Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

20 Φεβ 2012


Σοβαρότατες καταγγελίες για τους χειρισμούς Παπανδρέου! Για πρώτη φορά ο Πεπελάσης αφήνει σαφείς υπαινιγμούς για αντι-πατριωτική και ιδιοτελή στάση του ΓΑΠ, καταλογίζοντάς του όχι μόνο ψεύδη και αφέλεια, αλλά και ιδιοτέλεια.

«Ο Γιώργος έπρεπε να προσφέρει όσα του ζήτησαν ως αντάλλαγμα για αυτά που έλαβε στη δωροθήκη του προτού καν γίνει πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ».

Ο οικονομολόγος και στενός συνεργάτης και φίλος όλων σχεδόν των πρωθυπουργών της Μεταπολίτευσης καταθέτει εκ βαθέων μια συγκλονιστική συνέντευξη με το βλέμμα στραμμένο στον ιστορικό του μέλλοντος. Η συνέντευξη που παραχώρησε στον Κώστα Καραβίδα είναι σε μεγάλο βαθμό απολογητική, καθότι δεν προέρχεται από έναν αριστερό διανοούμενο αλλά από έναν φιλελεύθερο που βρισκόταν τόσο κοντά, αλλά και τόσο μακριά τελικά, από τα δώματα της εξουσίας.

Απευθύνοντας βαρύτατους χαρακτηρισμούς στους δυο «μοιραίους» της οικογένειας Παπανδρέου, αποδομεί εκ των έσω το φιλολαϊκό προφίλ του Ανδρέα και τις δήθεν καλές προθέσεις του Γιώργου. Τα ερωτήματα που θέτει είναι σκληρά και προκλητικά και ζητούν απαντήσεις.

«Ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν είχε πολιτικό θάρρος. Δεν του καιγότανε καρφάκι για την Ελλάδα (…) Ένας από τους πρωιμότερους λόγους της διάρρηξης των σχέσεων αγάπης και εμπιστοσύνης με τον Ανδρέα ήταν ότι με πίεζε να υπογράψω ένα απαράδεκτο δάνειο με την ΒΟΚΤΑΣ το 1964! Του έλεγα ότι τον προστατεύω και μου απαντούσε εσύ είσαι Διοικητής της Αγροτικής Τράπεζας για να υπηρετείς τα συμφέροντα της οικογένειας Παπανδρέου».

Για τον εκσυγχρονισμό του Σημίτη επισημαίνει ότι ήταν κατώτερος των προσδοκιών. «Εγώ του μιλούσα ως οικονομολόγος και ο Σημίτης μου απαντούσε σαν λογιστής». Για τον Ευάγγελο Βενιζέλο, του οποίου υπήρξε θερμός υποστηρικτής στην εσωκομματική μάχη του 2007, εκφράζει σήμερα την άποψη ότι είναι ανεπαρκής για τη θέση του υπουργού οικονομικών γιατί δεν ξέρει τα θέματα, ενώ για το ενδεχόμενο να κυβερνήσει μια μέρα κι αυτός τη χώρα αναφέρει χαρακτηριστικά: «Αλίμονο στη χώρα που διοικείται από Βενιζέλους, από ανθρώπους που είναι ασυγκράτητοι και διψούν για επιβεβαίωση και αξιώματα».

Για τη στάση της κυβέρνησης στις περιβόητες διαπραγματεύσεις ακόμη και ο σώφρων και καθόλου επαναστατικών αντιλήψεων οικονομολόγος υποστηρίζει ότι θα έπρεπε να παιχτεί από ελληνικής πλευράς το χαρτί της χρεοκοπίας.

«Όταν άρχισε αυτή η οδυνηρή συζήτηση για το ενδεχόμενο να βγούμε από το ευρώ, είχα πει ότι θα ισοδυναμούσε με τη μικρασιατική καταστροφή (…) Τώρα πια λέω ότι καλύτερα να παίξουμε το σενάριο της χρεοκοπίας και να υποστούμε την όποια κύρωση»

Παράλληλα, δίνει μαθήματα δημοκρατικού ήθους και εθνικής υπερηφάνειας όταν περιγράφει την ταπείνωση του έθνους και τους φόβους του για το μέλλον του τόπου.

«Αν ήμουν Κουτρομάνης θα έδινα ένα χαστούκι στον Τόμσεν».

«Τους Έλληνες φοβάμαι που χάσανε την ψυχή τους και μέσα σε είκοσι χρόνια αλλάξανε αξίες και ιδανικά».

(Περισσότερα, στο δεύτερο τεύχος του περιοδικού ΜΟΝΟ που κυκλοφορεί)

Σχόλιο ιστολογίου: Τελικά, φαίνεται πως η οικογένεια Παπανδρέου έχει παράδοση στην αδιαφορία για την Ελλάδα. Αν και, όποτε ενδιαφέρθηκε, υπήρξε σημαντικότατη ζημία για την χώρα... Ο "Γέρος της Δημοκρατίας" μας έβαλε στον εμφύλιο, ο "Ανδρέας ο λαοπλάνος" μας φόρτωσε με χρέη και εξαγόρασε συνειδήσεις δημιουργώντας κάθε είδους λαμόγια, και ο υιός ΓΑΠ μας έφερε το ΔΝΤ, την τρόικα και συντεταγμένα μας οδήγησε στην πτώχευση. Οι δύο πρώτοι την "σκαπούλαραν" ατιμώρητοι. Μένει ο τελευταίος... τι θα κάνουμε άραγε με αυτόν;


Ο Σκάι (γάιδαρο) καθαρίζει την Ελλάδα. Είναι ντροπή να παραδώσουμε την χώρα βρώμικη στους Γερμανούς.

Τι θα πει η γειτονιά;

Ο Σκάι έχει αναλάβει να καθαρίσει την Ελλάδα από τα σκουπίδια και η κυβέρνηση έχει αναλάβει να καθαρίσει την Ελλάδα από τους Έλληνες.

Διαγραμμένοι βουλευτές από την ΝΔ θέλουν να επιστρέψουν στο μαντρί και για να το πετύχουν θα ψηφίσουν τα μέτρα που προβλέπει το μνημόνιο το οποίο και καταψήφισαν.

Εδώ πλέον δεν έχουμε να κάνουμε με ένα απλό πρωτάθλημα κωλοτούμπας αλλά με τον ορισμό της αυτογελοιοποίησης.

Όσοι ψηφίσουν ΝΔ (και θα υπάρχουν και τέτοιοι) να μην τους ξεχάσουν. Τέτοιους πολιτικούς που βάζουν πάνω από όλα το καλό της χώρας και όχι την έδρα τους στην βουλή δεν τους αφήνεις έτσι…

Το σκηνικό έχει διαμορφωθεί ως εξής: Το ΛΑΟΣ έγινε ΝΔ. Η ΝΔ έγινε ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ έγινε ΔΗΜΑΡ. Μνημονιακοί βουλευτές έγιναν αντιμνημονιακοί στηρίζοντας τα μέτρα του μνημονίου. Αντιμνημονιακοί βουλευτές ψήφισαν το μνημόνιο. Το μνημόνιο που είναι ο βασικός όρος για να σωθεί η χώρα, με μαθηματική ακρίβεια την οδηγεί στην καταστροφή.

Η αριστερά ρίχνει κάποιες άσφαιρες βολές και ο λαός δεν λέει να το πάρει απόφαση να σώσει ότι σώζεται ακόμα.

Η Ελλάδα πρόσφερε στον παγκόσμιο πολιτισμό την λογική. Και η άτιμη η Ελλάδα δεν κράτησε ούτε δείγμα λογικής να έχει να πορεύεται.

Εχθές είχαμε εθνικές εκλογές, όπως είχαν αποφασίσει οι τρεις σωτήρες της Ελλάδας (που έχουν μείνει δύο). Αλλά ο μεν ένας θέλει να εξαντλήσει την τετραετία το μεταμφιεσμένο ΠΑΣΟΚ ο δε άλλος δεν κοιμάται αγκαλιά με το ημερολόγιο με αποτέλεσμα να έχει χάσει τον χρόνο. Μάρτιος, Απρίλιος, Μάιος, Ιούλιος, Σεπτέμβριος…

Ο χρόνος, εξάλλου, είναι σχετικός.

Οι δημοσκοπήσεις, όσο μπορεί κάποιος να τις λάβει στα σοβαρά, δείχνουν ότι οι πολίτες θα υπογράψουν με τα χεράκια τους την θανατική καταδίκη τους.

Έτσι, με την συνεργασία ΠΑΣΟΚ και ιμιτασιόν ΠΑΣΟΚ (ΝΔ όπως τους λεν οι φίλοι τους) θα υπάρχει κυβέρνηση καρμπόν της σημερινής με απλή αλλαγή στα ονόματα.

Μπορεί σε καθαρά νούμερα τα νούμερα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ να έχουν 27% (τεράστιο ποσοστό έτσι κι αλλιώς) αλλά με τα ποσοστά αποχής πάνω από 30% και τις αλχημείες του εκλογικού νόμου φτάνουν σε ποσοστά κυβέρνησης.

Πρέπει να γίνει αγώνας ώστε να καταλάβουμε όλοι μας ότι η αποχή θα ευνοήσει το ΠΑΣΟΚ και την ΝΔ. Απλά πράγματα.

Όταν σιχαίνεσαι το πολιτικό σύστημα (και δίκαια) δεν αδιαφορείς για αυτό αλλά το ανατρέπεις.

Ακτιβιστή της δεξιάς χαρακτήρισε τον εαυτό του ο τσεκουράτος Βορίδης. Γι΄ αυτό βρήκε στέγη στο διαμέρισμα του Τσε Καρατζαφέρ.

Με τα μούτρα στην δουλειά θα πέσει η κυβέρνηση. Έχει μόλις 10 μέρες για να ολοκληρώσει με 79 μέτρα τον ομαδικό τάφο της Ελλάδας.

Κάποτε πιστεύαμε (οι αφελείς) ότι οι κυβερνήσεις πρέπει να δουλεύουν και μάλιστα πολύ. Τώρα η κυβέρνηση και μας δουλεύει πολύ και εργάζεται σκληρά ώστε να παραδώσει την χώρα στους δανειστές μας όσο πιο ελκυστική γι΄ αυτούς γίνεται.

Και για να τους ευχαριστήσει ακόμα περισσότερο τους κάνει δώρο και καμιά δεκαριά εκατομμύρια δούλους.

Να υπενθυμίσω το εξής: Το χρέος στο 120% του ΑΕΠ δεν ήταν βιώσιμο. Όμως αυτός ακριβώς είναι ο στόχος για το 2020. Σχεδίασαν λοιπόν κούρεμα και μέτρα για να πιάσουν αυτόν τον στόχο.

Μόλις 3 μήνες μετά μας λένε ότι με τον δικό τους σχεδιασμό το χρέος το 2020 θα είναι 129% του ΑΕΠ.

Οπότε θα χρειαστούν επιπλέον μέτρα και ξεπούλημα για να καταλάβουν μετά από το επόμενο τρίμηνο ότι το χρέος θα φτάσει στο 135%.

Και εμείς τους κοιτάμε…

Όχι μόνο έχουμε παραδώσει την κυριαρχία του κράτους αλλά θα πάψουμε να έχουμε και νομική οντότητα.

Ζήτημα εθνικής αξιοπρέπειας να κλείσει μια περίοδος αβεβαιότητας, είπε ο Μπένι ο μισθοφάγος.

Και μόλις κλείσει αυτή η περίοδος θα αρχίσει μια άλλη. Της βεβαιότητας. Μιας απόλυτης καταστροφής. Του απόλυτου ξεπουλήματος. Της απόλυτης φτώχειας. Αλλά θα έχουμε ξεφύγει από την αβεβαιότητα.

Άλλο να μην είσαι σίγουρος για το αν θα έρθει και πότε η καταστροφή και άλλο να έχεις την βεβαιότητα. Ας του το αναγνωρίσουμε.

Είναι άλλο ένα μεγάλο έργο του υποψήφιου αρχηγού του αποκόμματος του ΠΑΣΟΚ.



Οι κυβερνήσεις των τελευταίων δυόμισι χρόνων είναι κυβερνήσεις τουριστών. Τουρίστας είναι εκείνος που για να πάρει την εξουσία είπε ψέματα πως λεφτά υπάρχουν. Έκανε τις διακοπές του στην εξουσία και τώρα προσπαθεί να φύγει ανώδυνα να συνεχίσει την καριέρα του σε διεθνές επίπεδο.

Τουρίστας είναι αυτός που με μονή υπογραφή, υποθήκευσε το μέλλον των παιδιών μας και τώρα παίζει τένις και τον φυλάνε αστυνόμοι. Αλήθεια πόσοι φυλάνε τον Παπακωνσταντίνου και πόσοι το μουσείο της Ολυμπίας;

Τουρίστας είναι ο φερόμενος ως υπουργός πολιτισμού που ανάλωσε το χρόνο του στα γυμναστήρια, τις life-style συνεντεύξεις, στις τσιπούρες και τώρα παραιτήθηκε να πάει σε άλλα μέρη να συνεχίσει τις διακοπές του.

Τουρίστρια είναι αυτή που δεν έκανε τη δουλειά της στο υπουργείο Παιδείας. Η υπουργός της φωτοτυπίας. Ή η φωτοτυπία υπουργού. Που δεν θέλει εκλογές γιατί δεν θα βγει βουλευτής.

Τουρίστρια και αυτή που κάνει εκπομπές για ταξίδια. Που πρώτα ψήφισε και μετά παραιτήθηκε…. Ο Ραν-Ταν-Πλαν.

Τουρίστας κι αυτός από την Πάρο που δεν ξέρει με ποιόν να πάει για να υπάρχει. Να πάει στον Αμπελά της Πάρου, να φτιάξει το δρόμο γιατί περνάω με το αμάξι και θα πέσω στη θάλασσα καμιά μέρα.

Τουρίστες η Μπιρμπίλη, ο Δρούτσας και όλοι αυτοί. Ήρθαν-είδαν και απήλθαν. Και τέλος, τουρίστας ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, που κάποιος τον πήρε τηλέφωνο και του είπε «δεν έρχεσαι να κυβερνήσεις για λίγο; Με όλα τα έξοδα πληρωμένα; All inclusive. Φτάνει. Να πάνε στο καλό…

Μπορούμε και χωρίς τους τουρίστες! Θα τα βρούμε. Και θα σωθούμε. Θα σωθούμε έχοντας στο τέλος το φοβερό υπαρξιακό ερώτημα.

Μα που τους βρήκαμε όλους αυτούς;

Και γιατί Θεέ μου τόσον καιρό ενημερωνόμουνα από την Τρέμη;


«Ο δωδεκάλογος διεκδικήσεων που ενώνει τους Έλληνες» , τον οποίο δίνουμε στη δημοσιότητα, μπορεί να αποτελέσει την «κόκκινη γραμμή» αξιοπρέπειας για λογαριασμό των σιωπηλών αλλά και των ενεργών αγανακτισμένων πολιτών, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης ή ιδεολογικής άποψης και να ανοίξει το πλαίσιο διαλόγου για κοινή έκφραση και γραμμή αντίστασης.

1. Ούτε ένα ευρώ νέα επιβάρυνση των πολιτών (Ούτε νέοι φόροι - τέλη, ούτε έμμεσες ή άμεσες αυξήσεις στους υπάρχοντες, ούτε μειώσεις μισθών, συντάξεων και αμοιβών γενικότερα, ούτε οποιασδήποτε μορφής επιβάρυνση σε είδη κατανάλωσης, περιουσίας κλπ).

2. Νομοθετική θέσπιση και απόλυτη εφαρμογή του δόγματος «ο κάθε πολίτης επιβαρύνεται στην κρίση ανάλογα με τις δυνατότητές του». Να πληρώσουν επιτέλους οι μεγάλοι φοροφυγάδες και οι Έλληνες κροίσοι.

3.
Προστασία όλων των πολιτών που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας
σύμφωνα με το «ευρωπαϊκό κεκτημένο». Ούτε ένα ευρώ συμμετοχή σε φόρους. Ενίσχυση και όχι διάλυση του κοινωνικού κράτους.

4.
Κούρεμα στα δάνεια των πολιτών στις τράπεζες
ανάλογο με το κούρεμα που υπέστησαν τα εισοδήματα του μέσου πολίτη από μειώσεις μισθών συντάξεων και επιβολή έμμεσων και άμεσων φόρων από την περίοδο υπογραφής του πρώτου Μνημονίου.

5.
Υποχρεωτική άμεση τήρηση όλων των υποχρεώσεών του κράτους προς πολίτες και επιχειρήσεις
. Επιβολή τόκων και προστίμων σε υπηρεσίες του δημοσίου σε κάθε περίπτωση μη τήρησης υποχρεώσεών τους, ανάλογη με τα πρόστιμα και τους τόκους που πληρώνουν οι πολίτες σε κάθε καθυστέρηση υποχρεώσεών τους (π.χ. επιστροφή φόρου, μη απάντηση σε αίτημα πολίτη ή εταιρίας σε εύλογο χρόνο κλπ).

6.
Κούρεμα των αμοιβών (κάθε είδους) όλων των αιρετών (βουλευτές, αυτοδιοίκηση) και διορισμένων δημόσιων λειτουργών
(που βρίσκονται σε θέσεις διευθυντικής ευθύνης) σε ποσοστό ίσο με το μέγιστο κούρεμα μισθού δημοσίου υπαλλήλου. Αντίστοιχη μείωση των συντάξεών τους, κατάργηση της βουλευτικής σύνταξης και ενσωμάτωση των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων των βουλευτών στο ασφαλιστικό ταμείο καθενός/μιας αναλόγως την πρότερη επαγγελματική του/της. Άμεση μείωση των εδρών του Ελληνικού Κοινοβουλίου σε 200.

7.
Εκπόνηση δεκαετούς (ή τουλάχιστον πενταετούς) σχεδίου ανάπτυξης,
αφού η ανάπτυξη είναι το μόνο αντίδοτο στην κρίση, με παροχή κινήτρων για επενδύσεις αλλά ταυτόχρονα σεβασμό στα δικαιώματα των εργαζομένων και καθορισμό νόμων και φορολογίας που δεν θα αλλάζουν κάθε λίγο, ώστε να είναι δεδομένο και σταθερό το επενδυτικό περιβάλλον. Εξασφάλιση κονδυλίων για δημόσιες επενδύσεις σε υποδομές, παροχή κινήτρων για ιδιωτικές, προώθηση έρευνας και νέων τεχνολογιών.

8.
Προστασία και άρνηση ξεπουλήματος του φυσικού πλούτου της χώρας
αφού χωρίς αυτόν η Ελλάδα δεν έχει καμία πιθανότητα να βρεθεί ξανά σε τροχιά ανάπτυξης.

9.
Καμία υπαναχώρηση σε θέματα Εθνικής Κυριαρχίας, Εθνικής Ανεξαρτησίας και φαλκίδευσης της Δημοκρατίας
για οποιοδήποτε τίμημα. Ούτε Επιτρόπους, ούτε περιοδικούς ελέγχους από την Τρόϊκα, ούτε υπαγόρευση σε θέματα εσωτερικής πολιτικής. Υπερασπιζόμαστε το «Ευρωπαϊκό κεκτημένο» που Μέρκελ, Σαρκοζί και επενδυτικά κερδοσκοπικά funds θυσιάζουν στο βωμό συμφερόντων «αγορών» και «πολυεθνικών». ΝΑΙ στην Ευρώπη της αλληλεγγύης, ΟΧΙ στην Ευρώπη των κερδοσκόπων, των «αγορών» και των Funds.

10.
Στήριξη των ασφαλιστικών ταμείων και εξασφάλιση παροχών
σε υγεία (με διασφάλιση πραγματικής και ποιοτικής δωρεάν ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης) και παιδεία.

11.
Ουσιαστικός έλεγχος πόθεν έσχες
(αναδρομικός για αιρετούς και κατέχοντες δημόσια αξιώματα) σε φυσικά πρόσωπα και εταιρίες για αποτελεσματική αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής. Ποινική δίωξη και επιστροφή των χρημάτων στο Δημόσιο, σε περίπτωση αποδεδειγμένου παράνομου πλουτισμού.

12.
Έλεγχος πόθεν έσχες
και φορολόγηση για χρήματα που αποκτήθηκαν στην Ελλάδα και μεταφέρθηκαν σε φορολογικούς παραδείσους.


Σήμερα «κληρώνει» για την Ελλάδα. Θα καταλήξει η Ευρώπη σε μία συνολική λύση ή θα πάρει μία απόφαση με μία άνω τελεία; Ένας καλός φίλος έθεσε το εξής ερώτημα: Θα δεσμευτούν για όλα τα λεφτά ή θα δώσουν μόνο τα 14,5 δισεκατομμύρια ευρώ για τα ομόλογα που λήγουν στις 14 Μαρτίου; Αν μας δώσουν 14,5 δισεκατομμύρια για να ξεπληρώσουμε 14,5 δισεκατομμύρια, θα έχουν χάσει 10 δισεκατομμύρια. Τους έχετε για τόσο ηλίθιους;

Όταν συνειδητοποίησα τι έλεγε ο άνθρωπος (ο λόγος για τον αντιπρόεδρο του Συνδέσμου Επενδυτών κ. Κουμπάρο) με έπιασε ταραχή. Είχε δίκιο! Αν δεχτούν να χάσουν 10 δισεκατομμύρια ευρώ για κάποιον λόγο, αν δώσουν τα λεφτά πριν το κούρεμα των ομολόγων και τα πληρώσουν αυτά στην ονομαστική τους τιμή, αυτός ο λόγος δεν μπορεί να είναι άλλος από την διάθεσή τους να αγοράσουν ασφάλιστρα κινδύνου απέναντι σε ένα ενδεχόμενο ελληνικό ατύχημα.

Για κάποιον περίεργο μεταφυσικό λόγο πιστεύουμε ότι οι άλλοι μας έχουν υποχρέωση. Το καλό για μας είναι ότι το έχουν πιστέψει κι οι «άλλοι». Έτσι, στο νέο μνημόνιο έχουν μειώσει το επιτόκιο δανεισμού σε επίπεδα που είναι αμφίβολο αν θα ξαναδεί η Ευρώπη στα επόμενα δέκα χρόνια. Αλλά ούτε κι αυτό μας αρκεί...

Λένε ότι οι προβλέψεις δεν υποστηρίζουν το σενάριο για δραστική μείωση του χρέους. Να με συγχωρούν, αλλά θα διαφωνήσω. Όπως διαφώνησα κι όταν στο πρώτο μνημόνιο κάποιοι υποστήριζαν ότι το πρόβλημα δεν βρισκότανε στο ύψος του επιτοκίου. Το πρόβλημα στην προκειμένη περίπτωση είναι οι αριθμοί. Κι οι αριθμοί αυτή την φορά μπορεί να βγουν! Αρκεί να αλλάξει το κλίμα. Οι «άλλοι», πάντως, έκαναν πολλές υποχωρήσεις. Μέχρι και στο επιτόκιο...

Αν εμείς, τώρα, θέλουμε να πιστεύουμε ότι θα συνεχίσουμε να απειλούμε με το πιστόλι και θα κερδίζουμε έτσι χρόνο και χρήμα, κάνουμε λάθος. Οι «άλλοι» έχουν κουραστεί μαζί μας και το πιο πιθανό στο τέλος είναι να βρεθούμε μόνοι σε ένα δωμάτιο. Κι επειδή δεν θα έχουμε που αλλού να στρέψουμε το πιστόλι, το πιο πιθανό είναι να το στρέψουμε στον εαυτό μας.

Δεν ξέρω αν κάποιοι θα συνεχίσουν να φωνάζουν σαν αγριάνθρωποι. Υπάρχει κάτι πιο χρήσιμο να κάνουν: Να παρακολουθούν την εξέλιξη της τιμής των ομολόγων που λήγουν σε λίγες μέρες. Αν οι άλλοι είναι τόσο χαζοί που θα πετάξουν 10 δισεκατομμύρια από το παράθυρο, τότε θα σηκώσουμε τα χέρια ψηλά. Δέκα δισεκατομμύρια ευρώ σημαίνει το ένα τέταρτο των συνολικών κεφαλαίων που όφειλε η Αργεντινή. Έτσι για να έχουμε μία αίσθηση των πραγμάτων.

Αν δεχτούν, λοιπόν, να χάσουν με μία και μόνο κίνηση τόσα πολλά λεφτά, τότε μάλλον ετοιμάζονται να δείξουν την πόρτα της εξόδου στην Ελλάδα. Και σε μία τέτοια περίπτωση οι «άλλοι» θα είναι εκείνοι που θα αγοράζουν χρόνο κι όχι εμείς. Και μάλιστα φθηνά, μόλις με 10 δισεκατομμύρια ευρώ, αντί να πληρώσουν το κόστος τους μεγαλύτερου προγράμματος διάσωσης στην ιστορία και να εισπράξουν από τους νεοέλληνες στο τέλος το απόλυτο τίποτα...

Μακάρι οι φόβοι μας να αποδειχτούν υπερβολικοί. Θα το ξέρουμε αυτό σε λίγες ώρες. Στο μεταξύ, ας μην βιάζονται διάφοροι να στοιχηματίσουν στην πιθανότητα ότι οι άλλοι δήθεν μπλοφάρουν. Αν βάλουν το στοίχημα, θα το χάσουν...



  • Γράφει ο Σταύρος Λυγερός
Η πραγματικότητα είναι ότι η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει από το 2010.
Η θεραπεία-σοκ όχι μόνο δεν απέτρεψε την αναπόφευκτη χρεοκοπία, αλλά επιδείνωσε τις επιπτώσεις της.
Η περικοπή του 13ου και 14ου μισθού, καθώς και του κατώτατου μισθού μονοπώλησε τους προβολείς. Τα ζητήματα αυτά είναι σημαντικά,

αλλά το πρωταρχικό και μείζον ερώτημα είναι εάν το νέο πακέτο –το PSI, η νέα δανειακή σύμβαση και το νέο Μνημόνιο– έχει τις προϋποθέσεις να ανατάξει την οικονομία. Δεν είναι τυχαίο ότι το κρίσιμο αυτό ερώτημα ωθείται στο περιθώριο της δημόσιας συζήτησης. Ο λόγος είναι ότι τα τρία κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση Παπαδήμου έχουν με τις πράξεις τους απαντήσει, έστω κι αν αποφεύγουν να το δηλώνουν ρητώς.

Η πραγματικότητα είναι ότι η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει από το 2010. Η θεραπεία-σοκ όχι μόνο δεν απέτρεψε την αναπόφευκτη χρεοκοπία, αλλά επιδείνωσε τις επιπτώσεις της. Τα γεγονότα διέψευσαν την αρχική διαβεβαίωση ότι το πρώτο Μνημόνιο θα εξασφάλιζε τον αναγκαίο χρόνο και θα επιτύγχανε τη δημοσιονομική εξυγίανση και την επιστροφή στις Αγορές. Η Ελλάδα βυθίζεται ολοένα και περισσότερο σ’ ένα καταστροφικό αδιέξοδο. Η ύφεση δεν δημιουργεί μόνο οικονομικά και κατ’ επέκταση κοινωνικά ερείπια. Εκτροχιάζει και την προσπάθεια προσέγγισης των δημοσιονομικών στόχων.

Οι δόσεις μετέθεσαν χρονικά τη χρεοκοπία. Το ίδιο κάνει και το νέο πακέτο. Η αγορά χρόνου, μάλιστα, δεν χρησιμοποιήθηκε για να προετοιμάσει το κράτος και την κοινωνία, ώστε η χρεοκοπία να γίνει με συντεταγμένο τρόπο εντός της Ευρωζώνης και με το μικρότερο δυνατό οικονομικο-κοινωνικό κόστος. Αντιθέτως, όπως –πριν– οι δόσεις, έτσι και το νέο πακέτο τροφοδοτεί την ψευδαίσθηση ότι το αναπόφευκτο μπορεί να αποτραπεί.

Η χρονική μετάθεση της χρεοκοπίας κοστίζει πολύ ακριβά. Το Μνημόνιο προκαλεί οικονομικά και κοινωνικά ερείπια. Το πρώτο δάνειο της τρόικας διοχετεύτηκε περίπου κατά 85% για να πληρωθούν στο άρτιο τόκοι και χρεολύσια – το υπόλοιπο χρηματοδότησε το πρωτογενές έλλειμμα. Αυτό σημαίνει ότι αντικαταστάθηκε χρέος προς ιδιώτες που «κουρεύεται» από χρέος προς κράτη που δεν «κουρεύεται». Η νέα δανειακή σύμβαση συνεχίζει στον ίδιο δρόμο. Με αυτή το σύνολο του χρέους θα υπαχθεί στο βρετανικό Δίκαιο, ενώ πριν από δύο χρόνια υπαγόταν σχεδόν όλο στο ελληνικό Δίκαιο. Η διαφορά δεν είναι καθόλου ασήμαντη. Εκτός από το γεγονός ότι το βρετανικό Δίκαιο ευνοεί το δανειστή και καθιστά το χρέος ενυπόθηκο, θα αποδειχτεί μοιραίο, εάν η δυναμική πετάξει την Ελλάδα εκτός Ευρωζώνης.

Το «κούρεμα» είναι θετικό, αλλά ανεπαρκές για να καταστήσει το χρέος εξυπηρετήσιμο. Το χειρότερο είναι το νέο Μνημόνιο. Πρόκειται για την ίδια συνταγή με αυξημένη δόση λιτότητας. Είναι λογικό να εκτιμήσουμε ότι το νέο Μνημόνιο θα επιτείνει το αδιέξοδο. Με άλλα λόγια, το νέο πακέτο στρώνει το δρόμο για μια ανεξέλεγκτη χρεοκοπία – κατάρρευση, η οποία πιθανόν να πετάξει τη χώρα και εκτός Ευρωζώνης, παρότι αυτό δεν είναι στις προθέσεις ούτε του ευρω-ιερατείου ούτε της Αθήνας. Σε κάθε περίπτωση, η Ελλάδα θα μετατραπεί σε έρμαιο των δανειστών της. Με τη δημόσια περιουσία να έχει υποθηκευτεί και εκποιηθεί, δεν θα υπάρχει βάση για να στηριχτεί η ανασυγκρότηση της οικονομίας.

Η Ελλάδα είχε αντικειμενικά περιθώρια να δια πραγματευτεί ένα βιώσιμο πρόγραμμα ανάταξης. Δεν είχε, όμως, τις υποκειμενικές προϋποθέσεις. Η πολιτική ελίτ δεν είχε επεξεργαστεί ρεαλιστικό εναλλακτικό εθνικό σχέδιο. Επίσης, δεν έχει προετοιμάσει το κράτος και την κοινωνία για το ενδεχόμενο συντεταγμένης χρεοκοπίας. Για την ακρίβεια, είναι ανίκανη να συζητήσει μια τέτοια επιλογή. Ούτε διανοεί ται να χρησιμοποιήσει ως διαπραγματευτικό όπλο το γεγονός ότι παραμένει συστημικός κίνδυνος για την Ευρωζώνη.

