Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

10 Φεβ 2015

Να κάτσει στο τραπέζι για τις αποζημιώσεις η Γερμανία και να σταματήσουν τα ΜΜΕ της χώρας τον «οικονομικό ρατσισμό» κατά των Ελλήνων, ζήτησε ο Νίκος Κοτζιάς στη συνέντευξη που παραχώρησε στην Deutsche Welle.

«Είμαι οπαδός μιας δημιουργικής, ενεργητικής εξωτερικής πολιτικής και όχι μιας που παρατηρεί το τι κάνουν οι άλλοι». Με αυτό τον τρόπο περιγράφει ο νέος Έλληνας υπουργός Εξωτερικών την προσωπική του στάση απέναντι στο αξίωμα του, σε συνομιλία του με την DW στο Βερολίνο χθες, μόλις λίγες ώρες πριν από την συνάντηση του με το γερμανό ομόλογο του Φρανκ Βάλτερ Στάϊνμαγερ. Βασικό θέμα της συνέντευξης ήταν οι ελληνογερμανικές σχέσεις.

Γεγονός είναι πάντως ότι οι πρόσφατες επίσημες ελληνικές δηλώσεις για την ουκρανική κρίση ή ακόμη και τα αιτήματα της Ελλάδας που απορρέουν από την περίοδο της γερμανικής Κατοχής έχουν προκαλέσει αρκετά ερωτήματα στο Βερολίνο για τις προθέσεις της Αθήνας. Κατ' αρχάς όμως πως θα ήθελε να είναι οι ελληνογερμανικές σχέσεις ο νέος ΥπΕξ;

«Θα είναι σχέσεις ισότητας, ειλικρίνειας και δημιουργικές. Το κύριο που άλλαξε δεν είναι οι ελληνογερμανικές σχέσεις αλλά η στάση της Ελλάδος. Η Ελλάδα υπενθυμίζει σε όλους τους εταίρους, και είμαι σίγουρος ότι η Γερμανία ως χώρα ευρωπαϊκή θα το αποδεχθεί, ότι είναι κράτος μέλος της ΕΕ ισότιμο και όχι μια χώρα την οποία διοικούν τρίτοι.»

Συζήτηση των κατοχικών αιτημάτων
Σε αντίθεση με προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις, οι οποίες συνήθως περιορίζονταν στη δήλωση ότι το θέμα των επανορθώσεων, αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου παραμένουν ανοιχτά, η σημερινή κυβέρνηση φαίνεται διατεθειμένη να ξεκινήσει στα σοβαρά μια διαδικασία διεκδίκησης. Πράγματι, διαβεβαιώνει ο Νίκος Κοτζιάς, αυτή είναι η πρόθεση της ελληνικής πλευράς:

«Αυτό που πρώτα, πρώτα, θέλουμε είναι να κατανοήσει η Γερμανία ότι υπάρχει το πρόβλημα. Να πάψει να μην το αναγνωρίζει, να κάτσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με ειδικούς, νομικούς και ιστορικούς και να δούμε ποια είναι η κοινή απάντηση που θα δοθεί. Αλλά η κοινή απάντηση θα πρέπει να έχει σχέση με την ιστορική αλήθεια και με κάτι άλλο ακόμη: Θα πρέπει οι Γερμανοί, και εννοώ τα γερμανικά ΜΜΕ, να πάψουν να κάνουν αυτό που έχω ονομάσει στο τελευταίο μου βιβλίο 'οικονομικό ρατσισμό', να μας βρίζουν ως τεμπέληδες, μπαταχτσήδες που δεν πληρώνουν. Χρωστούν πριν από εμάς. Και όπως εμείς οφείλουμε το πραγματικό χρέος να το πληρώσουμε ακόμη περισσότερο οφείλουν αυτοί το δικό τους. Ό,τι και αν έκανε η Ελλάδα, το σημερινό της χρέος είναι προϊόν κακών πολιτικών επιλογών, το δικό τους είναι κακού πολέμου».

Αυτά τα επιχειρήματα έχουν προκαλέσει σε αρκετά γερμανικά έντυπα, τα οποία δεν τηρούν οπωσδήποτε αρνητική στάση απέναντι στην Ελλάδα, την εντύπωση ότι η νέα ελληνική κυβέρνηση επιδιώκει το συμψηφισμό των κατοχικών διεκδικήσεων με την περικοπή του χρέους. Ο Νίκος Κοτζιάς αρνείται να μπει σε αυτή τη λογική:

«Το κύριο πρόβλημα της χώρας με την Γερμανία είναι να συμφωνήσουμε ότι έχουν χρέη από το παρελθόν. Και το δεύτερο πρόβλημα της χώρας είναι ότι έχουμε μιλήσει πολύ για το χρέος άλλα όχι για την παραγωγική ανασυγκρότηση του τόπου. Η παραγωγική ανασυγκρότηση του τόπου είναι απαραίτητη διότι η αύξηση του ΑΕΠ αυτόματα μειώνει το ποσοστό του χρέους.»

Η ελληνική εξωτερική πολιτική στοιχείο της ευρωπαϊκής
Εντύπωση και αρνητικά σχόλια προκάλεσαν στην κοινή γνώμη πολλών χωρών της ΕΕ οι πρώτες κινήσεις της νέας ελληνικής κυβέρνησης όσον αφορά την στάση της απέναντι στη Μόσχα. Πολλές φορές εκφράστηκε ο φόβος ότι η Αθήνα προτίθεται να ακολουθήσει φιλορωσική πολιτική, ότι θα σταθεί εμπόδιο στην προσπάθεια διατύπωσης μιας κοινής ευρωπαϊκής γραμμής πλεύσης. Ο Έλληνας ΥπΕξ απορρίπτει αυτές τις κατηγορίες και υπενθυμίζει ότι διαφορές για την αντιμετώπιση της ουκρανικής κρίσης και της Ρωσίας δεν επικρατούν μόνον ανάμεσα σε κράτη της ΕΕ αλλά ακόμη και ανάμεσα στο γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών και την Καγκελαρία. Ο Νίκος Κοτζιάς:

«Η Ελλάδα δεν είναι ένα περίεργο ζώο που είπε κάποια περίεργα πράγματα για την Ρωσία. Απλώς τους φάνηκε περίεργο ότι τους είπαμε ότι είμαστε ισότιμοι και έχουμε άποψη. Μάλιστα θα έλεγα ότι οι τρεις προτάσεις που έκανα έγιναν στο τέλος της διαπραγμάτευσης αποδεκτές. Και αυτοί που έθεσαν βέτο ήταν η Πολωνία, οι χώρες της Βαλτικής και της Σκανδιναβίας. Στο τέλος έμεινε το Ηνωμένο Βασίλειο μόνο του. Εγώ δεν καταλαβαίνω γιατί μας χρεώνουν εμάς διαφοροποίηση, όταν η συμφωνία υπήρξε στη βάση των προτάσεων μας».

Πέραν αυτού, εξηγεί ο Νίκος Κοτζιάς, θα πρέπει γίνει κατανοητό στην ΕΕ ότι «η ελληνική εξωτερική πολιτική είναι στοιχείο της ευρωπαϊκής» και ότι δεν νοείται ευρωπαϊκή πολιτική «χωρίς να ενσωματώσει ως συστατικό της στοιχείο την ελληνική εξωτερική πολιτική». Αυτή είναι η βάση επάνω στην οποία διαμορφώνονται οι ελληνορωσικές σχέσεις. Οι σχέσεις αυτές δεν εγκυμονούν κινδύνους για την ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική αλλά εμπεριέχουν δυνητικές ευκαιρίες.

«Με τη Ρωσία έχουμε μεγάλες παραδόσεις από τους αγώνες ενάντια στις καταπίεση που ασκούσε η Οθωμανική Αυτοκρατορία στους πληθυσμούς του ευρωπαϊκού της τμήματος. Έχουμε πολλά στοιχεία κοινής κουλτούρας. Άρα η Ελλάδα δεν πάει στην Ρωσία για να βγει από την ευρωπαϊκή οικογένεια αλλά πάει ως μια χώρα που έχει ιδιαίτερες δυνατότητες να παίξει το ρόλο γέφυρας. Μάλιστα, εγώ προσωπικά έχω κάνει στην ουκρανική κυβέρνηση προτάσεις πως θα μπορούσαμε να διαμεσολαβήσουμε και να βοηθήσουμε στις συζητήσεις και συνεννοήσεις ανάμεσα σε Κίεβο και Μόσχα».

Πηγή DW


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Στο σημερινό μας άρθρο θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε πως η Ευρώπη έχει καταστεί ένα συνονθύλευμα κρατών με τεράστιες γραφειοκρατικές διαδικασίες (βλέπε Βρυξέλλες) και χωρίς πυξίδα σε μία εποχή που το παγκόσμιο γεωπολιτικό παίγνιο είναι σαν κινούμενη άμμος που θα καταπιεί όποιον κάνει το λάθος και πέσει σε αυτήν την τρύπα. Στο δεύτερο κομμάτι θα αναλύσουμε πως η Ελλάδα εκμεταλλευόμενη αυτήν την σύγχυση στην Ευρώπη μπορεί να καταστεί καταλύτης και απαραίτητο γρανάζι στην Ευρωπαϊκή ενεργειακή ασφάλεια και την κοινή Ευρωπαϊκή πολιτική ασφάλειας και φυσικά ολοκλήρωσης.

Του Αθανάσιου Πίτατζη

Ακόμη αυτή η πολιτική θα δώσει και άλλα βέλη στην φαρέτρα της υπάρχουσας κυβέρνησης αλλά και των επομένων κυβερνήσεων για να διαπραγματευτούν το χρέος της χώρας αλλά και να αποκαταστήσουν το κύρος της χώρας που έφτασε να θεωρείτε ο παρίας τους διεθνούς συστήματος ή ακόμη χειρότερα ο παγκόσμιος ζητιάνος χρηματικής βοήθειας.

Τωρινή Γεωπολιτική κατάσταση στην Ευρώπη
Η Ευρώπη είναι μια ήπειρος που είναι ενεργειακά όμηρος από τις χώρες της Μέσης Ανατολής, της Βόρειας Αφρικής και φυσικά της Ρωσίας. Επίσης από άποψη ασφάλειας, όπως περιγράφει και ο καταξιωμένος γεωπολιτικός αναλυτής Zbigniew Brezinski σε πολλά βιβλία του και αναλύσεις η Ευρώπη μέσω του ΝΑΤΟ αποτελεί ουσιαστικά ένα στρατιωτικό προτεκτοράτο των Ηνωμένων Πολιτειών. Για να αναλογιστούμε την στρατιωτική γύμνια της Ευρώπης αρκεί μα φέρουμε σαν παραδείγματα τις κρίσεις στην Ουκρανία, την Λιβύη και την Συρία, που ουσιαστικά ανέλαβαν να λύσουν οι ΗΠΑ (όχι ότι δεν υπάρχει περίπτωση να τις προκάλεσαν οι ίδιοι) ενώ βρίσκονται στην περιφέρεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα εδώ η προσωπική άποψη του συγγραφέα του άρθρου είναι ότι την Ευρώπη και ειδικά την Ελλάδα τις συμφέρει η ΗΠΑ με την Ρωσία να συνεργάζονται για να λύσουν τα παγκόσμια προβλήματα, αν αναλογιστούμε ότι ο γεωπολιτικό πόλεμος ανάμεσα σε Ρωσία και ΗΠΑ τον τελευταίο χρόνο έχει κοστίσει στην Ευρώπη.

Ελληνική Γεωπολιτική κατάντια
Σε άρθρο που δημοσιεύτηκε προ τριετίας από το Γεωπολιτικό Ινστιτούτο Stratfor με τίτλο «The Geopolitics of Greece: A Sea at its Heart» περιγραφόταν η κατάσταση που αναφέραμε πιο πάνω, δηλαδή ότι η Ελλάδα δεν είναι γεωπολιτικά χρήσιμη σε καμιά από τις γεωπολιτικές υπερδυνάμεις (ΗΠΑ, ΕΕ, Κίνα, Ρωσία).Ακόμη αναφέρετε σε αυτό το άρθρο ότι η Ελλάδα μπορεί να είναι τυχερή και να καταστεί χρήσιμη ξανά σε περίπτωση που έχουμε μια σύγκρουση στα Βαλκάνια ανάμεσα στους κύριους γεωπολιτικούς δρώντες για τον έλεγχο της περιοχής.

Το τρίτο σενάριο που αναφέρετε για να ξεφύγει η Ελλάδα από το γεωπολιτικό αδιέξοδο είναι ο αμοιβαίος συμβιβασμός με την Τουρκία για μείωση των αμυντικών δαπανών. Λαμβάνοντας υπόψη τις εξωφρενικές Τουρκικές δαπάνες των τελευταίων ετών και το τουρκικό πλοίο σεισμικών ερευνών να κόβει βόλτες όποτε θέλει στην Κυπριακή και Ελληνική ΑΟΖ το τελευταίο σενάριο μάλλον αποτελεί όνειρο θερινής νυκτός. [1]

Οι ιδιωτικοποιήσεις ως μέσο γεωπολιτικής στρατηγικής
Σε αυτό το κομμάτι να αναφέρουμε ότι η Γεωπολιτική πραγματικότητα στα Βαλκάνια διαφέρει πολύ από την εποχή που γράφτηκε το άρθρο που αναφέραμε πιο πάνω. Ακόμη η κατάσταση στην Συρία, στην Ουκρανία, στην Λιβύη και η ανακάλυψη υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο τοποθετεί τα Βαλκάνια και πάλι στον παγκόσμιο γεωπολιτικό χάρτη. Η χώρα μας δυστυχώς δεν έχει την βιομηχανική παραγωγή της Γερμανίας αλλά έχει για γεωγραφική θέση που την καθιστά εμπορικό και ενεργειακό κόμβο. Η χώρα μας εκμεταλλευόμενη την γεωγραφία της έφερε την Κινεζική Cosco στο λιμάνι του Πειραιά μέσω της ιδιωτικοποίησης ενός μέρος του λιμανιού. Αυτή η κίνηση καθιερώνει την Ελλάδα ως χώρα είσοδο για τα κινεζικά προϊόντα στην Ευρώπη, εμπλέκοντας και τα κινέζικα συμφέροντα στα Βαλκάνια.

Επίσης τους τελευταίους μήνες έχουν δει το φως της δημοσιότητας δημοσιεύματα που αναφέρουν περαιτέρω διάνοιξη της διώρυγας του Σουέζ, κινεζικό ενδιαφέρον για επενδύσεις στα σιδηροδρομικά δίκτυα της Ελλάδας, των Σκοπίων και της Σερβίας με στόχο την εύκολη μεταφορά των κινεζικών προϊόντων στην Ευρώπη, μία κατάσταση που αυξάνει την γεωπολιτική αξία της χώρας μας και αυξάνει τους συμμάχους της με σημαντικούς γεωπολιτικούς δρώντες όπως η Κίνα. Ακόμη τα παραπάνω δεδομένα καθιστούν τις ιδιωτικοποιήσεις των λιμανιών της Βόρειας Ελλάδας και του ΟΣΕ αν γίνουν πάρα πολύ σημαντικές. Τέλος επειδή στην Ελλάδα πολύ αντιδρούν στην πλήρη ιδιωτικοποίηση, αν υπάρχει καλή θέληση υπάρχουνε και άλλες λύσεις όπως η μερική ιδιωτικοποίηση, η αναζήτηση στρατηγικού επενδυτή και τα λεγόμενα ΣΔΙΤ, δηλαδή η σύμπραξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.

Με αυτήν την ολοκληρωμένη στρατηγική η Ελλάδα εκμεταλλεύεται το δεύτερο σενάριο που παρουσιάστηκε παραπάνω κατά το οποίο οι Μεγάλες Δυνάμεις ενδιαφέρονται ξανά για την περιοχή των Βαλκανίων.
Κοινή Ευρωπαϊκή Ενεργειακή Πολιτική

Η Ελλάδα μέσω της ανάδειξης της σε ενεργειακό κόμβο, διαφοροποιώντας τις ενεργειακές πηγές της Ευρώπης αλλά και συμβάλλοντας στην διαφύλαξη της Ευρωπαϊκής ενεργειακής ασφάλειας υλοποιεί την πρώτη και βασική προτροπή του Γεωπολιτικού Ινστιτούτου Stratfor, δηλαδή να καταστεί χρήσιμη σε μία η περισσότερες υπερδυνάμεις όπως η ΕΕ. Η αλήθεια είναι ότι έχουν ανακοινωθεί πολλά έργα ενεργειακών υποδομών, τα οποία όμως είτε κολλάνε στην ελληνική γραφειοκρατία είτε καθυστερούν λόγω της παιδικής ελληνικής νοοτροπίας να αντιδρά σε κάθε τι καινούργιο. Τα έργα που πρέπει να ξεκινήσουν άμεσα ώστε η χώρα μας να μπορεί να υποστηρίξει την βασική της επιδίωξη, δηλαδή ότι μετατρέπεται σε χρήσιμο γρανάζι της Ευρωπαϊκής ενεργειακής ασφάλειας είναι:

• Αγωγός TAP
• Αγωγός IGB (Ελληνικός-βουλγαρικός αγωγός φυσικού αερίου)
• ΑΣΦΑ Αλεξανδρούπολης (Σταθμός LNG)
• Υπόγεια Αποθήκη φυσικού αερίου Καβάλας
• Σταθμός LNG Καβάλας (αφού πρώτα ληφθούν υπόψη κάποιες ενστάσεις και διαμαρτυρίες των κατοίκων της Καβάλας

Τα παραπάνω έργα για να υλοποιηθούν θα πρέπει η χώρα παραμείνει μέρος της Ευρωζώνης και της ΕΕ και να σεβαστεί τις δεσμεύσεις της ως προς τις χώρες της Ένωσης.

Πηγή Stratfor

Ο παραπάνω χάρτης μας δείχνει την γεωπολιτική αναβάθμιση που μπορεί να έχει η Ελλάδα μέσω της υλοποίησης των παραπάνω έργων.

Ευκαιρίες για την Ελλάδα από τον συνδυασμό των τεχνολογιών LNG-FLNG για την μεταφορά του φυσικού αερίου της Ανατολικής Μεσογείου.

Στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ενεργειακής ασφάλειας η κατασκευή των σταθμών LNG στην Βόρεια Ελλάδα σε συνδυασμό με τον υγροποιημένο σταθμό της Ρεβυθούσας προσφέρει στρατηγικές ευκαιρίες για την Ελλάδα, όπως:

• Η χρησιμοποίηση του φυσικού αερίου στα τρένα όπως έγινε πρόσφατα στον Καναδά
• Προσέλκυση εταιρειών που ασχολούνται με το φυσικό αέριο αλλά και με την κατασκευή αποθηκευτικών χώρων LNG, όπως τα LNG Fuel Tanks (βλέπε πληροφορίες σχετικά στην σελίδα του Κύριου Νίκου Λυγερού)
• Σύμφωνα με επίσημες ανακοινώσεις σχεδιάζεται από την Βουλγαρία και την Ελλάδα η σύνδεση των λιμανιών Καβάλας και Αλεξανδρούπολης με τα λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας με σιδηροδρομική γραμμή. Όποτε γιατί να μην μεταφέρεται με την χρήση της τεχνολογίας LNG Fuel Tanks υγροποιημένο φυσικό αέριο μέσω τραίνων από την Ελλάδα στην Ευρώπη, αν αναλογιστούμε ακόμα ότι η χώρα μας θα αναπτύξει σε λίγα χρόνια τα δικά της κοιτάσματα αλλά και τα κοιτάσματα του Ισραήλ και της Κύπρου σε λιγότερο από 5 χρόνια θα τροφοδοτούνε με φυσικό έριο την Ευρώπη. Ήδη η σύνδεση του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης με το εθνικό δίκτυο σιδηροδρομικών γραμμών είναι σε κατασκευή. (Εταιρείες για την κατασκευή LNG Fuel Tanks- μεταφορά φυσικού αερίου στην Ευρώπη) [2]

Τρένο που χρησιμοποιεί σαν καύσιμο φυσικό αέριο
LNG Fuel Tanks

Η τεχνολογία FLNG ως επιλογή για την εμπορική εκμετάλλευση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου (απλώς θα την παρουσιάσουμε και δεν θα την αναλύσουμε για οικονομία χρόνου)
Όποιος θέλει να διαβάσει αναλυτικά για αυτήν την τεχνολογία εδώ

FLNG πλοίο

Από χώρα transit σε χώρα παραγωγός
Οι βασικοί άξονες που πιστεύω ότι θα πρέπει να ξέρει ο αναγνώστης για να μπορέσει η Ελλάδα να εκμεταλλευτεί τα εγχώρια κοιτάσματα υδρογονανθράκων είναι:

• Ο χώρος των υδρογονανθράκων είναι μία μακροχρόνια διαδικασία, χρειάζεται υπομονή και πρέπει να είναι μια εθνική προσπάθεια με την υποστήριξη των πολιτών.
• Η χώρα χρειάζεται εθνική ενεργειακή στρατηγική που θα έχει βάθος 20 χρόνων και θα τηρείται από όλα τα κόμματα που θα είναι στην εκάστοτε κυβέρνηση, χωρίς να αλλάζει συνέχεια αλλά να προσαρμόζετε ανάλογα με τις συνθήκες.
• Η οικονομική απόδοση για τα ταμεία του κράτους αλλά και πιο γενικά για τους πολίτες μπορεί να πάρει πολλά χρόνια, είναι μία μακρόχρονη διαδικασία που θέλει υπομονή.
• Η Νορβηγία άρχισε να έχει πολύ μεγάλα έσοδα από τους υδρογονάνθρακες μετά από 20 χρόνων συνεχών επενδύσεων σε υποδομές αλλά και σε ανθρώπινο δυναμικό. Εδώ θα πρέπει να αναφέρουμε ότι η χώρα πρέπει να δημιουργήσει αρκετά προπτυχιακά και μεταπτυχιακά προγράμματα για τους Έλληνες που θέλουν να ασχοληθούν με τον χώρο των υδρογονανθράκων, σε αυτόν τομέα γίνει έχουν αρκετά βήματα τα τελευταία 3 χρόνια.
• Τέλος η Ελλάδα θα μπορούσε να ακολουθήσει ως παράδειγμα τα βήματα που έχει ακολουθήσει η Κύπρος ως τώρα για να εκμεταλλευτεί τον ορυκτό της πλούτο. Επιπλέον η χώρα το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να έχει ήδη κάνει είναι η ανακήρυξη ΑΟΖ. Ακόμη θα πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στους περιβαλλοντικούς κανόνες γιατί σε περίπτωση ατυχήματος απειλείται άμεσα η μεγαλύτερη βιομηχανία της χώρας ο τουρισμός.

Τα παραπάνω συμπεράσματα έχουν εξαχθεί από ένα προηγούμενο μου άρθρο με όνομα Νορβηγία η χώρα των πετρελαίων, Ελλάδα η επόμενη Νορβηγία του Νότου, μπορείτε να το βρείτε εδώ.
Εδώ θα πρέπει να αναφέρουμε ότι δεν λαμβάνουμε υπόψη και την ύπαρξη των τεράστιων αποθεμάτων υδριτών μεθανίου στην Ελληνική ΑΟΖ γιατί θα επανέλθουμε με επόμενο μας άρθρο μόνο για αυτό το θέμα, όποιος θέλει μπορεί να διαβάσει για τους υδρίτες μεθανίου εδώ.

Η ασφάλεια υποδομών ενέργειας ως παράγοντας ισχύος
Εδώ μπαίνει στο κάδρο και η χώρα μας που δυστυχώς για ακόμη μία φορά έχει ασχοληθεί με όλα τα άσχετα θέματα ως αναφορά τους υδρογονάνθρακες εκτός από τα βασικά, δηλαδή βρήκε τα κοιτάσματα, υπολόγισε τα κέρδη και τα μοίρασε στους υποψήφιους κομματικούς πελάτες (βλέπε ταμείο νέων γενεών στα πρότυπα της Νορβηγίας). Όσον αναφορά τα θέματα ενεργειακής ασφάλειας δεν έχει ασχοληθεί κανείς στον κρατικό μηχανισμό, την ίδια στιγμή βέβαια η πολιτική ηγεσία αυτού του τόπου θέλει να καταστήσει την Ελλάδα ενεργειακό κόμβο και χώρα εξαγωγής υδρογονανθράκων. Παράλληλα με όλα αυτά υπάρχει σημαντική μείωση των αμυντικών δαπανών λόγω της οικονομικής κρίσης αλλά ταυτόχρονα η χώρα τα επόμενα χρόνια θα αντιμετωπίσει μεγάλες προκλήσεις όπως:

• Ανακήρυξη ΑΟΖ
• Προστασία της Κύπρου από τυχόν τουρκικές προκλητικές ενέργειες, σε γενική εικόνα προστασία σχεδόν ολόκληρης της Ανατολικής Μεσογείου με συμμετοχή ίσως του Ισραήλ και της Αιγύπτου (σύμφωνα με τις τωρινές γεωπολιτικές συνθήκες πάντα)
• Προστασία σημαντικών ενεργειακών υποδομών σε όλη την χώρα ( είτε αυτά είναι εξέδρες πετρελαίου στην Κρήτη, είτε είναι αγωγοί μεταφοράς φυσικού αερίου όπως ο TAP και ο East Med αν γίνει βέβαια, είτε υποδομές αποθήκευσης ενέργειας όπως πετρέλαιο και φυσικό αέριο)
• Αντιμετώπιση αυξημένης λαθρομετανάστευσης
• Αντιμετώπιση της τρομοκρατίας
• Αντιμετώπιση της Τουρκικής προκλητικότητας που θα αυξάνεται συνέχεια σε μία προσπάθεια της χώρας να αποκτήσει στρατηγικό βάθος μέσω της πρόσβασης της σε θαλάσσιες οδούς όπως το Αιγαίο και η Μεσόγειος.

Όποια χώρα μέλος (Ελλάδα και Κύπρος) βοηθήσει μελλοντικά την Ευρωπαϊκή Ένωση να απεξαρτηθεί όσον το δυνατόν περισσότερο από το πετρέλαιο της Μέσης Ανατολής αλλά μπορεί να εγγυηθεί και την ασφάλεια στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου ίσως εμπλέκοντας και άλλα μέλη της Ένωσης (Αγγλία, Γαλλία και Ιταλία) τότε θα κατέχει εξέχουσα διαπραγματευτική θέση όσον αναφορά άλλα ζητήματα όπως Δουβλίνο ΙΙ, χρέος κ.α

Εδώ μπορούμε να επισημάνουμε πως η ασφάλεια ενεργειακών υποδομών μπορεί να λειτουργήσει σαν παράγοντας ισχύος σε διεθνές συνεχές μεταβαλλόμενο σύστημα.

Τέλος θα θέλαμε να αναφέρουμε ένα παράδειγμα που μας έρχεται από την γειτονιά μας και συγκεκριμένα από το Ισραήλ και πως θα έπρεπε να λειτουργήσει η Ελλάδα αν ήθελε να προλάβει εξελίξεις, πιο συγκεκριμένα:

¨Εντυπωσιακή είναι η είδηση που μετέδωσαν ισραηλινά μέσα ενημέρωσης και αφορούν στην αξιοποίηση των τεχνολογιών που αναπτύχθηκαν με αφορμή το αντιπυραυλικό σύστημα Iron Dome, στο αντιπυραυλικό σύστημα των ισραηλινών πολεμικών πλοίων.

