Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

21 Μαρ 2017


Συνέντευξη του τ. πρέσβη στην Τουρκία, Ιωάννη Κοραντή
"Δεν υπάρχουν ψιλά γράμματα για τα Ίμια,
οι διεθνείς συνθήκες είναι πεντακάθαρες,
δεν υπάρχουν αστερίσκοι και εξαιρέσεις"
Ο κ. Κοραντής ξεδιπλώνει τη διαχρονική επεκτατική πολιτική της Τουρκίας που βασίζεται σε προπαγανδιστική και επικοινωνιακή φούσκα

Ο Γιάννης Κοραντής διετέλεσε πρέσβης της χώρας μας στην Σαουδική Αραβία το 1994, στην Τουρκία το 1999 και στο Βέλγιο 2002, βουλευτής του ΛΑ.Ο.Σ.και Διοικητής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών. Είναι από τους λίγους ανθρώπους που γνωρίζουν πως συμπεριφέρεται η πολιτική ηγεσία της Τουρκίας και ο λόγος του είναι εξαιρετικά χρήσιμος αυτήν την περίοδο, όπου ο τούρκος Πρόεδρος επιδεικνύει για πρωτοφανή αδιαλλαξία, αλαζονεία και επιθετικότητα έναντι πάντων.

Στη συνέντευξη που παραχώρησε στον Alpha Radio 88,6 και στον Νίκο Χαζαρίδη ο κ. Κοραντής τονίζει ότι η Τουρκία ανέκαθεν, αλλά, κυρίως, επί Ερντογάν, που τον χαρακτηρίζει ως ένα εθνικιστή ηγέτη με όπλο του το Ισλάμ, ακολουθεί την δια επεκτατική πολιτική που τη χτίζει με τα ίδια υλικά, αψηφώντας Διεθνείς Συνθήκες και Συμφωνίες από τις οποίες ούτε εξαιρέσεις, ούτε αστερίσκοι, ούτε γκρίζα σημεία απομένουν για τα ελληνικά νησιά. Ο κ. Κοραντής καλεί την πολιτειακή και πολιτική ηγεσία του τόπου να αφήσουν τις όποιες διαφορές τους χωρίζουν και να στήσουν έναν «εθνικό καμβά» για τα εθνικά μας θέματα σε σχέση με την γείτονα...

Κύριε Κοραντή αυτή η προκλητικότητα του Ερτογάν σας ανησυχεί, θεωρείτε ότι μπορεί να οδηγήσει σε θερμό επεισόδιο ή θεωρείτε πως είναι μια συνηθισμένη στρατηγική της Άγκυρας κάθε φορά που υπάρχει ένα σημαντικό θέμα στο εσωτερικό της;

Αυτή είναι μια προκλητικότητα αναμενόμενη, ενοχλητική ασφαλώς , αλλά δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο, από μια στάση η που η Τουρκία ακολούθησε πολλά χρόνια. Εξηγείται από το γεγονός πως στις 16 Απριλίου που είναι και το Πάσχα, έχουν το δημοψήφισμα και με τα σημερινά δεδομένα, το αποτέλεσμα είναι αμφίρροπο. Εκτιμώ ότι θα το περάσει το δημοψήφισμα ο κ Ερντογάν, διότι έχει στα χέρια του τα πάντα. Έχει αποκεφαλίσει ό,τι τον ενοχλούσε από το στράτευμα, από την δικαιοσύνη, από τα μέσα ενημέρωσης, συνεπώς μου φαίνεται προσωπικά δύσκολο να χάσει το δημοψήφισμα. Αλλά για να το κερδίσει, πρέπει να συσπειρώσει δίπλα του τον κόσμο. Για να το κάνει αυτό καλλιεργεί την γνωστή παλιά κάρτα του εθνικισμού. Και είναι κατά κύριο λόγο ένας εθνικιστής που χρησιμοποίησε και το όπλο του Ισλάμ.

Πολλοί λένε πως ξεπέρασε τα όρια. Τώρα βλέπουμε πως τα βάζει και με μεγάλες Ευρωπαϊκές χώρες. Αυτό πως το εξηγείτε;

Ο κ Ερντογάν είναι μια πολυσχιδής προσωπικότητα και ένας μεγάλος ηγέτης για την Τουρκία, που την έχει καταστήσει μέλος της ομάδας G 20, μία περιφερειακή δύναμη, αλλά ο ίδιος έχει μια αλαζονεία μέχρι παθολογικού σημείου. Συνεπώς είναι αναγκασμένος εκ των πραγμάτων προκειμένου να συσπειρώσει τον κόσμο του, να τα βάλει με τους πάντες. Αυτό βέβαια θα έχει κόστος. Οι μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες έχουν πελώριες επενδύσεις και εισαγωγές- εξαγωγές αγαθών στην Τουρκία όμως. Τα συμφέροντα είναι τεράστια και πολιτικά και γεωστρατηγικά . Η Τουρκία είναι μαγαζί γωνία για τους Ευρωπαίους.

Η θέση της Ελλάδας στον χάρτη έχει ενισχυθεί μετά τις ανακατατάξεις που υπάρχουν στην Μέση Ανατολή και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Τουρκία;

Ο ρόλος της Ελλάδας έχει ενισχυθεί, γιατί η Ελλάδα παρ ́ όλα τα προβλήματά της, παραμένει περισσότερο παρά ποτέ μια νησίδα σταθερότητας, μια νησίδα που κανείς μπορεί να στηρίζεται με εμπιστοσύνη . Η στρατηγική της θέση ,ως νότιο άκρο των Βαλκανίων, την Κρήτη με την βάση της Σούδας και το Αιγαίο απ’ όπου περνάει ένα πολύ μεγάλο μέρος του Διεθνούς Εμπορίου, είναι σημαντική. Υπήρξαμε πάντα σωστοί και πιστοί σύμμαχοι, επιτελέσαμε το καθήκον μας έναντι των συμμάχων και των εταίρων μας, ακόμη και σε βάρος των δικών μας συμφερόντων. Η Ελλάδα, με την στάση που έχει επιδείξει, απέδειξε ότι σε αντίθεση με την άστατη και ταραχοποιό Τουρκία, είναι μια βάση σταθερότητας και εμπιστοσύνης.

Τόσο η Ε.Ε όσο και η Αμερική έκαναν ό,τι έπρεπε να κάνουν για την χώρα μας; Είμαστε μια χώρα του ΝΑΤΟ και το νοτιότερο μέρος της Ευρώπης. Είναι αρκετά όσο έγιναν ή παίζουν ένα διπλό παιχνίδι σε βάρος μας οι Ευρωπαίοι;

Όχι και εξηγούμαι. Υπήρξαν δηλώσεις και υπερατλαντικά και από τις Βρυξέλλες (ΝΑΤΟ και Ε.Ε) αραιές, τυπικές, αλλά για μένα όχι αρκετές, που σημαίνει, όταν έχεις να κάνεις μια χώρα που συμπεριφέρεται όπως η Τουρκία έναντι της Ελλάδας και της Ευρώπης, θα περίμενα και από το ΝΑΤΟ και από την Ευρώπη να έχει μια πολύ πιο σαφή σταθερή. Όχι πολεμοχαρή, αλλά με σαφή μηνύματα προς την Τουρκία και αυτό δεν το έχει δει μέχρι στιγμής. Η ευρωπαϊκή εξωτερική πολική ασφάλειας και άμυνας δεν έχει διαμορφωθεί πλήρως και αυτό είναι κατανοητό. Έχει βοηθήσει η Ε.Ε μέσω Frontex, ΝΑΤΟ, των σκαφών τους που πλέουν στο Αιγαίο για την ασφάλεια από τους λαθρομετανάστες, όμως η παρουσία του στολίσκου του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο αφορούσε περισσότερο την αντιμετώπιση της Ρωσίας και της δράσης της στην Μεσόγειο και στη Συρία, παρά στην πραγματική αποτρεπτική ικανότητα σε ό,τι αφορά την διοχέτευση λαθρομεταναστών στην Ελλάδα.

Φοβάστε ότι θα κάνει το επόμενο βήμα η Άγκυρα. Ακούμε διάφορες απειλές...

Η εικόνα είναι η εξής. Πρώτον, τα αντικειμενικά στοιχεία λένε πως έχει περιοριστεί κατακόρυφα η ροή απρόσκλητων μουσαφίρηδων από Τουρκία προς την Ελλάδα. Αυτό όμως αφορά τους πρόσφυγες, δηλαδή του Σύρους και όχι τους οικονομικούς μετανάστες ή λαθρομετανάστες που εξακολουθούν να εισέρχονται σε μικρότερους αριθμούς από Τουρκία και προέρχονται από το Κονγκό, Αφγανιστάν, Ιράκ κλπ. Αυτό σημαίνει πως οι Τούρκοι αφήνουν να περάσουν αυτούς που θέλουν και αφήνουν τους άλλους που δεν τους ενδιαφέρουν. Σταματούν αυτούς που θέλουν, γιατί αν περάσουν προς τα εδώ, υπάρχει ένα πρόβλημα με την Ε.Ε σε ό,τι αφορά την συμφωνία που υπεγράφη εδώ και ένα χρόνο, για τους πρόσφυγες. Εάν την σπάσει, ξεχάστε μας εμάς. Αυτομάτως σημαίνει πως δεν πρόκειται να πάρει ούτε ένα ευρώ από την Ε.Ε και μιλάμε για 6 δισεκατομμύρια. Σε μια φάση που η Τουρκική οικονομία βρίσκεται σε καθοδική πορεία, η λίρα χάνει καθημερινά την αξία της, η τουρκική οικονομία έχει υπερθερμανθεί, ο τουρισμός έχει υποστεί πελώριο πλήγμα λόγω της στάσης της Τουρκίας έναντι της Ρωσίας, με αποτέλεσμα να κλαίνε με μαύρο δάκρυ.

Για να υπερασπιστούμε καλύτερα τα συμφέροντά μας για να αντιμετωπίσουμε καλύτερο το προσφυγικό από δω και πέρα, πρέπει να βάλει το θέμα και πάλι της συμφωνίας «Δουβλίνο 2» η ελληνική κυβέρνηση;

Πρέπει να επανεξεταστεί, να καταστεί σαφές ότι είμαστε η χώρα εισδοχής μεταναστών προς την Ευρώπη. Πρέπει να υπάρξει ένας επιμερισμός των χωρών, όχι επί εθελοντικής βάσης, αλλά επί υποχρεωτικής βάσης, με ό,τι συνεπάγεται ως προς τις χώρες που δυστροπούν στο να υποδέχονται και εκείνες πρόσφυγες και μετανάστες. Δεν είναι δυνατόν η Ελλάδα να πληρώνει τα αποτελέσματα των ενεργειών άλλων, είτε όσον αυτό αφορά τις προκλήσεις πολέμων σε απομακρυσμένες από μας περιοχές, είτε αφορά πολέμους ή φυσικές καταστροφές κλπ. Είμαστε μέλη μιας μεγάλης οικογένειας, της Ε.Ε και φερόμαστε όπως πρέπει να φερθούμε. Είναι λογικό να περιμένουμε από τους ευρωπαίους εταίρους μας να σηκώσουν ένα μέρος του φορτίου που τους αναλογεί. Σ' αυτό πρέπει να στοχεύει η αναμόρφωση του Δουβλίνου 3. Δεν θα είναι εύκολο, γιατί καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν θέλει να ανοίξει την πόρτα της σε ο,τιδήποτε θα μπορούσε να αλλάξει τις δυνάμεις της στο εσωτερικό.

Στο Αιγαίο υπάρχουν ακόμη ζητήματα που δεν τα έχουμε δει όλα. Ως Πρέσβης της χώρας μας στην Τουρκία το 1999 γνωρίζεται καλύτερα από τον καθένα τι προβλέπεται στη συμφωνία του απεγκλωβισμού των Ιμίων. Τι θα συμβεί σε περίπτωση που έχουμε κάποιο γεγονός στις βραχονησίδες και τι πρέπει να κάνουν οι δύο χώρες με βάση τις συμφωνίες που υπάρχουν;

Υπηρέτησα από το 1999-2002 και φεύγοντας από το αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης, αποχαιρετούσα τον σημερινό πρόεδρο, τον κ Ερντογάν, που με την σειρά του αποχαιρετούσε τον γιό του που πήγαινε να σπουδάσει στην Αμερική. Έζησα την Τουρκία, όπως την ζω και σήμερα που δεν άλλαξε τίποτα. Ό,τι ζητούσε η Κεμαλική Τουρκία, ζητά και η νεοοθωμανική, ερντογανική Τουρκία. Η ατζέντα τους παραμένει η ίδια, είτε αφορά τις γκρίζες ζώνες , μια επινόηση των Τούρκων που περιλαμβάνει κάποιες νησίδες και βραχονησίδες που διεκδικούν, γιατί ποτέ δεν αναφέρονται στην συνθήκη της Λωζάνης το 1923 και των Παρισίων, βάσει των οποίων επικυρώθηκε η ενσωμάτωση των περισσοτέρων νησιών του Αιγαίου στην Ελλάδα. Δεν υπάρχουν ψιλά γράμματα για τα Ίμια. Οι διεθνείς συνθήκες είναι πεντακάθαρες και μάλιστα με την συνθήκη της Λωζάνης τα δικαιώματα της Τουρκίας εκτείνονται μέχρι τα 3 ναυτικά μίλια από τις ακτές της. Τελεία. Δεν υπάρχει καμία εξαίρεση, κανένας αστερίσκος, καμία δυνατότητα διαφυγής. Αλλά εδώ ισχύει και το λαϊκό ρητό « λέγελέγε το κοπέλι κάνει την γριά και θέλει», έτσι λειτουργούν οι Τούρκοι και δημιουργούν επικοινωνιακά και προπαγανδιστικά μια πελώρια φούσκα, τείνοντας να πείσουν την διεθνή κοινή γνώμη για το ο,τιδήποτε είναι στο Αιγαίο ανατολικά του 25ου Μεσημβρινού τους ανήκει. Δηλαδή ο,τιδήποτε είναι από την Καβάλα μέχρι κάτω, είναι δικό τους. Θέλουν να ασκήσουν κυριαρχία. Από κει και μετά μπαίνει όλη η παραμυθολογία περί αποστρατικοποιήσεως των νήσων του Αιγαίου που αποκρατικοποιήθηκαν κατόπιν απαιτήσεως της Τουρκίας το 1947, με την συνθήκη των Παρισίων, άλλο πελώριο ψεύδος. Όταν είναι γνωστό ότι η αποστρατικοποίηση τότε για κάποια νησιά είχε γίνει κατόπιν ρητού αιτήματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης. Συνεπώς, ο,τιδήποτε ζητούσαν οι Τούρκοι στο παρελθόν ζητούν και σήμερα. Ό,τι ζητούν δεν έχει καμία στήριξη πουθενά. Είναι μια επεκτατική πολιτική. Η Τουρκία έχει ένα «στενό σακάκι», την συνθήκη της Λωζάνης, που την στενεύει στις μασχάλες ,στην μέση και θέλει να το πετάξει από πάνω της και θέλει να κάνει ό,τι μπορεί.

Από τον Νοέμβριο του 2004-2009 ήσασταν διοικητής στην ΕΥΠ. Εξ όσων γνωρίζετε, η χώρα μας είναι έτοιμη στρατιωτικά και διπλωματικά να απαντήσει σε οποιαδήποτε πρόκληση της άλλης πλευράς;

Ούτε η Τουρκία είναι τόσο μεγάλη και ισχυρή, όσο εμείς φοβόμαστε, ούτε η Ελλάδα τόσο ανίσχυρη, όσο οι Τούρκοι νομίζουν. Έχουμε μια εικόνα πως έχει ένα πελώριο στράτευμα που θα μας κυριεύσει . Δεν είναι καθόλου έτσι. Άλλο το πώς το παρουσιάζουν και άλλο τι συμβαίνει στην πραγματικότητα. Λησμονούμε ότι στο Αιγαίο αυτή την στιγμή περιπολούν τα υπερσύγχρονα υποβρύχια που αποκτήσαμε πρίν από 2-3 χρόνια και ορθώς τα πήραμε, εντελώς αθόρυβα κινούνται στο Αιγαίο και αυτά οι Τούρκοι δεν πρόκειται να αποκτήσουν πρίν περάσουν πάρα πολλά χρόνια. Επίσης, δεν είμαστε τόσο πίσω, όσο κάποιοι ισχυρίζονται ότι είμαστε. Κυριότερο είναι πως πέρα από τις άγριες φωνές των Τούρκων και τις εξάρσεις τους, οι έλληνες στρατευμένοι έχουν χοντρό τσαγανό. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα πέσει εύκολα μια σπιθαμή Ελληνικής γης. Πρέπει να είναι εντελώς τρελός οποιοσδήποτε Τούρκος θελήσει να κάνει ένα απονενοημένο διάβημα. Το ενδεχόμενο μια προβοκάτσιας είναι υπαρκτό, όμως ο πολιτικός κόσμος της Ελλάδας και οι Ένοπλες δυνάμεις είναι προετοιμασμένοι. Ένα με απασχολεί . Έχουμε συνειδητοποιήσει ότι αυτά τα οποία κάνει σήμερα η Τουρκία, δεν είναι απλά ευκαιριακά λόγω του δημοψηφίσματος ή των όποιων εσωτερικών προβλημάτων, όπως πολλοί ισχυρίζονται , αλλά είναι εντεταγμένα σε μια μακρόπνοη, συνεχή, σταθερή στρατηγική πολιτική της Τουρκίας. Γιατί αν είναι το πρώτο, θα ξεφουσκώσει. Αν είναι όμως το δεύτερο και όλα αυτά είναι ένα μακρόπνοο σχέδιο δεκαετιών, τότε νομίζω πως επιβάλλεται ο πολιτικός κόσμος υπό την προεδρεία του Προέδρου της Δημοκρατίας να παραμερίσουν τις όποιες κομματικοπολιτικοπροσωπικές ιδεολογικές ή άλλες διαφορές τους, να εστιάσουν στην εθνική ανάγκη να αντιμετωπίσουμε αυτό τον αντίπαλο, όχι με την γενική άποψη πως η Ελλάδα είναι φιλήσυχη χώρα και έχει το διεθνές δίκαιο με το μέρος της, αλλά πρέπει να συμφωνήσουν όλοι μαζί όχι απλά στο ότι ο αντίπαλος είναι εδώ για να μας ενοχλεί, αλλά και για το πώς θα τον αντιμετωπίσουμε. Κακά τα ψέματα. Μη πούμε πως συμφωνήσαμε επί της αρχής και αφήνουμε στους στρατιωτικούς την υλοποίηση. Πρέπει να υπάρξει ένας εθνικός καμβάς, βάση, όχι απλά δεκαετιών. Διότι διαλέγουμε τους φίλους μας και όχι τους γείτονές μας. Αυτοί είναι και τους έχουμε.

Πηγή εφημερίδα "Νέα Εγνατία" Καβάλας



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η κατάσταση στα Βαλκάνια θυμίζει τον 19ο αιώνα, μόνο που τώρα Ρωσία και Τουρκία είναι ενωμένες
Η έλλειψη ενδιαφέροντος των ΗΠΑ για την περιοχή και γιατί είναι αναγκαίο να αλλάξει γραμμή η Ευρωπαϊκή Ένωση

Του Ivan Krastev
Financial Times


Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ είχε πει κάποτε πως τα Βαλκάνια παράγουν περισσότερη ιστορία από αυτήν που μπορούν να καταναλώσουν. Μήπως όμως παράγουν περισσότερη ιστορία απ’ όση μπορεί να καταναλώσει η Ευρώπη;

Στα Βαλκάνια ήταν που τη δεκαετία του 1990 διαμορφώθηκε η μεταψυχροπολεμική τάξη στον τομέα της ασφάλειας της Ευρώπης. Η αιματηρή διάλυση της Γιουγκοσλαβίας έπεισε τον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον να προχωρήσει με την επέκταση προς ανατολάς του ΝΑΤΟ. Ο φόβος της εθνικιστικής μετάστασης έπεισε επίσης τους Ευρωπαίους ηγέτες τότε να προχωρήσουν με τη διεύρυνση της ΕΕ.

Σήμερα, υπάρχει αυξανόμενη πιθανότητα πως τα Βαλκάνια θα είναι εκεί που το μεταψυχροπολεμικό σύστημα της Ευρώπης θα αντιμετωπίσει τη δραματικότερη πρόκληση. Ως εκ τούτου, δεν θα πρέπει να εκπλήσσει το γεγονός πως η περιοχή βρέθηκε στην ατζέντα της Συνόδου της ΕΕ την περασμένη εβδομάδα. Όμως, αν και η αντίδραση της ΕΕ είναι έγκαιρη, ωστόσο είναι και αδύναμη.

Η ανακοίνωση πως η πόρτα για το μπλοκ παραμένει ανοικτή για τις χώρες της περιοχής μάλλον δεν σημαίνει και πολλά. Όπως λέει και ένα δημοφιλές ανέκδοτο, η διαφορά μεταξύ των αισιόδοξων και των απαισιόδοξων στα Βαλκάνια σε ό,τι αφορά την ευρωπαϊκή ενοποίηση είναι πως οι αισιόδοξοι πιστεύουν ότι η Τουρκία θα γίνει μέλος της ΕΕ κατά τη διάρκεια της αλβανικής προεδρίας, ενώ οι απαισιόδοξοι περιμένουν πως η Αλβανία θα ενταχθεί κατά την τουρκική προεδρία.

Πολλοί Σέρβοι, Αλβανοί, πολίτες της ΠΓΔΜ και Βόσνιοι είναι επιφυλακτικοί όχι μόνο για το μέλλον των χωρών τους στην Ευρώπη, αλλά και για το μέλλον της ίδιας της ΕΕ. Ο 21ος αιώνας στα Βαλκάνια αρχίζει να μοιάζει επικίνδυνα με τον 19o -με μια σημαντική διαφορά. Τον 19ο αιώνα, η Ρωσία και η Τουρκία ήταν μεγάλοι αντίπαλοι στον αγώνα για περιφερειακή επιρροή, ενώ η Γερμανία, η Αυστρο-Ουγγαρία και η Βρετανία «έπαιξαν» έξυπνα τη ρωσο-τουρκική διαίρεση προς το εμπορικό και πολιτικό τους όφελος.

Σήμερα η Ρωσία και η Τουρκία είναι ενωμένες στις προσπάθειές τους να μειώσουν την επιρροή της ΕΕ στα Βαλκάνια. Η Μόσχα και η Άγκυρα πολιτικοποιούν ενεργά τις εθνοτικές και θρησκευτικές εντάσεις στα Βαλκάνια. Η πολιτική και οικονομική παρουσία και η παρουσία των μυστικών υπηρεσιών στην περιοχή δεν περιορίζεται στην πρώην Γιουγκοσλαβία και την Αλβανία, αλλά απλώνεται μέχρι τη Βουλγαρία και την Ελλάδα.

Η κοινή γνώμη επίσης αλλάζει με τρόπους που θα πρέπει να ανησυχούν τη Δύση. Όταν ερωτήθηκαν από την εταιρεία δημοσκοπήσεων Gallup International, σε ποια ηγέτιδα στρατιωτική δύναμη θα πρέπει να στραφεί η χώρα τους για βοήθεια σε περίπτωση σύγκρουσης, ένα πλήθος Τούρκων, Σέρβων και Βούλγαρων και η πλειονότητα των Ελλήνων απάντησαν στη Ρωσία. Και αυτό παρά το γεγονός πως Τουρκία, Ελλάδα και Βουλγαρία είναι μέλη του ΝΑΤΟ και η Σερβία φιλοδοξεί να ενταχθεί στην ΕΕ. Η κατάσταση επιτόπου ορίζεται από τις στάσιμες οικονομίες με υψηλή ανεργία και ανελεύθερα καθεστώτα, των οποίων ηγούνται πολιτικοί που θα προτιμούσαν να εγκαταλείψουν την Ευρώπη παρά να εκχωρήσουν εξουσίες.

Εν τω μεταξύ, η διάθεση του λαού είναι ένας εκρηκτικός συνδυασμός θυμού, σύγχυσης και απόγνωσης. Η τεράστια έξοδος ανθρώπων από την περιοχή τις τελευταίες δύο δεκαετίες έχει αφήσει τις κοινωνίες χωρίς μια κρίσιμη μάζα που θα φέρει την αλλαγή. Και η πρόσφατη προσφυγική κρίση, μαζί με τους δημογραφικούς φόβους που έχει τροφοδοτήσει, έχει προκαλέσει μια διάχυτη αίσθηση απελπισίας και απαισιοδοξίας. Η δυσεπίλυτη πολιτική κρίση στην ΠΓΔΜ, μια αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος στο Μαυροβούνιο και η ενεργή συζήτηση για δημοψήφισμα για ανεξαρτησία της Σερβικής Δημοκρατίας, της σερβοβοσνιακής οντότητας στην Βοσνία-Ερζεγοβίνη, δείχνουν το πώς θα μπορούσε να είναι το μέλλον της περιοχής.

Η ΕΕ είναι ο βασικός εμπορικός εταίρος των Βαλκανίων και ο κόσμος που θέλει να φύγει ονειρεύεται ότι πάει στη Γερμανία ή στην Ιταλία, αντί της Μόσχας ή της Άγκυρας. Όμως αυτό δεν θα είναι αρκετό για να κρατήσει την περιοχή με ασφάλεια υπό την σφαίρα επιρροής της ΕΕ. Ούτε η εδαφική ακεραιότητα της Βοσνίας και της ΠΓΔΜ, ούτε η «αναθέρμανση» στις σχέσεις Σερβίας-Κοσόβου θα πρέπει να θεωρηθούν δεδομένα.

Η νέα πραγματικότητα στα Βαλκάνια είναι πως οι Ευρωπαίοι δεν μπορούν πλέον να βασίζονται στις ΗΠΑ για να βοηθήσουν ώστε να διασφαλιστεί η ειρήνη και η σταθερότητα στην περιοχή. Τα Βαλκάνια δεν θα είναι ποτέ προτεραιότητα για τον Ντόναλντ Τραμπ και η κυβέρνησή του θα είναι απρόθυμη να υπερασπιστεί τους Μουσουλμάνους στην περιοχή, έναν ρόλο που είχαν παίξει οι ΗΠΑ τη δεκαετία του 1990.

Η έλλειψη ενδιαφέροντος από την πλευρά της Ουάσινγκτον εξηγεί γιατί θα είναι στα Βαλκάνια και όχι στα κράτη της Βαλτικής που η Μόσχα θα μπει στον πειρασμό να δείξει ότι το ΝΑΤΟ είναι ευάλωτο. Και εδώ είναι που ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θα μπορούσε να πετύχει τον στόχο του να «δώσει» στους Ευρωπαίους «ένα μάθημα». Ως εκ τούτου, είναι αφελές η ΕΕ να πιστεύει πως μπορεί να ανακτήσει την επιρροή της στα Βαλκάνια, επαναλαμβάνοντας απλώς την προσήλωσή της στην ενοποίηση, ή ρίχνοντας λίγο παραπάνω χρήμα στην περιοχή.

Η ΕΕ πρέπει να είναι έτοιμη να κάνει τα Βαλκάνια τη γεωπολιτική της προτεραιότητα και να μετατρέψει την πολιτική σύγκρουση στην περιοχή σε έναν αγώνα υπέρ ή κατά της Ευρώπης. Αν δεν το κάνει αυτό, τότε η επιρροή της στην περιοχή σύντομα θα ξεθωριάσει.

* Ο συγγραφέας είναι πρόεδρος του Κέντρου Φιλελεύθερων Στρατηγικών στη Σόφια και fellow στο Ινστιτούτο Ανθρωπιστικών Επιστημών στη Βιέννη
Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Έπειτα από μακρές συζητήσεις που διήρκησαν εβδομάδες, τα δύο κόμματα της αυστριακής κυβέρνησης συνασπισμού, το Σοσιαλδημοκρατικό και το συντηρητικό Λαϊκό κόμμα, κατέληξαν σήμερα σε έναν συμβιβασμό για το δικαίωμα του “συνέρχεσται”, σύμφωνα με τον οποίο η κυβέρνηση θα έχει τη δυνατότητα να απαγορεύει τις προεκλογικές εμφανίσεις ξένων πολιτικών, όπως και διαδηλώσεις κάτω από συγκεκριμένους όρους.

Η απαγόρευση αφορά κυρίως τις εμφανίσεις πολιτικών του τουρκικού κόμματος ΑΚΡ, οι οποίοι επιδιώκουν να προσελκύσουν τις ψήφους Τούρκων πολιτών που ζουν σε χώρες της Ευρώπης, υπέρ ενός “Ναι” στο αμφιλεγόμενο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου στην Τουρκία για αναθεώρηση του Συντάγματος με ενίσχυση των υπερεξουσιών των υπερεξουσιών του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και την εγκαθίδρυση ενός αυταρχικού προεδρικού καθεστώτος.

Πρόσφατα, αρχές της περιφέρειας σε αυστριακά ομόσπονδα κρατίδια, οι οποίες έως τώρα έχουν την σχετική αρμοδιότητα, είχαν ματαιώσει μία σειρά εκδηλώσεων σε διάφορες πόλεις στις οποίες επρόκειτο να εμφανιστούν πολιτικοί του κόμματος του Τούρκου προέδρου, προβάλλοντας κυρίως λόγους ασφάλειας.

Με τον συμβιβασμό και τις συμφωνηθείσες αλλαγές από τα δύο συγκυβερνώντα κόμματα, η αυστριακή ομοσπονδιακή κυβέρνηση έχει πλέον την εξουσία να απαγορεύει, υπό προυποθέσεις, την πραγματοποίηση εκδηλώσεων που αφορούν, όπως δήλωσε απόψε ο Αυστριακός υπουργός αγκελαρίας Τόμας Ντρόσντα, “δραστηριότητες οι οποίες αντιβαίνουν σε συμφέροντα εξωτερικής πολιτικής, σε αναγνωρισμένες διεθνείς βασικές θεμελιώδεις αρχές, ή σε υποχρεώσεις που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο”.

Η συμφωνία, η οποία, όπως ανακοίνωσε απόψε ο προερχόμενος από το Λαϊκό Κόμμα, υπουργός Εσωτερικών Βόλφγκανγκ Σομπότκα, θα τεθεί σε ισχύ ήδη μέσα στον Μάρτιο, αφορά επίσης τις νέες προστατευτικές ζώνες με τις οποίες προβλέπεται μία απόσταση έως και 150 μέτρων μεταξύ δύο αντικρουόμενων συγκεντρώσεων, όπως και προθεσμία 48 ωρών για την ανακοίνωση πραγματοποίησης διαδήλωσης, ενώ, όπως επισημάνθηκε από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, θα συνεχίσουν να επιτρέπονται οι αυθόρμητες διαδηλώσεις.

Κριτική στους νέους ρυθμιστικούς κανονισμούς που αποφάσισε η κυβέρνηση στο ζήτημα του δικαιώματος του “συνέρχεσται” και της ελευθερίας διαδήλωσης, ασκούν οι Πράσινοι της αντιπολίτευσης, τονίζοντας πως τέτοια λεπτά θέματα δεν επιτρέπεται να λύνονται με πρωτοβουλία νομοθετικού περιεχομένου αλλά απαιτούν προηγούμενη κατάθεση νομοσχεδίου και συζήτησή του στη Βουλή από την οποία θα πρέπει να ψηφιστεί.

Σημειώνεται πως, πολύ πριν τις απαγορεύσεις των αρχών στη γειτονική Γερμανία και στην Ολλανδία, η Βιέννη είχε αντιταχθεί στη μεταφορά της τουρκικής προεκλογικής εκστρατείας στο εξωτερικό.

Ο Αυστριακός υπουργός Εξωτερικών και Ενσωμάτωσης Σεμπάστιαν Κουρτς είχε απευθύνει ήδη, πριν τρεις εβδομάδες, σαφή προειδοποίηση για το ενδεχόμενο προεκλογικής εμφάνισης στην Αυστρία, του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ενόψει του τουρκικού δημοψηφίσματος της 16ης Απριλίου, τονίζοντας πως αυτή θα ήταν “ανεπιθύμητη”.

“Ο Τούρκος πρόεδρος μπορεί φυσικά να έλθει για διμερείς επισκέψεις στην Ευρώπη και στην Αυστρία και να έχει συνομιλίες με την κρατική ηγεσία, όπως κάθε άλλος αρχηγός κράτους, αλλά απορρίπτουμε σαφώς την μεταφορά στην Αυστρία του τουρκικού προεκλογικού αγώνα και της πόλωσης, διότι αυτό θα οδηγούσε σε αυξημένες εντάσεις και σίγουρα αποτελεί εμπόδιο για την ενσωμάτωση”, είχε επισημάνει ο επικεφαλής της αυστριακής διπλωματίας.

Με σαφή τρόπο κατά της εμφάνισης Ερντογάν σε προεκλογικές συγκεντρώσεις στην Αυστρία και στην Γερμανία είχε τοποθετηθεί και ο νέος ομοσπονδιακός πρόεδρος της Αυστρίας Αλεξάντερ Βαν ντερ Μπέλεν, στις πρόσφατες συνομιλίες του στο Βερολίνο με τον Γερμανό –στο μεταξύ πρώην– ομόλογό του Γιόαχιμ Γκάουκ.

ΑΠΕ-ΜΠΕ
Δ. Δημητρακούδης
Βιέννη

MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σε νέες παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου προχώρησαν τουρκικά αεροσκάφη σήμερα, Τρίτη. Έξι μαχητικά εισήλθαν στον ελληνικό εναέριο χώρο, προκαλώντας την αντίδραση της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας.

Ειδικότερα, όπως μετέδωσε το Protothema, τα έξι μαχητικά εκ των οποίων τα τέσσερα ήταν οπλισμένα, εισήλθαν στην ελληνική επικράτεια σε δύο σχηματισμούς, παραβιάζοντας σε 33 περιπτώσεις τον εναέριο χώρο, ενώ καταγράφηκαν και τέσσερις παραβάσεις του FIR Αθηνών.