Μια στάση πληρωμών θα έχει σοβαρές επιπτώσεις στην Ελλάδα. Η απειλή ότι δεν θα πληρώνονται μισθοί και συντάξεις είναι κινδυνολογική, αφού η τρόικα θα πάψει να χρηματοδοτεί το πρωτογενές έλλειμμα. Πρόβλημα θα έχει το τραπεζικό σύστημα, αλλά κι αυτό αντιμετωπίζεται. Δεν είναι καθόλου σίγουρο, όμως, ότι θα φτάναμε εκεί. Μια στάση πληρωμών θα έστρεφε τις Αγορές εναντίον των άλλων αδύναμων κρίκων, προκαλώντας αναπόφευκτα καταστροφικό ντόμινο. Με άλλα λόγια, η εγκατάλειψη της Ελλάδας ισοδυναμεί με άλμα στο κενό για την Ευρωζώνη. 

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Επίκαιρα"


Η παλαιοκομματική επαγγελματική πολιτική ελίτ, θα προσπαθήσει το επόμενο διάστημα, με την αμέριστη εννοείται βοήθεια του κρατικοδίαιτου οικονομικού καθεστώτος, να αναστήσει το καταστροφικό για τον τόπο δίπολο ΠΑΣΟΚ – ΝΔ. Ναι, όπως το ακούτε και σημειώστε αυτά που θα διαβάσετε πιο κάτω.

Πρώτα σημάδια αυτής της τακτικής, από πλευράς της ΝΔ, είναι η παλαικομματικές πρακτικές που μετέρχεται ήδη ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας κ. Σαμαράς, ποδοσφαιροποιώντας πλήρως το πολιτικό σύστημα. Όλα δείχνουν ότι, μπροστά στον στόχο για αναρρίχηση στην πρωθυπουργία της χώρας, θα ζήσουμε το επόμενο διάστημα…. πρακτικές μεταγραφών πολιτικών παικτών από άλλες κομματικές ομάδες ή αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της show biz και κρατικοδίαιτων πανεπιστημιακών. Ένα απέραντο πολιτικό παζάρι.

Πληροφορίες επίσης επιμένουν ότι ο κ. Σαμαράς πριν τις επόμενες εκλογές θα συγκαλέσει έκτακτο ιδεολογικό (υποτίθεται) συνέδριο του κόμματος, στο οποίο θα κηρύξει πανστρατιά για την μεγάλη Κεντροδεξιά, καλώντας πίσω στη ΝΔ επαγγελματικά στελέχη, από την ακροδεξιά μέχρι και τον κεντρώο χώρο και αντιλαμβάνεστε ποιοι θα επιστρέψουν.

Τότε αίφνης θα δείτε οι δημοσκοπήσεις, οι οποίες τώρα παρκάρουν τη λαϊκή οργή, να «τσιμπάνε» προς τα πάνω και ο κόσμος να σπρώχνεται πίσω στο «μαντρί».

Στο ΠΑΣΟΚ από το άλλο μέρος, όλα θα παιχτούν μετά την εκδίωξη του άχρηστου πλέον για το καθεστώς κ. Παπανδρέου και την εγκατάσταση της νέας ηγεσίας στο κόμμα. Ξαφνικά θα δούμε όλους τους διαφωνούντες (διαγραφέντες και μη) θα επιστρέφουν πίσω για την αναβίωση (υποτίθεται) του «μεγάλου κινήματος», το οποίο πολύ σύντομα θα μετατραπεί σε αντιμνημονιακό και καταγγελτικό. Τότε, οι δημοσκοπήσεις θα δείχνουν απότομο άδειασμα της δεξαμενής του κ. Κουβέλη, όπου τώρα είναι παρκαρισμένοι οι ψηφοφόροι του κινήματος και ξαφνική άνοδο των ποσοστών του ΠΑΣΟΚ.

Από το σημείο αυτό και μετά θα ακολουθήσει ένας φρενήρης ανταγωνισμός μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ για την κατάληψη της πρώτης θέσης και την κυβερνητική αυτοδυναμία. Οι σχεδιαστές του εγχειρήματος ποντάρουν στο ότι ο τεχνητός αυτός ανταγωνισμός μεταξύ ΠΑΣΟΚ – ΝΔ, θα ξυπνήσει παλιές διαχωριστικές γραμμές, θα αποπροσανατολίσει από τα καυτά προβλήματα και θα οδηγήσει τους πολίτες με παρωπίδες πίσω στα πολιτικά τους «μαντριά».

Ταυτόχρονα και τα δύο κόμματα (ΠΑΣΟΚ – ΝΔ) από κοινού με απόλυτη συμφωνία μεταξύ τους, θα δώσουν δημοψηφισματικό χαρακτήρα στις επόμενες εκλογές. Το δίλημμα που θα τεθεί είναι «ΝΑΙ στη Ευρώπη ή χρεοκοπία, έξοδος και απομόνωση;». Αυτό θα γίνει για να περιμαντρωθούν οι αντιμνημονιακοί και να περιοριστούν μόνο στην Αριστερά.

Αυτό θα προσπαθήσουν.

Όμως, αν δουν ότι ο λαός δεν «τσιμπάει» και παραμένει απαθής και προβληματισμένος, τότε απλά, είτε θα βρεθεί μια αιτιολογία για να μην γίνουν οι εκλογές, είτε θα βάλουν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ να συγκυβερνήσουν μετά τις εκλογές, μέχρι να προχωρήσουν σε διάλυση των δύο αυτών κομμάτων, εξ αιτίας και της εξαθλίωσης που θα επεκταθεί και την δημιουργία άλλων σχηματισμών. Τόσο απλά.

Έχει πραγματικά ενδιαφέρον αυτό που θα επιχειρηθεί. Είναι ενδιαφέρον για να δούμε πως θα αντιδράσει ο λαός και αν αξίζει να επιχειρήσει κάποιος αλλαγές σ’ αυτόν τον τόπο ή είναι όλα πλέον μάταια…

Πηγή

Στη Φύση, καθετί που συμβαίνει έχει επιπτώσεις, κάτι που είναι γνωστό ως «φαινόμενο της πεταλούδας». Επιπτώσεις όχι κατ’ ανάγκη συμμετρικές. Ο διπλασιασμός, π.χ., του διοξειδίου του άνθρακα που εκπέμπουμε στην ατμόσφαιρα υπερδιπλασιάζει τα προβλήματα για την κοινωνία. Και η τοξικότητα, π.χ., των Μνημονίων γκρεμίζει τη συνοχή της ελληνικής κοινωνίας. Συνειδητοποιώντας το, ορθώς πρέπει οι πολίτες να ανησυχούν τόσο για τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου όσο και για τις παρενέργειες του Μνημονίου.

Το «φαινόμενο της πεταλούδας» ισχύει και για τον κόσμο της οικονομίας. Οι ΗΠΑ εκπέμπουν μια εν δυνάμει καταστροφική ουσία για την παγκόσμια οικονομία: εκτυπώνουν αφειδώς δολάρια. Επιδοκιμάζω, βεβαίως, τον λόγο για τον οποίο γίνεται αυτό. Η κρίση απαίτησε από την κυβέρνηση Ομπάμα να επιδείξει σοφία, θάρρος και αποφασιστικότητα. Ευτυχώς, και η Fed ανταποκρίθηκε επαρκέστατα στην ανάγκη αυτή. Φυσικά, έκαναν και λάθη. Πώς θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, τη στιγμή που οι περίφημοι ακλόνητοι πυλώνες της αμερικανικής οικονομίας και της Wall Street κατέρρεαν. Απέφυγαν, ωστόσο, την καταστροφή, χάρη στο κύμα τρισεκατομμυρίων κρατικών κεφαλαίων που διέθεσαν.

Aπό την άλλη πλευρά, η Aμερική οφείλει να βρει ένα δρόμο αρμονικής συνύπαρξης με μια Kίνα. Προφανώς, δεν θα πρέπει να μετατρέπεται η όποια διάσταση συμφερόντων ή απόψεων σε μετωπική ρήξη ασυμφιλίωτων εχθρών. H Kίνα ισχυρίζεται ότι θέλει να εξελιχθεί σε μεγάλη δύναμη ακολουθώντας τον δρόμο που, στο μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της, διέτρεξε η Aμερική – όχι μέσω της κατάκτησης και της λεηλασίας άλλων χωρών, όπως λένε οι εχθροί τους, αλλά μέσω του εμπορίου και της συνεργασίας. Αυτό υποστηρίζει και η (νεο)οσμανλική Τουρκία των Ερντογάν και Νταβούτογλου. Κάποιος σοφός μού είπε: «Το μόνο που θέλω να μάθω είναι πού θα πεθάνω, για να μην πάω ποτέ εκεί».

Το «φαινόμενο της πεταλούδας» το είδαμε στα αόρατη τείχη (οικονομία, πολιτική, πολιτισμός) που χωρίζουν όλες τις κοινωνίες και αποδεικνύονται ανθεκτικότερα από το Τείχος του Βερολίνου. Να μας θυμίζουν το τείχος του αίσχους της εισβολής και κατοχής της Κύπρου από την Τουρκία μαζί με το θανάσιμο τείχος του Ισραήλ, που έχει αιχμαλωτίσει την ιστορική Ιερουσαλήμ.

Τον Ιανουάριο του 1989, η ζωή κυλούσε σχεδόν με τους συνήθεις ρυθμούς στο «σοβιετικό μισό» της Ευρώπης. Η Δύση είχε πολύ πιο σημαντικές ιστορίες για να σκεφτεί. Ο Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος είχε ορκιστεί πρόεδρος των ΗΠΑ και στη Μόσχα (εκείνη η «αρρωστημένη» προσωπικότητα) ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ προωθούσε την περεστρόικα που ήθελε ο καπιταλισμός. Και στην Πράγα ένας θεατρικός συγγραφέας, ονόματι Βάτσλαβ Χάβελ, συνελήφθη μετά μια μικρή διαδήλωση!.

Επειτα, άρχισε ο σεισμός. Ο πολωνικός κομμουνισμός έπεσε πρώτος. Μετά, οι κυβερνώντες την Ουγγαρία δημοσιοποίησαν σχέδιο παράδοσης της εξουσίας. Τον Αύγουστο, οι Βαλτικές Δημοκρατίες άρχισαν να ζητούν ανεξαρτησία. Τον Νοέμβριο, ο Ερικ Χόνεκερ της Ανατολικής Γερμανίας ανετράπη και στις 9 Νοεμβρίου γκρεμίστηκε το Τείχος του Βερολίνου. Την επομένη έπεσε ο Τοντόρ Ζίβκοφ στη Βουλγαρία. Στις 28 Νοεμβρίου, το τσεχοσλοβακικό κομμουνιστικό καθεστώς παραδόθηκε στον λαό. Τον Δεκέμβριο, στη Ρουμανία, ο Νικολάε Τσαουσέσκου εκδιώχθηκε από την εξουσία και εκτελέστηκε. Και μόλις τρεις ημέρες πριν από το τέλος του χρόνου, στις 29 Δεκεμβρίου του 1989, ο Βάτσλαβ Χάβελ έγινε πρόεδρος της Τσεχοσλοβακικής Δημοκρατίας. Ολα σχεδόν αναίμακτα.

Μέχρι τα τέλη του 1989, ολόκληρο το οχυρό της σοβιετικής Ευρώπης είχε καταρρεύσει. Οι επαναστάσεις εκείνες ήταν αναίμακτες, κερδήθηκαν σε στρογγυλά τραπέζια των καπιταλιστών και όχι στα οδοφράγματα, με εξαίρεση αυτή της Ρουμανίας. Αυτό που ο περισσότερος κόσμος ήθελε, στα τέλη του 1989, ήταν κάτι σαν κοινωνική δημοκρατία. Με άλλα λόγια, ελευθερία, οικονομία της αγοράς, αλλά κι ένα ισχυρό κράτος κοινωνικής πρόνοιας. Ευλόγως, η κοινή γνώμη σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να συνδυάσει την ελευθερία και την ευημερία του καπιταλισμού με τα κοινωνικά προνόμια του κομμουνισμού. Αλλά έσφαλε...

Λέγεται πως, τηρουμένων των αναλογιών, το 2012 ζούμε το ελληνικό 1989. Εχει τελειώσει η Ελλάδα του ’74, η Ελλάδα που κατάπιε και χώνεψε με lifestyle και καλοπέραση τους «Αττίλες» και άφησε να την καβαλήσουν οι πολύχρωμοι μητραλοίες της «Δημοκρατίας»… Υπάρχει, πλέον, ένα ανοιχτό ραντεβού με την Ιστορία. Αν δεν εμφανιστεί κανείς στο συγκεκριμένο ραντεβού, τότε η πολιτική τάξη θα επιβεβαιώσει τις υποψίες πως είναι η χειρότερη που γνώρισε ο τόπος εδώ και πολλές δεκαετίες και θα βάλει μεγαλοπρεπώς τη σφραγίδα της στην αναπότρεπτη βύθιση της χώρας στην ανυποληψία και την υπανάπτυξη (με ή χωρίς ευρώ). Και αυτό πρέπει να το καταλάβουν καλά σε όλα τα κόμματα.

Η Ελλάδα δεν είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που δοκιμάζεται από οικονομική κρίση ή που αντιμετωπίζει κρίση χρέους. Δεν είναι ούτε η μοναδική χώρα στην Ευρώπη που βρίσκεται υποχρεωμένη να πίνει αυτό το δηλητηριώδες κοκτέιλ καταστροφικής λιτότητας και ταπεινωτικού διεθνούς οικονομικού ελέγχου. Αλλά είναι η μόνη χώρα στην οποία η κρίση χρέους έχει μετατραπεί σε κρίση δημοκρατίας!



«Κλειδώνει» μας λένε, σήμερα η υπόθεση της Ελλάδας με την Ευρώπη. Οι υποτακτικοί του Σόιμπλε, Παπαδήμος και Βενιζέλος, απόντος του όψιμου μνημονιακού και «σωτήρα» της πατρίδας Αντώνη Σαμαρά, θα παραστούν στην τελική απόφαση και στην τελετή κατάργησης της Ελλάδας ως χώρα. Το έχουν συμφωνήσει, το έχουν υπογράψει και το έχουν επιβάλλει στο… Κοινοβούλιο.

Θα πρέπει οι Ευρωπαίοι «εταίροι» και «φίλοι», καθώς και οι τραπεζίτες που βρίσκονται μπροστά ή πίσω από αυτούς, οι οικονομικοί δολοφόνοι και κάθε λογής λαμόγιο της διεθνούς κοινότητας, να γνωρίζουν πως οι Έλληνες πολίτες δεν αποδέχονται αυτά που η τριανδρία Παπαδήμου – Παπανδρέου – Σαμαρά έχουν υπογράψει.

Οι υπογραφές και οι συμφωνίες μίας κυβέρνησης που δεν είναι αναγνωρισμένη από τον Ελληνικό λαό, η οποία έχει καταργήσει το Σύνταγμα της χώρας και προτάσσει το συμφέρον των τοκογλύφων, δεν έχουν καμία απολύτως αξία για τον Ελληνικό λαό, ο οποίος διαφωνεί καθέτως και οριζοντίως με τους «ευλύγιστους» ταγούς, οι οποίοι λίαν συντόμως θα μεταβληθούν σε λαγούς για να γλιτώσουν από την Ελληνική Δικαιοσύνη.

Οι «δάνειες δυνάμεις» και οι όψιμοι «κατακτητές» της Ελλάδας, θα πρέπει να γνωρίζουν πως συνομιλούν και συμφωνούν με πρόσωπα που δεν είναι αποδεκτά από το σύνολο σχεδόν των Ελλήνων πολιτών. Ο φόβος τους να κυκλοφορήσουν στους δρόμους των Ελληνικών πόλεων, προδίδει και την γνώση που οι ίδιοι έχουν για την ηθική και τη νομιμότητα που εμπεριέχουν τα «κατορθώματά» τους.

Έτσι, λοιπόν, οι υπογραφές ενός τσούρμου λακέδων της τρόικας, μίας ομάδας ξενόδουλων που φέρει ακέραιες ευθύνες για τα όσα συμβαίνουν στην πατρίδα μας, ενός συρφετού νέο-νενέκων, δεν έχουν καμία απολύτως αξία. Ίσως, η μοναδική τους αξία να είναι συλλεκτική, ως υπογραφή πολιτικών αντικειμένων που δεν δίστασαν να παραδώσουν την υποτιθέμενη πατρίδα τους προκειμένου να εξασφαλίσουν την προσωπική τους διάσωση.

Εμείς, αναμένουμε να βρεθεί χορηγός ο οποίος θα αναλάβει την εκτύπωση σε χαρτί υγείας των υπογραφών που έβαλαν οι συγκεκριμένοι ελληνόφωνες απάτριδες πολιτικοί. Παρακαλούμε, ζητείται φιλέλληνας να αναλάβει το έργο απόδοσης της αναλογούσας τιμής των εφιαλτών της Ελληνικής ανεξαρτησίας, κυριαρχίας και Δημοκρατίας.




Τα 10 καίρια ερωτήματα για το μέλλον της Ελλάδος

Ποια πρέπει να είναι τα δέκα σημαντικά ερωτήματα που θα πρέπει να μας απασχολήσουν αναφορικά με την ελληνική χρεοκοπία και τη δεύτερη δανειακή σύμβαση; Σε ποια σημεία θα πρέπει να σταθούμε, ενόσω πλησιάζει η 20η Μαρτίου, οπότε και λήγει το ομόλογο των 15,05 δις. ευρώ (μαζί με τα κουπόνια);

Τα ζητήματα αυτά πραγματεύεται το ανεξάρτητο think tank Open Europe, επισημαίνοντας ότι οι μέχρι τώρα αναλύσεις για την ελληνική χρεοκοπία δεν έχουν δώσει την απαραίτητη σημασία στα προβλήματα χρηματοδότησης που αντιμετωπίζει η χώρα, προκειμένου να επιβεβαιωθεί ότι η αναδιάρθρωση θα έχει αποτέλεσμα…

Και ενώ η ευρωζώνη αφήνει στην άκρη τέτοιου είδους προβληματισμούς, προκειμένου να ασχοληθεί με το κατά πόσο το χρέος μας το 2020 θα βρίσκεται στο 120% του ΑΕΠ, η κοινωνική και πολιτική «λιτότητα» της Ελλάδας αυξάνεται καθημερινά.

Ας εξετάσουμε λοιπόν τα δέκα αυτά ερωτήματα:

1. Θα «κρατήσουν» οι όροι για την ελληνική λιτότητα;
Παρά το γεγονός ότι η Τρόικα έχει καταφέρει να αποσπάσει έγγραφες δεσμεύσεις από τους κκ Σαμαρά και Παπανδρέου, η έκβαση των εκλογών του Απριλίου αναμένεται να αλλάξει το σκηνικό.
Δεδομένου του ότι κανένα άλλο κόμμα στην Ελλάδα δεν θα δώσει έγγραφες δεσμεύσεις, και με φόντο το ότι οι συσχετισμοί στο ελληνικό κοινοβούλιο θα μεταβληθούν σημαντικά (με την αριστερά να συγκεντρώνει συνολικά ποσοστά κοντά στο 43%), ο πρόεδρος της ΝΔ εκτιμάται ότι θα διαπραγματευτεί ως ένα βαθμό μια νέα δανειακή σύμβαση.

2. Είναι αξιόπιστες οι ελληνικές δεσμεύσεις; Θα καλυφθεί το κονδύλι των 325 εκατ. ευρώ φέτος;
Ας θυμηθούμε τις δηλώσεις του Υπ. Προστασίας του Πολίτη, Xρήστου Παπουτσή… «Η Ελλάδα έκανε ό,τι μπορούσε. Ο λαός δεν αντέχει περισσότερα».
Σύμφωνα με το Open Europe το ερώτημα γύρω από το πόσα ακόμη τελικά μπορεί να αντέξει ο ελληνικός λαός είναι δομικό στην εξέταση της αξιοπιστίας των δεσμεύσεων, οι οποίες επιτάσσουν περικοπές 150 χιλ. θέσεων εργασίας από το δημόσιο τομέα την επόμενη 3ετία. Οι εργαζόμενοι και τα σωματεία δεν πρόκειται να ενδώσουν αμαχητί. Άρα σίγουρα θα υπάρξει κάποια διαπραγμάτευση, με αποτέλεσμα τα τελικά νούμερα να μην συμβαδίζουν με αυτά των δεσμεύσεων.
Αξίζει να σκεφτούμε πάντως ότι το ερώτημα «πόσα αντέχουν πια οι Έλληνες» θα μας βασανίζει για όσο μένουμε στη ζώνη του ευρώ.

3. Πώς θα χρηματοδοτήσει η ευρωζώνη τα 94 δις. ευρώ που χρειάζεται για την ελληνική αναδιάρθρωση;
Την τελευταία εβδομάδα κυκλοφορούσε ένα έγγραφο αναφορικά με το πώς θα κατανεμηθούν τα χρήματα της ελληνικής αναδιάρθρωσης (PSI). Σύμφωνα με το υπάρχον σχεδιάγραμμα θα κινηθούν ως εξής:

- 30 δις. ευρώ μείωση του προεξοφλητικού επιτοκίου
- 35 δις. ευρώ επαναγορά ομολόγων της κεντρικής τράπεζας
- 5,7 δις. ευρώ αποπληρωμή των τόκων
- 23 δις. ευρώ ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών

Αυτά τα ποσά χρειάζονται για να επιτύχει το PSI. Το από πού θα προέρχονται τα χρήματα αυτά είναι ένα άλλο ερώτημα. Οι μέχρι τώρα πληροφορίες επισημαίνουν ότι θα προκύψουν μέσω των εγγυήσεων στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF).
Σύμφωνα με το think tank κάτι τέτοιο δεν ανταποκρίνεται στα ρεαλιστικά σενάρια. Αλλά είναι επίσης απίθανο ότι οι υπουργοί οικονομικών της ευρωζώνης θα καθυστερήσουν περαιτέρω το PSI, απλά επειδή δεν μπορούν να αντέξουν (οικονομικά και όχι μόνο) παραπάνω.

4. Πώς θα συμμετάσχει η ΕΚΤ στην αναδιάρθρωση χρέους; Αν συμμετάσχει, αυτό τελικά θα είναι αρκετό για να καλύψει την τρύπα του προϋπολογισμού;
Ένα από τα πιο «πολυτραγουδισμένα» προβλήματα στην ελληνική περίπτωση είναι το πώς εν τέλει η κεντρική τράπεζα θα συμμετάσχει στην αναδιάρθρωση. Σύμφωνα με τα πρόσφατα σχόλια διάφορων μελών του ΔΣ, αλλά και της εκτελεστικής επιτροπής της ΕΚΤ, η τράπεζα πλέον είναι πρόθυμη να παραιτηθεί από τα πιθανά κέρδη, λόγω των ελληνικών ομολόγων που κατέχει. Πάντως το πιο πιθανό σενάριο εκτιμά πως δεν θα υποστούν κανένα «κούρεμα» τα ομόλογα που έχει αγοράσει η ΕΚΤ (περίπου 45 δισ. ευρώ) στο πλαίσιο της στήριξης της ελληνικής αγοράς ομολόγων κατά τη διάρκεια της κρίσης (SMP). Η ανταλλαγή των υφιστάμενων ελληνικών ομολόγων της ΕΚΤ με νέα γίνεται για να μη συμπεριληφθούν τα ελληνικά ομόλογα της ΕΚΤ στο «κούρεμα» που θα επιβληθεί από την επερχόμενη επιβολή των ρητρών συλλογικής δράσης (CACs).
Φαίνεται σχεδόν βέβαιο ότι η Ελλάδα θα είναι σε θέση να έχει πρόσβαση στα αποθέματα του Eurosystem. Πάντως το κατά πόσο αυτό θα είναι αρκετό για να γεμίσει την «τρύπα» των 15 δις ευρώ στον ελληνικό προϋπολογισμό (σύμφωνα με την τελευταία ανάλυση της βιωσιμότητας του χρέους) δεν είναι καθόλου σαφές.

5. Ποιο θα είναι εν τέλει το ποσοστό των ιδιωτών πιστωτών της Ελλάδας που θα συμμετάσχουν στο PSI;
Μέχρι τώρα κανείς δεν έχει καταλήξει σε σαφή απάντηση. Λόγω της αδιαφάνειας και του συνολικού μπερδέματος είναι δύσκολο να προβλέψουμε εξ’ αρχής πόσοι εν τέλει θα μπουν στη διαδικασία. Πάντως είναι πολύ πιθανό η συμμετοχή του προσωρινού μηχανισμού διάσωσης (EFSF) και της ΕΚΤ, σε συνδυασμό με πολιτικές πιέσεις να πείσει πολλούς από τους ιδιώτες πιστωτές να… μπουν στο χορό, μέχρι ως ότου το ελληνικό χρέος καταστεί βιώσιμο.

6. Μπορεί η Ελλάδα να εναρμονιστεί με τους στόχους της για την ανάπτυξη και το έλλειμμα;
Τα τελευταία στοιχεία που ήρθαν στην επιφάνεια ανέδειξαν ότι το δ΄ 3μηνο του 2011 η ελληνική οικονομία κατέγραψε ύφεση 7%, χειρότερη, δηλαδή, των εκτιμήσεων, όπως ήταν αναμενόμενο. Το γεγονός αυτό προστίθεται αντιπαραθετικά δίπλα σε κάθε –ούτως ή άλλως μη ρεαλιστική- αντίληψη ότι η Ελλάδα θα πετύχει τους στόχους, τους οποίους ευαγγελιζόταν, ενόσω επέβαλε τη σκληρή λιτότητα.
Παράλληλα, ήδη οι πιο μετριοπαθής εκτιμήσεις για τον προϋπολογισμό του 2012 εκτιμούν έσοδα 1 δις. λιγότερα του αναμενομένου. Τα ανωτέρω αποδεικνύουν ότι ακόμη και υπό το νέο πακέτο διάσωσης η Ελλάδα θα συνεχίσει να χάνει τους στόχους της. Πλέον έχει καταστεί παραπάνω από σαφές ότι αυτού του είδους η λιτότητα δεν οδηγεί στην ανάπτυξη.

7. Θα μπορέσει ποτέ η Ελλάδα να εξασφαλίσει τη βιωσιμότητά της υπό τη νέα δανειακή σύμβαση;
Οι υπεραισιόδοξες εκτιμήσεις για χρέος στο 120% του ΑΕΠ το 2020, δηλαδή στα επίπεδα που βρίσκεται σήμερα η Ιταλία αναδεικνύουν ότι το νούμερο αυτό δεν καθιστά ένα χρέος βιώσιμο. Σημειωτέον, ακόμη και μετά την αναδιάρθρωση το ελληνικό χρέος θα βρίσκεται το 150% του ΑΕΠ. Οι ανησυχίες των αγορών δεν θα εξαφανιστούν και θα ξεκινήσει εκ νέου ο φαύλος κύκλος της κερδοσκοπίας απέναντι στην ελληνική χρεοκοπία.
Η Ελλάδα θα συνεχίσει να ζει με την «μηχανική υποστήριξη» των δόσεων.
Είναι σαφές, λοιπόν, ότι με την εν προκειμένω πολιτική προσέγγιση το πρόβλημα της βιωσιμότητας δεν θα λυθεί.

8. Πότε θα λυθεί το ζήτημα των φινλανδικών εγγυήσεων;
Άλλο ένα μελανό σημείο… Μετά τη συμφωνία της 21ης Ιουλίου η Φινλανδία βγήκε με έπαρση ζητώντας εγγυήσεις από την Ελλάδα, έτσι ώστε να συμμετάσχει στο δεύτερο πακέτο διάσωσης της χώρας. Παρά τις αντιδράσεις τελικά η αξίωση αυτή πήρε το πράσινο φως από το Eurogroup.
Σύμφωνα με το φιλανδικό δημόσιο τέσσερις ελληνικές τράπεζες, Εθνική, Alpha, Eurobank και Πειραιώς, υπέγραψαν για παροχή εγγυήσεων ύψους 880 εκατ. ευρώ, με σκοπό την εκταμίευση των 130 δισ. προς την Ελλάδα.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες δεν έχει αποσαφηνιστεί ακόμη η μορφή των εγγυήσεων. Ωστόσο μετά την ενέργεια αναμένεται η καταβολή της συμμετοχής του Ελσίνκι στη νέα δανειακή σύμβαση της Ελλάδας.
Ωστόσο ακόμη και τώρα η Φινλανδία δεν μπορεί να εγγυηθεί για κάτι, καθώς δεν έχει αποσαφηνιστεί το ποια ακριβώς θα είναι εν τέλει η συμμετοχή της στο ελληνικό πακέτο. Με τη σειρά του το PSI δεν μπορεί να ολοκληρωθεί χωρίς την έγκριση της Φινλανδίας…
Σύμφωνα με το Open Europe, πιθανή λύση στην οποία μπορεί αν καταλήξουν μετά από μήνες διαφωνίας θα είναι κάποια από τα χρήματα του πακέτου να χρησιμοποιηθούν κατευθείαν ως εγγυητικός μηχανισμός στο Ελσίνκι.

9. Πόσα χρήματα μπορούν να εξοικονομηθούν από τις αποκρατικοποιήσεις;
Αρχικός στόχος ήταν η συγκέντρωση 50 δις. ευρώ μέχρι το 2015, από την ιδιωτικοποιήσει ελληνικών περιουσιακών. Ο στόχος όμως πλέον έχει μειωθεί στα 15 δις. Η αποτυχία αυτή έρχεται ως φυσικό αποτέλεσμα του συνδυασμού της αβεβαιότητας για την ελληνική χρεοκοπία, των προβλημάτων εφαρμογής των νόμων στην Ελλάδα, αλλά και της αδύναμης κυβέρνησης. Το πιθανότερο είναι φυσικά ότι ούτε ο βραχνάς αυτός θα «λυθεί», ταλανίζοντας την βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους για πολύ ακόμη.

10. Θα εγκρίνουν τη νέα δανειακή σύμβαση το γερμανικό, ολλανδικό και γερμανικό κοινοβούλιο;
Το χρονοδιάγραμμα για την έγκριση παραμένει ασαφές. Η έγκριση θα εξαρτηθεί από μια πλειάδα βασικών θεμάτων…
Στη Γερμανία, ο ομιλητής της Κάτω Βουλής, Norbert Lammert, επισήμανε ότι η ημερομηνία της ψηφοφορίας θα είναι η 27η Φεβρουαρίου, ωστόσο άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο περαιτέρω διαβούλευσης. Η –εν τέλει- έγκριση επαφίεται στην αξιοπιστία των εγγυήσεων που η Ελλάδα θα παρέχει..
Στην Φινλανδία ακόμη δεν έχει γίνει καμία ημερομηνία γνωστή, παρά το γεγονός ότι η Υπ. Οικονομικών της χώρας, Jutta Urpilainen, άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο για ψηφοφορία μέσα στην εβδομάδα. Η αντιπολίτευση αναμένεται να καταψηφίσει τη δανειακή σύμβαση, έχοντας 74 έδρες στην βουλή των 200.
Στην Ολλανδία η αρχική πρόθεση ήταν η ψηφοφορία να διεξαχθεί στις 16/02. Όμως δεδομένης της έλλειψης μιας τελικής συμφωνίας για το ελληνικό χρέος θα μεταφερθεί σε αόριστη μέχρι τώρα ημερομηνία στο μέλλον.

«Δεν υπάρχει περίπτωση η Ελλάδα να εναρμονιστεί με τις επιταγές της Τρόικας», επισημαίνει ο Επικεφαλής οικονομικός αναλυτής του Open Europe, Raoul Ruparel.

Το πιθανότερο είναι, εν τέλει, ότι λίγα από τα ανωτέρω ζητήματα θα επιλυθούν…

Το μέλλον της Ελλάδας φαίνεται πως συνοψίζεται σε ένα ερώτημα…

Θα παρέχουν η Γερμανία και οι λοιπές χώρες της ΕΕ που διαθέτουν την κορυφαία αξιολόγηση την αναγκαία πολιτική κάλυψη για να εγκριθεί το δεύτερο πακέτο διάσωσης της χώρας;

Είδομεν…

Μίνα Κωστοπούλου




Μεταξύ των,
α) πίστευε και μη ερεύνα και
β) Ερευνάτε τας γραφάς,
εγώ προτείνω το δεύτερο.

Μου κάνει αρνητική εντύπωση, το γεγονός ότι μεγάλοι και έγκριτοι υποτίθεται μεγαλο-δημοσιογράφοι και αναλυτές, αποκλείουν μετά βδελυγμίας το ενδεχόμενο πολλά πράγματα που έχουν συμβεί ή θα συμβούν στο μέλλον στην Ελλάδα, να είναι οργανωμένο σχέδιο (συνομωσία).

Ακούς, πολλές φορές στα ΜΜΕ πολλούς από αυτούς να επαναλαμβάνουν μονότονα, ότι δεν πιστεύουν στις συνωμοσίες ούτε σε υπόγεια σχέδια εναντίων της Ελλάδος, ή κάποιου άλλου Κράτους.

Κατά την γνώμη μου, αυτός που δεν πιστεύει σε οργανωμένα σχέδια και συνωμοσίες, είναι μόνο αυτός που ξέρει ότι δεν είναι άξιος να οργανώσει και να βγάλει σε πέρας ένα μικρό πλάνο για την δική του ζωή ή δεν έχει φιλοδοξίες γιατί μπορεί να είναι κάπου βολεμένος.

Βέβαια, υπάρχει και το ενδεχόμενο όλοι αυτοί που μετά βδελυγμίας προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν θα πρέπει να πιστεύουμε σε συνωμοσίες, να το κάνουν σκοπίμως, γιατί οι ίδιοι συμμετέχουν σε τέτοια οργανωμένα σχέδια, και ασφαλώς επιθυμούν να κρατούν το λαό σε άγνοια.

Σε κάθε περίπτωση, η προσπάθεια τους αυτή, δεν εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα, γιατί δημιουργούν έναν λαό απονήρευτο, που πιστεύει στο πεπρωμένο και στην τύχη, με αποτέλεσμα να μεταβάλλεται αυτός ο λαός σε ένα παθητικό δέκτη σε ό,τι του συμβαίνει, αφήνοντας το μέλλον του μόνο στην μοίρα, χωρίς αντανακλαστικά και διάθεση για προσπάθεια, αυτοπροστασία και δημιουργία.

Τίποτα στον κόσμο της πολιτικής της θρησκείας των κρατών των οικονομιών κτλ δεν έχει γίνει τυχαία. Όλα όσα τελικά επέτυχαν ή απέτυχαν του στόχους τους, ήταν αποτέλεσμα σχεδίων οργάνωσης συνομωσίας (αποδεκτής ή μη αποδεκτής) μεγάλης προσπάθειας, καλής ή κακής, τέτοιας προσπάθειας, που και αν ακόμη είναι γνωστή στον απλό πολίτη, δεν του είναι ποτέ κατανοητή, γιατί ακριβώς έχει πεισθεί από το πουλημένο σύστημα που θέλει να τον κρατά σε άγνοια για το αντίθετο.

Δεν προσφέρουν καλές υπηρεσίες στον Έλληνα, και στο μέλλον της Ελλάδος όλοι αυτοί που εμφανίζονται δημόσια και προσπαθούν να γελοιοποιήσουν αυτούς που πιστεύουν στις συνωμοσίες και τα οργανωμένα σχέδια.

Σε καμιά περίπτωση δεν λέω ότι εμείς δεν έχουμε την ευθύνη αυτών που μας συμβαίνουν, αντίθετα η τύχη μας είναι πάντα στα χέρια μας, όμως και η γνώση ποτέ δεν έχει βλάψει κανέναν.

Οι σοβαροί, δημιουργικοί φιλόδοξοι και αποτελεσματικοί λαοί, πάντα πιστεύουν στα μυστικά σχέδια, γιατί και οι ίδιοι έχουν πάντα το δικό τους.

Η άγνοια, δεν δίνει ελπίδα για δημιουργία σε κανέναν. Εμείς ζούμε σε άγνοια της πραγματικότητας πολλά χρόνια τώρα, και σε αυτό μεγάλη ευθύνη έχουν τα ΜΜΕ.

Ο Έλληνας δεν είναι ηλίθιος και δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ηλίθιος.
Αντίθετα είναι πολύ έξυπνος και πρέπει να μαθαίνει πάντα την αλήθεια, είτε αυτό είναι φωτιές, είτε είναι βανδαλισμοί, είτε είναι κινήσεις διπλωματών ή άλλων ξένων συμφερόντων ενέργειες, θεωρώ ότι πρέπει να γίνονται αυτές γνωστές στον Έλληνα Πολίτη, ακριβώς για να γίνεται πάντα ο ίδιος περισσότερο υπεύθυνος και αποτελεσματικός.

Μεταξύ των,
α) πίστευε και μη ερεύνα και
β) Ερευνάτε τας γραφάς, εγώ προτείνω το δεύτερο.

Κουζουλός από την Κρήτη



Ένα βαθιά φιλελληνικό άρθρο δημοσιεύεται σήμερα στην ηλεκτρονική έκδοση της «The Australian». Από την αρχή του άρθρου ασκείται σκληρή κριτική λέγοντας «Πόσο καιρό θα συνεχιστούν τα αργά βασανιστήρια στην Ελλάδα; Μήπως η Γερμανία, η Φινλανδία και οι Κάτω Χώρες έχουν την πρόθεση να καταστρέψουν ένα ολόκληρο έθνος;»

Το άρθρο αναφέρεται στα συνεχή ευρωπαϊκά δημοσιεύματα που έχουν σαν πρώτο θέμα την «δυσλειτουργία της Ελλάδας» και τονίζει ότι όλοι αυτοί πρέπει να πάρουν ένα μάθημα. Ότι οι Έλληνες σε όποια χώρα και αν μετανάστευσαν, διακρίθηκαν για την εργατικότητά τους και την επιχειρηματικότητα τους. «Δεν μπορεί να βρεθεί τίποτα το μεμπτό στην ικανότητα των Ελλήνων για εργασία» αναφέρει χαρακτηριστικά και προσθέτει «Κάτι έχει φρικτά στραβά στην εσωτερική πολιτική τους και τη δομή της εθνικής οικονομίας τους. Το πρόβλημα άρχισε με τη Βρετανία στη δεκαετία του 1970. Ο ελληνικός λαός είναι το θύμα αυτού του γεγονότος, δεν είναι ο αρχιτέκτονας του.»

Συνεχίζει με τη στάση της γερμανικής κυβέρνησης λέγοντας ότι πλέον μοιάζει με ένα σχέδιο «ξυλοδαρμού» μέχρι και εξευτελισμού ενός ολόκληρου λαού που υφίσταται μια τερατώδη αδικία.

Τέλος αναφέρει τη μεγάλη ευθύνη της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται τώρα η Ελλάδα και τονίζει ότι η Ευρώπη πρέπει να προσπαθήσει με μεγαλύτερη φροντίδα αυτή τη χώρα.


  • Γράφει η Σοφία Τ.
Η «εναλλακτική» λύση στην κρίση είναι ένα νέο «Σχέδιο Marshall». Κάτι που ακούγεται όλο και πιο συχνά, ως αντίδοτο στην εξοντωτική λιτότητα, στα όρια της τιμωρίας του Ιεροεξεταστή, των Ελλήνων πολιτών.

Το σχέδιο αυτό, ήταν η οικονομική «βοήθεια» των ΗΠΑ, των νέων κυρίαρχων της γης μετά τον Β’ ΠΠ, στην κατεστραμμένη από τον πόλεμο και τις συνέπειές του Ευρώπη.
Αιτία της «βοήθειας», δεν ήταν η συμπόνια της αμερικανικής «ελίτ» προς τους ευρωπαϊκούς λαούς, αλλά ο φόβος της επικράτησης της ΕΣΣΔ στην Γηραιά Ήπειρο.

Έτσι άρχισε να στοιχειώνει τον δυτικό κόσμο ο περιβόητος «κομμουνιστικός κίνδυνος», για χάρη του οποίου καταστράφηκαν οικογένειες, καριέρες και στιγματίστηκαν άνθρωποι ως την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης (ένας… κίνδυνος που η Γερμανία ξαναβλέπει στην Ελλάδα, μετά την κατάρρευση του δικομματισμού και της μεταπολίτευσης).

Τα πακέτα «βοήθειας» ήταν μέρος του δόγματος «Truman» (από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Harry Truman, βλ. άγαλμα στην Αθήνα-«προστάτης» και αυτός της χώρας μας).
Ως αντάλλαγμα στην βοήθεια, οι ΗΠΑ απαιτούσαν την πλήρη ικανοποίηση των συμφερόντων τους στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Οι πρώτες «επικίνδυνες», κατά τις ΗΠΑ, χώρες να προσχωρήσουν στην σοβιετική σφαίρα επιρροής, ήταν η Ελλάδα και η Τουρκία. Ήταν η εποχή του Εμφυλίου στην χώρα μας, που οι βρετανικές δυνάμεις προετοίμαζαν το έδαφος με την βοήθεια… βομβών (π.χ. η μάχη της Αθήνας και επίσκεψη Churchill στην Ελλάδα), για την επέλαση των Αμερικανών.

Η φιλομοναρχική κυβέρνηση-δεκανίκι των ΗΠΑ στην Ελλάδα, υπό την φόβο (τον έσπειρε με απίστευτη προπαγάνδα σε όλη την Δύση) του «κομμουνιστικού κινδύνου και μετά όλες οι κυβερνήσεις και καθεστώτα της πατρίδας μας, υπηρετούσαν τα αμερικανικά συμφέροντα.
Η «βοήθεια» άλλωστε θα σταματούσε, γιατί δινόταν με όρους ΗΠΑ και όχι μετά από διάλογο και διμερείς διαπραγματεύσεις.

Λιγότερα χρήματα εδόθησαν στις χώρες του-πάλαι ποτέ- Άξονα και τις ουδέτερες (ή, άτυπους, συμμάχους των Hitler και Mussolini, πολλές φορές). Η κυρίως υπεύθυνη χώρα για τον πόλεμο, Γερμανία, πλήρωσε την ήττα και τον Ψυχρό Πόλεμο με τον διαμελισμό της, ως την Πτώση του Τείχους του Βερολίνου (1990) και ανορθώθηκε, χάρη στην υπομονή των χωρών που καταστράφηκαν στον πόλεμο, ωσότου η χώρα φτιαχτεί και αρχίσει να λειτουργεί.
Επιπροσθέτως, δεν ζήτησε κανένα κράτος αμέσως ΟΛΟ το ποσό των επανορθώσεών του (η συνθήκη των Βερσαλλιών και η «Δημοκρατία της Βαϊμάρης» είχαν γίνει μάθημα, εκτός από την «ελίτ» της Γερμανίας, που μάλλον δεν ξέχασε τις παλαιές «δόξες» των πολέμων ή την ελληνική αντίσταση και θέλει εκδίκηση μέσω τιμωρίας προτεσταντικού τύπου).

Η χώρα μας έλαβε, επισήμως, 366 εκ. $. Η επίσημη προπαγάνδα των ΗΠΑ έλεγε ότι η «βοήθεια» ήταν αποτέλεσμα της γενναιοδωρίας του αμερικανικού λαού προς την κατεστραμμένη Ευρώπη (δεν αμφιβάλλει κανείς για την ανθρωπιά των απλών ανθρώπων, αλλά η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική και το ήξεραν από τότε πολλοί στοχαστές και απλοί άνθρωποι, που βίωναν τις συνέπειες της «βοήθειας», εκτός από αυτές του πολέμου).

Η Ελλάδα πλήρωσε πανάκριβα την αμερικανική επέμβαση στα εσωτερικά της με έναν εμφύλιο και μια κατάσταση στην δεκαετία του 1950 και 1960, που χαρακτηριζόταν από σκάνδαλα, παρακράτος, «περίεργα» αποτελέσματα σε δημοψηφίσματα και εκλογές, επέμβαση του Παλατιού, ειδικά της βασίλισσας Φρειδερίκης (γερμανικό μοντέλο άσκησης εξουσίας), στα πολιτικά και όχι μόνο πράγματα, εξορίες ακόμα και υπόπτων, και όχι μόνο δηλωμένων, ως αριστερών (η αριστερά νομιμοποιήθηκε το 1975), λογοκρισία, βία και φτώχεια του κόσμου, που καλυπτόταν κάπως από τον τρόπο ζωής (του 10% των κατοίκων της Αθήνας, άντε και 2-3 ακόμα μεγάλων ελληνικών πόλεων) που πρόβαλαν οι ελληνικές κυρίως κωμωδίες.

Βασική πληγή της Ελλάδας, που ξανανοίγει η κρίση του 2008 έως σήμερα, είναι η μετανάστευση. Η καταστροφή της χώρας και η λεηλασία, εκτός από τα εγκλήματα πολέμου και η εξόντωση των Ελλήνων Εβραίων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, μαζί με τα 2/3 των Εβραίων όλης της Ευρώπης, από τους ναζί και την Τριπλή Κατοχή του Β’ ΠΠ, δεν είχαν αφήσει τίποτα όρθιο και στα αστικά κέντρα και στις αγροτικές περιοχές.
Οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις εκμεταλλεύθηκαν την κατάσταση αυτή και έκαναν ΚΑΙ τον πόνο των ανθρώπων που μετανάστευαν για μια καλύτερη ζωή με ευκαιρίες σε Ευρώπη (κυρίως Γερμανία και Βέλγιο) και ΗΠΑ και Αυστραλία κ.α., και των οικογενειών τους επικερδή επιχείρηση.
Έκαναν εξευτελιστικές για κράτος σωστό συμφωνίες, πάνω στις πλάτες των απελπισμένων για δουλειά και ήρεμη ζωή, Ελλήνων, που αρμόζουν σε σκλάβους.
Ειδικά με την Γερμανία, οι συμφωνίες περιείχαν ουσιαστικά την άρνηση της Ελλάδας να διεκδικήσει τις πολεμικές αποζημιώσεις για τα κατοχικά «δάνεια» και τις καταστροφές των ναζί στην χώρα (βλ. Κων/νος Καραμανλής το 1959 και η υπόθεση Merten).

Η χώρα αυτή, αν και χωρισμένη, φάνηκε και μετά από το κακό που προκάλεσε αμετανόητη και έβαλε πάνω από τον άνθρωπο το κέρδος. Ακόμα και σήμερα αρνείται πεισματικά την αποπληρωμή των χρεών στην ιστορία της και προκαλεί, αποκαλώντας (Γερμανοί δικηγόροι στην Χάγη) τα εγκλήματα των ναζί «λάθη» ή λέγοντας «ξεχάστε τις αποζημιώσεις» (ο von Roesler στην Αθήνα, 06/10/2011).

Οι ελληνικές κυβερνήσεις, και μετά την «αποκατάσταση» της Δημοκρατίας από την αμερικανόδουλη χούντα (1967-74), αφού πληρώσαμε και στην Ελλάδα και στην Κύπρο (πληρώνει ακόμα) με αίμα την προσήλωση στις ΗΠΑ, συνέχισαν να προδίδουν και την Ιστορία της Ελλάδας και τους Έλληνες και γίνονται χαλί να μας πατήσουν οι Γερμανοί, κάνοντας την τίμια και αμόλυντη χώρα.

Με όλα αυτά καταλαβαίνουμε ότι και το νέου τύπου «Σχέδιο Marshall» θα είναι… «Σχέδιο Μάσα» για τις αχόρταγες μασέλες των τοκογλύφων και των τσιρακιών τους στην Αθήνα.
Το «Σχέδιο Marshall» ήταν «βοήθεια» μετά από πόλεμο. Ο σύγχρονος πόλεμος των τραπεζιτών και των μαριονέτων τους («πολιτικοί») είναι πιο ολέθριος, γιατί δεν βλέπεις τους εισβολείς όπως το 1940.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται πακέτα «βοήθειας», αλλά τις αποζημιώσεις από τον Β’ ΠΠ και την τιμωρία των επίορκων «πολιτικών» και του μηχανισμού τους, ΠΡΙΝ μας αποτελειώσουν όλους!


- Η ελληνική κοινωνία πιόνι στο παιχνίδι της «συμμορίας του ευρώ» που εκθέτει μέχρι διασυρμού τους εταίρους της κυβέρνησης
- Αναζητείται σημείο ισορροπίας μεταξύ γερμανικού κυνισμού και ευρωπαϊκού «ρεαλισμού»

Οι επιτηρητές της χώρας θα χρησιμοποιήσουν, πιθανότατα, και αυτά τα συμβολικά γεγονότα ως επιπλέον αποδείξεις για την ανάγκη επίσπευσης των «μεταρρυθμίσεων» στην Ελλάδα. Και θα αποσιωπήσουν τη μόνη βεβαιότητα: πως το σοκ της πρωτοφανούς λιτότητας που επιβάλλουν διαλύει στοιχειώδεις λειτουργίες του κράτους. Σε λίγο καιρό το προτεκτοράτο Ελλάδα δεν θα μπορεί να εγγυηθεί στους υπηκόους του ούτε την ασφαλή κυκλοφορία στους οδικούς άξονες των πόλεων που θα μένουν με χαλασμένα φανάρια...

Πολιτική δυσπιστία

Οι «διασώστες» της ελληνικής οικονομίας προσπάθησαν την τελευταία εβδομάδα, μετά την επεισοδιακή υπερψήφιση του νέου Μνημονίου από τη Βουλή, να παίξουν το χαρτί της δυσπιστίας έναντι του εγχώριου πολιτικού συστήματος. Οι προσβλητικές αναφορές του Γερμανού υπουργού Οικονομικού Βόλφγκαγκ Σόιμπλε, οι ιταμές απαιτήσεις του για μετεκλογικές εγγυήσεις εφαρμογής του νέου Μνημονίου, οι απειλές του Ολλανδού ομολόγου του ντε Γιάγκερ ότι εξετάζεται το ενδεχόμενο μετάθεσης του νέου δανεισμού μετά τις εκλογές στην Ελλάδα, οι πληροφορίες για το «μέτωπο των ΑΑΑ» (των χωρών με άριστη πιστοληπτική αξιολόγηση) στη γραμμή της εξευτελιστικής πίεσης στη συγκυβέρνηση Παπαδήμου, προκάλεσαν αμηχανία και κάποιους δειλούς λεονταρισμούς από τα κόμματα της συγκυβέρνησης και τους δορυφόρους τους. Ωστόσο, στην πράξη τα δειλά «κιχ» που ψέλλισαν στελέχη της κυβέρνησης αντισταθμίζονται από την πειθήνια συμμόρφωση προς τα υποδείξεις, όπως καταδεικνύει ο πρώτος εφαρμοστικός νόμος εξπρές για συντάξεις και επιδόματα.

Οι πιέσεις αυτές έχουν διπλή στόχευση: πρώτον, η γερμανική ηγεσία και οι βασικότεροι σύμμαχοί της, υλοποιούν με τον τρόπο αυτό τον αδήλωτο στόχο των Μνημονίων, να επιτύχουν και να επιταχύνουν τη «μεταρρύθμιση» του ελληνικού κομματικού συστήματος, εκβιάζοντας μια γρήγορη ανασύνθεσή του μέχρι τις εκλογές, έτσι ώστε να διαθέτουν τουλάχιστον έναν αξιόπιστο συνομιλητή και εκπρόσωπο στο υπό ολική τήξη πολιτικό προσκήνιο. Δεύτερον, μετατοπίσουν τον πολιτικό εκβιασμό που μέχρι τώρα ασκούσαν στα κόμματα- ανδρείκελα της συγκυβέρνησης στην ίδια την ελληνική κοινωνία, στην οποία καταγράφονται πρωτοφανείς τάσεις αυτονόμησης από τα συνήθη κόμματα εξουσίας.

Ο μετριοπαθής πόλος

Φυσικά, αυτές οι πιέσεις έχουν κι ένα ρίσκο. Το ρίσκο οι εκλογές, όποτε γίνουν, να βγάλουν… παπάδες. Ένα μέρος της γερμανικής πολιτικής ελίτ και στενών συμμάχων της (Ολλανδία και Φινλανδία) φαίνεται να αναλαμβάνει το ρίσκο αυτό, έχοντας αποφασίσει ότι το ενδεχόμενο μιας ελληνικής χρεοκοπίας και φυγής από το ευρώ έχει ήδη προεξοφληθεί από τις αγορές και είναι κάτι που το αντέχει πλέον η Ευρωζώνη. Για την ακρίβεια, το αντέχουν η Γερμανία και μερικές ακόμη κεντρικές χώρες. Στον αντίποδα αυτού του υπολογισμού βρίσκονται οι ηγεσίες του ευρωπαϊκού Νότου, αλλά η εκτός ευρώ Βρετανία, ακόμη και η αμερικανική πολιτική ηγεσία που παρακολουθεί εξ αποστάσεως το παιχνίδι με πιόνι την Ελλάδα. Από την περασμένη Δευτέρα άρχισε να βγαίνει στο προσκήνιο ένας σιωπηρός μέχρι πρότινος πόλος στην ευρωπαϊκή σκακιέρα που αμφισβητεί τους γερμανικούς κανόνες. Πρώτα ο Ιταλός «τεχνοκράτης» πρωθυπουργός Μάριο Μόντι, από την Ουάσιγκτον μάλιστα, αμφισβήτησε ανοικτά ότι «μια ελληνική χρεοκοπία οδηγεί εκτός ευρώ». Έπειτα, οι επελαύνοντες προς την εξουσία Γάλλοι σοσιαλιστές, εκπρόσωποι των Ευρωπαίων σοσιαλδημοκρατών, μέρος των Φιλελεύθερων (Γκυ Φέρχοσταντ) ζήτησαν να μπει φρένο στη λιτότητα και να σταματήσουν οι «εξωφρενικές απαιτήσεις από την Ελλάδα που οδηγούν σε ύφεση και δεν μειώνουν το χρέος». Και τέλος, ήταν ο ταλαντούχος κ. Μόντι που με την πρωτοβουλία της τηλεδιάσκεψης με Μέρκελ και Παπαδήμο (την Παρασκευή) φαίνεται να εξασφάλισε ένα σημείο ισορροπίας ανάμεσα στις γερμανικές πιέσεις και στις «κεντροαριστερές» αντιδράσεις, ώστε στο Eurogroup της Δευτέρας να υπάρξει τελική συμφωνία για το νέο δάνειο προς την Ελλάδα.

Ο κρίκος Μόντι

Ο ρόλος του Μάριο Μόντι δεν είναι τυχαίος. Δεν είναι απλώς ο «τεχνοκράτης πρωθυπουργός»- μοντέλο και για την Ελλάδα, όπως υποστηρίζει με κάθε ευκαιρία ο Β. Σόιμπλε. Είναι κι ο συνδετικός κρίκος μεταξύ της ετερόκλητης ευρωπαϊκής πολιτικής ελίτ και των κολοσσών του διεθνούς χρηματοπιστωτικού τομέα (κι όχι μόνο λόγω της θητείας του στη Goldman Sachs, στη Λέσχη Μπίλντεμπεργκ ή στη Τριμελή Επιτροπή του ιδρυματος Ροκφέλερ και της κοινής του πορείας στα ίδια ιδρύματα με το νυν αφεντικό της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι). Είναι ακόμη ο συνδετικός κρίκος και με την αμερικανική ελίτ που, όπως φάνηκε και από τη συνάντησή του με τον Ομπάμα, πριμοδοτεί μια διαφοροποίηση στη συνταγή για την ανασυγκρότηση της Ευρωζώνης, ώστε να περιλαμβάνει και μια «μερίδα» ανάπτυξη. Κι αυτό απηχεί, άλλωστε, και ανάγκες των ευρωπαϊκών και άλλων τραπεζών από τις οποίες εξαρτάται η επιτυχής υλοποίηση του περίφημου PSI, του κουρέματος των ελληνικών ομολόγων σε ονομαστικό ποσοστό 50% που στην πραγματικότητα θα υπερβεί το 70%. Η «Διεθνής» της τοκογλυφίας, εν ολίγοις, επιθυμεί να αντισταθμιστεί η δική της «θυσία» στην ελληνική διάσωση με μεγαλύτερη γενναιοδωρία από τις κυβερνήσεις της Ε.Ε., έτσι ώστε το ελληνικό χρέος να φτάσει στα επιθυμητά επίπεδα «βιωσιμότητας» 120% του ΑΕΠ μέχρι το 2020. Κι επειδή αυτό αμφισβητείται σοβαρά από το ΔΝΤ, πιέζει για την ενίσχυση του ελληνικού πακέτου από τα προβλεπόμενα 130 δισ. ευρώ, στα 145 δισ. Ποιος θα πληρώσει τα κερατιάτικα; Πάντα στη λογική της «κοινωνικοποίησης των ζημιών και της ιδιωτικοποίησης των κερδών», φαίνεται πως βρέθηκε φόρμουλα για να μπουν στην ανταλλαγή των ομολόγων αυτά που κατέχει η ΕΚΤ και οι άλλες κεντρικές τράπεζες- μέτοχοί της. Τα ελληνικά ομόλογα ονομαστικής 55 δισ. που η ΕΚΤ απέκτησε σε τιμές αγοράς 40 δισ. ευρώ θα εξαιρεθούν από το κούρεμα και το κέρδος 10-15 δισ. ευρώ η ΕΚΤ θα το επιστρέψει στις κεντρικές τράπεζες- μετόχους της, ώστε αυτές με τη σειρά τους να το παράσχουν στις κυβερνήσεις και την αύξηση της συμμετοχής τους στο ελληνικό πακέτο. Αν το σενάριο αυτό υλοποιηθεί θα πρόκειται για κραχτή περίπτωση κερδοσκοπίας από τους ίδιους τους «διασώστες».

Ο ειδικός λογαριασμός

Αυτό, άλλωστε, φαίνεται να εξυπηρετεί και η δρομολογούμενη δημιουργία ειδικού λογαριασμού στον οποίο όχι μόνο θα δεσμευτούν κονδύλια από το νέο δάνειο για την πληρωμή των τόκων των δανειστών για τους επόμενους 12 μήνες, αλλά και στην περίπτωση που δεν επαρκούν θα συμπληρώνονται από δαπάνες που θα αρπάζονται απευθείας από το ελληνικό κρατικό θησαυροφυλάκιο, εις βάρος δαπανών του κράτους. Παρά τις διαψεύσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου, η επιτήρηση των κρατικών εσόδων από τους πιστωτές προκύπτει από τις ίδιες τις δεσμεύσεις του νέου Μνημονίου και τις ρήτρες αναπλήρωσης με νέα μέτρα κάθε απόκλισης στους στόχους για ελλείμματα και χρέος.

Το «χάπι έντ» του ελληνικού θρίλερ, σύμφωνα με τους ευρωκράτες σεναριογράφους του, θα παιχτεί πιθανότατα μεταξύ Δευτέρας, οπότε συνεδριάζει το Eurogroup για την έγκριση του νέου δανείου, και Τετάρτης, οπότε ανακοινώνονται οι όροι και η δημόσια πρόσκληση για την ανταλλαγή των ομολόγων, το PSI που πρέπει να ολοκληρωθεί το αργότερο μέχρι τις 9 Μάρτη. Είναι άγνωστο αν μέχρι τότε θα προστεθούν νέοι όροι εξευτελισμού της συγκυβέρνησης Παπαδήμου και των εταίρων της και νέοι όροι εξουθένωσης της ελληνικής κοινωνίας. Καθώς, πάντως, αποκαλύπτεται η δαιμόνια μηχανή της «διάσωσης» που εξασφαλίζει ακόμη και κέρδη για τους «διασώστες», όπως η ΕΚΤ, καθώς αποσαφηνίζεται ότι βασικοί χρηματοδότες της ευρωπαϊκής «γενναιοδωρίας» δεν είναι άλλοι από τους Έλληνες μισθωτούς, συνταξιούχους και φτωχούς φορολογούμενους, οι υστερικές κραυγές των αυτοεξευτελιζόμενων εθνοσωτήρων κατά της «συμμορίας της δραχμής» είναι δύσκολο να καλύψουν το ερώτημα της κοινής γνώμης: και από τη «συμμορία του ευρώ» ποιος θα μας σώσει;


Όταν ο Wolfgang Schaeuble πρότεινε ότι η Ελλάδα θα πρέπει να αναβάλει τις εκλογές ως προϋπόθεση για περαιτέρω βοήθεια, κατάλαβα ότι οι όροι του παιχνιδιού γίνονται πιο σκληροί. Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών θέλει να αποφύγει μία «εσφαλμένη» δημοκρατική επιλογή. Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η πρόταση να προχωρήσουμε σε εκλογές, αλλά να σχηματιστεί ένας μεγάλος κυβερνητικός συνασπισμός ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Η ευρωζώνη θέλει να επιβάλει την δική της κυβερνητική επιλογή στην Ελλάδα – την πρώτη αποικία της ευρωζώνης.

Κατανοώ το δίλημμα του κ. Schaeuble. Έχει υποχρεώσεις θεματοφύλακα ενώπιον του γερμανικού κοινοβουλίου και του ζητούν να συνυπογράψει ένα πρόγραμμα του οποίου την αποτελεσματικότητα αμφισβητεί. Η αποδέσμευση των κεφαλαίων προ των εκλογών είναι επικίνδυνη. Τι θα σταματήσει την όποια νέα ελληνική κυβέρνηση και το νέο κοινοβούλιο της χώρας από τη μονομερή αλλαγή της συμφωνίας;

Η Ελλάδα δεν έχει και την καλύτερη φήμη αναφορικά με την εφαρμογή πολιτικών στις οποίες έχει συμφωνήσει. Η έλλειψη εμπιστοσύνης είναι κατανοητή. Για να ξεπεραστεί αυτό το θέμα όμως, η ευρωζώνη αναζητά εγγυήσεις που είναι απίστευτα ακραίες.

Η πρόκληση της Ελλάδας κλιμακώνεται εδώ και καιρό. Η πρώτη κίνηση ήταν η εμπρηστική πρόταση για επιβολή δημοσιονομικού Κομισάριου στην Αθήνα, που θα έχει δικαίωμα βέτο σε αποφάσεις οικονομικής πολιτικής της χώρας. Αφού απορρίφθηκε αυτή η πρόταση, αξιωματούχοι πρότειναν έναν ειδικό λογαριασμό, που θα εξασφαλίσει ότι η ευρωζώνη θα μπορεί να παρακρατά κεφάλαια γα την Ελλάδα ανά πάσα στιγμή, χωρίς να πυροδοτείται χρεοκοπία.