Ο πύραυλος κατόρθωσε μάλιστα να αναχαιτίσει τον πιο επικίνδυνο αντίπαλο, κατά τη διάρκεια δοκιμής, αντίγραφο του ρωσικής κατασκευής πυραύλου Yakhont εναντίον στόχων επιφανείας – εκτοξευόμενο από σύστημα επάκτιας άμυνας, κατασκευασμένο από ιταλική εταιρία! Το σύστημα οι Ισραηλινοί το προορίζουν και για να προστατεύει τις θαλάσσιες πλατφόρμες εξόρυξης πετρελαίου και φυσικού αερίου¨.[3]

Ακόμη θα θέλαμε να τονίσουμε ότι η πρόθεση δεν είναι η αύξηση των αμυντικών δαπανών για να γίνουν πιο πλούσιες άλλες χώρες και να πάρουν μίζες οι πολιτικοί μας αλλά να αξιοποιηθούν αυτά τα χρήματα για την ανάπτυξη της εγχώριας πολεμικής βιομηχανίας που μπορεί να επιφέρει τα παρακάτω αποτελέσματα:

• Μείωση της ανεργίας
• Αύξηση του ΑΕΠ μέσω εξαγωγών
• Ανάπτυξη εγχώριας τεχνολογίας και μικρότερη εξάρτηση από το εξωτερικό
• Αξιοποίηση και πιο εξιδανικευμένου ανθρώπινου δυναμικού (βλέπε Πολυτεχνικές Σχολές) που αυτήν την στιγμή μεταναστεύει.

Τελικό Συμπέρασμα
Η Ευρώπη έχει πολλά προβλήματα, η χώρα μας μπορεί να συμβάλει στην λύση τους χρησιμοποιώντας την γεωγραφία της, τον ορυκτό της πλούτο και την δημιουργική διάθεση του Έλληνα. Τέλος όλο το άρθρο ήθελε να δείξει στον αναγνώστη ότι όταν είναι να κάνεις μια διαπραγμάτευση πρέπει να ξέρεις πώς, πότε και γιατί χρησιμοποιείς τα διαπραγματευτικά χαρτιά σου.

Είναι πασιφανές από το άρθρο ότι τα αδύναμα σημεία της Ευρώπης είναι η Ενεργειακή Ασφάλεια και η έλλειψη κοινής Ευρωπαϊκής κουλτούρας περί άμυνας. Αν δεν διορθωθούν αυτά το μέλλον της Ευρώπης ως παγκόσμιος γεωπολιτικός δρων είναι αβέβαιο αλλά και σκοτεινό.

Αθανάσιος Πίτατζης, Διπλωματούχος Μηχανικός Παραγωγής και Διοίκησης, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, Μεταπτυχιακός φοιτητής 2014-2015 στο ΤΕΙ Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης (Καβάλα) στο Μεταπτυχιακό Τεχνολογίας Φυσικού Αερίου και Πετρελαίου
[1] The Geopolitics of Greece: A Sea at its Heart, by Stratfor
[2] Η γεωπολιτική αξία του ΑΣΦΑ Αλεξανδρούπολης
[3] Ναυτική έκδοση Iron Dome αντίδοτο στους πυραύλους Yakhont!, 

Πηγή EnergyPress


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Γράφει ο Νίκος Σταυρουλάκης

Την ώρα που η Γερμανία αρνείται να δεχτεί ακόμα και την ύπαρξη του θέματος των γερμανικών αποζημιώσεων, ο υπουργός Εξωτερικών Ν. Κοτζιάς εγείρει το ζήτημα στη σημερινή συνάντηση που έχει στο Βερολίνο με τον ομόλογό του (σ.σ. και γείτονά του στο Γκίσε, όπου σπούδαζαν μαζί) Φρανκ Βάλτερ Σταϊνμάγιερ. Παρίσι, Μόσχα και Κίεβο είναι οι επόμενοι σταθμοί του Έλληνα ΥΠΕΞ. Ειδικότερα, στη Μόσχα αναμένεται να φτάσει αύριο.

Σε περίοδο εμφανούς έντασης στις ελληνογερμανικές σχέσεις, ο κ. Κοτζιάς εγείρει θέμα αποζημιώσεων (με βάση την πρόσφατη έκθεση της Ομάδας Εργασίας του ΓΛΚ), το οποίο απορρίπτει η Γερμανία. Χαρακτηριστική είναι η χθεσινή τοποθέτηση του αναπληρωτή κυβερνητικού εκπροσώπου Γκέοργκ Στράιτερ για τη διεκδίκηση του αναγκαστικού κατοχικού δανείου και των πολεμικών επανορθώσεων. «Η γερμανική κυβέρνηση έχει τοποθετηθεί επανειλημμένα στο θέμα. Ως τώρα υπάρχουν κυρίως διατυπώσεις σκέψεων. Οι προγραμματικές δηλώσεις αφορούν κυρίως το εσωτερικό. Άλλο οι δηλώσεις προς τον ελληνικό λαό άλλο οι διεθνείς κινήσεις» είπε χαρακτηριστικά.

Σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Spiegel», με αφορμή την άφιξή του στη γερμανική πρωτεύουσα, ο κ. Κοτζιάς, απάντησε σε (επιθετικές) ερωτήσεις, εστιασμένες κυρίως στην ελληνική στάση στο Ρωσο-ουκρανικό. «Η Ευρώπη πρέπει να αποφασίσει εάν επιθυμεί να εντάξει τη Ρωσία στην αρχιτεκτονική ασφάλειάς της ή εάν η Ρωσία είναι εχθρός. Η Ευρώπη δίνει μια πολύ κακή εικόνα στους λαούς του Νότου, όταν οι τελευταίες δεκατρείς συνεδριάσεις του Συμβουλίου Υπουργών αφορούν μόνο Μνημόνια, τιμωρίες και κυρώσεις. Εχουμε χάσει πολύ χρόνο» ανέφερε.
Σε ερώτημα αν αποδέχεται τον ηγεμονικό ρόλο της Γερμανίας στην Ευρώπη απάντησε: 
«Όχι. Η Γερμανία αντέδρασε επιθετικά σε ορισμένες στιγμές στην Ιστορία της».

Πηγή εφημ. "δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Βρετανός υπ. Οικονομικών: Κίνδυνος για την παγκόσμια και ευρωπαϊκή οικονομία το ενδεχόμενο του Grexit 

κίνδυνος ενός εσφαλμένου υπολογισμού που θα οδηγήσει σε «ένα πολύ κακό αποτέλεσμα» μεταξύ Ελλάδας και των εταίρων της στην ευρωζώνη αυξάνεται, προειδοποίησε την Τρίτη ο υπουργός Οικονομικών της Μεγάλης Βρετανίας, Τζορτζ Όσμπορν μιλώντας στο Bloomberg στο περιθώριο της Συνόδου του G20, ενώ κάλεσε τους ηγέτες στην την εξεύρεση λύσης.

“Είναι εμφανές πως ο κίνδυνος για την παγκόσμια οικονομία, για την οικονομία...
της Βρετανίας από αυτό το αδιέξοδο μεταξύ Ελλάδας και ευρωζώνης αυξάνεται μέρα με τη μέρα”, τόνισε χαρακτηριστικά ο Βρετανός υπουργός Οικονομικών, ενώ πρόσθεσε “Οι κίνδυνοι ενός εσφαλμένου υπολογισμού και μιας λανθασμένης κίνησης που θα οδηγούσε σε ένα πολύ κακό αποτέλεσμα αυξάνονται επίσης”.

Ο Τζορτζ Όσμπορν που βρίσκεται στην Τουρκία στο πλαίσιο της συνεδρίασης των υπουργών Οικονομικών και κεντρικών τραπεζιτών των ανεπτυγμένων χωρών, σημείωσε πως οι συζητήσεις επικεντρώθηκαν στην εξεύρεση μιας αμοιβαία επωφελούς και αποδεκτής λύσης στην κρίση, αλλά διευκρίνισε πως σε κάθε περίπτωση η Βρετανία εντείνει την ετοιμότητα σε περίπτωση αρνητικού αποτελέσματος.

"Εδώ στο G20 καλούμε όλα τα εμπλεκόμενα μέρη να λύσουν τις διαφορές τους και να βρουν μια κοινά αποδεκτή λύση αλλά παράλληλα στο εσωτερικό μας εντείνουμε τις προετοιμασίες σε περίπτωση αρνητικού αποτελέσματος. Μια έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα ήταν πολύ δύσκολη για την παγκόσμια οικονομία και επιβλαβής για την ευρωπαϊκή οικονομία”, τόνισε.


Τα σχόλια του Βρετανού υπουργού Οικονομικών υπογραμμίζουν την ανησυχία ανάμεσα στους παγκόσμιους ηγέτες πως η προοπτική μιας εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ θα πυροδοτούσε χρηματοπιστωτική αναταραχή στις αγορές.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Παναγιώτης Λιάκος

Με έκπληξη διάβασε το πανελλήνιο την επιστολή διαμαρτυρίας της Ενωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Φωκίδας προς τον αρχηγό της Ελληνικής Αστυνομίας, αντιστράτηγο Δημήτριο Τσακνάκη (με κοινοποίηση στον αναπληρωτή υπουργό Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης Γιάννη Πανούση). Εκεί γίνεται λόγος για δημοσιεύματα αναφορικά με «τη διάθεση αστυνομικών από διάφορες υπηρεσίες της Δ.Α. Φωκίδας σε υπηρεσία επιτήρησης γνωστού συγκροτήματος κατοικιών στον Παρνασσό, το οποίο επισκέφθηκε το προηγούμενο Σαββατοκύριακο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας».

Σε ελεύθερη, δημοσιογραφική και κάπως επιθετική μετάφραση, για την οποία ζητούμε χίλιες συγγνώμες από τον Λεωνίδα των Θερμών Πηγών και των σπα, τον Αδωνιν Γεωργιάδη, το κείμενο της καταγγελίας σημαίνει τα εξής: Διατέθηκε ολόκληρη η αστυνομική δύναμη της Αμφισσας, της Ιτέας, της Γραβιάς, των Δελφών και της Αράχοβας για να περάσει ανενόχλητος και ασφαλής το Σαββατοκύριακό του στο υπερπολυτελές σαλέ του Παρνασσού «Ελατος» ο μπουμπούκος μας.
Ο εκπρόσωπος της Ενωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Φωκίδας, αρχιφύλακας Δ. Παρασκευάς, σε συνομιλία που είχε με την εφημερίδα μας, επέμεινε στο ακριβές της καταγγελίας της ένωσής του και τόνισε ότι το σκηνικό με τον ελληνολάτρη πολιτικό διήρκεσε δύο ημέρες!

Προφητεία

Κι όμως, τα φαινόμενα απατούν. Ακόμα και σε πανάκριβο ξενοδοχείο να έμενε ο κοσμαγάπητος βουλευτής -που δεν το πιστεύουμε-, για ξεκάρφωμα θα ήταν. Σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύτηκαν σε αρχαία προφητεία του 24.000 π.Χ. (και θα κυκλοφορήσουν σύντομα σε επόμενο πακέτο βιβλίων εκπτωτικών τηλε-εκδόσεων), ο Αδωνις επισκέφθηκε τους Δελφούς για να πάρει χρησμό για τη μοίρα της πατρίδος.

Στην Πυθία έδωσε λίστα κρίσιμων ερωτήσεων, οι οποίες ήταν τόσο πολλές που δεν χωρούσαν σε χάρτινες σελίδες - ακόμα κι αν κουβαλούσε μαζί του ολόκληρη εγκυκλοπαίδεια. Γι' αυτό ο δαιμόνιος εθνεγέρτης τής έδωσε ένα τάμπλετ (κι αυτό με έκπτωση) που περιείχε την Αρτα και τα Γιάννενα σε απορίες. Θα τα καταφέρει η νέα κυβέρνηση στην προσπάθειά της να κουρέψει το χρέος; Αν δεν τα καταφέρει η κυβέρνηση, θα τον ξεπεράσει κάποιος του ΣΥΡΙΖΑ σε αρνητική δημοσιότητα; Τι πρέπει να κάνει για να μην πάρει έξτρα κιλά το Πάσχα και να ετοιμαστεί εγκαίρως για την παραλία; Πόσο υποφέρουν οι πλούσιοι, όταν ανησυχούν μην τυχόν και φτωχύνουν; Κιθαρίστας ή ντράμερ; Η μάντισσα που βλέπετε στη φωτογραφία τού απάντησε αμφίσημα: «Νιάου».

Πηγή εφημ. "δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ο νομπελίστας οικονομολόγος, Πολ Κρούγκμαν, σε άρθρο του στους "New York Times"υπο το τίτλο «Μια γραβάτα που δεν δένει», υποστηρίζει ότι η νέα ελληνική κυβέρνηση δεν θα προδώσει τους ψηφοφόρους της, γιατί δεν είναι σαν τις άλλες. 

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν εμφορείται από προσωπικά κίνητρα υποστηρίζει Πολ Κρούγκμαν σημειώνοντας ότι κανένας δεν έχει εξηγήσει στην κοινή γνώμη των Βόρειων χωρών τι είναι η μείωση του πρωτογενούς πλεονάσματος για ανακούφιση των αδυνάτων.

«Η διαπραγμάτευση αφορά τη μείωση του πρωτογενούς πλεονάσματος»

«Αυτό που ζητάει η Ελλάδα, αν και οι Γερμανοί ψηφοφόροι πιθανότατα δεν το γνωρίζουν αυτό, δεν είναι μια νέα ένεση χρημάτων. Το μόνο που βρίσκεται στο τραπέζι είναι η μείωση του πρωτογενούς πλεονάσματος, δηλαδή η μείωση των πληρωμών για τόκους του υφιστάμενου χρέους», γράφει ο κ. Κρούγκμαν και προσθέτει:

«Και μας έχουν πει συχνά πως όλοι καταλαβαίνουν ότι ο επίσημος στόχος για το πλεόνασμα, στο 4,5% του ΑΕΠ, είναι παράλογος και ανέφικτος. Οπότε, στην πραγματικότητα η Ελλάδα ζητάει μόνο να αναγνωριστεί η πραγματικότητα που υποτίθεται ότι όλοι κατανοούν».

«Οι δανειστές αναμένουν από την νέα ελληνική κυβέρνηση να ταπεινωθεί»

Όπως αναφέρει, οι διαπραγματεύσεις, λοιπόν, «φουντώνουν» γιατί αυτό «που κατανοούν όλοι» δεν εξηγήθηκε ποτέ στους ψηφοφόρους των ευρωπαϊκών κρατών του Βορρά.

Επιπλέον, γιατί οι δανειστές έχουν συνηθίσει να περιμένουν ότι οι κυβερνήσεις των χρεωμένων κρατών θα εγκαταλείψουν τις προεκλογικές τους υποσχέσεις στο όνομα της υπευθυνότητας και αναμένουν από την νέα ελληνική κυβέρνηση να ταπεινωθεί.

«Αλλά όπως είπα, η δυναμική είναι πολύ διαφορετική αυτήν την φορά»τονίζει ο κ. Κρούγκμαν.

«Ο Τσίπρας δεν εμφορείται από προσωπικά κίνητρα»

Όπως επισημαίνει ο ίδιος, επικαλούμενος την παρατήρηση του δημοσιογράφου Matthew Yglesias, οι πολιτικοί των μικρών κρατών συνήθως εμφορούνται από προσωπικά κίνητρα να αποδεχτούν τις απαιτήσεις της τρόικας ακόμα και αν είναι ενάντια στα συμφέροντα των κρατών τους:

«Κανονικά θα πίστευε κανείς πως η καλύτερη επιλογή για ένα πρωθυπουργό είναι να προσπαθήσει να κάνει αυτά που θα τον βοηθήσουν να επανεκλεγεί. Όσο δυσοίωνες και αν είναι προοπτικές, αυτή είναι η κυρίαρχη στρατηγική.

Αλλά στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και της ευρωπαϊκής ενοποίησης, πιστεύω ότι οι ηγέτες των μικρών κρατών βρίσκονται σε μια κάπως διαφορετική κατάσταση. Αν εγκαταλείψουν το γραφείο τους έχοντας κερδίσει την εκτίμηση της ελίτ του Νταβός, υπάρχουν πολλές θέσεις στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ή το ΔΝΤ ή άλλους οργανισμούς για τις οποίες μπορεί να είναι κατάλληλοι ακόμα και αν τους απεχθάνονται οι συμπατριώτες τους.

Στην πραγματικότητα, το να είναι εντελώς απεχθείς θα ήταν ένα συν. Η απόλυτη εκδήλωση αλληλεγγύης προς την “διεθνή κοινότητα” είναι να κάνουν ότι θέλει η διεθνής κοινότητα ακόμα και έναντι μαζικής αντίστασης από το εγχώριο πολιτικό σώμα».

«Η νέα ελληνική κυβέρνηση δεν θα προδώσει τους ψηφοφόρους της»

Σύμφωνα με τον οικονομολόγο, ωστόσο, μια αυθεντική αριστερή κυβέρνηση, σε αντίθεση με μια δεξιά, είναι πολύ διαφορετική, όχι για τις πολιτικές που θέλει να εφαρμόσει είναι τρελές και επιθετικές, αλλά γιατί οι αξιωματούχοι της δεν θα κερδίσουν ποτέ την εκτίμηση της ελίτ του Νταβός.

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν θα βρεθεί ποτέ σε συμβούλια τραπεζών, δεν θα γίνει πρόεδρος της BIS ή Ευρωπαίος Επίτροπος. Ο Γιάννης Βαρουφάκης δεν θέλει να φοράει γραβάτες, το οποίο συνειδητά ή ασυνείδητα είναι ένας τρόπος να δηλώσει οπτικά πως δεν θα παίξει το συνηθισμένο παιχνίδι, υποστηρίζει ο κ. Κρούγκμαν.

Οι νέοι Έλληνες ηγέτες θα επιτύχουν ή θα αποτύχουν, σε προσωπικό επίπεδο, με βάση το τι θα συμβεί στην Ελλάδα. Δεν θα υπάρξουν δώρα παρηγοριάς για μια συμβατική αποτυχία, καταλήγει ο κ. Κρούγκμαν.


Πηγή nonews-NEWS


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Μήπως οι Έλληνες πράγματι δικαιούνται αποζημιώσεις, αναρωτιέται σε άρθρο της η Bild.
Το άρθρο που υπογράφει ο Von Dirk Hoeren, επικαλείται την επίσημη άποψη της ομοσπονδιακής γερμανικής κυβέρνησης, σύμφωνα με την οποία το θέμα έκλεισε με τη συμφωνία που υπέγραψαν το 1960 ο Αντενάουερ και ο τότε βασιλιάς Κωνσταντίνος.

Ωστόσο, γράφει η εφημερίδα, στις επανορθώσεις δεν συμπεριλήφθηκε το αναγκαστικό δάνειο στο οποίο προχώρησε η Ελλάδα το 1942 προς χάριν των ναζί και ήταν ύψους 476 εκατομμυρίων κατοχικών μάρκων ή σε σημερινές τιμές 11 δισ. ευρώ. Εξ αυτού του λόγου απορρέει η απαίτηση της Ελλάδας και άρα η συμφωνία Αντενάουερ-Κωνσταντίνου δεν έκλεισε οριστικά το θέμα.

Πηγή

Der Spiegel: «Ελληνικές απαιτήσεις για επανορθώσεις: Η ληστεία τράπεζας από τους Ναζί»

«Ελληνικές απαιτήσεις για επανορθώσεις: η ληστεία τράπεζας από τους Ναζί» είναι ο τίτλος άρθρου που δημοσιεύεται στην ηλεκτρονική σελίδα του περιοδικού «Der Spiegel» και αναφέρεται σε «σκέψεις που υπάρχουν στην Αθήνα να απαιτήσει γερμανικά χρέη από το 1942». Στο άρθρο τονίζεται ότι «όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά παντού στην Ευρώπη οικονομικοί εμπειρογνώμονες των Ναζί λεηλάτησαν χώρες υπό κατοχή με ανέντιμες μεθόδους».

Το δημοσίευμα κάνει λόγο για δάνειο ύψους 476 εκατομμυρίων κατοχικών μάρκων, που χορήγησε η Τράπεζα της Ελλάδος το 1942 στο γερμανικό Ράιχ, το οποίο η Γερμανία ποτέ δεν αποπλήρωσε. «Ξανά και ξανά και ιδιαίτερα από τότε που στην Ελλάδα ανέλαβε η νέα κυβέρνηση κυκλοφορεί στην Αθήνα η ιδέα: δεν θα μπορούσαμε να ζητήσουμε αυτά τα χρήματα, να μπαλώσουμε έτσι την τρύπα στον ελληνικό προϋπολογισμό και ταυτόχρονα να "την φέρουμε" στους αντιπαθητικούς Γερμανούς;» αναφέρει ο συντάκτης και προσθέτει ότι η επιστημονική υπηρεσία της γερμανικής Βουλής υπολόγισε το 2012 την αξία του δανείου με τους τόκους στα 8,25 δισεκατομμύρια δολάρια, ενώ γνωμοδότηση της ελληνικής κυβέρνησης το υπολογίζει σε 11 δισεκατομμύρια.

«Αυτό το ποσό θα αρκούσε προκειμένου να δώσει στον Τσίπρα τουλάχιστον ένα διάλειμμα ανάσας» τονίζει το Spiegel, αλλά διευκρινίζει ότι η γερμανική κυβερνηση δηλώνει ότι όλες οι απαιτήσεις της Ελλάδας για πολεμικές αποζημιώσεις έχουν είτε πληρωθεί είτε εκπνεύσει, το αργότερο με τη «Συμφωνία 2+4» του 1990. Η νομική κατάσταση ωστόσο, επισημαίνεται στο δημοσίευμα, δεν είναι ξεκάθαρη, αλλά «ενάντια της βούλησης της γερμανικής κυβέρνησης ο Τσίπρας δεν θα πάρει, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα, αυτά τα χρήματα» και «την τρύπα στον προϋπολογισμό του πρέπει να την μπαλώσει διαφορετικά».

Στο δημοσίευμα περιλαμβάνεται ακόμη ιστορική αναδρομή στις μεθόδους οικονομικής εκμετάλλευσης των υπό κατοχή χωρών από τους ναζί και επαναλαμβάνεται η δήλωση του Γερμανού ιστορικού 'Αλμπρεχτ Ριτσλ ότι «η Γερμανία είναι ο μεγαλύτερος οφειλέτης χρεών του 20ού αιώνα».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η πρώτη φορά που Έλληνας πρωθυπουργός προτάσσει την Αξιοπρέπεια, την Εθνική Κυριαρχία και συγκινεί

Γράφει ο Στάθης Διομήδης

«Σε αυτό το Λαό αξίζει μόνο σεβασμός. Του αξίζει να περπατά περήφανος και να ζει με αξιοπρέπεια. Η σημερινή κυβέρνηση μπορεί απλά να είναι η φωνή αυτού του λαού στην τιμή στην ιστορία και στον πολιτισμό που κουβαλά αυτός ο λαός. Εμείς η θέλησή του και τίποτε παραπάνω μπορεί να είμαστε.

Δηλώνουμε κατηγορηματικά ότι δεν πρόκειται να διαπραγματευτούμε την ιστορία μας, την υπερηφάνεια μας και την αξιοπρέπεια αυτού του λαού. Αυτά είναι για εμάς ιερές και αδιαπραγμάτευτες αξίες. Είμαστε σάρκα από τη σάρκα αυτού του λαού. Είμαστε κάθε λέξη από το Σύνταγμα αυτής της χώρας Σε αυτό ορκιστήκαμε, αυτό θα υπηρετήσουμε μέχρι τέλους δικαιώνοντας τα οράματα τις αξίες τις θυσίες του Ελληνικού λαού.

Σας καλώ να δώσετε ψήφο εμπιστοσύνης, να δώσουμε αυτή τη μάχη για την πατρίδα μας για να ξανακερδίσει την ελπίδα και τη χαμένη αξιοπρέπειά του ο ελληνικός λαός».

Με αυτά τα λόγια έκλεισε εμφανώς συγκινημένος την ομιλία του ο Πρωθυπουργός κος Τσίπρας στην έναρξη των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης.

Είναι η πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια που Έλληνας Πρωθυπουργός προτάσσει την Αξιοπρέπεια, την Περηφάνια και την Εθνική Κυριαρχία ως αρχές και αξίες της κυβέρνησης. Που δεν απειλεί, δεν καθυβρίζει, δε λοιδορεί, δεν εκβιάζει και δεν τρομοκρατεί το Λαό αλλά απεναντίας, του ζητά να είναι μπροστάρης στη σκληρή διαπραγμάτευση που επίκειται.

Είναι η πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια που Έλληνας Πρωθυπουργός συγκινεί και κάνει τον Έλληνα να νοιώθει Εθνικά υπερήφανος, αξιοπρεπής και προπάντων να αισθάνεται ότι η κυβέρνηση είναι η κυβέρνησή ΤΟΥ και όχι οι εντολοδόχοι τοκογλύφων και τα πειθήνια όργανα μιας κατακτητικής ελίτ.

Ο κος Τσίπρας έβαλε κυριολεκτικά «φωτιά στη τόπια» με αυτή του την ομιλία. Εκτός από το εσωτερικό απευθύνθηκε και στο εξωτερικό. Έστειλε αυστηρό μήνυμα σε Γερμανία και σκληρούς νεοφιλελεύθερους ότι θα υπηρετήσει το Λαό και τη πατρίδα απέναντι στην επιδρομή που του έχουν ετοιμάσει. Το νόημα του λόγου του ήταν ότι αφού θέλετε πόλεμο θα τον έχετε γιατί εμείς ζητούμε μια ανάσα για να ζήσουμε και εσείς ζητάτε την εξαθλίωση και την παράδοση άνευ όρων.

Με άλλα λόγια είπε ότι, η Πατρίδα δεν εκβιάζεται, δεν τρομοκρατείται, δεν δέχεται τελεσίγραφα και θα δώσει μάχη για το αυτονόητο. Να μείνει όρθια και να υπάρχει μια αξιοπρεπή διαβίωση για όλους.

Είναι σίγουρο ότι τις επόμενες ημέρες θα κλιμακωθεί η πίεση που θα δεχθεί η χώρα και η κυβέρνηση. Θα υπάρξει συντονισμένη επίθεση εναντίον της Ελλάδας από τον κο Σόιμπλε και τους ακόλουθους του στο eurogroup, οι οποίοι προσπαθούν να επιβάλλουν στη χώρα μας την καταστροφή.

Όποιος θεωρεί ότι η διαπραγμάτευση είναι εύκολη πλανάται. Η μάχη θα είναι σκληρή και η Ελλάδα βρίσκεται στη δυσμενέστερη θέση και σε ένα εχθρικό περιβάλλον. ‘Όμως όπως φάνηκε από τις αντιδράσεις και τις αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο Λαός είναι πρόθυμος να στηρίξει την κυβέρνηση στις διαπραγματεύσεις, δίνοντας βροντερό παρόν στα συλλαλητήρια που διοργανώνονται σε όλη τη χώρα, την Τετάρτη 11/2, την ώρα που θα συνεδριάζει το έκτακτο eurogroup.

* Ο Στάθης Διομήδης είναι αρθρογράφος, με σπουδές στον Ευρωπαϊκό πολιτισμό, εθελοντής διασώστης, αλλά και συντονιστής της εθελοντικής ομάδας "Έλληνες Ενεργοί Πολίτες"

Πηγή News247


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο "ιερός πόλεμος" που έχει ανοίξει η νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κατά του συστήματος των "ολιγαρχών" - όπως τους κατονόμασε προεκλογικά, αλλά και στις προγραμματικές του δηλώσεις ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας δημιουργούν νέα δεδομένα, αλλά και προσδοκίες, τόσο για την πάταξη της φοροδιαφυγής, όσο και για τη ρήξη με το "τρίγωνο της αμαρτίας": κυβέρνηση-καθεστωτικά media- ολιγάρχες.

Ωστόσο, στο πεδίο της ενέργειας, μια "παλιά αλεπού" φαίνεται ότι όχι μόνο έχει ξαναβγεί στο παζάρι, αλλά προσπαθεί μέσα στην αναμπουμπούλα και την αναταραχή να επωφεληθεί και να δημιουργήσει τα δικά της δεδομένα στον ενεργειακό τομέα. Ο λόγος για τον Δημήτρη Κοπελούζο, του Kopelouzos Group, που σε δύο ήδη περιπτώσεις έχει φανερώσει τις "επιθετικές" προθέσεις του απέναντι στη νέα κυβέρνηση.

Η πρώτη, πλέον χαρακτηριστική είναι ότι μόλις 5 ημέρες πριν από τις εκλογές, στις 20 Ιανουαρίου ο Κοπελούζος, μέσω της τεχνικής εταιρείας του Gastrade, πήρε την αδεία για την ανάπτυξη πλωτού σταθμού LNG - για να δημιουργήσει δηλαδή μια "Μικρή Ιδιωτική Ρεβυθούσα" - αποσπώντας μια από τις τελευταίες υπογραφές της απερχόμενης πολιτικής ηγεσίας του (πρώην) ΥΠΕΚΑ, η οποία αναρτήθηκε στις 23 Γενάρη στη ΔΙΑΥΓΕΙΑ!!! Δύο μόλις μέρες πριν την κάλπη...

Είναι γνωστό ότι ο Κοπελούζος, με τη θυγατρική του Pometheas Gas και σύμμαχο το ρωσικό κολοσσό Gasprom θέλει να έχει ισχυρό μερίδιο στα ενεργειακά της χώρας μας και ειδικότερα στον τομέα του φυσικού αερίου, εξ ου και η "πρεμούρα" να πάρει ένα κομβικής σημασίας έργοστο νήμα πριν τις εκλογές, φέρνοντας προ τετελεσμένων τη νέα κυβέρνηση.

Η δεύτερη απόπειρα έγινε προ ημερών, όπου στη συνάντηση που είχε η ρωσική εταιρεία «OAO Rosgeologia» με τον υπουργό ΠΑΠΕ Παναγιώτη Λαφαζάνη, προκειμένου για να διερευνηθεί η δυνατότητα συνεργασίας στους τομείς των γεωλογικών ερευνών, (κυρίως για υδρογονάνθρακες) άφησε έντεχνα να διαρρεύσει ότι ο Δημήτρης Κοπελούζος ήταν παρών ως "διαμεσολαβητής". Κάτι που το ίδιο το Υπουργείο διέψευσε - άλλωστε η πολιτική γραμμή της νέας κυβέρνησης είναι ρήξη με το κατεστημένο και όχι συμπόρευση με αυτό.

Στις πρώτες αυτές απόπειρες του Κοπελούζου, η νέα κυβέρνηση δείχνει να "μην μασάει". Μόλις σήμερα στο πλαίσιο της συζήτησης της Βουλής για τις προγραμματικές δηλώσεις, ο Υπουργός ΠΕΠΑ, Π. Λαφαζάνης αναφέρθηκε στην ακύρωση της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΠΑκαι την ανασυγκρότηση της, με σκοπό να έχει έναν νέο ρόλο, "χωρίς μεσάζοντες", ώστε να επεκταθεί το δίκτυο φυσικού αερίου. Σαφές δηλαδή μήνυμα, προς κάθε "τυχοδιωκτική" κατεύθυνση...

Παρατηρητές της αγοράς επισημαίνουν ότι ο Δημήτρης Κοπελούζος, ως γνήσιος εκπρόσωπος της ολιγαρχικής κάστας, επιζητεί να δημιουργήσει ερείσματα και να στήσει δίχτυα σε "άλλες θάλασσες", που προσδοκά πεδίο για "ψάρεμα" έργων. Η πρώτη μετεκλογική "ντρίμπλα" ωστόσο που επιχείρησε δεν του βγήκε και απ' ότι φαίνεται η νέα κυβέρνηση δεν είναι διατεθειμένη να του ...παραχωρήσει γήπεδο για να "παίξει μπάλα".

Νικ. Αρ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Μια διαφορετική και πολύ ενδιαφέρουσα διάσταση στο θέμα της παραίτησης του μέχρι χτες αρχηγού της τουρκικής μυστικής υπηρεσίας, της ΜΙΤ, Hakan Fıdan, δίνει η τουρκική εφημερίδα Habertürk. Σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα, ο αρχηγός της ΜΙΤ είχε βρεθεί στο στόχαστρο των Ισραηλινών και ότι η ισραηλινή μυστική υπηρεσία, η γνωστή Mossad, τον είχε επικηρύξει και ότι υπήρχαν σχέδια ακόμα και για την φυσική του εξόντωση. Γεγονός είναι ότι εξ’ αιτίας του Fıdan είχε ξεσπάσει εδώ και μερικά χρόνια ένας άγριος πόλεμος μεταξύ της ΜΙΤ και της MOSSAD.

Ο Hakan Fıdan, ανέλαβε τον Μάιο του 2010 τα καθήκοντα του. Ο διορισμός του στην αρχηγεία της ΜΙΤ φάνηκε από την αρχή ότι θα σηματοδοτούσε μια μεγάλη στροφή της Τουρκίας κατά του Ισραήλ. Εκείνο που κυριολεχτικά εξ’ αρχής εξόργισε το Ισραήλ κατά της Τουρκίας ήταν η αποκάλυψη ότι η Τουρκία παρέδωσε Ισραηλινούς κατασκόπους στο Ιράν (τον Μάιο του 2010).
Κάποια χαρακτηριστικά τουρκικά δημοσιεύματα έδειχναν το κλίμα που είχε δημιουργηθεί για τον Fıdan, όπως, (μερικά από αυτά), της Sabah, στις 18/10/2011 με τον τίτλο, «Hakan Fıdan ölüm tehditi», δηλαδή «Θανατική απειλή στον Hakan Fıdan», της Yeni Şafak, στις 18/10/2011 με τον τίτλο, «Hakan Fıdan psikolojik harekat», δηλαδή, «Ψυχολογική επιχείρηση κατά του Hakan Fıdan » και της Aksam, στις 19/10 με τον τίτλο, «Hakan Fıdan neden hedefte ?», δηλαδή, «Γιατί είναι στο στόχαστρο ο Hakan Fıdan ;». Ο Fıdan κατηγορήθηκε για την σύλληψη πολιτών με τη κατηγορία ότι στις πόλεις Κωνσταντινούπολη, İğdir, Van, Konya, και Osmaniye, είχαν διαπράξει κατασκοπία σε βάρος του Ιράν και υπέρ του Ισραήλ. Δηλαδή είχε έντονη αντί ισραηλινή δραστηριότητα σε κάθε επίπεδο, γεγονός που είχε εξοργίσει τους Ισραηλινούς.

Σε δυο σημαντικά τουρκικά δημοσιεύματα της τουρκικής Zaman, στις 20 Οκτωβρίου 2013, και της εφημερίδας Cumhürriyet, στις 21 Οκτωβρίου 2013 γίνονταν πολιτική ανάλυση της μεγάλης κόντρας μεταξύ της ΜΙΤ και της Ισραηλινής μυστικής υπηρεσίας.
 Σαν κύριο αίτιο οι δυο τουρκικές εφημερίδες ανέφεραν την προβολή μιας ανεξάρτητης τουρκικής πολιτικής στην Μέση Ανατολή και την διεκδίκηση από μέρους των Ερντογάν-Fıdan κυρίαρχο ρόλο στην περιοχή, αγνοώντας προκλητικά της αμερικανικές και ισραηλινές θύσεις σε πολλά σημαντικά ζητήματα. Το γεγονός αυτό, σύμφωνα με τις τουρκικές εφημερίδες, είχε προκαλέσει πολλά προβλήματα στις σχέσεις της Τουρκίας με τις δυο αυτές χώρες οι οποίες μέχρι προ τινός ήταν οι κύριοι σύμμαχοι της Τουρκίας στην περιοχή.
Το πιο ενδιαφέρον ήταν το άρθρο του αρθρογράφου της Cumhürriyet, Utku Çakırözer, ο οποίος έκανε μια μεγάλη ανάλυση σχετικά με την κατάσταση του Ισραήλ. Στο άρθρο αυτό τονίζονταν πως το Ισραήλ μετά τα τελευταία γεγονότα με τις αλλαγές στην Αίγυπτο και στη Λιβύη, αλλά και με τον εμφύλιο της Συρίας με την οποία επέκειτο κάποια προσέγγιση Συρίας και Ισραήλ, (γεγονός που αν γίνονταν θα ακύρωνε και τον εμφύλιο της Συρίας αλλά και θα απομόνωνε ακόμα περισσότερο την Τουρκία γιατί η Συρία ελεύθερη πλέον από το πρόβλημα με το Ισραήλ θα στρέφονταν κατά της Τουρκίας για την περιοχή του Χατάυ που κατέχει σύμφωνα με την Δαμασκό παράνομα η Τουρκία), έφεραν το Ισραήλ σε μεγάλη απομόνωση.

Η ένταση μεταξύ MIT και ΜΟΣΣΑΑΔ απασχόλησε έντονα και τις ΗΠΑ. Η άνοδος του επικεφαλής της ΜΙΤ στο προσκήνιο συνοδεύτηκε από μια αξιοσημείωτη άμβλυνση της αμερικανικής επιρροής στην Τουρκία, καθώς σύμφωνα με Αμερικανούς αξιωματούχους, αμφότεροι ο κ. Fidan και ο τότε Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Ahmet Davutoglu, χρησιμοποίησαν τα γεγονότα της Αραβικής Άνοιξης για να διευρύνουν την περιφερειακή ηγεμονία της Τουρκίας. Παράλληλα επισημαίνονταν ότι ο Fidan προκάλεσε ανησυχία στην αμερικανική κυβέρνηση όταν σύμφωνα με τους ισχυρισμούς των Ισραηλινών γνωστοποίησε στο Ιράν εμπιστευτικές πληροφορίες που είχε συλλέξει για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.
Αλλά για το κλίμα που δημιουργήθηκε αξίζει να δούμε το πρωτοσέλιδο της Washington Post, στις 10 Οκτωβρίου 2013, που αναφέρονταν σε εκτενή ανταπόκριση των Adam Entous και Joe Parkinson με τίτλο, «Turkey’s Spymaster Plots Own Course on Syria». Το πρωτοσέλιδο αναφέρονταν στον επικεφαλής της Τουρκικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, (ΜΙΤ), Hakan Fikan, στις εξελίξεις στη Συρία και τις σχέσεις της ΜΙΤ με αντίστοιχες υπηρεσίες των ΗΠΑ και του Ισραήλ όσον αφορά στην αντιμετώπιση του καθεστώτος Assad.
Όπως υποστήριξαν, ο Hakan Fidan είναι ο υπ’ αριθμόν 2 σημαντικότερος αξιωματούχος στη χώρα, μετά τον Εrdogan, καθώς θεωρείται πολύ ισχυρότερος από οποιονδήποτε υπουργό και πολύ πιο ισχυρός από τον τότε πρόεδρο Abdullah Gul. Μάλιστα, η άνοδος του Fidan στο πλευρό του κ. Erdogan αντιμετωπίζεται με το δέοντα προβληματισμό από Ουάσιγκτον και Τελ Αβίβ, λόγω του ρόλου του στη διαμόρφωση της στρατηγικής για το Ιράν, καθώς σύμφωνα με ανώτατο Ισραηλινό αξιωματούχο έχει καταστεί πλέον σαφές στο Ισραήλ, ότι ο επικεφαλής της τουρκικής ΜΙΤ τουλάχιστον «δεν είναι εχθρός του Ιράν».

Όλα αυτά φαίνεται πως έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην παραίτηση του Fıdan από την αρχηγεία της ΜΙΤ, ανοίγοντας όμως έτσι τον δρόμο για την πολιτική του άνοδο ακόμα και στην πρωθυπουργία της Τουρκίας μετά τις εκλογές του ερχόμενου Ιουνίου.

Πηγή Νikosxeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Δημήτρη Γ. Απόκη  

Λοιπόν για να είμαστε ψύχραιμοι και απόλυτα κυνικοί στην ανάλυση μας. Ναι, ο Αμερικανός Πρόεδρος έκανε μια αναφορά στην Ελλάδα στην αρχική του τοποθέτηση κατά τη διάρκεια της συνέντευξης τύπου με τη Γερμανίδα Καγκελάριο, αλλά Ουκρανία, Ιράν, Διατλαντική Συνεργασία στο Εμπόριο και τις Επενδύσεις ήταν η καυτή ατζέντα.

Ναι, είπε ότι περιμένει να ακούσει τις ιδέες της Άγκελα για το πως μπορεί να βοηθηθεί η Ελλάδα. Το σημαντικό όμως είναι ότι στη δεύτερη ερώτηση από γερμανικής πλευράς που η Μέρκελ ρωτήθηκε για την Ελλάδα και απάντησε ότι υπάρχει πρόγραμμα και περιμένει τις προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης στο Eurogroup της Τετάρτης ή λίγες ημέρες μετά, ο κύριος Ομπάμα δεν πήρε την πάσα και επέλεξε να απαντήσει μόνο στο κομάτι της Ουκρανίας.

Εάν πραγματικά ήθελε να βάλλει πλάτη θα έπαιρνε την πάσα και θα έπαιζε μπάλα. Ακόμη πιο πολύ θα έκανε ότι έκανε με το Ισραήλ και τον Πρωθυπουργό Νετανιάχου. Θα έστηνε ερώτηση από αμερικανικής πλευράς όπως έκανε με τη δημοσιογράφο που τον ρώτησε για την επίσκεψη Νετανιάχου στην Ουάσινγκτον και την ομιλία του στο Κογκρέσο μπήγοντας βαθιά το μαχαίρι στον Ισραηλινό πρωθυπουργό. Δεν το έκανε.  Τώρα, δεν θα πρέπει να διαφύγει της προσοχής κανενός ότι τρέλανε την Άγκελα Μέρκελ στα κομπλιμέντα και σε πολλά σημεία ήταν και ιδιαίτερα απολογητικός απέναντί της, όπως στο θέμα των παρακολουθήσεων της NSA και της CIA.  Επίσης, η γλώσσα του σώματος της Καγκελαρίου τα έλεγε όλα. Απόλυτα άνετη και με ηγετικό προφίλ. Τι έλεγε απλά και ξεκάθαρα η παρουσία της Μέρκελ; Για την Ευρώπη μιλάω εγώ. Είμαι η ηγέτης της ενωμένης Ευρώπης. 

Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν παραμένουν σταθερές στην άποψη τους ότι μόνο πολιτική λιτότητας είναι λάθος φάρμακο. Πιστεύουν και πάντα πίστευαν ότι πολιτικές με προοπτική ανάπτυξης, συνοδευόμενες από δημοσιονομική σταθερότητα και κυρίως μεταρρυθμίσεις (όχι μεγάλο δημόσιο, ιδιωτικοποιήσεις, ευέλικτο φορολογικό σύστημα, και απελευθέρωση με ευνοϊκές ρυθμίσεις της επιχειρηματικότητας), είναι το φάρμακο που χρειάζεται κάθε χώρα για να προοδεύσει οικονομικά και κοινωνικά.

Αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να γίνουν μαλλιά κουβάρια με την ηγέτιδα δύναμη της Ευρώπης για την Ελλάδα. Αυτό που θα κάνουν και το κάνουν είναι να παίξουν το ρόλο του ήρεμου μεσολαβητή για να μην υπάρξει πλήρης κατάρρευση μεταξύ των δυο πλευρών. Αυτά, ως μια πρώτη σύντομη αποτίμηση από την κοινή συνέντευξη τύπου που είδα απευθείας σε αμερικανικό κανάλι χωρίς το φίλτρο της μετάφρασης των αγγλικών και με αμερικανική μετάφραση των γερμανικών.

Μια αποτίμηση μέσα από την εμπειρία παρακολούθησης δεκάδων τέτοιων συνεντεύξεων μέσα από το συγκεκριμένο δωμάτιο στα δώδεκα χρόνια που κάλυψα το Λευκό Οίκο. Τέλος, πριν βιαστούν κάποιοι να με κατηγορήσουν ότι επιτίθεμαι στην κυβέρνηση και αντιπολιτεύομαι να ξεκαθαρίσω ότι είναι υποχρέωση κάθε Έλληνα να στηρίξει τον Έλληνα Πρωθυπουργό στη δύσκολη διαπραγμάτευση που βρίσκεται σε εξέλιξη. Τον στηρίζω και εύχομαι από βάθος καρδιάς να πετύχει το καλύτερο για την Ελλάδα και το λαό μας. Την ίδια στιγμή όμως δεν παύει να είναι σωστό να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους και να είμαστε ρεαλιστές.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιάννης Λαζάρου 


Οι προγραμματικές δηλώσεις του πρωθυπουργού ήταν να τις πιεις στο ποτήρι. Ο κύριος Τσίπρας μάς απέδειξε με την ομιλία του ότι η Ελλάδα δεν είχε ποτέ δημοσιονομικό πρόβλημα αλλά είχε έλλειψη Δικαιοσύνης. Όμως η υλοποίηση των εξαγγελιών χρειάζεται και κάποια εργαλεία για το ποθητό αποτέλεσμα. Τρία ερωτήματα που έμειναν μετέωρα μέσα στα παλαμάκια της συγκυβερνητικής πτέρυγας ψάχνουν απαντήσεις.

Πρώτον, η αναμενόμενη διόγκωση του δημόσιου τομέα πώς θα λειτουργήσει; Με την υπάρχουσα νοοτροπία του υπαλληλικού δυναμικού του Δημοσίου και του συνδικαλιστικού κινήματός του; Θεωρεί ο πρωθυπουργός ότι με το να ισχυροποιήσει με νέες υπουργικές αποφάσεις τα δικαιώματα των υπαλλήλων του Κράτους χωρίς να υπάρχει η αντίστοιχη σκληρή τιμωρία των υπαλλήλων που δρουν ιδιοτελώς και όχι υπέρ του δημοσίου συμφέροντος, θα κοπεί το σαπισμένο κομμάτι της χώρας που έφερε την Ελλάδα στον πάτο της ξεφτίλας; Είναι δυνατόν να ανοίγεις την πόρτα των δικαιωμάτων από την στιγμή που δεν ανοίγεις συγχρόνως και την πόρτα των υποχρεώσεων απέναντι στο σύνολο;

Είναι αυτονόητο ότι ένα κράτος δικαίου πρέπει να στηρίζεται σε ένα ισχυρό Δημόσιο, δεν νοείται χώρα ισχυρή και ανεξάρτητη όταν δεν έχεις στρατιώτες που θα υπερασπίζονται τα συμφέροντα της. Ποιος είναι όμως αυτός ο στρατιώτης του δημοσίου που θα υποστεί προσωπική οικονομική βλάβη για το κοινό καλό; Θέλει να μάς κάνει να πιστέψουμε ο κύριος Τσίπρας, ότι θα έρθει η στιγμή που στα γραφεία των υπηρεσιών δεν θα διανοηθεί υπάλληλος να εισπράξει φακελάκι για να κάνει το καθήκον του; Αλήθεια πιστεύει ο πρωθυπουργός ότι τα 5 χρόνια οικονομικής κρίσης έκαναν τον λαό πιο σοφό και υπεύθυνο; Τότε ζει σε άλλη χώρα ο κύριος Τσίπρας, εφόσον δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι η κρίση έβγαλε τα πιο άγρια ένστικτα στην καθημερινότητα των Ελλήνων. Το "σώζων εαυτόν σωθήτω" έγινε η γραμμή επιβίωσης που έχει εξαπλωθεί σε όλη την Ελλάδα. Σε αυτούς που θεωρούν ότι η απώλεια μισθού συνάδει με την εθνική αξιοπρέπεια, αν τους δώσεις απότομα τα ίδια δικαιώματα που είχαν προ ετών χωρίς την Δικαιοσύνη να είναι δύο φορές πιο ισχυροποιημένη και ανελέητη, θα δεις την αξιοπρέπεια να πηγαίνει παρέα με την δικαιοσύνη στον κάλαθο των αχρήστων του πιο ξεπεσμένου δημόσιου γραφείου της επικράτειας.

Δεύτερον, η επαναφορά των μεγάλων δημοσίων οργανισμών στα χέρια του Δημοσίου. Ο κύριος Τσίπρας αναφερόμενος σε μια ουτοπική αριστερή διακυβέρνηση πιστεύει ότι η κρατική περιουσία πρέπει να μείνει υπό τον έλεγχο του Δημοσίου. Πολύ σωστός ο πρωθυπουργός, διότι δεν υφίσταται εθνικός πλούτος από την στιγμή που τον διαχειρίζεται ο οποιοσδήποτε ιδιώτης. Όμως, με ποιους κανόνες θα μπουν πάλι προς εκμετάλλευση από το Δημόσιο αυτοί οι οργανισμοί; Με το καθεστώς των συντεχνιών που λειτουργούσαν επί τρεις δεκαετίες ως κράτος εν κράτη; Με μισθούς για άυλα έργα που ξεπερνούσαν τους μισθούς του προέδρου των ΗΠΑ; Με επιδόματα που στον προϋπολογισμό της χώρας ξεπερνούσαν το μισό του ΑΕΠ;

Όταν εξαγγέλεις επαναφορά των δικαιωμάτων και της εθνικής περιουσίας στα χέρια του Κράτους ταυτόχρονα πρέπει να βάζεις στις εξαγγελίες ότι όποιος τολμήσει να βάλει ως ασπίδα την περιουσία και το συμφέρον του λαού για τις προσωπικές του ή συντεχνιακές του απολαβές θα του παίρνεις το κεφάλι χωρίς δικαίωμα απολογίας. Διότι τα ονόματα της λίστας Λαγκάρντ είναι έτοιμα να βγουν στην δημοσιότητα προς τέρψιν εκδίκησης του λαού, αλλά η λίστα Κατάχρησης Δημοσίου Χρήματος μέσω Συντεχνιών δεν πρόκειται να βγει ποτέ. Βέβαια, η λίστα Λαγκάρντ δεν καθόρισε το εκλογικό αποτέλεσμα, αντιθέτως το ποσοστό πήρε πάνω του από τους «αδικημένους» επιδοματίες που αναμένουν τα παλαιότερα «δικαίωματά τους», να έχουν δικαίωμα ψήφου. Φυσικά και υπήρχαν πάντοτε άξιοι Έλληνες να διαχειριστούν δημόσιους Οργανισμούς. Αλλά ήταν πεταμένοι στον κάλαθο των αχρήστων διότι δεν έγιναν ποτέ κομματόσκυλα. Η βίαιη μετάλλαξη της Δικαιοσύνης σε συντεχνιακό δικαίωμα και η πάταξη της Αξιοκρατίας υπέρ της Δημοσιοκρατίας έχει περάσει στο DNA του λαού στον οποίο αναφέρεται ο κύριος Τσίπρας.

Τρίτον, η εξαγγελία για την πάταξη της διαφθοράς και της φοροαποχής δείχνει ότι ο πρωθυπουργός ως άνθρωπος καλών προθέσεων πίστεψε ότι όλοι αυτοί που τον έκαναν κυβέρνηση συμφωνούν μαζί του. Όμως η καθημερινή πρακτική τόσο στο παρελθόν, στο παρόν όσο και στο μέλλον, δείχνει και θα δείχνει ότι ήρθαν κοντά του για την διατήρηση των κεκτημένων της εύπεπτης ζωής. Αν υπήρχε περίπτωση να γίνει έστω και μια προσπάθεια εξάλειψης διαφθοράς στην χώρα θα έπρεπε να καλέσει την Δικαιοσύνη να ανοίξει πρώτα τους λογαριασμούς και να διεξάγει άμεσα έρευνα πόθεν έσχες σε όλους αυτούς που συγκρότησαν τα ψηφοδέλτιά του και μέχρι τρίτο βαθμό συγγένειας αυτών. Καλό είναι να πουλάς τα πολυτελή αυτοκίνητα πρώην βουλευτών και υπουργών αλλά πρώτα θα έπρεπε να περάσουν από ανάκριση όλοι οι επιφανείς ψηφισμένοι της κυβέρνησής σου και μετά όλων των κομμάτων για το πού βρήκαν λεφτά για το ιδιωτικό τους αυτοκίνητο, για πληρωμή των φόρων και πού για τα έξοδα προεκλογικής καμπάνιας. Πώς όλοι αυτοί ως πολίτες μιας επί πέντε χρόνια πτωχευμένης χώρας κατάφεραν να ανέβουν στο υψηλότερο βάθρο της εξουσίας;

Φθάσαμε στο οξύμωρο σχήμα, υποθετικά να βρεθεί πολιτικό προσωπικό για να υλοποιήσει τις προγραμματικές δηλώσεις αλλά ουσιαστικά να μην υπάρχει ο λαός που να λειτουργήσει ως εργαλείο για την υλοποίηση τους. Αν πιστεύει ο πρωθυπουργός ότι η κυβέρνησή του είναι σαρξ εκ της σαρκός του ίδιου λαού, ότι η κάθε ψήφος που πήρε είχε ως θεμέλιο την απαίτηση δικαιοσύνης, της συνολικής αξιοπρέπειας και όχι ιδιοτελών συμφερόντων (μεγάλων ή μικρών) τότε θα ρίξει δάκρυα όχι λόγω συγκινησιακής φόρτισης αλλά δάκρυα για την σκληρή πραγματικότητα που σύντομα θα αντιμετωπίσει.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Toυ Paul Krugman 

Πολλοί οικονομολόγοι, συμπεριλαμβανομένης της προέδρου της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ (FED) Τζάνετ Γέλεν, αντιμετωπίζουν τα παγκόσμια προβλήματα της οικονομίας από το 2008, ως μία ιστορία «απομόχλευσης» - μίας ταυτόχρονης προσπάθειας των οφειλετών σε όλο τον κόσμο να μειώσουν τις ευθύνες τους. Γιατί όμως η «απομόχλευση» είναι πρόβλημα; Γιατί οι δαπάνες μου είναι το εισόδημά σου και οι δαπάνες σου είναι το εισόδημά μου και αν όλοι μειώσουν τις δαπάνες την ίδια στιγμή μειώνονται και τα εισοδήματα παγκοσμίως. Ή όπως το έθεσε η Γέλεν το 2009, «οι προφυλάξεις που μπορεί να είναι ωφέλιμες για μερικούς ανθρώπους και για τις επιχειρήσεις - και στην πραγματικότητα απαραίτητες για να επιστρέψει η οικονομία στη συνήθη της κατάσταση - μεγεθύνουν την πίεση προς την οικονομία στο σύνολό της».

Επομένως πόση πρόοδο έχουμε σημειώσει για την επιστροφή της οικονομίας στη συνήθη της κατάσταση; Καμία. Βλέπετε, οι πολιτικοί βασίζουν τις πράξεις τους σε μία λανθασμένη άποψη για το τι είναι το χρέος και οι προσπάθειές τους να περιορίσουν το πρόβλημα, στην πραγματικότητα το έκανε χειρότερο. Πρώτα, τα δεδομένα: την περασμένη εβδομάδα το McKinsey Global Institute δημοσίευσε μία έκθεση με τίτλο «Debt and (Not Much) Deleveraging» (Το χρέος και η  - όχι τόσο πολλή - απομόχλευση), στην οποία αναφερόταν ότι κανένα κράτος δεν έχει μειώσει την αναλογία του χρέους προς το ΑΕΠ. Το ιδιωτικό χρέος έχει μειωθεί σε κάποιες χώρες και ακόμη και σε όσες χώρες έχει σημειωθεί αξιόλογη ιδιωτική απομόχλευση, το δημόσιο χρέος έχει αυξηθεί περισσότερο από όσο έχει μειωθεί το ιδιωτικό.

Μπορεί να σκεφτεί κανείς ότι η αποτυχία μας να μειωθεί η αναλογία χρέους προς το ΑΕΠ είναι επειδή δεν προσπαθούμε αρκετά - ότι οι οικογένειες και οι κυβερνήσεις δεν καταβάλουν σοβαρή προσπάθεια να σφίξουν τα ζωνάρια και ότι αυτό που χρειάζεται ο κόσμος είναι, ναι, περισσότερη λιτότητα. Αλλά στην πραγματικότητα έχουμε εφαρμόσει μία χωρίς προηγούμενο λιτότητα. Όπως σημείωσε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, οι πραγματικές δημόσιες δαπάνες έχουν μειωθεί στα πλούσια κράτη - μεγάλες περικοπές έγιναν στη Νότια Ευρώπη αλλά περικοπές έχουν γίνει και σε χώρες όπως η Γερμανία και οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες μπορούν να δανειστούν με τα χαμηλότερα επιτόκια στην Ιστορία. Όλη αυτή η λιτότητα έκανε φυσικά τα πράγματα χειρότερα - και ήταν αναμενόμενο, επειδή οι απαιτήσεις για σφίξιμο του ζωναριού βασίστηκαν σε λανθασμένες αντιλήψεις του ρόλου που το χρέος παίζει στην οικονομία.

Μπορεί κανείς να καταλάβει το μέγεθος της παρανόησης όταν κάποιος αρχίζει να καταφέρεται κατά των ελλειμμάτων λέγοντας «Σταματήστε να κλέβετε από τα παιδιά μας». Ακούγεται σωστό, αν δεν το σκεφτεί κανείς: οι οικογένειες που συσσωρεύουν χρέος γίνονται πιο φτωχές, επομένως δεν γίνεται το ίδιο και όταν αναφερόμαστε στο δημόσιο χρέος; Όχι. Μία χρεωμένη οικογένεια χρωστάει χρήματα σε άλλους ανθρώπους. Η παγκόσμια οικονομία χρωστάει χρήματα στον εαυτό της. Και ενώ είναι αλήθεια ότι κράτη μπορούν να δανειστούν από άλλα κράτη, η Αμερική δανείζεται λιγότερα από το εξωτερικό από το 2008 και μετά, σε σχέση με παλαιότερα και η Ευρώπη δανείζει στον υπόλοιπο κόσμο. Επειδή το χρέος είναι χρήματα που χρωστάμε στον εαυτό μας δεν καθιστά την οικονομία πιο φτωχή και αυτόματα η εξόφλησή του δεν μας κάνει πιο πλούσιους.

Είναι αλήθεια ότι το χρέος μπορεί να λειτουργήσει ως απειλή για την χρηματοπιστωτική σταθερότητα - αλλά η κατάσταση δεν βελτιώνεται αν οι προσπάθειες να μειωθεί το χρέος σπρώχνουν την οικονομία στον αποπληθωρισμό και στην ύφεση. Κάτι που μας φέρνει στη σημερινή κατάσταση. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες «έχαψαν» την ιδέα ότι η οικονομική κρίση προήλθε από τις αλόγιστες δαπάνες, από κράτη που ζούσαν εκτός  των δυνατοτήτων τους. Ο σωστός δρόμος, επέμενε η καγκελάριος της Γερμανίας, Άνγκελα Μέρκελ ήταν η επιστροφή στη φειδώ. Επρόκειτο για τη συνταγή προς μία καταστροφή σε αργή κίνηση.

Τα κράτη που χρωστούσαν έσφιξαν τα ζωνάρια - αλλά η λιτότητα που αναγκάστηκαν να επιβάλλουν ήταν ιδιαιτέρως άγρια. Στο μεταξύ η Γερμανία και άλλες ισχυρές οικονομίες- που έπρεπε να ξοδέψουν περισσότερα για να ισορροπήσουν τη λιτότητα στην περιφέρεια - προσπάθησαν επίσης να περιορίσουν τις δαπάνες. Το αποτέλεσμα ήταν ένα περιβάλλον στο οποίο η μείωση του χρέους προς το ΑΕΠ ήταν αδύνατη. Κανείς δεν ξέρει τι θα συμβεί από εδώ και στο εξής, αν και οι μπουκμέικερ θεωρούν τώρα πιο πιθανό η Ελλάδα να βγει από το ευρώ. Ίσως η ζημιά να σταματούσε εκεί, αλλά δεν το πιστεύω - η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα απειλήσει το οικοδόμημα του κοινού νομίσματος στο σύνολό του. Και αν το ευρώ αποτύχει, αυτό θα πρέπει να γραφτεί στη ταφόπλακα: «Πέθανε εξαιτίας της κακής αναλογίας».
Πηγή New York Times


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Ηταν μια εμπειρία που η Γερμανίδα καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ είχε να τη νιώσει από τα χρόνια που λειτουργούσε στα πλαίσια της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ενωσης: ήταν περίπου σαν δαρμένο τσοπανόσκυλο όταν βγήκε από τη συνάντησή της με τον Αμερικανό πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα στον Λευκό Οίκο.

Οι εικόνες μιλούσαν πιο πολύ κι από τις λέξεις, αλλά και οι λέξεις ήταν κι εκείνες αρκετές: ο Αμερικανός πρόεδρος πέταξε σε πολύ μεγάλο βαθμό το μπαλάκι στη Γερμανία αφού είπε στην Γερμανίδα καγκελάριο ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να βγει από το ευρώ και το είπε μετά από την αμφισβήτηση εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης του προγράμματος «σωτηρίας» της χώρας.

Επίσης, το πιο σημαντικό, είναι ότι ο Ομπάμα ζήτησε να ακούσει τις γερμανικές προτάσεις για την επόμενη ημέρα – δηλαδή, εκείνοι φέρουν τώρα στα μάτια του το βάρος.

Αν λοιπόν αυτά είναι τα δημόσια, φαντάζεται κανείς ποια είναι τα απόρρητα των συνομιλιών της Ουάσιγκτον…

Η Γερμανία όμως δεν είναι μικρός παίκτης, ούτε αναποφάσιστη. Οσο κι αν η Μέρκελ είχε την πολιτική να μην συγκρουστεί επί του ελληνικού θέματος μέσα στην Ουάσιγκτον, αυτό δεν σημαίνει ότι επιστρέφοντας στο Βερολίνο δεν θα ξαναβρεί τον… παλιό καλό εαυτό της.

Αλλωστε, εδώ υπάρχει και ο υπουργός Σόιμπλε, ο οποίος ήδη από το 2011 έχει εκφραστεί πολύ σκληρά για το όποιο αμερικανικό ενδιαφέρον για την πορεία της ευρωζώνης, την οποία θεωρεί ούτε λίγο ούτε πολύ ζωτικό του χώρο.

Και, στην ουσία, αυτό είναι που αμφισβητείται σήμερα: τόσο από τη νέα ελληνική κυβέρνηση, όσο και, με το δικό της τρόπο, από την Ουάσιγκτον.

Η αληθινή μάχη αρχίζει αύριο στο Eurogroup και θα είναι μακρά και δύσκολη. Η Ελλάδα πρέπει να αντέξει και να μην κάνει πίσω.

Ούτως η άλλως, ήδη, η νέα κυβέρνηση έχει κάνει βήματα – έτη φωτός σε σχέση με τις παλιότερες. Όμως, ο δρόμος θα είναι μακρύς και πρέπει να έχουμε την αντοχή να τον διανύσουμε όλο, χωρίς να μας φοβίσουν.

Ας θυμόμαστε ότι σήμερα, μόλις δύο εβδομάδες μετά τις εκλογές και την ελληνική αμφισβήτηση, η χώρα όχι μόνον δεν έχει πάθει τίποτα, αλλά, αντιθέτως, οι δυνάμεις που ενεργούν για να μείνει ζωντανή, αυξάνουν όλο και πιο πολύ. Κι ας θυμόμαστε επίσης ότι η καρδιά του προβλήματος είναι πολιτική κι όχι τεχνική ή οικονομική.

Εκείνο που παίζεται είναι η κυριαρχία της Γερμανίας στην Ελλάδα και την Ευρώπη, μέσα από την πορεία της κρίσης. Και αυτήν, όσον τουλάχιστον μας αφορά, και πρέπει και μπορούμε να την ανακόψουμε. Ασφαλώς μπορούμε.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
  


Θα ξεκινήσω με ένα αίνιγμα. Ποιος φαντάζεστε ότι είπε;
«… Μην σκεφτείτε ότι φέρνοντας μια ορισμένη τάξη στην Ευρώπη, το κάνουμε για να βλάψουμε τα άλλα έθνη. Η ελευθερία των επιμέρους χωρών πρέπει να ασκηθεί σε αρμονία με τους όρους του σήμερα και με απλά πρακτικά ζητήματα.
Ακριβώς όπως ένα μέλος μιας οικογένειας δεν έχει το δικαίωμα να διαταράξει την ειρήνη όλων των άλλων, ένα μεμονωμένο έθνος δεν έχει το δικαίωμα να αντισταθεί στην ευρύτερη τάξη πραγμάτων.
Δεν είχαμε πότε σκοπό να προωθήσουμε αυτό το αίτημα τάξης ή αναδιάταξης με την βία.
Παρά το γεγονός ότι είμαστε όλοι Γερμανοί, δεν θέλουμε να αλλάξουμε τα οικονομικά, πολιτιστικά ή κοινωνικά χαρακτηριστικά των Βαυαρών ή των Σαξώνων.
Δεν είναι περισσότερο προς το συμφέρον μας να πληγώσουμε, ας πούμε, τον Τσέχικο λαό. Ωστόσο, οι δύο λαοί πρέπει να καταλάβουν ο ένας τον άλλον. Πρέπει να επιλέξουν να είναι φίλοι ή εχθροί.
Όπως πιστεύω ότι γνωρίζετε καλά από την ιστορία, οι Γερμανοί μπορεί να είναι τρομερός εχθρός, ή καλός φίλος. Μπορούμε να τείνουμε το χέρι μας σε έναν φίλο και να εργαστούμε μαζί του. Μπορούμε επίσης να καταστρέψουμε τον ενοχλητικό….»
Όταν ξεκίνησα να μάθω Γερμανικά, είχα στο μυαλό μου τους μεγάλους «Έλληνες» όπως τον Γκαίτε, Καντ, Νίτσε, Εσσε, Χερσελ κ.α. Αλλά μάλλον οι σημερινοί Γερμανοί μακριά από αυτή την Γερμανία ακόμη περισσότερο κι από την Ελλάδα.

Σε όλες αυτές τις διαπραγματεύσεις των ημερών, όλοι οι Γερμανοί πολιτικοί εξορκίζουν ακόμη και την ιδέα μιας Γερμανικής Ευρώπης, αλλά με λίγη παρατηρητικότητα στις δηλώσεις τους, δηλώνουν με τον πιο καθαρό τρόπο, ότι η Γερμανική Ευρώπη είναι η απόλυτη θέλησή τους και ο τελικός αυτοσκοπός όλων των πράξεων τους, από όποια θέση κι υπηρετούν την… Γερμανία.

Είναι τόση η ρατσιστική έπαρση της Γερμανικής πολιτικής ανωτερότητας, που όταν κάνουν δηλώσεις το κάνουν ως «εκπρόσωποι» ολόκληρης της Ευρώπης.

Ένας, για παράδειγμα, ήταν αυτή την εβδομάδα ο Μάνφρεντ Βέμπερ, επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, που ζητούσε από ολόκληρο(!) το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να καταδικάσει με ψήφισμά του το κόμμα των ΑΝΕΛ, γιατί κατήγγειλε τον υπουργό Εθνικής Άμυνας Πάνο Καμμένο ότι δήθεν "προκάλεσε επεισόδιο στα Ίμια με την κατάθεση στεφανιού δίπλα στις τουρκικές ακτές".
Άγνοια των εδαφικών ορίων της Ελλάδος ή… ενοχλεί κάποιους στο Βερολίνο ο Πάνος Καμμένος;

Μετά ακολούθησε η ΥΕΘΑ της Γερμανίας Ούρσουλα Φον Ντερ Λάινεν, πάλι θεωρώντας εαυτόν «εκπρόσωπο» όλου ΝΑΤΟ, να καταγγείλει πάλι τον Ελληνα ΥΕΘΑ Πάνο Καμμένο υποστηρίζοντας στην «Sueddeutsche Zeitung» ότι η Ελλάδα προσεγγίζοντας τη Ρωσία, «θέτει σε κίνδυνο τη θέση της στο ΝΑΤΟ» και συνέχισε λέγοντας «η Ελλάδα δεν επιτρέπεται να διακινδυνεύσει την εμπιστοσύνη στην αξιοπιστία της σε ό,τι αφορά τα θέματα ασφάλειας, η οποία αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια δεκαετιών». Από το πολύ ενδιαφέρον της για την θέση μας στο ΝΑΤΟ να υποθέσω;

Την Πέμπτη συνέχισε ο Γερμανός αντικαγκελάριος Γκάμπριελ που κι αυτός ως «εκπρόσωπος» της Ενωμένης - Γερμανικής Ευρώπης τόνισε στον Γιάνη Βαρουφάκη ούτε λίγο, ούτε πολύ, ότι δεν πρέπει να πληρώσουν οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι την αλλαγή πολιτικής στην Ελλάδα και να τον έχουν ψηφίσει μόνο οι Γερμανοί πολίτες, η αγκαλιά του, μάλλον, είναι μεγάλη και χωράει όλα τα εκατομμύρια των Ευρωπαίων, που δεν είναι Γερμανοί, ή μήπως είναι και δεν το γνωρίζουν;

Τελευταίο παράδειγμα, ο «πολύς» Σόιμπλε, που με μια φράση του, μας έδειξε για ακόμη μια φορά την αηδία του, προς «αναχρονισμούς» όπως είναι η δημοκρατία και η λαϊκή ετυμηγορία, μπροστά στις «ανάγκες» του Τραπεζικού Ράιχ λέγοντας στον Γιάνη Βαρουφάκη ότι «οι υποσχέσεις μιας εκλεγμένης κυβέρνησης δεν μπορεί να αποβαίνουν σε βάρος άλλων».

Ο Σόιμπλε είναι γεννημένος το 1942 και δεν πρόλαβε το χιλιόχρονο Ράιχ, αλλά κάπου θα άκουσε, από κάποιον ηττημένο ΝΑΖΙ για το «όνειρο» του Χίτλερ για Ενωμένη Ευρώπη.

Το απόσπασμα (αντίγραφο στο τέλος) στην αρχή της επιφυλλίδας είναι από ομιλία, δύο χρόνια πριν γεννηθεί ο Σόιμπλε, του Δρ. Ιωσήφ Γκαίμπελς που είχε απευθύνει σε Τσέχους για τα οφέλη της «Ενοποίησής» τους με το χιλιόχρονο Γερμανικό Ράιχ που θα ένωνε όλη την Ευρώπη.
Σας θυμίζει κάτι;


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ http://www.bundesarchiv.de

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος 

Είναι θλιβερό με τόσα προβλήματα και ανοιχτά μέτωπα, να αναγκάζεται κάποιος ν' ασχοληθεί με την εγκεφαλική λετσαρία αυτού του τόπου.

Όταν όμως αναλογίζεται κανείς πως ένα τέτοιο άτομο απέσπασε εβδομήντα χιλιάδες και κάτι σταυρούς προτίμησης στις πρόσφατες εκλογές, δηλαδή το 1,1% των συνολικών ψηφοφόρων, γίνεται αντιληπτό ότι το ζήτημα δεν είναι αμελητέο!

Είναι δραματικό να παραδεχτούμε ότι σε κάθε εκατό συμπολίτες μας, το 1,1% είναι σαν κι αυτόν! Εξωφρενικό! Too much!

Είναι δραματικότερο το γεγονός ότι κόμμα της ελληνικής Βουλής έχει για κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο (έναν απ' τους τρείς), τον διαφυγόντα κάτοικο του Σινούρη. Η κατάντια ενός πάλαι ποτέ μεγάλου κόμματος!

Και είναι ξεφτίλα προσωπική για έναν πρώην πρωθυπουργό να δέχεται να καθίσει στα βουλευτικά έδρανα δίπλα ακριβώς από το πολιτικό κατακάθι.

Και είναι ακόμα δραματικότερο το γεγονός πως ο νεάντερταλ αυτός έχει μόνιμο στασίδι στα συστημικά κατά κύριο λόγο κανάλια και ΜΜΕ.

Οι κατά τ' άλλα σοβαροί δημοσιογράφοι-παρουσιαστές, ως τί άραγε τον καλούν;

Ως τερατώδες έκθεμα, όπως παλιά στα πανηγύρια  ''περάστε να δείτε με μιά πεντάρα την γυναίκα με τα μούσια, και τον άνθρωπο δίχως εγκέφαλο'';
Ή ως αναλυτή έγκυρο
Ή ως διαμορφωτή της κοινής γνώμης;

Είναι ντροπή για την πολιτική που δεν έχει δικλείδες και φίλτρα που να μπορούν να αποτρέπουν τέτοια όντα να ασχολούνται με τα κοινά.

Είναι ντροπή για την ενημέρωση και την δημοσιογραφία στον τόπο μας η διαρκής παρουσία του, έστω και ως γελωτοποιού, σε εκπομπές οποιουδήποτε είδους, εκτός ίσως από τα ''πρωϊνάδικα'' και τα ''μεσημεριανάδικα''.

Είναι ντροπή για οποιοδήποτε κόμμα να τον έχει στις τάξεις του.

Και είναι η απόλυτη ντροπή για έναν τέτοιο λαό να δέχεται και μάλιστα με ένα τεράστιο1,1% του συνόλου, να εκπροσωπείται στο Κοινοβούλιο από άτομα που μπροστά στον οποιοδήποτε, μοιάζουν με εγκεφαλικούς λέτσους!

Η χώρα έχει πτωχεύσει ηθικά και πνευματικά, εφ' όσον το συγκεκριμένο όν έφτασε και μέχρι τα υπουργικά αξιώματα.
Και εξακολουθεί και πτωχεύει, όσο πνευματικά λέτσοι σαν κι αυτόν εξακολουθούν και έχουν δημόσιο λόγο!..

Υ.Γ.  Το blog αρνείται να προβάλλει την φάτσα του έστω και ως γελοιογραφία. Και μόνον η όψη του λερώνει!

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Μελέτης

Οι εκλογές της 25ης Ιανουαρίου έφεραν την κυβερνητική αλλαγή, η οποία όμως δεν αρκεί για να αλλάξει ούτε τη γεωγραφική θέση της χώρας, ούτε τα προβλήματα ασφάλειας που αντιμετωπίζει και η Ελλάδα αλλά και ο τελευταίος πολίτης. Ενα ευρωπαϊκό κράτος, όπως φιλοδοξεί να είναι η Ελλάδα, δεν μπορεί να επιτρέψει τη μετατροπή του σε ανοικτή πύλη εισόδου προς την Ευρώπη ενός ανεξέλεγκτου κύματος παράτυπων μεταναστών. Η πολιτική των ανοικτών συνόρων οδηγεί τελικά σε διάκριση εις βάρος των ανθρώπων εκείνων που διώκονται στις πατρίδες τους για ιδεολογικούς, θρησκευτικούς ή φυλετικούς και άλλους λόγους ή δραπετεύουν από εμπόλεμες ζώνες.

Γιατί, όταν το πλοιάριο βουλιάζει, παίρνει μαζί στον βυθό και εκείνον που λαθραία θέλει να περάσει στην Ελλάδα και εκείνον που δικαιούνταν να πάρει καθεστώς πολιτικού πρόσφυγα. Οι πρώτες δηλώσεις της αρμόδιας υπουργού Μετανάστευσης Τ. Χριστοδουλοπούλου θέτουν πολλά ερωτήματα μια και έσπευσε να ιδεολογικοποιήσει το ζήτημα και των μεταναστών και της εσωτερικής ασφάλειας.

Σαφώς και θα περιμένουμε την τοποθέτησή της στις προγραμματικές δηλώσεις, αλλά το σύνθημα που είχε δώσει ότι ο φράχτης στον Εβρο θα πρέπει να κατεδαφιστεί αλλά και η θέση της για «ανοιχτά σύνορα» ώστε να εισέρχονται οι πρόσφυγες στην Ελλάδα προκαλούν ανησυχία. Είναι η ίδια υπουργός που φρόντισε να προκαταλάβει τον αρμόδιο υπουργό και να εξαγγείλει ότι σταματά το πρόγραμμα «Ξένιος Ζευς» της ΕΛ.ΑΣ. και ότι τα (απαράδεκτα) κέντρα κράτησης μεταναστών θα μετατραπούν σε «ανοικτά κέντρα φιλοξενίας» τους.

Η «ανάκτηση» των κέντρων των πόλεών μας, της Αθήνας συμπεριλαμβανομένης, δεν είναι κάτι που μπορεί να παραβλέψει η υπουργός επειδή απλώς έχει άλλες απόψεις. Θα πρέπει να σκεφτεί τους χιλιάδες πολίτες που ζουν σε καθεστώς καθημερινής ανασφάλειας, η οποία αποτελεί τη χειρότερη παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και όταν προτείνει «ανοικτά σύνορα», θα πρέπει να αναλογιστεί την ευθύνη που αναλαμβάνει μετατρέποντας την Ελλάδα σε πόλο έλξης χιλιάδων απελπισμένων ανθρώπων, μεταξύ αυτών και εγκληματιών και τζιχαντιστών που αναζητούν ασφαλές κρησφύγετο. Σύγχρονη και προοδευτική μεταναστευτική πολιτική δεν μπορεί να υπάρξει με ανοικτά σύνορα. Από αυτό μόνο οι σύγχρονοι δουλέμποροι και οι τζιχαντιστές έχουν να κερδίσουν. Μαζί και η Χρυσή Αυγή...

Πηγή
Επικοινωνία με τον συντάκτη

nmeletis@pegasus.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Στη συζήτηση για τις προγραμματικές δηλώσεις της νέας Κυβέρνησης ακούσαμε τον κ. Κυριάκο Μητσοτάκη να μας λέει, εκτός άλλων, ότι η (αντιμνημονιακή) Κυβέρνηση δεν πρέπει να ξεχνά το άρθρο 28 του Συντάγματος. Περιττεύει να πω, ότι ο λόγος του κ. Μητσοτάκη ήταν απόλυτα συνεπής προς το δουλοπρεπές δόγμα του "ανήκομεν εις την Δύσιν", συνέπειες του οποίου ζήσαμε και ζούμε. Ήταν απερίγραπτα αηδιαστικοί οι διατελέσαντες μετά το 2009 - δεν υστερούσαν οι προ - διορισμένοι εκτελεστές της ελληνικής κοινωνίας. Ας ελπίσουμε, οι αντικαταστάτες αυτού του θλιβερού, συνάμα και τραγικού, γεγονότος, θα μπορέσουν να σταθούν στα πόδια τους, θα ορθώσουν το ανάστημά τους απέναντι στο ολέθριο δόγμα του ανήκομεν εις την Δύσιν, ειδικότερα δε, του ανήκομεν εις την ευρωπαϊκή ένωση. Είναι αδιανόητο να θυσιάζονται όλα στο βωμό αυτής της ένωσης.

Ο κ. Μητσοτάκης, όπως γράψαμε, υπενθύμισε στους νέους κυβερνήτες το άρθρο 28 του Συντάγματος, προφανώς, για να μη τολμήσουν να διαπραγματευθούν το μνημόνιο, την ευρωπαϊκή μας προοπτική, και φυσικά το δόγμα του ανήκομεν εις την Δύσιν.
Η Πρόεδρος της Βουλής του έδωσε την απάντηση και δευτερολογόντας ο κ. Μητσοτάκης, υπενθύμισε τα καθήκοντα της Προέδρου της Βουλής : Ότι δεν έχει την αρμοδιότητα να σχολιάζει όσα λέγονται από τους ομιλητές. Πάντως, γράφουμε εμείς, εφόσον ο ίδιος, ο κ. Μητσοτάκης, υπερέβη των ορίων του, θέτοντας το άρθρο 28 του Συντάγματος - σημ. κατοχύρωσε αντισυνταγματικά το απαχθές μνημόνιο -, δικαίως έλαβε την απάντηση από την Πρόεδρο της Βουλής: Διάβασε τι ακριβώς γράφει το Σύνταγμα.
Υπέρβαση ορίων (όχι χρόνου) έκανε ο κ. Μητσοτάκης με την ομιλία του, υπέρβαση των καθηκόντων της έκανε και η Πρόεδρος της Βουλής.

Έχουν γραφεί και λεχθεί πολλά για το επονείδιστο μνημόνιο. Δεν καταργεί μόνο το ελληνικό Σύνταγμα, καταργεί και αυτό το Διεθνές Δίκαιο ως και πάσα περί Δικαίου έννοια. Αν είναι λοιπόν η ευρωπαϊκή μας προοπτική να καταργεί όχι μόνο το Σύνταγμα της Ελλάδος αλλά και κάθε έννοια Δικαίου, προς τί, τότε, να μένουμε αμετακίνητοι στο δόγμα του ανήκομεν εις την Δύσιν, γενικότερα, και ειδικότερα στην ευρωπαϊκή ένωση ;

Ο στόχος της δημιουργίας μιας νέας αυτοκρατορίας αργά, σταθερά και μεθοδικά, προωθεί την κατάργηση κάθε Συντάγματος κάθε χώρας. Ειδικά, όμως, για την περίπτωση της Ελλάδος, υπάρχει η ιδιομορφία όπου προτάσσεται το όνομα της Αγίας Τριάδος και ακολουθούν τα Άρθρα. Επ΄ αυτού, σημειώνουμε, δεν επελέγη στην τύχη η Ελλάδα, ούτε είναι συμπτωματικά όσα γίνονται στην Ουκρανία, στη Βουλγαρία, στη Σερβία, στη Ρουμανία. Το Σύνταγμα της Ελλάδος πρέπει να σβήσει - θα ακολουθήσουν οι άλλοι - και το πρώτο βήμα έγινε με το μνημόνιο. Έκανε κοινώς "πατσαβούρα" το ελληνικό Σύνταγμα - συνέπεια του δόγματος ανήκομεν εις την Δύσιν. Και όποιος ανήκει στη Δύση αθετεί το Δόγμα. Μετά, δεν είναι δύσκολο να καταργηθεί το Σύνταγμα.

Πηγή Κυπριανός Χριστοδουλίδης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου