Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

21 Μαΐ 2014

Δήλωση Σοφίας Σακοράφα υποψήφιας ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ

Ακόμη και οι πλέον καλόπιστοι, ακούγοντας χθες τον πρωθυπουργό να περιγράφει την εικόνα της χώρας μετά τις εκλογές και να εξαγγέλλει με ανέξοδες υποσχέσεις έναν περίπου επίγειο παράδεισο, πείσθηκαν πια ότι ο κ. Σαμαράς μιλά στο κενό και παραπλανά συνειδητά τους πολίτες.

Ο πρωθυπουργός αγνόησε επιδεικτικά τη ζοφερή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η ελληνική κοινωνία από τις πολιτικές των μνημονίων και της λιτότητας που πιστά υπηρετεί. Μίλησε σαν να πρόκειται να αναλάβει τώρα τη πρωθυπουργία, σαν να μην έχει ευθύνη για τα δεινά που έχει προκαλέσει η πολιτική του.

Βγαλμένος κατ ευθείαν από τις πλέον αποκρουστικές μορφές παλαιοκομματισμού, που κατά τα άλλα με περισσή υποκρισία καταδικάζει, μοίρασε με μεγάλη ευκολία 770.000 θέσεις εργασίας μέσα στα επόμενα 2-3 χρόνια, παίζοντας με τον πόνο και την αγωνία των 1.5 εκατ. ανέργων της χώρας αλλά και των εκατοντάδων χιλιάδων φτωχών που αν και εργάζονται ακόμη, παραμένουν απλήρωτοι επί μήνες.

Παρά τα συνειδητά ψεύδη του, ο κ. Σαμαράς δεν κατάφερε να κρύψει τον τρόμο του για το αποτέλεσμα της λαϊκής ετυμηγορίας που έρχεται τη Κυριακή. Δυστυχώς για εκείνον, το έγκλημα που διέπραξαν οι πολιτικές του στη κοινωνία, δεν μπορεί με τίποτα να κρυφθεί ή να ωραιοποιηθεί.

Ούτε φυσικά πρόκειται να τον σώσει η κινδυνολογία, η προκλητική ενοχοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ και της Αριστεράς, η συκοφάντηση των κοινωνικών αγώνων των εργαζομένων.

Οι εξαγγελίες για «ανάπτυξη» και έξοδο από τη κρίση, με πρωτεργάτες τις ανακεφαλαιοποιημένες με χρήματα του λαού, τράπεζες δεν πείθουν κανέναν.

Αντίθετα ο κ. Σαμαράς ανέδειξε για μία ακόμη φορά το ακροδεξιό προφίλ της παρέας του και της κυβέρνησης του, ακροβατώντας σε εκφράσεις και θέσεις της Χρυσής Αυγής σε ζητήματα όπως το μεταναστατευτικό.

Ο κ. πρωθυπουργός εμφανίσθηκε σχεδόν περήφανος για τη πολιτική του και τα αποτελέσματα που παράγει.

Την Κυριακή στις κάλπες των ευρωεκλογών οι πολίτες θα εκτιμήσουν τη θέση του και θα δώσουν την απάντηση τους. Συμμετέχουμε ενεργά μαζί με τους λαούς της Ευρώπης στην εκλογική διαδικασία.

Ψηφίζουμε με αποφασιστικότητα παντού τους συνδυασμούς νίκης του ΣΥΡΙΖΑ.
Στέλνουμε ηχηρό μήνυμα κατά των πολιτικών λιτότητας που το ευρωπαϊκό διευθυντήριο επιβάλει στους ευρωπαϊκούς λαούς.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Με τα τόσα τουρκόγλωσσα προεκλογικά φυλλάδιά τους και τις φιλοπροξενικές συμπεριφορές, είναι προφανές ότι ξέχασαν την γλώσσα της πατρίδας μας και δεν μπορούν πλέον και οι δυο συνδυασμοί, να διαβάσουν τις ξεκάθαρες προϋποθέσεις, τις γραπτές δηλώσεις και τις ανακοινώσεις μου που είναι στα ελληνικά, φυσικά... Ας σταματήσουν να μας ενοχλούν »

Ο Βουλευτής Επικρατείας Τέρενς Κουίκ και επικεφαλής του ΑΜ-Θ Περιφερειακού Συνδυασμού εθνικού σκοπού ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΘΡΑΚΗ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ, έκανε την εξής δήλωση:

«Είναι προφανές ότι οι παράγοντες των δύο Περιφερειακών Συνδυασμών, που κατεβαίνουν στον Β’ γύρο των εκλογών στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, έχουν ξεχάσει τα ελληνικά με τα τόσα τουρκόγλωσσα προεκλογικά διαφημιστικά φυλλάδια, κάρτες ή καρτούλες που κυκλοφόρησαν οι « δικοί» τους, που στην ουσία είναι εκλεκτοί του Προξενείου.

Δεν μπορώ να ερμηνεύσω αλλιώς το γεγονός, ότι δεν πήραν το μήνυμα είτε μέσω της σημερινής μου γραπτής δήλωσης είτε μέσω της ανοιχτής επιστολής μου προς τον Πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά (και τον Αντιπρόεδρο Ευάγγελο Βενιζέλο) είτε με τις δηλώσεις μου από την Κυριακή (18.05.14) το βράδυ σε διάφορα ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Όλα στα ελληνικά, φυσικά.

Όπως θα πρέπει να αντιλαμβάνονται, δεν έχω καμία διάθεση να τα μεταφράσω όλα αυτά στην τουρκική γλώσσα, για να κατανοήσουν ποιες είναι οι θέσεις μου και οι θέσεις του Συνδυασμού εθνικού σκοπού του οποίου ηγούμαι.

Συνιστώ, παράλληλα, να σταματήσουν οι τηλεφωνικές παρενοχλήσεις από στελέχη των δύο Συνδυασμών, σε στελέχη του δικού μας Συνδυασμού στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, με προσωπικά τους τηλέφωνα, τηλέφωνα με ανοιχτές ακροάσεις που ίσως και να μαγνητοφωνούνται και με καλοθελητές απεσταλμένους, νομίζοντας ότι μπορούν να μας «ρίξουν».

Είναι, μάλιστα, ιδιαίτερα αστείο και γελοίο, αλλά και,αποκαλυπτικό, να χρησιμοποιούνται πρώην βουλευτές της ΝΔ ή γνωστά στελέχη της ΝΔ στην ΑΜ-Θ περιοχή, για να μας ζητήσουν να στηρίξουμε… Άρη Γιαννακίδη (!) ή γνωστοί Πασοκτζήδες, που προφανώς βαρέθηκαν δύο θητείες του σημερινού Περιφερειάρχη ή πήδηξαν από το τρένο τώρα που διαλύθηκε το κόμμα τους, να μας ζητούν να στηρίξουμε Παυλίδη.

Αφήνω κατά μέρος και τις «παρεμβολές» με εκκλήσεις προβεβλημένων σημερινών στελεχών της ΝΔ να στηρίξω την «γαλάζια πολυκατοικία».

Εγώ προσωπικά προέρχομαι από τον πυρήνα του αείμνηστου ιδρυτή της ΝΔ Κωνσταντίνου Καραμανλή. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα πουλήσω την Θράκη για λίγα ψηφαλάκια ή για μιά θέση στη Περιφέρεια. Δεν θα την εκχωρήσω στους σκοπούς και τα σχέδια της Άγκυρας.
Τελεία και παύλα.

Εξ άλλου ο Συνδυασμός μας έβαλε τις προϋποθέσεις απέναντι και στους δύο υποψηφίους. Προϋποθέσεις που σχετίζονται με το Προξενείο και την απαράδεκτη συμπεριφορά προξενοεξαρτημένων περιφερειακών συμβούλων τους.

Ζήτησα και από τον Πρωθυπουργό της χώρας να πάρει θέση στο μείζον αυτό ζήτημα της Θράκης, ώστε να τοποθετηθούμε κι εμείς για τον Β' γύρο.

Τίποτα από όλα αυτά δεν συνέβη.

Άρα ας θυμηθούν τα ελληνικά κι ας διαβάσουν με προσοχή τα όσα έχω δηλώσει ή ανακοινώσει τις τελευταίες τρείς ημέρες».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ενώ έχει περάσει ο πρώτος γύρος των αυτοδιοικητικών εκλογών, βαδίζοντας προς την δεύτερη Κυριακή των εκλογών η οποία θα κρίνει τόσο τους τοπικούς άρχοντες σε επίπεδο Δήμων και Περιφέρειας, όσο και τους ευρωκοινοβουλευτικούς εκπροσώπους της χώρας μας είναι απαραίτητο να σταχυολογήσουμε μέσα από μερικά υποκειμενικά –έστω- συμπεράσματα το τι συνέβη στις εκλογές που πέρασαν για να μπορέσουμε να δούμε καλύτερα προς τον κοντινό ορίζοντα των εκλογών που πλησιάζουν.

1. Οι ψηφοφόροι – πολίτες έχουν αντιληφθεί ότι ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΙΣΧΥΟΥΝ ΚΟΜΜΑΤΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ επιβεβαιώνοντας τη δημοσκόπηση που προηγήθηκε, σύμφωνα με την οποία το 80% των ψηφοφόρων συμφώνησε μ’ αυτή την άποψη.

2. Μεγάλο ποσοστό ψηφοφόρων υποστήριξε ανεξάρτητους, γυρίζοντας πλάτη στα κομματικά ψηφοδέλτια με αποτέλεσμα να μειωθεί σημαντικά η δύναμή τους σε σχέση με τις εθνικές εκλογές.

3. Οι ανεξάρτητοι συνδυασμοί, με ελάχιστες εξαιρέσεις, πρώτευσαν σε Δήμους και Περιφέρειες. Οι πολίτες επέλεξαν και προσπάθησαν να ψηφίσουν ΕΝΤΙΜΟΥΣ, ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ ΙΚΑΝΟΥΣ ΚΑΙ ΠΡΟΘΥΜΟΥΣ υποψηφίους αντί για τα στρατευμένα κομματικά στελέχη.

4. Βέβαια, δεν έλειψαν τα φαινόμενα α) διάθεσης τεράστιων ποσών χρημάτων για προβολή (δημοκρατικά και κοινωνικά άδικο), β) Προσωπικές και οικογενειακές σχέσεις και δεσμεύσεις, γ) Πελατειακές σχέσεις και παρασχεθέντα ή υπεσχημένα ρουσφέτια, κ.ο.κ.

5. Παρά ταύτα ΕΓΙΝΕ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ. Βρισκόμαστε ήδη στο ξεκίνημα μιας νέας εποχής κατά την οποία θα συνηθίσουμε να ψηφίζουμε αλλά και να ελέγχουμε ΤΟΥΣ ΑΡΙΣΤΟΥΣ με γνώμονα το κοινό συμφέρον που, σε τελευταία ανάλυση, είναι και το δικό μας συμφέρον. ΑΣ ΤΟ ΕΥΧΗΘΟΥΜΕ…

6. Για την αύξηση της δύναμης της Χρυσής Αυγής, επιδρούν άλλοι παράγοντες. Πολλοί ψηφοφόροι – πολίτες προφανώς αντιδρούν στα δεινά της κρίσης με λάθος τρόπο.
Είναι, όμως, ένα πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε με ψυχραιμία και πολιτικούς όρους. Σίγουρα, πέραν του κολασμού των ποινικών αδικημάτων, όχι θυματοποιώντας και ηρωοποιώντας φασιστικά αποβράσματα.
Αυτή είναι η ερμηνεία μου. Έχετε προφανώς και εσείς τη δική σας και θα ήθελα να την ακούσω.

Είναι, άραγε, δημοκρατία αυτό που ζούμε;

ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΕΝ ΟΨΕΙ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΩΝ

Οι αρχηγοί των συνεργαζόμενων στη διακυβέρνηση, από έλλειψη πολιτικής γενναιότητας και για να αποφύγουν διαταράξεις στο εσωτερικό των κομμάτων τους, συμφώνησαν να γίνουν οι Ευρωεκλογές με πανελλαδικό σταυρό προτίμησης.

Αυτό αποκλείει τους προερχόμενους από την περιφέρεια υποψηφίους και ΕΥΝΟΕΙ σκανδαλωδώς τους ΥΠΟΨΗΦΙΟΥΣ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΑΣΤΙΚΩΝ ΚΕΝΤΡΩΝ (κυρίως της Αττικής), όπου η ψήφος εξαρτάται, σε μέγιστο βαθμό, από την αναγνωρισιμότητα και όχι από τη γνώση των προσόντων και την πολιτική συμπεριφορά του υποψηφίου.

Ευνοεί όμως, κυρίως, τις επιλογές των επι-κυβερνώντων εκδοτικών συγκροτημάτων που προβάλλουν, κατά κόρον, τους δικούς τους ευνοούμενους.
ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΑΥΤΌ;

Νίκος Σκουλάς


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Δημήτρης Ματσικούδης

Από την χρήση πρώτου ενικού, κατά την παρουσίασή του από το Σαμαρά χθες στο Ζάππειο, και τα εξαντλητικά, αλλεπάλληλα, θέλω-θέλω του, σημειολογικά φαίνεται ως δικό του παιδί. Έλα όμως που, πάλι σημειολογικά, το ότι το παρουσίασε πρώτα στο Eurogroup πριν 15 μέρες και κατόπιν στους συμπατριώτες του, μάλλον οι δανειστές πρέπει να είναι οι γονείς του…

Τι σημασία έχει ποιανού είναι το παιδί; μπορεί να ρωτήσει καλόπιστα κάποιος. Εσύ, δεν ήσουν μαζί με άλλους, που προβάλατε επίμονα την ανάγκη ενός εθνικού σχεδίου ως προαπαιτούμενο για την έξοδο από την κρίση; Επί τέλους ο πρωθυπουργός της χώρας μας το παρουσίασε, έστω λίγες μέρες πριν τις ευρωεκλογές και μάλιστα εγκεκριμένο από τους ίδιους τους δανειστές!

Τίνος λέτε τα συμφέροντα μπορεί να εξυπηρετεί ένα αμφισβητούμενης πατρότητας «Εθνικό Σχέδιο» σαν αυτό που μας παρουσίασε ο Σαμαράς; Του Έθνους μας ή των δανειστών και της ολιγαρχίας του τόπου που κρύβεται πίσω από αυτούς;

Ισχυρίζομαι πως εξυπηρετεί τα συμφέροντα των δανειστών και της ντόπιας ολιγαρχίας και να γιατί:
Όπως ο Σαμαράς μας διαβεβαίωσε, το "Εθνικό αυτό Σχέδιο" στηρίχθηκε πάνω στη μελέτη της McKinsey που επεξεργάσθηκε το ΙΟΒΕ. Πόσο "εθνική" είναι η μελέτη McKinsey η οποία μας προέκυψε επί κυβέρνησεως του ΓΑΠ το 2011, με χορηγούς το ΣΕΒ, την Ένωση Ελληνικών Τραπεζών και την ίδια την McKinsey(!); Ή πόσο ανεπηρέαστη ήταν η συμβολή σ´ αυτό του ΙΟΒΕ, που κι αυτό, όπως άλλωστε και οι κυβερνήσεις των τελευταίων 4 ετών, λειτουργεί κάτω από τον έλεγχο των δανειστών;
Επειδή όμως αυτό το επιχείρημα μπορεί να χαρακτηριστεί συνομωσιολογικό, ας δούμε μια σειρά από άλλα επιχειρήματα που πιστεύω πως πείθουν για το τίνος τα συμφέροντα εξυπηρετεί το εν λόγω “Εθνικό Σχέδιο”.

Σε μια χώρα πάνω από την οποία έχει περάσει ο Αρμαγεδδών της νεοφιλελεύθερης λιτότητας, με πρώτο θύμα την ίδια τη Δημοκρατία, ένα “Εθνικό Σχέδιο” δεν θα έπρεπε να ξεκινάει προβάλλοντας την αποκατάστασή της καθώς και την αποκατάσταση του λαβωμένου αισθήματος δικαίου, με την τιμωρία αυτών που την παρέδωσαν στα νύχια της τρόικας;
Ποιός λαός, στην Ιστορία, πήγε μπροστά χωρίς να έχουν πρώτα τιμωρηθεί οι επίορκοι ηγέτες του; Νωπό είναι το παράδειγμα της ομοιοπαθούς Ισλανδίας. Ο επίορκος πρωθυπουργός της δικής τους κρίσης κατέληξε στη φυλακή.

Πώς, ακόμα, μπορεί να πάει μπροστά η χώρα χωρίς την αποκατάσταση των θεσμών, των εργασιακών σχέσεων, του κοινωνικού κράτους;
Ποιός επενδυτής ξένος ή/και ντόπιος θα επενδύσει σε μια χώρα που οι μισοί της κάτοικοι, οι πιο νέοι, οι πιο παραγωγικοί, επιδιώκουν να μετακομίσουν σε χώρες που σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα;

Αυτά, πρώτα από όλα, θα προέβλεπε ένα “Εθνικό Σχέδιο”. Αντίθετα ένα σχέδιο συμφερόντων ανάλγητων δανειστών και ολιγαρχών αποδέχεται, σιωπηρά, το λαό μιας χώρας να χάνει την αξιοπρέπειά του, συκοφαντούμενος διεθνώς ως τεμπέλης και διεφθαρμένος, να καταρρέουν οι θεσμοί στη χώρα του, να μετατρέπονται οι εργασιακές του σχέσεις σε “ευέλικτες” απολύσεις, να διαλύεται το κοινωνικό του κράτος, να εξαθλιώνεται και να οδηγείται σε γενοκτονία, έτσι που να μη μπορεί να προβάλει αντίσταση στη λεηλασία της χώράς του.

Αλλά ας πάμε να δούμε τα πράματα από την πλευρά των συμπολιτών μας που είναι έτοιμοι να στηρίξουν, συνειδητά πάλι, με την ψήφο τους τη συγκυβέρνηση, θεωρώντας πως ένα “Εθνικό Σχέδιο” για να είναι ρεαλιστικό πρέπει να εξυπηρετεί και τα εθνικά αλλά και τα συμφέροντα των δανειστών!

Μια σύντομη ανατομία αυτού που ο Σαμαράς παρουσίασε ως "Εθνικό Σχέδιο" θα μας δείξει αν πράγματι πρόκειται για κάτι τέτοιο: Ας ξεκινήσουμε από τη μελέτη McKinsey & Co. Αυτή ισχυρίζεται, στην εισαγωγή της, πως είναι “μια ανεξάρτητη μελέτη” που απηχεί και μόνο τα αποτελέσματα αναλύσεων και συμπερασμάτων της McKinsey & Co.
Πόσο “εθνικό” σας μοιάζει αυτό;
Πόσο πιστεύετε πως απηχεί τις επιθυμίες του Ελληνικού λαού για του τι είδους ανάπτυξη θέλει ανά βαθμίδα τοπικής αυτοδιοίκησης ή συνολικά της Ελληνικής επικράτειας, όπως θα προέκυπτε π.χ. από την εφαρμογή του Νόμου 1622/85, που, με τις διαδικασίες τις οποίες προβλέπει, δίνει μια αξιόπιστη μέθοδο καταγραφής των πραγματικών αναγκών και δυνατοτήτων ανάπτυξης του τόπου;
Το να διαπιστώνεις απλώς τα κακά, κατά την αντίληψή σου, της οικονομίας μιας χώρας, αποδομώντας τη μικρή και μεσαία επιχείρηση, είναι επιδρομή κατά της μεσαίας τάξης, δεν είναι μελέτη. Αναδυόμενοι αστέρες, για αυτούς, είναι η εκχώρηση - ξεπούλημα των λιμανιών, η διαχείριση των αποβλήτων, τα γενόσημα φάρμακα, δώρα όλα στις μεγάλες πολυεθνικές.

Μέσα στο διάστημα ενός έτους που εκπονήθηκε η μελέτη, πόσο επεξεργασμένοι υπήρξαν οι πολλαπλασιαστές που χρησιμοποιήθηκαν, αν χρησιμοποιήθηκαν, ανά δραστηριότητα και παραγωγή προϊόντος για την αποτίμηση της επίδρασής τους π.χ. στην ανεργία ή στο ΑΕΠ; Ή μήπως πάλι χρησιμοποιήθηκαν πολλαπλασιαστές άλλων χωρών από τα αρχεία της εταιρίας, όπως έγινε με τους πολλαπλασιαστές που χρησιμοποίησε η καταστρόικα και οι οποίοι έριξαν τη χώρα μας στα βράχια;

Με γενικότητες, που δεν αντέχουν σε υπολογισμούς απλής αριθμητικής, μέχρι το 2021 θα ‘χουν βρει δουλειά πάνω από 520.000 άνεργοι, λέει η μελέτη McKinsey. Ο Σαμαράς, στην αρχή, τους πήγε στις 550.000 και κατόπιν στις 770.000, με υποθετικούς ρυθμούς ανάπτυξης... Κίνας. Ρυθμοί, βέβαια, που θα αναπτυχθούν πάνω στα ερείπια που έχει δημιουργήσει η τρόικα στο κράτος, στην οικονομία και κυρίως στη ψυχολογία του πληθυσμού, την οποία ο Σαμαράς επικαλέσθηκε, χωρίς ντροπή, ως μελλοντικό μοχλό ανάπτυξης!

Επαγγέλλεται μεταρρυθμίσεις στη γραφειοκρατία, στη φοροδιαφυγή, στην απονομή δικαιοσύνης και, αλίμονο, στο σύνταγμα της χώρας. Για τα πρώτα τρία έχουμε σαφή δείγματα 4 ετών, πόσο αποτελεσματική είναι η διαλυμένη από τις εντολές της τρόικας δημόσια διοίκηση να πετύχει κάποια ουσιαστική πρόοδο. Βέβαια οι παρεμβάσεις του πολιτικού κόσμου, που προστατεύει τους ολιγάρχες, δεν έχουν σταματήσει ποτέ, δείγμα κι αυτό της αξιοπιστίας του.
Ποιά να πρωτοθυμηθούμε από δαύτες;
Τη λίστα Λαγκάρντ, τις μετρημένες στα δάχτυλα ενός χεριού off shore εταιρίες που έχουν ελεγχθεί από τις πάνω από 3.000 που υπάρχουν στη χώρα μας;
Τη δικαιοσύνη που μόλις πάει να βγάλει μια σωστή απόφαση σπεύδει η εκτελεστική εξουσία να την ακυρώσει;
Όσο για την εξαγγελλόμενη συνταγματική μεταρρύθμιση, ο θεός να μας φυλάει αν γίνει με εντολές των δανειστών...

Από κει και πέρα, το δήθεν «Εθνικό Σχέδιο» μετατρέπεται σε προεκλογικό πρόγραμμα παροχών: προς τον αγρότη, κάρτα πετρελαίου, προς το ρημαγμένο μικροεπιχειρηματία, ρευστότητα από το τραπεζικό σύστημα, που τα 210 δισ. δεν του φθάσανε για να την παρέχει στην αγορά, όμως τώρα με τη "σταθερότητα" του Σαμαρά και τις διαρκείς ανακεφαλαιοποιήσεις, που θα πάει, όλο και θα ρίξει κάποια εκατομμυριάκια να αναθερμανθεί η αγορά!
Τέτοιο δούλεμα…

Τελικά, το περίφημο «Εθνικό Σχέδιο» για την ανάπτυξη ούτε «Εθνικό» είναι ούτε «Σχέδιο». Προεκλογική παροχολογία και έκθεση ιδεών για τις ομορφιές του τόπου μας, για τον πολιτισμό μας, για τις δήθεν επενδύσεις για 200 μαρίνες όπου θα ξεχειμωνιάζουν τα γιωτ κ.λ.π.
Μια ακόμα επικοινωνιακή μπαρούφα των δανειστών, της όπισθεν αυτών κρυπτόμενης ντόπιας ολιγαρχίας και των επίορκων πολιτικών παρακεντέδων τους που θα αντικαταστήσει το Μνημόνιο, όπως λένε και οι ίδιοι!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 

 
Του Γιώργου Καραμπελιά 

Από τις Εκλογές του Ιουνίου 2012 και μετά, τα εγχώρια και τα ξένα συμφέροντα επιχειρούν συστηματικά να ελέγξουν τις μελλοντικές πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, κατ’ εξοχήν μέσω του ελέγχου του νέου –πρόσκαιρου ή μονιμότερου– πόλου εξουσίας, που ανεδείχθη από εκείνες τις εκλογές, δηλαδή του ΣΥΡΙΖΑ.

Βασικός μοχλός, για την υλοποίηση της επιδίωξης των συστημικών δυνάμεων και των μεγάλων συμφερόντων, είναι η αποτελεσματική χρησιμοποίηση της ψαλίδας που υπάρχει ανάμεσα στη στενή οργανωτική βάση του ΣΥΡΙΖΑ και την πολύ ευρύτερη εκλογική του απεύθυνση. Αυτή η ψαλίδα οδηγεί αναπόφευκτα το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε μια στρατηγική διεύρυνσης, ώστε να μπορέσει να αποκτήσει τα μεγέθη και τις δυνατότητες διαχείρισης της εξουσίας. Και γύρω από τον χαρακτήρα αυτής της διεύρυνσης παίζεται και το μέλλον αυτού του κόμματος.

Οι εγχώριοι και διεθνείς «ρυθμιστές» της κοινωνικής και πολιτικής ζωής παρεμβαίνουν αποφασιστικά σε αυτό το πεδίο. Το κύριο όπλο που διαθέτουν είναι ο λεγόμενος χώρος της κεντροαριστεράς και του εκσυγχρονισμού, ο οποίος, τα προηγούμενα χρόνια, εκφραζόταν κατ’ εξοχήν με το ΠΑΣΟΚ, αλλά διατηρούσε εκλεκτικές συγγένειες, στο πεδίο της ιδεολογίας, και με την ανανεωτική Αριστερά, ακόμα και ένα κομμάτι της άκρας αριστεράς (χαρακτηριστικές είναι οι περιπτώσεις του «Ιού» της παλιάς Ελευθεροτυπίας). 
Η λεγόμενη κεντροαριστερά αποτελεί τον κεντρικό ιδεολογικό μοχλό ελέγχου της εξουσίας στην Ελλάδα, από τη δεκαετία του 1980 και μετά. Με τα συγκροτήματα Τύπου που ελέγχει (βλέπε Νέα, Βήμα, Έθνος, παλιότερα Ελευθεροτυπία, Μega κ.λπ.). Με τον έλεγχο των πανεπιστημιακών και ακαδημαϊκών ελίτ, καθώς και της πνευματικής και πολιτιστικής ελίτ. Με την ηγεμονία στο ίδιο το φαντασιακό και τις συμπεριφορές των νεώτερων γενεών. Γι’ αυτό εξάλλου, όπως έχουμε τονίσει πάρα πολλές φορές, η ύστερη μεταπολίτευση σφραγίστηκε αποφασιστικά από την ιδεολογία του εκσυγχρονισμού και εθνομηδενισμού.

Το μεγάλο στοίχημα αυτών των συμφερόντων ήταν πώς θα κατορθώσουν να ελέγξουν τον ελληνικό λαό σε μια στιγμή κρίσης του κυρίαρχου μοντέλου, όπως διαμορφώθηκε μετά το 2010. Και το πρόβλημα που αντιμετώπιζαν έμοιαζε με τον «τετραγωνισμό του κύκλου». Πώς να αποφύγουν την κατάρρευση της ιδεολογικής τους ηγεμονίας, τη στιγμή που κατέρρεαν τα εκλογικά ποσοστά και η ισχύς της «επίσημης» κεντροαριστεράς, δηλαδή του ΠΑΣΟΚ. 
Ιδιαίτερα στην περίοδο που διανύουμε, κατά την οποία το σύστημα δεν έχει κατορθώσει να σταθεροποιηθεί και η φτωχοποίηση και η οικονομική καταστροφή συνεχίζουν να απειλούν τη μεγάλη μάζα των Ελλήνων, έπρεπε να διασφαλιστεί η σχετική σταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος. Τη μία πλευρά του συστήματος εξουσίας, τη Ν.Δ. και τη δεξιά, κατόρθωσαν να την ελέγξουν εν τέλει, παρά τις αντιμνημονιακές κορώνες του Σαμαρά μετά το 2011, και την μετέβαλαν στον βασικό πυλώνα του συστήματος, μαζί με το καταρρέον ΠΑΣΟΚ.

Το ερώτημα, λοιπόν, ήταν πώς η «κεντροαριστερά» θα επιτύγχανε τον άθλο να ελέγξει ταυτόχρονα και τον αντιπολιτευτικό και «αντιμνημονιακό» πόλο, που έτεινε να αναδειχθεί, δηλαδή τον ΣΥΡΙΖΑ.
Προϋπόθεση αυτού του ελέγχου είναι κατ’ αρχήν η συγκράτησή του σε τέτοια επίπεδα απήχησης και επιρροής ώστε να είναι υποχρεωμένο, αν θέλει να πάρει την εξουσία, να κάνει «συμμαχίες» που εν τέλει θα καθορίσουν και τη φυσιογνωμία του. 
Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε μπροστά του δύο δυνατότητες. Είτε να ανοιχθεί στην κοινωνία ιδεολογικά και οργανωτικά, ώστε να δημιουργήσει ένα αυθεντικό πλειοψηφικό ρεύμα, που θα συμπαρέσυρε όλων των ειδών τα αναχώματα –όπως, τηρουμένων των αναλογιών, είχε συμβεί στη δεκαετία του ’70 με το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου– είτε, για να διατηρήσει τον στενό ιδεολογικό και οργανωτικό έλεγχο η ηγετική του ομάδα, να αυτοπεριοριστεί, και επομένως να είναι υποχρεωμένος να αναζητήσει συμμαχίες στο εσωτερικό του συστήματος, ώστε να μπορεί να αποκτήσει ακόμα και εκλογική πλειοψηφία.

Στην πρώτη περίπτωση, θα έπρεπε να επιχειρήσει μια ιδεολογική και οργανωτική «επανάσταση», ενσωματώνοντας τις αντιλήψεις και τη φυσική παρουσία των λαϊκών στρωμάτων. Θα έπρεπε, δηλαδή, να μεταβληθεί σε ένα πατριωτικό μέτωπο, απαραίτητο για την κατάκτηση της πλειοψηφίας. Ο Ανδρέας Παπανδρέου –έστω υποκριτικά–, στη δεκαετία του ’70, είχε επιχειρήσει το ανάλογο εγχείρημα, με συνθήματα όπως «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες», «Σοσιαλισμός», και ταυτόχρονα είχε κάνει ένα τεράστιο οργανωτικό άνοιγμα, μέσω του συνθήματος της αυτο-οργάνωσης, που το οδήγησε σε ένα κόμμα τριακοσίων χιλιάδων μελών. 
Ο ΣΥΡΙΖΑ, αντίστροφα, κράτησε κλειστές τις οργανώσεις του, μετά την εκλογική του εκτίναξη του Ιουλίου του 2012, και έμεινε ένα κόμμα των είκοσι ή τριάντα χιλιάδων μελών, και στην πραγματικότητα μερικών χιλιάδων στελεχών. Παράλληλα δε, αντί να επιχειρήσει ένα άνοιγμα προς το πατριωτικό αίσθημα του ελληνικού λαού, που μόνο αυτό εξασφαλίζει πλειοψηφικά χαρακτηριστικά σε μια χώρα με πρόβλημα εθνικής κυριαρχίας, επέλεξε εν τέλει την πρόσδεσή του στη μειοψηφική εθνομηδενιστική ιδεολογία του στενού ηγετικού του πυρήνα.

Έτσι, όμως, ήταν υποχρεωμένο να αναζητήσει συμμαχίες. Και η κατεύθυνση αυτών των συμμαχιών διεφάνη πολύ σύντομα. Ένα μεγάλο μέρος της «αριστεράς» του σημιτισμού (Τσουκαλάς, Λιάκος, Αναγνωστοπούλου, Χριστόπουλος, Κούλογλου και αναρίθμητοι άλλοι) προσεχώρησε στον ΣΥΡΙΖΑ για να «τσιμεντώσει» τον απειλούμενο, από την πιθανή πλημμυρίδα του πατριωτικού ελληνικού λαού, ηγετικό πυρήνα του κόμματος. 
Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έμεινε μόνο εκεί. Και στο επίπεδο πολιτικών στελεχών και συμβούλων, προχώρησε στην ενσωμάτωση ή τη διασύνδεση με το παπανδρεϊκό (του ΓΑΠ) τμήμα του ΠΑΣΟΚ, όπως την Κατσέλη, τον Κρίτωνα Αρσένη, τον Βουδούρη, τον Βαρουφάκη, τον Χριστόπουλο και τόσους και τόσους άλλους. Έφθασε μάλιστα να φιλοξενεί ακόμα και συνεντεύξεις και άρθρα του ανεκδιήγητου Δρούτσα στο Κόκκινο και την Αυγή. Ενώ προσέλαβε τον Ρουμπάτη ως σύμβουλο της εκλογικής του στρατηγικής και διεξάγει την εκλογική του εκστρατεία με τον επίσης σημιτογεωργακικό Τζιώτη. Τέλος αλλά όχι ελάχιστο, η Ρεπούση στήριξε ανοικτά τον Δρίτσα στον Πειραιά.

Ακόμα και το αριστερό ρεύμα του Λαφαζάνη, ο οποίος εμφορείται θεωρητικά από πατριωτικές αντιλήψεις, αυτοπαγιδεύτηκε στην εσωκομματική συμμαχία με την τροτσκιστική συνιστώσα της ΔΕΑ του Αντώνη Νταβανέλου, με αποτέλεσμα η συχνά ορθή κριτική του στα οπορτουνιστικά ανοίγματα του Τσίπρα να αυτοακυρώνεται. Αυτά στο εσωτερικό του.

Όμως, το σχέδιο του ελέγχου των εξελίξεων δεν περιορίζεται σε αυτά. Πρέπει να διαμορφωθούν και οι κατάλληλοι «σύμμαχοι» έξω από το κόμμα. Μετά το 2012, με την ανάδειξη των ΑΝΕΛ σε πιθανό κυβερνητικό εταίρο του ΣΥΡΙΖΑ, έπεσε κυριολεκτικά τρόμος στους «νταβατζήδες» (κατά Καμένο), τους εθνικούς εργολάβους και τις πρεσβείες, διότι οι ΑΝΕΛ αποτελούν έναν εν πολλοίς ανεξέλεγκτο παράγοντα, καθώς και –αν βρισκόταν σε κυβέρνηση– πιθανό παράγοντα ανάσχεσης του εθνομηδενισμού σε κεντρικές επιλογές της παγκοσμιοποίησης, όπως το μεταναστευτικό και οι υποχωρήσεις στα εθνικά ζητήματα (Κύπρος κ.λπ). 

Κατά συνέπεια, έπρεπε να εφευρεθεί ένας άλλος δυνητικός σύμμαχος του ΣΥΡΙΖΑ, σε πιθανή εκλογική του νίκη. Το πρώτο βήμα σε αυτή την κατεύθυνση ήταν η αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ και του Κουβέλη από την κυβερνητική συμμαχία. Το δεύτερο ήταν η σταδιακή μετακίνηση της πτέρυγας Παπανδρέου προς τη ΔΗΜΑΡ και προς τον ΣΥΡΙΖΑ, μέσω της αμφισβήτησης των επιλογών Βενιζέλου και, τέλος, το τρίτο ήταν η δημιουργία εκ του μηδενός ενός νέου εθνομηδενιστικού σχηματισμού, με τις ευλογίες του Μπόμπολα, του Αναστασιάδη και του… Στέλιου Ράμφου, όπως το ΠΟΤΑΜΙ, που δηλώνει ανοικτά ότι θα μπορούσε να συνεργαστεί είτε με τον Σαμαρά είτε με τον Τσίπρα – ανάλογα με το ποιος «θα πάρει κεφάλι».

Κατ’ αυτό τον τρόπο, η εθνομηδενιστική συστημική κεντροαριστερά θα τείνει και πάλι να καταστεί το όργανο για τον έλεγχο των πολιτικών εξελίξεων. Από οποιαδήποτε πλευρά. Και στην απίθανη μεν περίπτωση που ο Σαμαράς θα κέρδιζε τις εκλογές, έχοντας στείλει τη λαϊκή δεξιά στη Χ.Α., διαιωνίζουν τη συμμαχία με τους «νταβατζήδες» και τους εκφραστές τους, στη δε αντίθετη περίπτωση, ενίσχυσης του ΣΥΡΙΖΑ και κατάρρευσης του παρόντος κυβερνητικού σχήματος, να μπορούν να εξασφαλίσουν –τόσο μέσα από τις εσωτερικές εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ όσο και κυρίως μέσα από τους πιθανούς συμμάχους– ότι και αυτός θα μείνει πιστός στις βασικές συστημικές κατευθύνσεις.

Αρκετοί φίλοι, μετά τον Μάη του 2012, συντάχθηκαν με τον ΣΥΡΙΖΑ, υποστηρίζοντας και υποθέτοντας πως θα επηρεάσουν από το εσωτερικό του τις εξελίξεις, έτσι ώστε η εισροή των λαϊκών πατριωτικών δυνάμεων στο εκλογικό επίπεδο να μεταφραστεί και σε αλλαγή στο οργανωτικό και ιδεολογικό πεδίο. Με τις εξελίξεις που παρατηρήθηκαν στη διάρκεια της τελευταίας προεκλογικής περιόδου, αποδείχθηκε για άλλη μια φορά το πόσο εσφαλμένη είναι αυτή η προσδοκία. Ο σκληρός κομματικός πυρήνας του ΣΥΡΙΖΑ προτιμά μικρότερη πολιτική εμβέλεια και απήχηση του κόμματος αλλά έλεγχο στις βασικές του κατευθύνσεις και, επομένως, επιλέγει συμμαχίες κατ’ εξοχήν με το εκσυγχρονιστικό στρατόπεδο, περιθωριοποιώντας αντίθετα κάθε πατριωτική αντισυστημική φωνή (την οποία φροντίζει να διατηρεί, πάντα μειοψηφική, ως άλλοθι).

Αυτό κατέστη προφανές κυρίως με τη σύνθεση του ευρωψηφοδελτίου, όπου κυριάρχησαν απολύτως οι εθνομηδενιστές, μετά και τον ανοίκειο αποκλεισμό της Σαμπιχά Σουλεϊμάν, υπακούοντας ανοικτά στα κελεύσματα του τουρκικού προξενείου. Αλλά και στις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές έγιναν επίσης οι ανάλογες επιλογές (βλέπε και το φιάσκο Καρυπίδη στη Δ. Μακεδονία και την αποτυχημένη επιμονή στον Βουδούρη στην Πελοπόννησο, οπαδού του Γιωργάκη Παπανδρέου, και αρκετές άλλες περιπτώσεις) .

Όπως τονίζουμε εδώ και τουλάχιστον είκοσι χρόνια, δεν μπορεί κανείς να επηρεάσει αποφασιστικά την κυρίαρχη παγκοσμιοποιητική και εθνομηδενιστική ιδεολογία παρά μόνο αν διαμορφώσει έναν αυθεντικό δημοκρατικό πατριωτικό πόλο και, όσο αυτός δεν υπάρχει, ο πατριωτισμός θα ταυτίζεται με τη Χ.Α. ή με διάφορες αστείες φιγούρες πολιτικάντηδων, ενώ η αριστερά θα ηγεμονεύεται από τις παγκοσμιοποιητικές και εθνομηδενιστικές αντιλήψεις: Την εποχή της παγκοσμιοποίησης, ειδικότερα στην Ελλάδα, δεν μπορεί να παραμένει κανείς αντισυστημικός και ενάντια στα μεγάλα συμφέροντα, παρά μόνο αν στρέφεται ενάντια στον εθνομηδενισμό. Σε μια μικρή χώρα, απόφυση της Δύσης και απειλούμενη στην ίδια της την εθνική υπόσταση, το σύστημα, τα μεγάλα συμφέροντα και όλες οι συστημικές ελίτ έχουν ως μεγαλύτερο αντίπαλό τους τον πατριωτισμό.

Κατά συνέπεια, λοιπόν, όσο και όσοι δεν συμβάλλουν στη συγκρότηση ενός τέτοιου πολιτικού και ιδεολογικού πόλου αποτελούν, στην καλύτερη περίπτωση, την «πατριωτική ρόδα» ενός οχήματος που κατευθύνεται ή θα κατευθυνθεί αναπόφευκτα στις ράγες της παγκοσμιοποίησης και του εθνομηδενισμού. Όλα τα υπόλοιπα είναι είτε προφάσεις εν αμαρτίαις είτε λογικές μικροσυμφερόντων είτε, για κάποιους – στην καλύτερη περίπτωση–, αφέλειες.

Κατά τον ίδιο τρόπο που, στην Ελλάδα, ο πατριωτισμός δεν μπορεί παρά να είναι δημοκρατικός και αντιολιγαρχικός, διαφορετικά θα εξαφανισθεί, αργά η γρήγορα (ας θυμηθούμε το «πατριωτικό» ΠΑΣΟΚ ή τον… Σαμαρά), έτσι και ο εθνομηδενισμός δεν μπορεί ποτέ να είναι αντισυστημικός, ούτε καν αυθεντικά αντιμνημονιακός. Αποτελεί τον κεντρικό ομφάλιο λώρο που συνδέει κόμματα και ιδεολογίες με το σύστημα. Έστω και αν κάποιοι πετάγανε πέτρες στο Πολυτεχνείο ή, ακόμα περισσότερο, στα Εξάρχεια. Πολλούς «εξτρεμιστές» των Εξαρχείων, εξάλλου, κατάπιε το σύστημα, αρκεί να στρέφονται ενάντια στην πατρίδα τους.

Υ.Γ. Έχω και προσωπική εμπειρία του ζητήματος. Όταν κάποτε με κατέγραφαν –ψευδώς– ως «αναρχικό», ή ακόμα και «τρομοκράτη», ήταν πολύ μικρότερες οι επιθέσεις και η απομόνωση που αντιμετώπιζα από το σύστημα, παρά όταν, μετά το 1990 και την άνοδο της παγκοσμιοποίησης, άρχισαν να με χαρακτηρίζουν «εθνικιστή». Γι αυτό ίσως και αρκετοί φίλοι μας, «ολίγον» πατριώτες, φροντίζουν να έχουν καλυμμένα τα νώτα τους σε κάποιο εθνομηδενιστικό κόμμα!



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 


Γράφει ο Γιώργος Καπόπουλος

Μια διαφορετική επόμενη μέρα θα ξημερώσει τη Δευτέρα 26.5.2014 στο Λονδίνο, στο Παρίσι και στη Ρώμη, όπου αναμένεται εκλογική εκτόξευση του αντισυστημικού ευρωσκεπτικιστικού λαϊκισμού σε διαφορετικές δεξιές έως ακροδεξιές εκφάνσεις.

Στην εκτός ευρώ Βρετανία ο κίνδυνος είναι το αντιευρωπαϊκό ρεύμα να δώσει πλειοψηφία τον Σεπτέμβριο στο δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Σκοτίας και να καταστήσει αναπόφευκτο το δημοψήφισμα που υποσχέθηκε ο Κάμερον για την παραμονή ή όχι της χώρας στην ΕΕ. Στην κυριολεξία η χώρα κινδυνεύει να κοιμηθεί ως Μεγάλη Βρετανία και να ξυπνήσει ως Μικρή Αγγλία.

Στη Γαλλία το συγκεντρωτικό σύστημα, που θέλει τον πρόεδρο επικεφαλής της Εκτελεστικής Εξουσίας, θεσμικά, δίνει περιθώριο τριών ακόμη ετών μέχρι τη λήξη της θητείας του Ολάντ και της Βουλής την άνοιξη του 2017. Δύο ερωτήματα θα τεθούν, πρώτον αν μπορεί το Σοσιαλιστικό Κόμμα μετά την εκλογική του καταβαράθρωση να ελέγχει την Εκτελεστική Εξουσία (πρόεδρο και πρωθυπουργό) και τη Νομοθετική (Βουλή και Γερουσία) χωρίς κάποια ουσιαστική πολιτική πρωτοβουλία που να δείχνει την καταγραφή του μηνύματος των εκλογών και δεύτερον αν και κατά πόσον η Δεξιά ή ένα σημαντικό τμήμα της θα επιλέξουν μια προσέγγιση και στη συνέχεια σύμπλευση με το Εθνικό Μέτωπο της Λεπέν.

Η πρόκληση Μπέπε Γκρίλο είναι πιο επικίνδυνη, καθώς ο ηγέτης των Πέντε Αστέρων έχει ρητορική Λεπέν και ταυτόχρονα αποκηρύσσει την Ακροδεξιά. Εχει δηλαδή πολυσυλλεκτικότητα, που τον προωθεί ως μόνη διαφοροποίηση απέναντι σε ένα μπλοκ όπου έχουν σβήσει οι διαχωριστικές γραμμές Δεξιάς-Αριστεράς. Το δίλημμα για τον Ρέντσι θα είναι πώς να δηλώσει ότι έλαβε το μήνυμα, με τον λόγο του να έχει αντίκρισμα.

Τα περιθώρια ελιγμών για το Παρίσι και τη Ρώμη είναι δυστυχώς περιορισμένα, με τον επικεφαλής της ΕΚΤ, Ντράγκι, να μπορεί να παρέμβει διορθωτικά αλλά όχι να κάνει ανατροπές, όπως η Fed στις ΗΠΑ.

Ο χρόνος ωρίμανσης του Βερολίνου σε αλλαγές είναι αναντίστοιχος της κοινωνικής και πολιτικής δυσαρέσκειας στην Ευρωζώνη. Ετσι μπορεί οι όποιες κινήσεις Ντράγκι να είναι «πολύ λίγο, πολύ αργά».

Πηγή "Έθνος"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Διακαναλική συνέντευξη παραχώρησε ο πρόεδρος των ΑΝ.ΕΛ Πάνος Καμμένος, εκφράζοντας την αισιοδοξία του για το εκλογικό αποτέλεσμα δηλώνοντας ότι: «η κυβέρνηση θα συντριβεί στις ευρωεκλογές και θα έχουμε πολιτικές εξελίξεις» και πως η ψήφος στις ευρωεκλογές «δεν είναι χαλαρή ψήφος» .

Μέσα από τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών θα αποτυπωθεί στις η αντίδραση των πολιτών, ειδικά του Νότου, «απέναντι στην προσπάθεια της αλλαγής της Ευρώπης των λαών, στην Ευρώπη των τραπεζιτών» ενώ άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο για εσωκομματικές εξελίξεις, στην περίπτωση που το κόμμα του δεν φέρει θετικά αποτελέσματα την Κυριακή.

Ο πρόεδρος των Ανεξάρτητων Ελλήνων είπε ότι η χώρα έχασε την εθνική της κυριαρχία και ότι «ο Μπαρόζο φέρεται να επέβαλε τον Παπαδήμο πρωθυπουργό» έκανε λόγο για σενάρια φόβου με «στόχο την πίεση του ελληνικού λαού ενόψει των εκλογών», υποστήριξε ότι οι πολίτες στις ευρωεκλογές «θα απελευθερωθούν».

Όσο αφορά την πίεση που υφίσταται η Ελλάδα «έχει στόχο την εθνική τραγωδία» και πρόσθεσε ακόμη ότι «πρέπει να απελευθερωθούν οι πολίτες, να καταλάβουν ότι ετοιμάζεται μια καινούργια μέρα, με μια κυβέρνηση που θα κάνει στάση πληρωμών στα τοκοχρεολύσια».

Αναφερόμενος στις εξαγγελίες του κ. Σαμαρά για 770.000 θέσεις εργασίας, ο κ. Καμμένος τον χαρακτήρισε «παλαιοκομματικό αρχηγό που τάζει» τον κατηγόρησε ότι «λέει ψέματα» και είπε ότι για να δημιουργηθούν αυτές οι θέσεις εργασίας πρέπει να υπάρξει ανάπτυξη 9%, και για να συμβεί αυτό «θα πρέπει να έρθουν όλοι οι Κινέζοι ως τουρίστες στη χώρα μας, και να λειτουργούν όλες οι πετρελαιοπηγές».

Εξέφρασε την εκτίμηση ότι «οι περισσότεροι αστοί φοβούνται τον ΣΥΡΙΖΑ, όχι τον Τσίπρα, αλλά ακραία στελέχη του, γι’ αυτό δεν τον ψηφίζουν» ενώ έθεσε κόκκινες γραμμές για την περίπτωση συνεργασιών την «επόμενη μέρα» τα εθνικά θέματα, και το ζήτημα της λαθρομετανάστευσης, για το οποίο είπε ότι πρέπει να απαιτηθεί από την Ελλάδα η αναστολή της συνθήκης του Δουβλίνου.

Είπε ακόμη ότι δεν θα δώσει «γραμμή» για στηρίξεις στον δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών αλλά πρόσθεσε ότι «δεν πρέπει να επιτρέψουμε, να έχουμε την απάντηση που έδωσε ο Γιώργος Παπανδρέου το 2010, ότι ο λαός ενέκρινε τα μνημόνια».

Ο κ. Καμμένος εξέφρασε την ικανοποίησή του για την επίδοση των υποψηφίων του κόμματός του στις αυτοδιοικητικές εκλογές, και έθεσε ως πήχη των ευρωεκλογών για το κόμμα του, τα ποσοστά που έλαβε τον Μάιο και τον Ιούνιο του 2012.

Κατηγόρησε τη ΝΔ για τη στάση της στον δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών λέγοντας ότι «ο κ. Μιχελάκης είπε τα πλείστα για τον Σγουρό και σήμερα τον στηρίζει, όπως ο κ. Σπηλιωτόπουλος τον Καμίνη. Δεν βγαίνουν πολιτικά συμπεράσματα από αυτές τις αυτοδιοικητικές εκλογές».

Αναφερόμενος στις δημοσκοπήσεις είπε ότι «προσπαθούν να δημιουργήσουν κλίμα για την αντιπολίτευση, κάτι που συναντήσαμε το 2012, όταν μας έδιναν 2,5%- 6,5% και πήραμε 11%. Εάν είναι έτσι, τότε είμαστε ικανοποιημένοι με τα ποσοστά που μας δίνουν».

Πρόσθεσε επίσης πως εάν «ο συνταξιούχος είναι ικανοποιημένος με το ότι θα πάρει 350 ευρώ σύνταξη από το 2015, εάν ο μικρομεσαίος επιχειρηματίας είναι ικανοποιημένος από την κατάστασή του και την πολιτική που ασκείται, τότε ας ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ, τότε θα σημαίνει ότι ο λαός περνάει πολύ καλά. Εάν όμως ο λαός αποφασίσει διαφορετικά, τότε πρέπει να πάνε σε εκλογές, και τότε θα υπάρχει δυνατότητα συγκρότησης κυβέρνησης».

Είπε ότι δεν πρόκειται να συνεργαστεί σε κυβέρνηση «με Βενιζέλο και Σαμαρά, και με κυβέρνηση που παραδίδει το όνομα της Μακεδονίας, τις οικονομικές ζώνες στη Θράκη με χρήση λαθρομεταναστών, ή με κυβέρνηση που θέλει το διαχωρισμό εκκλησίας και κράτους».

Αναφερόμενος στο κόμμα του, ο κ. Καμμένος είπε ότι είναι αποκλεισμένο από τα κανάλια και πρόσθεσε ότι εάν δεν υπάρξει ικανοποιητικό αποτέλεσμα, τότε θα προκαλέσει συνέδριο, αφήνοντας όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά.

«Και χαρακίρι μπορούμε να κάνουμε. Δεν είμαστε σαν τον κ. Σαμαρά που κάθεται στην καρέκλα ενώ πήγε τα ποσοστά του κόμματός του από το 33% στο 18%. Εάν τα αποτελέσματα δεν είναι αυτά που θέλουμε, τότε θα αλλάξουμε πολιτική. Δεν έχουμε τα κολλήματα των παλιών κομμάτων. Εάν πρέπει να αντικατασταθώ, από μόνος μου θα κάνω συνέδριο. Μακάρι να πάνε καλά τα πράγματα και ας είναι άλλος αρχηγός» είπε ο κ. Καμμένος, και πρόσθεσε:

«Το κίνημά μας δεν έχει ανάγκη επώνυμους, ούτε από αρχηγούς, γεννήθηκε από τον κόσμο. Θα παλέψουμε να γίνουμε πλειοψηφία».
Για τη Χρυσή Αυγή είπε ότι είναι «τεράστια τα ποσοστά της» και εκτίμησε ότι «πολλοί έχουν παρασυρθεί από το νεοναζιστικό κόμμα».

Κατηγόρησε τα κανάλια και την κυβέρνηση για την προβολή της Χρυσής Αυγής τα προηγούμενα χρόνια, ενώ υποστήριξε ότι «η υπουργοποίηση επί Παπαδήμου στελεχών που βρίσκονταν κοντά με τη Χρυσή Αυγή και ήταν στο περιθώριο, οδήγησε στη νομιμοποίηση της Χρυσής Αυγής. Έγινε υπουργός ο Βορίδης που διαδέχθηκε τον Μιχαλολιάκο στην προεδρία της ΕΠΕΝ. Υπήρχε περίπτωση να περάσει ο Βορίδης την πόρτα του Κώστα Καραμανλή, του Μητσοτάκη ή του Ανδρέα Παπανδρέου; Ποτέ».

Υποστήριξε επίσης πως μετά τις εκλογές του 2012, το κόμμα του αποκλείστηκε από τα κανάλια ενώ «η Χρυσή Αυγή μοιράζοντας πατάτες έπαιζε πολύ, διαφημίστηκε γιατί έπρεπε να βγει ένας κακός του συστήματος, που να στηρίζει όμως το σύστημα». Είπε επίσης ότι η Χρυσή Αυγή «δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με αντιδημοκρατικές διαδικασίες αλλά με περισσότερη δημοκρατία», αιτιολογώντας τη στάση βουλευτών του απέναντι στην άρση ασυλίας βουλευτών της Χρυσής Αυγής.

Χαρακτήρισε σημαντική την υποψηφιότητα του Αλέξη Τσίπρα για την προεδρία της Κομισιόν, και είπε ότι δεν έχει αποφασίσει ακόμη με ποιους θα συνεργαστεί στο ευρωκοινοβούλιο.

Πηγή KontraNews

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 

 
Το γελοίο απορρέει από τη σύγκρουση της πραγματικότητας με το Λόγο.

Ο Σαμαράς (και τα προεκλογικά σποτ της ΝΔ) έχει ξεπεράσει κάθε όριο του γελοίου και της ιλαρότητας, ακριβώς διότι η «γλώσσα» του βρίσκεται σε κατάφορη διάσταση με αυτά που έχει πράξη, με την πραγματικότητα.


Και αυτή η γελοιότητα του Σαμαρά παίρνει αποκρουστικές διαστάσεις.

Διαστάσεις φρενοβλαβούς εμπαιγμού του ελληνικού λαού, και από το γεγονός ότι τώρα προεκλογικά μοιράζει υποσχέσεις, σε ένα λαό που γνωρίζει πλέον ότι τέτοιες «υποσχέσεις», δύο μέρες πριν από τις εκλογές, είναι ακάλυπτες επιταγές…

Ο Μαυρογιαλούρος ωχριά μπροστά στο Σαμαρά: Αυτός είχε και κάποιο φιλότιμο, το ελαφρυντικό της… άγνοιας. Ο Σαμαράς ούτε φιλότιμο έχει, ούτε κανένα ελαφρυντικό: Είναι ένα πωρωμένος «εκτελεστής» συμβολαίων θανάτου του 4ου Ράιχ…

Όταν έχεις στείλει στην ανεργία εκατομμύρια ανθρώπους δεν μπορεί να τάζεις 770.000 θέσεις εργασίας, παραμονές εκλογών: Εμπαίζεις τα θύματά σου…

Όταν έχεις ρίξει την ελληνική κοινωνία στα τάρταρα της καταστροφής και της ισοπέδωσης των πάντων, όταν έχεις επιφέρει την καταστροφή, την πτώχευση και εξαθλίωση του ελληνικού λαού, όταν τον έχεις βυθίσει στην κόλαση της πείνας, όταν έχεις καταστήσει την Ελλάδα ΑΠΟΙΚΙΑ των μαφιών του χρήματος, δεν μπορεί να μιλάς για «υπόδειγμα κοινωνίας», για «μια δυνατή και νοικοκυρεμένη Ελλάδα» κ.λπ. 
Αυτά είναι παράκρουση κοροϊδίας και εμπαιγμού του ελληνικού λαού…

Μόνο ένας δολοφόνος στην ηλεκτρική καρέκλα θα μπορούσε να δίνει τέτοιες υποσχέσεις για να σωθεί…

Ο Σαμαράς ξεπέρασε κάθε όριο του γελοίου, της υποκρισίας και του εμπαιγμού μας…

Την Κυριακή πρέπει να τον στείλουμε στα …υλικά των επιθεωρήσεων και των γελοιογράφων…

ΦΤΑΝΕΙ πια με αυτούς τους μασκαράδες της δωσίλογης κακουργίας και ΑΠΑΤΗΣ…

Πηγή resaltomag, μοντάζ Γρέκι



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι παλινωδίες, η ανακολουθία και οι οβιδιακές μεταμορφώσεις των πολιτικών μας βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Η πρόσφατη εμπειρία μας από τις αυτοδιοικητικές εκλογές απέδειξε ότι απαιτούνται λιγότερες από 24 ώρες για να μεταστραφεί η άποψη κάποιου - με μοναδικό γνώμονα το βραχυπρόθεσμο κομματικό συμφέρον.

Το κοινό είδε, με έντονη δυσφορία και αμηχανία, δριμείς κατηγόρους υποψήφιων δημάρχων και περιφερειαρχών να μετατρέπονται σε διαπρύσιους κήρυκες υπέρ της εκλογής όσων είχαν οι ίδιοι δαιμονοποιήσει! Αν δεν ήταν εμφανής ο δόλος τους, όλοι θα είχαμε δικαίωμα να μιλάμε περί παραφροσύνης.

Κι αυτό το αχαρακτήριστο ηθικό ατόπημα λανσάρεται ως «αναγκαιότητα» και «κίνηση τακτικής» για να «σωθεί» ξανά η πατρίδα. Το μόνο, φυσικά, που κατορθώνουν όσοι πράττουν αυτά τα παιδαριώδη σφάλματα είναι να δημιουργούν έντονη απαξία (στους εκλογείς) για την πολιτική τάξη. Οι πολίτες χάνουν την πίστη τους στις παρατάξεις, στα πρόσωπα αλλά ακόμα και στις ιδέες, τις οποίες υποτίθεται ότι υπηρετούν οι προαναφερθέντες.

Το «κακό» που προτείνουν οι ανεύθυνοι για να «γλιτώσουμε» το «χειρότερο» που συμβολίζουν οι εκάστοτε αντίπαλοί τους υποβιβάζει τον συλλογικό βίο. Τείνει να πείσει τους πάντες ότι δεν υπάρχει καλό, ότι δεν υφίσταται λόγος να πιστεύουν οπουδήποτε, ότι όλα τα λόγια και οι δεσμεύσεις είναι ακάλυπτες επιταγές! Οι λίγοι και ολίγιστοι με το παράδειγμά τους μολύνουν τους πολλούς. Ο τρόπος σκέψης τους είναι πνευματική μεταδοτική νόσος.

Το «κακό εναντίον χειρότερου» διαλύει το ισχυρότερο θεμέλιο ενός λαού: την πίστη! Ο Χριστός έλεγε ότι το να έχουμε πίστη έστω και ως «κόκκον σινάπεως» μπορεί να μας εφοδιάσει με τόση δύναμη, ώστε να διατάξουμε όρος να μετακινηθεί - κι αυτό θα το κάνει! Η Ιστορία έχει αποδείξει ότι ο Κύριος είχε απόλυτο δίκιο και σε αυτό, το οποίο πρότεινε στην ανθρωπότητα. Και οι μικρόνοες, αδαείς και πρόχειροι πολιτικάντηδες λένε άλλα τη Δευτέρα, άλλα την Τρίτη, άλλα κάθε ημέρα - έως τις Κυριακές των εκλογών.
Να τους αψηφήσουμε...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μετάφραση - Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών

Κινεζικές μονάδες, άρματα μάχης, φορτηγά, τεθωρακισμένα οχήματα και πυροβόλα του Στρατού της Κίνας, αποστέλλονται εσπευσμένα στα σύνορα με το Βιετνάμ, αν κρίνουμε από τις φωτογραφίες που ελήφθησαν από τους κατοίκους της περιοχής, στις 16 και 17 Μαΐου 2014.

Κινέζοι χρήστες του Διαδικτύου, δημοσίευσαν φωτογραφίες από την μαζική μετακίνηση των χερσαίων δυνάμεων του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (PLA). Πολλές φωτογραφίες δείχνουν τα κινεζικά στρατεύματα με πλήρη πολεμικό εξοπλισμό, να αποστέλλονται στον τοπικό σιδηροδρομικό σταθμό Chuntszo, στα σύνορα με το Βιετνάμ.

Ένα κινέζος πολίτης δήλωσε ότι, οι στρατιώτες επιβιβάστηκαν στο τρένο με δρομολόγιο Chuntszo - Pingxiang, Pingxiang, δίπλα στα σύνορα με το Βιετνάμ. Υποστήριξε επίσης ότι ο συνοριακός σταθμός ελέγχου Huu Nghi, με το Βιετνάμ, είναι κλειστός.

Μέχρι την Δευτέρα, 4.000 Κινέζοι απομακρύνθηκαν από το Βιετνάμ, μετά τις πρόσφατες αντι – κινεζικές διαδηλώσεις. Η κυβέρνηση της ΛΔΚ έχει οργανώσει, τον επαναπατρισμό χιλιάδων κινέζων πολιτών που διαβιούν στο Βιετνάμ.

Το ρωσικό πρακτορείο ITAR - TASS αναφέρει ότι «η Κίνα αναστέλλει την εφαρμογή των προγραμμάτων των διμερών σχέσεων με το Βιετνάμ», ενθαρρύνοντας παράλληλα τους πολίτες της «απέχουν προσωρινά από ταξίδια στην χώρα αυτή».

Το κινεζικό υπουργείο Εξωτερικών δήλωσε ότι η πρόσφατη αναταραχή στο Βιετνάμ, είχε ως θύμα, τους Κινέζους πολίτες, υπονομεύοντας συγχρόνως και το έως τώρα θετικό πνεύμα των σινο –Βιετναμικών επαφών και συνεργασιών.

«Η Κίνα θα συνεχίσει να παρακολουθεί την κατάσταση, λαμβάνοντας υπόψη της την χρήση περαιτέρω δράσης», δήλωσε ο Κινέζος αξιωματούχος Χονγκ Λέι.


Αυτές τις μέρες παρακολουθούμε αργά τα βράδια ''διακαναλικές'' συνεντεύξεις διάφορων κομμάτων, κομματιδίων, αποκομμάτων, ομάδων και ομαδούλων, και μένουμε έκπληκτοι απ' το πόσοι άνθρωποι με σωστές ιδέες, σωστή εκφορά λόγου, σωστά ελληνικά (όχι πασοκικά), στρωτή γλώσσα (όχι ξύλινη), στρωτά μυαλά, υπάρχουν εκεί εξω!
Και αναρωτιόμαστε: Γιατί να είμαστε τόσο άπληστοι στις ιδέες;
 
Δηλαδή: Αν έχουμε εμείς μιά ντουζίνα ιδέες κι άλλες τόσες ο διπλανός μας, γιατί πρέπει να συμφωνήσουμε και στις δώδεκα για να συμπορευτούμε;
 
Γιατί δεν προχωράμε με τις πέντε που τα βρίσκουμε, και ν' αφήσουμε τις άλλες επτά να τις λύσουμε στην πορεία;

Γιατί δεν βλέπουμε πώς το κάνουν οι ''δυνάμεις του κακού'', του μνημονιακού και του μηντιακού ''τόξου'', που ενώ έχουν χαοτικές διαφορές στις επιδιώξεις και τα συμφέροντά τους, τους ενώνει μία και μόνη κοινή επιδίωξη: ο χαμός μας;


Γιατί δεν συνασπιζόμαστε κι εμείς με τον ίδιο μίνιμουμ στόχο, δηλαδή τον δικό τους (πολιτικό) χαμό;
 
Αφού οι περισσότεροι απ' αυτούς που βλέπουμε τα βράδια συμφωνούν πως μία ελληνική και ευρωπαϊκή ελίτ παλιανθρώπων εξουσιάζει, νέμεται, καταληστεύει την χώρα...
 

Αφού συμφωνούν ότι έχουμε χάσει το αυτεξούσιο και βρισκόμαστε ουσιαστικά υπό κατοχή...       

Αφού συμφωνούν ότι δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια, παρά να ανακτήσουμε άμεσα την ελευθερία μας, γιατί πολυδιασπώμαστε αντί να ενωθούμε;

Γιατί πρέπει όλοι, μικροί-μεγάλοι-μέτριοι, να επιβάλλουν όλες τις απόψεις τους σε όλους τους υπόλοιπους;
 
Κι αν τέλος πάντων οι διάφοροι ''επί κεφαλής'' δεν συναινούν, εμείς οι ''από κάτω'', ο απλός λαός, πρέπει έστω και άτυπα να συνενωθούμε με έναν (προς το παρόν) κοινό στόχο: ΑΠΑΛΛΑΓΗ ΑΠΟ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΗΝΤΙΑΚΑ, ΤΟΞΑ και άμεση ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ!

Χωρίς λοιπόν να ''κοντράρουμε'' ο ένας τον άλλον όσοι έχουμε τους κοινούς αυτούς στόχους, ας βαδίσουμε ψυχικά τουλάχιστον ενωμένοι προς την τεράστια ευκαιρία που μας δίνεται (όχι χαριστικά, αλλά δικαιωματικά) να πάρουμε τις δικές μας ζωές στα δικά μας χέρια!

Όλοι μαζί με σύμπνοια θα τους επιβάλλουμε συντριπτική ήττα και θα τους εξαναγκάσουμε σε ατιμωτική αποχώρηση!.. 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου