Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

18 Αυγ 2011


Αρνητικά για τον πρόεδρο Χριστόφια είναι σήμερα στα πρωτοσέλιδά τους οι κυπριακές εφημερίδες, πλην της Χαραυγής, στον απόηχο της χτεσινής αποκάλυψης εγγράφου, σύμφωνα με το οποίο, ο Κύπριος πρόεδρος συνομιλεί με τον Σύρο ομόλογό του για το φορτίο που εξεράγη στη ναυτική βάση Μαρί.

Ο... "Φιλελεύθερος", στο κύριο θέμα του, υπό τον τίτλο "Σε απομόνωση ο Πρόεδρος", αναφέρει ότι σφίγγει ο κλοιός γύρω από τον πρόεδρο Χριστόφια για πολιτικές ευθύνες από τη συνολική διαχείριση του εκρηκτικού φορτίου που κατέληξε στη Ναυτική Βάση του Ζυγίου.

Η "Αλήθεια" τιτλοφορεί το κύριο θέμα της "Οι… ελιγμοί της συμφοράς" και γράφει ότι συγκεκριμενοποιούνται οι ευθύνες του Προέδρου Χριστόφια για το φονικό φορτίο. Όχι μόνο γνώριζε, αλλά υποσχόταν στον Άσαντ να του το επιστρέψει όταν θα το επέτρεπαν οι συνθήκες, αναφέρει.

Στο κύριο θέμα της, "Η Σημερινή" έχει τίτλο "Έμεινε εκτεθειμένος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας" και γράφει ότι σάλος προκλήθηκε από τη χθεσινή αποκάλυψη της "Σ" για τη συνομιλία του Προέδρου με το Σύρο ομόλογό του, ενώ τα κόμματα τον καλούν να αναλάβει τις πολιτικές του ευθύνες, ζητώντας εμμέσως την παραίτηση του.

"Ο ΠΟΛΙΤΗΣ" γράφει: "Ζητούν παραίτηση προέδρου - Σάλος από τους διαλόγους Χριστόφια - Άσαντ".

  • Ήλθε, είδε και απήλθε... αφού τα νησιά τον περιμένουν καρτερικά για να δαμάσει τα κύματά τους (με το Λιμενικό δίπλα για καλό και για κακό, αφού τα κύματα έχουν την τάση να τον... καταπίνουν)
Ήλθε (απ΄ τη Σκιάθο), τους είδε για λίγο, (τους υπουργούς, για την ακρίβεια όσοι από αυτούς άφησαν τις διακοπές τους για να τον συναντήσουν...) και… απήλθε για την Κρήτη. Ο λόγος για τον πρωθυπουργό της… νησιωτικής Ελλάδας, που δεν έχει αφήσει παραπονεμένη, φέτος, καμία περιοχή που διαθέτει θάλασσα!

Σύμφωνα με πληροφορίες ο Γιώργος Παπανδρέου μετά από ένα… κουραστικό 24ωρο στην Αθήνα κι αφού προηγουμένως έκανε κάποιες συσκέψεις για να δείξουν ότι δουλεύουν, ήταν προγραμματισμένο να πάρει την Πέμπτη το απόγευμα, το αεροπλάνο να πάει στην Κρήτη για να… ξεκουραστεί!

Και με την ευκαιρία, όπως μάθαμε, να πάει και σ΄ ένα γάμο! (Όχι που θα άφηνε… το γάμο να πάει για πουρνάρια…)

Δεν μας έφτανε ο… κουρασμένος της Ραφήνας, (βλ. Κώστας Καραμανλής), αποκτήσαμε τώρα και τον κουρασμένο του Καστριού!

Άντε να δούμε τι άλλο… κακό θα βρει αυτή τη χώρα… μετά τον πρωθυπουργό που πιστεύει ότι είναι ο Οδυσσέας και πρέπει να λείψει (λέτε να κρατήσει η απουσία του όσο και η Οδύσσεια; Δηλαδή δέκα χρόνια;)

Πηγή


Η αρχική φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"

Πεθαίνει ο καπιταλισμός ή απλώς το φίδι δαγκώνει την ουρά του;

Η πορεία του καπιταλισμού δεν είναι μια ευθεία προβλέψιμη γραμμή όπως αφελώς πίστεψαν και δυστυχώς ακόμα πιστεύουν πάρα πολλοί. Αν ενώναμε τα ιστορικά σημεία της πορείας του μέχρι σήμερα, θα βλέπαμε ότι δεν σχηματίζεται παρά ένα φίδι που δαγκώνει την ουρά του (Κάτι δηλαδή που μας παραπέμπει στο σύμβολο της «θεοσοφικής εταιρείας» η θεωρία της οποίας αποτέλεσε την ιδεολογική βάση για την δημιουργία των «δεξαμενών σκέψης» της «Νέας Εποχής»).

Αυτό λοιπόν που σήμερα φαίνεται ως κατάρρευση του καπιταλιστικού συστήματος δεν είναι παρά το κλείσιμο ενός κύκλου, ή το τέλος της πορείας ενός συστήματος απόγονος του οποίου είναι και ο καπιταλισμός.

Ο Μάλθους, ο Γιόζεφ Σουμπέτερ, ο Φρίντμαν και κάμποσοι άλλοι θεωρητικοί του παγκόσμιου κανιβαλισμού, μας φανέρωσαν με τον σαφέστερο τρόπο τα συστατικά στοιχεία αυτού του συστήματος, του οποίου την «ηπια μορφή» υπηρέτησαν συνειδητά ή ασυνείδητα σχεδόν όλοι οι υπο πτώχευση Ευρωπαίοι.

Η παγκόσμια οικονομική κρίση δεν ήταν όπως πιστεύουν πολλοί το αποτέλεσμα της τεράστιας εξουσίας των νεοφιλελεύθερων ομάδων κρούσης της «σχολής του Σικάγο» ή απλώς η κατάληξη της δράσης ένός ανώνυμου δικτύου «ζηλωτών» του καπιταλιστικού «ιδεώδους». Αυτό που εμφανίζεται ως οικονομική κρίση δεν είναι παρά η αποκάλυψη του πραγματικού προσώπου του «φιδιού» ειδικά τώρα που έφτασε ο καιρός να δαγκώσει την ουρά του και να κλείσει σε αυτόν τον βρωμερό κύκλο όλες τις κοινωνίες των μέχρι τώρα υπνωτισμένων πολιτών.

Ο Φρίντμαν, ο Σουμπέτερ και οι άλλοι «γκουρού» του «νέου» ή του «παλαιού» καπιταλισμού δεν εξέφρασαν παρά μόνο το περίγραμμα αυτού του άθλιου συστήματος. Η ουσία βρίσκεται κάπου ανάμεσα στις χυδαίες και κυνικές περιγραφές και «συμβουλές» τους. Όλοι τους μιλούν για την αναγκαιότητα μιας ολοκληρωτικής καταστροφής μέσα από την οποία θα αναδυθεί «καθαρό» και «αμόλυντο» από ανθρωπιστικές και κοινωνικές αξίες το γνήσιο και «αυτορυθμιζόμενο» σύστημα της «ελεύθερης αγοράς».

Ο βασικός άξονας της «δημιουργικής καταστροφής», του νεοφιλελευθερισμού, της μετεξέλιξης του καπιταλισμού ή όπως άλλιώς έχουν ονομάσει αυτήν την σύγχρονη βαρβαρότητα, στηρίζεται σε μία βασική αξιακή τριάδα την οποία και εφαρμόζει με θρησκευτική ευλάβεια. Μαζικές ιδιωτικοποιήσεις, πλήρης απορρύθμιση των κρατικών λειτουργιών και δραστικότατες περικοπές των κοινωνικών δαπανών. Κάθε μία από αυτές τις «νέες αξίες» αποτελεί και μία πηγή πληγών για τους λαούς στους οποίους εφαρμόζεται το νέο σύστημα, ενώ ο στόχος αυτής της εφαρμόγής δεν είναι ασφαλώς η διόρθωση των «κακώς κειμένων» του «παλαιού» οικονομικού μοντέλου, αλλά η βίαιη υποταγή των λαών στην απόλυτη εξουσία μιας «παγκόσμιας κυβέρνησης».

Οι ορθές διαπιστώσεις και εκτιμήσεις των πιο προοδευτικών αναλυτών σχετικά με τα απάνθρωπα χαρακτηριστικά των «θεραπειών σοκ» τύπου Ελλάδας, Αργεντινής, Χιλής, Βολιβίας, Πολωνίας, Ρωσίας κ.λ.π. περιορίζονται εκ τωνπραγμάτων σε μια περιγραφή των συστατικών ή και δομικών στοιχείων της σύγχρονης βαρβαρότητας, χωρίς ωστόσο να ειδοποιούν για τον πραγματικό κίνδυνο που απειλεί όλες τις κοινωνίες.

Η οικονομική εξόντωση των λαών και η εξ αυτής κοινωνική εξαθλίωση δεν είναι ο σκοπός αλλά το μέσο με το οποίο οι κοινωνίες θα περάσουν σε μία άλλη μορφή διακυβέρνησης η οποία θα… διορθώσει με «οικουμενικό τρόπο» άπαξ και δια παντός το «αρχέγονο ελάττωμα». Ο στόχος τους λοιπόν δεν είναι ούτε η αναδιανομή του πλούτου, ούτε η εξέλιξη του ιμπεριαλισμού και η ενδυνάμωση μιας αυστηρά καθορισμένης και απόλυτα ελεγχόμενης οικονομικό- πολιτικής ολιγαρχίας, αυτά ήταν και είναι εργαλεία που έτσι κι αλλιώς είχαν στα χέρια τους οι διαπλεκόμενες με το σύστημα εξουσίες και τα οποία χρησιμοποιούσαν ανάλογα με τις ιστορικές συνθήκες και τις υποδομές που διέθετε το σύστημα.

Ο στόχος τους είναι ο πυρήνας των κοινωνιών, δηλαδή το ανθρώπινο πρόσωπο και ό μόνος τρόπος για να πετύχουν την τελική αλλοίωσή του είναι να εξαναγκάσουν τον κάθε άνθρωπο να παραδώσει το θεόσδοτο δώρο της ελευθερίας στα χέρια τους, να απωλέσει το αυτεξούσιο ώστε να μεταμορφωθεί βίαια σε μία άνευρη, άβουλη και ασφαλώς ακίνδυνη οντότητα. Όταν ο άνθρωπος από πρόσωπο μεταμορφωθεί σε άτομο τότε η «αγορές» θα έχουν… ισορροπήσει και το «κεφάλαιο» θα παράγεται χωρίς να απειλείται από «αστάθμητους παράγοντες» και φυσικά θα ρέει σε συγκεκριμένα κανάλια με ασφάλεια, αφού δεν θα χρειάζεται κανενός είδους εκτροπή για την τροφοδότηση του πλήθους.

Η Naomi Klein γράφει:
«…Ο ορισμός του Φρίντμαν για την ελευθερία, σύμφωνα με τον οποίο οι πολιτικές ελευθερίες είναι συμπτωματικές ή και περιττές σε σύγκριση με την ελευθερία του χωρίς περιορισμούς εμπορίου, συνέπιπτε, πολύ βολικά, με το όραμα που είχε αρχίσει να μορφοποιείται στο πολιτικό γραφείο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας… Όταν λοιπόν το 1983 ο Τέγκ άνοιξε τα σύνορα της χώρας στις ξένες επενδύσεις και περιόρισε τα προστατευτικά μέτρα για τους εργάτες, διέταξε ταυτόχρονα να συσταθεί η Λαϊκή Ένοπλη Αστυνομία, ένα σώμα αντιμετώπισης των ταραχών με δύναμη 400.000 ανδρών, επιφορτισμένο με την αποστολή να καταπνίγει και το παραμικρό σημάδι «οικονομικού εγκλήματος» (π.χ. απεργίες και διαδηλώσεις)…»

Τι βλέπουμε στο παράδειγμα της Κίνας;

Ότι το βασικό εμπόδιο δεν ήταν η εφαρμογή της ακόμη πιο βάρβαρης οικονομικής πολιτικής της «σχολής του Σικάγου», αλλά η ύπαρξη αυτής καθ΄αυτής της ελευθερίας στην συνείδηση του Κινεζικού λαού. Μιάς ελευθερίας που αν και επί Μάο είχε εγκλωβιστεί αυστηρά στην καρδιά του Κινέζου πολίτη και που δεν είχε ποτέ πολιτικό αντίκρυσμα, ωστόσο υπήρχε. Αυτή ήταν που οδήγησε εκατοντάδες χιλιάδες εργατών και φοιτητών στην πλατεία Τιενανμέν και αυτήν χτύπησαν τα επιτελεία της σύγχρονης «Νέας Τάξης Πραγμάτων» στις 3 Ιουνίου του 1989.

Η σφαγή της Τιενανμέν ήταν απαραίτητη όχι μόνο για να προχωρήσουν οι νέο-καπιταλιστικές «μεταρρυθμίσεις» αλλά για να τρομοκρατηθεί αποτελεσματικά ο λαός, να υποχωρήσει και να παραδώσει τελικά την καλά κρυμένη στην καρδιά του ελευθερία για χάρη μιας μίζερης και οπωσδήποτε απάνθρωπης επιβίωσης.

Η Κίνα έγινε τελικά το «κάτεργο» του πλανήτη και ταυτοχρόνως το πρότυπο της παγκόσμιας διακυβέρνησης για την οποία δουλεύουν όλοι οι πρωταγωνιστές της σημερινής παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.

Θα το ξαναπούμε για μια ακόμη φορά. Αυτό που βιώνουμε σήμερα, δηλαδή η οικονομική τρομοκρατία των «αγορών» και οι συνέπειες της σοφά κατασκευασμένης χρεοκοπίας, δεν είναι ούτε το σύμπτωμα μιας κακοήθους εξέλιξης του συστήματος που χρειάζεται την οδυνηρή θεραπεία του ακρωτηριασμού του κοινωνικού κράτους και της αχαλίνωτης εκποίησης του πλούτου των υπο κατάργηση εθνών- κρατών, αλλά ο φυσιολογικός τρόπος με τον οποίο κτίζεται η οικουμενική φυλακή της παγκόσμιας κυβέρνησης.

Το δόγμα του σόκ το οποίο πολύ εύστοχα αναλύει η Naomi Klein στο ομώνυμο βιβλίο της, είναι απλώς ο «οδικός χάρτης» μιας πορείας που έχει χαραχτεί εδώ και αιώνες και που όπως φαίνεται όπου νά 'ναι θα καταλήξει στο προσδοκώμενο από τις εξουσίες τέρμα.

Το φίδι όπως είπαμε στην αρχή, δαγκώνει σήμερα την ουρά του και πολλοί όπως η Klein νομίζουν ότι αυτό καταδεικνύει πως ο καπιταλισμός, δηλαδή η οικονομική έκφανση του συστήματος, «πνέει πλέον τα λοίσθια».

Κατά την ταπεινή μας γνώμη αυτή η βαρβαρότητα που έζησαν τις τελευταίες τρείς δεκαετίες οι λαοί της Λατινικής Αμερικής, της Ασίας, της Ρωσίας, της Αφρικής και της Κίνας και που ζούμε σήμερα εμείς οι «ανεπτυγμένοι» της Ευρώπης, δεν είναι το «κύκνειο άσμα» του συστήματος αλλά το επινίκιο «εμβατήριο» της ολοκληρωτικής του επικράτησης.

Το ερώτημα που τίθεται είναι αν είμαστε διατεθειμένοι να αντιδράσουμε σε αυτόν το νέο εθνοκτόνο και λαοκτόνο παγκόσμιο ολοκληρωτισμό.

  • «Σε ετοιμότητα ο στόλος μας» απάντησαν στην Άγκυρα οι ΗΠΑ μετά τις απειλές για την Κυπριακή ΑΟΖ
«Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα, εάν τολμάτε» είναι επί της ουσίας η απάντηση του Στέητ Ντιπάρτμεντ στις τουρκικές απειλές για τις γεωτρήσεις που πρόκειται να ξεκινήσει η αμερικανική εταιρεία Noble Energy στην Κυπριακή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) για φυσικό αέριο.

Ο Αμερικανός πρέσβης στην Τουρκία Φράνσις Ρίτσαρσον, αλλά και το Αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών με σχετική ανακοίνωσή του, ξεφτίλισαν στην κυριολεξία τις τουρκικές απειλές, δηλώνοντας ότι «οι ΗΠΑ γνωρίζουν τις απόψεις της Τουρκίας και στηρίζουν τις προσπάθειες των δύο πλευρών στην Κύπρο για λύση του Κυπριακού, αλλά δεν πρόκειται να πιέσουν την εταιρεία Noble Energy να σταματήσει τις έρευνες για φυσικό αέριο στην περιοχή της Κύπρου, γιατί δεν συνηθίζουν να κάνουν ανάλογες κινήσεις»!!!

Επιπλέον, το αμερικανικό ΥΠΕΞ στην ανακοίνωσή του τονίζει ότι «οι θέσεις της Τουρκίας είναι γνωστές» και ότι «η αμερικανική κυβέρνηση δεν συμμερίζεται την άποψη ότι οι έρευνες για φυσικό αέριο επηρεάζουν με οποιονδήποτε τρόπο τις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό». Μάλιστα, όπως αναφέρουν σχετικές πηγές από την Ουάσινγκτον, από την 1η Σεπτεμβρίου τίθενται σε κατάσταση ετοιμότητας οι μονάδες του 6ου Στόλου στην Ανατολική Μεσόγειο «δια παν ενδεχόμενο»…

Επί της ουσίας, η Τουρκία δέχτηκε από τις ΗΠΑ (που προφανώς θέλουν να διασφαλίσουν τα συμφέροντα της αμερικανικής εταιρείας και όχι επειδή ενδιαφέρονται για την Κύπρο) μία ξεγυρισμένη «σφαλιάρα», την μεγαλύτερη από την εποχή του εμπάργκο όπλων.

Ικανοποίηση για την στάση των ΗΠΑ εξέφρασε η κυπριακή κυβέρνηση δια του κυβερνητικού της εκπροσώπου Στέφανου Στεφάνου. Σχολιάζοντας μάλιστα τις τουρκικές απειλές, δήλωσε ότι η Κύπρος ενεργεί πάντα σύμφωνα με το γράμμα και το πνεύμα του Διεθνούς Δικαίου και υπέδειξε ότι η Τουρκία δεν έχει επικυρώσει τη Διεθνή Συνθήκη για το Δίκαιο της Θάλασσας.

Εν τω μεταξύ, ο διευθυντής της Υπηρεσίας Ενέργειας του υπουργείου Εμπορίου Σόλων Κασίνης, δήλωσε ότι η πρώτη γεώτρηση στο οικόπεδο «Αφροδίτη» αναμένεται να αρχίσει την 1η Οκτωβρίου, μία εβδομάδα νωρίτερα από ότι είχε προγραμματιστεί.

Πηγή: Εφημερίδα «Δημοκρατία»

Το πρόβληµα το οποίο θεωρώ ως το πιο επείγον και πιο περίπλοκο από όλα τα προβλήµατα που αντιµετωπίζουµε, συνδέεται στενά µε την βασική πρότασή µου, τη διαµόρφωση µιας πολιτικής ίσων αποστάσεων απέναντι στις µεγάλες δυνάµεις της εποχής µας, ήτοι την Αµερική, τη Ρωσία και την Κίνα, µε την ελπίδα ότι έτσι µπορεί, επιτέλους, να αποκτήσουµε πιο αξιόπιστους συµµάχους από αυτούς που διαλαλούν ότι µας «θεωρούν στρατηγικούς τους εταίρους, αλλά, στην ουσία πάντα παραστέκονται στους αντιπάλους µας.

Το πρόβληµα στο οποίο αναφέροµαι είναι η Τουρκία και επειδή θεωρώ αυτό το ζήτηµα πρωταρχικής σηµασίας, το εξετάζω σε ξεχωριστή υπο-ενότητα. Προσθέτω όµως, προς αποφυγή παρεξηγήσεων, ότι το πώς θα σχεδιαστεί, το πώς θα εφαρµοστεί και το πότε θα µπορούσε να επιχειρηθεί µια τέτοια καινοτόµος µεταβολή στις σχέσεις µεταξύ των δύο χωρών θα εξαρτηθεί από πολλούς παράγοντες που αυτήν την στιγµή δεν µας είναι γνωστοί. Ο χρόνος λοιπόν και η µεθόδευσις αυτής της πολιτικής, αν ή όταν ποτέ εφαρµοστεί, θα καθοριστεί την κατάλληλη στιγµή και όχι τώρα.

Τώρα αρκούµαστε στη διατύπωση της γνώµης –πεποιθήσεως θα έλεγα– ότι η αλλαγή πλεύσεως είναι αναγκαία και, ως εκ τούτου, εξετάζουµε µε συντοµία µερικούς από τους λόγους που την επιβάλλουν…

Κύρια συνέπεια της πολιτικής που προτείνω είναι ο παραµερισµός –για το εγγύς µέλλον, τουλάχιστον– κάθε ιδέας πλήρους ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. Το δεύτερο σκέλος της σκέψης αποτελεί και το δυσκολότερό της σηµείο.

Για πολλούς, η συγκεκριµένη άποψη µπορεί να µοιάζει ανορθόδοξη, πολύ δε περισσότερο (θα ισχυρίζονταν µερικοί) καθώς αντιβαίνει στο γεγονός ότι η ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας αποτελεί την αποδεκτή πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων επί µία περίοδο ένδεκα περίπου χρόνων.

Εντούτοις, η µακροβιότητα µιας πολιτικής ή µιας προσέγγισης δεν αποτελεί, αφ’ εαυτής, επιχείρηµα για να µην αµφισβητήσουµε τη σηµερινή εγκυρότητά της, διότι η µη αµφισβήτηση µπορεί να απορρέει από (α) έλλειψη σωστής αξιολογήσεως νέων δεδοµένων, τοπικών αλλά και ευρωπαϊκών, (β) έλλειψη του απαραίτητου θάρρους ή φαντασίας για την αναθεώρηση µιας πολιτικής ή,(γ) πάλι, από το γεγονός ότι υποκύπτουµε σε εξωτερικές πιέσεις διατήρησής της.

Το πραγµατικό, λοιπόν, ερώτηµα που πρέπει να τεθεί και να απαντηθεί δεν είναι πλέον πόσοι ή ποιοι υπεστήριξαν αυτήν την πολιτική κάποτε ή τι ακριβώς απέδωσε στο παρελθόν αλλά (α) το κατά πόσον αυτή η πολιτική συνεχίζει να εξυπηρετεί τα συµφέροντα της Ελλάδας και των Ευρωπαίων εταίρων της σήµερα, καθώς και (β) το κατά πόσον η Τουρκία έχει ανταποδώσει καθ’ οιονδήποτε δίκαιο τρόπο τις δικές µας προσπάθειες να ακολουθήσουµε µια εποικοδοµητική πολιτική απέναντί της.

Σ’ αυτόν το προβληµατισµό η απάντηση πρέπει να είναι κυνικά τίµια. Ο Παναγιώτης Κονδύλης σ’ ένα κείµενο που αξίζει να περιγραφεί ως κλασικό και για τη λογική του και για το απέριττο ύφος του, αλλά και γιατί (δυστυχώς) δικαιώθηκε εν πολλοίς µε το πέρασµα του χρόνου, έγραψε στο Επίµετρο της Θεωρίας του Πολέµου «… το σηµερινό δίληµµα [που αντιµετωπίζει η Ελλάδα] είναι αντικειµενικά τροµακτικό και ψυχολογικά αφόρητο: η ειρήνη [µε τη σηµερινή Τουρκία] σηµαίνει για την Ελλάδα δορυφοροποίηση και ο πόλεµος σηµαίνει συντριβή».

Είµαι, συνεπώς, της άποψης ότι, σε έναν κόσµο που έχει µεταβληθεί άρδην κατά την τελευταία περίπου δεκαπενταετία και για να αποφευχθεί το ανωτέρω φρικτό δίληµµα, η κατ’ ουσίαν τυφλή ελληνική υποστήριξη της πλήρους ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. δεν είναι πλέον ούτε ορθή ούτε και λογική, ούτε προς το συµφέρον µας.

Ο σηµερινός σκεπτικισµός για µια πολιτική που είχε ίσως κάποια πλεονεκτήµατα για την Ελλάδα όταν πρωτοπαρουσιάστηκε από την κυβέρνηση Σηµίτη-Παπανδρέου, αλλά σήµερα ενδέχεται να µας προκαλέσει ακόµη περισσότερους πονοκεφάλους, απορρέει από τα ακόλουθα επιχειρήµατα:

Η ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας. Από καθαρώς ελληνική άποψη, η εν λόγω πολιτική, στην αρχική της φάση, βοήθησε –όπως ήδη ισχυρίστηκα ανωτέρω– να αναιρεθούν οι επικρίσεις που δεχόταν η Ελλάδα ως χώρα που καθυστερούσε ή παρακώλυε τη διαµόρφωση πολιτικών πανευρωπαϊκής κλίµακας, σε µια εποχή που ήταν του συρµού η γεωγραφική διεύρυνση της Ευρώπης. Έτσι, αυτή η νέα πολιτική εξυπηρέτησε αποτελεσµατικά τη διεθνή εικόνα µας, συµβάλλοντας στην προσπάθεια ανατροπής του ανθελληνικού κλίµατος σε ορισµένους ευρωπαϊκούς κύκλους. Αναµφίβολα, διευκόλυνε επίσης την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε., την οποία η κυβέρνηση Σηµίτη/Παπανδρέου κατόρθωσε, µε αξιοσηµείωτη επιδεξιότητα, να διαχωρίσει από την υποψηφιότητα της Τουρκίας.

Ωστόσο, καθώς η Ευρώπη επεκτάθηκε –πολύ πιο γρήγορα από όσο θα έπρεπε, θα έλεγαν µερικοί–, έχει πλέον αλλάξει άποψη για την Τουρκία. Οι µεγαλύτερες ευρωπαϊκές χώρες εκφράζουν αµφιβολίες κατά πόσον η Τουρκία είναι έτοιµη να γίνει πλήρες µέλος της Ε.Ε., αµφιβολίες που έχουν αυξηθεί σε στιγµές οικονοµικών δυσχερειών και δικαιολογηµένων φόβων που σχετίζονται µε την αύξηση της νοµίµου και παρανόµου µεταναστεύσεως.

Η ταχύτης µε την οποία η Τουρκία αυξάνει τις επεκτατικές της φιλοδοξίες, προκαλώντας π.χ. την Αµερική µε την πρόσφατη πρωτοβουλία της µε το Ιράν, ή το Ισραήλ, µε τον πρωταγωνιστικό (αλλά υστερόβουλο) ρόλο που έπαιξε στην οργάνωση ανθρωπιστικής βοήθειας προς τη Γάζα, αρχίζει να ενοχλεί τους βασικούς της υποστηρικτές. Έτσι, η αµερικανική κοινή γνώµη αρχίζει να διχάζεται ως προς τις απόψεις της για την Τουρκία. Μερικοί σίγουρα θα έχουν αρχίσει να πιστεύουν ότι τώρα που αυτοί έβγαλαν το «τζίνι» από το µπουκάλι, δύσκολα θα το ξαναβάλουν µέσα. Ακόµη και το Ισραήλ αισθάνεται µετανιωµένο για την εµπιστοσύνη που έδειξε κάποτε προς την Άγκυρα, εφόσον µια µέρα θα µπορούσε αυτή να το υποκαταστήσει στην καρδιά της Αµερικής. Αλλά είναι νωρίς για να µιλάµε γι’ όλα αυτά. Απλώς, εµείς οι Έλληνες πρέπει όλα να τα έχουµε υπόψη… και να µελετάµε το timing ενδεχοµένων διπλωµατικών πρωτοβουλιών, έχοντας όµως προετοιµάσει διάφορα σχέδια για όλα τα ενδεχόµενα. Σχέδια όμως δικά μας, όχι σχέδια…. άλλων!

Στους ανωτέρω υπολογισµούς µας πρέπει να προσθέσουµε και τα πολιτικά προβλήµατα που αντιµετωπίζει σήµερα η Τουρκία µε το στρατό της, αλλά και µε ορισµένες εθνικές µειονότητες όπως τους Κούρδους –είκοσι εκατοµµύρια τη στιγµή που µιλάµε– τα οποία διάγουν περιόδους σχετικής ηρεµίας που εναλλάσσεται µε περιόδους οξύτητος κατά καιρούς, µια και αυτό το κοµβικό ζήτηµα, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις της Τουρκίας, δεν έχει λυθεί. Οι µέλλουσες εξελίξεις στο Ιράκ, που µε τη σειρά τους πιθανόν να επηρεαστούν προς το χειρότερο από τις εξελίξεις στο Ιράν, θα µπορούσαν, επίσης, να περιπλέξουν το Κουρδικό πρόβληµα ακόµη περισσότερο για την Τουρκία. Και ας µην ξεχνάµε την αιφνίδια εξτρεµιστική στάση που επέδειξε πρόσφατα η Τουρκία απέναντι στους Αρµενίους η οποία δεν έκανε καλό στην εικόνα της στο εξωτερικό.

Όλα αυτά καθιστούν σαφές –και πρέπει και εµείς να το τονίζουµε σε όλους, ιδίως αν η Τουρκία συνεχίζει να µας προκαλεί– ότι, εάν ποτέ η χώρα αυτή εντασσόταν στην Ε.Ε. ως πλήρες µέλος, η παρουσία της θα προκαλούσε µια σειρά από νέα και ανεπιθύµητα προβλήµατα, τα οποία η Ευρώπη καθόλου δεν χρειάζεται. Θα επανέλθουµε σε αυτό το θέµα στις επόµενες παραγράφους, δεδοµένου ότι διαψεύδει πλήρως όλους εκείνους που διατείνονται ότι η Τουρκία έχει «εξευρωπαΐσει» τις πρακτικές της. Για πολλούς, λοιπόν, η αλήθεια είναι ότι οι τουρκικές αλλαγές που έχουν σηµειωθεί µέχρι τώρα είναι επιφανειακές και καιροσκοπικές.

Tο ΥΠΕΞ µας όµως, και οι κατά τόπους πρεσβείες µας, ουδόλως, εξ όσων γνωρίζω, εκµεταλλεύονται αυτές τις αδυναµίες του αντιπάλου. Γιατί; Η απάντηση είναι σαφής: γιατί εµείς υποστηρίζουµε την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας όσο και αν αυτή συνεχίζει να µας προκαλεί. Η ανεκτικότητά µας, όµως, δεν έχει όρια, µια και είναι η ανεκτικότητα του κοµπλεξικού, του αδύνατου, του υποτακτικού! Αυτό είναι το σημείο που κατήντησαν την Ελλάδα παλιοί και σύγχρονοι Υπουργοί των Εξωτερικών που σύντομα θα έχουν και το θράσος να διεκδικήσουν την ψήφο του Ελληνικού λαού!

Με δυο λόγια: η ιδέα µιας ασταµάτητης Τουρκίας αρχίζει να φαίνεται λιγότερο πειστική. Από εµάς, λοιπόν, εξαρτάται, να βγούµε από το σύµπλεγµα κατωτερότητος και υποταγής στην Αµερική και να αρχίσουµε να καθιερώνουµε τη δική µας γεωπολιτική προσωπικότητα. Και η οικονοµική κρίση µας, καίτοι αναµφίβολα δεν µας βοηθά, δεν είναι αυτό που µας φρενάρει. Το ανασταλτικό σε κάθε ανθρώπινη ενέργεια είναι ο ίδιος ο εαυτός µας, η έλλειψη αυτοπεποίθησης, οράµατος, θάρρους, κοινωνικής οµόνοιας, όταν αναλαµβάνεται µια µεγάλη προσπάθεια.

Όλα αυτά ανακτώνται, όταν βρεθεί πρώτα ο ανθρώπινος παράγων, ο Ατατούρκ, ο Βενιζέλος, ο Τσόρτσιλ, ο Στάλιν στις µαύρες ώρες της γερµανικής εισβολής. Το πίστευα αυτό πάντα, γιατί πάντα πίστευα στη ηρωική εξήγηση της ιστορίας, εν συνδυασµώ πάντα µε το ιστορικό timing.

Πηγή

Με τον πλέον επίσημο και συνάμα προκλητικό τρόπο η Τουρκία επιβεβαιώνει ότι, όταν κάτι θίγει τα συμφέροντά της, γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων της τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου. Οι έρευνες που από τις αρχές Οκτωβρίου θα ξεκινήσουν από αμερικανική εταιρία (Νoble Energy) στην Κυπριακή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) για φυσικό αέριο έχουν οδηγήσει την Αγκυρα να χάσει την ψυχραιμία της και να ζητάει από την Ουάσινγκτον «να συμπεριφερθεί υπεύθυνα»!

Οι κινήσεις αυτές της Τουρκίας προβληματίζουν έντονα τους επιτελείς του υπουργείου Εθνικής Αμυνας, που εκτιμούν ότι η Αγκυρα επιχειρεί να στήσει σκηνικό έντασης και κλίμα προβοκάτσιας στο Αιγαίο εν όψει του Οκτωβρίου. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, η τουρκική πλευρά φέρεται να προγραμματίζει για την ίδια περίοδο μεγάλες αεροναυτικές ασκήσεις στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο, γεγονός που αυξάνει τον προβληματισμό και θέτει σε ετοιμότητα τις ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις.

Ειδικότερα, η Τουρκία προχώρησε σε άτυπο διάβημα προς τις ΗΠΑ και στη συνέχεια εντέχνως το έδωσε στη δημοσιότητα. Σε αυτό επισημαίνεται ότι «το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών έχει επικοινωνήσει με την Ουάσινγκτον σε επίπεδο υπηρεσιακών παραγόντων των δύο υπουργείων και κάλεσε τις ΗΠΑ να συμπεριφερθούν υπεύθυνα στο θέμα των ερευνών για αέριο και πετρέλαιο, που θα πραγματοποιηθούν με παράνομες άδειες», όπως χαρακτηρίζει τις άδειες που έχει δώσει η Κυπριακή Δημοκρατία.

Στο διάβημα η Αγκυρα επίσης ζήτησε να σταλεί προειδοποίηση και στην αμερικανική εταιρία Νοble Energy, που ανέλαβε τις υποθαλάσσιες έρευνες, τονίζοντας ότι «θα αντιμετωπίσει την αποφασιστικότητα της Τουρκίας να επιβάλει το Διεθνές Δίκαιο και δεν θα της επιτρέψει να κάνει χρήση των παράνομων αδειών που έχει λάβει»! Η Τουρκία επίσης αναφέρει στο άτυπο διάβημα ότι «θίγονται καίρια συμφέροντά της και δεν θα μείνει αδιάφορη ούτε άπρακτη» και ζητεί από τις ΗΠΑ αφενός μεν να αποσύρουν την έγκριση που έχουν δώσει στη Noble Energy, αφετέρου δηλώνει έτοιμη να υπερασπίσει τα δικαιώματά της «έναντι πάντων»!

Την ίδια στιγμή, και ενώ με ενδιαφέρον αναμένεται η απάντηση των ΗΠΑ, σε διαβήματα προς όλες τις κατευθύνσεις, γραπτά και προφορικά, προέβη το κυπριακό υπουργείο Εξωτερικών, αντιδρώντας με αυτόν τον τρόπο στις τουρκικές απειλές. Μάλιστα, η υπουργός Εξωτερικών Ερατώ Κοζάκου-Μαρκουλλή, πέραν των διαβημάτων, κάλεσε στο γραφείο της τους πρέσβεις των πέντε μόνιμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας, ενώ έχει ζητήσει εγγραφή του θέματος στην επόμενη σύνοδο του άτυπου συμβουλίου των ΥΠΕΞ της Ε.Ε.

«Οι αντιδράσεις της τουρκικής κυβέρνησης και του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, αναφορικά με έρευνες για υδρογονάνθρακες που προωθεί η Κυπριακή Δημοκρατία στη θαλάσσια περιοχή της, είναι παράνομες και ανυπόστατες» τονίζει, μεταξύ άλλων, σε δήλωσή του ο αντιπρόεδρος της Ν.Δ. Δημήτρης Αβραμόπουλος.

Πηγή

Ας προσπαθήσουμε να σκεφτούμε περισσότερο ως Ευρωπαίοι και λιγότερο ως Έλληνες. Να μπούμε στο «πετσί» των Ευρωπαίων, με τους οποίους συνεταιριστήκαμε από το 1981, με δική μας θέληση και επιμονή, ως πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και από το 2002, ως μέλος της Ευρωζώνης.

Ουδείς επιθυμεί την καταστροφή της Ελλάδας, όπως δεν επιθυμεί την καταστροφή οποιασδήποτε ευρωπαϊκής χώρας και δη, χώρας του ευρώ και της Νομισματικής Ένωσης.

Αν θέλουμε να παραμείνουμε μέλη της Ευρωζώνης –ρητορικό το ερώτημα- οφείλουμε να συμμορφωθούμε στις αποφάσεις, όταν και εφόσον λαμβάνονται νόμιμα και μέσα από τις προβλεπόμενες από τις Συνθήκες, διαδικασίες. Μπορούμε και να διαφωνούμε. Θυμηθείτε τους περίφημους «αστερίσκους» του Ανδρέα Παπανδρέου, όταν «διαφωνούσε» με τις αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, όπως π.χ. στον πόλεμο της Αγγλίας-Αργεντινής για τα Φώκλαντ (Μαλβίδες) νησιά.

«Αστερίσκοι» που αντικαθιστούσαν το βέτο που μπορούσε η Ελλάδα τότε να επιβάλλει και να σταματήσει, αλλά που ο τότε Πρωθυπουργός δεν επιθυμούσε ή και ενδεχομένως να μην μπορούσε.

Κάπως έτσι είναι τα πράγματα και σήμερα. Και μάλιστα, ακόμη πιο δύσκολα. Διότι οι βασικές αποφάσεις λαμβάνονται με πλειοψηφία ή consensus, ελάχιστες, πλέον, από αυτές με ομοφωνία.

Στα θέματα που αφορούν την Ελλάδα, πρέπει να διαχωρίσουμε δύο διαφορετικές κατηγορίες προβλημάτων. Αυτά που εξαρτώνται από τη χώρα μας και την κυβέρνησή της και αυτά που αφορούν το σήμερα και το αύριο της Ευρώπης και της Ευρωζώνης, και οι αποφάσεις λαμβάνονται από όλους, σύμφωνα με τη βούληση, κατά κανόνα, των ισχυρών.

Στα πρώτα, η Κυβέρνηση έχει τη διακριτική ικανότητα να επιλέξει μέτρα και νόμους, όπως αυτή επιθυμεί, αρκεί να οδηγούν στο στόχο. Ποιος είναι ο στόχος; Να διασωθούν το ευρώ και η Νομισματική Ένωση και να βγει η χώρα από την κρίση. Εκεί η Κυβέρνηση δεν τα έχει καταφέρει. Προσπαθεί να αλλάξει ρότα, αλλά είναι ακόμη δέσμια της υποχωρητικότητας και της άνευ όρων παράδοσής της, στη βούληση των Ευρωπαίων, μέχρι τον τελευταίο ανασχηματισμό.

Στα δεύτερα, ο λόγος ανήκει στο σύνολο των κρατών της Ευρωζώνης, επί των οποίων όμως αποφάσεων –ιδού ο δημοκρατικός κανόνας- καλούνται να επικυρώσουν τα εθνικά κοινοβούλια. Όποιο κοινοβούλιο δεν επικυρώσει, τοποθετεί τη χώρα του στο περιθώριο. Θα μου πείτε, το γαλλικό κοινοβούλιο και το ιρλανδικό δεν επικύρωσαν το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα. Έκπληξη για το πρώτο, αναμενόμενο το δεύτερο. Άλλης φύσεως θέμα είναι οι θεσμικές αλλαγές, βρίσκονται εύκολα λύσεις, άλλης η επιβίωση της Ευρωζώνης και του ευρώ, όταν διακυβεύεται η ευρωπαϊκή και η παγκόσμια οικονομία και τα χρήματα δίνονται από ορισμένες μόνο χώρες. Το θέλουμε δεν το θέλουμε, αυτή είναι η πραγματικότητα. Οι αγορές και οι ισχυροί έχουν το πάνω χέρι.

Το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα που το έχει αντιληφθεί και το δηλώνει συνεχώς. Μόνο που το ΚΚΕ ούτε θέλει, ούτε σκέπτεται, ούτε και μπορεί να κυβερνήσει. Έτσι τα πράγματα είναι πιο απλά και πιο έντιμα γι΄ αυτό.

Τα αποτελέσματα της συνάντησης Σαρκοζί-Μέρκελ, στο Παρίσι, δεν ικανοποιούν την Ελλάδα. Με εξαίρεση την οικονομική διακυβέρνηση της Ευρώπης και την πιθανή ετεροχρονισμένη έκδοση ευρωμολόγων. Σε ό, τι αφορά τη μη αύξηση των κονδυλίων του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής σταθερότητας (EFSF), πέραν του ποσού των 500 δις. ευρώ, μπορεί μακροπρόθεσμα να μην είναι θετικό για την Ελλάδα, αλλά άφησαν ανοιχτό το ενδεχόμενο αύξησής του, όταν χρειασθεί. Σήμερα δεν μας αγγίζει άμεσα, παρά μόνο στην προοπτική ότι θα αποτύχουν όλα τα μέτρα και οι προσπάθειες, που έχει αναλάβει και δεσμευθεί η χώρα μας. Αν αυτό συμβεί, είναι βέβαιο ότι το δίλημμα θα είναι αλλού. Θα βρισκόμαστε ήδη εκτός βηματισμού. Μόνοι αλλά υπερήφανοι!

Η φορολόγηση των χρηματοοικονομικών συναλλαγών, είναι μια αναγκαιότητα για όλες τις χώρες και ειδικότερα για τις πιο ευπαθείς, όπως η Ελλάδα.

