοίκηση. Όμως, η ατυχής έκβαση της μικρασιατικής εκστρατείας έδωσε την ευκαιρία στους Ιταλούς να υπαναχωρήσουν και με την άνοδο του Μουσολίνι προσπάθησαν να τα εξιταλίσουν. Μετά τη συνθηκολόγηση των Ιταλών (1943), κύριοι των Δωδεκανήσων έγιναν οι Γερμανοί και μετά την παράδοση της Χιτλερικής Γερμανίας (Μάιος 1945), η Μεγάλη Βρετανία.

Ήταν η χρυσή ευκαιρία για την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στο ελληνικό κράτος, την οποία η ελληνική διπλωματία δεν έπρεπε να αφήσει να πάει χαμένη. Ήταν απαίτηση του ελληνικού λαού και είχε χυθεί άφθονο ελληνικό αίμα για την εκδίωξη των Γερμανών από τα Δωδεκάνησα. Το θέμα θα λυνόταν οριστικά από τη Διάσκεψη Ειρήνης των νικητριών δυνάμεων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, που θα συνερχόταν στο Παρίσι.

Η Ελλάδα δια του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Τσαλδάρη διαμήνυσε ότι θα έθετε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ως εθνικές διεκδικήσεις την πρόσκτηση της Βορείου Ηπείρου και των Δωδεκανήσων, τη διευθέτηση των ελληνοβουλγαρικών συνόρων, ενώ σκόπευε να θέσει και το ζήτημα της Κύπρου στη Μεγάλη Βρετανία. Από τις τέσσερις αυτές εθνικές διεκδικήσεις, μόνο το θέμα των Δωδεκανήσων ευοδώθηκε, χωρίς δυσκολίες και περιπλοκές.

Είναι γνωστό ότι ο Στάλιν και ο Τσόρτσιλ, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, προσπάθησαν να δελεάσουν την Τουρκία, προσφέροντάς της ορισμένα παράκτια νησιά του Αιγαίου, προκειμένου να την πείσουν να βγει στον πόλεμο στο πλευρό των Συμμάχων ή τουλάχιστον να παραμείνει αυστηρά ουδέτερη. Επιπροσθέτως, ο Στάλιν είχε συνδέσει το θέμα των Δωδεκανήσων με την Τριπολίτιδα (σημερινή Λιβύη), για την οποία η Σοβιετική Ένωση είχε διατυπώσει το αίτημα να της ανατεθεί η εντολή.

Όμως, σε μια απρόσμενη στροφή της πολιτικής της, η Σοβιετική Ένωση συγκατατέθηκε να αποδοθούν τα Δωδεκάνησα στη Ελλάδα, στη συνεδρίαση των Υπουργών Εξωτερικών που προετοίμαζε τη Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων. Η δήλωση έγινε στις 27 Ιουνίου 1946 από τον Υπουργό Εξωτερικών Βιατσεσλάβ Σκριάμπιν, γνωστότερο ως Μολότωφ, με μοναδικό όρο την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών. Έτσι, προτού καν συνέλθει η Διάσκεψη Ειρήνης, το θέμα των Δωδεκανήσων είχε λάβει ευνοϊκή τροπή για την Ελλάδα.

Η είδηση για την απόδοση των Δωδεκανήσων στη Ελλάδα χαιρετίστηκε με μεγάλο ενθουσιασμό, σε μια περίοδο που η χώρα βρισκόταν στη δίνη του Εμφυλίου Πολέμου. Η Διάσκεψη της Ειρήνης συνήλθε στο Παρίσι από τις 29 Ιουλίου έως τις 11 Οκτωβρίου 1946, όπου τέθηκαν από ελληνικής πλευράς και τα θέματα της Βορείου Ηπείρου και της διευθέτησης των ελληνοβουλγαρικών συνόρων, χωρίς επιτυχία, αφού οι ΗΠΑ δεν θέλησαν να δυσαρεστήσουν τη σύμμαχό τους Σοβιετική Ένωση και τους δορυφόρους της Αλβανία και Βουλγαρία. Η προσπάθεια της Τουρκίας να διεκδικήσει το Καστελλόριζο και τη Σύμη έπεσαν στο κενό.

Στις 10 Φεβρουαρίου 1947 υπογράφηκε στο Παρίσι η Συνθήκη Ειρήνης με την Ιταλία, σύμφωνα με την οποία τα Δωδεκάνησα αποδίδονταν στην Ελλάδα, ενώ η Ιταλία υποχρεωνόταν σε αποζημίωση ύψους 105 εκατομμυρίων δολαρίων προς τη χώρα μας. Με επιμονή της σοβιετικής πλευράς, οριζόταν στο κείμενο ότι τα νησιά θα παρέμεναν αποστρατιωτικοποιημένα, πρόβλεψη που θα επικαλεστεί η Τουρκία κατά τρόπο καταχρηστικό μετά το 1974. Από την τουρκική ερμηνεία του κειμένου της ελληνοϊταλικής συνθήκης του 1947, σε συνδυασμό με τις ιταλοτουρκικές συμφωνίες του 1932, θα προκύψει και το ζήτημα των «γκρίζων ζωνών», που έθεσε η Άγκυρα μετά την Κρίση των Ιμίων το 1996.

Η τελετή παράδοσης των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα από τις βρετανικές αρχές έγινε στις 31 Μαρτίου 1947 στη Ρόδο μέσα σε πανηγυρική ατμόσφαιρα. Πρώτος διοικητής των Δωδεκανήσων ανέλαβε ο αντιναύαρχος Περικλής Ιωαννίδης, με πολιτικό σύμβουλο τον πανεπιστημιακό και δικαστικό Μιχαήλ Στασινόπουλο, μετέπειτα πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας. Η επίσημη τελετή της ενσωμάτωσης έγινε στις 7 Μαρτίου 1948 και το 1955 τα Δωδεκάνησα έγιναν νομός με πρωτεύουσα τη Ρόδο. (sansimera.gr)


Πηγή: Prison Planet

Το θέμα μας λοιπόν είναι η σχέση μεταξύ οικονομικής κρίσης και αλλαγής στο Σύνταγμα της χώρας. Όσο και αν εκ πρώτης όψεως μοιάζουν άσχετα μεταξύ τους θέματα, εντούτοις είναι απόλυτα συνδεδεμένα. Η οικονομική κρίση είναι μια μαθηματική - λογιστική σχέση με χρέωση και πίστωση. Όταν κάποιος χάνει μέσα στην κρίση, την ίδια στιγμή...
κάποιος άλλος κερδίζει. Ποιος όμως είναι εκείνος που ρυθμίζει αυτή τη σχέση χρεοπίστωσης, δηλαδή την κατεύθυνση της ροής χρημάτων και περιουσιών; Αυτός που ελέγχει την εξουσία. Ποιος όμως ρυθμίζει τα του φορέα της εξουσίας και τον τρόπο άσκησής της; Μα φυσικά το Σύνταγμα. Επομένως το Σύνταγμα ρυθμίζει το ποιος είναι ο φορέας της εξουσίας καθώς και τον τρόπο που αυτή ασκείται.

Μετά από αυτό, το ερώτημα που πρέπει να απαντήσει ο κάθε πολίτης είναι αν έχει εμπιστοσύνη στους σημερινούς φορείς της εξουσίας και στον τρόπο που αυτή ασκείται, προκειμένου να εξέλθει ο λαός κερδισμένος από την κρίση. Αν έχει εμπιστοσύνη στο ίδιο καθεστώς που τον έφερε στην σημερινή κρίση να διαχειριστεί και την ίδια την κρίση, τότε καλά κάνει και κάθεται στον καναπέ του. Αν όμως έχει αμφιβολίες ή δυσπιστία στο υπάρχον διαπλεκόμενο ολιγαρχικό καθεστώς, θα πρέπει να σηκωθεί από τον καναπέ του και να απαιτήσει εδώ και τώρα αλλαγές.

Η αλλαγή στο Σύνταγμα πρέπει να γίνει το ταχύτερο δυνατόν για έναν βασικό λόγο, αλλά και για κάποιες παράπλευρες ωφέλειες:

ΚΥΡΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
Το Σύνταγμα θα αλλάξει (τουλάχιστον αυτό πρέπει να γίνει) τον κεντρικό φορέα της εξουσίας. Έτσι η εξουσία θα περάσει από τα χέρια μιας δικτατορικής ελίτ, στα χέρια του λαού. Όποιος θα είναι από εδώ και πέρα ο φορέας της πολιτικής εξουσίας ή θα ελέγχει αποτελεσματικά το φορέα αυτόν θα ελέγξει τις εξελίξεις της κρίσης και θα είναι ο κερδισμένος από την κρίση, ο άλλος θα είναι ο μεγάλος χαμένος. Θα κερδίσει λοιπόν η ίδια υπεύθυνη ελίτ ή οι πολίτες;

ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΕΣ ΩΦΕΛΕΙΕΣ
Η ριζική αλλαγή στο Σύνταγμα (και όχι η απλή αναθεώρησή του) στην πράξη είναι de facto «επανάσταση» και δημιουργεί πρωτογενές συνταγματικό δίκαιο μη δεσμευόμενο από το παλιό. Στην ουσία δηλαδή  επανιδρύει το κράτος. Αυτό θα έχει ως παράπλευρες τις πιο κάτω συνέπειες-ωφέλειες, από τις οποίες μπορεί ο λαός να επωφεληθεί.

1)      Ανοίγει ο νομικός δρόμος να τιμωρηθούν αναδρομικά οι υπαίτιοι πολιτικοί που σήμερα καλύπτονται από το άρθρο 86 του Συντάγματος.
2)     Ανοίγει ο δρόμος να ελεγχθούν  όλα τα απεχθή χρέη που δημιούργησε το προηγούμενο καθεστώς, το οποίο τώρα αρνείται να ελέγξει.
3)     Δημιουργούνται διεθνώς οι συνθήκες να ακυρωθούν τα κάθε είδους επαχθή μνημόνια και δανειακές συμβάσεις και να γίνει συζήτηση από την αρχή.

Κάθε μέρα καθυστέρησης αλλαγής του Συντάγματος αποβαίνει σε βάρος του λαού, σε βάρος όλων μας. Αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε και να μας ξεσηκώσει όλους από τον καναπέ, αν θέλουμε να σωθούμε και δεν έχουμε αποφασίσει να αυτοκτονήσουμε ομαδικά.

Μέσα στο διαδίκτυο κάποιοι σχολιαστές, μισθοδοτούμενοι βαστάζοι του συστήματος, συστήνουν να μην αλλάξει τίποτα αλλά ότι πρέπει πρώτα να τιμωρηθούν οι υπαίτιοι (ποιοι άραγε;) με το ισχύον καθεστώς και μετά να αλλάξει το Σύνταγμα. Κοντά σε αυτούς τους μισθοδοτούμενους σχολιαστές παρασύρονται και άλλοι πολίτες που πιστεύουν αυτές τις ανοησίες χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι έτσι παρέχουν στήριξη στο σύστημα μέχρι το πλήρες ξεπούλημα της χώρας.   


  • Δεν μπήκαν μόνο σε σχολείο, αλλά και σε ιατρείο
  • Έκκληση βουλευτών για άμεση αποχώρηση των ΜΑΤ
  • Αστυνομία: "Έχουμε γενετικό υλικό. Οι έρευνές μας είναι στο τελευταίο στάδιο"
Οι κάτοικοι της Ιερισσού εμπόδισαν τις κλούβες των ΜΑΤ να εισέλθουν στο χωριό και καταγγέλουν ότι έπεσαν χημικά δίπλα στο σχολείο και το ιατρείο. Η αστυνομία από την πλευρά της το διαψεύδει κατηγορηματικά 


Τεταμένα είναι τα πνεύματα από το πρωί στην Ιερισσό στη Χαλκιδική, με τους κατοίκους της περιοχής να προσπαθούν να εμποδίσουν τις κλούβες των ΜΑΤ να εισέλθουν στο χωριό και τις αστυνομικές δυνάμεις να κάνουν χρήση χημικών.

Οι κάτοικοι έκλεισαν τον δρόμο στη διασταύρωση για Ξηροποτάμι και έβαλαν φωτιές σε κάδους απορριμμάτων, προκειμένου να εμποδίσουν την είσοδο των ΜΑΤ. Οι αστυνομικές δυνάμεις ζήτησαν από τους κατοίκους να ανοίξουν τον δρόμο, κάτι που αρνήθηκαν να κάνουν και στη συνέχεια οι άντρες των ΜΑΤ προχώρησαν σε χρήση χημικών.

Οι κάτοικοι καταγγέλουν ότι έπεσαν χημικά δίπλα στο σχολείο και το ιατρείο, ωστόσο η αστυνομία από την πλευρά της το διαψεύδει κατηγορηματικά. Όπως είπε ο εκπρόσωπος της αστυνομίας χρήση χημικών έγινε μόνο στην είσοδο του χωριού και όχι στον προαύλιο του σχολείου. 

Σύμφωνα, πάντως, με όσα κατήγγειλε στο Σκάι ο πρώην δήμαρχος Σταγείρων Μιχάλης Βλαχόπουλος, παρουσιάστηκαν αναπνευστικά προβλήματα σε παιδιά του σχολείου, ενώ ένας μαθητής τραυματίστηκε από κάλυκα ασφυξιογόνου.

Άντρες της αστυνομίας μετέβησαν στην περιοχή προκειμένου να πραγματοποιήσουν έρευνες στα σπίτια του χωριού. Πληροφορίες θέλουν να έχουν γίνει νέες προσαγωγές κατοίκων της περιοχής για την επίθεση που σημειώθηκε το προηγούμενο διάστημα στις εγκαταστάσεις της Ελληνικός Χρυσός. Συγκεκριμένα, πρόκειται για πέντε κατοίκους από την Ιερισσό και Μεγάλη Παναγία. 

Σύμφωνα με το newsit.gr οι αστυνομικές έρευνες για τον εντοπισμό των δραστών της επίθεσης στα μεταλλεία χρυσού, βρίσκονται σε τελικό στάδιο. Από τις άρσεις απορρήτων των επικοινωνιών και το γενετικό υλικό που έχει συλλεχθεί από τον χώρο της επίθεσης φαίνεται πως έχουν ταυτοποιηθεί τουλάχιστον επτά άτομα που συμμετείχαν στην επίθεση. Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν πως πρόκειται για κατοίκους της περιοχής.

Απόσυρση των ΜΑΤ από την Ιερισσό ζητούν ΣΥΡΙΖΑ - ΠΑΣΟΚ

Να αποσυρθούν τα ΜΑΤ από την Ιερισσό της Χαλκιδικής ζήτησαν, πριν από λίγο, στη Βουλή οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ.

«Δυνάμεις των ΜΑΤ έχουν μπει στην πόλη της Ιερισσού και τρομοκρατούν τους πολίτες. Η τοπική κοινωνία αντιδρά στην εγκατάσταση της Μονάδας Χρυσού στην περιοχή. Καλούμε την κυβέρνηση να αποσύρει τις δυνάμεις των ΜΑΤ» είπε ο βουλευτης του ΣΥΡΙΖΑ Ευάγγελος Αποστόλου.

Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, Ιωάννης Δριβελέγκας κατήγγειλε ότι «αυτή τη στιγμή, οι δυνάμεις των ΜΑΤ περιπολούν στην πόλη και με αυταρχικές μεθόδους τρομοκρατούν τους πολίτες, έχοντας μάλιστα ρίξει και χημικά στα σχολεία». Αυτές οι συμπεριφορές δεν ταιριάζουν αυτή την εποχή, υπογράμμισε.

Φοβάμαι για τα χειρότερα, είπε ο κ. Δριβελέγκας και κάλεσε τους αρμόδιους υπουργούς να αναλάβουν πρωτοβουλία, ώστε «να μην ριχθεί άλλο λάδι στη φωτιά και να καταλαγιάσουν τα πράγματα». 

Η έκθεση της Αστυνομίας




Πηγή: Βόρεια

Η ELDORADO GOLD είναι η γνωστή – μεγάλη καναδική εξορυκτική εταιρία, που μαζί με τις επιχειρήσεις του «δικού» μας Μπόμπολα ανέλαβε την εκμετάλλευση των χρυσοφόρων κοιτασμάτων της Χαλκιδικής.
Και καθώς οι Καναδοί δεν είναι και «χθεσινοί», στη συνέχεια δημοσιεύουμε κάποια δεδομένα για το «έργο» της και στη γειτονική χώρα, στην εξόρυξη χρυσού και εκεί.
 
Το γεγονός
 
Στις 11 Αυγούστου οι ισχυρές βροχοπτώσεις προκάλεσαν κατολίσθηση στις εγκαταστάσεις εκχύλισης του μεταλλείου χρυσού Κisladag, κοντά στην πόλη Εσμέ, με αποτέλεσμα να υπάρχει διαρροή υδροκυανίου στον αέρα, το έδαφος και το νερό.
Η Καναδική εταιρεία ELDORADO GOLD που λειτουργεί το μεταλλείο χρησιμοποιεί την τοξική και επικίνδυνη μέθοδο της εκχύλισης με κυάνιο σε σωρούς, απέκρυψε τη διαρροή, ενώ θα έπρεπε να είχαν σημάνει συναγερμό για να προλάβουν να... εκκενωθούν από τη περιοχή τα γύρω χωριά.
Ακολουθεί μεταφρασμένο άρθρο από την τουρκική ιστοσελίδα…

Κίνδυνος από κυάνιο στο Εσμέ

Το μεταλλείο χρυσού που λειτουργεί η ELDORADO GOLD στο Ουσάκ Εσμέ, συνεχίζει να απειλεί την ανθρώπινη υγεία και το περιβάλλον.

Την Κυριακή - 12 Αυγούστου, μια ομάδα εμπειρογνωμόνων που επιθεώρησε το ορυχείο διαπίστωσε ότι υπήρχε διαρροή υδροκυανίου στον αέρα, το έδαφος και το νερό.

Η ομάδα, που αποτελούνταν από τον ειδικό Δημόσιας Υγείας Καθ. Δρ Ali Osman Karababa, τον γεωλόγο μηχανικό Tahir Ongur και τον εκπρόσωπο της SOS, Ugur Sümer, επεσήμανε ότι το μεταλλείο δεν έχει φράγμα τελμάτων, και ότι μια ισχυρή μυρωδιά από αμυγδαλέλαιο υπάρχει στον αέρα – υποδεικνύοντας την παρουσία HCN (υδροκυανίου) στην περιοχή.

Η ομάδα των εμπειρογνωμόνων δήλωσε ότι «αν κάποιοι άνθρωποι αισθάνονται ένα σφίξιμο στην αναπνοή και πεπτικά προβλήματα, αυτά τα συμπτώματα θα πρέπει να σχετίζεται με την παρουσία του υδροκυανίου στην ατμόσφαιρα».


Το μεταλλείο δεν εξέδωσε προειδοποίηση

Η ομάδα των εμπειρογνωμόνων τόνισε επίσης ότι οι αρχές του μεταλλείου δεν είχαν βγάλει καμία ανακοίνωση ή προειδοποίηση ότι υδροκυάνιο είχε διαρρεύσει στην περιοχή.
«Στο σχέδιο διαχείρισης που επισυνάπτεται στο έγγραφο Περιβαλλοντικής Εκτίμησης της επιχείρησης, αναφέρεται σαφώς ότι σε μια τέτοια περίπτωση, θα εκδοθεί συναγερμός στα χωριά της περιοχής, ώστε να μπορέσουν να εκκενωθούν».

Οι εμπειρογνώμονες δήλωσαν ότι
οι ισχυρές βροχοπτώσεις είχαν διασπείρει τα τέλματα από τους σωρούς κατά μήκος της κοιλάδας, και ζήτησαν να γίνει ανάλυση του νερού ύδρευσης και άρδευσης στην περιοχή.

Το 2006, από τις 26 μέχρι 28 Ιουνίου, μετά από έντονες βροχοπτώσεις, ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων στο Εσμέ παρουσιάστηκε στο τμήμα επειγόντων περιστατικών του νοσοκομείου, με συμπτώματα δηλητηρίασης από κυανιούχα όπως ναυτία, πόνους στο κεφάλι, δυσκολία στην αναπνοή, μούδιασμα των άκρων και ρίγη.


Εκείνη την εποχή, τα δείγματα αίματος από καταγγέλλοντες που είχαν λάβει οι γιατροί της ομάδας Elele είχαν κατασχεθεί από την τοπική διοίκηση. Ωστόσο,
κυάνιο εντοπίστηκε σε 9 δείγματα που αναλύθηκαν χωρίς κρατική άδεια.
 
Ο θάνατος του Τσάβες σηματοδοτεί την έναρξη επίθεσης των ΗΠΑ για να καθυποτάξουν απολύτως εκ νέου όλες τις χώρες του Δυτικού ημισφαιρίου

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Πέρασε στην Ιστορία ο Ούγκο Τσάβες. Ο πρόεδρος της Βενεζουέλας θα κατοικεί από εδώ και πέρα στον κόσμο των θρύλων. Για γενιές και γενιές στις φτωχές λαϊκές οικογένειες οι μεγαλύτεροι θα διηγούνται στους νεότερους πώς ήταν η χώρα όταν κυβερνούσε ο «πρόεδρος των φτωχών».

Τότε που εκατομμύρια φτωχοί εργάτες και αγρότες της Βενεζουέλας απόκτησαν για πρώτη φορά στη ζωή τους τη δυνατότητα να επισκεφθούν γιατρό, τότε που εκατοντάδες χιλιάδες Βενεζουελάνοι μπήκαν σε διαμέρισμα φεύγοντας από τις καλύβες και τις παράγκες, τότε που εκατομμύρια φτωχοί έμαθαν να γράφουν και να διαβάζουν καθώς ο Τσάβες έστειλε 250.000 (!) δασκάλους και φοιτητές να μάθουν γράμματα στους απόκληρους της κοινωνίας...

Τον Τσάβες δεν τον κλαίνε όμως μόνο εκατομμύρια κάτοικοι της Βενεζουέλας. Τον κλαίνε και πολλές πολλές δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι πρώτα πρώτα σε ολόκληρη τη Νότιο Αμερική, σε όλη τη Λατινική Αμερική. Ο λόγος του λατινοαμερικάνικου θρήνου είναι ότι ο Ούγκο Τσάβες επέδρασε καταλυτικά με την πολιτική που άσκησε στην αλλαγή του πολιτικού προσανατολισμού σχεδόν όλων των χωρών της Νοτίου Αμερικής σε προοδευτική κατεύθυνση. Οπως ο Φιντέλ Κάστρο και η κουβανική επανάσταση σφράγισαν τις συνειδήσεις των Λατινοαμερικανών τις δεκαετίες του 1960 και του 1970, έτσι και ο Ούγκο Τσάβες άφησε βαριά τη σφραγίδα του στη Νότιο ιδίως Αμερική κατά τη δεκαετία και πλέον από το έτος 2000 μέχρι σήμερα.

Η Βενεζουέλα δεν είναι ούτε μια πολύ μικρή χώρα, καθώς ο πληθυσμός της ανέρχεται σε περίπου 28 εκατομμύρια, ούτε μια χώρα χωρίς οικονομικές δυνατότητες, καθώς τα πετρέλαιά της αποφέρουν έσοδα πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων κάθε χρόνο. Εθνικοποιώντας τα πετρέλαια και αξιοποιώντας τα έσοδα από την πώλησή τους πρωτίστως για τη μαζική βελτίωση του επιπέδου ζωής των Βενεζουελάνων και δη των φτωχότερων κοινωνικών στρωμάτων και δευτερευόντως για να βοηθήσει προοδευτικά καθεστώτα φτωχών λατινοαμερικανικών χωρών, ο Τσάβες αναδείχθηκε στην αδιαφιλονίκητη ηγετική φυσιογνωμία της Λατινικής Αμερικής αυτή την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα.

Ο Τσάβες είναι αυτός που έσωσε οικονομικά την Κούβα. Χωρίς τον Τσάβες είναι άκρως αμφίβολο αν θα μπορούσαν να νικήσουν στις εκλογές ο Μοράλες στη Βολιβία και ο Κορέα στον Ισημερινό. Δεν εννοούμε ότι ο Τσάβες τους στήριξε οικονομικά και επικράτησαν. Πέραν του ότι και αυτή η παράμετρος σίγουρα υπήρξε, το καθοριστικό στοιχείο της επιρροής του Τσάβες στη Λατινική Αμερική ήταν το ιδεολογικό και πολιτικό παράδειγμά του: ένας φτωχός μιγάς όχι μόνο έγινε πρόεδρος, αλλά και έγινε πρόεδρος συντρίβοντας τη λυσσώδη αντίσταση της απίστευτα διεφθαρμένης αλλά και ισχυρότατης αστικής τάξης της Βενεζουέλας, αρπάζοντάς της τα πετρέλαια και μοιράζοντας τα κέρδη από την εκμετάλλευσή τους στον λαό.

Σαν να μην έφτανε αυτό, ο Τσάβες τόλμησε να σηκώσει κεφάλι εναντίον των ΗΠΑ, να αποκρούσει το πραξικόπημα που οργάνωσε η Ουάσιγκτον από κοινού με το κατεστημένο της Βενεζουέλας στις 12 Απριλίου 2002, να αποκαλεί δημοσίως «Χίτλερ» τον πρόεδρο των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους και «φασίστα» τον δεξιό Ισπανό πρωθυπουργό Χοσέ Μαρία Αθνάρ. Αυτό είναι που έδωσε κουράγιο και αυτοπεποίθηση στους λαούς της Νοτίου Αμερικής. Υπό το πρίσμα αυτό ο Τσάβες και η πολιτική του επέδρασαν στη μετατόπιση προς τα κεντροαριστερά και των δύο «γιγάντων» του νότιου τμήματος της αμερικανικής ηπείρου - της Βραζιλίας των 200 εκατομμυρίων ανθρώπων και της κατεξοχήν «ευρωπαϊκής» Αργεντινής με τα 42 εκατομμύρια κατοίκους.

Ο χαμός του Τσάβες συνιστά σοβαρότατο πλήγμα για τις προοδευτικές κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής. Το κενό που αφήνει είναι άκρως δυσαναπλήρωτο. Ο θάνατός του θα σημάνει την έναρξη μιας τεράστιας αντεπίθεσης των ΗΠΑ να εξανδραποδίσουν εκ νέου σε απόλυτο βαθμό τα κράτη της Νοτίου Αμερικής και να εξαλείψουν από προσώπου γης κάθε προοδευτική ή ακόμη και ψευτοπροοδευτική κυβέρνηση του δυτικού ημισφαιρίου.

Οι μηχανισμοί εξουσίας της Ουάσιγκτον θα κινητοποιήσουν στο έπακρο τις αστικές τάξεις όλων των λατινοαμερικανικών χωρών, οι οποίες, άλλωστε έχουν πρωτίστως και ίδιον συμφέρον, προκειμένου να σαρώσουν κάθε κοινωνική ή οικονομική κατάκτηση που αμφισβητεί εμπράκτως έστω και κατ' ελάχιστον την κρατούσα «τάξη πραγμάτων». Η πρώτη μάχη για την αντιδραστικοποίηση θα δοθεί βεβαίως στη Βενεζουέλα, αλλά δεν θα περιοριστεί μόνο εκεί. Θα γενικευθεί σε όλη την ήπειρο. Μπορεί εμείς στην Ευρώπη να υποφέρουμε από την πολιτική του Βερολίνου και ως εκ τούτου να έχουμε στο στόχαστρο τη Γερμανία, αλλά μόνο οι αφελείς ή οι υπηρετούντες ιδιοτελείς σκοπούς ξεχνούν πόσο εχθρική προς τους λαούς είναι η πολιτική των ΗΠΑ. 

Πηγή: Έθνος


ANEΛ και ΚΚΕ δεν αποδέχθηκαν την πρόσκληση, αλλά ο Τσίπρας πήγε. 

Όχι μόνο πήγε, αλλά τι είπε... 

Και τι καλούμαστε να καταλάβουμε εμείς από όλα αυτά; 

"Mεταξύ μας", "ευελιξία"... 


Ο Τσίπρας αποθέωσε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή της μεταπολίτευσης
Το εγκώμιο του Κωνσταντίνου Καραμανλή, για τις πολιτικές που άσκησε μετά το 1974, έπλεξε ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ

Την πολιτική του Κωνσταντίνου Καραμανλή μετά το 1974 επιδοκίμασε ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, κατά την ομιλία του στην εκδήλωση του Ιδρύματος Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής, για την επέτειο των 15 χρόνων από το θάνατο του ιδρυτή της ΝΔ.

Ο κ. Τσίπρας, συνεχίζοντας το άνοιγμά του προς την καραμανλική-λαϊκή δεξιά, τόνισε πως ο Κ.Καραμανλής «αφουγκράστηκε την ιστορική ανάγκη να οικοδομηθεί μια σταθερή δημοκρατική νομιμότητα, που θα προστάτευε τα στοιχειώδη δικαιώματα».

«Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, με την πολιτική του, εξακολούθησε να διατηρεί στο δυτικό κόσμο μια πολύ μεγαλύτερη σχετική αυτονομία από οικονομικά κέντρα και συμφέροντα. Είχε συλλάβει πως κάθε μεγάλη προσπάθεια αλλαγής και μεταρρύθμισης μπορεί να ξεκινήσει μόνο από το Δημόσια και ειδικά από τη Δημόσια Διοίκηση», σημείωσε και πρόσθεσε:

«Μπορούμε να πούμε ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν ο πολιτικός εκείνος που κατάφερε μια σπάνια πολιτική και προσωπική υπέρβαση. Κατάφερε να υπερβεί τα ασφυκτικά όρια που είχαν επιβάλει τόσο στη χώρα όσο και στην παράταξή του, ο εμφύλιος και οι ξένοι προστάτες. Το καθεστώς του διαχωρισμού των ελλήνων σε εθνικόφρονες και μη. Τις πρακτικές των διωγμών, της αστυνομικής ασυδοσίας και της κατάστασης πολιορκίας, που χαρακτήριζαν την Ελλάδα μέχρι το 1974».

Αναφερόμενος στα προσόντα του, τον χαρακτήρισε «πολιτικό με τσαγανό», ενώ έθεσε το ρητορικό ερώτημα: «αν ήταν παρόντες οι μεγάλοι πολιτικοί ηγέτες, όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Χαρίλαος Φλωράκης,πώς άραγε θα αντιδρούσαν σήμερα;».

«Πολύ πιθανόν, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής να σχολίαζε αυτά που συμβαίνουν σε Ελλάδα και Ευρώπη με τα γνωστά σε όλους γαλλικά του», τόνισε.

Αναλυτικά η ομιλία του κ. Τσίπρα:


Κυρίες και κύριοι,

Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω θερμά για την πρόσκληση που μου απευθύνατε να παρευρεθώ στην εκδήλωση μνήμης του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ενός ανθρώπου που έβαλε τη σφραγίδα του στη μεταπολεμική Ελλάδα.

Ανήκω σε εκείνους που πιστεύουν ότι η Ιστορία δεν γράφεται από πρόσωπα, όσο σημαντικά κι αν είναι αυτά, αλλά από τους λαούς και την πάλη τους.

Ωστόσο, δεν μπορώ να παραγνωρίσω τον ιδιαίτερο ρόλο που παίζουν ξεχωριστές προσωπικότητες στη διαπάλη μέσα στις κοινωνίες, στη διαδρομή των εθνών, στην αέναη κίνηση προς τα μπρος.

Και κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί τον ιδιαίτερο ρόλο που παίζουν οι ξεχωριστές προσωπικότητες στην Ιστορία.

Και μια τέτοια ξεχωριστή προσωπικότητα της σύγχρονης Ελλάδας, υπήρξε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.

Κάποτε ο Χαρίλαος Φλωράκης, είχε χαρακτηρίσει τον εν ζωή Κωνσταντίνο Καραμανλή, ως ένα σημαντικό ηγέτη της τάξης του.

Και ξέρετε ο έπαινος από τους πολιτικούς σου αντιπάλους όχι μετά θάνατον, αλλά όσο ακόμα βρίσκεσαι εν ζωή, έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από τα σημερινά λόγια.

Η απόσταση από τα χρόνια εκείνα, μας βοηθά να προσεγγίσουμε σήμερα με λιγότερες προκαταλήψεις την επίδρασή του Καραμανλή στη σύγχρονη δημοκρατία και στη σύγχρονη Ελλάδα.

Μπορούμε, λοιπόν, να πούμε ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν ο πολιτικός εκείνος που κατάφερε μια σπάνια πολιτική και προσωπική υπέρβαση. Κατάφερε να υπερβεί τα ασφυκτικά όρια που είχαν επιβάλει τόσο στη χώρα όσο και στην παράταξή του, ο εμφύλιος και οι ξένοι προστάτες.

Το καθεστώς του διαχωρισμού των ελλήνων σε εθνικόφρονες και μη. Τις πρακτικές των διωγμών, της αστυνομικής ασυδοσίας και της κατάστασης πολιορκίας, που χαρακτήριζαν την Ελλάδα μέχρι το 1974. Με αποκορύφωμα, βέβαια, την εφτάχρονη δικτατορία.

Και η υπέρβαση αυτή, με τεράστια σημασία για τη δημοκρατία και τη χώρα, αποτέλεσε μια γενναία επιλογή, αφού ο ίδιος ήταν ο ηγέτης που αναδείχτηκε μέσα σε κείνο το μετεμφυλιακό πολιτικό, κοινωνικό και δημοκρατικό ημίφως. Αυτήν την υπέρβαση οφείλουμε όλες οι πολιτικές δυνάμεις να τη διαφυλάξουμε.

Και ας μη λησμονούμε ότι ήταν ο ίδιος άνθρωπος που υπήρξε επί σειρά ετών το ισχυρό πρόσωπο ενός αυταρχικού καθεστώτος, που είχε οικοδομηθεί μέσα σε διεθνείς και εσωτερικές συνθήκες που όλοι γνωρίζουμε.

Επιτρέψτε μου, όμως, εδώ μια προσωπική παρένθεση:

Ανήκω στη γενιά των ανθρώπων που γεννήθηκαν στη χώρα μετά τη μεταπολίτευση. Και μεγάλωσα σε ένα αριστερό οικογενειακό περιβάλλον, στο οποίο συχνά οι παλιότεροι διεκτραγωδούσαν τα βάσανα και τους διωγμούς μιας γκρίζας προδικτατορικής εποχής, που χαρακτηριστικά ονόμαζαν εποχή του καραμανλισμού.

Οι ίδιοι, όμως, άνθρωποι, ήταν αυτοί που επίσης χαρακτηριστικά επαναλάμβαναν: Το 1974 στην Ελλάδα επέστρεψε ένας άλλος Καραμανλής!

Αυτή η απλή και ίσως για κάποιους αφελής κουβέντα, λέει νομίζω πολύ περισσότερα από όσα οι αγιογραφίες και τα υμνολόγια για τον Καραμανλή. Γιατί παραμένοντας μεν συντηρητικός, υπέρμαχος δηλαδή της διατήρησης και της εμπέδωσης του κοινωνικού καθεστώτος στο οποίο πίστευε και το οποίο για μας είναι καθεστώς συντήρησης και κοινωνικής αδικίας, εντούτοις ο Καραμανλής επέδειξε ταυτόχρονα ευαισθησίες, στις νέες πολιτικές και κοινωνικές ισορροπίες.

Επεδίωξε και κατάφερε να διευρύνει τα όρια της παράταξής του. Αφουγκράστηκε τις νέες δημοκρατικές ανάγκες και κυρίως την ιστορική ανάγκη να οικοδομηθεί στη χώρα μια σταθερή δημοκρατική νομιμότητα, που θα προστατεύει τα στοιχειώδη δικαιώματα, θα περιορίζει στο ελάχιστο τους πολιτικούς διαχωρισμούς και θα διασφαλίζει την ομαλή εναλλαγή στην εξουσία.

Από αυτή την άποψη, δεν συνέβαλε μόνο αποφασιστικά να ξεπεραστούν πρακτικές και λογικές άλλων εποχών, που και ο ίδιος είχε υπηρετήσει και μάλιστα πρωταγωνιστικά. Αλλά ξεπέρασε με μια έννοια και τον ίδιο τον εαυτό του. Κι αυτό είναι, πιστεύω, που καθιστά την προσωπικότητά του ξεχωριστή, ακόμα και για τους αντιπάλους του.

Ότι κατάφερε η προσφορά του στη χώρα, να ξεπεράσει, σε ορισμένα σημεία, τα όρια της ιδεολογίας του. Ότι συνέβαλλε μαζί με τους ηγέτες των άλλων παρατάξεων στην εμπέδωση της κουλτούρας της ομαλής δημοκρατικής εναλλαγής. Μια κουλτούρα που πρέπει όλοι να διαφυλάξουμε.

Επιτρέψετε μου να σας εκθέσω σύντομα κάποιες σκέψεις, χωρίς εννοείται να διεκδικώ την απόλυτη ιστορική αλήθεια. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αναδείχτηκε ως πολιτικός πρώτης γραμμής σε εκείνα τα χρόνια όπου η πολιτική εξακολουθούσε να διατηρεί στο δυτικό κόσμο μια πολύ μεγαλύτερη από ότι σήμερα, σχετική αυτονομία από οικονομικά κέντρα και συμφέροντα.

Το Κράτος και οι πολιτικές-θεσμικές του λειτουργίες, μαζί με τον κοινοβουλευτισμό αποτελούσαν σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από ότι στις μέρες μας, το κέντρο παραγωγής των πολιτικών αποφάσεων.

Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο, δεν υπήρξε ποτέ παθητικός αποδέκτης εντολών, ούτε παρατηρητής των συσχετισμών. Διέθετε αξιόλογα πολιτικά προσόντα, χαρακτήρα, προσωπικότητα, κι αυτό που λέμε πολιτικό τσαγανό. Θα του ταίριαζε νομίζω ένας χαρακτηρισμός από πρώτη ματιά παράδοξος:

Ο Καραμανλής υπήρξε Ριζοσπαστικός στο συντηρητισμό του.

Το 1974 δεν δίστασε να προχωρήσει στην αποχώρηση από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, εν μέσω της σοβαρότατης εθνικής κρίσης του Κυπριακού. Την περίοδο 1975-1977 δεν δίστασε να προχωρήσει σε κρατικοποιήσεις, πιστεύοντας ότι έτσι εξυπηρετούσε καλύτερα το δημόσιο συμφέρον. Είναι δύο μόνο παραδείγματα πολιτικών κινήσεων «απρόβλεπτων», μη αναμενόμενων στις δεδομένες στιγμές, από έναν ηγέτη της ιδεολογίας του.

Κινήσεων, όμως, αλλαγής της φοράς των πραγμάτων, που ελάχιστοι συντηρητικοί ηγέτες θα τολμούσαν ακόμη και να σκεφτούν στις μέρες μας και που αποδεικνύουν νομίζω αυτό το χαρακτηριστικό, του συντηρητικού ριζοσπαστισμού του. Ένα χαρακτηριστικό που γίνεται συν τω χρόνω πιο έντονο, για να καταστεί κυρίαρχο τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Όταν η συγκρότησή του Καραμανλή επηρεάζει σε σημαντικό βαθμό την συγκρότηση της νέας ελληνικής δημοκρατικής τάξης.

Επίσης, θα ήθελα να σημειώσω κάτι ακόμα, κατά τη γνώμη μου πολύ σημαντικό, ιδιαίτερα στις μέρες που περνάμε: Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε συλλάβει και ενσωματώσει στην πολιτική του διαδρομή ένα κρίσιμο στοιχείο, που αποτελεί και τον πυρήνα άλλωστε της δομικής πολιτικής αντιπαράθεσης σήμερα στην Ευρώπη και στην Ελλάδα:

Είχε συλλάβει πως κάθε μεγάλη προσπάθεια αλλαγής και μεταρρύθμισης μπορεί να ξεκινήσει μόνον από το Δημόσιο και ειδικά από τη δημόσια διοίκηση.

Στην Ελλάδα, πιο συγκεκριμένα, τα μεγάλα μεταρρυθμιστικά εγχειρήματα του Καποδίστρια, του Τρικούπη, του Βενιζέλου, έφερναν τομές πριν απ’ όλα στους θεσμούς και στη διοίκηση. Από το εκπαιδευτικό μέχρι το αγροτικό ζήτημα και από τα θέματα της γλώσσας μέχρι τα μεγάλα έργα και την εκβιομηχάνιση, η βάση κάθε μεγάλης μεταρρύθμισης παρέμενε το κράτος και η δημόσια διοίκηση. Μεταρρυθμίσεις μέσω της ιδιωτικής οικονομίας δεν προέκυψαν ποτέ.

Κι αυτό γιατί αγορά χωρίς δημόσια παρέμβαση δεν μπορεί να υπάρξει.

Είναι αυτό ακριβώς που με απόλυτο και δογματικό τρόπο αναποδογυρίζεται και στην Ευρώπη και στην Ελλάδα μετά τη δεκαετία του ’90, με τις γνωστές επιπτώσεις πλέον στην τεράστια ανισοκατανομή του πλούτου και στη δομική κρίση των ευρωπαϊκών πολιτικών συστημάτων.

Ο συντηρητικός πολιτικός Καραμανλής, λοιπόν, είναι μεν συντηρητικός αλλά δεν παύει να είναι πολιτικός. Θέλει να έχει την ευθύνη των πολιτικών επιλογών η πολιτική εξουσία και η δομή ενός συντεταγμένου κοινοβουλευτισμού. Θέλει η πολιτική να έχει τον πρώτο ρόλο, να εξασφαλίζει τη σταθερότητα, και στα πλαίσια αυτά την οριοθέτηση του δημόσιου συμφέροντος απέναντι στα πολλά μικρότερα ή μεγαλύτερα ιδιωτικά συμφέροντα.

Και ακριβώς επειδή ο Καραμανλής είναι πολιτικός που αντιλαμβάνεται τις ανάγκες του καιρού του, η δομή της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας μετά το 1974 φέρει έντονα τη σφραγίδα του, στο μέτρο που επιδίωξή του ήταν η θεσμική εξισορρόπηση των κοινωνικών και πολιτικών αντιθέσεων και όχι η υποταγή της πολιτικής στα οργανωμένα και συμπαγή οικονομικά συμφέροντα, ούτε βέβαια η διαιώνιση της διχόνοιας του ελληνικού λαού.

Μας το έδειξε αυτό άλλωστε, όταν παρά το γεγονός ότι είχε μια απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία 220 βουλευτών στην πρώτη μεταπολιτευτική Βουλή, το Σύνταγμα του ’75 κράτησε στο τέλος λογικές ισορροπίες και υποχώρησε σε πολλές από τις αιτιάσεις που προβάλλονταν για ροπή σε θεσμικό ή προληπτικό αυταρχισμό.

Αγαπητοί φίλοι και φίλες

Είναι ώρες που σκέφτομαι, ειδικά τούτες τις πρωτόγνωρες στιγμές που περνά η χώρα, αν ήταν παρόντες μεγάλοι πολιτικοί ηγέτες όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Χαρίλαος Φλωράκης, για να αναφερθώ μόνο στις προσωπικότητες της μεταπολίτευσης, πως άραγε θα αντιδρούσαν;

Πολύ πιθανόν, λοιπόν, αν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν σήμερα παρόν, να σχολίαζε με τα γνωστά σε όλους... γαλλικά του, πολλές πλευρές της σημερινής ευρωπαϊκής και ελληνικής πραγματικότητας.

Σε κάθε περίπτωση θα ήθελα με ειλικρίνεια να σας καταθέσω την πεποίθηση, ότι από έναν ιδεολογικό και πολιτικό αντίπαλο του διαμετρήματος του Καραμανλή, έχουμε ακόμα και εμείς οι αριστεροί να αντλήσουμε πολύ χρήσιμα πολιτικά μηνύματα. Και αυτό, ίσως αποτελεί την καλύτερη κατάθεση σεβασμού στη μνήμη του.

Σας ευχαριστώ.
Πηγή: Βόρεια



Στους επετειακούς λόγους όλοι διαπρέπουν στην Ελλάδα. Η επίκληση προσώπων από το παρελθόν προς εξυπηρέτηση πολιτικών ή άλλων σκοπιμοτήτων είναι γνωστή πλέον τακτική στο νέο-ελληνικό κράτος.

Κανείς όμως δεν τολμάει να σηκώσει ανάστημα στους φραγκολεβαντίνους της Τρόικα, που εμποδίζουν ανοιχτά πλέον την ανάπτυξη στην χώρα. Πίσω από το τεχνητό χαμόγελο και τις ψεύτικες υποσχέσεις κρύβεται η επιθυμία εξαθλίωσης του ελληνικού λαού. Αλλιώς δεν θα αρνούνταν την απαραίτητη μείωση του ΦΠΑ από το 23% την στιγμή που σε γειτονικές αλλά και κάποιες ευρωπαϊκές χώρες υπολογίζεται στο 6%. Έτσι θα γίνει ανταγωνιστική η τουριστική μας οικονομία;

Ποιος μίλησε στο ίδρυμα Καραμανλή για την ανάγκη δραστικής μείωσης των φόρων και ενίσχυσης της ιδιωτικής πρωτοβουλίας; Πως θα γίνουν μεταρρυθμίσεις στο Δημόσιο την ίδια ώρα που δεν κινείται η αγορά στην Ελλάδα λόγω έλλειψης ρευστότητας; Ποιος μίλησε για τον 45+% φόρο και τα απαράδεκτα τεκμαρτά που αναγκάζουν τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις να κλείνουν; Ποιος κατήγγειλε την φορολογία στα παιδιά που βάζει σε σκέψεις τους Έλληνες σε σχέση με την δημιουργία οικογένειας; Για 15000 λιγότερες γεννήσεις το 2012 έκαναν λόγο οι γιατροί του Αρεταίειου Νοσοκομείου.

Καταλαβαίνουμε ότι μέχρι να γίνουν οι εξαγγελίες πράξεις και να σταματήσει η συμπεριφορά αυλικού των Ελλήνων πολιτικών απέναντι σε ξένους ηγέτες, όλα γίνονται προς άγραν ψήφων. Δυστυχώς ο κόσμος, ο οποίος δεν έχει από που να πιαστεί, εναποθέτει ακόμα ελπίδες στα όποια «πατριωτικά», «προοδευτικά», «φιλελεύθερα», «εθνικιστικά», «αριστερά» και «δεξιά» νέα ή παλιά κόμματα.

Το κάθε κόμμα έχει, ωστόσο, συγκεκριμένη ιδεολογία που αρνείται πεισματικά να την υπερβεί για το καλό της χώρας. Οι πραγματικές λύσεις μπορούν να προσεγγιστούν ανοιχτόμυαλα και χωρίς παρωπίδες. Υπό τις σημερινές συνθήκες μόνο διάφορες συγκυρίες μπορούν να μας ευνοήσουν. Εκτός και αν ξυπνήσει επιτέλους ο Έλληνας από τον λήθαργο…

Πηγή ΠΥΓΜΗ.gr

Ενώ ο Έλληνας πρωθυπουργός επισκέπτονταν επίσημα στην Τουρκία, στη Μπόζνα απέναντι από το προγεφύρωμα του Κάραγατς γινόταν η επίδειξη των πραγματικών προθέσεων και στοχεύσεων της γειτονικής χώρας.
Στο κέντρο πλωτών μέσων των Τουρκικών Χερσαίων Δυνάμεων στη Μπόζνα, μονάδες μηχανικού και ελιγμού της 1ης Τουρκικής Στρατιάς εκπαιδεύονταν στη διάβαση υδατίνων γραμμών σε μία εντυπωσιακή κινητοποίηση και συγκέντρωση  υλικών, μέσων και προσωπικού.
Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι στη Μπόζνα καταμετρήθηκαν περισσότερα από 40 ζεύγματα πλωτών γεφυρών εφόδου Ribbon και FSB-E, τα οποία αντιστοιχούν σε περίπου 250 μέτρα πλωτής γέφυρας που σε ορισμένα σημεία του Έβρου επαρκούν για τη ζεύξη του με δύο πλωτές γέφυρες.
Η σημειολογία της χρονικής σύμπτωσης δεν πρέπει να μας διαφύγει.


Ενώ ο Έβρος αποτελεί για την ελληνική αμυντική διάταξη ισχυρό γεωγραφικό πλεονέκτημα, είναι προφανές ότι για τους Τούρκους αποτελεί ένα εξίσου ισχυρό κώλυμα που όμως πρέπει να διασπαστεί. Το ίδιο ισχύει και για την αντιαρματική τάφρο και για αυτό ακριβώς τον λόγο τα τελευταία χρόνια η Τουρκία έχει δαπανήσει σημαντικά ποσά για την απόκτηση των εξειδικευμένων μέσων που απαιτούνται.
Η δε πραγματοποίηση της εκπαίδευσης στη Μπόζνα σε τέτοια έκταση και ένταση την ημέρα της επίσημης επίσκεψης του Έλληνα πρωθυπουργού στην Τουρκία χωρίς αμφιβολία εμπεριείχε και ένα μήνυμα προς την ελληνική πλευρά, ότι η τουρκική ισχύς μπορεί να διασπάσει – υπερβεί όλα τα εμπόδια (συμπεριλαμβανομένου και του διεθνούς δικαίου) ώστε να επιτευχθούν οι στρατηγικοί αντικειμενικοί σκοποί των νεο-Οθωμανών.
Υπενθυμίζεται ότι σήμερα οι Τουρκικές Χερσαίες Δυνάμεις διαθέτουν δύο τύπους πλωτών ταχέως αναπτυσσομένων γεφυρών εφόδου.


Συγκεκριμένα διατίθενται:
-Έξι (6) συλλογές πλωτών γεφυρών εφόδου Ribbon (αγνώστου μήκους σημειώνεται όμως ότι η κάθε συλλογή τυπικά επαρκεί για την κατασκευή γέφυρας 100 ως 120 μέτρων), και
-Οκτώ (8) συλλογές πλωτών γεφυρών FSB-Ε (Faltschwimmbrücke-Export), κατασκευής της γερμανικής EWK (Eisen Werke Kaiserslautern, νυν General Dynamics European Land Systems-Germany GmbH).
Κάθε συλλογή FSB-E δύναται να κατασκευάσει πλωτή γέφυρα εφόδου μήκους 250 μέτρων.
Η κλάσης 60 τόνων γέφυρα FSB-Ε αποτελεί βελτιωμένο αντίγραφο της αμερικανικής πλωτής γέφυρας εφόδου Ribbon και μάλιστα τα ζεύγματα και τα οχήματα μεταφοράς της είναι πλήρως εναλλάξιμα με αυτά της αμερικανικής. Μεταξύ των χρηστών της περιλαμβανόταν και ο Γερμανικός στρατός που τις ανέπτυσσε σε μεραρχιακούς λόχους μηχανικού γεφυροποιίας με την κάθε συλλογή να περιλαμβάνει 18 μεσαία και οκτώ ακραία ζεύγματα.
Περιττό να σημειωθεί ότι το σύνολο σχεδόν των συλλογών πλωτών γεφυρών εφόδου βρίσκεται αναπτυγμένο σε συγκροτήματα και μονάδες μηχανικού της 1ης Τουρκικής Στρατιάς στην Ανατολική Θράκη.



kinder_juden_stern

Αυγερινός Κ.Χατζηχρυσός.
 Επαναλήψις. 
ή αλλώς λόγος που ο Νεο Φιλελευθερισμός είναι Φασισμός.
Πρώτα μια διευκρίνηση. Συμφωνώ με την κατάργηση της μονιμότητας. Να απολύονται οι ανίκανοι κι οι επίορκοι είτε είναι ένας, είτε 200.000.
Αλλο αυτό όμως….
κι άλλο να βγαίνει ένας “αριθμός” και να σφάζονται άνθρωποι, σε μηχανή του κιμά κι όποιον πάρει ο Χάρος.
Και ποιος θα κρίνει ποιος θα φύγει από ένα γραφείο, ο Χ ή Ψ;
Ο κομματάρχης; Ο Υπουργός; Ο συνδικαλιστής; Ο Φούχτερ;
Παλαιά έδειχναν με κουκούλες, τώρα βγαίνουν στα Μεγάλα Κανάλια.
Είμαι από την Κοκκινιά… ξέρω…
Άλλο λοιπόν Δημόσια Διοίκηση κι άλλο Πογκρόμ.
Είναι οι Απόλυση ”Δημοσιονομικό Μέτρο”; ή θα μειώσει την ανεργία (sic);
O φασισμός δεν είναι Ιδεολογία, είναι Νοοτροπία.
Το πρόβλημα τους είναι ότι έχουν υπογράψει το μνημόνιο κι η τριμερής, απαιτεί με το δικαίωμα που εμείς τους δώσαμε, κάτι που κινείται στα όρια του Συντάγματος με αντάλλαγμα τις επόμενες δόσεις. Αυτό τους έχει στριμώξει κι εξηγεί τον πανικό τους.
Η συγκυβέρνηση  η απροκάλυπτα Φασίζουσα της ΝΔ ή η κεκαλύμμενη ΠΑΣΟΚ- ΔΗΜΑΡ  ο,τι και να δηλώνει, στον πανικό της, χρησιμοποιεί φασιστικές ισοπεδωτικές πρακτικές, τι ποιο φασιστικό από την Συλλογική Ευθύνη;
Τι διαφορετικό έκανε ο Χίτλερ με τους Εβραίους;
Γιατί μειώνουν το προσωπικό πχ της ΕΑΒ, όταν είναι κερδοφόρα?
Δεν θέλουμε ανάπτυξη? Θέλουν…αλλά μόνο της Siemens.
Οχι δεν κατέστρεψαν 1.000.000 ΔΥ την Ελλάδα. Ουτε τα ταξί, ούτε τα φορτηγά, ούτε οι εστιάτορες, ούτε οι Συμβασιούχοι, ούτε οι Συνταξιούχοι, ούτε οι Ιατροί.
Αυτό είναι φασισμός.
Τι είναι όμως Δημοκρατία;
Δημοκρατία είναι ο εφοριακός ο Χ που έκλεψε να τιμωρηθεί αλλά κι εκεί ανάλογα του παραπτώματος.
Πρώτα πειθαρχική τιμωρία κι εσχάτως η απόλυση.
Δημοκρατία είναι ο ιατρός ο Χ στο Κολωνάκι που έπαιρνε φακελάκια να τιμωρηθεί και να κρεμαστεί στα μανταλάκια, αντί να σπιλώνεται ολόκληρος ο κλάδος.
Το ίδιο για τον εστιάτορα ή τον ταξιτζή ή….ή…
Δημοκρατία είναι η δικαιοσύνη, η αξιοκρατία κι η ισονομία.
Η ισοπέδωση κι η ανομία, όχι.
Αλλό η υπάλληλος στο γκισέ με τα 800 € ή ο εναερίτης ή ο πιλότος του F-16 ή η κοπέλα στην αρχειοθέτηση κι άλλο ο Κομματικός Μανατζερ με τα 100.000 € ή ο κρατικός υπάλληλος που ενέκρινε μαϊμού σύνταξη.
Να μην πούμε για τους “μη παραγωγικούς” που κάθε δυο-τρία χρόνια έχουν μετάθεση.
Οποιος θέλει να μάθει πως είναι “μια μέρα στο γραφείο” για έναν “μη παραγωγικό” να αγοράσει το περιοδικό ΠΤΗΣΗ Ιουλίου-Αυγούστου 2011.
Αλλά ποιον συμφέρει η ισοπέδωση, αν όχι το ίδιο το ΠΑΣΟΚ;
Η ατιμωρησία κατέστρεψε την Ελλάδα κι αυτή ήταν Πολιτική Επιλογή του ΠΑΣΟΚ από το 1981 και μετά.
Για να είμαστε ακριβείς ΗΤΑΝ Η ΜΟΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ!
Το πρώτο που έκανε το ΠΑΣΟΚ ήταν να καταργήσει την ιεραρχία στο Δημόσιο, ακόμη και τους βαθμούς στο Δημοτικό! Γέννησε μια ολόκληρη γενία που έμαθε στην αναξιοκρατία και στην οκνηρία. Ο ράθυμος με τον εργατικό, έπαψαν να έχουν διαφορά από ίσοι έγιναν κι ισάξιοι.
Κυριακή 18 Οκτώβριου 1981, το ΠαΣοΚ κερδίζει τις εκλογές κι ο Ανδρέας Παπανδρέου δηλώνει πρωθυπουργός όλων των Ελλήνων (sic)! Δυστυχώς όμως αυτή η δήλωση γρήγορα λησμονήθηκε. Με τις πρώτες αλλαγές στους Οργανισμούς, στις Τράπεζες, στις δημόσιες επιχειρήσεις, έγινε φανερό ότι σκοπός δεν ήταν να παραμείνουν οι ικανοί και να απομακρυνθούν οι αποτυχημένοι, αλλά να φύγουν όσοι δεν ήταν κομματικά στελέχη του ΠαΣοΚ!
Εκτός από αυτές τις διώξεις «αντιφρονούντων», το 1982 ψήφισε το Νόμο 1232 που ρύθμιζε τα θέματα της Δημόσιας Διοίκησης.
Ο νόμος κατήργησε τις θέσεις των γενικών διευθυντών, αλλά και των αναπληρωτών γενικών διευθυντών κι έτσι με αυτό τον τρόπο απολύθηκαν εν μια νυκτί 214 ανώτατοι Υπάλληλοι, απαραίτητοι για την Διοίκηση του Κράτους. Άρχισε τότε το φαγοπότι.
Αμέσως μετά έδωσε τις καταργηθείσες αρμοδιότητες σε περίπου 500 (κομματικούς) «συμβούλους»! Κι έτσι αποφάσεις που αφορούσαν το Δημόσιο τις έπαιρναν άτομα εκτός της ιεραρχίας!
Τον Νόμο 1232 διαδέχθηκε ο Νόμος 1235 που κατάργησε τις θέσεις όλων των Μονίμων Νομαρχών και στην θέση τους διόρισε κομματικά όργανα του ΠαΣοΚ! Να μην πούμε για τις 12.000 υπαλλήλων που μετατέθηκαν χωρίς την αίτηση τους σε λίγους μήνες μέχρι το 1983. Μέσα σε μόλις δυο χρόνια το ΠΑΣΟΚ μετέθεσε ή απέσπασε ή μετακίνησε το 30% (!) των Υπαλλήλων!
Από το 1821 ο Δημόσιος Υπάλληλος ήταν μια βαρετή και ταπεινή δουλειά (πχ Καρυωτάκης). από το 1981 και μετά έγινε το Ελ Ντοράντο.
Το τί κατέστρεψε την Ελλάδα είναι συγκεκριμένο κι έχει όνομα.
Λέγεται ΠΑΣΟΚ. 
Το ποιος κυβερνά σήμερα είναι επίσης συγκεκριμένο.
Τα βδελύγματα του Σημιτικού Μεσαίωνα.