Σαφέστατα όμως, η πιο ακραία πρόταση ήταν να αναβληθούν οι εκλογές και να παραμείνει η τεχνική κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

Είναι ένα θέμα να παρεμβαίνουν οι πιστωτές στην διαχείριση της πολιτικής της πιστώτριας χώρας. Είναι εντελώς διαφορετικό όμως, να τους λέμε να αναβάλουν τις εκλογές ή να εφαρμόσουν πολιτικές που προστατεύουν την κυβέρνηση από την εκλογική διαδικασία.

Αυτές οι απαιτήσεις έρχονται σε αντίθεση και με την «κατηγορική προστακτική» του Immanuel Kant. Πρόκειται δε για απαιτήσεις που θα ήταν αντισυνταγματικές ακόμη και στην Γερμανία.

Προσφάτως, το Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας έκρινε ότι η κυριαρχία του κοινοβουλίου είναι απόλυτη, ότι η βουλή δεν πρέπει να μεταβιβάσει εθνική κυριαρχία σε ξένους θεσμούς και πως το κάθε κοινοβούλιο δεν μπορεί να περιορίζει τις ελευθερίες της επόμενης κοινοβουλευτικής σύνθεσης. Με άλλα λόγια, οι προτάσεις έρχονται σε αντίθεση και με το ίδιο το σύνταγμα της Γερμανίας. Με λίγα λόγια, οι προτάσεις αυτές είναι ανήθικες.

Ανώτερος Γερμανός αξιωματούχος μου είπε ότι προτίμησή του είναι να αναγκαστεί η Ελλάδα σε άμεση χρεοκοπία. Κατά συνέπεια, το μόνο που μπορώ να συμπεράνω είναι ότι η πρόταση του κ. Schaeuble για αναβολή των εκλογών είναι στοχευμένη πρόκληση ώστε να υπάρξει μία ακραία αντίδραση από την Αθήνα. Εάν αυτός ήταν όντως, ο στόχος φαίνεται πως είχε αποτέλεσμα.

Ο Κάρολος Παπούλιας, ο πρόεδρος της Ελλάδας, απάντησε στις «προσβολές» του κ. Schaeuble. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο υπουργός Οικονομικών, δήλωσε ότι κάποιοι θέλουν να ωθήσουν την Ελλάδα εκτός ευρωζώνης. Πληθαίνουν οι θεωρίες συνομωσίας. Στην Ελλάδα δεν περνά ούτε μία ημέρα χωρίς μία γελοιογραφία στον Τύπο όπου Angela Merkel και Wolfgang Schaeuble να παρομοιάζονται με Ναζί. Οι βουλευτές στην Γερμανία εξέφρασαν την οργή τους απαντώντας στην ελληνική οργή. Η Bild, η μεγάλης κυκλοφορίας γερμανική εφημερίδα ζητά να «εκδίωξη» της Ελλάδας από την ευρωζώνη.

Τρέμω στην ιδέα μίας πράξης βίας που θα διαπραχθεί ενάντια σε Γερμανούς στην Ελλάδα ή ενάντια σε Έλληνες στην Γερμανία. Αυτό είναι το είδος της σύγκρουσης που θα μπορούσε εύκολα να κλιμακωθεί.

Η κατάσταση αυτή φέρνει στην επιφάνεια το πόσο ευάλωτη είναι πολιτικά η τρέχουσα στρατηγική στήριξης της ευρωζώνης. Ας παραμερίσουμε για μία στιγμή τα οικονομικά επιχειρήματα κι ας εξετάσουμε το θέμα πολιτικά. Όσοι ζητούν αύξηση του πακέτου στήριξης θα πρέπει να θυμούνται ότι η αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών-μελών κοντεύει να εξαντληθεί. Κι αυτό συνέβη προτού καν εκταμιευθεί το πρώτο σεντ από τα πακέτα στήριξης. Παράλληλα όμως, είναι και το πιο ισχυρό επιχείρημα για τη δημοσιονομική ενοποίηση.

Εάν στόχος είναι να μετακινούνται εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ, τότε αυτό δεν μπορεί να υλοποιηθεί σε δια-κυβερνητική βάση, όπου η Γερμανία, η Ολλανδία και η Φιλανδία πληρώνουν για την Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ιρλανδία. Για να γίνει αυτό, χρειάζεται ένα ομοσπονδιακό σύστημα. Είναι απαραίτητο όχι μόνο για λόγους οικονομικής αποτελεσματικότητας, αλλά για να αποτραπεί σύγκρουση του τύπου Γερμανία vs Ελλάδας. Εάν η δημοσιονομική ενοποίηση αποδειχθεί πολιτικά μη αποδεκτή, τότε θα πρέπει απλώς να παραδεχθούμε ότι το σύστημα μεταφοράς ασφάλειας δεν μπορεί και δεν πρέπει να συμβεί.

Ο λόγος για τον οποίο το τρέχον σύστημα καταρρέει είναι η απώλεια αμοιβαίας εμπιστοσύνης. Περιορίζει τις πολιτικές επιλογές αντιμετώπισης της κρίσης. Η έλλειψη εμπιστοσύνης είναι ο λόγος για τον οποίο το ελληνικό πακέτο στήριξης έχει καθυστερήσει μέχρι να φτάσει στο παραπέντε και γιατί υπάρχουν τόσο πολλές ασφαλιστικές δικλείδες: εφαρμογές προθεσμιών, ειδικοί λογαριασμοί και μόνιμη εκπροσώπηση των πιστωτών και του ΔΝΤ. Σύντομα θα υπάρξει μεγαλύτερη λιτότητα. Σε κάποιο σημείο… κάποιος θα σπάσει.

Η γερμανική στρατηγική φαίνεται πως είναι να γίνει τόσο αφόρητη η ζωή των Ελλήνων, ώστε να θελήσουν από μόνοι τους να φύγουν από την ευρωζώνη. Η κα. Merkel σίγουρα δεν θέλει να την πιάσουν με ένα όπλο στο χέρι που ακόμη θα καπνίζει. Είναι η στρατηγική της υποβοηθούμενης αυτοχειρίας, που όμως είναι εξαιρετικά επικίνδυνη και ανεύθυνη.


  • Η προκλητική δήλωση της Α. Μέρκελ, να μην είμαστε «προσκολλημένοι με τον τόπο μας», αποκαλύπτει το δόλιο σχέδιο των ιμπεριαλιστών του χρήματος εις βάρος της Πατρίδας και της ιστορίας των Ελλήνων
Παρά τα αντιθέτως θρυλούμενα, στόχος δεν είναι ούτε η σύνταξη της γιαγιάς, ούτε το οικόπεδο του θείου. Για άλλη μία φορά το Ελληνικό Έθνος δοκιμάζεται στις δομές της ίδιας του της ύπαρξης, τις πορείας του μέσα στις χιλιετίες.

Η χθεσινή ομολογία της κυρίας Μέρκελ σαφέστατη, κυνική, δεικτική: Σταματήστε πιa να είστε προσκολλημένοι με τον τόπο σας!
Σαν να ήχησαν τα λόγια του Αλάριχου, του Μέτερνιχ και του Κεμάλ στα αυτιά μας. Και όμως, δεν βρέθηκε κανείς εκ των εξουσιαστών να απαντήσει.

Δεν βρέθηκε κανείς από τους χρυσαμοιβόμενους της Βουλής να ορθώσει ανάστημα σε αυτό τον προπομπό γενοκτονίας που ανακοινώθηκε από τη νέα αυτοκρατορία...
Ουδείς από τους ευνοημένους της Πατρίδας, από αυτούς που εκμεταλλεύθηκαν την εμπιστοσύνη του λαού δεν απάντησε στα τύμπανα του νέου Ξέρξη, όπως απάντησε τότε ο Λεωνίδας.

Γιατί η ύψιστη Ύβρις για τον Έλληνα είναι ο ξεριζωμός από τον τόπο του. Από τα χώματα του που πρώτος αυτός τα βάπτισε «Πατρώα Γη», Πατρίδα δηλαδή.
Ο δεσμός του Έλληνα με την Ελλάδα, είναι αιώνιος, μεταφυσικός. Από την Ελληνική μυθολογία, ο Δευκαλίωνας αναγέννησε το Ελληνικό Έθνος εκ της πέτρας. Οι πέτρες της Ελλάδας μεταμορφώθηκαν σε ανθρώπους από τα χέρια του Δευκαλίωνος και της Πύρρας.
Και στην Ορθοδοξία το σκηνικό δεν άλλαξε αφού ο Θεός έφτιαξε τους πρωτόπλαστους από το ίδιο χώμα που πατούσαν.

Ο Αριστοτέλης

Μα και ο φιλόσοφος των αιώνων, ο Αριστοτέλης, ψιθύρισε το μυστικό στον μαθητή του, τον Μέγα Αλέξανδρο: «Γηγενείς», ήταν η μαγική κουβέντα. «Το Γένος της Γης» δηλαδή.

Έως και σήμερα, ο Μέγας Παλαμάς, στο έργο του «Πατέρες», δίνει την υπερβατική σχέση της Πατρώας Γης και του Έλληνα:

Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,
Όπως το βρεις κι’ όπως το δεις να μη το παρατήσεις.
Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα...


Όποιος δεν αντιληφθεί αυτή την σχέση, δεν θα καταλάβει ποτέ την θυσία των Σπαρτιατών στις Θερμοπύλες. Δεν θα αντιληφθεί ποτέ το Ζάλογγο, το Αρκάδι και το Κούγκι. Τον Αετό του Πόντου, το Ρούπελ, το Λιοπέτρι της Κύπρου, τον θρύλο του Δημήτρη Αλευρομάγειρου στην φλεγόμενη Λευκωσία...
Οι πρόγονοι της κυρίας Άγκελα Μέρκελ όμως είχαν αντιληφθεί αυτή την σχέση και προσπάθησαν να την ξεριζώσουν. Κανένα έθνος στον πλανήτη πλην του Ελληνικού δεν έζησε τόσους ξεριζωμούς, τόσες γενοκτονίες.

Οι Ούννοι και όλοι οι εισβολείς γνώριζαν πολύ καλά πως έστω και ένας Έλληνας να έμενε, η Γη θα ξαναγινόταν Ελληνική. Γι' αυτό και η «μεγάλη Γερμανία» ήταν σύμβουλος των Τούρκων σε όλες τις γενοκτονίες. Στην Πόλη ξερίζωναν τα μνήματα, στην Κύπρο έσφαζαν και τα βρέφη.
Ώστε να μην μείνει τίποτα Ελληνικό πάνω στην Γη. Μόνο έτσι θα μπορούσε να υποταχθεί, να μείνει στον εισβολέα...

Μήτηρ της Ευρώπης

Και ξάφνου ο αγώνας γίνεται παγκόσμιος. Οι λαοί αφυπνίζονται από το φως το αιώνιο, το Ελληνικό. Το φως της Λευτεριάς.

«Η Ελλάδα είναι η μητέρα της Ιταλίας και ολόκληρης της Ευρώπης», απαντά ο Ιταλός δήμαρχος στην Μέρκελ. "Αυτή μας έδωσε το Φως και τον πολιτισμό", λέει ο εκλεγμένος από τους Ιταλούς, προσφέροντας παράλληλα τον μισθό του στην Ελλάδα...

Την ίδια στιγμή που οι 300 ελληνόφωνοι εξουσιαστές δεν τολμούν να αρθρώσουν ούτε λέξη απέναντι στο "μεγάλο αφεντικό". Αυτοί που βλέπουν τους Έλληνες να γονατίζουν μπροστά στα δεινά και τις προσβολές, φαντάζουν ελάχιστοι μπροστά στον Ιταλό φιλέλληνα. Φαντάζουν ελάχιστοι μπροστά στην ιστορία, μπροστά σε αυτή την πατρίδα που τους τρέφει. Η Ελλάδα που γέννησε γίγαντες, τώρα πεθαίνει για τους πολιτικούς νάνους, έτοιμους να υπακούσουν σε κάθε εντολή των τοκογλύφων.
Η απάντηση όμως στην κυρία Μέρκελ που θέλει τους Έλληνες χωρίς Ελλάδα, θα έλθει από την αχλύ της ιστορίας. Από τα Μολών Λαβέ και τα μεγάλα ΟΧΙ που ατσάλωσαν την μεταφυσική σχέση λαού και πατρίδας, έτσι όπως την εξομολογείται ο Παλαμάς:

Κι αν είναι κι έρθουνε χρόνια δίσεχτα,
πέσουν καιροί οργισμένοι,
κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα,
για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια,
μη φοβηθείς το χαλασμό. Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα!
Ξεσπέρμεψέ το , χέρσωσε το περιβόλι, κόφ’ το,
και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα,
για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα.


Δεν θα καταφέρετε λοιπόν εσείς οι εφήμεροι να σκοτώσετε την καινούρια γέννα του Ελληνικού Έθνους που ήδη μετρά 5.000 χρόνια περήφανης ιστορίας. Μέσα στην στοργική αγκαλιά της Πατρίδας.


Οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι ήταν καταπληκτικό το στήσιμο του κόλπου μείωσης τόσο των κύριων όσο και των επικουρικών συντάξεων από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, χωρίς να προλάβουν όχι μόνο να αντιδράσουν, αλλά ακόμη και να συνειδητοποιήσουν οι δυστυχείς συνταξιούχοι πώς η κυβέρνηση λεηλάτησε ένα ακόμη τμήμα του γλίσχρου εισοδήματός τους. Ούτε «κιχ» δεν έβγαλαν τα περίπου 300.000 θύματα των νέων περικοπών.

Η σύλληψη της τακτικής και η σκηνοθεσία υλοποίησής της υπήρξαν αριστοτεχνικές. Οι Γ. Παπανδρέου και Α. Σαμαράς γνώριζαν ότι αν είχαν πει ανοιχτά πριν από την ψηφοφορία της περασμένης Κυριακής ότι στο πακέτο αντεργατικών και αντιλαϊκών μέτρων είχαν την πρόθεση να συμπεριλάβουν και μειώσεις των κύριων και επικουρικών συντάξεων, θα αντιμετώπιζαν ακόμη σφοδρότερη αντίδραση από τους βουλευτές τους και ίσως θα είχαν διαγράψει περισσότερους από τους 43 συν τους 9 του ΠΑΣΟΚ που δεν διαγράφηκαν αμέσως, αλλά τους ανακοινώθηκε ότι θα διαγραφούν από τις λίστες των υποψηφίων του κόμματος.

Παράλληλα, στους εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές του Συντάγματος θα είχαν σίγουρα προστεθεί και δεκάδες χιλιάδες συνταξιούχοι, καθιστώντας ακόμη πιο αποτρόπαιο το έργο των δυνάμεων καταστολής.

Σκέφτηκαν λοιπόν το κόλπο της μη κατάρτισης μέτρων ύψους 325 εκατομμυρίων ευρώ, βέβαιοι όντες ότι η τρόικα θα απαιτούσε να της παρουσιάσουν μέτρα που να καλύπτουν και το ποσό αυτό. Τελείωσε έτσι η ψηφοφορία στη Βουλή με τις καθόλου αμελητέες απώλειες των 52 βουλευτών για το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ.

Στη συνέχεια η τρόικα εμφανίστηκε να εκβιάζει μέτρα για την κάλυψη της τρύπας των 325 εκατομμυρίων.

Το «Γιουρογκρούπ» ανέβαλε την έκτακτη συνεδρίασή του και απείλησε φυσικά ότι δεν θα δώσει το νέο δάνειο. Μέσα στο τεχνηέντως δημιουργηθέν κλίμα πανικού, οι ηγέτες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ βρήκαν την ευκαιρία να καρατομήσουν τις συντάξεις «για να σώσουν τη χώρα»! Ούτε που αντέδρασε κανένας...

Επιβλήθηκε λοιπόν μείωση 12% σε όλες ανεξαιρέτως τις κύριες συντάξεις που υπερβαίνουν τα 1.300 ευρώ μηνιαίως. Εχει ήδη προηγηθεί περικοπή κατά 20% του ποσού της κύριας σύνταξης που υπερβαίνει τα 1.200 ευρώ, ενώ αν κάποιος ήταν κάτω των 55 ετών η μείωση ήταν 40% (!) για το ποσό που υπερβαίνει τα 1.000 ευρώ.

Εχει επίσης προηγηθεί η επιβολή και ειδικής εισφοράς στο ποσό των συντάξεων άνω των 1.400 ευρώ - μια εισφορά που το ποσοστό της κυμαίνεται από 3% έως και 14%!

Μέσα στην αναμπουμπούλα και με δεδομένο ότι ο πρόεδρος της ΝΔ δεν χρειάζεται πλέον προσχήματα φιλολαϊκότητας, αφού διέγραψε όλους τους αντιμνημονιακούς βουλευτές του κόμματός του -και τους 21 που ψήφισαν «Οχι» στο νέο Μνημόνιο- και τους αντικατέστησε με τους δύο μνημονιακούς του ΛΑΟΣ, το υπουργικό συμβούλιο έβαλε άγριο χέρι και στις επικουρικές συντάξεις, που δήθεν ανέμιζε ως λάβαρο για να δείξει πόσο ανυποχώρητος είναι ο Αντώνης Σαμαράς!

Μείωση 10% στις επικουρικές πάνω από 200 ευρώ, μείωση 15% σε όσες είναι πάνω από 250 ευρώ, μείωση 20% για όσες είναι πάνω από 300 ευρώ. Πρόκειται για συντριπτικό πλήγμα κατά της... «πλουτοκρατίας των γερόντων»! Από πού κι ως πού θέλουν επικουρικές πάνω από το... αστρονομικό ποσό των δύο κατοστάρικων;

Ετσι κι αλλιώς, πολύ σύντομα οι επικουρικές συντάξεις πιθανότατα θα καταργηθούν εντελώς. Στόχος της κυβέρνησης είναι να δημιουργήσει σε πρώτη φάση ένα ενιαίο, γιγαντιαίο επικουρικό ταμείο με... 3,5 εκατομμύρια ασφαλισμένους. Θα συμπεριλάβει όλους τους εργαζόμενους του ιδιωτικού, του δημόσιου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα ώστε να φαγωθούν αμέσως τα αποθεματικά όποιου ταμείου βρίσκεται σε καλύτερη κατάσταση!

Ευνόητο είναι ότι σύντομα το ταμείο αυτό θα βρεθεί στο χείλος της χρεοκοπίας και σε αδυναμία καταβολής συντάξεων, με πιθανότερη τελική έκβαση την εξαφάνιση των επικουρικών συντάξεων από τον κοινωνικό χάρτη.

ΤΟΝ ΙΟΥΝΙΟ - Νέα σφαγή όλων των συνταξιούχων

«ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ» για την προγραμματισμένη σφαγή εκατομμυρίων συνταξιούχων αποτελεί για την κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ η πραγματοποιηθείσα μείωση των κύριων και επικουρικών συντάξεων. Δυστυχώς, αυτή δεν είναι η τελευταία λεηλασία του εισοδήματος των συνταξιούχων - ούτε καν για φέτος! Τον Ιούνιο κιόλας, μετά από μόλις ένα τρίμηνο, το νέο Μνημόνιο που υπέγραψαν Σαμαράς και Παπανδρέου επιβάλλει συνολική επανεξέταση του ασφαλιστικού συστήματος της χώρας μας. Με δεδομένα την κατάρρευση του ΑΕΠ της Ελλάδας, το κλείσιμο εκατοντάδων χιλιάδων επιχειρήσεων και την εκτόξευση του αριθμού των ανέργων μέχρι τότε τουλάχιστον στο 1,5 εκατομμύριο άτομα, άρα την κατάρρευση των ασφαλιστικών εισφορών, αναμένεται νέο πογκρόμ στις συντάξεις.


Υποδουλωμένη οικονομικά, υπερχρεωμένη και υποανάπτυκτη χώρα είναι πλέον η Ελλάδα με τις νέες δανειακές συμβάσεις και το νέο Μνημόνιο που υπέγραψαν ο πρωθυπουργός, κ. Λ. Παπαδήμος, και ο υπουργός Οικονομικών, κ. Ευ. Βενιζέλος. Η Ελλάδα με την υπογραφή των δανειακών συμβάσεων απεμπόλησε ένα στοιχειώδες κυριαρχικό δικαίωμα. Απεδέχθη την άρση της ασυλίας που προστάτευε την ιδιωτική περιουσία και τα έσοδα του Eλληνικού Δημοσίου, τον χρυσό και τα συναλλαγματικά διαθέσιμα της χώρας από διαδικασίες κατασχέσεων για διασφάλιση οφειλών προς πιστώτριες χώρες! Η χώρα μας απεδέχθη επίσης τη δυνατότητα των δανειστών να διώκουν και να συλλαμβάνουν Eλληνες αξιωματούχους σε περίπτωση μη εμπρόθεσμης αποπληρωμής των νέων επαχθών δανείων καθώς και την απαγόρευση συμψηφισμού τυχόν απαιτήσεών της από τους δανειστές με τις οφειλές της από τα δάνεια, ώστε οι Γερμανοί να μη χάσουν ούτε ένα ευρώ!

Πέραν των επαχθών νέων όρων δανεισμού, η ελληνική κυβέρνηση απεδέχθη την άμεση κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων που είχαν κατακτηθεί με επίπονους αγώνες από τους εργαζομένους, το κλείσιμο των Οργανισμών Εργατικής Κατοικίας και Εργατικής Εστίας που εκτελούσαν σημαντικά κοινωνικά προγράμματα για τους χαμηλόμισθους εργαζομένους, την κατάργηση των προγραμμάτων δωρεάν σίτισης μαθητών και φοιτητών καθώς και το κλείσιμο δεκάδων ερευνητικών κέντρων!

Οπως αποκαλύπτεται από μια πιο προσεκτική ανάγνωση στα «ψιλά γράμματα» των νέων δανειακών συμβάσεων:

1) Η ιδιωτική περιουσία και τα έσοδα του ελληνικού κράτους, ο χρυσός και τα συναλλαγματικά αποθέματα που βρίσκονται στην Τράπεζα της Ελλάδος θα μπορούν πλέον να κατάσχονται από τους δανειστές σε περίπτωση που δεν αποπληρωθούν εμπρόθεσμα μία ή περισσότερες δόσεις από τα νέα δάνεια ύψους 93,7 δισ. ευρώ που περιλαμβάνονται στο νέο χρηματοδοτικό «πακέτο». Η χώρα μας γίνεται κυριολεκτικά έρμαιο στις ορέξεις των Γερμανών, των Φινλανδών, των Ολλανδών και των λοιπών δανειστών, οι οποίοι αποκτούν δικαιώματα εκτέλεσης κατασχέσεων περιουσιακών στοιχείων και εσόδων του Ελληνικού Δημοσίου και της Τραπέζης της Ελλάδος σε περίπτωση που δεν αποπληρωθούν εγκαίρως μία ή περισσότερες δόσεις από τα νέα δάνεια! Επιπλέον, Ελληνες κρατικοί αξιωματούχοι θα είναι δυνατό να διώκονται και να συλλαμβάνονται σε περίπτωση μη αποπληρωμής των χρεών που προκύπτουν από τα νέα δάνεια! Ολα τα παραπάνω προκύπτουν από τους ακόλουθους όρους που περιλαμβάνονται στις δανειακές συμβάσεις:

α) «Το Επωφελούμενο Κράτος-Μέλος (σ.σ. η Ελλάδα) και η Τράπεζα της Ελλάδος με την παρούσα (σ.σ. σύμβαση συγχρηματοδότησης) ανεκκλήτως και ανεπιφύλακτα παραιτούνται από οιαδήποτε ασυλία την οποία δικαιούνται ή της οποίας μπορούν να καταστούν δικαιούχοι, τα ίδια ή αναφορικά με τα περιουσιακά τους στοιχεία, από νομικές διαδικασίες σχετικά με την παρούσα Σύμβαση, περιλαμβανομένης, χωρίς περιορισμό, ασυλίας από αγωγή, απόφαση ή άλλη εντολή, από κατάσχεση, σύλληψη ή ασφαλιστικά μέτρα πριν την απόφαση, και από την εκτέλεση έναντι των περιουσιακών τους στοιχείων στο μέτρο που δεν απαγορεύεται από υποχρεωτικό νόμο».

β) «Το Επωφελούμενο Κράτος-Μέλος και η Τράπεζα της Ελλάδος παραιτούνται με την παρούσα (σ.σ. σύμβαση διευκόλυνσης της πιστωτικής ενίσχυσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας) αμετάκλητα και ανεπιφύλακτα από κάθε δικαίωμα ασυλίας που ήδη έχουν ή μπορεί να δικαιούνται σε σχέση με τους ίδιους και τα περιουσιακά τους στοιχεία έναντι δικαστικών ενεργειών σχετικά με την παρούσα Σύμβαση, συμπεριλαμβανομένων ενδεικτικά από κάθε δικαίωμα ασυλίας έναντι άσκησης αγωγής, έκδοσης δικαστικής απόφασης ή άλλης διάταξης, κατάσχεσης, εκτέλεσης ή ασφαλιστικού μέτρου και έναντι κάθε εκτέλεσης ή αναγκαστικού μέτρου σε βάρος των περιουσιακών τους στοιχείων στο μέτρο που αυτό δεν απαγορεύεται από το νόμο».

γ) «Το Επωφελούμενο Κράτος-Μέλος και η Τράπεζα της Ελλάδος παραιτούνται με την παρούσα (σ.σ. σύμβαση διευκόλυνσης PSI διαχείρισης υποχρεώσεων) αμετάκλητα και ανεπιφύλακτα από κάθε δικαίωμα ασυλίας που ήδη έχουν ή μπορεί να δικαιούνται σε σχέση με τους ίδιους και τα περιουσιακά τους στοιχεία έναντι δικαστικών ενεργειών σχετικά με την παρούσα Σύμβαση, συμπεριλαμβανομένων ενδεικτικά από κάθε δικαίωμα ασυλίας έναντι άσκησης αγωγής, έκδοσης δικαστικής απόφασης ή άλλης διάταξης, κατάσχεσης, εκτέλεσης ή ασφαλιστικού μέτρου και έναντι κάθε εκτέλεσης ή αναγκαστικού μέτρου σε βάρος των περιουσιακών τους στοιχείων στο μέτρο που αυτό δεν απαγορεύεται από αναγκαστικό νόμο».

2) Η Ελλάδα δεν έχει κανένα δικαίωμα να συμψηφίσει τις οφειλές της από τα νέα δάνεια των 93,7 δισ. ευρώ με τυχόν απαιτήσεις από τους δανειστές της, όπως είναι οι αποζημιώσεις ύψους άνω των 100 δισ. ευρώ που θα μπορούσε να διεκδικήσει από τους Γερμανούς για τις τεράστιες καταστροφές και λεηλασίες που προκάλεσαν τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής την περίοδο 1941-1944! Αυτό προκύπτει από την εφαρμογή του παρακάτω όρου, ο οποίος είναι ίδιος σε όλες τις συμβάσεις:

«Ολες οι καταβολές που πρέπει να γίνουν από το Επωφελούμενο Κράτος-Μέλος (σ.σ. την Ελλάδα) θα λάβουν χώρα χωρίς συμψηφισμό ή προβολή ανταπαίτησης, ελεύθερες και απαλλαγμένες από, και χωρίς εκπτώσεις για, φόρους, προμήθειες και άλλες χρεώσεις καθ’ όλη τη διάρκεια της Σύμβασης».

3) Τυχόν διαφορές που θα προκύψουν μεταξύ των δανειστών και της χώρας μας θα επιλύονται πλέον με βάση το αγγλικό δίκαιο που προστατεύει πλήρως τα συμφέροντα των δανειστών! Σε κάθε δανειακή σύμβαση περιλαμβάνεται συγκεκριμένα όρος που προβλέπει ότι: «Η παρούσα Σύμβαση και τυχόν εξωσυμβατικές υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτή ή σε σχέση με αυτή θα διέπονται και θα ερμηνεύονται σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο».

Επιπλέον, στη γνωμοδότηση του νομικού συμβούλου του κράτους που συνοδεύει κάθε σύμβαση αναφέρεται ότι: «Ο ορισμός του αγγλικού δικαίου ως εφαρμοστέου δικαίου για τη Σύμβαση αποτελεί έγκυρη επιλογή εφαρμοστέου δικαίου, που δεσμεύει το Επωφελούμενο Κράτος-Μέλος και την Τράπεζα της Ελλάδος σύμφωνα με το ελληνικό δίκαιο».

Σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο ό,τι και αν συμφωνήσει και υπογράψει εις βάρος του ο οφειλέτης, δηλαδή το Ελληνικό Δημόσιο, ισχύει, έστω και αν είναι, σύμφωνα με το ελληνικό δίκαιο και το δίκαιο άλλων χωρών της ηπειρωτικής Ευρώπης, αθέμιτο. Συνεπώς, εάν ποτέ στο μέλλον η Ελλάδα βρεθεί εκ νέου σε αδυναμία να εξοφλήσει τα νέα αυτά δάνεια, τα οποία διέπονται από το αγγλικό δίκαιο, δεν θα έχει δικαίωμα να τα αναδιαρθρώσει προς όφελός της, δηλαδή δεν θα μπορεί να προβεί σε νέο «κούρεμα» για να ελαφρύνει το χρέος της!

Σαν να μην έφθαναν όλοι αυτοί οι επαχθείς όροι των νέων δανειακών συμβάσεων, από τον αναλυτικό κατάλογο των νέων δημοσιονομικών μέτρων συνολικού ύψους 3,2 δισ. ευρώ καθώς και των «διαρθρωτικών» παρεμβάσεων που πρέπει να έχουν νομοθετηθεί το αργότερο μέχρι το τέλος του τρέχοντος μηνός, για να… διασωθεί από τον εκτροχιασμό ο Προϋπολογισμός του 2012 και να γίνει πιο… ανταγωνιστική η ελληνική οικονομία, προκύπτει ότι οι κ.κ. Παπαδήμος και Βενιζέλος συμφώνησαν με την Τρόικα την κατάργηση της δωρεάν σίτισης των μαθητών των τεχνικών λυκείων και των φοιτητών καθώς και το οριστικό κλείσιμο όλων των ερευνητικών κέντρων που εποπτεύονται από το υπουργείο Παιδείας και επιχορηγούνται από τον Κρατικό Προϋπολογισμό.

Τα μέτρα αυτά περιλαμβάνονται στον κατάλογο των περικοπών συνολικού ύψους 200 εκατ. ευρώ από τις λειτουργικές δαπάνες του Κρατικού Προϋπολογισμού! Στο ίδιο πακέτο των περικοπών αυτών περιλαμβάνονται και άλλα επαχθή μέτρα όπως:

- Η μείωση στις επιδοτήσεις για τις παραμεθόριες περιοχές.

- Η κατάργηση του επιδόματος υπηρεσίας στο εξωτερικό για τους εκπαιδευτικούς.

- Η κατάργηση του ειδικού επιδόματος για τους συμβασιούχους διδάσκοντες στα πανεπιστήμια.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΛΑΙΤΣΑΚΗΣ


Δημοσιεύεται στον Ελεύθερο Τύπο