Αρκεί να ισχύει για όλο τον κόσμο και όχι μόνο για την ευρωζώνη. Διότι, τότε τα χρήματα θα φύγουν εκτός. Το ελβετικό φράγκο π.χ. θα ισχυροποιηθεί, όπως και το δολάριο και η στερλίνα έναντι του ευρώ. Και θα στερηθεί η Ευρωζώνη της απαραίτητης ρευστότητας που είναι η προϋπόθεση για την ευημερία των Ευρωπαίων πολιτών.

Από την άλλη πλευρά, ο «χρυσός κανόνας» για χρέη και ελλείμματα, από τα 17 κράτη της Ευρωζώνης, θα προκαλέσει εσωτερικό θέμα για πολλές χώρες, με πρώτη την Ελλάδα. Κανένας σήμερα δεν συμφωνεί στη χώρα μας, εκτός από την Κυβέρνηση, να υπάρξει συνταγματική δέσμευση, που θα επιβάλλει ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς πενταετούς προοπτικής, ώστε να μην υπάρχουν ελλείμματα. Αν ο κανόνας αυτός ίσχυε από την αρχή, είναι βέβαιο ότι η κυβέρνηση Σημίτη θα το είχε επιβάλλει. Διότι θα αποτελούσε προϋπόθεση για την προσχώρηση της Ελλάδος στην Ευρωζώνη.

Είναι μια πολύ επικίνδυνη εξέλιξη. Για όλες τις χώρες. Και για τη Γαλλία, που το προτείνει, διότι ποτέ δεν έχει παρουσιάσει ισοσκελισμένο προϋπολογισμό. Το ζήτημα όμως είναι τι θα γίνει αν μια χώρα, παρά τη συνταγματική δέσμευση, δεν μπορεί να ανταπεξέλθει. Τότε, να είστε βέβαιοι, θα βρεθεί λύση. Και η δέσμευση αυτή θα «ατονήσει», όπως συνήθως συμβαίνει, μπροστά στην ανάγκη –και πάλι- να διαφυλαχθεί το ευρώ και η ενότητα. Ας μην βλέπουμε λοιπόν τα ζητήματα με τραγικότητα, αλλά με σχετικότητα. Αυτός είναι ο κανόνας της διεθνούς οργάνωσης και της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, που δεν επιτεύχθηκε ποτέ.

Συμπερασματικά, όλες οι αποφάσεις διεθνών οργανισμών, όσο και δεσμευτικές και απειλητικές και αν εμφανίζονται, τη δεδομένη στιγμή βρίσκεται η λύση. Αυτή είναι η φιλοσοφία και η κουλτούρα των διεθνών οργανισμών. Ακόμη και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ούτως ή άλλως, με τον αριθμό των χωρών-μελών της, και τις επικείμενες προσχωρήσεις έπαυσε να αποτελεί φεντεραλιστική προοπτική. Εξελίσσεται σε μία Ένωση κρατών και εθνών. Με κοινούς κανόνες και κοινές υποχρεώσεις, αλλά με τα κράτη να εξακολουθούν να έχουν τον πρώτο ρόλο. Ο κανόνας του RAISON D’ ETAT, ισχύει και για την Ευρώπη, λιγότερο για τους αδύναμους, περισσότερο για τους δυνατούς.

Τελικά, ο αγγλοσαξωνικός άξονας επεκράτησε του γαλλο-γερμανικού άξονα, ως προς το μέλλον της ενωμένης Ευρώπης.

Εξάλλου, ο γαλλο-γερμανικός άξονας, όπως εμφανίζεται σήμερα, επιβάλλοντας εξελίξεις και λύσεις, είναι και αυτός πλέον η κατεξοχήν έκφραση μιας νέας ιδέας για την Ευρώπη, μιας Ένωσης κρατών, και όχι ενός οργανισμού με φεντεραλιστικές και ολοκληρωμένες (integrated) προοπτικές.

Το παραδέχθηκε και ο Γάλλος Πρόεδρος, στην κοινή συνέντευξη τύπου, με τη Γερμανίδα Καγκελάριο στο Παρίσι.

Είμαι πάντως της άποψης, ότι η τελευταία παρουσία των ηγετών της Γαλλίας και της Γερμανίας, αντιθέτως με ό, τι πολλοί πιστεύουν, έδειξε ότι η Ευρώπη ξαναβρίσκει την ηγετικότητά της. Μπορεί να μη ζούμε στις εποχές Αντενάουερ, Ντεγκόλ, Ζισκάρ ντ΄ Εστέν, Σμιτ, Κολ και Μιτεράν, αλλά και οι εποχές δεν είναι οι ίδιες. Και, τέλος πάντων, η «ηγετικότητα» δεν εξαρτάται μόνο από ό, τι συμφέρει την καθεμία και τον καθένα από εμάς. Είναι μια ευρεία έννοια, που ξεπερνάει το ατομικό συμφέρον.

Όσοι λοιπόν αντιδρούν στις εξελίξεις στην Ευρώπη –στην Ελλάδα τα πράγματα είναι διαφορετικά, διότι η χώρα έχει πρόβλημα επιβίωσης και ο λαός υποφέρει- αντιδρούν για εσωτερική κατανάλωση. Μόνο οι αντιπολιτεύσεις, ενόψει εκλογών.

Έτσι, ο Ζακ Ντελόρ βοηθάει τη κόρη του, Μαρτίν Ομπρί, υποψήφια για την προεδρία στη Γαλλία και προτείνει τα ίδια με άλλη ονομασία. Φαίνεται, ωστόσο, ότι παρά τα προβλήματα και τις αστοχίες, ο Νικολά Σαρκοζί, έβαλλε μπρος τις μηχανές. Και εκτός απροόπτου, θα εκλεγεί και πάλι Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας.

Εμείς τι κάνουμε στην Ελλάδα;

Αυτό είναι το μεγάλο μας θέμα.

Η ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα υπήρξε αναμφίβολα μια από τις σημαντικότερες στιγμές της Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους. Δεν ήταν τόσο η πολιτική επιλογή μόνο ενός διορατικού ηγέτη, όσο η ιστορική ανάγκη ενός ολόκληρου λαού.

Η επιθετικότητα της Τουρκίας, ειδικά μετά την κατάληψη μέρους της Κύπρου ήταν προκλητική. Η συμμετοχή της Ελλάδας στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες της, μετά την προδοσία των υποτιθέμενων συμμαχικών δυνάμεων της ήταν πλέον μονόδρομος και προσέδιδε κι ένα επιπλέον (διπλό) πλεονέκτημα: μετρίαζε την εξάρτησή της από την Υπερδύναμη ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ (στο οποίο συμμετείχε ήδη η Τουρκία).

Κατά τα πρώτα χρόνια της παραμονής του στην εξουσία της χώρας, το ΠΑ.ΣΟ.Κ., το οποίο ως αντιπολίτευση είχε καταψηφίσει τη συμμετοχή της Ελλάδας ως πλήρους μέλους στην ΕΚ, κράτησε μια αρκετά επιφυλακτική στάση απέναντι στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Αποτέλεσμα αυτής της επιφυλακτικότητας ήταν να ασκήσει η ελληνική κυβέρνηση το δικαίωμα αρνησικυρίας (veto) σε θέματα Ευρωπαϊκής Πολιτικής Συνεργασίας (ΕΠΣ), γεγονός που προκάλεσε διεθνή δυσφορία.

Παράλληλα, όμως, η ελληνική κυβέρνηση επεδίωξε να εκμεταλλευτεί την ιδιότητα του κράτους μέλους της Κοινότητας, προκειμένου να αποκομίσει οικονομικά οφέλη και να αναβαθμίσει τη διεθνή εικόνα της χώρας. Έτσι, το Μάρτη του 1982, η σοσιαλιστική κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. υπέβαλε υπόμνημα, με το οποίο ζητούσε, αφενός την εφαρμογή κοινοτικών αποκλίσεων- ειδικών καθεστώτων (αναφορικά με τα κρατικά μονοπώλια και τις σχέσεις Κράτους- Κοινωνίας), αφετέρου οικονομική υποστήριξη για την αναδιάρθρωση της ελληνικής οικονομίας.

Το μεν πρώτο αίτημα απορρίφθηκε, το δε δεύτερο έγινε δεκτό και οδήγησε, το 1985, στην έγκριση των Μεσογειακών Ολοκληρωμένων Προγραμμάτων (ΜΟΠ), μέσω των οποίων διατέθηκαν στην Ελλάδα, από τον κοινοτικό προϋπολογισμό, πόροι ύψους άνω των 2 δισ. ECU (Ευρωπαϊκών Νομισματικών Μονάδων). Με τα προγράμματα αυτά εγκαινιάστηκε, στην πράξη, η νέα διαρθρωτική πολιτική της Ε.Κ.(πακέτα Delors).

Είναι, πραγματικά, πολλά τα οφέλη της Ελλάδας από τη συμμετοχή της στην Ευρωπαϊκή Ενοποίηση.

Εξάλλου, ένα συναφές ζήτημα είναι κι αυτό της εθνικής ασφάλειας. Ο ελληνικός λαός έχει, πλέον, μια ουσιαστική αίσθηση αυτοπεποίθησης και ασφάλειας, κάτι που- λόγω της ταραχώδους ιστορίας του- το χρειαζόταν απελπισμένα.

Η εδαφική ακεραιότητα, αλλά και όλα τα κυριαρχικά διεθνή δικαιώματα της Ελλάδας στα πλαίσια μιας ισχυρής ομοσπονδιακής Ευρώπης, είναι εξασφαλισμένα. Για αυτόν, ακριβώς, το λόγο συμφέρει στην Ελλάδα να επιδιώξει- στο μερίδιο ευθύνης της- και την πολιτική ένωση των ευρωπαϊκών κρατών, απαραίτητη προϋπόθεση για τη δημιουργία μιας ισχυρής Ευρώπης.

Η Ευρώπη του 21ου αιώνα είναι, αναμφίβολα, μια ανερχόμενη δύναμη στο παγκόσμιο στερέωμα. Μια τέτοια προοπτική αποτελεί εγγύηση ευημερίας (και) του ελληνικού λαού.

ΦΟΙΒΟΣ

Θα σας παρουσιάσω ένα ελάχιστα γνωστό κείμενο του “SirAlan Greenspan, που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο βιβλίο “Καπιταλισμός – το άγνωστο ιδεώδες” της αείμνηστης Ayn Rand το 1967, δηλαδή την εποχή που ο Alan ήταν ακόμα ένας “ντεμπυτάντ” στο χώρο της οικονομικής σκέψης και πολύ πρίν αναλάβει καθήκοντα “Αρχι-αλχημιστού” σαν αρχηγός της FED. Πολύ πριν, δηλαδή, ο ίδιος απορροφηθεί από τον Λεβιάθαν του Χρηματοπιστωτικού κατεστημένου. Το κείμενο τιτλοφορείται “Χρυσός και Οικονομική Ελευθερία”.

Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι όταν ο Sir Αlan ερωτήθηκε από ένα μέλος του Κογκρέσσου πως, ύστερα από τόσα χρόνια μήπως θα ήθελε ο ίδιος να αλλάξει κάτι στο αρχικό κείμενο της μελέτης αυτής, εκείνος απάνησε: “…ούτε ένα κόμμα”!

***

Πηγή: “Capitalism, the Unknown Idealby Ayn Rand, 1967 Η εργασία που ακολουθεί είναι μια κατά το δυνατόν πιστή μετάφραση άρθρου του ΑΛΑΝ ΓΚΡΗΝΣΠΑΝ που μαζί με άλλες εργασίες του, περιέχονται στο βιβλίο “ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ, ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ ΙΔΕΩΔΕΣ” της ΑΪΑΝ ΡΑΝΤ – έκδοση 1967

Χρυσός και Οικονομική Ελευθερία

Του ΑΛΑΝ ΓΚΡΗΝΣΠΑΝ

Μία σχεδόν υστερική αντιπαλότητα προς τον “κανόνα χρυσού” είναι η μπαντιέρα που ενώνει τους απανταχού κρατιστές* όλων των αποχρώσεων. Φαίνεται πως αντιλαμβάνονται, ίσως πιό καθαρά και ξάστερα από πολλούς άλλους συνεπείς υποστηρικτές της ελεύθερης κοινωνίας, ότι ο χρυσός και η οικονομική ελευθερία είναι αδιαχώριστα, ότι ο κανόνας χρυσού είναι ένα εργαλείο της ελεύθερης κοινωνίας και ότι έκαστο επιβάλει και προϋποθέτει την ύπαρξη του άλλου.

Για να καταλάβουμε την αιτία της αντίθεσής τους, είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε κατ’ αρχάς τον συγκεκριμένο ρόλο του χρυσού σε μια ελεύθερη κοινωνία.

Το χρήμα είναι ο κοινός παρονομαστής όλων των οικονομικών συναλλαγών. Είναι το αγαθό που εξυπηρετεί σαν μέσον συναλλαγών, είναι παγκοσμίως αποδεκτό, από όλους τους συμμετέχοντες σε μια συναλλακτική οικονομία, σαν πληρωμή αγαθών και υπηρεσιών και ως εκ τούτου μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν μέτρο αξίας στην αγορά και σαν αποθήκευση αξίας π.χ. σαν μέσον αποταμίευσης.

Η ύπαρξη τέτοιου είδους είναι προϋπόθεση για μια οικονομία κατανομής εργασίας. Εάν οι άνθρωποι δεν είχαν ένα είδος αντικειμενικής αξίας που να ήταν γενικά αποδεκτό σαν χρήμα, θα έπρεπε να καταφύγουν σε πρωτόγονες ανταλλαγές προϊόντων ή θα ήταν αναγκασμένοι να ζήσουν σε αυτάρκη αγροκτήματα και να στερηθούν των ανεκτίμητων πλεονεκτημάτων της εξειδίκευσης. Εάν οι άνθρωποι δεν είχαν τρόπο αποθήκευσης αξίας, δηλαδή αποταμίευσης, θα ήταν αδύνατον να προβούν σε συναλλαγές ή μακροχρόνιο προγραμματισμό.

Η απόφαση για το ποιό ακριβώς μέσον συναλλαγών θα είναι αποδεκτό από όλους τους συμμετέχοντες σε μια οικονομία δεν είναι αυθαίρετη. Πρώτα απ’ όλα το μέσον συναλλαγών πρέπει να είναι ανθεκτικό στο χρόνο. Σε μια πρωτόγονη κοινωνία περιορισμένου πλούτου, το σιτάρι θα μπορούσε να θεωρηθεί αρκετά ανθεκτικό για χρήση σαν μέσο συναλλαγών, εφόσον όλες οι δοσοληψίες θα συνέβαιναν μόνον κατά την διάρκεια και αμέσως μετά τον θερισμό, και δεν θα περίσσευε κάποια ποσότητα άξια λόγου για μακροχρόνια αποθήκευση. Αλλά όπου το ζήτημα “αποθήκευση-αξίας” γίνεται σημαντικό, όπως είναι στις πλούσιες, περισσότερο πολιτισμένες κοινωνίες, το μέσον συναλλαγών πρέπει να είναι ένα ανθεκτικό αγαθό, συνήθως κάποιο μέταλλο. Ένα μέταλλο γενικώς επιλέγεται επειδή είναι ομοιογενές και διαιρετό: κάθε μονάδα είναι ολόϊδια με οποιαδήποτε άλλη και μπορεί να συγχωνευτεί ή να μορφοποιηθεί σε οποιαδήποτε ποσότητα. Τα πολύτιμα κοσμήματα π.χ. δεν είναι ούτε ομοιογενή ούτε διαιρετά.

Ακόμα πιο σημαντικό είναι, το αγαθό που θα επιλεγεί σαν μέσον συναλλαγών πρέπει να είναι πολυτελές. Η ανθρώπινη επιθυμία για πολυτέλειες είναι απεριόριστη και ως εκ τούτου τα πολυτελή αγαθά είναι πάντα σε ζήτηση και θα είναι πάντα αποδεκτά. Το σιτάρι είναι μια πολυτέλεια σε υποσιτιζόμενες κοινωνίες, αλλά όχι σε ευημερούσες κοινωνίες. Τα τσιγάρα, καλώς εχόντων των πραγμάτων, δεν θα εξυπηρετούσαν σαν χρήμα, αλλά αυτή ήταν η χρήση τους στην μεταπολεμική Ευρώπη όπου εθεωρούντο μια πολυτέλεια. Ο όρος πολυτελές αγαθό υποδηλώνει σπανιότητα και υψηλή αξία ανά μονάδα. Έχοντας υψηλή τιμή ανά μονάδα, ένα τέτοιο αγαθό μεταφέρεται εύκολα, για παράδειγμα μια ουγγιά χρυσού (31,1 γραμμάρια) αξίζει όσο μισός τόνος σιδήρου.

Στα πρώϊμα στάδια μιας αναπτυσσόμενης χρηματικής οικονομίας, διάφορα μέσα συναλλαγών θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν, εφόσον μια μεγάλη ποικιλία εμπορευμάτων θα ικανοποιούσε τις παραπάνω συνθήκες. Ωστόσο ένα από τα εμπορεύματα σταδιακά θα εκτοπίσει όλα τα άλλα, όντας ευρύτερα αποδεκτό. Οι προτιμήσεις ως προς τι θα συσσωρευτεί σαν “αποθήκη-αξίας” θα κλίνουν προς το πλέον αποδεκτό εμπόρευμα, και αυτή η τάση με την σειρά της , θα κάνει αυτό το εμπόρευμα ακόμα πιο αποδεκτό. Η τάση είναι προοδευτική μέχρι που αυτό το εμπόρευμα γίνεται το μοναδικό μέσο συναλλαγών. Η χρήση ενός μοναδικού μέσου είναι εξαιρετικά πλεονεκτική για τους ίδιους λόγους που μια χρηματική οικονομία είναι ανώτερη από μια ανταλλακτική οικονομία : βοηθάει στην πραγματοποίηση ανταλλαγών σε απείρως μεγαλύτερη κλίμακα.

Το εάν έχει επιλεγεί σαν μοναδικό μέσον ο χρυσός, το ασήμι, τα όστρακα, τα βοοειδή ή ο καπνός, είναι θέμα ελεύθερης βούλησης, που εξαρτάται από τον βαθμό ανάπτυξης μιας συγκεκριμένης οικονομίας. Στην πράξη, όλα τα ανωτέρω έχουν χρησιμοποιηθεί, σε διάφορες ιστορικές περιόδους, σαν μέσα συναλλαγών. Ακόμη και στον αιώνα που διανύουμε, δύο σημαντικά εμπορεύματα, ο χρυσός και ο άργυρος έχουν χρησιμοποιηθεί σαν διεθνή μέσα συναλλαγών, με τον χρυσό να επικρατεί.

Ο χρυσός, έχοντας καλλιτεχνική και λειτουργική ιδιότητα παράλληλα, και όντας σχετικά σπάνιος, πάντοτε εθεωρείτο αγαθό πολυτελείας. Είναι ανθεκτικός, ομοιογενής, διαιρετός, μεταφέρεται εύκολα, και συνεπώς έχει σημαντικά πλεονεκτήματα έναντι όλων των άλλων μέσων συναλλαγών. Από τις αρχές του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, είναι στην ουσία το μοναδικό μέσον των παγκόσμιων συναλλαγών.

Εάν όλα τα αγαθά και υπηρεσίες έπρεπε να πληρωθούν σε χρυσό, μεγάλου ύψους πληρωμές θα ήταν δύσκολο να γίνουν, και αυτή η δυσκολία θα έτεινε να περιορίσει την έκταση του κοινωνικού καταμερισμού εργασίας και την εξειδίκευση. Έτσι, μια λογική συνέχεια της δημιουργίας ενός μέσου συναλλαγών, είναι η δημιουργία ενός τραπεζικού συστήματος και εργαλείων πίστης (τραπεζογραμμάτια και καταθέσεις) που λειτουργούν σαν υποκατάστατα του χρυσού αλλά είναι πλήρως μετατρέψιμα σε χρυσό.

Ένα ελεύθερο τραπεζικό σύστημα βασισμένο σε χρυσό είναι ικανό να παρέχει πίστωση και έτσι να δημιουργήσει τραπεζογραμμάτια (νόμισμα) και καταθέσεις, σύμφωνα με τις παραγωγικές απαιτήσεις της οικονομίας. Οι κάτοχοι χρυσού παρακινούνται, μέσω καταβολής τόκου, να καταθέσουν τον χρυσό τους σε μια τράπεζα (έναντι της κατάθεσης έχουν δικαίωμα έκδοσης επιταγών). Εφόσον είναι σπάνια η περίπτωση που όλοι οι καταθέτες θα θελήσουν να κάνουν ανάληψη όλου του χρυσού την ίδια στιγμή, οι τράπεζες μπορούν να διατηρούν σαν αποθεματικό μέρος μόνον των συνολικών καταθέσεων σε χρυσό. Αυτό διευκολύνει τον τραπεζίτη να δανείζει περισσότερα από το ποσόν των καταθέσεων σε χρυσό (που σημαίνει ότι κρατάει απαιτήσεις σε χρυσό παρά χρυσό σαν ασφάλεια των καταθέσεών του). Ωστόσο το ποσόν των δανείων που μπορεί να χορηγήσει δεν είναι αυθαίρετο – πρέπει να το ρυθμίσει σε σχέση με τα αποθεματικά του και την κατάσταση των επενδύσεων του.

Όταν οι τράπεζες δανείζουν χρήματα προκειμένου να χρηματοδοτηθούν παραγωγικές και κερδοφόρες επενδύσεις, τα δάνεια αποπληρώνονται γρήγορα και η τραπεζική πίστωση εξακολουθεί να είναι γενικώς διαθέσιμη. Αλλά όταν οι επιχειρήσεις που χρηματοδοτούνται με τραπεζική πίστωση είναι λιγότερο κερδοφόρες και αργούν την αποπληρωμή, οι τραπεζίτες γρήγορα διαπιστώνουν ότι τα χορηγηθέντα δάνεια είναι υπερβολικά σε σχέση με τα αποθέματά τους σε χρυσό, και αρχίζουν να μειώνουν την χορήγηση νέων δανείων, συνήθως χρεώνοντας υψηλότερα επιτόκια. Αυτό έχει την τάση να περιορίζει την χρηματοδότηση νέων επιχειρηματικών σχεδίων και πιέζει τους έχοντες ήδη δανειστεί να βελτιώσουν πρώτα την κερδοφορία τους προκειμένου να τους δοθούν νέες πιστώσεις για περαιτέρω επέκταση. Έτσι, υπό τον κανόνα χρυσού, ένα ελεύθερο τραπεζικό σύστημα αναδεικνύεται σε προστάτη οικονομικής σταθερότητας και ισόρροπης ανάπτυξης.

Όταν ο χρυσός είναι αποδεκτός σαν μέσον συναλλαγών από τα περισσότερα ή όλα τα έθνη, ένας αδέσμευτος και ελεύθερος διεθνής κανόνας χρυσού προωθεί τον διεθνή καταμερισμό εργασίας και το ευρύτερο διεθνές εμπόριο. Αν και οι μονάδες συναλλαγών (το δολάριο, η Αγγλική λίρα, το φράγκο κ.λ.π.) διαφέρουν από χώρα σε χώρα, όταν όλες καθορίζονται σε όρους χρυσού οι οικονομίες των διαφόρων χωρών λειτουργούν σαν μία – εφόσον δεν υπάρχουν περιορισμοί στο εμπόριο και στην κίνηση κεφαλαίων. Η πίστωση, τα επιτόκια, και οι τιμές τείνουν να ακολουθούν παρόμοια συμπεριφορά σε όλες τις χώρες. Για παράδειγμα, εάν οι τράπεζες σε μία χώρα ακολουθήσουν πολύ χαλαρή πιστωτική πολιτική, τα επιτόκια σε αυτήν την χώρα θα τείνουν να πέσουν, προτρέποντας τους καταθέτες να μετακινήσουν τον χρυσό τους σε τράπεζες άλλων χωρών που δίνουν υψηλότερα επιτόκια. Αυτό άμεσα θα προκαλέσει έλλειψη στα αποθεματικά των τραπεζών της χώρας του “εύκολου χρήματος”, προκαλώντας αυστηρότερα πιστωτικά κριτήρια και επάνοδο σε υψηλότερα, πιο ανταγωνιστικά επιτόκια ξανά.

Ένα πλήρως ελεύθερο τραπεζικό σύστημα και απόλυτα συνεπές με τον κανόνα χρυσού δεν έχει ακόμα επιτευχθεί. Αλλά πριν τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, το τραπεζικό σύστημα στις ΗΠΑ (και στον περισσότερο κόσμο) ήταν βασισμένο στον χρυσό, και παρά την κατά καιρούς παρέμβαση των κυβερνήσεων, οι τράπεζες ήταν περισσότερο ελεύθερες παρά ελεγχόμενες. Περιοδικά, σαν αποτέλεσμα της υπερβολικά γρήγορης πιστωτικής επέκτασης, οι τράπεζες δάνειζαν μέχρι το όριο των αποθεμάτων τους σε χρυσό, τα επιτόκια ανέβαιναν πολύ, οι νέες πιστώσεις έπεφταν, και η οικονομία έπεφτε σε έντονη αλλά βραχύβια ύφεση. (Σε σύγκριση με τις υφέσεις του 1920 και 1932, οι προ του πρώτου παγκοσμίου πολέμου πτώσεις της οικονομικής δραστηριότητας ήταν σίγουρα ηπιότερες.) Τα περιορισμένα αποθέματα σε χρυσό ήταν αυτά που σταματούσαν την ανισόρροπη επέκταση της οικονομικής δραστηριότητας, πριν αυτή εξελιχθεί σε πλήρως καταστροφική του τύπου της μετά-τον-πρώτο-παγκόσμιο-πόλεμο περιόδου. Η περίοδοι επαναπροσαρμογής ήταν σύντομες και οι οικονομίες γρήγορα επανακτούσαν ισχυρά θεμέλια για επανέναρξη της ανάπτυξης.

Αλλά αυτή ακριβώς η διαδικασία θεραπείας, λανθασμένα διαγνώστηκε σαν ασθένεια: εάν η έλλειψη τραπεζικών αποθεματικών προκαλούσε πτώση δραστηριότητας – επιχειρηματολόγησαν οι οικονομικοί παρεμβατιστές – γιατί να μην βρεθεί ένας τρόπος εφοδιασμού αυξημένων αποθεματικών στις τράπεζες έτσι που να μην ξαναβρεθούν με έλλειμμα ! Εάν οι τράπεζες μπορούν να συνεχίσουν να δανείζουν χρήματα επ’ αόριστον – ελέχθη – δεν θα χρειαζόταν ποτέ να έχουμε κάμψη οικονομικής δραστηριότητας. Και έτσι ιδρύθηκε η Κεντρική Τράπεζα (Federal Reserve System) το 1913. Αποτελείτο από δώδεκα περιφερειακές τράπεζες ιδιοκτησίας ιδιωτών τραπεζιτών κατ’ όνομα, αλλά στην ουσία τελούσαν υπό την εγγύηση, έλεγχο, και υποστήριξη της κυβέρνησης. Η χορηγούμενη πίστωση από αυτές τις τράπεζες είναι στην πράξη (αν και όχι νόμιμα) υποστηριζόμενη από την δύναμη επιβολής φόρων της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Τεχνικά, παραμείναμε στον κανόνα χρυσού – οι πολίτες ήταν ακόμα ελεύθεροι να κατέχουν χρυσό, και ο χρυσός εξακολουθούσε να χρησιμεύει σαν αποθεματικό τραπεζών. Αλλά τώρα, παράλληλα με τον χρυσό, η χορηγούμενη πίστωση από την κεντρική τράπεζα (χάρτινα αποθεματικά) μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σαν νόμιμο νόμισμα πληρωμής των καταθετών.

Όταν η οικονομία στην Αμερική γνώρισε μια ήπια κάμψη το 1927, η Κεντρική Τράπεζα δημιούργησε μεγαλύτερα χάρτινα αποθεματικά με την ελπίδα να ματαιώσει την πιθανότητα έλλειψης αποθεματικών στις εμπορικές τράπεζες. Πιο καταστροφική ωστόσο, ήταν η απόπειρα της Κεντρικής Τράπεζας να βοηθήσει την Μεγάλη Βρετανία, η οποία έχανε τον χρυσό της προς όφελος της Αμερικής, επειδή η Κεντρική Τράπεζα της Αγγλίας ηρνείτο να επιτρέψει άνοδο των επιτοκίων την στιγμή που αυτό επέβαλλαν οι δυνάμεις της αγοράς (ήταν πολιτικά μη αποδεκτό). Το σκεπτικό των εμπλεκομένων αρχών είχε ως εξής : εάν η Κεντρική Τράπεζα τροφοδοτούσε με υπερβάλλοντα χάρτινα αποθεματικά τις Αμερικανικές τράπεζες, τα επιτόκια στην Αμερική θα έπεφταν σε επίπεδα παρόμοια με αυτά της Μεγάλης Βρετανίας, και αυτό θα λειτουργούσε σαν φρένο στην απώλεια του Βρετανικού χρυσού και συνεπώς μιας πολιτικά επιζήμιας ανόδου των επιτοκίων.

Η Κεντρική Τράπεζα της Αμερικής (FED) τα κατάφερε: σταμάτησε την απώλεια χρυσού, αλλά στην πορεία αυτής της προσπάθειας σχεδόν κατέστρεψε τις οικονομίες του κόσμου. Η υπερβολική πίστωση με την οποία η FED τροφοδότησε την οικονομία, διαχύθηκε στο Χρηματιστήριο δημιουργώντας μία φανταστική κερδοσκοπική έκρηξη τιμών. Με καθυστέρηση, οι αξιωματούχοι της FED προσπάθησαν να απορροφήσουν την υπερβάλλουσα ρευστότητα και τελικώς κατάφεραν να σταματήσουν την κερδοσκοπική φούσκα. Αλλά ήταν πολύ αργά: το 1929 οι κερδοσκοπικές ανισορροπίες είχαν γίνει τόσο συντριπτικές ώστε οι ενέργειες της FED προκάλεσαν οξύτατη συρρίκνωση και εν συνεχεία κατάρρευση της επιχειρηματικής εμπιστοσύνης. Σαν αποτέλεσμα, η Αμερικανική οικονομία κατέρρευσε. Η Μεγάλη Βρετανία τα πήγε ακόμη χειρότερα, και αντί να εξομαλύνει όλες τις συνέπειες της προηγηθείσας ανόητης πολιτικής, εγκατέλειψε τελείως τον κανόνα χρυσού το 1931, ισοπεδώνοντας όποια υπόλοιπα εμπιστοσύνης είχαν απομείνει και προκαλώντας σειρά τραπεζικών καταρρεύσεων σε παγκόσμια κλίμακα. Οι οικονομίες όλου του κόσμου βυθίστηκαν στην Μεγάλη Ύφεση του 1930.

Με λογική παρόμοια αυτής της προηγούμενης γενεάς, οι κρατιστές υποστήριξαν ότι ο κανόνας χρυσού κυρίως ευθύνετο για την πιστωτική κατάρρευση που οδήγησε στην Μεγάλη Ύφεση. Εάν ο κανόνας χρυσού δεν ίσχυε, έλεγαν, η εγκατάλειψη των πληρωμών σε χρυσό από την Μ. Βρετανία το 1931 δεν θα είχε προκαλέσει την κατάρρευση των τραπεζών σε όλο τον κόσμο. (Η ειρωνεία ήταν ότι από το 1913 βρισκόμασταν όχι σε κανόνα χρυσού αλλά σε αυτό που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν “μικτός κανόνας χρυσού” – ωστόσο το φταίξιμο αποδόθηκε στον χρυσό.)

Αλλά η αντίθεση σε οποιαδήποτε μορφή κανόνα χρυσού – από ένα αυξανόμενο αριθμό υποστηρικτών του ‘κράτους ευημερίας’ – στην πραγματικότητα είχε σαν αφετηρία μια πολύ πιό ύπουλη σκέψη: την επίγνωση ότι ο κανόνας χρυσού είναι ασύμβατος με τις χρόνιες ελλειμματικές δαπάνες (το έμβλημα του ‘κράτους ευημερίας’). Εάν απογυμνωθεί από την ακατάληπτη ακαδημαϊκή φρασεολογία του, το κράτος ευημερίας δεν είναι παρά ένας μηχανισμός μέσω του οποίου οι κυβερνήσεις δημεύουν τον πλούτο των παραγωγικών μελών της κοινωνίας προκειμένου να στηρίξουν μια ευρύτατη γκάμα ‘σχεδίων ευημερίας’. Ένα μεγάλο μέρος της δήμευσης πραγματοποιείται μέσω φορολογίας. Αλλά οι κρατιστές της ευημερίας γρήγορα κατάλαβαν ότι εάν θέλουν να διατηρήσουν την πολιτική τους δύναμη, η φορολογία έπρεπε να είναι περιορισμένη και θα έπρεπε να καταφύγουν σε προγράμματα μαζικών δαπανών μέσω ελλειμμάτων, θα έπρεπε δηλαδή να δανειστούν χρήματα εκδίδοντας κρατικά ομόλογα, για να χρηματοδοτήσουν μεγάλης κλίμακας δαπάνες ευημερίας.

Σύμφωνα με τον κανόνα χρυσού, το ποσόν της πίστωσης που μία οικονομία μπορεί να αντέξει προσδιορίζεται από τα απτά περιουσιακά στοιχεία της οικονομίας αυτής, εφόσον κάθε εργαλείο πίστης είναι σε τελευταία ανάλυση μια απαίτηση έναντι απτών περιουσιακών στοιχείων. Ωστόσο, τα κρατικά ομόλογα δεν καλύπτονται με απτό πλούτο, παρά μόνον με την υπόσχεση του κράτους να πληρώσει από μελλοντικά φορολογικά έσοδα, και ως εκ τούτου διατίθενται με δυσκολία στις αγορές. Ένας μεγάλος όγκος νέων κρατικών ομολόγων μπορούν να διατεθούν στο κοινό μόνον με σταδιακά αυξανόμενα επιτόκια. Έτσι, οι κρατικές ελλειμματικές δαπάνες περιορίζονται δραστικά κάτω από τον κανόνα χρυσού.

Η εγκατάλειψη του κανόνα χρυσού κατέστησε δυνατόν για τους κρατιστές ευημερίας να χρησιμοποιήσουν το τραπεζικό σύστημα σαν όχημα ατελείωτης πιστωτικής επέκτασης. Δημιούργησαν χάρτινα αποθεματικά υπό την μορφή κρατικών ομολόγων τα οποία -μέσω ενός πολύπλοκου τρόπου- οι τράπεζες δέχονται εις αντικατάσταση απτών περιουσιακών στοιχείων και τα μεταχειρίζονται σαν να ήταν πραγματικές καταθέσεις, δηλαδή το αντίστοιχο αυτού που παλαιότερα ήταν κατάθεση χρυσού. Ο κάτοχος κρατικού ομολόγου ή τραπεζικής κατάθεσης που δημιουργήθηκε από χάρτινα αποθεματικά πιστεύει ότι έχει βάσιμη απαίτηση πάνω σε πραγματικά περιουσιακά στοιχεία. Αλλά γεγονός είναι ότι σήμερα υπάρχουν περισσότερες εκκρεμείς απαιτήσεις απ’ ότι πραγματικά περιουσιακά στοιχεία.

Ο νόμος προσφοράς και ζήτησης δεν μπορεί να παραβιαστεί. Καθώς η προσφορά χρήματος (απαιτήσεων) αυξάνεται σε σχέση με την προσφορά απτών περιουσιακών στοιχείων στην οικονομία, οι τιμές πρέπει τελικά να ανέβουν. Έτσι τα κέρδη που αποταμιεύτηκαν από τα παραγωγικά μέλη της κοινωνίας χάνουν αξία σε σχέση με τα προϊόντα. Όταν τα λογιστικά βιβλία της οικονομίας τελικά ισοσκελισθούν, βρίσκεται ότι η απώλεια αξίας αντιπροσωπεύει τα αγαθά που η κυβέρνηση αγόρασε για παροχή ευημερίας ή άλλους σκοπούς με χρηματικά έσοδα από κρατικά ομόλογα που χρηματοδοτήθηκαν μέσω τραπεζικής πιστωτικής επέκτασης.

Όταν απουσιάζει ο κανόνας χρυσού, δεν υπάρχει τρόπος να προστατευτούν οι αποταμιεύσεις από δήμευση μέσω πληθωρισμού. Δεν υπάρχει ασφαλής αποθήκευση αξίας. Εάν υπήρχε, η κυβέρνηση θα έπρεπε να κηρύξει παράνομη την κατοχή της, όπως έκανε στην περίπτωση του χρυσού**. Εάν όλοι αποφάσιζαν, για παράδειγμα, να μετατρέψουν όλες τις τραπεζικές καταθέσεις σε ασήμι ή χαλκό ή οποιοδήποτε άλλο αγαθό, και ως εκ τούτου απέφευγαν να δεχτούν επιταγές σαν πληρωμή των προϊόντων, οι τραπεζικές καταθέσεις θα έχαναν την αγοραστική τους δύναμη και η κρατικά-δημιουργημένη τραπεζική πίστη θα ήταν άχρηστη σαν απαίτηση επί αγαθών. Η οικονομική πολιτική του κράτους ευημερίας έχει σαν απαίτηση να μην υπάρχει τρόπος για τους κατόχους πλούτου να προστατέψουν τον εαυτό τους.

Αυτό είναι το άθλιο μυστικό για τις ύβρεις κατά του χρυσού από τους κρατιστές της ευημερίας. Οι ελλειμματικές δαπάνες είναι απλούστατα ένας μηχανισμός για την κρυφή δήμευση του πλούτου. Ο χρυσός στέκεται εμπόδιο σ’ αυτήν την δόλια διαδικασία. Είναι ο προστάτης των δικαιωμάτων της ιδιοκτησίας. Εάν κάποιος τα κατανοήσει αυτά, δεν θα έχει καμία δυσκολία να καταλάβει την αντίθεση των κρατιστών προς τον κανόνα χρυσού.

——————————–

* (Σ.τ.Μ.) : κρατιστές- μεταφορά στην ελληνική του αγγλικού όρου statists.

** (Σ.τ.Μ.)2: το 1933, μετά το Μεγάλο Κραχ, η κυβέρνηση Ρούσβελτ κήρυξε παράνομη την κατοχή χρυσού (!) και υποχρέωσε τους κατόχους να το ανταλλάξουν σε “μετατρέψιμα” χαρτονομίσματα. Η κατοχή χρυσού έγινε ξανά νόμιμη στα τέλη της δεκαετίας 1970.


Σε βαθύ κόκκινο και πάλι το ΧΑ! Αναμενόμενο για πολλούς, καταστροφή όμως για ακόμη περισσότερους...

Με απώλειες 3,18% κινείται λίγο πριν το κλείσιμο το ελληνικό χρηματιστήριο, χάνοντας και πάλι σήμερα το ψυχολογικό «τετραψήφιο» όριο των 1.000 μονάδων.

Την ίδια ώρα, οι ευρωπαϊκές αγορές κινούνται με μεγάλες απώλειες, θυμίζοντάς μας το μίνι κραχ της περασμένης Δευτέρας και Τετάρτης.

Ενδεικτικά, το Λονδίνο στο 3,8%, το Παρίσι ακόμα χαμηλότερα κατά 4,8% και η Γερμανία κατά 4,3%.

Λέτε να σκάσει καμία υποβάθμιση;

Φαντάζεστε να έκαναν οι οίκοι κανένα «ντου» στη Γερμανία;

Για μια ακόμα ημέρα, τα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια κινούνται με ισχυρές απώλειες, στον απόηχο της συνάντησης Μέρκελ – Σαρκοζί που απογοήτευσε τις αγορές, η αναιμική ανάπτυξη σε Ευρώπη και κυρίως στο μόλις +0,1% του ΑΕΠ στη Γερμανία το β’ τρίμηνο του έτους, ενώ και τα στοιχεία από τις ΗΠΑ εντείνουν τις πιέσεις.

Η τιμή του χρυσού έσπασε και πάλι τα ρεκόρ

Ξεπέρασε και τα 1.816,25 δολάρια την ουγγιά, καθώς το πολύτιμο μέταλλο αποτελεί το ασφαλές καταφύγιο των επενδυτών, κάθε φορά που υπάρχουν ανησυχίες για την παγκόσμια οικονομία.

Παρόλο που η αλλαγή αποτελεί σύμφυτη μεταβλητή στο dna του ανθρώπου και των κοινωνιών, τα τελευταία πολλά χρόνια, μοιάζουμε να έχουμε παραμείνει εγκλωβισμένοι σε ξεπερασμένες αφηγήσεις.

Είναι σαν να σταματήσαμε να σκεφτόμαστε και να παράγουμε καινούριες ιδέες, συμπεριφορές, προσεγγίσεις και προτεραιότητες. Στην πολιτική, στην οικονομία, στην κοινωνία, στην πνευματική κληρονομιά, ακόμη και στην ηθική διατύπωση του πλαισίου συμβίωσής μας.

Η Ελλάδα, η Ευρώπη, ο κόσμος ολόκληρος, κάνουν βήματα σημειωτόν, σε μια εποχή κατά την οποία θα έπρεπε να καλπάζουν προς το μέλλον. Με αποτέλεσμα, να αναλισκόμαστε σε… στροβιλίσματα γύρω από τον εαυτό μας, που επί της ουσίας μας υποχρεώνουν σε βήματα οπισθοδρόμησης.

Ακόμη και στην αλυσίδα της διαδοχής των γενεών, όπου κάθε μια που έρχεται θα πρέπει να είναι καλύτερη από την προηγούμενη, η στασιμότητα προσυπογράφει την αναστροφή της τάσης.

Παρακολουθώντας τις τελευταίες εξελίξεις στην Ευρώπη, με ηγεσίες κατώτερες των περιστάσεων και χωρίς την πληθωρική προσωπικότητα που απαιτούν οι στιγμές, θα περίμενε κανείς μια «άλλη λογική» στην προσέγγιση των πραγμάτων. Να κινητροδοτηθούν μεγάλες ανατροπές. Να περάσουν, βιαίως αν χρειαστεί, στο περιθώριο, οι δυνάμεις της σημερινής ακινησίας. Να ζητηθεί και να αποδοθεί λογαριασμός από εκείνους που έφταιξαν.

Βλέπετε εσείς κάτι τέτοιο; Παραμένουμε εγκλωβισμένοι στην εθνική, ευρωπαϊκή έστω, μοναξιά μας. Οι ίδιοι άνθρωποι, στα ίδια πόστα, εκστομίζουν τις ίδιες κοινοτυπίες, στρογγυλεύουν την πραγματικότητα, υπερασπίζονται, ενίοτε, συνειδητά, τη διαιώνιση των στρεβλώσεων που μας έφεραν ως εδώ.

Έτσι όμως, δεν πάμε πουθενά. Η επόμενη Ελλάδα, που θα πρέπει να δημιουργήσουμε μαζί και εγκαίρως, για να διεκδικήσει τη διαφύλαξη του ρόλου της στο κοινό ευρωπαϊκό μέλλον, θα προκύψει μονάχα με ρήξεις. Όχι με καθωσπρεπισμούς και αφ’ υψηλού προσεγγίσεις. Ρήξεις πρωτίστως με τον εαυτό μας. Γιατί μονάχα τότε, θα ταξιδέψουν η ματιά, η καρδιά και η θέλησή μας, στο μέλλον που θέλουν να μας στερήσουν.

«Ο 21ος αιώνας θα ανήκει στην Ευρώπη». Έτσι είχε γράψει κάποτε ο ιστορικός Tony Judt. Οι ιστορικοί όμως, δεν είναι προφήτες, και παρά το ότι ο 21ος αιώνας μόλις ξεκίνησε, το μέλλον δεν προβλέπεται ευνοϊκό για την Ευρώπη.

Πολλοί άλλοι ιστορικοί ήταν εξίσου αισιόδοξοι. Όχι εγώ. Πριν από πέντε χρόνια είχα γράψει το βιβλίο The Last Days of Europe, και κατηγορήθηκα για απαισιοδοξία. Σήμερα όμως, ακόμη και εγώ αισθάνομαι πως οι πρώην ενθουσιασμένοι με την Ευρώπη, το παρακάνουν με τον πεσιμισμό τους. Διότι ακόμη κι αν η Ευρώπη παρακμάζει, δεν είναι απαραίτητο πως θα καταρρεύσει τελείως.

Στη σημερινή εποχή, όπου η Ευρώπη πλήττεται από πολλαπλές κρίσεις, είναι πολύ εύκολο να γελάμε με τις αυταπάτες του παρελθόντος. Οι μεταπολεμικές ελίτ της ηπείρου πάλεψαν για να πετύχουν μια πιο δημοκρατική κοινωνία. Προσπάθησαν να μειώσουν το χάσμα μεταξύ πλούτου και φτώχιας, και να προσφέρουν κοινωνικές υπηρεσίες που καμιά γενιά του παρελθόντος δεν απόλαυσε. Είχαν να αντιμετωπίσουν συγκρούσεις και αναταραχές. Και πολλές ευρωπαϊκές χώρες πέτυχαν αυτόν τον στόχο, και είχαν κάθε λόγο να είναι περήφανες.

Η επιτυχία της Ευρώπης θεμελιώθηκε πάνω σε δυο παγκόσμιους πολέμους, σε δικτατορίες, στον φασισμό και στον κομμουνισμό, κλπ. Υπήρχε όμως ή τουλάχιστον έτσι φαίνονταν, μια ευρωπαϊκή ταυτότητα βασισμένη σε κοινές αξίες. Οι σκεπτικιστές το απέδιδαν σε κάποιο υλικό συμφέρον και μόνο. Όλα άλλωστε ξεκίνησαν ως μια ένωση εμπορικής φύσης. Ο πατέρας της ΕΕ Jean Monnet είχε προβλέψει τους κινδύνους. Αργότερα παραδέχθηκε πως αν του ξαναδίνονταν η ευκαιρία, θα έδινε μεγαλύτερη έμφαση στον πολιτισμό, παρά στην οικονομία.

Πότε άρχισε να στραβώνει το κλίμα; Σίγουρα η σημερινή κρίση είναι οικονομική. Ήταν αναμφίβολα λάθος να πιστεύουμε ότι μπορεί να υπάρξει οικονομική ένωση, χωρίς παράλληλα και μια πολιτική. Μήπως όμως η κρίση επήλθε επειδή το ευρωπαϊκό όραμα για κοινωνικό κράτος, έπασχε εγγενώς;

Παρά τη σημασία της, η οικονομική κρίση δεν είναι παρά ένα μόνο μέρος της όλης θλιβερής ιστορίας, και ίσως, ούτε καν το πιο σημαντικό. Σήμερα υπάρχει παντελής απουσία της κοινής ευρωπαϊκής ταυτότητας και των κοινών αξιών. Τα ξεχωριστά εθνικά συμφέροντα είναι μεγαλύτερα από τα κοινά. Η σημερινή κρίση οφείλεται στην έλλειψη αλληλεγγύης, ηγεσίας, και πολιτικής θέλησης. Πρόκειται για μια κρίση εσωτερικών εντάσεων, και αποτυχημένης ενσωμάτωσης των πληθυσμών (όπως αποδεικνύουν τα γεγονότα της Βρετανίας). Για πολύ μεγάλο διάστημα, οι ελίτ της Ευρώπης ζούσαν σε μια άρνηση. Ήθελαν περισσότερη δημοκρατία, αλλά δεν ήταν έτοιμες για την διάβρωση της εξουσίας που τελικά οδηγεί στην αναρχία.

Ως ένα βαθμό, η πολιτική ελίτ, τα ΜΜΕ, και η κοινή γνώμη, έπαψαν να δίνουν σημασία στη σκοτεινή πλευρά της εσωτερικής πολιτικής. Άρχισαν να αγνοούν την εισοδηματική ανισότητα και τις συνέπειες της νεανικής ανεργίας. Επικεντρώθηκαν στις διεθνείς σχέσεις, και στην ειρηνική συνύπαρξη, ενώ ο υπόλοιπος κόσμος λειτουργούσε ακόμη στα πλαίσια σφαιρών επιρροής, και ισορροπίας δυνάμεων. Παράλληλα, η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη απομακρύνθηκε από τη πίστη της προς την Ευρώπη.

Πολλοί Ευρωπαίοι παραπονιούνται για έλλειψη δημοκρατίας, και ανησυχούν για τη παντοδυναμία των Βρυξελλών. Για να επιβιώσει όμως η ήπειρος, χρειάζεται ηγεσία. Πως αλλιώς θα αντιμετωπίσει το μέλλον; Κάποια Ασιάτες πολιτικοί φιλόσοφοι, ήδη προειδοποιούν πως η Ευρώπη χρειάζεται οπωσδήποτε ένα πιο ασιατικό, απολυταρχικό μοντέλο διακυβέρνησης, αν είναι να αντιμετωπίσει το ζόρικο μέλλον.

Ένα μέλλον που έχει δυο διαφορετικά (γενικά) σενάρια. Κανένας δεν μπορεί να ξέρει ποιο απ τα δύο θα επιλεγεί. Το πρώτο θέλει την ΕΕ να διαλύεται ολικά ή μερικά, μέσα στα επόμενα χρόνια. Οι δυνατές οικονομίες θα παραμείνουν ενωμένες, μέσα σε νέα πλαίσια συνεργασίας. Οι πιο αδύναμες θα αποπεμφθούν. Οι δεύτερες θα τα βρουν σκούρα μέσα στις αυξανόμενες οικονομικές ανισορροπίες και τον προστατευτισμό. Ίσως προχωρήσουν σε μια δική τους πιο χαλαρή ένωση, ελπίζοντας πως κάποτε να «ανέβουν και πάλι κατηγορία». Το μέλλον του ευρώ είναι αβέβαιο. Μπορεί να επιβιώσει τη σημερινή κρίση, αλλά τι θα γίνει με την επόμενη;

Το δεύτερο σενάριο: Μια ανάκαμψη από τη σημερινή κρίση, σύντομα ή σε λίγο καιρό. Έχει ξαναγίνει και στο παρελθόν. Η Γερμανία, για παράδειγμα, χρειάστηκε λιγότερα από 20 χρόνια μετά την ήττα της στον Α` Π.Π για να ξαναδυναμώσει, και να αποτελέσει φοβερή απειλή για την υπόλοιπη Ευρώπη. Κάτι ανάλογο έγινε και με τη Ρωσία, μετά τη πτώση της ΕΣΣΔ.

Που θα βασιστεί όμως μια τέτοια θαυματουργή ανάκαμψη; Ίσως στην κρισιμότητα του ζητήματος, και στην πεποίθηση ότι χρειάζονται οπωσδήποτε και επειγόντως ριζικές αλλαγές.

Προς το παρόν δεν υπάρχουν κάποιες ενδείξεις πως ο δυναμισμός θα κυριαρχήσει επί της κόπωσης. Και με δεδομένη τη δημογραφική της εξασθένηση, η Ευρώπη θα χρειαστεί μετανάστες. Βέβαια, η πρόσφατη εμπειρία σ αυτόν τον τομέα δεν είναι καθόλου ευχάριστη. Αυτό που χρειάζεται είναι ένα γερό σπρώξιμο, αλλά κι αυτό απαιτεί πολλή ελπίδα…

Το πιο πιθανό σενάριο, και αυτό που σίγουρα δεν θα πετύχει είναι το εξής: Λίγες μεταρρυθμίσεις, και συνέχιση της καθημερινότητας του στυλ business as usual. Τα πιο πλούσια κράτη θα βοηθήσουν τα φτωχότερα με ημίμετρα. Μπορεί αυτή η τακτική να πετύχει αυτή τη φορά, αλλά σίγουρα όχι την επόμενη. Ακόμη κι αν θα θέλει η Βόρειος Ευρώπη να αναλάβει αποφασιστική δράση, δεν θα έχει την απαιτούμενη δύναμη για να το κάνει.

Το να διαλυθεί η ΕΕ κοστίζει. Πιο πολύ από το να διατηρηθεί. Για αυτό και η σημερινή κατάσταση μάλλον θα συνεχιστεί. Μια μεγάλη, όχι και τόσο ευτυχισμένη οικογένεια, που θα μαλώνει διαρκώς, επειδή τα εθνικά συμφέροντα δεν λαμβάνονται σοβαρά υπόψη, αδύναμη να συντονίσει την εσωτερική της πολιτική, χωρίς κοινή άμυνα ή κοινή εξωτερική πολιτική. Συνεχώς γκρινιάζοντας, και απειλώντας, τα διάφορα κράτη μέλη στο τέλος θα παραμείνουν στη στρούγκα. Έτσι θα επιβιώσει η ΕΕ. Όχι όμως όπως ήταν το αρχικό της όραμα. Όχι ως ηθική και πολιτική υπερδύναμη του 21ου αιώνα.

Πως όμως θα γίνει η αποχώρηση της ΕΕ από τη λέσχη των μεγάλων υπερδυνάμεων; Θα υπάρξει μαλακή ή σκληρή προσγείωση; Δεν υπάρχει καμία μαγική συνταγή, παρά μόνο η απλή λογική.

Ψυχολογικά, η νέα μειωμένης ισχύος θέση της στη παγκόσμια κατάταξη, μπορεί να φανεί δύσκολη. Έχοντας συνηθίσει η Ευρώπη να είναι ισχυρή και να επηρεάζει, δύσκολα θα προσαρμοστεί στο νέο καθεστώς. Οι φιλοδοξίες της θα πρέπει να συμμαζευτούν. Και η Ευρώπη θα πρέπει να σταματήσει τα κηρύγματα στον υπόλοιπο κόσμο για ανθρώπινα δικαιώματα, ελευθερία, και δημοκρατία. Όπως είχε πει κάποτε ο Κινέζους υπουργός Εξωτερικών στον ομόλογό του από τη Σιγκαπούρη: «Εμείς είμαστε μεγάλοι, και εσείς μικροί. Πρέπει λοιπόν να συμπεριφέρεστε ανάλογα».

Το μέλλον είναι σκοτεινό.

The National Interest

Απόδοση: S.A.

Aπό το Πρωθυπουργό της Ελλάδας των 2 ηπείρων και των 5 θαλασσών καταλήξαμε στο Πρωθυπουργό των 2 κανώ και των 5 ποδηλάτων…

Και είναι... απόλυτα σαφές όταν ο κυβερνητικός σχεδιασμός εξαντλείται στην εξής «λογική» :Καταστροφολογία-θέσπιση ανέφικτων στόχων-αδράνεια μέχρι να μη πετύχουμε τίποτε από αυτά- που ξέραμε ότι δε θα πετύχουμε πολλά αλλά παρόλα αυτά εμείς τα συμφωνήσαμε- και μετά επανεκκίνηση του κυβερνητικού έργου, αγώνας δρόμου και τα λοιπά που ακούμε εδώ και πάνω από ένα χρόνο μέχρι να τα ξαναζήσουμε από την αρχή…

Η σοβαρότητα που εφάπτεται στη γελοιότητα πλέον δε προκαλεί γέλια γιατί η υπαρκτή τραγικότητα τα σταματάει απότομα….

Εκτιμά η ΓΣΕΕ ότι γυρίσαμε στη δεκαετία του 1960…. Οι «εταίροι» μας και οι υποτακτικοί τους δε θα σταματήσουν μέχρι να γυρίσουμε στα χρόνια της Κατοχής… Και τότε μια άμεση χρεοκοπία στα μέσα του 2010 ή μια αναδιάρθρωση θα φαντάζουν παράδεισος αν είχαν συμβεί….

Το τραγελαφικό επίσης είναι ότι τα πορίσματα διασπάθισης του Δημοσίου χρήματος δεν συντάσσονται για να τιμωρηθεί κάποιος ή για να διορθωθεί μια κατάσταση αλλά για να πειστούμε υποσυνείδητα ότι πρέπει να πουλήσουμε το συγκεκριμένο οργανισμό ή φορέα του Δημοσίου…

Και «ευτυχώς»…που υπάρχει αντιπολίτευση…. Στα νησιά… Ναι, ναι.. Στα «μπλέ νησιά» όπως τα χαρακτηρίζουν οι γείτονες μας και που για να αντιληφθούμε τις προθέσεις τους πρέπει να σκάσει κατά λάθος βλήμα στην εξέδρα των επιτελών που παρακολουθούν την άσκηση…

Μα τι λέω….; Kαταστρέφω την ελληνοτουρκική προσέγγιση που με τόσο κόπο έχτισε με παραχωρήσεις κάτω από το τραπέζι το Υπουργείο Εξωτερικών….

Και τα Μ.Μ.Ε. μούγκα στη στρούγκα… Μη σχηματίσουμε στραβή γνώμη για τον ΕΖΕΛ και τους κοπεί η τηλεθέαση….

Να μου το θυμηθείτε κακά ξεμπερδέματα θα έχουμε…



Πολλοί από μας ακούγοντας εδώ και 2 μέρες από τα δελτία ειδήσεων την διαβεβαίωση οτι η διαπραγμάτευση μεταξύ Ελλάδας και Φινλανδίας -γύρω από το ζήτημα των εγγυήσεων που ζητούσε η Φινλαδία για να συμμετέχει στην "βοήθεια" της χωρας μας- είχαν αίσιο τελος δεν καταλαβαν τίποτα.

Άκουσαν πως θα δίναμε μετρητά 1δις στην Φινλανδία ως εγγύηση για να μας δωσει εκείνη με τη σειρά της 1δις δανεικά ως βοήθεια (με δόσεις μάλλον σε αντίθεση με μας). Το πρώτο που ρωτησαν όλοι -και οι δημοσιογράφοι- ήταν που θα βρίσκαμε τα χρήματα αφού αυτό ήταν το ζητούμενο. Και το δεύτερο και λογικό πως γίνεται να δίνεις 1 δισ. για να σου δανείσουν ένα άλλο δις! Εξηγησεις βεβαια ικανοποιητικές δεν υπήρχαν.

Έτσι οι πιο πολλοί τα παράτησαν πιστεύοντας πως αυτά τα πράγματα δεν είναι για μας τους απλούς και αδαείς που δεν καταλαβαίνουμε και πηγαν για μπάνιο.

Κι όμως τα πράγματα είναι τόσο απλά όσο φαίνονται. Δινουμε 1 δισ. για να μας δανείσουν 1δις(η συμμετοχή τους στο EFSF) για να επαναγοράσουμε το χρέος μας, δηλ. να δανείσουμε τον εαυτό μας !! Κι όταν τους το επιστρέψουμε θα μας δωσουν κι αυτοί πίσω το δικό μας (με τοκο λέει)! Γελοίο! Η μοντέρνα οικονομία εν δράσει για να χάνεται η μπάλα.

Με απλά λόγια και για να μην μπερδευόμαστε η Φινλανδία την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια και δεν μας το λένε στα ίσα όπως και πολλά άλλα για να μην χαλάσει το κλίμα με το καλημέρα. Ομως υπάρχουν και κάποια ψιλά. Η Φινλανδια θα επενδύσει σε ομόλογα το 1δις που θα της δώσουμε για να είμαστε σίγουροι. Σιγα τη σιγουριά! Δηλαδή αν αγοράσουν Γαλλικά ομόλογα ΑΑΑ θα είμαστε εξασφαλισμένοι; Για πόσες εβδομάδες;
Τα ομόλογα όλων των βαθμολογιών μπορούν ανα πάσα στιγμή να γίνουν κουρελόχαρτα κι αυτό το ξερουν όλοι. Και τα ομόλογα της Λεμαν που πουλήθηκαν τελικά στο 2% της αξίας τους(!) λίγες μερες πριν είχαν βαθμολογία ΑΑΑ. Για να καταλάβουμε το κλίμα που επικρατεί να πούμε μόνο πως η αύξηση των καταθέσεων και γενικά των αδρανων κεφαλαίων (Μ2) που τα τελευταία 7 χρόνια στην Αμερική ηταν της τάξης των 10δις την εβδομάδα, ξαφνικά αυτό τον καιρό έχουν γίνει 60δις την εβδομάδα! Κι αυτό γιατί οι "επενδυτές" δεν βρίσκουν ασφαλή επένδυση (ουτε ομόλογα δηλαδη) και προτιμούν το παρκάρισμα στις τράπεζες. Οπότε αυτό που γίνεται είναι να πετάμε 1δις στο τζόγο των ομολόγων για να μην χαλάσουμε το κλίμα.
Και το κακό είναι πως δεν θα είναι μόνο η Φινλανδία που θα ζητήσει εγγυήσεις...

Γενικά πάντως όταν δεν καταλαβαίνουμε κάτι στα οικονομικά είναι πολύ πιο κοντα στην αλήθεια να υποθέσουμε πως μάλλον κάποιος προσπαθεί να μας κοροιδέψει παρά ότι είμαστε βλάκες.

Όπως ειχε πεί και κάποιος (νομίζω ο Αινστάιν) δεν υπάρχει τίποτα που να αξίζει τον κόπο να καταλάβεις, που να μην μπορεί να εξηγηθεί με απλό τρόπο.

  • Γράφει ο Χρήστος Πασαλάρης
ΠΩΣ ΝΑ ΤΡΕΞΕΙ αυτή η πέννα σήμερα αν δεν θυμίσει ότι τα μεσάνυχτα της 14ης Αυγούστου του 1909 ξεκινούσε η μεγαλύτερη δημοκρατική επανάσταση της νεότερης ελληνικής ιστορίας... Η επανάσταση του συνταγματάρχη Ζορμπά στο Γουδί που έσωσε την πατρίδα από την παρακμή και έφερε στην εξουσία τον Βενιζέλο!..

ΠΩΣ ΝΑ ΤΡΕΞΕΙ αυτή η πέννα αν δεν θυμίσει ότι οι αιτίες της επανάστασης εκείνης ήταν απολύτως όμοιες με τις σημερινές και ότι το τελεσίγραφο των επαναστατών προς τον τότε βασιλέα έγραφε: «Ο ελληνικός λαός, ο σφαδάζων υπό το πέλμα της κακοδιοικήσεως, ο χρεωκοπών καθ’ εκάστην διότι η φορολογία του απεμύζησε τας δυνάμεις του, ο παχύνων τους κηφήνας διά της συναλλαγής, δεν υποφέρει πλέον και είναι αποφασισμένος να μη δεχθεί άλλους εξευτελισμούς...»!

ΠΩΣ ΝΑ ΤΡΕΞΕΙ αυτή η πέννα αν δεν θυμηθεί ότι την επανάσταση εκείνη πυροδότησαν από τα γραφεία των εφημερίδων οι τότε μεγάλοι αγωνιστές του Τύπου, ανάμεσά τους ο Κωστής Χαιρόπουλος, ο Βλάσης Γαβριηλίδης, ο Γιώργος Σουρής και δεκάδες άλλοι, κατά κανόνα απένταροι, αλλά αγνοί πατριώτες και άδολοι δημοκράτες, άφοβοι μπροστά στον θάνατο, αδιάφοροι μπροστά στο χρήμα - με το κιάλι ψάχνει να βρει κανείς όμοιούς τους σήμερα!..

ΠΩΣ ΝΑ ΤΡΕΞΕΙ αυτή η πέννα αν δεν θυμίσει ότι ένας από τους «μπουρλοτιέρηδες» εκείνης της επανάστασης, ο Κωστής Χαιρόπουλος, δύο μήνες πριν από την έκρηξή της, τόλμησε να δημοσιεύσει στον «Χρόνο» ολοσέλιδο προφητικό άρθρο με τεράστια φωτογραφία του Βενιζέλου και με τίτλο «Θέλομεν νέον άνδρα διά τον αγώνα»! Και ότι ένας άλλος «μπουρλοτιέρης», ο Βλάσης Γαβριηλίδης της «Ακρόπολης», έγραψε με το χέρι του το «προνουντσιαμέντο» της Επανάστασης που διάβασε ο Ζορμπάς στο Γουδί, σαν σήμερα στις 14 Αυγούστου του 1909.

ΑΣ ΕΛΘΟΥΜΕ, όμως, στο σήμερα: Καθώς διάβαζε η γραμματέας μου ετούτες τις γραμμές, πετάχτηκε να παρατηρήσει: «Καλά τα θυμίζεις όλα αυτά, δάσκαλε! Αλλά τότε, οι “μπουρλοτιέρηδες”, όπως τους λες, είχαν στο μυαλό τους τον νεαρό επαναστάτη του Θερίσου, τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Σήμερα πού είναι οι “μπουρλοτιέρηδες” και πού είναι ο νέος επαναστάτης να βγάλει την Ελλάδα από τη μιζέρια;».

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ, αλήθεια; Και όμως, υπάρχουν. Στα γραφεία των εφημερίδων και των σταθμών, μπροστά στα κομπιούτερ είναι σκυμμένα αγόρια και κορίτσια με την καρδιά τους πυρωμένη και το μυαλό τους ξαναμμένο. Στον απέραντο κόσμο των «μπλογκς» ξενυχτάνε εξαγριωμένοι σπουδαστές που σίγουρα κάποια νύχτα, κάποιο Γουδί θα γεμίσουν, όπως τότε οι 3.000 φαντάροι του Ζορμπά...

ΟΣΟ ΓΙΑ τον Βενιζέλο του 2011 ή του 2012 ή -άγνωστο ποιου έτους ακριβώς- αυτός θα «σκάσει μύτη» από εκεί που δεν το περιμένουμε. Ακόμη και μέσα από τα σημερινά κόμματα-μούχλες ή από τα σημερινά media-μούχλες ή από τις σημερινές άγουρες ιστοσελίδες. Από κάπου θα ξεπηδήσουν ταλέντα έτοιμα για μεγάλες ανατροπές. Μήπως δεν ήταν επαναστάτης ο εκλιπών Αναστάσης Πεπονής; Μήπως δεν είναι «θαμμένοι» ανάλογοι Πεπονήδες σε όλα τα κόμματα, ακόμη και στην αθεράπευτα μουχλιασμένη Αριστερά;

Η ΚΑΤΟΧΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ του Γεωργίου Παπανδρέου, με τους γκεμπελίσκους της προπαγάνδας του, έχει στρέψει ύπουλα την προσοχή του λαού μας στην παγκόσμια οικονομική κρίση. Για να του δικαιολογηθεί λίαν προσεχώς ότι δεν θα φταίει αυτή αν πέσουμε στη μαύρη φτώχεια - πράγμα απολύτως αναμενόμενο...

ΠΩΣ ΟΜΩΣ να βάλει τελεία και παύλα αυτή η πέννα σήμερα αν δεν πει στον κόσμο που την εμπιστεύεται ότι το πρόβλημα της πατρίδας είναι βαθιά ΠΟΛΙΤΙΚΟ, βαθιά ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ, βαθιά ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ; Και δεν κουκουλώνεται με επικοινωνιακές κουρελούδες, ότι για όλα φταίει η παγκόσμια κρίση. Η μαύρη αλήθεια είναι ότι το ισχύον σύστημα εξουσίας πάλιωσε, μούχλιασε, βρωμάει και ζέχνει. Δεν μένει παρά ένας επαναστατικός καυτηριασμός. Αναίμακτος ίσως, αλλά κεραυνοβόλος, όπως εκείνος του 1909, πρωτεργάτης του οποίου (για να μην το ξεχνάμε) ήταν και ο παππούς του σημερινού (πρώτου) αντιπροέδρου της κατοχικής κυβέρνησης...

(Από τη Real News)

Για τέταρτο συνεχόμενος έτος η Ελλάδα κινδυνεύει να παραμείνε σε ύφεση εκτιμούν αναλυτές σε σημερινό δημοσίευμα της Wall Street Journal.

Όπως αναφέρουν, εν μέσω βύθισης της καταναλωτικής ζήτησης, εξασθένησης των παγκόσμιων προοπτικών ανάπτυξης και των νέων μέτρων λιτότητας, οι αναλυτές θεωρούν πως η ελληνική οικονομία θα συρρικνωθεί κατά 2% ή περισσότερο το 2012, μετά από συρρίκνωση 4,5% το 2010 και μια αναμενόμενη κάμψη 3,9% εφέτος.

Μάλιστα, υποστηρίζουν πως οι εκτιμήσεις αυτές εγείρουν ερωτήματα σχετικά με το πρόγραμμα στήριξης της Ελλάδας από την ΕΕ και το ΔΝΤ το οποίο στηρίζεται στην παραδοχή ότι η «ετοιμοθάνατη» οικονομία θα επιστρέψει στην ανάπτυξη το 2012 μετά από επίπονες δημοσιονομικές και οικονομικές αλλαγές.

«Η επιδείνωση των προβλέψεων θα μπορούσε να επικεντρώσει εκ νέου την προσοχή της αγοράς στην Ελλάδα», αναφέρει η Wall Street Journal, προσθέτοντας πως μια μεγαλύτερη ύφεση θα πλήξει τις προσπάθειες της Ελλάδας για την μείωση του ελλείμματος, ενώ και ο λόγος του χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ θα επιδεινωθεί περαιτέρω.

Η εφημερίδα σημειώνει πως οι αμφιβολίες για την ανάπτυξη εκφράζονται και από κυβερνητικούς κύκλους.

Επικαλείται δε ανώτερο κυβερνητικό αξιωματούχο ο οποίος παραδέχθηκε πως η κυβέρνηση θα μπορούσε να αναθεωρήσει την πρόβλεψή για την ανάπτυξη το φθινόπωρο, όταν θα καταρτίσει τον Προϋπολογισμό για το επόμενο έτος, εκτιμώντας ύφεση της τάξης του 2% για το 2012.