Μία από τις παραβιάσεις εξελίχθηκε σε αερομαχία.
Τα παραπάνω αεροσκάφη αναγνωρίστηκαν και αναχαιτίστηκαν σύμφωνα με τους διεθνείς κανόνες.

Τα μηνύματα της Άγκυρας είναι μεστά σαφήνειας. Η σιωπή της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μεστότατη φοβικότητας... και αδικαιολόγητης παραχώρησης ζωτικού χώρου στον ημιπαράφρονα Ερντογάν.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η αλήθεια είναι πως στις διαπραγματεύσεις κατά τη διάρκεια των αξιολογήσεων, δεν υπάρχει κανένας ανεξάρτητος διαιτητής – ενώ διαπιστώνεται μια μαζική «θεσμική μεροληψία» υπέρ των δανειστών της Ελλάδας. Φυσικά και στο τελευταίο μνημόνιο, όπως επίσης σε όλα τα προηγούμενα, υπάρχουν ορισμένες λογικές διαρθρωτικές αλλαγές – τις οποίες έχει ανάγκη η χώρα μας.

Εν τούτοις, επισκιάζονται από την απαίτηση πρωτογενών πλεονασμάτων της τάξης του 3,5% ετησίως, έτσι ώστε να είναι δυνατή η εξυπηρέτηση των χρεών χωρίς διαγραφή – εκτός από το ότι δρομολογείται κυριολεκτικά η λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας της χώρας μας, σε εξευτελιστικές τιμές, παράλληλα με τη μετατροπή της σε προτεκτοράτο στο διηνεκές.

Μία οικονομία όμως, η οποία έχει συρρικνωθεί σχεδόν κατά 28%, συνεχίζει να ευρίσκεται σε ύφεση, ενώ μαίνεται ο αποπληθωρισμός, δεν μπορεί να μειώσει ξανά τις δαπάνες του προϋπολογισμού της, χωρίς να καταστραφεί εντελώς – ενώ οι Πολίτες της δεν είναι φυσικά πρόθυμοι να υποστούν θυσίες για να εφαρμόσουν τις σωστές διαρθρωτικές αλλαγές, οι οποίες δεν είναι βέβαια οι μειώσεις μισθών και οι αυξήσεις των φόρων που απαιτούν οι δανειστές, χωρίς καμία προοπτική για το μέλλον. Το γεγονός αυτό επισημαίνεται επίσης από την πρόσφατη έκθεση του γραφείου προϋπολογισμού της Βουλής (πηγή), σύμφωνα με την οποία τα εξής:
«Μία σοβαρή αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους είναι απαραίτητη, για να επανέλθει η χώρα σε τροχιά οικονομικής ανάπτυξης….Όταν το δημόσιο χρέος είναι υπερβολικό και δυσβάστακτο, στο βαθμό που κάθε «κέρδος» που προκύπτει από τις μεταρρυθμίσεις κατευθύνεται για την εξυπηρέτηση του αντί να την καρπώνονται οι Πολίτες της χώρας, τότε αυτό από μόνο του αποτελεί αντικίνητρο για το κράτος, για να υλοποιηθούν τα βήματα αυτά (οι μεταρρυθμίσεις).

Επηρεάζει επομένως αρνητικά τη διάθεση για ενστερνισμό του προγράμματος προσαρμογής από ηγεσίες και Πολίτες…. Χωρίς αμφιβολία, η παρούσα κατάσταση της συνεχούς ανατροφοδότησης των δανείων με νέα δάνεια οδηγεί σε αδιέξοδο τόσο την Ελλάδα, όσο και τους δανειστές. Μία σοβαρή ελάφρυνση του χρέους είναι προς όφελος τόσο των δανειστών, όσο και της λήπτριας χώρας – πριν ακόμη η Ελλάδα εισέλθει σε μία μη αναστρέψιμη τροχιά».
Περαιτέρω, το τρίτο μνημόνιο εμπεριέχει μία ακόμη αύξηση των «εσόδων» κατά 2%, από μη σαφείς μειώσεις δαπανών και αυξήσεις φόρων, εάν η Ελλάδα δεν πετύχει τους στόχους της (κόφτης) – ενώ οι ισχυρισμοί, σύμφωνα με τους οποίους η χώρα μας έχει ολοκληρώσει την εσωτερική υποτίμηση, δεν είναι σωστοί. Μεταξύ άλλων, επειδή το κόστος παραγωγής ανά μονάδα προϊόντος είναι ακόμη πολύ υψηλό, σε σχέση με τις άλλες χώρες – κυρίως λόγω της μη διενέργειας επενδύσεων στους τομείς της τεχνολογίας, των μηχανημάτων που αυξάνουν την ανταγωνιστικότητα κοκ.

Ως εκ τούτου οι μισθοί, οι συντάξεις, τα εισοδήματα γενικότερα και οι τιμές των προϊόντων θα πρέπει να μειωθούν ακόμη περισσότερο, εάν δεν υπάρξει διαγραφή χρεών ή/και μαζικές επενδύσεις – γεγονός που σημαίνει ότι, η Ελλάδα δεν θα επιβιώσει, παρά το ότι θα έχει χάσει όλα της τα περιουσιακά στοιχεία. Κατ’ επακόλουθο, δεν θα παραμείνει τελικά στην Ευρωζώνη, αν και θα έχει θυσιάσει τα πάντα για να τα καταφέρει – χωρίς κανένα απολύτως αντίκρισμα.

Συμπερασματικά λοιπόν, οι ελληνικές διαπραγματεύσεις που συνοδεύουν τις αξιολογήσεις δεν πρόκειται να οδηγήσουν πουθενά, ενώ όσο πιο πολύ διαρκούν, τόσο χειρότερο θα είναι το αποτέλεσμα – όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά, επίσης, για όλους τους υπόλοιπους συμμετέχοντες. Με δεδομένο δε το ότι, η Ευρωζώνη δεν έχει μόνο θεσμικά προβλήματα αλλά, επίσης, διέπεται από πολλές ανισορροπίες (ανάλυση), ενώ αρκετές άλλες χώρες της είναι υπερχρεωμένες (Ιταλία, Πορτογαλία κοκ.), η διάλυση της είναι το πιθανότερο σενάριο – όπου η τυχόν μη ελεγχόμενη, θα ήταν κυριολεκτικά τρομακτική.

Εν τούτοις, οι Ευρωπαίοι δανειστές υπό την ηγεσία του κ. Σόιμπλε δεν θα προσφέρουν καμία πραγματική ελάφρυνση του χρέους στην Ελλάδα, εάν δεν βρεθούν αντιμέτωποι με τον κίνδυνοι να χάσουν ακόμη περισσότερα χρήματα – είτε επειδή η χώρα μας θα αποφασίσει να προβεί σε στάση πληρωμών, πριν είναι ακόμη πολύ αργά, αναλαμβάνοντας το ρίσκο της παραμονής της ή μη στην Ευρωζώνη (άρθρο), είτε επειδή θα πεισθούν πως η νομισματική ένωση θα απειληθεί να διαλυθεί ανεξέλεγκτα, εάν δεν εγκριθεί η διαγραφή μέρους του ελληνικού χρέους, παράλληλα με όλα τα υπόλοιπα που απαιτούνται (πραγματική τραπεζική ένωση, δημοσιονομική, πολιτική, θεσμικές αλλαγές κοκ.).

Υστερόγραφο: Υπάρχουν ορισμένοι που ισχυρίζονται τα εξής: «Ο σκοπός του εκάστοτε κράτους είναι η προστασία και η μέριμνα για τους πολίτες του. Εάν το στοιχείο αυτό εκλείψει, τότε το Κράτος δεν έχει κανέναν απολύτως λόγο ύπαρξης. Αφού λοιπόν το υπαρξιακό μας ερώτημα συνοψίζεται στην Ελλάδα, όχι πλέον στο εάν υπάρχει ζωή μετά θάνατον, αλλά στο εάν υπάρχει ζωή πριν το θάνατο της Ελλάδας, η πιο λογική και συνετή απάντηση των νέων, είναι να φύγουν το συντομότερο από αυτή την καταραμένη χώρα» (πηγή).

Εν προκειμένω οι Πολίτες αυτοί δεν καταλαβαίνουν, προφανώς λόγω της απόλυτα δικαιολογημένης αγανάκτησης τους ότι, το κράτος δεν είναι μία ουδέτερη έννοια, ούτε ανήκει σε αυτούς που κάθε φορά το κυβερνούν. Το κράτος είμαστε όλοι εμείς και ανήκει σε όλους εμάς. Ως εκ τούτου εμείς είμαστε υπεύθυνοι για τη σωστή ή μη λειτουργία του, οπότε και για εκείνους που κάθε φορά επιλέγουμε να το κυβερνούν – ενώ μπορεί μία χώρα να ευρίσκεται κάποια στιγμή σε μία πολύ δύσκολη θέση, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει τότε να εγκαταλείπεται από τους Πολίτες της.

Εάν ενεργούσαν έτσι οι πρόγονοί μας, πρόσφατα το 1940, η Ελλάδα δεν θα υπήρχε καν. Αντί λοιπόν να καταριόμαστε τη χώρα μας και να συμβουλεύουμε τους νέους να μεταναστεύσουν σε κράτη που δεν θα νοιώσουν ποτέ ως πατρίδες τους, θα ήταν προτιμότερο να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε για να διορθώσουμε τα λάθη που εμείς κάναμε στο παρελθόν και όχι κάποιο απρόσωπο κράτος – έτσι ώστε να επιστρέψουν οι 400.000 που έφυγαν από την Ελλάδα, χωρίς τους οποίους θα δυσκολευθούμε να τα καταφέρουμε. Άλλωστε αυτό κάνουμε και στην ιδιωτική ζωή μας – αφού ποτέ δεν είναι σωστό να φυγοπονούμε, εγκαταλείποντας τις δραστηριότητες μας όταν βρίσκουμε δυσκολίες, ορισμένες από τις οποίες, όπως η υγεία μας, είναι πολύ πιο επώδυνες από τις οικονομικές.

Analyst Team
Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τα σενάρια, σύμφωνα με τα οποία θα βιώναμε συνθήκες αποκάλυψης εάν μας ανάγκαζαν να βγούμε από το ευρώ, είναι αφενός μεν ευφάνταστα, αφετέρου υπερβολικά για μία πάμπλουτη χώρα, με εξαιρετικά ικανούς και δραστήριους Πολίτες, όπως είναι η Ελλάδα

Ο επίτροπος οικονομικών της ΕΕ δήλωσε πως υπάρχει σχέδιο για την περίπτωση της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, αλλά είναι κλειδωμένο στα συρτάρια του προέδρου της Κομισιόν, παραμένοντας ένα επτασφράγιστο μυστικό – επειδή, εάν δημοσιοποιηθεί, θα θέσει σε κίνδυνο τη σταθερότητα της Ελλάδας, ενώ θα προκαλέσει τριγμούς στην Ευρωζώνη.

Προφανώς όσον αφορά τη σταθερότητα της Ελλάδας εννοεί τη σταθερή πορεία της προς το γκρεμό – την ολοκληρωτική λεηλασία των δημοσίων και ιδιωτικών της περιουσιακών στοιχείων, η οποία θα διακινδύνευε εάν γινόταν γνωστό το σχέδιο του GREXIT.

Σε σχέση δε με τους τριγμούς στην Ευρωζώνη, μάλλον αναφέρεται στο ιταλικό ηφαίστειο που θα κινδύνευε να εκραγεί, εάν η Ελλάδα αποχωρούσε από το κοινό νόμισμα. Σε μία χώρα δηλαδή αθεράπευτα υπερχρεωμένη, η οποία ευρίσκεται σε μία απείρως χειρότερη κατάσταση από ότι η Ελλάδα το 2010 – αφού το δημόσιο χρέος της ως ποσοστό επί του ΑΕΠ είναι υψηλότερο (σε απόλυτο μέγεθος  σχεδόν επταπλάσιο), ενώ ο τραπεζικός της τομέας χρεοκοπημένος, διατηρούμενος τεχνητά στη ζωή από την ΕΚΤ, όπως επίσης τα ιταλικά ομόλογα (όταν οι ελληνικές τράπεζες ήταν υγιέστατες το 2010).

Με δεδομένη δε την εμπειρία της Ελλάδας, η Ιταλία δεν πρόκειται να υπογράψει κανένα PSI αλλά, εφόσον η Ευρωζώνη δεν ενωθεί πολιτικά, θα υιοθετήσει το εθνικό της νόμισμα μετατρέποντας τα χρέη της σε λιρέτες – οπότε θα καταφέρει να εξυγιάνει την οικονομία της.

Σύμφωνα τώρα με τη διαφορετική ερμηνεία της «Καθημερινής», ο επίτροπος υπονοούσε πως οι συνέπειες ενός GREXIT θα ήταν τόσο τρομακτικές, ώστε δεν θα έπρεπε να γίνουν γνωστές στο ευρύ κοινό για λόγους δημοσίου συμφέροντος! Κατά την εφημερίδα, τυχόν έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα προκαλούσε ανυπολόγιστες καταστροφές στην ίδια – ενώ μέρη του σχεδίου GREXIT που πιθανότατα σκιαγράφησε ο κ. Σόιμπλε και έδωσε στον πρόεδρο της Κομισιόν, προέβλεπαν την ασφάλεια των συνόρων με ειδικές δυνάμεις, ένα πακέτο ανθρωπιστικής βοήθειας για τους ιθαγενείς, καθώς επίσης ένα πλάνο εκκένωσης των Πολιτών της ΕΕ που θα εγκλωβίζονταν στη χώρα μας!

Πρόκειται προφανώς για εκείνο το σχέδιο, μέσω του οποίου θεωρείται πως εκβίασαν τον Έλληνα πρωθυπουργό τον Ιούλιο του 2015, τρομοκρατώντας τον για να προδώσει τη χώρα του – κάτι που δυστυχώς έκανε, παρά το ότι δεν ήταν καθόλου υποχρεωμένος, αφού είχε τη λύση της παραίτησης στη διάθεση του.

Πώς όμως θα μπορούσε να εκδιωχθεί από την Ευρωζώνη μία χώρα που είναι αμετάκλητο μέλος της; Ακόμη και αν η ΕΚΤ συμπεριφερόταν παράνομα, σταματώντας την παροχή ρευστότητας στις ελληνικές τράπεζες, δεν θα υπήρχε λύση, όπως η εθνικοποίηση τους κατά το παράδειγμα των Η.Π.Α. (Citibank), ο εφοδιασμός τους με ένα εγγυημένο από το κράτος για την πληρωμή φόρων  παράλληλο νόμισμα κοκ; Εκτός αυτού, δεν θα προηγούνταν διαπραγματεύσεις της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, οι οποίες θα διαρκούσαν περισσότερο από τις αντίστοιχες της Βρετανίας που αποχωρεί μόνο από την ΕΕ;

Σε κάθε περίπτωση τα σενάρια τρόμου που διασπείρει άθελά της η εφημερίδα ερμηνεύοντας τις δηλώσεις του επιτρόπου, σύμφωνα με τα οποία θα βιώναμε συνθήκες αποκάλυψης, είναι κάτι περισσότερο από υπερβολικά για μία πάμπλουτη, πολλαπλά προικισμένη χώρα, με εξαιρετικά ικανούς και δραστήριους Πολίτες, όπως είναι η Ελλάδα – ενώ θυμίζουν σε κάποιο βαθμό τις «προβλέψεις» για το BREXIT που μάλλον θα ζημιώσει τελικά περισσότερο την ΕΕ από τη Μ. Βρετανία.

Περαιτέρω αναφέρθηκε πως μία έξοδος της Ελλάδας θα είχε ανυπολόγιστες συνέπειες για το σύνολο του οικοδομήματος του κοινού νομίσματος. Πώς είναι δυνατόν λοιπόν να την αποφασίσει η Ευρώπη, θέτοντας σε κίνδυνο την ίδια της την υπόσταση; Γιατί να το θελήσει η Γερμανία, όταν το ευρώ είναι κυριολεκτικά «η κότα με τα χρυσά αυγά» για την οικονομία της, χαρίζοντας της ετήσια πλεονάσματα σχεδόν όσα ολόκληρο το ελληνικό χρέος (περί τα 300 δις € κάθε χρόνο); Γιατί να χάσουν όλες οι άλλες χώρες πιστωτές της τα χρήματα τους;

Είναι πολλά λοιπόν τα αναπάντητα ερωτηματικά και δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να τρομοκρατούνται οι Έλληνες. Είμαστε σίγουροι δε ότι, εάν μπορούσε να συνεννοηθεί η πολιτική ηγεσία της χώρας μας απέναντι στο εθνικό πλέον πρόβλημα του χρέους, το οποίο μετατράπηκε σε μη βιώσιμο στα τέλη του 2014 με ευθύνη της Τρόικα, ακολουθώντας μία κοινή γραμμή διαπραγμάτευσης με τη Γερμανία χωρίς «ήξεις αφήξεις», η Ελλάδα θα τα κατάφερνε – αφού η Ευρωζώνη έχει πολύ περισσότερα να χάσει, από ότι η ίδια, ενώ οι Έλληνες έχουν πληρώσει πια πανάκριβα εκείνα τα λάθη που τους οδήγησαν στην υπερχρέωση του 2010.

Εάν όμως η Ελλάδα συνεχίσει το δρόμο της ηττοπάθειας, της δειλίας και των αξιολογήσεων, υπογράφοντας διαδοχικά μνημόνια που είναι αδύνατον ποτέ να επιτύχουν τους στόχους που τοποθετούνται, με την ελπίδα πως κάποια στιγμή στο μέλλον θα αλλάξουν οι συνθήκες υπέρ της, θα βιώσουμε πολύ δύσκολες καταστάσεις.

Δυστυχώς η κυβέρνηση δεν τόλμησε τη ρήξη το 2015 (ανάλυση), κάνοντας επί πλέον το τεράστιο λάθος να εκφράσει μία απειλή χωρίς να είναι αποφασισμένη να την δρομολογήσει – με αποτέλεσμα να έχει κοστίσει στη χώρα μας ανυπολόγιστα ποσά, να μας καταδικάσει σε αργό θάνατο, καθώς επίσης να χαθεί πολύτιμος χρόνος που δεν είχαμε δυστυχώς στη διάθεση μας. Ακολουθεί η σημερινή συνομιλία του κ. Σαχίνη με τον κ. Βιλιάρδο.


Analyst Team
Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Από τον Μανώλη Κοττάκη

Oι πληροφορίες μοιάζουν μεταξύ τους άσχετες και εκ πρώτης όψεως δεν επηρεάζουν τη ζωή μας.

Πληροφορία υπ’ αριθμόν ένα: Την τελευταία εβδομάδα παρατηρούνται μετακινήσεις στρατευμάτων στα σύνορα Βουλγαρίας - Τουρκίας και στα σύνορα Σερβίας - Κοσσυφοπεδίου.

Σερβικών και βουλγαρικών στρατευμάτων, εννοείται. Υποτίθεται ότι ο Ερντογάν θέλει να επηρεάσει τις βουλγαρικές εκλογές της άνοιξης με Τούρκους ψηφοφόρους - στη νότια Βουλγαρία υπάρχει μεγάλη τουρκική μειονότητα. Στην πραγματικότητα και στις δύο χώρες έχουν φτάσει πληροφορίες ότι ο Ερντογάν μπορεί να κλιμακώσει την ένταση στέλνοντας χιλιάδες πρόσφυγες στην Ευρώπη μέσω Βαλκανίων, καθώς τα δικά μας βόρεια σύνορα έχουν σφραγιστεί. Ολόκληρη η περιοχή μυρίζει μπαρούτι.

Πληροφορία υπ’ αριθμόν δύο: Παρατηρείται εσχάτως συγκέντρωση πλοίων του αμερικανικού στόλου στη νοτιοανατολική Μεσόγειο. Θυμίζουμε ότι έγινε και κοινή ναυτική άσκηση Ελλάδας - ΗΠΑ - Ισραήλ. Η πληροφορία που κυκλοφορεί είναι ότι ο Τραμπ μελετά να εξαπολύσει επίθεση, άγνωστο πότε, στη Σαουδική Αραβία και στο Κατάρ, χώρες που βρίσκονται πίσω από το ISIS και έχουν στα χέρια τους μαζί με την Κίνα μεγάλο μέρος του αμερικανικού δημόσιου χρέους. Την περασμένη εβδομάδα ο βασιλιάς της Σαουδικής Αραβίας ταξίδεψε για πρώτη φορά έπειτα από 50 χρόνια εκτός χώρας - στην Ιαπωνία, νομίζω.

Πληροφορία υπ’ αριθμόν τρία: Γερμανοί και Αμερικανοί σκέπτονται να αποσύρουν τα αεροπλάνα τους από το Ιντσιρλίκ και αναζητούν βάση στη Μεσόγειο.

Εύλογα θα αναρωτηθεί κάποιος από εσάς: Και γιατί μας αφορούν όλα αυτά; Απάντηση: Διότι συνδέονται ευθέως με την παρατεταμένη διαπραγμάτευση που διεξάγει στην πατρίδα μας με τους δανειστές η αμέριμνος Αριστερά!
Ο Τσίπρας θεωρεί ότι έχει χρόνο ως το καλοκαίρι.
Ένα έχουμε μόνο να του πούμε: Ξύπνα!
Επείγει η θωράκιση της χώρας από κινδύνους κάθε είδους.
Ωραία τα σχέδια για εισπράξεις ρεκόρ από τον τουρισμό, αφού φέτος οι Τούρκοι θα κυνηγούν τουρίστες με το τυφέκιον, δεν λέμε.

Τι γίνεται όμως αν ο «τρελός» Τραμπ εξαπολύσει επίθεση στη Σαουδική Αραβία και στο Κατάρ στην καρδιά της τουριστικής περιόδου;
Ε, λεβέντες μου;
Το έχετε σκεφτεί καθόλου αυτό;
Τι γίνεται επίσης αν τύχει καμιά στραβή στα βόρεια σύνορά μας, στα οποία υπάρχουν σημεία διέλευσης χιλιάδων τουριστών από τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ;
Νομίζετε λοιπόν ότι μπορείτε να κάνετε λεβέντικη διαπραγμάτευση ως το βαθύ θέρος, προκειμένου να κάνετε τα καλά παιδιά στους Γερμανούς για το χρέος αλλά και προκειμένου να ψηφίσει η κοινοβουλευτική ομάδα σας υπό τη δαμόκλειο σπάθη της χρεοκοπίας;

Η πολιτική στις μέρες της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης -αυτό είμαι σίγουρος ότι το γνωρίζει πλέον ο πρωθυπουργός εξ ιδίας πείρας- δεν είναι πλέον περίπατος.
Υπολογισμοί ανατρέπονται ανά πάσα στιγμή.
Σαφές;

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το Κρεμλίνο επιβεβαιώνει το τουρκικό εμπάργκο στις εισαγωγές ρωσικών σιτηρών

Η αγορά των σιτηρών δεν περιορίζεται μόνο στην Τουρκία, είναι ευρεία και διαμορφωμένη και συνεπώς όταν κλείνει ένα της τμήμα σημαίνει ότι περνάμε στα υπόλοιπα τμήματα της, δήλωσε ο εκπρόσωπος τύπου του ρώσου προέδρου Dmitry Peskov, με αφορμή το συνεχιζόμενο τουρκικό εμπάργκο στις εισαγωγές ρωσικών σιτηρών.

Αξίζει να σημειωθεί ότι πριν από μια εβδομάδα η Τουρκία, απρόσμενα, αποφάσισε να εξαιρέσει τα ρωσικά σιτηρά από τον κατάλογο των εισαγωγών άνευ δασμών, γεγονός που δημιούργησε προβλήματα στις ρωσικές εξαγωγές σιτηρών, καθώς η Τουρκία είναι ο δεύτερος μετά την Αίγυπτο μεγαλύτερος εισαγωγέας ρωσικών σιτηρών.

Η Ρωσική Ένωση εξαγωγέων Αγροτικών Προϊόντων, με επιστολή της προς τον ρώσο υπουργό Αγροτικής Οικονομίας Αλεξάντρ Τκατσόφ, είχε ζητήσει την περασμένη εβδομάδα τη συμβολή του ώστε να επιλυθεί το ζήτημα και να επαναληφθούν οι εξαγωγές αγροτικών προϊόντων στην Τουρκία, μετά την απόφαση της Άγκυρας να επιβάλει από τις 15 Μαρτίου δασμούς της τάξεως του 130% στις εισαγωγές σιτηρών από την Ρωσία.

Η Ρωσική Ένωση εξαγωγέων Αγροτικών Προϊόντων, ανέφερε μάλιστα ότι η Τουρκία επέβαλε εμπάργκο στα αγροτικά προϊόντα της Ρωσίας. Το υπουργείο οικονομικών της Τουρκίας απέρριψε τις πληροφορίες περί εμπάργκο, ωστόσο ο εμπορικός ακόλουθος της Ρωσίας στην Άγκυρα δήλωσε ότι η Τουρκία απέκλεισε τη Ρωσία από τον κατάλογο των χωρών για τις οποίες δεν υπάρχουν τελωνειακοί δασμοί.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο τούρκος πρόεδρος Τ. Ερντογάν κάλεσε σήμερα τους συμπατριώτες του να ψηφίσουν υπέρ της ενίσχυσης των εξουσιών του στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου ως απάντηση στην «αντι-τουρκική και αντι-ισλαμική Ευρώπη».

Επανήλθε, μάλιστα, λέγοντας πως «οι μάσκες των ευρωπαϊκών χωρών έπεσαν και κανείς μπορεί να δει τώρα το πραγματικό πρόσωπό τους».

«Αυτή η Ευρώπη, όπως ήταν και πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι ρατσιστική, φασιστική και σκληρή. Μια Ευρώπη αντι-τουρκική και αντι-ισλαμική», είπε.

«Σας ζητώ να δώσετε μια απάντηση την οποία εκείνοι που μας παρακολουθούν στην τηλεόραση, από το εξωτερικό, οι συμπολίτες μας, όλη η Ευρώπη και ο κόσμος ολόκληρος μπορούν να ακούσουν», είπε ο T. Ερντογάν στη διάρκεια μιας ομιλίας στην Άγκυρα. Στη συνέχεια, απαρίθμησε τα πλεονεκτήματα που παρουσιάζει, όπως είπε, η εγκαθίδρυση ενός προεδρικού συστήματος, απευθυνόμενος στο πλήθος που απάντησε με ένα ηχηρό “Ναι” όταν το ρώτησε αν είναι υπέρ «ενός μοναδικού έθνους, μιας μοναδικής σημαίας, ενός μοναδικού κόμματος, και ενός μοναδικού κράτους».

Στην προσπάθεια να κινητοποιήσει τους ψηφοφόρους καθώς πλησιάζει το δημοψήφισμα, το αποτέλεσμα του οποίου αναμένεται αμφίρροπο, ο Τ. Ερντογάν αναφέρθηκε πολλές φορές τις τελευταίες εβδομάδες στη διπλωματική κρίση που ξέσπασε από την άρνηση πολλών ευρωπαϊκών χωρών, κυρίως της Γερμανίας και της Ολλανδίας, να επιτρέψουν στους υπουργούς του να συμμετάσχουν σε προεκλογικές συγκεντρώσεις με την τουρκική διασπορά ενόψει της διεξαγωγής του δημοψηφίσματος.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Απειλή σε οικονομικό, κοινωνικό και πολιτισμικό επίπεδο θεωρούν οι Έλληνες τους μετανάστες, όπως προκύπτει από έρευνα του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ).

Συγκεκριμένα, το 65% των Ελλήνων που ρωτήθηκαν θεωρούν ότι οι μετανάστες κάνουν κακό στην ελληνική οικονομία, το 59% ότι τους παίρνουν τις δουλειές, ενώ το 59% ότι κάνουν μεγαλύτερη χρήση των υπηρεσιών υγείας και πρόνοιας από όσο συνεισφέρουν σε επίπεδο φόρων.

Η έρευνα καταδεικνύει, επίσης, τη σημασία που έχει για τους Έλληνες η πολιτισμική ομοιογένεια της χώρας. Για το 63% των Ελλήνων η χώρα τους έχει γίνει χειρότερο μέρος για να ζει κανείς, εξαιτίας της μετανάστευσης και για το 57% η πολιτιστική ζωή της Ελλάδας υποβαθμίζεται λόγω των μεταναστών, αντί να εμπλουτίζεται.

Για το ένα τρίτο των ερωτηθέντων, η κυβέρνηση δεν θα πρέπει να είναι γενναιόδωρη στην απόδοση του καθεστώτος του πρόσφυγα σε όσους το ζητάνε, ενώ το 44,4% πιστεύει ότι η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τους μετανάστες που έφτασαν στη χώρα με το πρόσφατο κύμα λίγο ή πολύ καλύτερα σε σχέση με τους γηγενείς, το 29,2% ότι τους αντιμετωπίζει το ίδιο και το 26,5% λίγο ή πολύ χειρότερα.

Ιδιαίτερα αρνητική είναι η στάση των Ελλήνων απέναντι στους μουσουλμάνους, καθώς οι τέσσερις στους δέκα ερωτώμενους θεωρούν ότι δεν πρέπει να έχουμε καθόλου μουσουλμάνους μετανάστες στη χώρα, ενώ άλλοι τέσσερις στους δέκα ότι θα πρέπει να έχουμε πολύ λίγους. Εξάλλου, σε πανευρωπαϊκή έρευνα που δημοσίευσε τον προηγούμενο μήνα το Βρετανικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων «Chatham House», οι Έλληνες ερωτώμενοι απάντησαν σε ποσοστό 58% ότι η μετανάστευση από τις μουσουλμανικές χώρες θα έπρεπε να σταματήσει.

Όπως εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο ερευνητής του ΕΚΚΕ, Άγγελος Τραμουντάνης, «βλέπουμε ότι οι Έλληνες αντιμετωπίζουν τη μετανάστευση ως απειλή σε δύο επίπεδα: Στο σκέλος της οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης της χώρας και σε επίπεδο ταυτότητας, ότι δηλαδή οι μετανάστες απειλούν την ταυτότητα του έθνους ή τη δική τους». Ο ίδιος επισημαίνει πως «περιμέναμε ότι θα βρούμε αυτά τα αποτελέσματα κυρίως λόγω της οικονομικής κρίσης, γιατί από τη βιβλιογραφία και από έρευνες έχει διαπιστωθεί πως όταν έχεις οικονομική κρίση, ανεργία και χαμηλούς μισθούς αυτό χτυπάει αντανακλαστικά, με αποτέλεσμα να αυξάνονται τα αρνητικά αισθήματα εναντίον των μεταναστών». Ωστόσο, τους ερευνητές εξέπληξε η ένταση των αποτελεσμάτων, «καθώς είδαμε ότι θεωρούν τους μετανάστες απειλή οριζόντια σε όλους τους τομείς, τον οικονομικό, τον κοινωνικό και την ταυτότητα».

Η έρευνα διεξήχθη στο πλαίσιο ενός ευρύτερου ερευνητικού προγράμματος με θέμα «Οι ανισότητες στον τομέα της υγείας στον μεταναστευτικό πληθυσμό», που παρουσιάστηκε τον περασμένο Φεβρουάριο σε διήμερο συνέδριο στην Αθήνα. Πρόκειται για το πρόγραμμα MIGHEAL, το οποίο χρηματοδοτείται από τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο και υλοποιείται από το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Επιστήμης και Τεχνολογίας της Νορβηγίας. Όλη η έρευνα έγινε με τη διαδικασία των συνεντεύξεων σε 505 μετανάστες και 827 Έλληνες, ηλικίας 15 ετών και άνω, που ζουν σε μεγάλα αστικά κέντρα της Ελλάδας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης 

Η κυβέρνηση Σημίτη, μετά την κρίση των Ιμίων το 1996, έπρεπε να είχε ανακηρύξει ΑΟΖ και μετά να την οριοθετήσει με την Κύπρο, την Αίγυπτο, την Λιβύη και την Ιταλία.

Εάν είχαμε εκμεταλλευτεί τον πλούτο της ΑΟΖ στο τέλος του 20ου αιώνα δεν θα βρισκόμαστε σήμερα σε αυτή την τραγική οικονομική κρίση. Τώρα είναι πολύ αργά να μας σώσει η ΑΟΖ με την τιμή του βαρελιού στα $45.

Ακόμα και αν οι αστρονομικοί αριθμοί του καθηγητή Αντώνη Φώσκολου είναι ακριβείς, δεν αρκούν πλέον να μας σώσουν από την επικείμενη καταστροφή.

Τώρα, και η σοβαρή «Καθημερινή» ασχολείται με τους υδρογονάνθρακες και γράφει:
«Γιγαντιαία κοιτάσματα φυσικού αερίου, ίσως από τα μεγαλύτερα του πλανήτη, μπορεί να βρίσκονται στην Aνατολική Μεσόγειο, αλλά η αξιοποίησή τους περιπλέκεται λόγω του εύφλεκτου περιφερειακού σκηνικού.»
Η Τουρκία βέβαια δεν έχει σταματήσει να προκαλεί στο Αιγαίο και στη Ανατολική Μεσόγειο, και πρόσφατα ο Τούρκος Υπουργός Ενέργειας ισχυρίσθηκε ότι «πάνω από το 60% του πετρελαίου και του φυσικού αερίου του κόσμου βρίσκεται σε περιοχές κοντά στην Τουρκία.» Πράγματι βρίσκονται κοντά στην Τουρκία, αλλά ανήκουν στις ΑΟΖ της Κύπρου, της Αιγύπτου και της Ελλάδας. Αλλά η Ελλάδα για δεκαετίες τώρα σνομπάρει τους υδρογονάνθρακες.

Η Τουρκία με επιθετικότητα και ασύστολο θράσος συνεχίζει για 40 χρόνια τώρα μια επιθετική και επεκτατική πολιτική στο Αιγαίο, στην οποία τα τελευταία χρόνια έχει συμπεριλάβει και το σύμπλεγμα του Καστελόριζου, προβάλλοντας συνεχώς αβάσιμες διεκδικήσεις, παραβιάζοντας όλους τους κανόνες του διεθνούς δικαίου. Όπως είχε προειδοποιήσει ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Οικονομίδης, που διετέλεσε νομικός σύμβουλος του ΥΠΕΞ:
«Η επεκτατική συμπεριφορά της Τουρκίας, η οποία εμφανώς δεν συνάδει με την σύγχρονη εποχή, στηρίζεται κυρίως σε τρεις παράγοντες: στην ισχύ έναντι της χώρας μας, στην αδυναμία του διεθνούς συστήματος να επιβάλει την εφαρμογή των διεθνών κανόνων και στην αδιαφορία των Μεγάλων Δυνάμεων, οι οποίες εξακολουθούν πάντοτε να τοποθετούν το ατομικό τους συμφέρον υπεράνω του γενικού συμφέροντος της διεθνούς κοινότητας ως συνόλου. Από την άλλη πλευρά, η χώρα μας, χωρίς σχέδιο και προγραμματισμό, δεν μπορεί παρά να ακολουθεί αμυντική πολιτική, πολλές φορές πυροσβεστικού χαρακτήρα. Μόνιμο χαρακτηριστικό της είναι η ατολμία, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ασκήσει νόμιμα δικαιώματα που της παρέχει το διεθνές δίκαιο και μερικές φορές και η υποχωρητικότητα.»
Δυο λόγια στις επόμενες γεννιές

Μια και το τραίνο της ΑΟΖ χάθηκε θα ήθελα να μοιρασθώ μερικές σκέψεις για τις επόμενες γενιές.
Για πάνω από 35 χρόνια τώρα η Ελλάδα επιμένει μονότονα ότι η μοναδική της διαφορά με την Τουρκία, ήτοι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου, είναι νομικής φύσης.

Όμως, εδώ και πάνω από 30 χρόνια η έννοια της υφαλοκρηπίδας έχει υπερκερασθεί απ’ αυτή της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ). Από την σύναψη της νέας Σύμβασης του Διεθνούς Δίκαιου της Θάλασσας το 1982, κανένα κράτος στον κόσμο δεν έχει ζητήσει μόνο την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, αλλά πάντα ζητά και την ταυτόχρονη οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης.

Πράγματι, όλες οι αποφάσεις του Δικαστηρίου μέχρι σήμερα, λαμβάνουν υπ’ όψη την οριοθέτηση και των δύο ζωνών, που πάντα συμπίπτουν.

Οι Τούρκοι βέβαια τρίβουν τα χέρια τους ακούγοντας για τόσα χρόνια τις ελληνικές κυβερνήσεις και όλα τα πολιτικά κόμματα να αναφέρονται μόνο στην υφαλοκρηπίδα, χωρίς να μνημονεύουν την ΑΟΖ. Ο λόγος βέβαια της μεγάλης χαράς των Τούρκων είναι ότι γνωρίζουν ότι η Ελλάδα έχει πολλά να κερδίσει μετά την οριοθέτηση μιας ΑΟΖ στο Αιγαίο. Τα πράγματα, όμως, άλλαξαν όταν η Κύπρος αποφάσισε, πολύ σωστά, να συνάψει συμφωνία με την Αίγυπτο για την οριοθέτηση της ΑΟΖ των δύο κρατών και μετά να αρχίσει έρευνες για πετρέλαια στην κυπριακή ΑΟΖ.

Η ελληνική κυβέρνηση εμφανίζεται να συμφωνεί και να υποστηρίζει την κυπριακή θέση, ενώ ποτέ δεν ασχολήθηκε σοβαρά με αυτή τη νέα έννοια του Δικαίου της Θάλασσας. Τώρα, η κυπριακή πρωτοβουλία φέρνει στο προσκήνιο όχι μόνο αυτή τη μεγάλη ελληνική παράλειψη αλλά και σε πολύ δύσκολη θέση και την Τουρκία, η οποία βέβαια δεν επιθυμεί κάποιος να εγείρει θέμα ΑΟΖ, που τόσο πολύ βλάπτει τα συμφέροντά της στη Μεσόγειο.

Η Σύμβαση του 1982 για το Δίκαιο της Θάλασσας αναφέρει ρητά (άρθρο 121, παράγραφο 2) ότι όλα τα νησιά διαθέτουν ΑΟΖ και ότι η ΑΟΖ ενός νησιού καθορίζεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που καθορίζεται και για τις ηπειρωτικές περιοχές. Επομένως, η Τουρκία δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει για την ΑΟΖ τα ίδια επιχειρήματα που προβάλλει για την υφαλοκρηπίδα των νησιών του Αιγαίου, ότι, δηλαδή, τα νησιά μας δεν διαθέτουν υφαλοκρηπίδα ή ότι «κάθονται» πάνω στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας, γιατί η ΑΟΖ δεν έχει κανένα γεωλογικό «παρελθόν». Άλλωστε, η νέα Σύμβαση έχει καταργήσει τη γεωλογική έννοια της υφαλοκρηπίδας και έτσι η Τουρκία έχει στερηθεί και αυτό το επιχείρημα.

Τα τελευταία χρόνια, κάποιοι προσπαθούν να μειώσουν την αξία της ΑΟΖ επιδιώκοντας να μας πείσουν ότι δεν αποτελεί παρά ΜΟΔΑ. Ξεχνούν βέβαια, όπως ήδη αναφέραμε, ότι για πολλά χρόνια κανένα κράτος δεν έχει προσφύγει στη Χάγη ζητώντας μόνο την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, αλλά ζητούν ταυτόχρονα και την οριοθέτηση της ΑΟΖ. Ξεχνούν επίσης ότι στη δεκαετία του 1970, κατά τις συζητήσεις της Διάσκεψης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, οι αντιπροσωπείες των κρατών της Λατινικής Αμερικής, που έφεραν προς συζήτηση την νέα έννοια της ΑΟΖ, ζήτησαν να αγνοηθεί η ύπαρξη της υφαλοκρηπίδας, μια και είχε ξεπεραστεί από αυτή της ΑΟΖ. Οι ίδιοι, όχι μόνο αγνοούν την αξία της ΑΟΖ αλλά προσπαθούν να μας πείσουν ότι το Ισραήλ και η Κύπρος κακώς προχώρησαν σε οριοθέτηση της ΑΟΖ και έχουν απεμπολήσει τα εθνικά τους συμφέροντα, αγνοώντας την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. Είναι ξεκάθαρο σε όλους ότι η οριοθέτηση της ΑΟΖ ανάμεσα στην Κύπρο και το Ισραήλ αποτελεί όχι μόνο μία σημαντική οριοθέτηση, αλλά ταυτόχρονα τα κράτη αυτά έχουν προχωρήσει σε θαλάσσιες έρευνες για την εξερεύνηση πετρελαίου και φυσικού αερίου και όταν αναφέρονται στις έρευνες για υδρογονάνθρακες αναφέρονται στις έρευνες στην ΑΟΖ και όχι στην υφαλοκρηπίδα. Κάποιοι συνεχίζουν να επιμένουν και να δίνουν μαθήματα στους Κύπριους και στους Ισραηλινούς τονίζοντας ότι «Η ΑΟΖ δεν έχει καμία σχέση με το θέμα του ορυκτού πλούτου. Αυτός με την υφαλοκρηπίδα σχετίζεται.”

Η δημιουργία ΑΟΖ στις Ελληνικές θάλασσες δικαιολογείται για τους ακόλουθους λόγους:

Α. Υπάρχουν σήμερα 137 παράκτια κράτη που διαθέτουν ΑΟΖ. Είναι εμφανές ότι οι Έλληνες επικριτές της ΑΟΖ πιστεύουν ότι αυτά τα κράτη κακώς οριοθέτησαν ΑΟΖ. Η Σύμβαση του 1982 για το Δίκαιο της Θάλασσας αναφέρει ρητά στο Άρθρο 121, παράγραφος 2, ότι όλα τα νησιά και οι νησίδες, με εξαίρεση τους βράχους που δεν μπορούν να έχουν δική τους οικονομική ζώνη, διαθέτουν ΑΟΖ και ότι η ΑΟΖ ενός νησιού καθορίζεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που καθορίζεται και για τις ηπειρωτικές περιοχές. Αυτό είναι το μεγάλο πλεονέκτημα της Ελλάδας έναντι της Τουρκίας, γιατί η Τουρκία δεν μπορεί να προβάλει τα ίδια επιχειρήματα που χρησιμοποιεί για δεκαετίες τώρα για την υφαλοκρηπίδα των νησιών του Αιγαίου. Δηλαδή ότι τα νησιά μας δεν διαθέτουν υφαλοκρηπίδα ή ότι βρίσκονται πάνω στην «υφαλοκρηπίδα» της Ανατολίας

Β. Στις 10 Μαρτίου 1983 ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρέιγκαν υπέγραψε διακήρυξη βάσει της οποίας η Αμερική δημιούργησε ΑΟΖ 200 ν.μ. πέρα από τις ακτές της. H πράξη αυτή της Αμερικής ήταν πολύ χρήσιμη για την Ελλάδα, διότι η Αμερική διατήρησε, σύμφωνα με την Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, ΑΟΖ για όλα ανεξαιρέτως τα νησιά της. Έτσι, για την αμερικανική κυβέρνηση θα είναι πολύ δύσκολο να αρνηθεί στην Ελλάδα τη δημιουργία ελληνικής ΑΟΖ, όταν αυτή η ενέργεια δεν θα διαφέρει καθόλου από τη δημιουργία της αμερικανικής ΑΟΖ.
Ας σημειώσουμε ότι Αμερική, που απέχει μόνο 90 μίλια από τη Κούβα, δεν τόλμησε να ισχυρισθεί ότι η Κούβα, επειδή είναι νησί, δεν έχει πλήρη δικαιώματα σε ΑΟΖ, αλλά οριοθέτησε την ΑΟΖ ανάμεσα στα δύο κράτη χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της “μέσης γραμμής” , μέθοδο που τόσο απεχθάνονται οι Τούρκοι. Μάλιστα η κυβέρνηση της Κούβας αποφάσισε πρόσφατα να αρχίσει έρευνες για πετρέλαια στη δική της ΑΟΖ, έρευνες που μάλιστα γίνονται σε απόσταση μόνο 45 μιλίων από τις ακτές της Φλόριδα. Όταν λέμε προτρέπουμε τους Αμερικάνους να διαμηνύσουν στην Τουρκία να σεβαστεί τα νησιά που είναι πολύ κοντά στις ακτές της αλλά δεν της ανήκουν, όπως πράττουν και οι ίδιοι , μας απαντούν ότι αυτή η περίπτωση είναι διαφορετική και αφορά «ειδικές περιστάσεις» μιας ημίκλειστης θάλασσας.]

Γ. Στα τέλη του 1986 η Τουρκία υιοθέτησε ΑΟΖ στη Μαύρη Θάλασσα και κατέληξε σε συμφωνία με την τότε Σοβιετική Ένωση για τις επικαλυπτόμενες περιοχές χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της “μέσης γραμμής”. Αργότερα, η Τουρκία άρχισε συνομιλίες με την Βουλγαρία και την Ρουμανία για το ίδιο θέμα, που κατέληξαν σε συμφωνίες παρόμοιες του τύπου με αυτή που είχε συνάψει με τους Σοβιετικούς. Ουδέποτε, βέβαια, η Τουρκία πρότεινε στην Ελλάδα και σε άλλα γειτονικά κράτη να κάνουν το ίδιο στη Μεσόγειο. Έτσι, η Μαύρη Θάλασσα, που αποτελεί “κλειστή ή ημίκλειστη θάλασσα”, όπως και η Μεσόγειος, έχει εντελώς μοιρασθεί από τα παράκτια κράτη αυτής της θάλασσας χρησιμοποιώντας την οριοθέτηση της ΑΟΖ και όχι της υφαλοκρηπίδας. Αυτό, κατά την άποψή μου , αποτελεί τον πιο λανθασμένο χειρισμό της Τουρκίας, την αχίλλειο πτέρνα της, διότι δέχθηκε να οριοθετήσει τη θαλάσσια ζώνη της Μαύρης Θάλασσας με μια μέθοδο που δεν ίσχυε μέχρι το 1982, δηλαδή με τη μέθοδο της ΑΟΖ που πολέμησε τόσο πολύ κατά τη Διάσκεψη του ΟΗΕ. Η Τουρκία χρησιμοποίησε αυτή τη νέα θαλάσσια ζώνη, παρ’ ότι μέχρι σήμερα αρνείται να προσχωρήσει στη νέα Συνθήκη για το Δίκαιο της Θάλασσας, που περιλαμβάνει και την ΑΟΖ. Πώς μπορεί η Τουρκία να αρνείται την οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Ελλάδα, όταν ήδη υπάρχει το προηγούμενο της Μαύρης Θάλασσας;

Δ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει επίσης αποδεχθεί την ΑΟΖ και πολλά παράκτια κράτη-μέλη της έχουν υιοθετήσει ΑΟΖ 200 μιλίων. Έτσι, είναι απορίας άξιον γιατί όχι μόνο η ΕΕ δεν παρεμβαίνει υπενθυμίζοντας στη Τουρκία ότι όλα τα κράτη-μέλη της έχουν δικαίωμα να υιοθετήσουν ΑΟΖ στις παράκτιες περιοχές τους, αλλά και να υποχρεώσει όλα τα κράτη-μέλη της, που δεν έχουν ήδη ΑΟΖ, να ανακηρύξουν τέτοια ΑΟΖ.

Τα τελευταία χρόνια έχει φουντώσει για τα καλά η συζήτηση για την ΑΟΖ και, ως συνήθως, δεν υπάρχει Έλληνας που να μην εκφέρει μια γνώμη γι’ αυτό το τόσο λεπτό θέμα, ανεξάρτητα αν οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν καν τι είναι αυτή η ΑΟΖ και τι σημαίνουν τα αρχικά της.

Υπάρχουν δύο απλές ερωτήσεις που χρήζουν απαντήσεων:

1. Θα χρειαζόταν η Ελλάδα πρώτα να ανακηρύξει και μετά να οριοθετήσει την ΑΟΖ της, εάν γνώριζε ότι δεν υπάρχει ούτε μια σταγόνα υδρογονανθράκων στις θάλασσές της;

2. Γιατί να ασχοληθούμε με το θέμα της ΑΟΖ, όταν η υφαλοκρηπίδα θα μπορούσε να λύσει αντίστοιχα ζητήματα;

Οι απαντήσεις είναι εξίσου απλές και συνοψίζονται στα επόμενα. Και βέβαια θα χρειαζόταν η ανακήρυξη της ΑΟΖ. Πάνω απ’ όλα η ΑΟΖ της Ελλάδας είναι τα θαλάσσια σύνορά της και η ΑΟΖ περιλαμβάνει τον βυθό της υφαλοκρηπίδας αλλά και άλλα σημαντικά στοιχεία ,όπως αυτά της αλιείας, της ρύπανσης του περιβάλλοντος και της παραγωγής ενέργειας από τα ύδατα, τα ρεύματα και τους ανέμους.

Η πλειοψηφία των κρατών που ανακήρυξαν ΑΟΖ δεν έχουν ούτε μια σταγόνα υδρογονανθράκων, αλλά την ανακήρυξαν για να προστατέψουν την αλιεία τους. Επίσης, την δεκαετία του 1980 η τότε Σοβιετική Ένωση, η Τουρκία, Ρουμανία και η Βουλγαρία οριοθέτησαν την ΑΟΖ της Μαύρης Θάλασσας χωρίς καν να γνωρίζουν εάν η Μαύρη Θάλασσα είχε κοιτάσματα υδρογονανθράκων. Το ίδιο έκαναν και δύο κράτη της Μεσογείου, η Αίγυπτος και το Μαρόκο, χωρίς να τους απασχολεί, αρχικά, εάν υπήρχαν υδρογονάνθρακες στην περιοχή τους.

Γεννώνται όμως και μερικά αμείλικτα ερωτήματα καθώς φαίνεται ότι οι οπαδοί της υφαλοκρηπίδας δεν ενδιαφέρονται να προφυλάξουν τους Έλληνες ψαράδες από τους Τούρκους ψαράδες και το τουρκικό πολεμικό ναυτικό που τους παρενοχλεί στο Αιγαίο. Δεν αντιλαμβάνονται ότι όταν εγώ, πριν 35 χρόνια, αντιλήφθηκα την αξία της ΑΟΖ και άρχισα να γράφω και να επιμένω, παρ’ ότι όλοι με αγνοούσαν, δεν αναφέρθηκα σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Έγραψα, ότι η ΑΟΖ δεν ασχολείται μόνο με τον βυθό των θαλασσών αλλά και με την αλιεία, την αιολική ενέργεια και το περιβάλλον. Που βρίσκονταν όλοι οι οπαδοί της υφαλοκρηπίδας, ακαδημαϊκοί και δημοσιογράφοι, όταν το 2004 ο Τάσσος Παπαδόπουλος ανακήρυξε την ΑΟΖ; Έπρεπε να παρέμβουν τότε και να του πουν «Κύριε Πρόεδρε γιατί ασχολείστε με την ΑΟΖ; Πετρέλαιο δεν θέλετε να βρείτε; Αυτό βρίσκεται στην υφαλοκρηπίδα και όχι στην ΑΟΖ».

Πολύ αργότερα έπρεπε, βέβαια, να παρέμβουν όταν οι Ισραηλινοί και οι Κύπριοι συζητούσαν για την οριοθέτηση της ΑΟΖ, μια και ήθελαν να αρχίσουν έρευνες για υδρογονάνθρακες και να τους χλευάσουν «είστε άσχετοι γιατί, για να εξερευνήσετε τον ορυκτό σας πλούτο, πρέπει να κάνετε οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και όχι ΑΟΖ!» Είναι οι ίδιοι που όχι μόνο αγνοούν την αξία της ΑΟΖ, αλλά προσπαθούν να μας πείσουν ότι το Ισραήλ και η Κύπρος κακώς προχώρησαν σε οριοθέτηση της ΑΟΖ και έχουν απεμπολήσει τα εθνικά τους συμφέροντα μια και αγνόησαν την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας.

Εκείνο που προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση και θλίψη είναι το γεγονός ότι οι ακαδημαϊκοί και οι δημοσιογράφοι, που είναι οπαδοί της υφαλοκρηπίδας, έμμεσα επικροτούν την θέση της Τουρκίας, που επιμένει ότι η υφαλοκρηπίδα είναι το ζητούμενο και για πάνω από 35 χρόνια τώρα επιμένει να συζητά με την Ελλάδα μόνο το θέμα της υφαλοκρηπίδας και να μη θέλει να κουβεντιάσει το θέμα της ΑΟΖ. Γιατί αγνοούν ότι η Τουρκία δεν υπέγραψε και δεν επικύρωσε τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας λόγω της ύπαρξης της ΑΟΖ; Ηλθε η ώρα αυτοί οι αναλυτές να αναγνωρίσουν τη λανθασμένη προσέγγιση τους και να συνταχθούν με την μόνη επωφελή για τα εθνικά συμφέροντα στάση, δηλαδή της ανακήρυξης και οριοθέτησης της ελληνικής ΑΟΖ.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Έχει ξεπεράσει τα όρια μιλώντας για ναζί…

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ξεπέρασε τα όρια όταν συνέκρινε την τρέχουσα κυβέρνηση της Γερμανίας με τους ναζί και δεν είναι πλέον ευπρόσδεκτος στη χώρα, δήλωσε ο αντιπρόεδρος της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης (CDU) Φόλκερ Μπουφιέ.

Η αντίδραση του Μπουφιέ, αντιπροέδρου του κόμματος της καγκελαρίου Άγγελα Μέρκελ, καταδεικνύει την αυξανόμενη αγανάκτηση για τις δηλώσεις του Ερντογάν κατά της Γερμανίας και άλλων ευρωπαϊκών χωρών και των συγκρίσεων που κάνει μεταξύ των ναζιστικών πρακτικών και την απαγόρευση πραγματοποίησης πολιτικών εκδηλώσεων υπέρ του «ναι» στο τουρκικό δημοψήφισμα σε ευρωπαϊκές χώρες.

«Αρκετά», τόνισε ο Μπουφιέ, ο οποίος είναι πρωθυπουργός του ομόσπονδου κρατιδίου της Έσσης. «Ο Ερντογάν και η κυβέρνησή του δεν είναι ευπρόσδεκτοι στη χώρα μας και αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό», δήλωσε στον ραδιοφωνικό σταθμό DLF.

Τα γερμανικά μέσα μετέδωσαν ότι ο Τούρκος πρόεδρος σκοπεύει να επισκεφθεί τη Γερμανία αυτό τον μήνα για να ζητήσει τη στήριξη του 1,4 εκατομμυρίου Τούρκων ψηφοφόρων που ζουν εκεί στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου.

Ο Μπουφιέ επεσήμανε ότι μια τέτοια επίσκεψη θα προκαλούσε προβλήματα ασφαλείας. «Κάποιος που μας προσβάλει με αυτό τον τρόπο δεν μπορεί να περιμένει ότι θα συγκεντρώσει χιλιάδες αστυνομικούς για να τον προστατεύσουν».

Προς το παρόν πάντως η γερμανική κυβέρνηση δεν έχει λάβει επίσημο αίτημα για επίσκεψη του Ερντογάν.

Ο Ράινερ Χάζελοφ, ένα άλλο μέλος του CDU και πρωθυπουργός της Σαξονίας- Άνχαλτ, κάλεσε το Βερολίνο να απαγορεύσει τέτοιου είδους επισκέψεις.

«Κάθε ηγέτης που επιθυμεί να συζητήσει κάτι μαζί μας είναι ευπρόσδεκτος ως καλεσμένος και θα είναι ευπρόσδεκτος βάσει του διπλωματικού πρωτοκόλλου, όμως αυτό δεν περιλαμβάνει την πραγματοποίηση προεκλογικής εκστρατείας, και κυρίως όχι από ανθρώπους που μας κατηγορούν ως έθνος», τόνισε ο Χάζελοφ σε άρθρο που δημοσιεύθηκε σήμερα στην εφημερίδα Die Welt.

«Αυτοί που μας συγκρίνουν με τους ναζί δεν είναι ευπρόσδεκτοί. Δεν είναι αποδεκτό», υπογράμμισε, προσθέτοντας ότι το Βερολίνο δεν θα πρέπει να αφήνει τις τοπικές αυτοδιοικήσεις και τις κυβερνήσεις των κρατιδίων να λαμβάνουν αποφάσεις σχετικά με τις επισκέψεις Τούρκων πολιτικών, όπως συνέβαινε μέχρι τώρα.

Ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης Νουμάν Κουρτουλμούς δήλωσε χθες ότι η Άγκυρα χρησιμοποιεί μεταφορές με τον φασισμό επειδή ανησυχεί ότι οι ευρωπαϊκές χώρες ξεχνούν την ιστορία τους και πέφτουν ξανά στην παγίδα του ναζισμού.

Στη σημερινή του ομιλία ο Ερντογάν επεσήμανε ότι η χώρα του δεν μπορεί πλέον να υφίσταται πιέσεις από σκέψεις, όπως η συμφωνία για την ανάσχεση των μεταναστευτικών ροών που έχει συνάψει με την ΕΕ με αντάλλαγμα οικονομική βοήθεια από την Ευρώπη και εντατικές ενταξιακές διαπραγματεύσεις.

Ο Ευρωπαίος επίτροπος Γιοχάνες Χαν σημείωσε μιλώντας στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας Bild ότι οι προοπτικές της Τουρκίας να ενταχθεί στην ΕΕ θα είναι «ολοένα και λιγότερο ρεαλιστικές», αν δεν αλλάξει πορεία κ αι δεν πάψει να απομακρύνεται από τις ευρωπαϊκές αξίες.

Ο Χαν δήλωσε ότι η ΕΕ έχει εκφράσει επανειλημμένα τις ανησυχίες της σχετικά με «τις ολοένα και αυξανόμενες αυταρχικές τάσεις του προέδρου Ερντογάν».«Οι απειλές δεν είναι ο τρόπος να γίνεται πολιτική. Καθιστούν αδύνατο τον λογικό διάλογο», κατέληξε.

Πρωθυπουργός Βελγίου: Δεν θα αφεθούμε να εκφοβιστούμε από τον Ερντογάν

Σφοδρά επικριτικός έναντι της Τουρκίας εμφανίστηκε με δηλώσεις του ο Βέλγος πρωθυπουργός κ. Μισιέλ σύμφωνα με την εφημερίδα De Tijd, λέγοντας ότι «δεν θα αφεθούμε να εκφοβιστούμε από την προεκλογική στρατηγική θυματοποίησης και διέγερσης των εθνικιστικών αισθημάτων που έχει υιοθετήσει ο Ερντογάν».

Ο Βέλγος Πρωθυπουργός, άσκησε επίσης κριτική στην εκστρατεία που έχει ξεκινήσει ο τουρκικός Τύπος σε βάρος του Βέλγου Υφυπουργού Ίσων Ευκαιριών και Καταπολέμησης της Φτώχειας Zuhal Demir. Ο Βέλγος Πρωθυπουργός δεν παραλείπει ακόμη να εκφράσει την ανησυχία του για το μέλλον της Τουρκίας: «Εδώ και μήνες κρούω τον κώδωνα του κινδύνου για την κατάσταση στην Τουρκία. Τα ανθρώπινα δικαιώματα, η ελευθερία της έκφρασης και το κράτος δικαίου δεν συμβαδίζουν με τις ευρωπαϊκές προδιαγραφές ιδίως μετά τον Ιούλιο 2016», υπενθυμίζει.

Την ίδια ώρα μικρές θεωρεί η De Morgen τις πιθανότητες επιτυχίας του υπό ίδρυση πολιτικού σχηματισμού που διάκειται θετικά απέναντι στους μετανάστες και φιλοδοξεί να ‘στεγάσει’ πολιτικά όλους τους αλλοεθνείς, Τούρκους, Μαροκινούς, Κονγκολέζους που συμβιώνουν στο Βέλγιο. Το σκεπτικό της εφημερίδας είναι ότι ο εν λόγω σχηματισμός στερείται ευρείας νομιμοποίησης σε πανεθνική κλίμακα, ενώ και οι αντίστοιχες κοινότητες που φιλοδοξεί να εκπροσωπήσει έχουν διαφορετικό πολιτισμικό υπόβαθρο και ενίοτε αντικρουόμενα συμφέροντα.

Περιμένει το δημοψήφισμα για να τινάξει στον αέρα τις σχέσεις με ΕΕ ο Ερντογάν;

Ο τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε πως μετά το δημοψήφισμα του Απριλίου η Τουρκία μπορεί να αναθεωρήσει τις σχέσεις της με την Ευρώπη, την οποία χαρακτήρισε «φασιστική και σκληρή» και είπε ότι θυμίζει εκείνην της εποχής πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η Τουρκία και η Ευρώπη βρίσκονται στα αντιπαράθεση με την Άγκυρα να κατηγορεί ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες όπως η Γερμανία και η Ολλανδία ότι εφαρμόζουν αυτό που αποκαλεί «ναζιστικές μεθόδους» απαγορεύοντας τις συγκεντρώσεις τούρκων υπουργών με Τούρκους του εξωτερικού πριν από ένα κρίσιμο δημοψήφισμα που θα δώσει στον Ερντογάν διευρυμένες εξουσίες.

Η Τουρκία δεν θα απειληθεί πια από τη διαδικασία ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ,) είπε ο Ερντογάν και πρόσθεσε ότι, από τώρα και στο εξής, δεν θα επιτρέψει σε κανέναν Ευρωπαίο σε τουρκικό έδαφος να διεξαγάγει «κατασκοπεία» με διάφορα προσχήματα.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

◉ Η μετατροπή των ΗΠΑ σε χώρα μειωμένης εθνικής κυριαρχίας, η γεωστρατηγική παράλυση της Ρωσίας και η ανάγκη της Ελλάδας να επενδύσει σε συμμαχίες στην περιφέρεια της.
◉ Πυρήνας της στρατηγικής του Τραμπ ήταν η προσέγγιση με τη Μόσχα, γι' αυτό και του έχει απαγορευτεί ουσιαστικά να ασκεί εξωτερική πολιτική.
◉ Η Άγκυρα αναμένεται να εκμεταλλευτεί το κενό των "μεγάλων", εντείνοντας την επιθετικά αναθεωρητική πολιτική της στο Αιγαίο
◉ Τυχόν "λανθασμένες" κινήσεις από πλευράς Μόσχας θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν από το αντι-τραμπικό λόμπι της Ουάσιγκτον, παγιώνοντας τον αντιρωσισμό
◉ Οι κατεξοχήν χώρες με τις οποίες μπορεί η Ελλάδα να επιδιώξει δραστική ενίσχυση των σχέσεών της είναι το Ιράν, η Αίγυπτος, η Αρμενία και η Σερβία. Οι τρεις πρώτες είναι αντιτουρκικές και η τελευταία μπορεί να περιορίσει την Αλβανία από το να δρα ως «μακρύ χέρι» του Ερντογάν.

Του δρ. Κωνσταντίνου Γρίβα

Το ιδιόρρυθμο, μετανεωτερικό πραξικόπημα εναντίον του Ντόναλντ Τραμπ που βρίσκεται υπό εξέλιξη στις Ηνωμένες Πολιτείες από ένα πανίσχυρο κομμάτι του αμερικανικού κατεστημένου έχει προκαλέσει ένα πρωτοφανές κενό εξουσίας στην Ουάσιγκτον. Μεταξύ των άλ­λων, ουσιαστικά έχει απαγορευτεί στον νέο Αμερικανό πρόεδρο να ασκεί εξωτερική πολιτική, δεδομένου ότι πυρήνας της στρατηγικής του ήταν η προσέγγιση με τη Μόσχα, έτσι ώστε να ξεκινήσει μια προσπάθεια αποσυσπείρωσης της Ευρασίας και απομόνωσης της ανερχόμενης Κίνας.

Κατά συνέπεια, έως ότου τερματιστεί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο αυτός ο εσωτερικός ανταγωνισμός στο αμερικανικό πλέγμα εξουσίας, οι ΗΠΑ θεωρούνται χώρα μειωμένης εθνικής κυριαρχίας και οι δυνατότητες αλλά και οι προθέσεις τους να παρεμβαίνουν στο εξωτερικό είναι μη προσδιορίσιμες. Και ούτε μπορούμε να είμαστε σίγου­ροι ότι αυτή η κατάσταση θα επιλυθεί σύντομα ή ότι δεν θα κληροδοτήσει, ακόμη και μετά την όποια «επίλυσή» της, μια εγγενή ασάφεια στις γεωστρατηγικές επιλογές της Ουάσιγκτον.

Το κενό αυτό αναμένεται, ωστόσο, να αξιοποιηθεί ως παράθυρο ευκαιρίας από την Άγκυρα, ώστε να εντείνει την επιθετικά αναθεωρητική πολιτική της στο Αιγαίο για να ενισχύσει το γεωπολιτικό της χαρτοφυλάκιο και να είναι σε θέση να επαναδιαπραγματευτεί από θέση ισχύος τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ, όταν και αν αναδημιουργηθεί ο μηχανισμός εξουσίας στην Ουάσιγκτον και επανεκκινήσει η αμερικανική στρατηγική. Ως εκ τούτου, και η Ελλάδα οφείλει να προσαρμοστεί σε αυτή τη νέα, «μετααμερικανική» τρόπον τινά κατάσταση προκειμένου να αντιμετωπίσει την τουρκική επιθετικότητα.

Συγκεκριμένα, η αποφασιστική παρέμβαση της Ουάσιγκτον στις κρίσεις του ελληνοτουρκικού συστήματος δεν μπορεί πλέον να θεωρείται δεδομένη -αν ήταν και ποτέ. Άρα η ελληνική εξωτερική και αμυντική πολιτική θα πρέπει να ξεπεράσει την... παιδική της ηλικία και να περάσει στη φάση της ενηλικίωσης όπου θα πρέπει να κατανοήσει ότι δεν μπορεί να βασίζεται παρά μόνον στον εαυτό της. Παρεμπιπτόντως η παραδοχή της μειωμένης αμερικανικής επιρροής στα διεθνή θέματα γενικώς και στο ελληνοτουρκικό σύστημα ειδικότερα επ' ουδ.ενί θα πρέπει να αντικατασταθεί με μια υπερβάλλουσα προσδοκία όσον αφορά στον ρόλο της Ρωσίας. Αντιθέτως το κενό εξουσίας που έχει προκύψει στην Ουάσιγκτον εξ αντικειμένου οδηγεί και τη Μόσχα σε προσωρινή γεωστρατηγική παράλυση, δεδομένου ότι τυχόν «λανθασμένες» ή «προκλητικές» γεωπολιτικές κινήσεις από πλευράς της θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν από το αντιτραμπικό λόμπι των Ηνωμένων Πολιτειών και να παγιώσουν τον μισαλλόδοξο αντιρωσισμό στην αμερικανική πολιτική.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν επιλογές συμμαχιών και ενίσχυσης των γεωστρατηγικών σχέ­σεων της Ελλάδας με άλλες χώρες. Απλώς, αντί να αναζητούμε κάποιον παντοδύναμο γίγαντα-προστάτη έτσι ώστε να έχουμε τη φαντασίωση ότι προστατευόμαστε από κάποια πανίσχυρη δύναμη, διαιωνίζοντας εν παραλλήλω μια κατάσταση «θεσμοθετημένα» μειωμένης εθνικής κυριαρχίας, η οποία αποτελεί οργανικό μέρος της πολιτικής φιλοσοφίας και του τρόπου διακυβέρνησης των εγχώριων ηγετικών ελίτ, μπορούμε και οφείλουμε να αναζητήσουμε ισότιμες συμμαχίες με χώρες στην περιφέρειά μας με τις οποίες έχουμε αυτή τη στιγμή συνεργατικά γεωπολιτικά χαρακτηριστικά.

Δημιουργώντας έναν δακτύλιο ασφαλείας γύρω μας

Όπως ο γράφων έχει υποστηρίξει και σε άλλα άρθρα του στα «Επίκαιρα», η Ελλάδα θα μπορούσε να επενδύσει στη δημιουργία ενός συμμαχικού δακτυλίου γύρω της τοποθετώντας τον εαυτό της στο κέντρο ενός σπονδυλωτού γεω-συστήματος που θα ξεκινά από τα Βαλκάνια και θα καταλήγει στην Κεντρική Ασία. Οι κατεξοχήν χώρες με τις οποίες θα μπορούσε η Ελλάδα να επιδιώξει δραστική ενίσχυση των σχέσεών της είναι το Ιράν, η Αίγυπτος η Αρμενία και η Σερβία. Οι δύο πρώτες είναι φύσει και θέσει αντιτουρκικές διεκδικώντας κυρίαρχο ρόλο στις ίδιες περιοχές με την Τουρκία, ενώ φαίνεται να θεωρούν την Ελλάδα εν δυνάμει παράγοντα συμβολής στις γεωπολιτικές τους φιλοδοξίες. Η δε Αρμενία είναι μια παραδοσιακά φιλελληνική και οργανικά αντιτουρκική χώρα, μικρή μεν, αλλά με μεγάλο γεωπολιτικό δυναμισμό, με ισχυρό λόμπι στην Ουάσιγκτον και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες και με τη σχέση της με τη Μόσχα να ενισχύεται διαρκώς.

Όσο για τη Σερβία, επαναδιεκδικεί μια κυρίαρχη θέση στα Δυτικά Βαλκάνια, ιδιαίτερα μετά το «ορφάνεμα» της Αλβανίας και των Σκοπίων, που είχαν ταυτιστεί με το λόμπι των Δημοκρατικών στην Ουάσιγκτον. Επίσης, αναβαθμίζει κι αυτή δραστικά τις σχέσεις της με τη Ρωσία και η αυτοπεποίθησή της ενισχύεται ολοένα και περισσότερο. Μεταξύ των άλλων πλεονεκτημάτων μιας ουσιαστικής ελληνοσερβικής προσέγγισης θα ήταν και η τοποθέτηση της Αλβανίας σε μια γεωπολιτική λαβίδα που θα την καθιστούσε ιδιαίτερα προσεκτική όσον αφορά σε τυχόν επιλογές της να λειτουργεί ως «μακρύ χέρι» της Άγκυρας στην περιοχή, ενώ ο αποχαλινωμένος αλβανικός εθνικισμός πιθανώς να κινούνταν προς πιο μετριοπαθείς κατευθύνσεις.

Άποψη δε του γράφοντος είναι πως, σε αντίθεση με ό,τι κατά και ρούς υποστηρίζεται, το Ισραήλ δεν μπορεί να αποτελέσει μέρος αυτού του δακτυλίου. Φυσικά, αυτό δεν συνεπάγεται ότι οι σχέσεις με το Τελ Αβίβ θα πρέπει να οδηγηθούν σε μια «εποχή των παγετώνων». Όμως οι θεωρίες περί ελληνοϊσραηλινής-αντιτουρκικής συμμαχίας δύσκολα μπορούν να τεκμηριωθούν. Μεταξύ των άλλων, το Ισραήλ σε καμία περίπτωση δεν θέλει να αποκτήσει έναν ακόμη εχθρό στην περιοχή.

Αντιθέτως, δείχνει πως επιδιώκει απεγνωσμένα να αποκαταστήσει και να παγιώσει μια «παγερή φιλία» με την Τουρκία, έστω κι αν για να επιτύχει κάτι τέτοιο αναγκάζεται σε ταπεινωτικές κινήσεις. Επιπροσθέτως και το Τελ Αβίβ δείχνει εδώ και καιρό να βρίσκεται σε μια διαρκή αμηχανία αναφορικά με τις γεωστρατηγικές του επιλογές, ενώ έχει εγκλωβιστεί σε μια τόσο φοβική όσο και μισαλλόδοξή αντιιρανική ρητορική που φαίνεται να αποτελεί λιγότερο αποτέλεσμα ψυχρής γεωπολιτικής ανάλυσης και περισσότερο προϊόν παρανοϊκών αναγνώ­σεων της πραγματικότητας.

Πάντως το σχήμα των ελληνικών συμμαχιών θα μπορούσε να συμπληρωθεί επίσης με τη δραστική ενίσχυση των σχέσεων με μια ευρω­παϊκή δύναμη. Για την ακρίβεια, με τη μόνη ευρωπαϊκή δύναμη, τη Γαλ­λία. Δηλαδή τη μοναδική ευρωπαϊκή χώρα που έχει πλήρη και «ολιστική» γεωπολιτική ταυτότητα και δεν είναι ισχυρή αποκλειστικά στον τομέα της οικονομίας όπως είναι η Γερμανία, ενώ αποτελεί έναν μεσαίο μεν, ανερχόμενο δε διεθνή πόλο ισχύος.

Στην περισσότερο εθνοκεντρική Ευρώπη που διαφαίνεται ότι θα προκύψει τα ερχόμενα χρόνια, η Γαλλία αναμένεται να αποτελέσει κυρίαρχο δρώντα ακριβώς λόγω της «ολιστικής» γεωπολιτικής της ταυτότητας αλλά και της ανάγκης της να ξεπεράσει τα οικονομικά της προβλήματα διά της γεωπολιτικής αναβάθμισης. Η δε Αθήνα ενδέχε­ται να αποτελεί έναν σημαντικό εν δυνάμει σύμμαχο για το Παρίσι, κυ­ρίως λόγω της μεσογειακής φύσης και των δύο, με τη Γαλλία να δεσπό­ζει στη Δυτική Μεσόγειο και την Ελ­λάδα να αποτελεί κομβικό κράτος στα ανατολικά της Μεσογείου. Επιπροσθέτως η Γαλλία έχει παραδο­σιακούς ιστορικούς δεσμούς τόσο με την Ελλάδα όσο και με τη Σερβία. Έτσι, μια προσέγγιση των τριών χω­ρών θα μπορούσε να δημιουργή­σει ένα ισχυρό γεωπολιτικό σχήμα, προσφέροντας ταυτοχρόνως στο Παρίσι ένα σταθερό πάτημα στη Χερσόνησο των Βαλκανίων.

Σε κάθε περίπτωση, έχουμε εισέλθει σε μια μετααμερικανική εποχή και θα πρέπει να αρχίσουμε να επανα­σχεδιάζουμε μια εθνική γεωστρατηγική, αυτή τη φορά ξεκινώντας από τα κάτω προς τα πάνω και όχι από πάνω προς τα κάτω. Θα πρέπει, δηλα­δή, να επενδύσουμε σε ρεαλιστικές και ισότιμες συμμαχίες με χώρες με τις οποίες μπορούμε να συνεννοηθούμε και όχι να καταφύγουμε στη δουλική ταύτιση με κάποιον υποτιθέ­μενα παντοδύναμο επικυρίαρχο και κατόπιν να αφήσουμε τις επιμέρους σχέσεις με τα υπόλοιπα κράτη να διαμορφωθούν «αβίαστα» με κυρίαρ­χο κριτήριο την ταύτιση αυτή.

* Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι αναπληρωτής καθηγητής Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας και των Αφοπλισμών στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Πηγή "Λόγια Σταράτα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μία άγνωστη, κωμικοτραγική ιστορία με πρωταγωνιστές τον Γιώργο Παπανδρέου και την Μαντλίν Ολμπράιτ, όταν αμφότεροι ήταν υπουργοί Εξωτερικών, αποκαλύπτει ο πρέσβης Βασίλης Κασκαρέλης.

Πρόκειται για μία μεταξύ τους συνάντηση, στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής ΝΑΤΟ-ΕΕ, στις 14 Δεκεμβρίου 2000, στην οποία κυρίαρχο θέμα ήταν η Ευρωπαϊκή Πολιτική Ασφάλειας και Αμυνας (ESDP)

Ο πρέσβης Βασίλης Κασκαρέλης, μόνιμος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ την περίοδο 2000-2004 περιγράφει στο βιβλίο «Η τέλεια καταιγίδα» (Εκδόσεις Μεταίχμιο) το παρασκήνιο εκείνης της Συνόδου και το «Βήμα» δημοσίευσε τα επίμαχα αποσπάσματα.

Όπως λέει ο ίδιος:

«Μέχρι τη Σύνοδο όλοι είχαν στραφεί κατά της Τουρκίας, καθώς στην πρώτη αυτή φάση δεν είχαν εκδηλωθεί οι ελληνικές θέσεις για τον απλό λόγο ότι δεν υπήρχαν. Παρά τις συνεχείς οχλήσεις μου, κανείς στην Αθήνα δεν είχε ασχοληθεί με το θέμα που φάνταζε ακόμη απόμακρο, δυσνόητο και ως εκ τούτου ”κράτα το μακριά”».

Ο τότε υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Παπανδρέου έφτασε με τους συνεργάτες του στην έδρα του ΝΑΤΟ και ο Κασκαρέλης ξεκίνησε ως είθισται την ενημέρωση. «Κράτησε 10 λεπτά περίπου. Αντιλήφθηκα ότι τόσο ο υπουργός όσο και οι εξ Αθηνών συνοδοί του είχαν εικόνα διάφορων θεμάτων εκτός από το κρίσιμο του ESDP», αφηγείται.

Στη συνέχεια οι υπουργοί Εξωτερικών, συνοδευόμενοι από τον μόνιμο αντιπρόσωπο και πέντε μέλη των αντιπροσωπειών τους πήγαν στην αίθουσα 1 που σύντομα θα μετατρεπόταν σε «αρένα ρωμαϊκού σταδίου».

Ξεκίνησαν οι προσυνεννοήσεις σε «ένα πανδαιμόνιο παρόμοιο με τις αίθουσες των χρηματιστηρίων πριν από την έναρξη της συνεδρίασης. Η ελληνική αντιπροσωπεία κρατούσε πολύ χαμηλούς τόνους λόγω έλλειψης γραμμής και παρά τις προσπάθειές μου για τη δημιουργία του αναγκαίου κλίματος συναγερμού, ο Γιώργος Παπανδρέου παραμένει ήρεμος».

Από την αρχή της συνεδρίασης γίνεται φανερό ότι η Τουρκία επιθυμεί την πλήρη συμμετοχή της στο ESDP με στόχο να αποκτήσει καθοριστικό ρόλο στα της ΕΕ αποκλείοντας την Κύπρο από τα νατοϊκά δρώμενα, θέση που αντιστρατεύεται τα ζωτικά συμφέροντα του συνόλου των ευρωπαϊκών δυνάμεων και των ΗΠΑ.

Η συνεδρίαση διακόπηκε αρκετές φορές για παρασκηνιακές διαβουλεύσεις. Το απόγευμα, ο Αμερικανός ομόλογος του Κασκαρέλη, Σάντι Βέρσμποου ζήτησε διμερή συνάντηση της Αμερικανίδας υπουργού Εξωτερικών, Μαντλίν Ολμπράιτ και του κ. Παπανδρέου.


«Καθίσαμε απέναντί τους και μετά τα πρώτα τυπικά ο Γιώργος Παπανδρέου άρχισε να κάνει μια ενημέρωση για το πρόσφατο ταξίδι του στη Μέση Ανατολή, αναλύοντας το Παλαιστινιακό. Δεδομένου ότι καθόμουν δίπλα του, του ψιθυρίζω στα ελληνικά να αλλάξει αμέσως θέμα και να μπει στην ουσία του ESDP.

Ήλπιζα, ακόμα, ότι κάτι διπλωματικές γενικότητες θα έβρισκε να πει για να δώσει την εντύπωση ότι η κυβέρνηση παρακολουθεί το θέμα και περιμένει τους Αμερικανούς να ανοίξουν περαιτέρω τα χαρτιά τους σε σημεία άμεσου ενδιαφέροντός μας. Ο υπουργός όμως, με την παροιμιώδη ψυχραιμία και την τάση του για αποστασιοποίηση από την ενοχλητική πραγματικότητα, συνέχισε ακάθεκτος στην ανάλυσή του της παλαιστινιακής κατάστασης».

Στην αρχή, η Ολμπράιτ δεν αντέδρασε, για λόγους ευγενείας και διπλωματικού τακτ, αλλά σύντομα άρχισε να δείχνει τη δυσφορία της.

«Υστερα από άλλα πέντε λεπτά ανάλυσης της ψυχολογίας των καταπιεσμένων Παλαιστινίων και ενώ στην Αίθουσα 1 γινόταν πανδαιμόνιο, η Αμερικανίδα υπουργός τον έκοψε απότομα λέγοντας ”όλα αυτά είναι καλά αλλά ας μπούμε στο θέμα” και τον ρώτησε για τις εντυπώσεις του από την εξέλιξη της συζήτησης στην Αίθουσα 1 και για τις ελληνικές θέσεις στο φλέγον θέμα της Συνόδου. Η αντίδρασή του μας άφησε όλους άφωνους.

Την ευχαρίστησε για την ενδιαφέρουσα ανταλλαγή απόψεων (που δεν υπήρξε), σηκώθηκε, πήγε στην απέναντι πλευρά του τραπεζιού, τη χαιρέτησε ευγενέστατα και της είπε ότι ο μόνιμος αντιπρόσωπος, δηλαδή εγώ, θα συζητήσει το θέμα με τους συμβούλους της γιατί ο ίδιος είχε μία επείγουσα συνάντηση (που δεν είχε). Έμειναν εμβρόντητοι», αφηγείται ο κ. Κασκαρέλης, που έμεινε πίσω για να μπαλώσει την κατάσταση.

Το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε την επόμενη ημέρα. Η Ολμπράιτ, έπειτα από 36 ώρες συνεδριάσεων και βλέποντας ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιτευχθεί συμφωνία μέσα στην αίθουσα, πρότεινε να συνεχιστεί η συζήτηση στο δείπνο εργασίας των ΥΠΕΞ.

Ο κ. Παπανδρέου είπε στον κ. Κασκαρέλη ότι μετά τη συνεδρίαση του Μόνιμου Κοινού Συμβουλίου ΝΑΤΟ-Ρωσίας θα φύγει για την Αθήνα, γιατί την επόμενη ημέρα πετούσε για την Ινδία και δεν μπορούσε να μετάσχει στο νατο-ευρωπαϊκό δείπνο.

«Με κάθε ευγένεια, αλλά σε έντονο ύφος, του εξήγησα ότι το δείπνο είναι μόνο για υπουργούς, είναι από τις ελάχιστες περιπτώσεις που δεν επιτρέπεται η αντικατάστασή τους από τον μόνιμο αντιπρόσωπο και ότι δεν μπορεί να αναχωρήσει γιατί η θέση της Ελλάδας θα μείνει κενή με ένα εξαιρετικής σημασίας ανοικτό θέμα πάνω στο τραπέζι. Προβληματίστηκε για λίγο και τελικά μου ανακοινώνει ότι θα αποχωρήσει.

Επιμένω, επιμένει και η λύση που μου προτείνει με αφήνει άναυδο, πράγμα εξαιρετικά σπάνιο. ”Θα τηλεφωνήσω στην Αθήνα να έρθει αμέσως ο υφυπουργός για τον Απόδημο Ελληνισμό Γρηγόρης Νιώτης, ώστε να μη μείνει η καρέκλα άδεια και εσείς θα παραμείνετε έξω από την αίθουσα για να του πείτε τι πρέπει να πει αν παραστεί ανάγκη».

Ο Νιώτης έφθασε λίγο πριν από την έναρξη του δείπνου «αγχωμένος, χωρίς να καταλαβαίνει περί τίνος πρόκειται», «κάθισε στην καρέκλα με εμένα έξω από την πόρτα για να προσφέρω πρώτες βοήθειες, κάτι που δεν χρειάστηκε γιατί ο εκπρόσωπός μας δεν πήρε τον λόγο, ούτε αντέδρασε στα λεγόμενα των άλλων».

Πηγή "Δεξί Εξτρέμ"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Βολές κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τους χειρισμούς της στο πεδίο του προσφυγικού εξαπολύει στην ηλεκτρονική της έκδοση η εβδομαδιαία εφημερίδα Die Zeit.

Όπως μεταδίδει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, σε εκτενέστατο αφιέρωμα που δημοσιεύει με αφορμή τη συμπλήρωση ενός χρόνου από την ευρωτουρκική συμφωνία για τη μείωση των προσφυγικών ροών προς την Ευρώπη, η εφημερίδα του Αμβούργου εκτιμά ότι «δεν είναι η Τουρκία αυτή που δεν τηρεί τη συμφωνία, αλλά η ΕΕ. Αυτοί που υφίστανται τα δεινά είναι η Ελλάδα και οι πρόσφυγες», συνοψίζει το δημοσίευμα επιχειρώντας έναν απολογισμό του πρώτου έτους εφαρμογής της συμφωνίας.

Η εφημερίδα κάνει λόγο για «συμφωνία εκφοβισμού» των προσφύγων, παρατηρώντας ότι η ΕΕ καταφέρνει να «κρατά ανθρώπους μακριά από την Ευρώπη». Ωστόσο, όπως λέει, «ο πυρήνας της συμφωνίας δεν λειτουργεί μέχρι σήμερα. Αυτός μπορεί να συνοψιστεί σε μια πρόταση: Για κάθε έναν Σύρο που έχει έρθει παράνομα μέσω θαλάσσης και στη συνέχεια στέλνεται από τα ελληνικά νησιά πίσω στην Τουρκία, η Ευρώπη επιτρέπει σε κάποιον άλλον Σύρο να εισέλθει διά της νόμιμης οδού από την Τουρκία».

Όπως επισημαίνεται, «τους προηγούμενους 12 μήνες ούτε ένας Σύρος που έχει κάνει αίτηση ασύλου στην Ελλάδα δεν μεταφέρθηκε στην Τουρκία παρά τη θέλησή του». Πώς γίνεται αυτό, διερωτάται η εφημερίδα και απαντά: «Ο λόγος είναι ότι δύο εκ των τριών στόχων της συμφωνίας είναι αντιφατικοί. Για να εκφοβιστούν οι πρόσφυγες, οι διαδικασίας εξέτασης ασύλου στα ελληνικά νησιά πρέπει να διεκπεραιώνονται γρήγορα και αυστηρά. Πρέπει όμως και να είναι δίκαιες και εμπεριστατωμένες, προκειμένου να μην έρχονται σε αντίθεση με δικαιώματα και αξίες της Ευρώπης. Οι δίκαιες και εμπεριστατωμένες διαδικασίες όμως απαιτούν χρόνο», υπογραμμίζει το δημοσίευμα, επιρρίπτοντας στα κράτη-μέλη της ΕΕ ότι αποστέλλουν πολύ λίγους εξειδικευμένους υπαλλήλους στα ελληνικά νησιά, ενώ μια σειρά χωρών «δεν ενδιαφέρονται σχεδόν καθόλου να προσφέρουν το μερίδιό τους για την εφαρμογή» της συμφωνίας.

Η Die Zeit συμπεραίνει ότι «έναν χρόνο μετά είναι σαφές: Τα ευρωπαϊκά κράτη δεν εφάρμοσαν καν το μεγαλύτερο μέρος της συμφωνίας, η οποία τους ήταν τόσο σημαντική. Απλά αγνόησαν επώδυνα και δύσκολα σημεία της όταν αντιλήφθηκαν ότι ο εκφοβισμός λειτουργεί κι έτσι. Η συμφωνία είναι ερείπιο, αλλά ακόμη εκπληρώνει τον στόχο της: να κρατά τους πρόσφυγες σε απόσταση». Όπως τονίζει τέλος το δημοσίευμα, «τα "σπασμένα" πρέπει να πληρώσουν μια Ελλάδα που έχει εξαντλήσει τις αντοχές της, και οι πρόσφυγες».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Πάνου Μαυρίδη

Ένα οργανωμένο σχέδιο επέκτασης της νεο-οθωμανικής επιρροής της στα Βαλκάνια έχει θέσει σε εφαρμογή η Άγκυρα, μέσω της εγκαθίδρυσης τουρκικών κομμάτων του στις περιοχές όπου διαβιούν τουρκικοί/μουσουλμανικοί πληθυσμοί, τα οποία θα τελούν υπό τον απόλυτο έλεγχο της.

Μέρος αυτού του σχεδίου εκδηλώνεται το τελευταίο διάστημα με φόντο τις βουλευτικές εκλογές στη Βουλγαρία την ερχόμενη βδομάδα και ήδη δημοφιλή βουλγαρικά ΜΜΕ καταγράφουν άνοδο της έντασης στις σχέσεις Σόφιας – Άγκυρας, εξαιτίας της απροκάλυπτης τουρκικής ανάμειξης στη προεκλογική διαδικασία.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η Τουρκία υποστήριξε ανοικτά το πρόσφατα ιδρυθέν φιλοτουρκικό κομματικό υβρίδιο, DOST, του οποίου αρχηγός είναι ο πρώην συνεργάτης των βουλγαρικών κομμουνιστικών ειδικών υπηρεσιών, Lyutfi Mestan. Μάλιστα, ο υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, Mehmed Muezzinoglu πολλές φορές, κατά τη διάρκεια ειδικών συναντήσεων με εκπροσώπους ομογενειακών οργανώσεων που υποστηρίζονται από το DOST, δήλωσε πως η Τουρκία ακόμα δεν μπορεί “να ξεπεράσει την απώλεια των Βαλκανίων” (Βουλγαρία, Ανατολική Θράκη, πΓΔΜ, Κόσοβο, Αλβανία) και προσπαθεί να προστατέψει το μέλλον των Τούρκων στην περιοχή. Ακόμα περισσότερο, υπογράμμισε ότι η Βουλγαρία θα έπρεπε να ακολουθήσει χέρι με χέρι τη δυναμική, ακόμα και να συνταχθεί με τον βασικό στόχο της Άγκυρας για τη δημιουργία ενός ενωμένου έθνους!

Πλέον της αυξανόμενης ιμπεριαλιστικής της ρητορικής, η ανάμειξη της Άγκυρας στις εσωτερικές υποθέσεις της Βουλγαρίας (όπως και της Ελλάδας) γίνεται όλο και πιο ευδιάκριτη – μια πράξη που προσλαμβάνεται ως ευθεία παραβίαση του διεθνούς δικαίου από ένα γειτονικό κράτος, μέλος του ΝΑΤΟ και υποψήφια για ένταξη χώρα της ΕΕ. Για αυτό και στις 8 Μαρτίου ο Τούρκος πρέσβης στη Σόφια κλήθηκε από το βουλγαρικό υπουργείο Εξωτερικών για συστάσεις, ώστε η Τουρκία να σταματήσει να επεμβαίνει στις βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές.

Ωστόσο, η ταραχή που προκάλεσε ο Mehmed Muezzinoglu δεν είναι μια μεμονωμένη περίπτωση, αλλά μέρος μιας ευρύτερης τουρκικής καμπάνιας που αποσκοπεί να εξαναγκάσει τους Βούλγαρους ομογενείς να λάβουν μέρος στις βουλευτικές εκλογές και να υποστηρίξουν το DOST. Ταυτόχρονα η Τουρκία προσπαθεί να προσεγγίσει τη σχετικά μεγάλη βουλγαρική μειονότητα στην Τουρκία για να συμμετάσχει στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου, το οποίο πρακτικά σημαίνει ότι οι Βούλγαροι ομογενείς θα υποστηρίξουν το ΑΚΡ για πρώτη φορά. Άλλωστε, οι επικεφαλής των ομογενειακών οργανώσεων έχουν ήδη απειλήσει τα μέλη τους πως σε περίπτωση που οι ομογενείς δεν υποστηρίξουν το DOST θα υποστούν σοβαρές συνέπειες και τα συμφέροντα της τουρκικής κοινότητα στην Βουλγαρία θα τεθούν σε κίνδυνο.

Τι συνιστούν όμως πρακτικά οι Βουλγαρικές ομογενειακές οργανώσεις και πως χρησιμοποιούνται ως εργαλείο προώθησης της τουρκικής επιρροής στο πολιτικό σύστημα της Βουλγαρίας;

Οι βουλγαρικές ομογενειακές οργανώσεις στην Τουρκία είναι αναρίθμητες, παρόμοιες με τις τουρκικές κοινότητες αποδήμων στα Βαλκάνια. Οι δράσεις τους ελέγχονται από τις τουρκικές αρχές και είναι χρηματικά και οικονομικά εξαρτώμενες από αυτές. Πρόκειται ουσιαστικά για, επίσημα καταχωρημένες και σε πλήρη συμμόρφωση με το τουρκικό νόμο, τουρκικές οργανώσεις αποτελούμενες από Τούρκους υπηκόους, οι οποίες εργάζονται για την προώθηση και υλοποίηση των τουρκικών συμφερόντων στις τουρκικές εθνικές κοινότητες στα Βαλκάνια.

Αυτό αξιοποιείται τώρα από την Άγκυρα, για να ελέγξει την ψήφο στις Βουλγαρία – ένα αρνητικό modus operandi, γνωστό στη Βουλγαρία για περίπου τρεις δεκαετίες, καθώς σταδιακά, με τον καιρό, έγινε γνωστό ότι οι βουλγαρικές οργανώσεις αποδήμων στην Τουρκία, χρησιμοποιούνται δραστήρια για να προωθούν την τουρκική πολιτική μέσω του βουλγαρικού μουσουλμανικού πληθυσμού.


Σε πρακτικό επίπεδο, οι κυβερνητικές αρχές της Τουρκίας έχουν υποσχεθεί στους ακτιβιστές που θα υποστηρίξουν το DOST στις εκλογές, αμοιβή άνω των 4.000€ στον καθένα. Αντίστοιχα, όσοι συμμετάσχουν πιο δραστήρια σε προεκλογικές εκδηλώσεις θα λάβουν πάνω από 12.000€. Παράλληλα, η Άγκυρα διακηρύσσει ανοικτά ότι βρίσκεται πίσω από το πολιτικό εγχείρημα του DOST και δε διστάζει να παρέχει αποδείξεις για τις στενές σχέσεις της με αυτό. Είναι χαρακτηριστικό ότι πρόσφατα άνοιξε γραφείο του DOST στα κεντρικά του ΑΚΡ στην Κωνσταντινούπολη, για να φανεί επιδεικτικά η υποστήριξη σε υλικοτεχνική υποδομή, ενώ σύμφωνα με διπλωματικούς παρατηρητές συγκεκριμένα άτομα που συνδέονται με την τουρκική κυβέρνηση διακίνησαν προεκλογικό υλικό του DOST, το οποίο τυπώθηκε στην Τουρκία με τη βοήθεια του τουρκικού κράτους και της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Παράλληλα, όπως αναφέρουν διπλωματικοί κύκλοι στην Κωνσταντινούπολη, η Άγκυρα για άλλη μια φορά πρόκειται να οργανώσει τη μεταφορά ψηφοφόρων από την Τουρκία στη Βουλγαρία. Οι δήμοι που ελέγχονται από το ΑΚΡ θα οργανώσουν και θα χρηματοδοτήσουν την ενοικίαση των λεωφορείων, για να μεταφέρουν δωρεάν τους Βούλγαρους ομογενείς στη γενέτειρα τους ώστε να ψηφίσουν υπέρ του DOST. Αναφέρεται ότι πάνω από 450 πούλμαν θα διατεθούν για συμπληρωματική μεταφορά από Βουλγαρία σε Τουρκία και πίσω. Επίσης στους Τούρκους δημοσίους υπαλλήλους βουλγαρικής καταγωγής θα δοθεί η δυνατότητα να απέχουν των καθηκόντων τους, ώστε να επισκεφτούν τους συγγενείς τους στη Βουλγαρία και να προπαγανδίσουν υπέρ του DOST.

Ωστόσο, η Τουρκία δεν περιορίζεται μόνο στις οργανώσεις αποδήμων για να προωθήσει τα συμφέροντα της στη Βουλγαρία, ούτε αποκλειστικά κατά τη διάρκεια της εκλογικής περιόδου. Το γνωστό στη Βόρειο Ελλάδα Γραφείο για τη Σύνδεση με τους Τούρκους και Συγγενείς Κοινότητες στο Εξωτερικό και το τουρκικό Γραφείο για τη Συνεργασία και το Συντονισμό (ΤΙΚΑ) χρηματοδοτούν περιφερειακά και κοινωνικά έργα των ομογενειακών οργανώσεων και του DOST στη Βουλγαρία. Αναφέρεται ότι το χρήματα μεταφέρονται στη Βουλγαρία μέσω ντόπιων τουρκικής καταγωγής, χρησιμοποιώντας είτε νόμιμες μεθόδους, είτε διπλωματικούς σάκους που εμπίπτουν στο καθεστώς της διπλωματικής ασυλίας.


Η Άγκυρα αξιοποιεί επίσης τους αντιπροσώπους του Diyanet (Προεδρείο Θρησκευτικών Υποθέσεων) και θρησκευτικούς ακολούθους για να χρηματοδοτήσει τους υποστηρικτές και τους ακτιβιστές του DOST στη Βουλγαρία, όπως επίσης για να ελέγξει και ενα πηρεάσει γενικότερα τον Αρχι-Μουφτή της Βουλγαρίας, ο οποίος διαμορφώνει την εκλογική συμπεριφορά των Μουσουλμάνων.

Τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό, διπλωματικές πηγές επιβεβαιώνουν τη συστηματική πίεση που ασκείται από τον Τούρκο Πρέσβη στη Βουλγαρία, Σουλεϊμάν Κοτς (Suleyman Gokce) στους Βούλγαρους πολιτικούς ηγέτες και ακτιβιστές τουρκικής καταγωγής και των ρομά, να συνεργαστούν και υποστηρίξουν εκλογικά το DOST. Μάλιστα ο πρέσβης συμμετείχε σε προεκλογικό βίντεο του DOST, το οποίο εν συνεχεία απαγορεύτηκε από τις βουλγαρικές αρχές και έγινε αιτία να επιδοθεί στον Τούρκο πρέσβη επίσημη προειδοποίηση.

Σύμφωνα με ειδικούς σε θέματα Τουρκίας, ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της τουρκικής πολιτικής στα Βαλκάνια, είναι η αποφασιστικότητα και η επιθετικότητα. Η πρωτοφανής τουρκική ανάμειξη στην προεκλογική εκστρατεία στη Βουλγαρία υπέρ του νέου τουρκικού κομματικού μορφώματος, όπως και στις εσωτερικές υποθέσεις της χώρας ευρύτερα, συνοδεύεται ως επί τω πλείστων από αιτήματα για περισσότερα δικαιώματα της τουρκικής μειονότητας σε κοινωνικά, πολιτιστικά, εκπαιδευτικά και θρησκευτικά ζητήματα.

Όλη αυτή η στάση γεννά ερωτηματικά που χρίζουν απαντήσεων:

Ποιος είναι ο αντικειμενικός στόχος μιας χώρας, με ρίζες της, στη δυσάρεστη για όλα τα βαλκανικά έθνη, Οθωμανική Αυτοκρατορία, να δημιουργήσει δικό της πολιτικό κόμμα σε γειτονική χώρα και πως σχεδιάζει να το χρησιμοποιήσει στο μέλλον;

Είναι δυνατό στο κοντινό μέλλον, η Ελλάδα –ομοίως με τη Βουλγαρία– να γίνει στόχος της ίδιας επιθετικής τουρκικής πολιτικής με την οποία θα υποστηρίζονται ανάλογοι πολιτικοί σχηματισμοί, θα έχουν δημιουργηθεί και θα χρηματοδοτούνται απευθείας από την Άγκυρα;

Σε περιόδους με τρανταχτά παραδείγματα, όπου η Άγκυρα χρησιμοποιεί τις τουρκικές και μουσουλμανικές κοινότητες στις γειτονικές χώρας ως πέμπτη φάλαγγα, τέτοια θέματα είναι εξαιρετικά σημαντικά για τη χώρα μας, δεδομένης της εξέλιξης των διμερών σχέσεων με την Τουρκία, της αυξημένης δραστηριότητας της στην περιοχή κοντά στην Κομοτηνή και της παρουσίας εκεί ενός συμπαγούς πληθυσμού τουρκικής καταγωγής.

Αν το μοντέλο της χρησιμοποίησης Τουρκικών κομματικών υβριδίων που αποσκοπεί να επηρεάσει την κοινωνικο-πολιτική ζωή της γειτονικής Βουλγαρίας αποδεχθεί επιτυχές, οι τουρκικές αρχές στην Άγκυρα θα προσπαθήσουν χωρίς αμφιβολία να το εφαρμόσουν και στις γειτονικές χώρες, από τις οποίες η Ελλάδα είναι πιο βολική λόγω της κατάστασης στην Κομοτηνή.
Σε αυτό το πλαίσιο, δεν θα πρέπει να εκπλαγούμε από μια πιθανή εμφάνιση στη χώρα μας ανάλογων τουρκικών κομματικών προπλασμάτων, που θα χρηματοδοτούνται από την Άγκυρα και θα διακηρύσσουν ανοικτά τους δεσμούς τους με την Τουρκία.
Μια τέτοια εξέλιξη – εκτός από την πίεση που θα ασκηθεί στην Ελλάδα – θα προκαλέσει αναμφίβολα ένταση τις σχέσεις ανάμεσα στις τουρκικές/μουσουλμανικές κοινότητες και στις δυο πλευρές των ελληνο-βουλγαρικών συνόρων διευκολύνοντας τη βαθμιαία επέκταση του τουρκο-ισλαμικού δόγματος που η Άγκυρα προωθεί προς δυσμάς.

* Ο Πάνος Μαυρίδης είναι δημοσιογράφος, Διευθυντής του new-deal.gr
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου