Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

16 Νοε 2012


Του τ. πρέσβη κ. Θέμη Στοφορόπουλου
Σάββατο, 4 Ιουλίου 2009


Το θέμα μου είναι: “Η Θράκη, μία άλλη Κύπρος;”. Θα προσπαθήσω, δηλαδή, να απαντήσω στο ερώτημα, αν η Θράκη κινδυνεύει να ακολουθήσει την Κύπρο στον τραγικό κατήφορο της. Και, αν αυτό συμβαίνει, τι οφείλει να πράξει ο Ελληνισμός, για να αντιστρέψει μια τέτοια καθοδική πορεία.


ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ


Ποιος ήταν -και είναι- ο σταθερός στρατηγικός στόχος της Άγκυρας καθ’ όσον αφορά στην Κύπρο; Προφανώς, να αποκτήσει -και σταδιακά να μεγιστοποιήσει- ουσιαστικό έλεγχο επί ολόκληρης της Μεγαλονήσου, περιλαμβανόμενης, ει δυνατόν, της τελικής, ολικής της προσάρτησης στην Τουρκία. Πώς προώθησε η Άγκυρα αυτόν τον στρατηγικό στόχο της: χρησιμοποιώντας συστηματικά τα εξής τακτικά μέσα:


• Επιτυγχάνοντας την αναγνώριση ως τουρκικής μιας μειονότητας τουρκόφωνης (ή, μάλλον, δίγλωσσης, σε μεγάλο βαθμό), μιας μειονότητας μουσουλμανικής (με έντονα, όμως, κρυπτοχριστιανικά στοιχεία), μιας μειονότητας ελληνικής, κατά μέγα μέρος, καταγωγής.

• Καταφέρνοντας (η Τουρκία) να θέσει υπό τον έλεγχο της τη μειονότητα αυτή και να αναγνωρισθεί ως “προστάτιδά” της.

• Κατορθώνοντας να “αναβαθμίσει” τεχνητά τη μειονότητα αυτή σε “κοινότητα”, και από “κοινότητα” σε “μία από τις δύο κοινότητες” της Κύπρου, και ζητώντας μετά να αναγνωρισθεί ως “χωριστός λαός” και “χωριστό έθνος”.

Συγκεντρώνοντας, επίσης τεχνητά, τη μειονότητα σε ορισμένες εδαφικές περιοχές πριν από το 1974 και σε μία εδαφική περιοχή μετά.
• Εξασφαλίζοντας ισχυρούς συμμάχους, τους Βρετανούς και τους Αμερικανούς, των οποίων τα συμφέροντα εξυπηρετούνται από την προώθηση του τουρκικού στρατηγικού στόχου.
• Διατηρώντας ισχυρές ένοπλες δυνάμεις (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπήρξαν χρονικές περίοδοι, κατά τις οποίες η Ελλάδα είχε υπεροπλία και έπρεπε να την αξιοποιήσει).

• Επωφελούμενη από τις αποτυχίες και τα λάθη μας. Όπως από την παράλειψή μας να προστατεύσουμε τους Τουρκοκύπριους, ώστε η Άγκυρα, το Λονδίνο και η Ουάσιγκτον να μη τους εκμεταλλευθούν, να μη τους καταστήσουν αιχμή της λόγχης των ιμπεριαλιστικών τους σχεδίων. Επωφελήθηκε η Τουρκία και από την αποτυχία μας να πείσουμε και να προσεταιρισθούμε τους καλής πίστης Τουρκοκύπριους και να συνεργασθούμε μαζί του εναντίον εκείνων, που μόνο το καλό τους δεν ήθελαν. Αλλά και από την ανικανότητα μας να ασκήσουμε την απαιτούμενη - πράγματι δυσχερέστατη - αυτοσυγκράτηση και να μη πέσουμε στην παγίδα των αντίπαλων μας, οι οποίοι επεδίωξαν και κατάφεραν να προκαλέσουν ακόμη και ωμότητες των Ελλήνων εναντίον Τουρκοκυπρίων.

• Η λανθασμένη τακτική, που ακολουθήσαμε έναντι των Τουρκοκυπρίων, συνδέεται με τη γενικότερη ανικανότητα μας να αντιληφθούμε εγκαίρως τις επιδιώξεις της Άγκυρας και των δυνάμεων που συμμαχούν μαζί της. Ανικανότητα που μας οδήγησε και στην πλάνη, ότι “μπορούμε να τα βρούμε με τους Τούρκους”. Μια ηθελημένη, βέβαια, μια εκούσια πλάνη εκείνων που ήξεραν την αλήθεια, αλλά που συνειδητά υποχώρησαν στις από κοινού πιέσεις Τούρκων, Άγγλων και Αμερικανών ή έκαναν ότι πίστεψαν τις υποσχέσεις τους. Σε αυτή την πλάνη (ή την δήθεν πλάνη) οφείλονται οι συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου καθώς και οι “διακοινοτικές συνομιλίες” μετά την εισβολή του 1974, με την κατοχή και την προσφυγιά -και, αργότερα, τον μαζικό εποικισμό- να συνεχίζονται. Είχε προηγηθεί η προδοσία του Ιουλίου 1974, από εκείνους που ίσως πίστεψαν (λέω “ίσως”, διότι η Δίκη της Κύπρου ματαιώθηκε για ανεξήγητους “λόγους ύψιστης εθνικής σκοπιμότητας”) από εκείνους, λοιπόν, που ίσως πίστεψαν, βλακωδώς, ότι “δίνοντας” (σαν να ήταν χωράφι του πατέρα τους) την μικρότερη περιοχή που κατέλαβε ο “Αττίλας Ένα”, θα ένωναν την υπόλοιπη Κύπρο με την Ελλάδα.

Σε αυτά πρέπει να προστεθούν η ανικανότητα μας να αποκτήσουμε πραγματικούς σύμμαχους (και η ψευδαίσθησή μας -πάλι ακούσια ή εκούσια- ότι οι τυπικοί μας “σύμμαχοι” είναι πραγματικοί) καθώς και η ολέθρια παράλειψη μας (ιδίως σε ορισμένες περιόδους ελπίζω η σημερινή περίοδος να μη είναι μία από αυτές) να διατηρούμε και να βελτιώνουμε το συσχετισμό των στρατιωτικών δυνάμεων Ελληνισμού - Τουρκίας στην Κύπρο και σε σχέση με αυτή, αλλά και στα άλλα τμήματα του ελληνοτουρκικού μετώπου.
• Εκμεταλλευόμενη ελληνικές προδοτικές ενέργειες, ελληνικές αδυναμίες και ελληνικά λάθη και χρησιμοποιώντας τα μέσα που αναφέραμε, η Τουρκία προώθησε τον στρατηγικό της στόχο στην Κύπρο τόσο, ώστε να έχει δημιουργήσει σήμερα δύο προοπτικές απόλυτα αρνητικές για τον Ελληνισμό: α) H εμπέδωση και νομιμοποίηση της διχοτόμησης, με το “ελεύθερο” τμήμα, καθόλου στην πραγματικότητα ελεύθερο, αφού ζει στη σκιά του Αττίλα. β) Η τουρκοκρατούμενη ομοσπονδία, σύμφωνα με την “Δέσμη Ιδεών” του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών και σύμφωνα με τα λεγόμενα “Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης”. Κατ’ ανάγκην τουρκοκρατούμενη, αφού: (α) το βόρειο ομόσπονδο κρατίδιο θα είναι τουρκικό, με πλειοψηφία πληθυσμού μόνιμα και θεσμοθετημένα τουρκική (τουρκική και όχι τουρκοκυπριακή: σύντομα οι συνεχώς αυξανόμενοι έποικοι θα αποτελούν την πλειονότητα των διαμενόντων στα κατεχόμενα) και με ομόσπονδα όργανα πάντοτε τουρκικά, (β) στα κεντρικά, ομοσπονδιακά, όργανα οι Τούρκοι θα έχουν βέτο σε όλα τα θέματα και τα αντίστοιχα ελληνικά βέτο θα υποχωρήσουν προ των τουρκικών, διότι (γ) ο συσχετισμός των στρατιωτικών δυνάμεων ως προς την Κύπρο θα είναι συντριπτικά υπέρ της Τουρκίας, όπως προβλέπουν οι “ιδέες” του ΟΗΕ, ιδέες τούρκικης, αμερικανικής και βρετανικής προέλευσης. Έχει καταφέρει δε η Τουρκία, με τη βοήθεια των Αμερικανών, να αποδυναμώσει την εφαρμογή, στην περίπτωση της Κύπρου, θεμελιωδών αρχών του διεθνούς δικαίου, που κανονικά θα έπρεπε να μας ευνοούν.


ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ


Μετά τη συνοπτική αυτή σκιαγράφηση των επιδιώξεων και των επιτευγμάτων της Άγκυρας ως προς την Κύπρο, θα αναφερθώ τώρα στην τουρκική πολιτική έναντι της Θράκης και έναντι του Ελληνισμού της Τουρκίας. Πρέπει αμέσως να θυμίσω, ότι ποτέ η Τουρκία (ενδόμυχα, αλλά υπάρχουν και οι σχετικές δημόσιες δηλώσεις) δεν δέχθηκε ως οριστικό το σύνορο του Έβρου και ότι, εν σχέσει με τις εκατέρωθεν μειονότητες (την ελληνική στην Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο και την Τένεδο και τις μουσουλμανικές στην ελλαδική Θράκη) ακολούθησε -και ακολουθεί- πολιτική, που αποβλέπει στους εξής δύο συναφείς στρατηγικούς στόχους.


Πρώτον, στην εκδίωξη του μέγιστου μέρους της ελληνικής μειονότητας. Του μέγιστου μέρους, ώστε οι κατηγορίες πως η Άγκυρα δεν εφαρμόζει για τους Έλληνες της Τουρκίας όσα απαιτεί για τους μουσουλμάνους της Θράκης να αφορούν μια ολιγάριθμη ελληνική μειονότητα, την παρουσία εξάλλου της οποίας, όπως και του Οικουμενικού Πατριαρχείου, έχει ανάγκη η Τουρκία για να μη γίνει ακόμη εμφανέστερη η αντιμειονοτική της πολιτική και για να επικαλείται τις διατάξεις της Λωζάννης, που στηρίζονται στην αμοιβαιότητα. Ο άλλος στρατηγικός στόχος της Άγκυρας είναι, όπως και στην περίπτωση της Κύπρου, επεκτατικός και συνίσταται στην απόκτηση και σταδιακή μεγιστοποίηση ουσιαστικού ελέγχου στην ελλαδική Θράκη, αλλά και σε συνορεύοντα τμήματα της Βουλγαρίας, με απώτερο σκοπό την προσάρτηση ολόκληρης αυτής της περιοχής στην Τουρκία. Πώς προωθεί η Τουρκία αυτούς τους στρατηγικούς της στόχους;


Στη Βουλγαρία (κατά την διάρκεια του ψυχρού πολέμου και με τις ευλογίες των Αμερικανών) δημιουργώντας κινήσεις υπονομευτικές της εθνικής ασφαλείας της γείτονος χώρας, που ανάγκασαν τη Σόφια να αντιδράσει λαμβάνοντας μέτρα, τα οποία η προπαγάνδα της Τουρκίας και των υποστηρικτών της παρουσίασε ως προκληθέντα από τον “εθνικισμό” του τότε καθεστώτος. Μετά την κατάρρευση του κομμουνιστικού καθεστώτος η Τουρκία, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι νέες βουλγαρικές αρχές (όταν βρέθηκαν, κατόπιν και δικών μας ενεργειών, υπό αμερικανική επιρροή) συνέχισαν την προσπάθειά τους, συνδυάζοντας την, πλέον με την γενικότερη προσπάθεια μετατροπής της Βουλγαρίας σε δορυφόρο της Τουρκίας και της Αμερικής.


Στην Πόλη, την Ίμβρο και την Τένεδο, η Άγκυρα χρησιμοποίησε, από το 1923 μέχρι σήμερα, ανάλογα με την εκάστοτε συγκυρία, ποικιλία μεθόδων καταπίεσης. Από την προσπάθεια περιορισμού των μη ανταλλάξιμων Ελλήνων, τις οικονομικές διακρίσεις και την πολιτιστική γενοκτονία μέχρι φόνους, όπως εκείνοι των ομογενών κατά τις εξορίες διαρκούντος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, κατά τα Σεπτεμβριανά ή κατά τον διωγμό στην Ίμβρο.


Εδώ στη Θράκη, η Άγκυρα χρησιμοποίησε και χρησιμοποιεί τα εξής τακτικά μέσα:


• Τη συνένωση και τον εκτουρκισμό των μουσουλμανικών μειονοτήτων, περιλαμβανομένων των Πομάκων και των Αθιγγάνων, έτσι ώστε να αποκτήσουν τουρκική εθνική συνείδηση και να θεωρήσουν την Τουρκία “μητέρα πατρίδα” τους.


• Την αναγνώριση, της μιας αυτής μειονότητας ως “τουρκικής”.


• Την “αναβάθμιση” της μειονότητας σε “κοινότητα” (ήδη η Άγκυρα και οι εδώ πράκτορες της μιλούν για “τουρκική κοινότητα”), και χωρίς αμφιβολία, την περαιτέρω τεχνητή προαγωγή της.


Τέταρτη επιδίωξη του τουρκικού κράτους είναι η διατήρηση και ενίσχυση της νομιμοποίησης του να ενδιαφέρεται για τη μειονότητα, παρά τις γενοκτονίες των Αρμενίων, των Ποντίων και των άλλων Ελλήνων της Μικράς Ασίας, παρά τα συνεχιζόμενα εγκλήματα εναντίον των Κυπρίων και των Κούρδων και παρά την ωμή παραβίαση της Σύμβασης της Λωζάνης περί ανταλλαγής πληθυσμών και της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάννης, που στηρίζονται στην αμοιβαιότητα.


Η Άγκυρα προσπαθεί, επίσης, να δημιουργήσει την εντύπωση, πως οι Μουσουλμάνοι έχουν κάποιου είδους εθνικά δικαιώματα επί τμημάτων της ελληνικής επικράτειας. Στην προσπάθεια αυτή εντάσσεται και η θέση της Τουρκίας, ότι μόνον προς την κατεύθυνση μεγαλύτερου εξισλαμισμού πρέπει να μεταβληθεί η πληθυσμιακή σύνθεση των περιοχών της ελληνικής Θράκης, όπου σήμερα διαμένουν Μουσουλμάνοι. Η Τουρκία επιδιώκει, συγχρόνως, να πυκνώσει και να ενισχύσει την παρουσία των Μουσουλμάνων στις περιοχές όπου ήδη ευρίσκονται, αλλά και να επεκτείνει την παρουσία αυτή, ιδίως εδώ στο νομό Έβρου, ώστε να δημιουργηθεί “συνέχεια” με την τούρκικη επικράτεια. Φαίνεται ότι, για να επιτύχει αυτά η Τουρκία δαπανά μεγάλα ποσά μέσω του Γενικού Προξενείου Κομοτηνής. Η τουρκική πολιτική αποβλέπει στη δημιουργία δεσμών πολιτικών (δηλαδή αλυτρωτικών), οικονομικών (υπό την κηδεμονία της Άγκυρας), και “πολιτιστικών” (συνισταμένων στην από κοινού πρόσληψη της κρατικής τούρκικης προπαγάνδας) μεταξύ δυτικής και ανατολικής Θράκης αλλά και μεταξύ δυτικής Θράκης και νοτίων βουλγαρικών επαρχιών και στην “λειτουργική”, de facto ενοποίηση όλων αυτών των περιοχών με πολιτικό κέντρο αναφοράς την Άγκυρα και με τοπικό κέντρο αναφοράς (οικονομικό, μορφωτικό, συγκοινωνιακό κ.λπ.) την Αδριανούπολη. Οι επαφές των γνωστών πρακτόρων της Τουρκίας με ομολόγους τους στην Βουλγαρία είναι ενδεικτικές της τακτικής αυτής. Κεντρικό στοιχείο της οποίας είναι και ο έλεγχος επί των Μουσουλμάνων - στην Ελλάδα, αλλά και στη Βουλγαρία - που θέλει η Άγκυρα να αποκτήσει. Συμπληρωματικά των ανωτέρω -και αναγκαία- συστατικά της τούρκικης τακτικής αποτελούν η απόκτηση σύμμαχων και η εκμετάλλευση του διεθνούς δικαίου.


Υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Πολιτειών δημιουργούνται δεσμοί -θα πρόκειται, στην πραγματικότητα, για σχέση υποτέλειας- μεταξύ Βουλγαρίας και Τουρκίας. Δεν μου είναι γνωστό τι υπόσχονται οι Αμερικανοί και οι Τούρκοι στους Βουλγάρους, σε σχέση με την ελληνική Θράκη. Είναι, όμως, αξιοπρόσεκτο ότι βουλγαρικοί σωβινιστικοί κύκλοι (τις απόψεις των οποίων διοχετεύουν και βουλγαρικά μέσα δημοσιότητας) ισχυρίζονται ότι ζει, στην Ελλάδα, μεγάλος αριθμός Βουλγάρων. (Αν εννοούν τους Πομάκους, διαφωνούν με την τουρκική προπαγάνδα, που θέλει να είναι Τούρκοι οι Πομάκοι, αυτοί οι απόγονοι των αρχαίων Θρακών). Οι ίδιοι βουλγαρικοί κύκλοι επαναλαμβάνουν την εξωφρενική πρόβλεψη, ότι η Ελλάδα θα επιτεθεί κατά της Βουλγαρίας. Tι σημαίνουν αυτά;

Το γεγονός, πάντως ότι η Τουρκία εξακολουθεί να έχει την υποστήριξη των Αμερικανών ενισχύει τις ελπίδες της, ότι θα μπορέσει να μεταχειρισθεί, για τους επεκτατικούς της σκοπούς, το δίκαιο των μειονοτήτων, όπως αυτό εξελίσσεται, ειδικότερα την προϊούσα ενδυνάμωση της αρχής του αυτοπροσδιορισμού, τις νύξεις της ΔΑΣΕ ότι οι χώρες μέλη της μπορούν, αν θέλουν, να αναγνωρίσουν στα μέλη μειονοτήτων, δικαιώματα εν σχέσει με τις περιοχές στις οποίες διαμένουν, και τις προτροπές να διευκολύνεται η επαφή μελών μειονοτήτων με τη χώρα, με την οποία θεωρούν ότι έχουν δεσμούς.

Και, βέβαια, η Τουρκία εκμεταλλεύεται τα λάθη μας:


• Την αποτυχία μας, μέχρι τώρα, να προστατεύσουμε τους ισλαμικού θρησκεύματος Έλληνες πολίτες, ώστε να μη γίνουν όργανα -και, τελικά, θύματα- του τουρκικού ιμπεριαλισμού. Την αποτυχία μας να πλησιάσουμε πραγματικά την καλόπιστη μεγάλη πλειονότητα των μουσουλμάνων και να τους βοηθήσουμε να ενσωματωθούν στην κοινωνία, διατηρώντας και καλλιεργώντας, όσο θέλουν, το μειονοτικά τους χαρακτηριστικά. Τον λανθασμένο τρόπο με τον οποίο ενίοτε αντιδράσαμε στον προβοκατόρικο χαρακτήρα του τουρκικού επεκτατισμού, λαμβάνοντας, στο παρελθόν, ορισμένα περιοριστικά μέτρα ως προς τους Μουσουλμάνους, μέτρα ελάσσονα είναι αλήθεια, αλλά που κατέστησαν μερικούς από αυτούς ευάλωτους στην προπαγάνδα της Άγκυρας και, συγχρόνως, της έδωσαν επιχειρήματα.


• Η Τουρκία εκμεταλλεύθηκε και εκμεταλλεύεται, επίσης, την μοιραία πολιτική μας, που συνίσταται στη νομιμοποίησή της ως προς τους ελληνικής ιθαγένειας Μουσουλμάνους και στη (γνήσια ή προσποιητή) εντύπωση της πολιτικής μας ηγεσίας, ότι μπορεί να έλθει μαζί της σε συμφωνία για ζητήματα που τους αφορούν. Στην πολιτική μας αυτή οφείλονται και οι ειδικές ελληνοτουρκικές συμφωνίες (όπως το εκπαιδευτικό πρωτόκολλο του 1978), που συνέβαλαν στον εκτουρκισμό των Μουσουλμάνων και δημιούργησαν διαύλους επιρροής της Τουρκίας. Η ανεπαρκής μέριμνα για την γενικότερη εθνική μας ισχύ (διπλωματική, οικονομική και, ιδίως, στρατιωτική) απετέλεσε καίριο λάθος, που οι αντίπαλοί μας επίσης εκμεταλλεύθηκαν.


ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΕΣ


Τι έχει πετύχει η Τουρκία μέχρι σήμερα σε αυτά τα μειονοτικά θέματα:


Στην Ίμβρο και την Τένεδο -στρατηγικής σημασίας νησιά- ο Ελληνισμός έχει σχεδόν εξαλειφθεί. Οι ελάχιστοι ομογενείς που παραμένουν στην Πόλη, χωρίς να συνιστούν ουσιαστική ελληνική παρουσία, είναι, για την Άγκυρα, πολύτιμο πολιτικό αντίβαρο (επειδή, βέβαια, εμείς το επιτρέπουμε να το χρησιμοποιούν σαν τέτοιο). Την εκτίμηση αυτή επιβεβαιώνουν οι προσπάθειες της Τουρκικής Πρεσβείας στην Αθήνα, να πείσει ομογενείς να επιστρέψουν στην Πόλη. Η Άγκυρα ανησυχεί ότι θα μείνει χωρίς αντίβαρο και χωρίς ομήρους.

Εδώ στη Θράκη, η Τουρκία έχει επιτύχει ανησυχητικά μεγάλο βαθμό ενοποίησης και Τουρκοποίησης των μειονοτήτων. Έχουν διαμορφωθεί πραγματικοί δεσμοί (οικονομικοί, εκπαιδευτικοί και άλλοι) μεταξύ σημαντικού αριθμού Μουσουλμάνων και της Τουρκίας, πράκτορες της οποίας εμφανίζονται ως εκπρόσωποι τους, στο ελληνικό κοινοβούλιο κατά το παρελθόν, αλλά και διεθνώς, προσπαθώντας να δημιουργήσουν την εντύπωση ότι οι Μουσουλμάνοι καταπιέζονται στην Ελλάδα. Συντονίζονται δε και με την ηγεσία των Μουσουλμάνων στην Βουλγαρία.

Η Άγκυρα οργανώνει τους Μουσουλμάνους στη χώρα μας, ώστε να τους ποδηγετεί, και έχει αποκτήσει μέσα πίεσης εδώ, μέσα στην Ελλάδα. Δεν είναι υπερβολικό να λεχθεί πως έχει φθάσει να ασκεί de facto συγκυριαρχία, μέσω του Γενικού Προξενείου της στην Κομοτηνή, μέσω των πρακτόρων της, μέσω των Μουσουλμάνων που εκβιάζει, αλλά, πιθανότατα, και μέσω αυτών που εξαγοράζει. Αναφέρομαι στις επίμονες φήμες περί μυστικών κονδυλίων που μοιράζει το Γενικό Προξενείο σε Μουσουλμάνους, για σκοπούς όπως οι αγορές επιλεγμένων ακινήτων και οι μυστικές επιχορηγήσεις μουσουλμανικών καταστημάτων. Τα μέσα παρέμβασης συμπληρώνονται από τους δασκάλους (κάποτε και από τους θρησκευτικούς λειτουργούς), από τα σχολικά βιβλία που η Άγκυρα θέλει να στέλνει εδώ, από την προπαγάνδα των τουρκικών μέσων δημοσιότητας.

Η Άγκυρα έχει επιτύχει, επίσης, να προσδώσει στην Αδριανούπολη τις προοπτικές κέντρου της ευρύτερης περιοχής. Σαφής είναι, εξάλλου η εντύπωση πως η Τουρκία έχει εξασφαλίσει την ανοχή, αν όχι και υποστήριξη, των Ηνωμένων Πολιτειών, για την επεκτατική της τακτική.

ΟΙ ΤΟΥΡΚΙΚΟΙ ΣΤΟΧΟΙ


Πόσο, λοιπόν, κινδυνεύει να καταστεί η Θράκη “μια άλλη Κύπρος”; Η απάντηση είναι ότι αυτό έχει ήδη συμβεί αρκετά, αφού εφαρμόζονται ορισμένα από τα τακτικά σχέδια της Τουρκίας, όπως είναι η υπαγωγή των Μουσουλμάνων στον έλεγχό της και η χρησιμοποίησή τους για σκοπούς αντίθετους με τα πραγματικά τους συμφέροντα. Όπως είναι, επίσης, η αυτοπροβολή της Τουρκίας ως “προστάτιδος” των Μουσουλμάνων στην Ελλάδα (αλλά και στην Βουλγαρία) και η αξιοποίηση των δικών μας λαθών, τα οποία αναφέραμε. Με τέτοια μέσα, στα οποία συγκαταλέγονται η εξασφάλιση ισχυρών συμμάχων και η συνεχής αναβάθμιση των τούρκικων ενόπλων δυνάμεων, η Toυρκία ήδη -επαναλαμβάνω- ασκεί στην πράξη, συγκυριαρχία στην ελλαδική Θράκη. Η Άγκυρα συνεχίζει, συγχρόνως, τις προσπάθειες εφαρμογής των υπολοίπων σχεδίων της: Για την αναγνώριση των Μουσουλμάνων ως μιας, ενιαίας, “τουρκικής κοινότητας”. Για την κατασκευή μιας ενιαίας “εδαφικής βάσης” της μειονότητας αυτής, για την, κατά το δυνατόν, επέκταση της βάσης αυτής μέχρι τα σύνορα, ώστε να δημιουργηθεί εδαφική συνέχεια με την Τουρκία και για την επικράτηση του ισχυρισμού, ότι οι Μουσουλμάνοι έχουν οιονεί εθνικά δικαιώματα επί των εδαφών όπου σήμερα διαμένουν. Για την αναγνώριση ενιαίας ηγεσίας των Μουσουλμάνων, η οποία να ελέγχεται από την Άγκυρα και να αναγνωρίζεται διεθνώς.

Η Τουρκία ελπίζει ότι, με τα μέσα αυτά και με την συμπαράσταση των ισχυρών της συμμάχων, που θα την βοηθήσουν να εκμεταλλευθεί ορισμένες τάσεις του δικαίου των μειονοτήτων, θα καταφέρει, τελικά, να ενσωματώσει τα ελληνικότατα αυτά εδάφη.

ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ


Τι μπορούμε να κάνουμε για να μη συμβεί αυτό; Νομίζω πως η πολιτική, την οποία οφείλουμε να ακολουθήσουμε, είναι απαραίτητο να συνδυάζει δύο στοιχεία: Αφ’ ενός την εξασφάλιση της άσκησης όλων των δικαιωμάτων των Μουσουλμάνων συμπατριωτών μας. Και αφ’ ετέρου την προστασία μας από τον ιμπεριαλισμό της Άγκυρας, αλλά και την προστασία των Μουσουλμάνων συμπατριωτών μας, ώστε να μη καταστούν θύματα του ιμπεριαλισμού αυτού, όπως οι Τουρκοκύπριοι, που αναγκάζονται να εγκαταλείπουν την Κύπρο, υπό την πίεση των εποίκων και των στρατευμάτων κατοχής. Η πολιτική αυτή -η μόνη ορθή- συνεπάγεται, φυσικά, την επίσημη αναγγελία, ότι η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει, πλέον, πως η Τουρκία έχει οποιοδήποτε δικαίωμα να αναμειγνύεται σε θέματα ελληνικής ιθαγένειας Μουσουλμάνων ή να παριστάνει ότι ενδιαφέρεται γι’ αυτούς. Η κατάργηση του τουρκικού Γενικού Προξενείου στην Κομοτηνή, ο τερματισμός εφαρμογής των ελληνοτουρκικών εκπαιδευτικών συμφωνιών και πρωτοκόλλων και, βεβαίως, η αυστηρή πάταξη κάθε πράξης υπονομευτικής της ελληνικής κυριαρχίας -χωρίς, το ξαναλέω, να θίγονται τα δικαιώματα των Μουσουλμάνων- αποτελούν, επίσης, αναγκαίες και επείγουσες ενέργειες.


Η εφαρμογή αυτής της πολιτικής κάθε άλλο παρά εύκολη θα είναι. Διότι η Άγκυρα χρησιμοποιεί τα μειονοτικά δικαιώματα για να προωθεί τους σκοπούς της. Μια τακτική που θα συνίστατο στην παρεμπόδιση άσκησης των δικαιωμάτων αυτών, έκτος του ότι θα ήταν απαράδεκτη καθ’ εαυτή, μόνο τον τουρκικό επεκτατισμό θα εξυπηρετούσε. Τα μειονοτικά, όμως, δικαιώματα έχουν όρια, τα οποία πρέπει να καθορίζει το υπέρτερο καθήκον προστασίας των μειονοτήτων, αλλά και της πλειονότητας, από έξωθεν κινδύνους. Η πολιτική αυτή -η μόνη ορθή- προϋποθέτει μία γενικότερη αλλαγή της στάσης του Ελληνισμού απέναντι στην Τουρκία. Διότι πως θα εξηγήσουμε τα αμυντικά μέτρα που θα λάβουμε εδώ, όταν συνεχίζονται οι διακοινοτικές συνομιλίες στην Κύπρο, όταν πραγματοποιούνται συναντήσεις τύπου Νταβός, όταν δεν καταγγέλλουμε διεθνώς την ολοκληρωτική και γενοκτόνο Άγκυρα;


Απαραίτητο, τέλος, στοιχείο της νέας πολιτικής είναι η αύξηση της εθνικής μας ισχύος, στρατιωτικής, διπλωματικής και οικονομικής. Και η ακτινοβολία ελληνικού πολιτισμού, από εδώ προς ολόκληρη την περιοχή.
Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός
Δάσκαλος, Κιλκίς

Στα «ταλαίπωρα» τα λεξικά της ελληνικής γλώσσας κάποιες λέξεις διατηρούν ακόμη την εύσημο θετική σημασία τους, ενώ, όταν δραπετεύουν από την αντίστοιχη σελίδα τους, χάνουν εντελώς την σημασία τους, καταντούν αγνώριστες, κακόσημες, στα όρια της βλασφημίας. Παράδειγμα η χιλιοβασανισμένη λέξη «εκσυγχρονιστής». Η λεξικογραφική της σύσταση είναι εξαιρετική. Διαβάζουμε για υγιείς μεταρρυθμίσεις και προσαρμογή στις νέες συνθήκες και απαιτήσεις και λοιπά ηχηρά παρόμοια. Προσωπικώς, όπως και πολλοί άλλοι, όταν θέλω να προσβάλω κάποιον «ασυστόλως» και «βαθέως», τον χαρακτηρίζω …«εκσυγχρονιστή». Έτερον παράδειγμα.

Αν τολμήσεις και πεις την φράση «Ελληνική Δημοκρατία», οι πάντες χαχανίζουν. Καλύτερα «λωποδυτοκρατία». Αγορεύει από το βήμα της Βουλής, πελιδνός και αξιοδάκρυτος, ο φερόμενος ως πρωθυπουργός και ομιλεί γιά «ανάπτυξη». Ανάπτυξις ή ανάπτυσις, όπως θα έλεγαν οι καθαρολόγοι; Υπάρχει το ουσιαστικό «πτύξις», που σημαίνει δίπλωση ή πτυχή, άρα ανάπτυξη είναι το ξεδίπλωμα, η αύξηση, το μεγάλωμα, και έχουμε το ουσιαστικό «πτύσις», που είναι το φτύσιμο. Άρα «ανάπτυσις» είναι το ξαναφτύσιμο.

Βεβαίως και η εκάστοτε εξουσία εφευρίσκει καινούργιες, κούφιες λέξεις, που αναθρώσκουν ανάλαφρες σαν φυσαλλίδες αέρος, «κελύφη έρημα εννοίας» όπως θα ‘λεγε ο Ροϊδης, με τις οποίες «βαφτίζει» πράγματα, που ο λαός απεχθάνεται με τις παλιές τους ονομασίες. Νεολογισμοί, κυρίως, που αποκλείουν δυσάρεστους συνειρμούς. Μιλάει «ο στουρναρόγιαννος» για ανάγκη «διαρθρωτικών αλλαγών», και σκέφτεσαι ποιους ετοιμάζουν γιά την ανεργία (Με πόση επιπολαιότητα και σκληροκαρδία μιλούν κάποιοι για την «αναγκαιότητα» των απολύσεων, λες και πρόκειται γιά ζώα και όχι ανθρώπους με οικογένεια και παιδιά. Μόνιμοι κατά συμβασιούχων. Ιδιωτικοί κατά μονίμων. Κανιβαλισμός και αναλγησία. Και τα κομματικά καθάρματα χασκογελούν με τους ανόητους και αφελείς.

Το 1997 είχα διαβάσει το βιβλίο της Βιβιάν Φορεστέρ «Η οικονομική κρίση». Τότε μου φάνηκαν ουτοπικά τα όσα υποστήριζε. Τώρα τα κατάλαβα. Αντιγράφω μία παράγραφο:
«Βλέπουμε καθημερινά να προσλαμβάνονται, να απολύονται άντρες και γυναίκες, μέσα σε μία αγορά εργασίας που μεταβάλλεται, συρρικνώνεται, γίνεται όλο και πιό φανταστική, μία αγορά από την οποία αυτοί οι άνθρωποι εξαρτώνται, από την οποία εξαρτάται η ζωής τους, ενώ εκείνη δεν εξαρτάται πια από αυτούς. Βλέπουμε ήδη, τόσο συχνά, ότι δεν τους προσλαμβάνουν πιά καθόλου, δεν θα τους προσλάβουν ποτέ. Και τότε, ιδιαίτερα οι νέοι, φυτοζωούν μέσα σε ένα τεράστιο κενό που παρουσιάζεται σαν εξευτελιστικό, και για το οποίο θεωρούνται υπεύθυνοι οι ίδιοι. Βλέπουμε πως, ξεκινώντας από εκεί, η ζωή τούς κακοποιεί και η κοινωνία τη βοηθά να τους κακοποιεί. Βλέπουμε ότι πέρα από την εκμετάλλευση των ανθρώπων υπάρχει και κάτι χειρότερο: η απουσία οποιασδήποτε εκμετάλλευσης. Πώς να μην τρέμουν αυτά τα πλήθη, που δεν είναι εκμεταλλεύσιμα, που δεν είναι ούτε καν εκμεταλλεύσιμα, που δεν είναι πιά καθόλου απαραίτητα για την εκμετάλλευση; Αλλωστε κι η ίδια η εκμετάλλευση γίνεται πιά περιττή. Πώς να μην τρέμουν αυτά τα πλήθη κι όλα τα άτομα που τα απαρτίζουν;
Επομένως, σαν ηχώ, και πάλι το ερώτημα: είναι «χρήσιμο» να ζη κανείς αν δεν είναι επικερδής για το κέρδος; Κι αυτό το ερώτημα αποτελεί την ηχώ ενός άλλου: πρέπει κανείς ν’ «αξίζει» να ζη, για να έχει το δικαίωμα να ζη; Και μ’ αυτό το ερώτημα εκφράζεται ο κρυφός φόβος, η αόριστη αλλά δικαιολογημένη φρίκη ότι, σύντομα, θα θεωρείται περιττός ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων ή και ο μεγαλύτερος αριθμός. Όχι πολίτες δεύτερης κατηγορίας ούτε καν απορριπτέοι: περιττοί…. Και κατά συνέπεια επιζήμιοι. Και κατά συνέπεια…».
(σελ. 25-26, εκδ. «Λιβάνης»)
Την ίδια πνευματική αδιαθεσία και ανατριχίλα αισθάνεσαι, όταν ακούγαμε, για παράδειγμα, την κ. Διαμαντοπούλου να απειλεί την Παιδεία υποσχόμενη το «Νέο Σχολείο», όπερ σημαίνει αφιλοπατρία, εκκλησιομαχία και κατασυκοφάντηση της εθνικής ιστορίας μας και παράδοσης.

Πρόσφατο παράδειγμα. το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της Βουλής είναι «ναός της Δημοκρατίας», εκεί υποτίθεται ότι ανθίζει η ελευθερία του λόγου, εξυμνείται ο σεβασμός της γνώμης και έτερα καρυκεύματα και εύπεπτα μπαχαρικά προς λαϊκήν κατανάλωσιν. Το βράδυ που ψηφίζονταν τα ξανά «νέα μέτρα» -«καρφιά» στο «φέρετρο» της Πατρίδας μας- κάποιο συμπολιτευόμενοι βουλευτές αρνήθηκαν τον ρόλο του «νεκροθάφτη» και «δημίου». Ο ψευτοβενιζέλος και ο φερόμενος ως πρωθυπουργός τους διέγραψαν εν ριπή οφθαλμού. Το ορθότερον, λοιπόν, είναι ναός της δειμοκρατίας, και όχι δημοκρατίας. (Κατά την μυθολογία ο Δείμος είναι γιος του Αρη και της Αφροδίτης. Δείμος σημαίνει τρόμος. Με τον αδελφό του Φόβο κλονίζουν τις πυκνές φάλαγγες των στρατών κατά την μάχη).

Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε την απαρίθμηση των λέξεων, που τις «έντυσαν» οι κρατούντες με καινούργιο «φόρεμα», γιά να μην αναγνωρίζονται, όπως η «διαθεσιμότητα», αντί γιά απόλυση, η «απασχολησιμότητα» και πολλές άλλες κουφότητες και κακότητες. Και να μην λησμονήσω και τους «Ευρωπαίους εταίρους», τα λυσσασμένα τα σκυλιά, τις ύαινες, που οσμίστηκαν «πτώμα» και επέπεσαν να το διαμελίσουν. Ακούς, Ευρωπαίοι; Τέτοια βρισιά, λέω στους μαθητές μου, να μην καταδεχτείτε να σας την πουν.
(Ο Θουκυδίδης στο Γ’, 82,4 αναφέρει κάτι παρόμοιο που συνέβαινε στην εμφυλιοσπαρασσόμενη Κέρκυρα: «….και την ειωθυίαν αξίωσιν των ονομάτων ες τα πράγματα αντήλλαξαν την δικαίωσιν». Μεταφράζει ο Βενιζέλος, ο παλιός, ο πραγματικός, και όχι ο νέος ψευτοβενιζέλος: «…και κατήντησαν να μεταβάλλουν αυθαιρέτως την καθιερωμένην σημασίαν των λέξεων, διά των οποίων δηλούνται τα πράγματα». Παρακάτω θα βρούμε εκείνο το περίφημο «το σώφρον του ανάνδρου πρόσχημα εστί», το οποίο τηρεί με ευλάβεια και ζηλευτή λεπτότητα ο «κύριος Τίποτε» έναντι της Τουρκίας).

Θα επιστρέψω, όμως, στα «πετράδια» των λέξεων που κατάντησαν …«πέτρες και άνθρακες». Η λέξη συνδικαλιστής -«με το συμπάθειο»- που έλεγαν και οι παππούδες μας. Πριν «σακατευτεί» από τους ….συνδικαλιστές, την λέξη την συνόδευε ωραία ερμηνεία. Αγώνες γιά δικαιώματα του λαού, κατακτήσεις, αυτονόητες, γιά τους εργαζομένους, θυσίες.

Από το ’81, όμως, κυρίως, και εντεύθεν, όταν βλάστησαν σ’ αυτόν τον τόπο οι κλαδικές των «πρασινοφρουρών» και ποικίλων επιβητόρων της εξουσίας και παρεξουσίας -με ένα λόγο το κλίμα σκυβαλοκρατίας και σαλταδορισμού, που η λαϊκή θυμοσοφία συνόψισε ευθύβολα στο απόφθεγμα «Τα λίγα βγαίνουν με κόπο, τα πολλά βγαίνουν με κόλπο» η λέξη «ξεφλουδίστηκε», ανασημασιοδοτήθηκε, κυλίστηκε στον βόρβορο της ευτέλειας και της ανομίας. (Φρόντισα να διαγραφώ –με ήλεγχε η συνείδησή μου- από τα «συνδικαλιστικά όργανα» των δασκάλων. Μακάρι να το πράξουν όλοι. Πόσοι και πόσοι χασομέρηδες και κηφήνες, πρώην δάσκαλοι, αναρριχήθηκαν, μέσω του συνδικαλισμού, στα «χρυσοφόρα» αξιώματα).

Ο νυν συνδικαλισμός είναι «σκωληκοειδής απόφυση» του ΠΑΣΟΚ. Τις τελευταίες δεκαετίες ο συνδικαλιστής -ζητωκραυγαστής και σφογγοκωλάριος του ΠΑΣΟΚ –Θεός σχωρέσ’ το- και λοιπών «προοδευτικών» δυνάμεων της βοσκηματώδους θολοκουλτούρας, μπορούσε με κατάλληλους ελιγμούς να ανέλθει σε ανώτατα αξιώματα να γίνει υπουργός, καθηγητής πανεπιστημίου, διευθύνων σύμβουλος δημοσίου οργανισμού και κατόπιν επιδιδόταν στην λαφυραγωγία, στην ρουσφετολογία, μ’ ένα λόγο στην καταστροφή της Πατρίδας μας. (Γνωστό και το ανέκδοτο γιά το σαλιγκάρι, που βρέθηκε στην σκεπή του υψηλότερου μεγάρου της πρωτεύουσας. «Πώς βρέθηκες εσύ εδώ πάνω»; το ρωτούν. Και εκείνο εξομολογείται «Έρποντας, γλείφοντας και με τα κέρατά μου»!…).

Τέλος πάντων …και διηγώντας τα να κλαις. Η κρίση έχει και κάποια θετικά. Ξεβράζονται τα σαλιγκάρια και λοιπά ερπετά που μαγάρισαν την Πατρίδα μας. Ας ελπίσουμε ότι η Ελλάδα θα κυβερνηθεί κάποτε από ανθρώπους και όχι από «σιχαμερές ανθρωποκάμπιες», όπως θα έλεγε ο Φώτης Κόντογλου.
Μήπως θα πρέπει να επαναληφθούν οι Δημοτικές εκλογές του 2010 τώρα που κρίθηκε αντισυνταγματικός ο νόμος για την παροχή ιθαγένειας σε μετανάστες;

  • Εφόσον παράνομα «ελληνοποιήθηκαν» χιλιάδες μετανάστες… ψήφισαν και παράνομα!
  • Έγινε αλλοίωση του εκλογικού αποτελέσματος και πρέπει να απαιτήσουμε επανάληψη των Δημοτικών εκλογών.

Ζούμε σε μια χώρα που όλα τα παράλογα έχουν θέση στη σφαίρα πολιτικής λογικής. Όλα τα παράλογα και ανθελληνικά διαδραματίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτική και κοινωνική ζωή του τόπου. Όλοι οι Έλληνες πατριώτες αντιδράσαμε δυναμικά την περίοδο εκείνη που ψηφιζόταν το κατάπτυστο νομοσχέδιο που παρείχε ελαφρά τη καρδία την ελληνική ιθαγένεια σε μετανάστες που στην πλειοψηφία τους εισήλθαν παράνομα στη χώρα. Τότε χάσαμε τη μάχη και το ανθελληνικό καθεστώς προχώρησε ακάθεκτο στην χορήγηση της ελληνικής ιθαγένειας καθώς είχε και ψηφοθηρικούς σκοπούς πάνω από όλα…!
Το 2010 πραγματοποιήθηκαν Δημοτικές εκλογές στις οποίες το προδοτικό νομοσχέδιο έδινε δικαίωμα στους ελληνοποιηθέντες μετανάστες να ψηφίσουν, κάτι το οποίο φυσικά και έκαναν. 
Σήμερα , με μία φωτεινή εξαίρεση της όλης ακολουθούμενης καταστροφικής πολιτικής της σημερινής κυβέρνησης, το νομοσχέδιο μετά από απόφαση του ΣΤΕ κρίνεται αντισυνταγματικό
Η κυβέρνηση ακαριαίως, πράγμα που μας εκπλήσσει, αποφασίζει να παγώσει το νομοσχέδιο και να επαναφέρει νέα πρόταση τροποποιημένη σύμφωνα με τις προτάσεις του ΣΤΕ. 
Η ερώτηση που δεν έχει απαντηθεί ακόμα ή ακόμα χειρότερα ΚΑΝΕΙΣ δεν έχει θέσει επισήμως… είναι τι θα γίνει με το αποτέλεσμα των Δημοτικών εκλογών του 2010 στις οποίες ψήφισαν και οι ελληνοποιηθέντες μετανάστες….! Εφόσον η παροχή του δικαιώματος ψήφου μέσω της παροχής ιθαγένειας κρίνεται ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ, δεν θα πρέπει και το αποτέλεσμα των εκλογών αυτών να ΑΚΥΡΩΘΕΙ;
Τώρα αντιλαμβάνεσθε γιατί κάποια αριστερόστροφα πολιτικά κόμματα αντέδρασαν με την απόφαση…; Αντιλαμβάνεσθε ποιοι είχαν συμφέρον και θα συνέχιζαν να έχουν ψηφοθηρικά «πάρε – δώσε» με τους «Έλληνες Μετανάστες»…; 
Όσοι αντέδρασαν προφανώς δεν κόπτονται για τα δικαιώματα των μεταναστών…αλλά γιατί θα χάσουν τα μελλοντικά ψηφαλάκια.  
Υπενθυμίζουμε ότι με το νόμο Ραγκούση απέκτησαν δικαίωμα ψήφου περίπου 266.250 αλλοδαποί…!
Πίσω στο θέμα μας όμως. 
Τι θα γίνει με τις Δημοτικές εκλογές του 2010; 
Θα ΑΚΥΡΩΘΟΥΝ, αφού έχει υπάρξει αλλοίωση αποτέλεσματος;
Τέλος, θα τιμωρηθεί κανείς από την κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου, για την παραβίαση του Συντάγματος και την αλλοίωση του εκλογικού αποτελέσματος;


Την σοβαρή καταγγελία για τη μεταφορά μαθητών του ιδιωτικού μειονοτικού Γυμνασίου και Λυκείου «Μουζαφέρ Σαλίχογλου», δημοσία δαπάνη από την ορεινή ζώνη προς την πόλη της Ξάνθης, διερευνά με Ερώτησή του προς τον Υπουργό Παιδείας Κωνσταντίνο Αρβανιτόπουλο ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Τέρενς Κουίκ.


Σύμφωνα με τον Τέρενς Κουίκ, «την ώρα που οι μαθητές των δημοσίων σχολείων έφτασαν στο σημείο καθημερινά να ανεβαίνουν είτε σε καρότσες μεταφοράς αγροτικών προϊόντων είτε να κάνουν ωτοστόπ ελπίζοντας πως κάποιος οδηγός θα τους παραλάβει, την ώρα που οι αυτοκινητιστές έκαναν αγώνα για την καταβολή των δεδουλευμένων τους για τη μεταφορά της μαθητιώσας νεολαίας στα σχολεία της, οι Έλληνες φορολογούμενοι, πληρώνουν όπως φαίνεται χρήματα για τη δωρεάν μεταφορά μαθητών στο ιδιωτικό μειονοτικό Γυμνάσιο και Λύκειο, «Μουζαφέρ Σαλίχογλου»».

Ολόκληρη η ερώτηση:

«Είναι γνωστά τα προβλήματα που υπάρχουν με τις περικοπές στις δαπάνες για μεταφορά μαθητών από ορεινές και απομακρυσμένες περιοχές στα πλησιέστερα δημόσια σχολεία και τις αντιδράσεις των ιδιοκτητών των μέσων που ζητούν να εξοφληθούν τα οφειλόμενα.
Το πρόβλημα καθίσταται ακόμη πιο έντονο σε περιοχές, όπως ο Νομός Ξάνθης, μεγάλο τμήμα του μαθητικού πληθυσμού του οποίου κατοικεί στον ορεινό όγκο της Ροδόπης.
Κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων των ιδιοκτητών μέσων μεταφοράς μαθητών τον Σεπτέμβριο του 2012 καταγγέλθηκε ότι μεταξύ των μαθητών που μεταφέρονται καθημερινώς από την ορεινή ζώνη προς την πόλη της Ξάνθης, περιλαμβάνονται και οι μαθητές ενός ιδιωτικού σχολείου και συγκεκριμένα του ιδιωτικού μειονοτικού γυμνασίου και Λυκείου «Μουζαφέρ Σαλίχογλου».

Ερωτάται ο κ. Υπουργός:

1. Αληθεύει ότι οι Έλληνες φορολογούμενοι πληρώνουν χρήματα για τη δωρεάν μεταφορά μαθητών σε ιδιωτικό σχολείο στην Ξάνθη και συγκεκριμένα στο ιδιωτικό γυμνάσιο-Λύκειο Ξάνθης «Μουζαφέρ Σαλίχογλου»; Εάν ναι, τότε:
2. Ποιος είναι ο αριθμός μαθητών που μεταφέρονται καθημερινώς δαπάναις του ελληνικού Δημοσίου προς το ιδιωτικό μειονοτικό γυμνάσιο-Λύκειο Ξάνθης και ποιο είναι το σχετικό κόστος μηνιαίως για τους συγκεκριμένους μαθητές;
3. Τι μέτρα έχουν ληφθεί εις βάρος των υπευθύνων που παραβαίνουν τη νομοθεσία και χρησιμοποιούν χρήματα που προορίζονται για τις δαπάνες μεταφοράς μαθητών σε δημόσιο σχολεία προκειμένου να μεταφέρονται μαθητές σε ιδιωτικά σχολεία;
4. Πότε θα σταματήσει η παράνομη μεταφορά μαθητών σε ιδιωτικό σχολείο της Ξάνθης;
5. Θα ζητηθεί από το ιδιωτικό σχολείο «Μουζαφέρ Σαλίχογλου» η επιστροφή των χρημάτων που δαπάνησε το Ελληνικό Κράτος τα τελευταία χρόνια για τη μεταφορά των μαθητών στο συγκεκριμένο σχολείο;
6. Εκτός από το ιδιωτικό σχολείο «Μουζαφέρ Σαλίχογλου», μεταφέρονται δωρεάν μαθητές και στο ιδιωτικό σχολείο «Άξιον» που βρίσκεται έξω από την Ξάνθη; Εάν όχι, σε τι οφείλεται η διάκριση υπέρ του πρώτου ιδιωτικού σχολείου»;

Ο Ερωτών Βουλευτής
Τέρενς – Νικόλαος Κουίκ
Σχόλιο ιστολογίου:
Μήπως οι χριστιανοί κάτοικοι της Θράκης γίνονται θύματα ρατσιστικής εις βάρος τους συμπεριφοράς από την πλευρά της κυβέρνησης, η οποία είτε θέλει να δημιουργεί προβλήματα στην εκπαίδευσή τους είτε αποσκοπεί στον έμμεσο εξαναγκασμό τους να εγκαταλείψουν την Θράκη;
Μήπως η κυβέρνηση των Αθηνών στο κυνήγι των ψήφων ξεχνά την βασική εντολή του Συντάγματος, όπου ορίζεται με απόλυτη σαφήνεια η εξασφάλιση ισοτιμίας και ισονομίας μεταξύ των κατοίκων της χώρας;
Μήπως οι χριστιανοί κάτοικοι της Θράκης θα πρέπει να κηρύξουν -επιτέλους- ως μη επιθυμητούς στην περιοχή όλους εκείνους που τους αντιμετωπίζουν σαν μηχανές παραγωγής φορολογικού χρήματος χωρίς να υπάρχει καμία απολύτως ανταποδοτικότητα;
Τέλος, με πιό αιτιολογικό στηρίζεται η μετακίνηση μαθητών (έστω και μουσουλμάνων) σε ιδιωτικά σχολεία, ενώ δεν συμβαίνει το ίδιο και για την μετακίνηση των μαθητών που φοιτούν σε δημόσια σχολεία;
Μήπως τελικά το Ελληνικό κράτος αποδομείται μέσα από αποφάσεις της κυβέρνησης των Αθηνών, οι οποίες μπορούν να χαρακτηριστούν -με την επιεικέστερη προσέγγιση- ως απολύτως καταστροφικές και εγκληματικές εις βάρος μερίδας του Θρακικού πληθυσμού, αφού εμπεριέχουν διαχωρισμό των κατοίκων;
Κινητοποιήσεις δικαστών και εισαγγελέων

Συνάδελφοι δικαστές και εισαγγελείς σαν απάντηση στους ελάχιστους συναδέλφους που αντιδρούν στις κινητοποιήσεις μας αλλά και στις αμφιβολίες και στις αντιρρήσεις που ήδη εγείρονται για την κλιμάκωση του αγώνα, τις οποίες σέβομαι, αλλά δεν υιοθετώ αναφέρω τα κάτωθι:

Αγωνιζόμαστε ως κλάδος, ως ανεξάρτητη εξουσία ενάντια στην προκλητική παραβίαση του Συντάγματος από την εκτελεστική και νομοθετική εξουσία, ενάντια στην κατεδάφιση όλων των κοινωνικών δικαιωμάτων, ενάντια στην ισοπέδωση της παιδείας και της υγείας του λαού μας, ενάντια στη γενοκτονία που επιχειρείται εις βάρος όλων μας με την μείωση των μισθών και των συντάξεων σε επίπεδα μη βιώσιμα στα πλαίσια δήθεν του αποκαλούμενου δημοσίου συμφέροντος το οποίο όπως φαίνεται σύμφωνα με την 668/20-2-2012 απόφαση του ΣτΕ, που έκρινε συνταγματικό το μνημόνιο σε όλα τα μέτρα του υπερισχύει του ίδιου του Συντάγματος, των άρθρων που κατοχυρώνουν τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα και αγαθά και της ΕΣΔΑ.

Εδώ υπάρχει και μια αντίφαση και ειρωνεία των σοφών του ΣτΕ καθώς όλα τα μέτρα που λαμβάνονται στα πλαίσια του δημοσίου συμφέροντος για τη λειτουργία του κράτους και της κοινωνίας μας συγχρόνως τα ίδια μέτρα καταστρατηγούν, ισοπεδώνουν το δημόσιο συμφέρον και καταστρέφουν την κοινωνία μας για το καλό της οποίας εφαρμόζονται.

Αγωνιζόμαστε ενάντια στο καθεστώς κατοχής που έχουν επιβάλλει η Τρόικα, οι σύμβουλοί τους, οι αξιωματούχοι της ευρωπαϊκής ένωσης και του ΔΝΤ και οι ντόπιοι και ξένοι τραπεζίτες.  
Αγωνιζόμαστεενάντια στην κυβέρνηση «δωσίλογων» που προσφέρουν γη και ύδωρ στους δανειστές μας εξοντώνοντας το λαό μας με την κατάλυση κάθε είδους εργασιακού και κοινωνικού δικαιώματός του.  
Αγωνιζόμαστεενάντια στο φαύλο αυτό καθεστώς της δήθεν κοινοβουλευτικής δημοκρατίας το οποίο νομοθετεί ενάντια στη θέληση και βούληση του λαού υποστηρίζοντας ότι διαθέτει λαϊκή νομιμοποίηση και εντολή.  
Αγωνιζόμαστε ενάντια στη λειτουργία της βουλής οπερέτας και της κυβέρνησης «yes men» που έχουμε, που νομοθετούν πάντα με δημοκρατικό τρόπο ψηφίζοντας όλα τα μέτρα που οδηγούν στην εξόντωση το λαό μας και στη διάλυση το κράτος μας, σε ένα άρθρο, για να μην υπάρξουν αντιδράσεις και διαρροές. Αλήθεια τι δημοκρατική πρακτική που είναι αυτή. Την επικροτούμε ως δικαστική εξουσία.  
Αγωνιζόμαστε ενάντια στην ανεργία που έχει ξεπεράσει το 30%, αγωνιζόμαστε για τις οικογένειες των 3.000 συμπολιτών μας που αυτοκτόνησαν μην αντέχοντας την εξαθλίωση που τις οδήγησε η νόμιμα και δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνησή μας. 
Αγωνιζόμαστε ενάντια στον ορυμαγδό των νέων αυτών μέτρων λιτότητας και ισοπέδωσής μας, τα οποία κατά τους κυβερνώντες παίρνονται για το καλό μας και για να υπάρξει ανάπτυξη, όμως εδώ και δύο χρόνια συνεχώς βαθαίνει η ύφεση και δεν υπάρχει διέξοδος και τέλος.  
Αγωνιζόμαστε για την εθνική μας κυριαρχία και ανεξαρτησία. Αλήθεια μήπως δεν έχετε αντιληφθεί ότι ήδη ζούμε σε καθεστώς κατοχής, δουλείας, αποικιοκρατίας γερμανικής προέλευσης. Ποιος πιστεύει ότι είμαστε ελεύθερο και κυρίαρχο κράτος που θα δώσει ένα τέλος στην αυτοκαταστροφή του, στο φαύλο κύκλο που μας οδηγεί η προδοτική αυτή πολιτική που δήθεν υπερασπίζεται τα συμφέροντά μας ως ελληνικό κράτος και πολίτες. Αγωνιζόμαστε ενάντια στην απώλεια της εθνικής μας ανεξαρτησίας, στην αμετάκλητη και άνευ όρων παραίτησή μας από την εθνική κυριαρχία στην οποία προβήκαμε στο άρθρο 14 παράγραφος 5 της δανειακής σύμβασης που υπόγραψε ο υπουργός οικονομικών το Μάιο του 2010 χωρίς την έγκριση και κύρωσή της από τη βουλή και με βάση την οποία εγκαταστάθηκαν στη χώρα μας οι εκπρόσωποι της Τρόικας και του ΔΝΤ, οι οποίοι με τις ευλογίες των πολιτικών μας συμπεριφέρονται σαν να βρίσκονται σε αποικία ή μήπως βρίσκονται.  
Αγωνιζόμαστεγια να διατηρήσει ο καθένας το σπίτι του που με μόχθο και κόπο και με τις οικονομίες του έφτιαξε και αγόρασε και να μη του το πάρει η τράπεζα γιατί με την περικοπή του μισθού του δεν έχει πια τα χρήματα για να πληρώνει το στεγαστικό του δάνειο.  
Αγωνιζόμαστεγια να έχουν τα παιδιά μας μέλλον σε αυτό τον τόπο και όχι να μεταναστεύουν, να μένουν άνεργα και να αμείβονται με 500 ευρώ.  
Αγωνιζόμαστε για να παραμείνουμε ελεύθεροι πολίτες με γνώμη και άποψη και όχι δούλοι, απλοί διεκπεραιωτές και εφαρμοστές των άθλιων νόμων που ψηφίζει η βουλή αυτή των άθλιων εκπροσώπων μας οι οποίοι για άλλη μια φορά αφού υφάρπαξαν την ψήφο του λαού μας με ψευδή διλλήματα περί δήθεν καταστροφή μας αν δεν ακολουθήσουμε πιστά τις οδηγίες των δανειστών μας θεωρούν ότι έχουν τη λαϊκή νομιμοποίηση και εντολή.
Η μέχρι τώρα στάση μας και η κλιμάκωση του αγώνα μας όχι μόνο δεν είναι αντισυνταγματική και παράνομη όπως θέλουν μερικοί να πιστεύουν και να παρουσιάσουν αλλά αντίθετα υπηρετεί το λαό και το Σύνταγμα που καλούμαστε να εφαρμόσουμε.  
Αγωνιζόμαστε για να σταματήσει η προκλητική ισοπέδωση των ατομικών, κοινωνικών, εργασιακών δικαιωμάτων του λαού μας.  
Αγωνιζόμαστε για την προστασία των αδύνατων.  
Αγωνιζόμαστε για να μην εξαφανιστεί η φυλή μας, το έθνος μας, η Ελλάδα μας, ο τόπος μας που τόσο ξεδιάντροπα αφανίζεται από τους δήθεν αντιπροσώπους του, από αυτούς που είναι βουτηγμένοι στη διαφθορά και στην ανομία. Ας πληροφορηθεί λοιπόν η ηγεσία μας, η Πρόεδρος του Αρείου Πάγου, ο Αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου και ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου καθώς και οι εκλεκτοί συνάδελφοι που διαφωνούν με τη στάση μας ότι αγωνιζόμαστε για όλα τα ανωτέρω. 

Η μόνη διέξοδος στην κρίση είναι η σθεναρή και αποφασιστική στάση μας για να τεθεί τέρμα στην καταπάτηση κάθε έννοιας δικαίου και δικαιοσύνης που βιώνουμε και για να υπάρξει μέλλον στον τόπο μας. 
Διαφορετικά αν πάψει να υφίσταται και ο θεσμός της δικαστικής εξουσίας, της δικαιοσύνης που τώρα τελευταία με αφορμή τις κινητοποιήσεις μας βάλλεται από παντού και κυρίως από το εσωτερικό του, την ηγεσία του αλλά και τους ίδιους τους λειτουργούς του δεν θα υπάρχει, δεν θα έχει μείνει όρθιο τίποτα πια. 
Τότε ας συνεχίσουμε να μασάμε το κουτόχορτο που μας προσφέρουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, οι εργολάβοι – καναλάρχες και οι πολιτικοί πάτρωνές τους που θαυμάζουμε στη βουλή και ας συμμορφωθούμε με τις υποδείξεις.

Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία.

Γιάννης Πενταγιώτης
Εισαγγελέας Πρωτοδικών


Την φράση αυτή την είπε σημερινός υπουργός της κυβέρνησης. Κραυγή αγωνίας, κραυγή αφύπνισης, κραυγή συνείδησης, κραυγή ανθρώπινη. Φωνή που ειπώθηκε σε μεγάλο μέσο ενημέρωσης και σίγουρα όχι τυχαία. Ειπώθηκε για να ακουστεί και να αφυπνίσει τους πολίτες για το τι πρόκειται να ζήσουν! (ταυτόχρονα ήταν και μήνυμα προς τους πολιτικούς. Σαν να τους είπε: Προς τα πού πάμε κύριοι;).

Μετά από αυτή την δήλωση είναι πλέον δεδομένο ότι θα τον τελειώσουν σαν υπουργό! Ελεύθερες φωνές σε κυβερνήσεις εξαρτημένες και δέσμιες από ξένα συμφέροντα, δεν επιτρέπονται!

Η ιστορία αυτής της χώρας είναι γεμάτη ΟΧΙ και ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ σε κάθε επίδοξο κατακτητή. Το ξέρουν καλά αυτό, εχθροί και «φίλοι». Για αυτό άλλαξαν τακτική. Επιβάλλουν με κάθε μέσο και τρόπο, ανθρώπους στο τιμόνι της χώρας να δηλώνουν μονάχα ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ!

Σε τρία χρόνια, τρεις πρωθυπουργοί, τρεις κυβερνήσεις είπαν ναι σε όλα. Αυτά τα γυμνά ναι, που είπαν γυμνοί άνθρωποι και εσωτερικά και εξωτερικά, είναι που έφεραν την χώρα κατάχαμα με την μπότα των «προστατών» της, να την πατάει στο λαιμό και να της κόβει την ανάσα.

Δεν επιτρέπονται άλλες φωνές. Δεν επιτρέπονται τα όχι. Απαγορεύεται να ακούγεται: όχι άλλες αυτοκτονίες – όχι στην διάλυση του κοινωνικού κράτους – όχι στους μισθούς πείνας – όχι στην ανεργία που μαραζώνει και ακρωτηριάζει τον άνθρωπο – όχι στην φτωχοποίηση της κοινωνίας – όχι στον εξευτελισμό του ανθρώπου!

Αυτός όμως ο υπουργός, που σε μια αυθόρμητη κρίση συνείδησης εκστόμισε αυτό που όλοι βλέπουν και αντιλαμβάνονται, είπε και αυτός ναι! Έβαλε την υπογραφή του!

Γι αυτό απαγορεύουν την ελεύθερη συνείδηση των βουλευτών και επιβάλλουν την κομματική πειθαρχία αλλοιώνοντας το νόημα αλλά και την ουσία της δημοκρατίας.

Ο βουλευτής είναι εκπρόσωπος του λαού. Δεν είναι ούτε εκπρόσωπος του κόμματος, ούτε εκπρόσωπος άλλων συμφερόντων. Εκλέγεται από τους συμπολίτες του για να τους εκπροσωπεί και να ενδιαφερθεί για τα προβλήματά τους και τα προβλήματα της περιοχής τους. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Το δικαίωμα που έχει είναι να επιλέξει τον πολιτικό χώρο που αυτός εκτιμά ότι μέσα από εκεί θα μπορέσει καλύτερα να βοηθήσει αυτούς που εκπροσωπεί.

Είναι ανέντιμο, είναι προδοσία να ζητάς την ψήφο των συμπατριωτών σου με συγκεκριμένες εξαγγελίες, εθνικές και τοπικές και στην συνέχεια να ψηφίζεις ενάντια σε αυτά που είχες κάνει σημαία. Στην περιοχή μου, στην Κοζάνη, όπου κι εγώ ήμουν υποψήφιος βουλευτής, όλοι δήλωναν πως η ΔΕΗ ως πηγή ενέργειας θα πρέπει να είναι υπό τον έλεγχο του κράτους. Κι όμως ψήφισαν την αποκρατικοποίησή της!

Ψήφισαν για την εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας που την θεωρούσαν αυτονόητη. Ψήφισαν ναι στην ιδιωτικοποίηση των νερών! Ψήφισαν ναι στους μισθούς πείνας! Ψήφισαν ναι στις απολύσεις, αυτοί που έγιναν πολιτικοί με πολιτικούς διορισμούς! Ψήφισαν ναι στην μείωση της σύνταξης της γιαγιάς, που μας χαρτζιλίκωνε με το υστέρημα της. Ή μήπως δεν είχαν ποτέ ανάγκη το χαρτζιλίκι οι ναιναί!
Ίσως κάποιοι να το είχαν. Γιατί το ξέχασαν και ταπεινώνουν έτσι την Ελληνίδα, ηρωίδα γιαγιά!

Αυτοί που αθέτησαν τις υποσχέσεις τους στην κοινωνία που τους εξέλεξε, αυτοί που με την ψήφο τους διαμόρφωσαν την σημερινή κατάσταση, την κατάσταση της φτώχειας, των αυτοκτονιών, των απολύσεων, δεν έχουν κανένα μα κανένα δικαίωμα να διαμαρτύρονται όταν τους αποδοκιμάζει και τους γιουχάρει η κοινωνία. Και είναι άνανδρο να επικαλούνται, όταν και με δική τους υπαιτιότητα και συμμετοχή οι πολίτες βρέθηκαν σε απόγνωση και πανικό και πολλές φορές οι αντιδράσεις να θεωρούνται υπερβολικές, να δηλώνουν πως κινδυνεύει η δημοκρατία! Ποιά δημοκρατία κινδυνεύει; Η δημοκρατία υπεράσπισης μόνο των πολιτικών που ξεγέλασαν την κοινωνία! Την κοινωνία που κινδυνεύει να φτάσει στα όρια εξευτελισμού της ανθρώπινης προσωπικότητας και στα όρια ζωοποίησης για να επιβιώσει ποιος θα την προστατεύσει.

Αυτός και μόνο είναι ο ρόλος και το χρέος του βουλευτή –πολιτικού. Η προστασία της κοινωνίας.
Κι έχουν το θράσος να βγαίνουν και στο γυαλί και να έχουν και απόψεις και προτάσεις. Ποιοι; Οι απρόσωποι, μοιραίοι και άβουλοι! Διαισθάνονται άραγε το φτύσιμο που πέφτει στο γυαλί όταν τους αντικρίζουν στις οθόνες οι πολίτες;

Δεν είναι η βροχή που πέφτει! Δυστυχώς για αυτούς!

Μία χούφτα Ελλήνων αποφάσισαν πριν από χρόνια να εναντιωθούν στα όσα η Άγκυρα προγραμμάτιζε για τη Θράκη και ένωσαν τις μικρές τους δυνάμεις απέναντι σε ένα σύστημα πρακτόρων και στο Τουρκικό Προξενείο της Κομοτηνής. Καταγράφοντας τα «δρώμενα» και απαντώντας στις εμετικές προκλήσεις αρχιπρακτοριδίων και των παρελκομένων τους, κατόρθωσαν να στήσουν μία σειρά από εμπόδια στην τουρκική εξωτερική πολιτική, ξεγυμνώνοντας τους σκοπούς και διαλύοντας με επιχειρήματα την τουρκική προπαγάνδα που ρέει στην Θράκη.

Αυτοί οι άνθρωποι κατόρθωσαν το αδιανόητο. Να σταθούν απέναντι σε ένα σύστημα πρακτόρων που διακινούσε τεράστιες ποσότητες χρημάτων και να απογυμνώσουν τους εκάστοτε στόχους και σκοπούς την Άγκυρας. Και αυτό το έκαναν με προσωπικές οικονομικές θυσίες, μόνοι τους, χωρίς καμία κρατική στήριξη, την οποία φυσικά ποτέ δεν επεδίωξαν, αφού δεν τους το επέτρεπε η ηθική τους. Μέχρι και σήμερα, στέκονται όρθιοι στις σύγχρονες Θερμοπύλες, στην Θράκη, και πολεμούν με μηδαμινούς οικονομικούς πόρους αλλά με τεράστια ψυχικά αποθέματα.

Αυτούς τους ανθρώπους πρέπει όλοι να τους στηρίξουμε σήμερα, αφού η τουρκική εξωτερική πολιτική αποφάσισε να πολλαπλασιάσει τα κονδύλιά της στην Θράκη, που ιδιαίτερα αυτή την περίοδο πλήττεται όπως και η υπόλοιπη Ελλάδα από οικονομικό μαρασμό. Η Άγκυρα διαπιστώνοντας τα τεράστια πλήγματα που δέχθηκε από μία ομάδα Ελλήνων, προχωρά σε πιο δραστικές παρεμβάσεις, αποκλειστικά οικονομικού περιεχομένου, την ίδια στιγμή που οι άνθρωποι του «Αντιφωνητή» παλεύουν πλέον - όπως όλοι οι Έλληνες - για την εξασφάλιση των καθημερινών τους αναγκών.

Αυτούς τους λίγους, αλλά γενναίους, οφείλουμε να τους στηρίξουμε, να τους ενδυναμώσουμε ψυχικά και υλικά, για να συνεχίσουν απρόσκοπτα και στηριζόμενοι από όλους μας τον όμορφο αγώνα υπέρ της πατρίδας. Τους το οφείλουμε, ιδιαίτερα λόγω της κλιμάκωσης των Ελληνοτουρκικών και της αποφασιστικότητας της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, η οποία διαβλέπει πως οι συγκυρίες είναι υπέρ της.

Να γίνουμε όλοι μας λοιπόν συνδρομητές του «Αντιφωνητή», ενός πραγματικού εντύπου γνώμης, που μάλιστα πέραν του αγώνα του για τη Θράκη, παρέχει πολύτιμη ενημέρωση και για τα άλλα ανοιχτά «μέτωπα» στην κατεχόμενη Ελλάδα των μνημονίων, αναλύει τις τοπικές αλλά και διεθνείς εξελίξεις, δίνοντας πραγματική μαρτυρία αντίστασης σ’ έναν εφιαλτικό νεοταξίτικο κόσμο, αποκαλύπτει χωρίς να μασάει τα λόγια του, σχολιάζει με δριμύτητα, αλλά και με καυστικό πολλές φορές χιούμορ. Να βρεθούμε χιλιάδες και να συνδράμουμε ο καθένας μας από λίγο, να γίνουμε άμεσοι ή έμμεσοι χορηγοί της προσπάθειας εκείνων που έβαλαν την προσωπική τους ζωή σε δεύτερη μοίρα, επειδή ένιωσαν πως αυτή η πατρίδα τους χρειάζεται.


Στοιχεία επικοινωνίας

«Αντιφωνητής»
Δεκαπενθήμερο Πανθρακικό Έντυπο Γνώμης
Έκδοση - Ιδιοκτησία: Σωματείο ΑΝΤΙΦΩΝΗΤΗΣ
(Συντάσσεται από επιτροπή)
Διεύθυνση: Κ.Καραθεοδωρή 15, 691 00 Κομοτηνή
Τηλέφωνο: 6974810573
Ηλ. διεύθυνση: karaiskk@otenet.gr www.antifonitis.gr

Ετήσια συνδρομή:
Ιδιωτών 40 € (Ηλεκτρονική 25 €)
Εξωτερικού, συλλόγων, οργανισμών, κλπ: 60 €

Αριθμοί λογαριασμών:
EUROBANK 0026-0140-17-0102011792
ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ 779/603135-81

Ανακοίνωση εξέδωσε σήμερα η Πρεσβεία των ΗΠΑ στην Ελλάδα, με την οποία προειδοποιεί τους Αμερικανούς υπηκόους για κίνδυνο ρατσιστικών επιθέσεων. Συγκεκριμένα αναγράφεται:

«Η Πρεσβεία των ΗΠΑ ενημερώνει τους υπηκόους των ΗΠΑ ότι η σελίδα με ειδικές πληροφορίες για την Ελλάδα υπό τον τίτλο «Απειλές στην ασφάλεια» ενημερώθηκε, ώστε να πληροφορήσει τους υπηκόους των ΗΠΑ για την αύξηση των απρόκλητων παρενοχλήσεων και βίαιων επιθέσεων εναντίον προσώπων που, λόγω της επιδερμίδας τους, εκλαμβάνονται ως αλλοδαποί μετανάστες. Οι υπήκοοι των ΗΠΑ που κινδυνεύουν πιο πολύ είναι εκείνοι που έχουν αφρικανική, ασιατική, ισπανική ή μεσοανατολική καταγωγή, στην Αθήνα και άλλες μεγάλες πόλεις».

Ταυτόχρονα, η πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα ενθαρρύνει τους πολίτες της χώρας να λαμβάνουν όλα τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας και να ενημερώνονται διαρκώς, ώστε να παραμείνουν ασφαλείς.

Τα νέα αυτά, όπως είναι φυσικό, δεν συμβάλλουν στην προσέλκυση τουριστών από τις ΗΠΑ, ενώ και η διεθνής εικόνα της χώρας, που έχει ήδη πληγεί από τα ρεπορτάζ για ρατσιστικές επιθέσεις στην Ελλάδα, δέχεται επιπλέον αρνητική δημοσιότητα.

Θυμίζουμε, ότι, με χθεσινή της ανακοίνωση, η Πρεσβεία των ΗΠΑ προειδοποιούσε τους Αμερικανούς υπηκόους ενόψει και της αυριανής επετείου για το Πολυτεχνείο.

Σε αυτήν επισημαίνεται ο κίνδυνος βίαιων επεισοδίων μετά το απόγευμα, ακόμα και σε διαδηλώσεις που εκ πρώτης όψεως φαίνονται ειρηνικές, τόσο στην Αθήνα όσο και στην Θεσσαλονίκη.

Αξίζει να σημειωθεί, ότι, ως αιτία των βίαιων επεισοδίων στις 17 Νοέμβρη κάθε έτους, αναφέρεται «η επέτειος από τις διαμαρτυρίες εναντίον της στρατιωτικής χούντας», χωρίς πάντως να επεξηγείται ειδικότερα γιατί τα κτίρια που φιλοξενούν υπηρεσίες των ΗΠΑ αποτελούν αγαπημένο στόχο των ταραξιών…


Του Σωτήρη Μητραλέξη


Το 1973, στα γεγονότα του «Πολυτεχνείου», συνέβη κάτι πραγματικά εκπληκτικό: Έλληνες φοιτητές διακινδύνευσαν την ζωή τους και την ελευθερία τους με τον πλέον σαφή τρόπο, προκειμένου να διαδηλώσουν ενάντια στην Χούντα των Συνταγματαρχών – και, ει δυνατόν, να την ρίξουν. Αυτός ο έρωτας ελευθερίας σίγουρα αξίζει να τιμηθεί και να εορταστεί. Να μείνει ζωντανός στην μνήμη, να διδάσκει.

Όμως, ευτυχώς στην ιστορία της νεότερης Ελλάδας έχουμε πολλά παραδείγματα παρόμοιων ηρωικών πράξεων -όχι μόνο ατομικών, αλλά και συλλογικών, όπως του Πολυτεχνείου- και αιματηρών συγκρούσεων. Πράξεων αντίστασης σε παράνομες, αντιδημοκρατικές εξουσίες. Δίκαια αιτήματα που πληρώθηκαν με αίμα. Καμία όμως από τις υπόλοιπες δεν τιμάται με τον ίδιο τρόπο όσο το Πολυτεχνείο.

Ο υπερτονισμός του Πολυτεχνείου εξυψώνει επίσης και την ιστορική σημασία της συγκεκριμένης Χούντας: η Ελλάδα πέρασε πολλές στρατιωτικές δικτατορίες. Η δικτατορία του Παπαδόπουλου σε καμία περίπτωση δεν απετέλεσε την αιμοσταγέστερη ή την φρικωδέστερη δικτατορία της νεότερης ελληνικής ιστορίας, ειδικά αν εξαιρέσουμε την τραγωδία της Κύπρου -που έλαβε χώρα επί Ιωαννίδη, του οποίου η δικτατορία ήταν αρκετά σκληρότερη καίτοι βραχύτερη. Επίσης, υπάρχουν πραξικοπήματα και στρατιωτικές δικτατορίες της νεότερης ελληνικής ιστορίας που κατά έναν ανεξήγητο τρόπο παρουσιάζονται ως και με θετικό τρόπο, ακόμα και από την Αριστερά – διότι, απ’ ότι φαίνεται, εκείνες ήταν «καλές» δικτατορίες, «καλά» πραξικοπήματα, στην αλλόκοτη συλλογική μας ιστορική λογική…

Τι λοιπόν καθιστά το όντως ηρωικό Πολυτεχνείο ηρωικότερο από παρόμοιες πράξεις που δεν μνημονεύονται τόσο συχνά, και την χούντα του Παπαδόπουλου χειρότερη από τρισχειρότερες δικτατορίες που δεν μονοπωλούν τόσο το συλλογικό μας ενδιαφέρον;

Ο σχετικά πρόσφατος χαρακτήρας των γεγονότων θα μπορούσε να αποτελεί μιαν απάντηση – μεσολαβούν μόλις 38 χρόνια. Ναι μεν αυτό σχετίζεται με την ένταση της μνήμης των ζώντων, αλλά μάλλον αποτελεί αντίστροφο επιχείρημα δεδομένου του τί έχουμε θεσμοθετήσει ως κράτος: η Πολιτεία έχει θεσπίσει ολοήμερη σχολική αργία και εκτενή θεωρητική σχολική προετοιμασία για τρία μόνο εθνικά ιστορικά γεγονότα: την Επανάσταση του 1821, το Όχι του 1940 και το Πολυτεχνείο του 1973.

Έτσι, η χούντα του ’67-’74 και η αντίσταση σ’ αυτήν εξισώνεται σε ιστορική σημασία για το νέο ελληνικό κράτος των 190 χρόνων με την Επανάσταση που το γέννησε και με την ηρωική του στάση στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο – ενώ παρόμοιες δικτατορίες και παρόμοιες αντιστάσεις αφήνουν την Πολιτεία παγερά αδιάφορη… Την ίδια Πολιτεία που έχει εξοβελίσει από την σχολική πραγματικότητα το ασύλληπτου ηρωισμού και ιστορικής σημασίας έπος της ΕΟΚΑ, ή τον Μακεδονικό Αγώνα.

Υφίσταται μία και μόνο εξήγηση γι’ αυτήν την προτίμηση:

Με το «Πολυτεχνείο» εορτάζονται δύο πράγματα. Ο ηρωισμός της πράξης αφ’ ενός, αλλά και αυτό που θέλει να αναγνωρίζει το καθεστώς της Μεταπολίτευσης ως την ιδρυτική του στιγμή, και ακόμα παραπέρα την νομιμοποιητικὴ στιγμὴ για ό,τι θα ακολουθούσε.

Η «γενιά του Πολυτεχνείου» γνώριζε, συνειδητά ή ανεπίγνωστα, ότι μόνο η επαναλαμβανόμενη ηρωοποίησή της ως συνόλου θα μπορούσε να της προσφέρει τα «κλειδιά» της νέας πολιτικής περιόδου. Γι’ αυτό αφήνει να εννοηθεί ότι όλοι οι φοιτητές, ως «φοιτητικό κίνημα», αντιστάθηκε ηρωικά - διότι, ως γνωστόν, αν όσοι δηλώνουν ότι ήταν εκείνη την νύχτα πίσω από τα κάγκελα του Πολυτεχνείου όντως ήταν, τότε αυτά τα κάγκελα υπερβαίνουν κατά πολύ το μήκος του τείχους του Βερολίνου.

Ο υπερτονισμός του εορτασμού αφ’ ενός χαρίζει… δυνατές συγκινήσεις στην ίδια την γενιά που έζησε τα γεγονότα («αχ βρε Μαρία, τί ωραίοι και αγωνιστές που ήμασταν τότε»), αφ’ ετέρου εγκαθιδρύει την περίπου ημίθεη φύση της στο διαγενεακό της περιβάλλον –ή τουλάχιστον έτσι νόμιζαν. Ο ενθουσιαστικός αυτοθαυμασμός αυτής της γενιάς εγκαθιδρύει παράλληλα την τοτεμική της εξουσία απέναντι στην επόμενη, δίδει κυκλούμενη άφεση αμαρτιών και μόνιμη θέση αυθεντίας.

Εν τέλει, το «Πολυτεχνείο» επελέγη για να διαδραματίσει τον ρόλο της «τελετουργικής γιορτής του Καθεστώτος» – όπως στην χούντα εορταζόταν η «εθνοσωτήριος επανάστασις», και όπως στο μετεμφυλιακό κράτος της Δεξιάς εορταζόταν ο «Γράμμος-Βίτσι». Πρόκειται για μια εξαιρετική επιλογή, καθ’ ότι η αυτοθυσιαστική και αντιστασιακή φύση της εξέγερσης του Πολυτεχνείου μεταγγίζει την γνησιότητά της και στο ίδιο το καθεστώς, κάτι που λειτούργησε άψογα κατά τις δεκαετίες της Μεταπολίτευσης.

Τώρα όμως, που το καθεστώς της Μεταπολίτευσης είναι πτώμα οδωδός και τυμπανιαίο, μήπως πρέπει να αποσυνδέσουμε την εξέγερση του Πολυτεχνείου από την νομιμοποιητική της, αυτοαγιογραφική χρήση εκ μέρους μιας αδίστακτης πολιτικής γενιάς και κάστας; Και να διερωτηθούμε αν είναι η χούντα του ’67-’74 και η Εξέγερση εναντίον της όντως ένα από τα τρία σημαντικότερα γεγονότα της νεότερης ελληνικής ιστορίας, όπως εμπράκτως διδάσκουμε στα παιδιά μας;

Μαζί με το τέλος ενός συγκεκριμένου πολιτικού Καθεστώτος, της Μεταπολίτευσης, ίσως πεθαίνει και ο τελετουργικός εορτασμός του ως «εορτής του καθεστώτος», όπως κατέρρεαν τα επιβλητικά αγάλματα των επαναστατών στις χώρες της πρώην σοβιετικής ένωσης. Τώρα, που ακόμα η μεγάλη «παρέα» της «γενιάς του Πολυτεχνείου» προσπαθεί με νύχια και με δόντια να συνεχίσει να κρατά τα ηνία, αυτεξευτελιζόμενη σε όλο και μεγαλύτερη καταβαράθρωση της αξιοπρέπειάς της. Ίσως είναι νωρίς για να τεθούν αυτές οι νύξεις -μόνο η φυσική, βιολογική φθορά είναι ικανή να πείσει την γενιά του Πολυτεχνείου ότι δεν της ανήκουν τα σκήπτρα της αιώνιας εξουσίας και επιβολής- μα πιστεύουμε ότι συν τω χρόνω θα φανερώνεται ο ρεαλισμός τους.

Πηγή: Αντίβαρο 

  • Στη δύσκολη εποχή που ζούμε, των πνευματικών αγώνων, ο χρόνος σταματάει να τρέχει στα ρολόγια, τα πέτρινα φρούρια της άγνοιας εξαφανίζονται οι πόρτες των κάστρων της ψυχής ανοίγουν και οι πνευματικοί θησαυροί παρουσιάζονται σ’ όλους, αυτούς που πειρατές δεν μπορεί να κλέψουν και βρίσκονται στο κέντρο του Παραδείσου.

Του αρχιμ. Δανιήλ Ε. Σάπικα 

(καθηγ. Θεολόγου – Γενικού ιατρού)

Αν είναι (και είναι όντως αλήθεια) πως αυτός ο εσωτερικός φωτισμός, που είναι γεμάτος από πνευματικούς κραδασμούς, από το κέντρο του, προς την άκρη σκορπίζεται και παίρνει Αγγελική υπόσταση και μορφή, από μια αρμονία του προσώπου, λόγω της εσωτερικής του κατάστασης, τότε ανευρίσκεται η πνευματική ισορροπία μας.

Αυτή η εσωτερική φλογερή ισορροπία, προετοιμάζει και γεννάει, ανά δύο, τρία ζευγάρια, από ιδανικά: «την πίστη με την εγκράτεια» τον «πνευματικό βίο και την εντιμότητα» και το « εσωτερικό κάλλος και την θέωση» σαν εσωτερικά χαρίσματα και ταλέντα κάθε τυχερού θνητού, που του δόθηκαν αυτά τα θεϊκά δώρα.

Και τέτοιο θεϊκό κάλλος, που στηρίζεται στα υψηλά ιδανικά, φανερώνει την ψυχοσωματική αναγέννηση, που έχουν σκοπό, ο εμπνευστής των αγαθών έργων, Σεβ. Μητροπ. Μεσογαίας και λαυρεωτικής κ.κ. Νικόλαος, και   οι σημαντικοί συνεργάτες του.

Αυτή η παλαιά και σίγουρη πραγματικότητα, της Ορθόδοξης  βίωσης, που εξασφαλίζει, με αρμονία, θέματα πνευματικής και σωματικής υγείας και φιλοσοφίας από την απασχόληση με πρόσκαιρα και εφήμερα, και τον κάνει να χαίρεται σε πρωτόγνωρα σημεία του απόβροχου κόσμου.

Ο Θεός γνωρίζει πριν από πόσα χρόνια η Πρόνοια Του που κατευθύνει την φύση, έφτιαχνε με πολλή τέχνη, στα μυστικά της εργαστήρια, τέτοια καλούπια ανθρώπων, που δίνουν σ’ όλους τους συνανθρώπους τους, επίγνωση και δύναμη, από την θέση του πνευματικού πατέρα και κληρικού, για όλες της ψυχικές και σωματικές του ανάγκες, μέσα από την πνευματική άθληση.

Στην συνέχεια, μαζί με το γονίδιο της φυλής μας, έρχεται και η ανατροφή της ελληνίδας μάνας, της μάνας, που μεσ’ από τους αιώνες, εμπνέει τον κάθε άνδρα, σαν πρότυπο.

Μόνο μεγαλυνάρια και δοξαστικοί ύμνοι ταιριάζουν στην ιερή της μνήμης, εκεί που βρίσκονται οι ψυχές της, στην χώρα των αιώνιων παραδείσιων λειμώνων, για ένα και μόνο ιδανικό «του Ωραίου, του μεγάλου και του αληθινού», του πανέμορφου Χριστιανισμού της Ορθοδοξίας μας..

Στη συνέχεια, δια μέσου των αιώνων, η δύναμη της αλήθειας γίνεται ποιο σημαντική και η πνευματική εκπαίδευση, σαν αλμυρός ιδρώτας, γίνεται ποιο αυστηρή, στηριγμένη στην Αρετή, στην Σοφία και στο εφικτό όνειρο της επιτυχίας.

Βλέπω, ήδη με τα πνευματικά μου μάτια, αγαπητοί μου πνευματικοί αδελφοί, τον Σεβασμιώτατο Γέροντα μας, ότι θα φτάσει στις ψηλότερες κορφές του Παρνασσού και στο Πάνθεο της «Άνοιξης της μεγάλης πανδαισίας» δηλαδή του σημαντικότερου βάθρου της αρετής και της Σοφίας.

Σε θαυμάζω, σε συγχαίρω, κάνω τόπο  να περάσεις, εσύ Σεβασμιώτατε Γέροντα και εμπνευστή και συντελεστή και δάσκαλε , εσύ που ψάχνεις την πνευματική τέχνη, που συντρέχεις σε κάθε προσπάθεια για την επιτυχία, που είσαι το καμάρι της χώρας σου και της Ορθόδοξης εκκλησίας, ως ποιμενάρχης και πνευματικός ηγέτης.

Με εμπνευσμένο τρόπο, μοιάζουν με την κηρήθρα των μελισσών, που πάνω στο ψηλό βουνό του Παρνασσού, σαν γαϊτάνι, μαζεύουν το μέλι και δίνουν ζωή στον «θεϊκό» απόγονο (όλο αυτό το φτερωτό σμήνος από μέλισσες) ώστε το πλάσμα του κτίστη, ο άνθρωπος, να στηρίξει την επιτυχία του στο τρίπτυχο «Άνθος – ομορφιά – Αλήθεια».

Με την ποιο πάνω παρομοίωση, οι πνευματικές του συμβουλές, μοιάζουν με το μέλι, που μέσα από αυτές, με την  Χάρη του Ναζωραίου, υπάρχει «Επικοινωνία» δηλ. Ψυχοσωματική επαφή, που τελειοποιεί τον άνθρωπο, που από την απομόνωση του κατάντησε μίζερος, δολερός και ταλαίπωρος στρατοκόπος της ζωής.

Και ακριβώς αυτό «η λύση του χρέους είναι το μεγάλο θαύμα του κάθε αθλητή: να είναι προφήτης των αποτελεσμάτων του αγώνα της και άθλησης του, να είναι η φωνή του Θεού, που αθλοθετεί τα πνευματικά αγωνίσματα, που μοιάζουν με την λύρα του Δαυίδ, την σκάλα του Ιακώβ, την απομόνωση του Ιώβ, τα φτερά, τα πνευματικά, του ευαγγελιστεί Ιωάννη που είναι σαν θεϊκή διαταγή επιτυχίας.

Η πνευματική άθληση και η εξάσκηση του αθλητή, είναι σαν το γάργαρο νερό, σαν το λουλούδι του παραδεισένιου φαραγγιού, σαν τραγούδι που έχει σεμνά και ηρωικό περιεχόμενο και δίνει ζωή στα πουλιά του ουρανού, στα ερπετά, στα έντομα και σ’ όλα τα χαμομήλια τα κρινένια και τις βιόλες.

Το ιδανικότατου αθλητισμού της ψυχής, που δεν έχει ψεύτικα στοιχεία μάταια λόγια.

Αγωνίζεται να δώσει το πνευματικό του μήνυμα απόλυτη ευγένεια, με ήθος και φιλοσοφία, με θεϊκό όλμο και πάθος, πάντοτε μέσα στα πλαίσια και τα δεδομένα εντός πνευματικού διαχρονικού οδηγού.

Της Θρησκείας, της Πατρίδας, της Σοφίας, της Αρετής, της Αρχοντιάς, της Οικογένειας, της Αγάπης, της υγείας.

Το στάδιο της προπόνησης, η αγωνία της νίκης, όλων των αθλητών και των εμπνευστών, δεν είναι μόνο στα χαρτιά, αλλά είναι ποτισμένο από τον αλμυρό ιδρώτα των πνευματικών αγώνων, πάνω στον στίβο, την συμβολή στην ειρήνη των πολιτών όλου του κόσμου, την προκοπή όλων και την καλύτερη προετοιμασία του κάθε θνητού, μέσω της ψυχοσωματικής ισορροπίας του, για το μακρινό ταξίδι στο αύριο της απέναντι όχθης, οπότε αυτό έλθει.

Μα την αλήθεια, είναι τυχεροί: ο καιρός και η εποχή, τα σχολεία, οι πατρίδες, οι μάνες, τα σπιτικά, οι σύζυγοι, τα παιδιά και τα εγγόνια, που έχουν την ευκαιρία να ζήσουν τέτοιους αθλητές και αθλήτριες του χριστιανικού στίβου, που είναι λειτουργοί του πνεύματος, μυημένοι στα μυστικά της Ορθόδοξης διδασκαλίας, πρώτοι και κορυφαίοι στο «χωράφι» του Θεού, στην επίγεια αυτή ζωή, στον «κλαυσίγελο» του θεάτρου αυτής της ζωής.

Αυτόν τον καθημερινό στίβο της ζωής – το «χωράφι που είναι από μάρμαρο» και παλεύουν οι Διγενήδες με τον «θηρευτή των ψυχών» μας που ξεκαθαρίζει τον καλό από τον κακό, που μέσα τα έχει την προσωπική κωμωδία ή τραγωδία του καθενός μας, που φανερώνει και τους νάνους Σιληνούς και τους ολύμπιους Απόλλωνες.

Αυτό το στάδιο της καθημερινής ζωής, που στεφανώνει με στεφάνια τους αθλητές των αγώνων, των «Καλών Αγώνων» που αγκαλιάστηκαν, μάτωσαν, νικήθηκαν ή νίκησαν, σαν άνθρωποι αυτής της γης.

Με αυτή την θετική ενέργεια του Σεβ. Μητροπολίτη Μεσογαίας κ.κ. Νικολάου , και όλων των υπολοίπων συνεργατών του, εμείς οι ελάχιστοι Ορθόδοξοι χριστιανοί και κληρικοί, αισθανθήκαμε πόσο περήφανοι πρέπει να είμαστε σαν Έλληνες, που τα ιδεώδη του χριστιανισμού ζουν στις ψυχές μας.

Αφού και τα κείμενα είναι  ποιήματα (και όχι μόνο οι στίχοι) αναφέρω το ποιο κάτω γνωμικό, αναφέροντας τον λόγο του ποιητή Σίλερ, επιστήθιου φίλου του μεγάλου Γερμανού ποιητή, φιλοσόφου Ιωάννη Γκαίτε:

«Ποιος είναι ποιο μεγάλος από τον ποιητή;
Κανένας.

Ο φιλόσοφος; «για μένα άνθρωποι, μα όχι ποιητής».

Ο μουσικός; «Αδελφός».
Ο θεός; «Ωχ, είναι και εκείνος Ποιητής…».

Πηγή: Free Pen 

Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές της Κύπρου, η τρόικα πιέζει την κυβέρνηση να δεσμεύσει το υπό δημιουργία Ταμείο Υδρογονανθράκων για την αποπληρωμή του χρέους από το μνημόνιο που θα υπογραφεί.

Σιγά μην το άφηναν…

Παράλληλα, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές ζητούν την αύξηση της δημοσιονομικής αναπροσαρμογής, κατά 200 εκατ. ευρώ περισσότερα από αυτά που ζητούσε το καλοκαίρι.

Ανοιχτά παραμένουν η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, η ιδιωτικοποίηση κερδοφόρων ημικρατικών οργανισμών, αλλά και το συνταξιοδοτικό -με την τρόικα να διευρύνει τα αιτήματά της, ζητώντας -πέρα από τις μειώσεις των συντάξεων του δημοσίου- αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης, ιδιωτικοποίηση σχεδίων ασφάλισης των εργαζομένων.

 Εμείς, απλά να σημειώσουμε πως κάθε ημέρα που περνάει γίνεται ολοένα και σαφέστερο το γιατί υπήρξε η παρέμβαση της τρόικα και του ΔΝΤ. Αν σκεφτεί κανείς πως θέλουν να βάλουν στο χέρι τις ενεργειακές πηγές, αφού πρώτα καταστρέψουν την οικονομία στην οποία παρεμβαίνουν, μάλλον εξάγεται ένα πολύ καθαρό συμπέρασμα: Είναι κλεφτρόνια, λαμόγια της διεθνούς οικονομίας και κοινοί απατεώνες που θα έπρεπε να αντιμετωπιστούν από το κοινό δίκαιο (ούτε καν το διεθνές), ενώ ακόμη σαφέστερη γίνεται η επιλεκτική παρεμβατικότητά τους υπέρ των πολυεθνικών...

Αλήθεια, πόσες αποδείξεις ακόμη χρειάζονται οι κυβερνώντες για να πετάξουν με τις κλωτσιές τα λαμόγια που έρχονται να ληστέψουν χώρες ολόκληρες, αφού πρώτα δημιούργησαν εικονικούς οργανισμούς; (είστε βέβαιοι ότι έχουν λεφτά, πέρα από νούμερα που ρίχνουν μέσω των κομπιούτερς;)


Ενώ το Πουέρτο Ρίκο ψήφισε (διστακτικά) πριν λίγες ημέρες σε δημοψήφισμα να γίνει η 51η πολιτεία των ΗΠΑ, ο Λευκός Οίκος θα αναγκαστεί να εξετάσει τα αναρτημένα στο διαδίκτυο αιτήματα για την έξοδο των πολιτειών του Τέξας και της Λουιζιάνα από τις ΗΠΑ.

Στα πλαίσια του προγράμματος «We The People» η αμερικανική κυβέρνηση υποχρεώνεται να ανταποκρίνεται σε οποιεσδήποτε κοινωνικές πρωτοβουλίες, οι οποίες συλλέγουν 25.000 υπογραφές σε 30 ημέρες

Στις συγκεκριμένες περιπτώσεις και τα δύο ''αυτονομιστικά αιτήματα'' έχουν εκπληρώσει αυτό το κριτήριο. Mάλιστα το αίτημα για την απόσχιση του Τέξας απέσπασε στις 9 Νοεμβρίου πάνω από 60.000 υπογραφές.

Οι συντάκτες των αιτημάτων εκφράζουν την δυσαρέσκειά τους με την πολιτική της ομοσπονδιακής κυβέρνησης και ζητούν να δοθεί στις Πολιτείες με ειρηνικό τρόπο η ανεξαρτησία.
Πηγή: On Alert