Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

18 Οκτ 2014

Του Άνθου Λυκαύγη
Πολιτικός αναλυτής


Ο Κικέρων θεωρούσε ως βασικό «εργαλείο» ιχνηλατήσεως κάθε αυτουργίας πίσω από τα γεγονότα το απλοϊκότατο (πλην ακαταμάχητο) «qui bono». Ποιόν συμφέρει. Ποιος δηλαδή τελικά ωφελείται από τα δρώμενα.

Αυτό λοιπόν δεν φαίνεται (προς το παρόν τουλάχιστον) να ισχύει για όσα σχετίζονται με τις έως και κατακλυσμιαίες εξελίξεις στη Μέση και Εγγύς Ανατολή. Όπου όχι απλώς επαναγεωγραφούνται κρίσιμες γεωστρατηγικές ζώνες, αλλά και αναδιατάσσονται δυναμικές και διαφοροποιούνται άρδην επιρροές και ρόλοι. Και μάλιστα ενάντια (υποτίθεται) στη βούληση των πανίσχυρων κέντρων ισχύος του πλανήτη. Διότι αυτή τουλάχιστον τη στιγμή ποιος είναι σε θέση να απαντήσει με βεβαιότητα στο qui bono; Καθώς το μόνο βέβαιο είναι η αβεβαιότητα, ως απόρροια της απολύτου ρευστότητας. Και το μόνο δεδομένο είναι ο υπερθετικός της απανθρώπου αγριότητας και οι εκατόμβες μαχομένων και αμάχων.

Αυτά μπορεί να γίνονται τόσο κοντά μας. Δίπλα μας. Αλλά και τόσο μακριά. Γιατί όσα δυναστεύουν την ελληνική καθημερινότητα στρεβλώνουν αυτομάτως τα μέτρα και την αντίληψη όσον αφορά τέτοιες εξελίξεις. Προς τις οποίες όμως (είτε το αντιλαμβανόμαστε είτε όχι) κυριολεκτικώς εφαπτόμεθα. Και από την έκβαση των οποίων εν πολλοίς εξαρτώμεθα! Ελλάδα δηλαδή και Κύπρος, ως οι δύο υπό τις περιστάσεις κρατικοί πυλώνες του Ελληνισμού. Κι αυτό πρέπει να μεταφρασθεί ως ευκρινές σήμα κινδύνου που επιβάλλει επαγρύπνηση και προσοχή. Ώστε να μην εισπραχθούν ανεπιθύμητες συνέπειες και αδόκητα παράγωγα. Γιατί, οτιδήποτε σχετίζεται με αναδιατάξεις σε αυτήν την περιοχή όχι απλώς μας επηρεάζει, αλλά και μας συνεπλέκει. Αμέσως ή εμμέσως. Δεν έχει σημασία. Όπως και ό,τι τελικά προκύψει. Γιατί «στο τέλος της ημέρας» (ενδεχομένως της νύκτας;) κάποιοι θα εισπράξουν και κάποιοι θα πληρώσουν τον λογαριασμό. Και αυτό σχετίζεται περισσότερο με το κικερώνειο ερώτημα. Qui Bono;

Ποιοι λοιπόν (και γιατί) εκκίνησαν τα νήματα; Ή καλύτερα, υπεκίνησαν αυτές τις κυριολεκτικά σαρωτικές δυνάμεις; Που
Α. συμπαρασύρουν με ακατάσχετες επελάσεις (και πρωτοφανή αδιστακτικότητα) καθεστώτα και αποσαθρώνουν πάγια εθνικά σύνορα
Β. καθιδρύουν ήδη νεόκοπα κέντρα ισχύος και αυθαίρετης ασκήσεως εξουσίας. Στρέφοντας μάλιστα τους δείκτες της Ιστορίας προς ανάδρομη κατεύθυνση. Που επαναφέρει σε περιόδους των απαρχών της προηγούμενης χιλιετίας! Και αυτό δεν είναι υπερβολή.

Με την ειδοποιό διαφορά όμως ότι μόνον αφελείς μπορεί να πιστέψουν και κατ’ ακρίβειαν «να χάψουν» ότι:

1. Ανεδύθη αίφνης (και εκ του μη όντος) τέτοιος θρησκευτικός φανατισμός που οδηγεί σε αυτές τις έωλες μεθοδεύσεις και πρακτικές.
2. Συμβαίνουν όλα σε αυτό το δεδομένο σκηνικό, στο οποίο αναδύονται με κατακλυσμιαία πυκνότητα οσμές υδρογονανθράκων. Και στο οποίο συνωθούνται ισχυρά και αντικρουόμενα συμφέροντα. Με γνωστούς παίκτες. Οι μεν με διεθνή εμβέλεια. Οι δε περιφερειακοί, που διεκδικούν μερίδιο και πλούτου και τοποτηρητείας. Ως δυνάμεις ελέγχου και επιβολής.

Εάν, λοιπόν, επρόκειτο κάποιος «εκ του σύνεγγυς» παρατηρητής να διαζωγραφίσει με συνοπτικές σημάνσεις αυτό το εν εξελίξει πολυαίμακτο γίγνεσθαι –και ειδικότερα στα σημεία που μπορεί περισσότερο να μας αφορά ως Ελληνισμό- θα επεσήμαινε ως προφανώς κομβικά δεδομένα:

1. Εκείνα που συνάπτονται προς την τουρκική θέση και εμπλοκή. Και που σε δεδομένη στιγμή θα αποβούν λυδία λίθος των εξελίξεων. Είτε με τον έναν είτε με τον άλλο τρόπο. Με την Άγκυρα:
Α. Να διαχειρίζεται την κατάσταση με την κλασική επιλογή της επιτήδειας ουδετερότητας
Β. Να αντιμετωπίζει την πίεση των κουρδικών αντιδράσεων και αντιστάσεων, ενεργοποιώντας επιθετικές πολιτικές, με στόχο την εξουθένωσή τους
Γ. Να κλιμακώνει στρατηγική τετελεσμένων εις βάρος της Κύπρου και προκλήσεων εις βάρος της Ελλάδας.

2. Αυτά που σχετίζονται με τις νέες πραγματικότητες στην Ανατολική Μεσόγειο. Με τη νοητή (προς το παρόν) στρατηγική ζεύξη Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ – Αιγύπτου. Η οποία όμως σχετίζεται όχι απλώς με τα εξελισσόμενα στα συρο-ιρακινά σφαγεία και τις τελικές διαμορφώσεις που θα προκύψουν, αλλά και με την εκδηλωμένη βούληση της αμερικανικής υπερδυνάμεως όσον αφορά τη διαχείριση του αναδυόμενου ενεργειακού πεδίου στις ΑΟΖ αυτών των χωρών. Και αυτό έχει να κάμει άμεσα με λύσεις που θα προταθούν για Κυπριακό και Ελληνοτουρκικά.

3. Όσα έχουν να κάμουν με το ίδιο το Ισραήλ. Που φαινομενικά μένει αδρανές έναντι όσων δραματικών συμβαίνουν. Και που για το ίδιο είναι αυτονοήτως ζωτικά. Ξέροντας όμως ότι αυτές οι επελάσεις των λεγόμενων «τζιχαντιστών» τείνουν: Αφενός να πετσοκόψουν το φιλο-ιρανικό συριακό καθεστώς. Και αφετέρου να αποκόψουν τις γραμμές επικοινωνίας και ενισχύσεως της Λιβανικής Χεζμπολάχ, που αποτελεί επίσης το «μακρύ χέρι» της Τεχεράνης στα μετόπισθεν. Γι αυτό και δεν ξενίζει τελικά η εκκωφαντική αποχή του Ισραήλ. Η οποία δεν σημαίνει βεβαίως και αδιαφορία.

Ό,τι όμως και αν συμβαίνει, ουδείς μπορεί να προεικάσει την κατάληξη.
Μόνη βεβαιότητα είναι ότι βρισκόμαστε μπροστά σε καθ’ όλα οριακές γεωπολιτικές ανατροπές, με ιστορική δυναμική και στρατηγικό βάθος. Και ως τέτοιες δεν είναι δυνατόν να ανασχεθούν και κυρίως να αναστραφούν.

Πηγή εφημ. «Τα Νέα»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Γεώργιος Εμ. Δημητράκης

Επικοινωνιολογία ως επιστήμη δεν υπάρχει. Υπάρχουν όμως ως κλάδοι άλλων επιστημών, της πολιτικής επιστήμης, της κοινωνιολογίας ή των οικονομικών , ένα σύνολο μαθημάτων, αντικείμενο των οποίων είναι η δημοσιογραφία, δημόσιες και διανθρώπινες σχέσεις κ.λ.π. Πολλοί εντρυφούν εις τα μαθήματα αυτά, γράφουν και κάποιες εργασίες με αυτό το αντικείμενο, αποκτούν έστω και κάποια εξειδίκευση και αυτοτιτλοφορούνται κατόπιν όπως θέλουν. Δικαίωμά των. Έτσι μας προκύπτουν και οι επικοινωνιολόγοι. Οι υπηρεσίες που προσφέρουν δεν είναι πάντοτε ανεγνωρισμένου επιπέδου. Αντιθέτως, έχουν δημιουργήσει πολλές φορές παντού πολλά προβλήματα. Συνήθως ασχολούνται εις τα κόμματα, αλλά και από μεμονωμένους υποψήφιους βουλευτές, δια να διοργανώσουν τον προεκλογικό των αγώνα.

Βεβαίως έχει και η σημερινή Κυβέρνηση, αλλά και όλα τα Κόμματα, που ευθύνονται για την κατάντια της Πατρίδας μας, τους επικοινωνιολόγους τους. Αυτοί προφανώς ζούνε εις ένα άλλο πλανήτη ή έστω εις την Ελβετία ή την Σουηδία –εκεί δηλαδή που μόνον ελάχιστα ίχνη διαφθοράς υπάρχουν, αν υπάρχουν. Υποθέτομε, λοιπόν, ότι ειδοποιήθηκαν, μάλλον τηλεφωνικώς, από το κόμμα. Το περιεχόμενο του τηλεφωνήματος αυτού το φανταζόμαστε περίπου, ως εξής: Βοήθεια! Λέγει το κόμμα. Το υπ’ αριθμόν ένα θέμα συζητήσεων των ανθρώπων εις την Ελλάδα είναι η διαφθορά και η διαπλοκή. Δυστυχώς, υπάρχει πράγματι πρόβλημα, συνεχίζει το κόμμα. Οι δημόσιες υπηρεσίες «λαδώνονται» για να λειτουργήσουν, οι ιατροί «λαδώνονται» για να πιάσουν το ακουστικό, μη ρωτάτε τι γίνεται με τους χειρούργους! Αυτοί έχουν μία περίεργη αντίληψη περί της αριθμητικής. Γνωρίζουν να μετρούν μόνον εις χιλιάδες Ευρώ, βεβαίως. Κάμετε κάτι! Δεν μου λες, λέγει ο επικοινωνιολόγος, με τους πολιτικούς τι γίνεται; Τι λες τώρα! Ερωτήσεις θα μου κάνεις; Εντολή σου δίδω! Κάμε κάτι, κατά τις δημοσκοπήσεις το κόμμα βουλιάζει! Με συγχωρείς, απαντά ο επικοινωνιολόγος, αλλά συνάντησα τυχαίως ένα περαστικό Έλληνα. Μου είπε ότι είναι δάσκαλος εις την Ελλάδα και μου περιέγραψε πόσο άθλια είναι τα σχολεία και πως οι βίλες «τρώγουν» σιγά-σιγά την Πεντέλη. Είναι αλήθεια αυτά; Άφησέ τα αυτά σου είπα! Είναι υπερβολές! Έχομε τα καλύτερα σχολεία της Αφρικής και ίσως και των Βαλκανίων. Κάνε κάτι! Γρήγορα!

Έτσι εις τα γρήγορα ο επικοινωνιολόγος «έκαμε κάτι»: Ένα πλακάτ με φόντο τον Αρχηγό του Κόμματος ή τον Πρωθυπουργό και με χονδρά ευκρινή γράμματα με τις φράσεις «Το ήθος της δημοκρατικής παράταξης είναι αδιαπραγμάτευτο. Το «π.χ. Κόμμα……..» οφείλει να είναι η ψυχή των μη προνομιούχων!» Μάλιστα! Αυτό θέλουμε όλοι! Έξυπνος ο επικοινωνιολόγος. Και μορφωμένος. Ο Γκέμπελς, ο αρχιπροπαγανδιστής του Χίτλερ, έλεγε, ότι ένα πλακάτ πρέπει να διαβάζεται και από έναν αμόρφωτο το πολύ εντός ενός λεπτού και να το κατανοεί. Αυτό το έχουν μάθει όλοι οι επικοινωνιολόγοι. Την προϋπόθεση αυτήν την εκπληρώνει απολύτως τα πλακάτ που τοιχοκολλούνται ανέκαθεν σε όλη την Ελλάδα, ή οι διαφημίσεις εις τις Εφημερίδες και τα Κανάλια. Έλα όμως που ο επικοινωνιολόγος που το σχεδιάζει δεν ζει εις την Ελλάδα. και συνεπώς δεν ακούει τι λέγει ο μη προνομιούχος Έλληνας που εξερχόμενος από την Εφορία ή την Πολεοδομία ή το ΚΤΕΟ ή το Νοσοκομείο του ΕΣΥ, του ΕΟΠΥΥ ή από οιανδήποτε άλλη δημόσια υπηρεσία αντικρίζει το πλακάτ αυτό.

Είναι και από τους αντιπάλους του αποδεκτό, ότι ο Πρωθυπουργός κ. Σαμαράς ούτε χρηματίζεται, ούτε εις κυκλώματα διαπλοκής ανήκει. Είναι προς τιμήν του, ότι ελάχιστοι Έλληνες γνωρίζουν πόσα τέκνα έχει και με τι ασχολούνται. Ο κ. Σαμαράς δεν ανήκει μεταξύ εκείνων, που αγωνίζονται και εν πολλοίς επιτυγχάνουν να καταστήσουν την Βουλή των Ελλήνων φέουδο ολίγων οικογενειών. Είναι προς τιμήν του. Παρόμοιο παράδειγμα έδωσε μόνον ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Εκ των δύο υιών του ο μεν Κυριάκος έπασχε από φυματίωση, τον δε Σοφοκλή έστειλε εις την εκστρατεία της Μικράς Ασίας.

Πάντοτε οι ηγέτες σφραγίζουν την εποχή των. Όμως αξίζει ο κ. Σαμαράς να παραμείνει εις την Ιστορία ως ο Πρωθυπουργός της εφαρμογής των Μνημονίων που υπέγραψε ο προκάτοχος του, αλλά και των Πλεονασμάτων που «πέτυχε» ο ίδιος; Φοβούμεθα όμως, ότι κινδυνεύει να παραμείνει εις την Ιστορία ως ο Πρωθυπουργός, κατά την εποχή του οποίου ο Ελληνικός Λαός υπέστη τα πάνδεινα εξαιτίας των τεραστίων λαθών των δεκαετιών της διεφθαρμένης και παρακμάζουσας Ελλάδος που κατασπάραξαν και τα τελευταία ίχνη ήθους του Δημοσίου.

Το ερώτημα το οποίο τίθεται από κάθε Έλληνα και κάθε Ελληνίδα είναι: έχει αλλάξει τίποτε από την εφαρμογή των Μνημονίων; Η φιλοσοφία των Μνημονίων και οι συντελεστές της ΤΡΟΙΚΑ, ως επιβλέποντες την εφαρμογή της, έχει ως κεντρικό πυρήνα μόνον τις διαθρωτικές αλλαγές εις την από την διαπλοκή και την διαφθορά τελείως διαλυμένη Δημόσια Διοίκηση και όλων των άλλων Θεσμικών Οργάνων της Ελληνικής Πολιτείας. Η οποία καταβρόχθιζε τους πόρους του Ελληνικού Λαού, αλλά διασπάθιζε και τα κοινοτικά κονδύλια και τα δάνεια των Τραπεζών, τα οποία με όλα τα προαναφερθέντα χρεοκόπησαν την Ελλάδα.

Τα Μνημόνια επιβάλλουν την αναγκαιότητα περικοπής, περιορισμού ή σε μερικές περιπτώσεις και την κατάργηση των δαπανών και λειτουργιών της Δημόσιας Διοίκησης και των Οργάνων της. Όμως σε καμία περίπτωση την κατάργηση π.χ. της Δημόσιας Υγείας και άλλων βασικών παροχών. Όλα αυτά τα γνωρίζει η ΤΡΟΙΚΑ, η οποία κάθε τόσο απαντά με προαπαιτούμενα, όταν βλέπει ότι η Κυβέρνηση και όλο το Πολιτικό Σύστημα Εξουσίας αντιστέκεται εις τον περιορισμό του σπάταλου Δημοσίου Τομέα, για τους σε όλους μας γνωστούς λόγους.

Είναι πλέον γνωστόν σε όλους, τους εκτός της Ελλάδος πολιτικούς και διαμορφωτές της παγκόσμιας πολιτικής, ότι το πολυδιαφημιζόμενο «Πλεόνασμα» της Ελληνικής Κυβέρνησης, το οποίο προκαλεί τον παγκόσμιο χλευασμό, προέρχεται από την καταλήστευση των δεινοπαθούντων κοινωνικών τάξεων, όπως π.χ. τον περιορισμό ή κατάργηση φαρμάκων, μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις παντελή έλλειψη Ειδικοτήτων Ιατρών εις το Σύστημα Υγείας. Και ότι ως γνωστόν και πάλιν εις τους εκτός της Ελλάδος παρατηρητές, ένα μέρος της ληστείας αυτής επιστρέφεται σε εκείνες και γνωστές Συντεχνίες εις τις οποίες στηρίζεται το Πολιτικό Σύστημα Εξουσίας της Ελλάδος. Ο νοών, νοείτω!

Υποσημείωση: Ο αρθρογράφος σπούδασε Πολιτικές-Οικονομικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία στη Βόννη και Ιστορία και Πολιτιστική κληρονομιά στην Αθήνα. Διετέλεσε επί 5 χρόνια υπάλληλος της Ομοσπονδιακής Βουλής της Γερμανίας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Επί σειρά ετών η Αγκυρα προσπαθούσε να πετύχει η ίδια συμφωνία με την Αίγυπτο που θα απέκοπτε την ελληνική ΑΟΖ από την κυπριακή, υπολογίζοντας μόνο τις χερσαίες και όχι και τις νησιωτικές γραμμές βάσης. Η τουρκική πλευρά επεδίωκε δηλαδή να εξαιρέσει τα νότια και ανατολικότερα ελληνικά νησιά και νησίδες της περιοχής της Κρήτης και των Δωδεκανήσων που συνθέτουν την ελληνική γραμμή βάσης για τη χάραξη της ΑΟΖ απέναντι στην Αίγυπτο

Γράφει η Νεφέλη Τζανετάκου

Σε παιχνίδια με τη φωτιά επιδίδεται το τελευταίο διάστημα στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, υπό το φόβο της σύστασης κατά μήκος των νοτίων συνόρων της ενός ενιαίου και ανεξάρτητου κουρδικού κράτους.

Αμφισβητώντας, παράλληλα, μία ακόμη φορά το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να προχωρήσει στη διερεύνηση του πυθμένα της θαλάσσιας ζώνης που εμπίπτει εντός της υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της, προκειμένου να διαπιστωθεί εάν κρύβεται μία ακόμη «Αφροδίτη» στην περιοχή, η Αγκυρα έστρεψε ακόμη περισσότερο επάνω της το βλέμμα και την προσοχή της διεθνούς κοινότητας, επισείοντας κατά περίπτωση δυσάρεστες εξελίξεις για την ίδια. Ποιο όμως θα μπορούσε να είναι το όφελος της Αγκυρας από την πολυδιάσπαση αυτή των μετώπων και την όξυνση της κατάστασης, ιδίως στην περίπτωση της Κύπρου;

Η τριμερής

Στις 9 Νοεμβρίου αναμένεται να διεξαχθεί στο Κάιρο η πρώτη Τριμερής Σύνοδος Κορυφής με τη συμμετοχή του προέδρου της Αιγύπτου, Αμπντούλ Φατάχ Σαΐντ Χουσεΐν Χαλίλ αλ-Σίσι, του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκου Αναστασιάδη, και του Ελληνα πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά, η οποία στόχο θα έχει την «ενεργοποίηση» του σχήματος συνεργασίας Αιγύπτου - Κύπρου - Ελλάδος. Η εξέλιξη αυτή, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η Αγκυρα, έπειτα από την πτώση των Αδελφών Μουσουλμάνων στην Αίγυπτο έχει απολέσει μεγάλο μέρος της «δύναμής» της, προκαλεί έντονη ανησυχία στο νέο κυβερνητικό σχήμα στην Τουρκία, καθώς στον κατάλογο των χωρών με τις οποίες η Τουρκία βρίσκεται πλέον σε ανοιχτή αντιπαράθεση στην Ανατολική Μεσόγειο, μαζί με το Ισραήλ, προστίθεται και η Αίγυπτος.

Η διμερής Συμφωνία Ερευνας και Διάσωσης εν τω μεταξύ που υπεγράφη στην Αθήνα μέσα στην εβδομάδα μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου σηματοδοτεί, εφόσον δεν ανακοπεί η δυναμική αυτή εξαιτίας μιας νέας «παλινδρόμησης» από την πλευρά της Αθήνας, τη δρομολόγηση εξελίξεων, οι οποίες εν δυνάμει θα μπορούσαν να δημιουργήσουν νέα δεδομένα, υπέρ των ελληνικών και κυπριακών συμφερόντων, εν όψει μάλιστα της πρόθεσης αξιοποίησης των ελληνικών υδρογονανθράκων, στην Ανατολική Μεσόγειο.

Προς το παρόν, με την εν λόγω συμφωνία οριοθετήθηκαν οι περιοχές έρευνας και διάσωσης, οι οποίες θα είναι της αρμοδιότητας της Αθήνας και της Λευκωσίας, χρησιμοποιώντας ως κριτήριο το θαλάσσιο χώρο που αντιστοιχεί στο FIR Ελλάδας και Κύπρου. «Στην πραγματικότητα, δηλαδή», όπως σημείωσε ο υπουργός Εξωτερικών, Ευάγγελος Βενιζέλος, «ενώθηκαν τα δύο FIR και οι θαλάσσιοι χώροι που αντιστοιχούν σε αυτά».

Οι ΗΠΑ

Είναι προφανές πως όλα τα παραπάνω συμβαίνουν με τη συγκατάθεση της Ουάσιγκτον, η οποία αφ' ενός εξαιτίας της απροθυμίας της Αγκυρας να κινηθεί εναντίον της εγκληματικής δραστηριότητας της τρομοκρατικής οργάνωσης ISIS έχει έρθει σε σύγκρουση με την Τουρκία, αφ' ετέρου έχει κατ' επανάληψιν διαμηνύσει πως προσδοκία της είναι η δημιουργία των προϋποθέσεων εκείνων που θα επιτρέψουν την εμπορική εκμετάλλευση των ορυκτών πόρων, των σημαντικών κοιτασμάτων δηλαδή φυσικού αερίου και πετρελαίου, που φιλοξενεί η Ανατολική Μεσόγειος, μέσω της συνεργασίας των χωρών της περιοχής.

Τη Λευκωσία πάντως αναμένεται να επισκεφθεί στις 5 και 6 Νοεμβρίου ο υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ, Αβιγκντορ Λίμπερμαν, ενώ έπεται και η επίσκεψη του Ισραηλινού πρωθυπουργού, Βενιαμίν Νετανιάχου, με σκοπό να συνεκτιμηθούν τα νέα δεδομένα και να οριοθετηθούν οι κινήσεις της Λευκωσίας για την αντιμετώπιση των πρόσφατων τουρκικών προκλήσεων, εκβιασμών και απειλών, ύστερα από την πρωτοβουλία της Αγκυρας να αναγγελθεί με NAVTEX η διεξαγωγή ερευνών σε θαλάσσια ζώνη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

«Παρούσα» δηλώνει στο μεταξύ και η Μόσχα, η οποία προχωρεί μέσα στις επόμενες ημέρες σε ναυτικές ασκήσεις στη θαλάσσια περιοχή ανατολικά της Κύπρου, παρ' ότι επιχειρήθηκε η αποδέσμευση της εξέλιξης αυτής από τη συμπεριφορά της Τουρκίας.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Οι τζιχαντιστές, οι Kούρδοι και τα ρίσκα του τούρκου προσέδρου

Γράφει η Μαρία Αδαμίδου

Το Ισλαμικό Κράτος βρίσκεται επί θύραις, η κουρδική κοινότητα έχει ξεσηκωθεί και οι ΗΠΑ πιέζουν την Αγκυρα να αναλάβει μεγαλύτερο ρόλο στον πόλεμο κατά των τζιχαντιστών.

Ο Ταγίπ Ερντογάν προσπαθεί να διαχειριστεί τα πολλαπλά ανοιχτά μέτωπα, όμως ταυτόχρονα εκμεταλλεύεται τη συγκυρία για να προωθήσει τη δική του ατζέντα: την αναβάθμιση του ρόλου της Τουρκίας στην περιοχή, την απομάκρυνση του Μπασάρ αλ Ασαντ από την εξουσία και τη διευθέτηση του Κουρδικού ζητήματος με τους δικούς του όρους.

Ισως πιο κρίσιμη, όμως, είναι η εγκαθίδρυση αστυνομοκρατούμενου κράτους στο εσωτερικό της χώρας, αθόρυβα, όσο οι προβολείς είναι στραμμένοι στον πόλεμο κατά των τζιχαντιστών.

Η στάση του Ερντογάν έναντι των πιέσεων της Ουάσιγκτον είναι ενδεικτική των προθέσεών του. «Πιστεύετε ότι αυτοί που ρίχνουν βόμβες αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων με τα αεροπλάνα και τους πυραύλους τους, το κάνουν για την ειρήνη;», έλεγε σε ομιλία του την περασμένη εβδομάδα αφήνοντας σαφέστατες αιχμές εναντίον των «παραδοσιακών» συμμάχων της Αγκυρας. «Οχι, έχουν έρθει για να καταλάβουν πετρελαιοπηγές, για το δικό τους όφελος».

Αραβες
Ακόμη, έκανε αναφορά στις αραβικές επαναστάσεις εναντίον της Οθωμανικής αυτοκρατορίας πριν από έναν αιώνα, που «πρόδωσαν τις γεωγραφικές τους ρίζες με αντάλλαγμα το χρυσάφι». Το προφίλ που προσπαθεί να χτίσει, είναι σαφές, όπως επίσης ότι οι τζιχαντιστές δεν είναι μεταξύ των προτεραιοτήτων της κυβέρνησής του.

Απαίτηση του Τούρκου προέδρου για να δεχτεί να διαδραματίσει μεγαλύτερο ρόλο στις επιχειρήσεις εναντίον του ISIS είναι η απομάκρυνση του Ασαντ, με τον οποίο έχει προσωπικές διαφορές από το παρελθόν, όταν ο Σύρος ηγέτης αρνήθηκε να «υπακούσει» στα κελεύσματα της Αγκυρας για την ανάγκη μεταρρυθμίσεων στο καθεστώς, αφήνοντας εκτεθειμένο τον Ερντογάν, που επιχειρούσε να εμφανιστεί ως μεσολαβητής στην κρίση.

Στόχος του Ερντογάν είναι να πιέσει τους Αμερικανούς να εμπλακούν σε μεγαλύτερη κλίμακα εναντίον του καθεστώτος στη Δαμασκό, χωρίς ωστόσο μέχρι τώρα να υπάρχουν αποτελέσματα. Την ίδια στιγμή, το ρίσκο που παίρνει ο Ερντογάν κωλυσιεργώντας είναι διπλό. Αφενός η παθητική του στάση σε όσα συμβαίνουν στο Κομπάνι έχει εξαγριώσει τους Κούρδους, οι οποίοι είχαν ξεχυθεί στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν, θέτοντας σε κίνδυνο την ειρηνευτική διαδικασία.

Αφετέρου, οι ΗΠΑ έχουν προσεγγίσει οι ίδιοι τους Κούρδους της Συρίας, οι οποίοι τους δίνουν χρήσιμες πληροφορίες για τις θέσεις των τζιχαντιστών, με αποτέλεσμα οι βομβαρδισμοί να είναι πολύ πιο επιτυχημένοι και οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους να έχουν υποστεί σημαντικές απώλειες τις τελευταίες ημέρες. Μόλις προχθές το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ανακοίνωσε επισήμως ότι υπήρξαν απευθείας επαφές με μια ομάδα Κούρδων της Συρίας.

Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Αγκυρας και Ουάσιγκτον συνεχίζονται, με τον Ερντογάν να θέτει ως προϋπόθεση τη δημιουργία ζωνών ασφαλείας και βοήθεια για τον επαναπατρισμό του 1,6 εκατομμυρίου ανθρώπων που κατέφυγαν στη χώρα από τη Συρία.

Ο Τούρκος πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου εξέφρασε χωρίς περιστροφές το δίλημμα της Αγκυρας: «Εάν δημιουργηθούν αυτές οι ζώνες προστασίας κοντά στα τουρκικά σύνορα με τη νομιμοποίηση του ΟΗΕ, η Τουρκία θα παράσχει κάθε δυνατή βοήθεια. Εάν δεν υπάρχουν, όμως, αυτές οι ζώνες, το να ζητά κανείς από την Τουρκία να παρέμβει μόνη της είναι σαν να ζητά να επωμιστεί μόνη της όλο το ρίσκο που συνεπάγεται μια τέτοια επιχείρηση».

ΑΥΤΑΡΧΙΣΜΟΣ
Αστυνομικό κράτος και περιορισμός διαδηλώσεων


Οι αμερικανικές επιχειρήσεις εναντίον του Ισλαμικού Κράτους είναι ο κατάλληλος «αντιπερισπασμός» για να προωθήσει τις αλλαγές που θέλει ο Ταγίπ Ερντογάν στο εσωτερικό, όπου ουσιαστικά εγκαθιδρύει αστυνομικό κράτος.

Εκμεταλλεύτηκε τον αναβρασμό των Κούρδων για να βομβαρδίσει θέσεις του ΡΚΚ και ταυτόχρονα για να περάσει τη νομοθεσία περί περιορισμού των διαδηλώσεων. Δεν σταματά εκεί και προχωρά με αλλαγές στον ποινικό κώδικα, που θα επιφέρουν την αυστηροποίησή του. Μεταξύ άλλων περιλαμβάνει ποινικοποίηση της κουκούλας σε διαδηλώσεις και επιτρέπει με ελάχιστους περιορισμούς τις κατ' οίκον έρευνες, ενώ προβλέπει μέχρι και κατάσχεση περιουσιών όσων καταδικάζονται.

Twitter
Είναι ενδεικτικό ότι οποιαδήποτε προσβολή προς το πρόσωπο του Τούρκου προέδρου μέσω Twitter, για παράδειγμα, θα τιμωρείται με 5ετή φυλάκιση. Σταδιακά ο Ερντογάν περιορίζει κάθε φωνή αντίδρασης. Ηδη έχει εγκριθεί ο νόμος που επιτρέπει τις παρεμβάσεις χωρίς δικαστική εντολή στο Διαδίκτυο και πρόσβαση στο ιστορικό των χρηστών. Ακόμη, η υπηρεσία Τηλεπικοινωνιών θα μπορεί να «μπλοκάρει» ιστοσελίδες όταν κρίνεται ότι τίθεται εθνικής ασφάλειας.

Ο Ερντογάν συμπεριέλαβε στο «κόκκινο βιβλίο» των εθνικών κινδύνων τους οπαδούς του μεγάλου του αντιπάλου, του ιεροκήρυκα Γκιουλέν, και καταπνίγει τις διαμαρτυρίες των δημοσιογράφων για την αυταρχική του πολιτική. Αλωσε ακόμη και το Ανώτατο Συμβούλιο Δικαστών, το οποίο ήταν το τελευταίο ανάχωμα στις αντιδημοκρατικές απαγορεύσεις που επέβαλε αλλάζοντας τη νομοθεσία: την περασμένη εβδομάδα στις εκλογές για το προεδρείο του σώματος η πλειοψηφία πέρασε στους ανθρώπους του Ερντογάν.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

«Στην επικίνδυνη γεωγραφική περιοχή όπου υπάρχει η Ελλάδα, οι Κούρδοι είναι ένας καλός σύμμαχος»

Γράφει ο Φοίβος Οικονομίδης

Σήμερα η Ελλάδα, παράλληλα με τα δύσκολα οικονομικά της προβλήματα, βρίσκεται σε μία ευρύτερη γεωγραφική περιοχή διάστικτη από δυσεπίλυτα και επικίνδυνα εθνικά ζητήματα, που, θέλει δεν θέλει, πρέπει να την απασχολήσουν σοβαρά.

Από τα σύνορα της Δυτικής Θράκης μέχρι την Ουκρανία η απόσταση δεν είναι πολύ μεγάλη, όπου Ρώσοι και Ουκρανοί βρίσκονται σε πολεμική αντιπαράθεση. Στα βόρεια σύνορά μας η διαμάχη Σέρβων και Αλβανών περί το Κόσοβο δεν έχει λήξει ακόμη και ο ποδοσφαιρικός αγώνας μεταξύ Σερβίας και Αλβανίας στο Βελιγράδι έδειξε τις σοβαρές αντιθέσεις που παραμένουν μεταξύ των δύο λαών.

Αλλά και στη FYROM μόλις που υποκρύπτεται η σλαβοαλβανική διαμάχη. Η ηγεσία τού ενός από τα δύο αλβανικά κόμματα που υπάρχουν στα Σκόπια δήλωσε σχετικά πρόσφατα ότι το νέο κράτος πρέπει να μετασχηματιστεί σε ομοσπονδιακό, περιλαμβάνοντας δύο οντότητες: τη γιουγκοσλαβική Μακεδονία και την Ιλλυρία.

Στην περιοχή της Εγγύς και Μέσης Ανατολής, μια ανάσα από την Ελλάδα, η Συρία και το Ιράκ φλέγονται, η Τουρκία βρίσκεται σε έκρυθμη κατάσταση, ενώ τα προβλήματα της Κύπρου παραμένουν σε επικίνδυνη εκκρεμότητα. Αλλά και η διαμάχη Ισραηλινών - Παλαιστινίων παραμένει σ' επικίνδυνο σημείο, στην κόψη του ξυραφιού.

Σε όλη αυτή την άκρως επικίνδυνη γεωγραφική περιοχή η Ελλάδα διατηρεί βέβαια διπλωματικές σχέσεις με τις αναφερόμενες χώρες, αλλά ο πλέον καλός της σύμμαχος μοιάζει να είναι ο κουρδικός λαός.

«Ειρωνεία»

Η τραγική ειρωνεία είναι ότι η Ελλάδα και οι Κούρδοι βρέθηκαν αντιμέτωποι τότε που θα μπορούσαν να πετύχουν πολλά πράγματα επωφελή και για τους δύο. Αλλα η άγνοια, η ανωριμότητα και των δύο πλευρών δεν το επέτρεψε.

Οι Κούρδοι αρκετές φορές και για διάφορους λόγους βρέθηκαν στο πλευρό των Τούρκων. Τον Αύγουστο του 1514 οι Κούρδοι βοήθησαν τον Σουλτάνο Σελίμ να νικήσει τον Σάχη Ισμαήλ Σαφαβίντ στο Σαλντιράν. Πρώτη φορά εκείνη τη χρονιά, εξήντα περίπου χρόνια μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης, οι γεωγραφικές περιοχές των Κούρδων διαμοιράστηκαν μεταξύ των Περσών και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αργότερα, το κουρδικό κίνημα βρέθηκε αντιμέτωπο με το Ιράν και την Τουρκία.

Μια μεγάλη κουρδική εξέγερση που πραγματοποιήθηκε το 1880, κατάφερε προσωρινά ν' απελευθερώσει μια μεγάλη περιοχή μεταξύ της λίμνης Ουρμιάχ και της λίμνης Βαν. Αλλά οι Κούρδοι νικήθηκαν, τελικά, από τις ενωμένες περσικές και οθωμανικές δυνάμεις.

Η τουρκική ηγετική τάξη προσπαθώντας να εξουδετερώσει το εθνικό αίσθημα των Κούρδων πρόβαλλε την κοινή θρησκευτική καταγωγή. Η διάλυση της ηττημένης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου δυνάμωσε τις ελπίδες των Κούρδων πατριωτών για τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου κράτους. Αλλωστε, μιλάμε για μια πολυάριθμη εθνότητα αφού στις μέρες μας τουλάχιστον 30.000.000 άνθρωποι μιλούν την κουρδική γλώσσα.

Η Συνθήκη των Σεβρών

Η Συνθήκη των Σεβρών στις 10 Αυγούστου 1920 στα άρθρα 62 και 64 προέβλεπε τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου Κουρδιστάν. Η ίδια συνθήκη ήταν θετική και για τις ελληνικές διεκδικήσεις έναντι της Τουρκίας.

Παρ' όλα αυτά, στην ελληνική εκστρατεία κατά των Τούρκων (1919-1922) οι Κούρδοι πείστηκαν από τις υποσχέσεις του Κεμάλ και πολέμησαν κατά των Ελλήνων. Είναι άξιο μελέτης αν η ελληνική πλευρά έκανε οποιαδήποτε ουσιαστική πρόταση προς τους Κούρδους εκείνη την εποχή.

Οπως αναφέρει και ένας πρώην πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων (Ι. Λαυρεντίδης) «θα ήτο βεβαίως εντελώς διάφορος η τύχη του αγώνος εκείνου εάν δεν επολεμούσαν οι Κούρδοι μετά των Τούρκων, εναντίον των Ελλήνων».

Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος άνοιξε νέους δρόμους για το εθνικό κουρδικό κίνημα. Τον Αύγουστο του 1941 οι Σύμμαχοι εισέβαλαν στο Ιράν, γι' αυτό άλλωστε στα τέλη του 1943 σε ασφαλές έδαφος, με τη συμμετοχή των Ρούζβελτ, Τσόρτσιλ και Στάλιν, έγινε εκεί η Διάσκεψη της Τεχεράνης. Η κατάληψη του Ιράν από τους Συμμάχους έδωσε την ευκαιρία για την ανασύνταξη του κουρδικού κινήματος. Μετά το τέλος του πολέμου στις 24 Ιανουαρίου 1946, λίγο πριν αναχωρήσουν τα σοβιετικά στρατεύματα από την Περσία, ανακηρύχτηκε η πρώτη Κουρδική Δημοκρατία που έζησε λιγότερο από ένα χρόνο, αλλά άφησε καλές αναμνήσεις και την ελπίδα ότι ένα ανεξάρτητο κουρδικό κράτος μπορεί να υπάρξει.

Η ΕΣΣΔ

Η Σοβιετική Ενωση για τους δικούς της λόγους είχε αρχίσει να υποστηρίζει το κουρδικό κίνημα. Οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφορούνταν ότι οι εξεγερμένοι Κούρδοι κοντά στη σοβιετική Αρμενία, υπό την ηγεσία του μουλά Μουσταφά Μπαρζάνι, έβρισκαν καταφύγιο στην ΕΣΣΔ απειλώντας δύο από τις μεγαλύτερες πετρελαιοφόρες χώρες, το Ιράκ και το Ιράν, και με αναμφισβήτητες συνέπειες στο τουρκικό Κουρδιστάν. Στην κουρδική εξέγερση οι ΗΠΑ έδιναν το χαρακτηρισμό ενός ένοπλου αγώνα «αλά ελληνικά». Τότε οι ΗΠΑ έβλεπαν τους Κούρδους με μισό μάτι αλλά αργότερα άλλαξαν γνώμη.

Η συνεχής αγωνιστική πορεία του κουρδικού κινήματος και η αντοχή του πρόσφεραν στη συνέχεια θετικές προοπτικές. Η πτώση του Σαντάμ Χουσεΐν στο Ιράκ έδωσε τη δυνατότητα για τη δημιουργία ενός αυτόνομου κουρδικού κράτους και η επίθεση κατά της Συρίας έκανε τον Ασαντ να προσφέρει τη σχετική αυτονομία στις κουρδικές περιοχές της χώρας, όπως είναι το Κομπάνι που αντιστέκεται ηρωικά στην επίθεση των τζιχαντιστών.

Είναι πάντως άξιο προσοχής ότι οι τζιχαντιστές έθεσαν ως έναν από τους κύριους στόχους τους την κατάλυση της αυτονομίας των Κούρδων στο Ιράκ και τη Συρία. Κάτι που ασφαλώς δεν θα έβλεπαν αρνητικά και άλλες δυνάμεις της περιοχής, που τις απασχολεί έντονα το κουρδικό πρόβλημα, όπως είναι η Τουρκία.

Οι Κούρδοι μοιάζουν σήμερα ως ένα ανάχωμα για οποιεσδήποτε εξτρεμιστικές λύσεις στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Ο Ερντογάν στηρίζει τους ναζιστές του Κιέβου 
  
Ενίσχυση των παραστρατιωτικών ομάδων του Κιέβου από τούρκους μισθοφόρους καταγράφηκε πως έχει πραγματοποιηθεί από την ναζιστική κυβέρνηση του Κιέβου.
Μπορεί ο τούρκος «σουλτάνος» Ταγίπ Ερντογάν να απαγορεύει (με τιμωρία άμεσης θανάτωσης) στους Κούρδους της Τουρκίας να μεταφερθούν στην Συρία ή στο Βόρειο Ιράκ, για να συμπαραταχθούν με τους Κούρδους του Κομπάνι ή για να πολεμήσουν σε άλλα μέτωπα κατά των τζιχαντιστών, όμως δεν ισχύει η ίδια απαγόρευση για οποιονδήποτε τούρκο επιθυμεί να συστρατευτεί με τις παραστρατιωτικές ομάδες ναζιστών της Ουκρανίας, προκειμένου να πολεμήσει εναντίον των κατοίκων της ανατολικής Ουκρανίας.
Κατά τα φαινόμενα, ο τούρκος πρόεδρος «ξεδιπλώνει» την ιδεολογία του και το… ταλέντο του να εμπλέκει την Τουρκία σε προβλήματα για τα οποία δεν φαίνεται να έχει τη δυνατότητα να δώσει κάποια λύση εάν αυτά στραφούν κατά της Τουρκίας.

Σύμφωνα, λοιπόν, με το πάρα πολύ καλό Dimpenews, δημοσιογράφος της Regnum.ru μετέδωσε μια σημαντική είδηση προερχόμενη από το κέντρο πληροφόρησης με την ονομασία Βοστόκ.

“Στις 15 /10/14 παρατηρήθηκαν σημαντικές αλλαγές στα μέτωπα των παραστρατιωτικών ταγμάτων και των στρατευμάτων της χούντας. Το Κίεβο προσέλκυσε με διάφορα αντίτιμα την στρατιωτική συνδρομή Τούρκων μισθοφόρων. Ο στρατός της χούντας συνεχίζει να σκάβει στα σύνορα και εκεί έχει τραβήξει πολλούς άντρες. Συνεπώς αναπληρώνει τις δυνάμεις του στη γραμμή αντιπαράταξης με μισθοφόρους. Στις 15 Οκτωβρίου βρίσκονταν στο Kharkov περίπου 400 Τούρκοι για να πάρουν μέρος στις μάχες σε όλο το Donbas”.

“Αλεξιπτωτιστές ταξιαρχίας της χούντας έκαναν μια προσπάθεια να σπάσουν τη γραμμή άμυνας της Μακεγιέφκα κοντά στο βόρειο ορυχείο, αλλά απωθήθηκαν. Η χούντα συνεχίζει να βομβαρδίζει το Ντόνετσκ, τέσσερις άμαχοι τραυματίστηκαν”, συμπλήρωσε ο μαχητής με τον κωδικό «Γάτα».
Εξέφρασε την ικανοποίησή του για τη δέσμευση των αρχών της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ να καταρρίψει τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη της αποστολής του ΟΑΣΕ σε περίπτωση που πετάξουν πάνω από το έδαφος της Δημοκρατίας.

“Η Λαϊκή Δημοκρατία του Donetsk είναι μια αυτόνομη δημοκρατία… Ως εκ τούτου, η πτήση ξένων κατασκοπευτικών ή μαχητικών αεροσκαφών στον εναέριο χώρο μας, είναι απαράδεκτη. Νομίζω ότι οι πτήσεις κατασκοπευτικών πάνω από το έδαφός της οφείλουν να λάβουν έγκριση από την ηγεσία της δημοκρατίας”.

Πληροφορίες από Dimpenews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Η επιτροπή της τουρκικής βουλής, η οποία συγκροτήθηκε για να ερευνήσει «θέματα διαφθοράς σε κυβερνητικά και άλλα κλιμάκια» έχει αυτοκαταργηθεί. Την περασμένη Τετάρτη 15 Οκτωβρίου έληξε η χρονική περίοδος λειτουργίας της και δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι πρόκειται να επαναλειτουργήσει, λένε βουλευτές της αντιπολίτευσης. Η επιτροπή συνεδρίασε μια μόνο φορά, στην αρχη.

Η επιτροπή, για τη δημιουργία της οποίας έγινε πολύωρη συζήτηση στην τουρκική βουλή τον περασμένο Μάιο, έπρεπε να εξετάσει τις κατηγορίες για διαφθορά εναντίον των πρώην υπουργών της κυβέρνησης Ερντογάν, η ανάμειξη των οποίων σε «ύποπτες χρηματικές συναλλαγές» είχε διαπιστωθεί τον περασμένο Δεκέμβριο, όταν ήρθαν στη δημοσιότητα τηλεφωνικές συνομιλίες τους. Συγκεκριμένα, εναντίον των κ.κ. Ζαφέρ Τσαγλαγιάν, Εγκεμέν Μπαγκίς και Μουχαμερ Γκιουλέρ.

Ο Μπιλαλ Ερντογάν, γιος του τότε πρωθυπουργού Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος αρχικά ήταν μεταξύ των «υπόπτων», έχει απαλλαγεί από κάθε κατηγορία με δικαστικό βούλευμα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Δεν μπορεί να υπάρξει βελτίωση στις σχέσεις Μόσχας – Ευρώπης, αν δεν γίνουν ουσιαστικά βήματα στην Ουκρανία. Τα συμπεράσματα ρώσων αναλυτών, μετά και τις προσφατες επαφές στη Διάσκεψη Κορυφής Ευρώπης – Ασίας, στο Μιλάνο, είναι απαισιόδοξα.

Σεργκέι Μαρκεντόνοφ. Πολιτικός επιστήμων, καθηγητής της έδρας εξωτερικής πολιτικής του Ρωσικού Κρατικού Πανεπιστημίου Ανθρωπιστικών Σπουδών:

Προϋποθέσεις για πρόοδο στις σχέσεις Ρωσίας - Δύσης και Ουκρανίας, δεν υπάρχουν στη σύνοδο κορυφής ΕΕ-Ασίας στο Μιλάνο. Η κρίση στην Ουκρανία ήγειρε ένα σοβαρό θέμα. Αποτέλεσε την ολοκλήρωση των προσπαθειών της Ρωσίας να ενταχθεί στο Δυτικό κόσμο, διακηρύσσοντας όμως, μια ανεξάρτητη οπτική για τα παγκόσμια δρώμενα. Η Δύση αντιλαμβάνεται την κατάσταση στην Ουκρανία και τις φιλοδοξίες της Ρωσίας ως κατάλυση της παγκόσμιας τάξης, και όχι σαν μια νέα ιδιοτροπία της Μόσχας.

Μετά το Μιλάνο, πολλά θα εξαρτηθούν από την κατάσταση στο Ντονμπάς (σ.σ. περιοχή που περιλαμβάνει το βόρειο τμήμα του Ντονέτσκ και το νότιο τμήμα του Λουγκάνσκ, στη Νοτιοανατολική Ουκρανία). Αν το στάτους κβο, που επιτεύχθηκε με την υπογραφή των συμφωνιών του Μινσκ, διατηρηθεί, τότε θα υπάρξει μια θετική δυναμική στις σχέσεις Ρωσίας, Δύσης και Ουκρανίας. Δηλαδή, θα υπάρξει κάποιος καθορισμός των εννοιών, σχέσεων και μηχανισμών διαχείρισης της κατάστασης σχετικά με τις μη αναγνωρισμένες Δημοκρατίες του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ. Προς το παρόν σε όλες τις πλευρές υπερισχύει το συναίσθημα.

Οποιαδήποτε πρόοδος θα είναι το αποτέλεσμα μιας σοβαρής επαναξιολόγησης. Είτε η Ρωσία θα πρέπει να αναγνωρίσει ότι δεν διεκδικεί το ρόλο του κέντρου ισχύος στον μετασοβιετικό χώρο, είτε η Δύση θα πρέπει να δεχτεί ότι οι ανησυχίες της Μόσχας στις σχέσεις γειτονίας της με την Ουκρανία είναι δικαιολογημένες. Είναι δυνατή και μια τρίτη συμβιβαστική θέση, η διεξαγωγή κάποιου είδους συνάντησης «Ελσίνκι-2», όπου τα ζητήματα θα αρχίσουν να συζητούνται και να διαμορφώνονται νέοι κανόνες του παιχνιδιού. Δεν βλέπουμε όμως τις πλευρές να είναι έτοιμες γι’ αυτό.

Κλειδί ο αμερικανικός παράγων

Ντμίτρι Εβστάφιεφ. Πολιτικός επιστήμων, καθηγητής της Ανώτατης Οικονομικής Σχολής:

Οι Ευρωπαίοι θέλουν να εκμεταλλευτούν τη σύνοδο κορυφής στο Μιλάνο προκειμένου να αναγκάσουν τη Ρωσία να υποσχεθεί έστω κάτι σχετικά με την Ουκρανία. Η Μόσχα όμως έχει επαναλάβει και επαναλαμβάνει ότι από αυτή δεν εξαρτάται τίποτα. Η Ουκρανία θα ήταν καλό να αποδείξει τη βιωσιμότητα της ίδιας της κρατικής της υπόστασης. Να πραγματοποιήσει εκλογές, να ξεπεράσει την κρίση, διατηρώντας παράλληλα τον έλεγχο του κοινωνικού και οικονομικού συστήματος, και το σημαντικότερο, να κατανοήσει που βαδίζει, στη Δύση ή στην Ανατολή.

Μετά τη σύνοδο κορυφής στο Μιλάνο δεν θα πρέπει να αναμένεται βελτίωση στις σχέσεις Ρωσίας και Ευρώπης. Οι Ευρωπαίοι είναι προσανατολισμένοι στους Αμερικάνους και αναμένουν την ξεκάθαρη στάση των τελευταίων. Όμως η Ουάσιγκτον για την ώρα σιωπά και ως εκ τούτου οι Ευρωπαίοι παραμένουν σε μια κατάσταση ατονίας όσον αφορά την κρίση στην Ουκρανία και τις σχέσεις με τη Ρωσία. Απουσιάζει εντελώς το αντικείμενο διαλόγου μεταξύ των πλευρών. Ακόμη κι αν σταθεί δυνατό να συμφωνήσουν σε κάτι, τότε ποιο θα είναι το τίμημα αυτών των βημάτων προόδου στις συνθήκες αστάθειας της ουκρανικής κρατικής υπόστασης και της αβεβαιότητας της θέσης των ΗΠΑ σχετικά με την κρίση στη χώρα αυτή; Μια πρόοδος είναι πιθανή μόνο το Μάιο του 2015, όταν στην Αμερική θα ξεκινήσει η προετοιμασία του μεγάλου προεκλογικού κύκλου. Προς το παρόν δε, η σύνοδος στο Μιλάνο δεν είναι άλλο παρά μια προπαγάνδα.

Καμμία πρόοδος στο Μιλάνο

Ναντέζντα Αρμπάτοβα. Επικεφαλής του τμήματος ευρωπαϊκών πολιτικών μελετών του Ινστιτούτου Παγκόσμιας Οικονομίας και Διεθνών Σχέσεων της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών:

Πρόοδος στο Μιλάνο δεν σημειώθηκε. Θα μπορούσε γενικά να γίνει λόγος μόνον για μια σταδιακή εφαρμογή των συμφωνιών του Μινσκ, και το κυριότερο, για τα σχετικά με την κατάπαυση του πυρός μεταξύ των πλευρών, την οποία αυτές δεν εφαρμόζουν. Χωρίς απαρέγκλιτη συμμόρφωση με τους όρους κατάπαυσης του πυρός απ’ όλες τις πλευρές, δεν άξιζε να αναμένει κανείς ότι θα συμβεί κάτι στο Μιλάνο.

Δύο είναι τα πιθανά σενάρια για τις μελλοντικές σχέσεις Ρωσίας-Δύσης-Ουκρανίας μετά το Μιλάνο. Το πρώτο και περισσότερο πιθανό, είναι η «εκδοχή της Υπερδνειστερίας», με τη σύγκρουση να παγώνει. Αυτό το σενάριο όμως δεν θα οδηγήσει στην επανεκκίνηση των σχέσεων της Ρωσίας με την ΕΕ και την Ουκρανία. Το δεύτερο, ευνοϊκότερο σενάριο, είναι η πλήρης διευθέτηση της σύγκρουσης διαμέσου της εφαρμογής των συμφωνηθέντων στο Μινσκ και με επιπρόσθετες συνομιλίες μεταξύ Μόσχας-Βρυξελλών-Κιέβου για την εξομάλυνση των σχέσεων μετά το πέρας της κρίσης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Η Ρωσία αντιτάσσεται στα σχέδια για εισβολή στρατευμάτων των ΗΠΑ ή της Τουρκίας στη Συρία, εναντίον των τρομοκρατών του «Ισλαμικού Κράτους» («ΙΚ»). Μια τέτοια στάση όμως, επουδενί σημαίνει ότι η ίδια δεν απειλείται από τους εξτρεμιστές ισλαμιστές.

Η άρνηση του Κρεμλίνου να συναινέσει σε μια -μη νομιμοποιημένη από τη διεθνή κοινότητα- χερσαία στρατιωτική επιχείρηση στη Συρία, στηρίζεται στην πεποίθησή του ότι αυτή, ναι μεν θα λύσει κάποια προβλήματα, αλλά θα επιδεινώσει άλλα υπάρχοντα ή και θα δημιουργήσει καινούργια. Η Μόσχα θεωρεί ότι η εισβολή χερσαίων δυνάμεων της Τουρκίας ή των ΗΠΑ στη Συρία, έχει ως στόχο, εκτός του «ΙΚ», την ανατροπή του καθεστώτος Άσσαντ.

Ένα πραξικόπημα στη Δαμασκό δεν θα στερήσει μόνο τη Μόσχα από έναν σύμμαχο, αλλά είναι βέβαιον ότι θα μετατρέψει τη Συρία σε φυτώριο του ισλαμισμού στη Μέση Ανατολή. Στο απώτερο μέλλον, μάλιστα, μην αποκλείει κανείς να προκαλέσει έναν πραγματικά «παγκόσμιο» πόλεμο στην περιοχή, με την εμπλοκή του Ιράν, των ΗΠΑ, του Ισραήλ, της Τουρκίας και της Σαουδικής Αραβίας. Και βέβαια, σε αντίθεση με την τόσο δημοφιλή «θεωρία» ότι ένας τόσο μεγάλης εμβέλειας πόλεμος θα είναι «επωφελής» για τη Ρωσία, διότι θα αυξηθεί η τιμή του πετρελαίου, απλά να ξέρουν όλοι αυτοί που τα λένε ότι οι συνέπειές του θα είναι οδυνηρές για όλους: Μια παγκόσμια οικονομική κρίση, καθώς και αποσταθεροποίηση της κατάστασης στο Νότιο Καύκασο και την Κεντρική Ασία. Προβλήματα, εξάλλου, που για την επίλυσή τους, η Ρωσία, η οποία έχει εμπλακεί σοβαρά στην Ουκρανία, απλά, μπορεί να μην έχει διαθέσιμους πόρους.

Το μέγεθος του κινδύνου

Το «Ισλαμικό Κράτος» («ΙΚ») συνεχίζει να κατέχει, όχι μόνο τμήματα της Συρίας και του Ιράκ, αλλά και να καταλαμβάνει ολοένα περισσότερο χώρο στα πρωτοσέλιδα των μεγαλύτερων εφημερίδων διεθνώς. Καταστροφή υποδομών, ισοπέδωση χωριών και πόλεων, βασανισμοί και σφαγές του άμαχου πληθυσμού, επελάσεις που συνοδεύονται από δολοφονίες Χριστιανών και Κούρδων, και εισαγωγή βάρβαρων, μεσαιωνικών νόμων στα κατεχόμενα από τους τζιχαντιστές εδάφη. Ολα αυτά είναι τα απάνθρωπα δεινά που έφερε μαζί της στη Μέση Ανατολή η «νέα τάξη» της εξτρεμιστικής ομάδας ισλαμιστών του «ΙΚ».

Βλέποντας τη σκληρότητα κι αυτές τις ανθρώπινες συμφορές στην τηλεόραση και στις σελίδες των εφημερίδων, οι πολίτες της Δύσης απαιτούν από τις δικές τους κυβερνήσεις να καταστρέψουν το «ΙΚ», και να φέρουν τουλάχιστον μερικά ψήγματα ειρήνης στην περιοχή. Οι ηγέτες των ΗΠΑ και της Ευρώπης «εισακούουν» αυτές τις φωνές και αναπτύσσουν σχέδια για χερσαία επιχείρηση, που είναι αναγκαία για την τελική ήττα των μαχητών του «ΙΚ». Κι’ αυτό, διότι καταλαβαίνουν ότι, αν οι τρομοκράτες δεν σταματήσουν στη Μέση Ανατολή, θα δημιουργήσουν σοβαρά προβλήματα και στις δικές τους χώρες.

Επέκταση στην Ευρασία

Ωστόσο, μέσα σε αυτό το σκηνικό, η φωνή της Ρωσίας ακούγεται αρκετά μοναχική και διαφορετική. Η Μόσχα ζητάει, η οποιαδήποτε επιχείρηση γίνει, να διεξαχθεί είτε στο πλαίσιο του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, είτε με τη συγκατάθεση της συριακής κυβέρνησης.

Μια τέτοια θέση προκαλεί την αντίδραση της Δύσης. Μάλιστα, μερικοί λένε ότι η Ρωσία υποτιμάει την απειλή που προέρχεται από το «ΙΚ». Στην πραγματικότητα, δεν είναι έτσι. Οι τζιχαντιστές απειλούν την ασφάλεια της Ρωσίας το ίδιο, αν όχι πολύ περισσότερο απ’ ότι τις χώρες της Δύσης. Βέβαια, με βάση τα δεδομένα της εξάπλωσης του εξτρεμιστικού ισλαμισμού, η θέση της Ρωσίας φαίνεται να είναι λίγο πιο ευνοϊκή απ’ ό,τι της Ευρώπης.

Ωστόσο, στη Ρωσία κατοικούν περίπου 10 εκατομμύρια μουσουλμάνοι, και επίσης, αληθεύουν οι πληροφορίες, σύμφωνα με τις οποίες ρώσοι ισλαμιστές έχουν ενταχθεί στις γραμμές των μαχητών του «ΙΚ». Εκτιμάται ότι είναι μερικές εκατοντάδες, έως μερικές χιλιάδες αυτοί που «μετεκπαιδεύονται» στο «ΙΚ», και μετά τον πόλεμο, ελλοχεύει ο κίνδυνος να επιστρέψουν στη Ρωσία και να δημιουργήσουν έναν νέο «τζιχάντ» (ιερό πόλεμο). Ορισμένοι εκπρόσωποι της εξτρεμιστικής οργάνωσης ήδη απειλούν δημοσίως ότι, μετά τη Συρία, θα πάνε να «απελευθερώσουν» την Τσετσενία από τη Ρωσία.

«Χωνευτήρι» λαών και πολιτισμών

Υπάρχουν όμως, και οι άλλες, οι θετικές διαστάσεις:

1. Η Ρωσία είναι ένα μεγάλο χωνευτήρι εθνοτήτων και πολιτισμών. Σε αντίθεση με την Ευρώπη, στις μεγάλες πόλεις, στις κεντρικές περιοχές της χώρας, δεν υπάρχουν πολιτισμικά και εθνοτικά «γκέτο», και έτσι, δεν υπάρχει πρόσφορο έδαφος για την εξάπλωση ριζοσπαστικών ισλαμικών ιδεών στις μάζες.

2. Στη Ρωσία δεν υπάρχει αυτή η υπερβολική ανεκτικότητα που επικρατεί στη Δύση απέναντι στα αντικοινωνικά στοιχεία και τις ακραίες εκδηλώσεις δήθεν στο όνομα της «κουλτούρας κάποιων λαών».

3. Κατά τις επιχειρήσεις σε περιοχές του Καυκάσου, οι ρωσικές δυνάμεις έχουν αποκτήσει πολύτιμη πείρα στον αγώνα κατά του ισλαμικού ριζοσπαστισμού. Έτσι, σε αντίθεση με την Ευρώπη, όπου μελλοντικά η επιστροφή των τζιχαντιστών από τη Συρία και το Ιράκ θα μπορούσε να οδηγήσει σε μεγάλης κλίμακας ταραχές στην κοινότητα των μεταναστών, στη Ρωσία μπορούν να απειλήσουν μόνο με μεμονωμένες τρομοκρατικές πράξεις.

Κ.Ασία – Καύκασος: Το μεγάλο πρόβλημα

Στη Μόσχα θεωρούν πολύ πιο σοβαρές τις «έμμεσες» απειλές. Νοτίως της Ρωσίας βρίσκονται πέντε μεγάλες μουσουλμανικές χώρες της Κεντρικής Ασίας: Το Τατζικιστάν, το Ουζμπεκιστάν, το Καζακστάν, η Κιργισία και το Τουρκμενιστάν. Στο Νότιο Καύκασο, επίσης, βρίσκεται ακόμα μια μουσουλμανική χώρα, το Αζερμπαϊτζάν. Συνολικά, νότια των συνόρων της Ρωσίας, κατοικούν σχεδόν 65 εκατομμύρια μουσουλμάνοι που δεν μπορούμε να πούμε ότι όλοι τους ζουν σε συνθήκες πλήρους Δημοκρατίας και σεβασμού των ατομικών ελευθεριών.

Και αν σε κάποιες από αυτές τις χώρες, όπως το Τουρκμενιστάν, το Αζερμπαϊτζάν, και το Καζακστάν, οι κυβερνήσεις είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια απέναντι στον αυταρχισμό που υπάρχει, μέσω της ανόδου της ευημερίας του πληθυσμού, στα υπόλοιπα τρία κράτη η οικονομική κατάσταση απέχει πολύ από το να είναι ιδανική. Ο πληθυσμός επιθυμεί διακαώς κοινωνική δικαιοσύνη και, καθώς οι ηγέτες των χωρών αυτών έχουν «ξεκαθαρίσει» όλο τον πολιτικό στίβο από τους ανταγωνιστές τους, οι άνθρωποι στρέφονται προς τη μόνη εναλλακτική λύση: Το πολιτικό Ισλάμ.

Να σημειωθεί πως στο Ουζμπεκιστάν, το Τατζικιστάν και την Κιργισία, υπάρχει μια πολύ ισχυρή τρομοκρατία που δρα σε συνθήκες παρανομίας, ενώ εκατοντάδες μέλη της μάχονται στις τάξεις του «ΙΚ». Έχοντας, λοιπόν, αποκτήσει σημαντική εμπειρία στα πεδία των μαχών, όταν επιστρέψουν στην πατρίδα τους, το πιθανότερο θα ενδυναμώσουν τον ριζοσπαστισμό της κοινωνίας και, σε περίπτωση οποιασδήποτε σοβαρής αναταραχής, θα μπορούν να αποσταθεροποιήσουν σοβαρά την κατάσταση.

Για τη Ρωσία, πρόκειται για μια σοβαρή απειλή, δεδομένου ότι έχει «ανοιχτά σύνορα» με τις χώρες αυτές, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες από το Ουζμπεκιστάν, τη Κιργισία και το Τατζικιστάν εργάζονται σε ρωσικές πόλεις και μετακινούνται ελεύθερα στο έδαφος της Ρωσίας.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Του Κώστα Βενιζέλου

Δίπλα-δίπλα έκατσαν στο δείπνο που παρέθεσε ο Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας προς τους αρχηγούς κρατών που συμμετέχουν στη Σύνοδο Κορυφής της ASEM, στο Μιλάνο, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης με τον Ρώσο ομόλογό του, Βλαντιμίρ Πούτιν. Τούτο, έδωσε την ευκαιρία σε αμφότερους για να τα πουν εκτενώς.

Όπως συναφώς πληροφορούμαστε, στη διάρκεια του δείπνου Πούτιν και Αναστασιάδης, μεταξύ άλλων, συζήτησαν το θέμα των τουρκικών προκλήσεων, το ουκρανικό και το Κυπριακό. Είναι σαφές από τη συνομιλία ότι η Μόσχα, διά του Πούτιν, στηρίζει τη Λευκωσία και εκφράζει την αλληλεγγύη της στην Κύπρο για τις τουρκικές προκλήσεις που δέχεται. Η στήριξη αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία καθώς εισερχόμαστε από αύριο σε μια κρίσιμη εβδομάδα.

Για το θέμα των τουρκικών προθέσεων, ο κ. Πούτιν, σύμφωνα με τον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο, Νίκο Χριστοδουλίδη, ο Ρώσος ηγέτης «επαναβεβαίωσε τη ρωσική θέση αρχής τόσο σε ό,τι αφορά τη λύση του Κυπριακού όσο και για το αναφαίρετο δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να αξιοποιεί και να εκμεταλλεύεται τους φυσικούς πόρους εντός της ΑΟΖ της, χαρακτηρίζοντας ως απαράδεκτη την όποια παραβίαση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας». Ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος προσθέτει ότι «οι δύο ηγέτες συμφώνησαν να βρίσκονται σε συνεχή διάλογο και, αναλόγως των εξελίξεων, να διευθετηθούν επισκέψεις εκατέρωθεν».

Για το ουκρανικό, ο Ρώσος Πρόεδρος, όπως και ο ΥΠΕΞ Λαβρόφ σε προηγούμενες συναντήσεις, ανέφερε πως είναι κατανοητή η στάση της Κυπριακής Δημοκρατίας, ως κράτος-μέλος της Ε.Ε. Σημείωσε δε πως η Μόσχα γνωρίζει τις προσπάθειες της Λευκωσίας εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε σχέση με τις κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας.

Στο Μιλάνο, ο Πρόεδρος είχε επίσης χθες, χωριστές διαδοχικές συναντήσεις με τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Herman Van Rompuy και τον Ιταλό Πρωθυπουργό Matteo Renzi.

Και στις δυο συναντήσεις ο Πρόεδρος ενημέρωσε τους συνομιλητές του, για την κατάσταση που διαμορφώθηκε μετά την τουρκική οδηγία προς ναυτιλλομένους και την πρόθεση παραβίασης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Τουρκία, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι βρίσκεται σε εξέλιξη η γεώτρηση από την ΕΝΙ-Kogas στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Αμφότεροι ήταν αποδέκτες και επιστολής του Προέδρου με την οποία τους ενημέρωνε και γραπτώς. Σύμφωνα με επίσημη ενημέρωση, στις συναντήσεις επαναβεβαιώθηκε η ανάγκη σεβασμού των κυριαρχικών δικαιωμάτων ενός κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δραστηριοποιείται βάσει των κανόνων του διεθνούς δικαίου και της Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, ενώ τονίστηκε η ανάγκη για απρόσκοπτη συνέχιση των εργασιών για τη γεώτρηση εντός της ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας. Σημειώνεται συναφώς ότι το θέμα των τουρκικών προκλήσεων θα τεθεί και στο επικείμενο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο που θα πραγματοποιηθεί στις Βρυξέλλες.

ΠΡΩΤΗ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ ΑΠΟ ΑΓΚΥΡΑ

ΜΕΡΙΚΑ 24ωρα μετά την υπογραφή Ελλάδος και Κύπρου για θέματα Έρευνας και Διάσωσης (SAR), χθες προέκυψε, όπως πληροφορούμαστε, ένα περιστατικό. Σκάφος βρέθηκε σε κίνδυνο στην περιοχή νοτιοανατολικά του Καστελόριζου. Η Αθήνα με την NOTAM A1857/14 ανέλαβε την SAR στην περιοχή, ωστόσο, η Τουρκία έσπευσε να αμφισβητήσει αυτό το δικαίωμα στην Ελλάδα. Κι αυτό γιατί ακολούθησε αμέσως η έκδοση και τουρκικής NOTAM A4789/14.

ΣΥΝΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ της Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης, έχει συγκαλέσει Εθνικό Συμβούλιο για την ερχόμενη Δευτέρα το πρωί. Η συνεδρίαση ήταν προγραμματισμένη καθώς έχει αποφασισθεί, ως γνωστό, να αρχίσει διάλογος και συζήτηση μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων για θέματα στρατηγικής και τακτικής στο Κυπριακό. Η συνεδρίαση συμπίπτει χρονικά με την εξαγγελία της Τουρκίας για έναρξη ερευνών από το σκάφος «Μπαρμπάρος», στην περιοχή νοτίως της Κύπρου, εντός της ΑΟΖ της χώρας μας. Αναμένεται ότι θα πραγματοποιηθούν πολλές συνεδριάσεις, τόσο για να συζητηθούν ενδελεχώς τα ζητήματα της στρατηγικής που είναι στην ατζέντα όσο και για να παρακολουθούνται οι τουρκικές κινήσεις.

ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΤΑ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΑ

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ έξω από το λεγόμενο υπουργείο οικονομικών πραγματοποίησε στα κατεχόμενα ομάδα δασκάλων δημοτικής εκπαίδευσης, οι οποίοι διορίστηκαν μετά το 2011, ζητώντας ίση αμοιβή με τους συναδέλφους τους, που είχαν διοριστεί πριν από το 2011. Όπως μεταδόθηκε από τα κατεχόμενα, η ομάδα εισήλθε στο λεγόμενο υπουργείο και φώναξε συνθήματα, ενώ επέδωσε και υπόμνημα σε λεγόμενους αξιωματούχους του «υπουργείου».

Ο ΓΓ της ΚΤΟΣ Σενέρ Ελτσίλ δήλωσε ότι με τη νέα «νομοθεσία» οι μισθοί των δασκάλων που προσλήφθηκαν μετά το 2011 είναι κατά 41% πιο χαμηλοί, και πρόσθεσε ότι η εν λόγω «νομοθεσία» υποχρεώνει τους Τ/κ να φεύγουν από το νησί.

Πηγή PHILENEWS


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Κοραντής: «Αποφεύγουν να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις της Τουρκίας κι έτσι δίνουν στην Άγκυρα το «δικαίωμα» να αυξάνει ποσοτικά και ποιοτικά τις προκλήσεις της, οδηγώντας σε μία ελληνοτουρκική σύγκρουση»
Η έλλειψη εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού, είναι βασικός παράγοντας που οδηγεί την χώρα σε εξελίξεις διόλου ευχάριστες... 

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής

Με μεγάλη επιτυχία, μέσα σε μια κατάμεστη αίθουσα στο κτήριο "Κωστής Παλαμάς" του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, το βράδυ της 15/10/2014πραγματοποιήθηκε μία ακόμη πολύ ενδιαφέρουσα εκδήλωση - Ημερίδα του "Διπλωματικού Κύκλου".
Τις εργασίες της Ημερίδας συντόνισε ο Πρέσβυς ε.τ. κ. Γιάννης Γεννηματάς.
Κεντρικοί ομιλητές της θεματικής ενημερωτικής εκδήλωσης (με τη σειρά που τους εδόθη ο λόγος) ήταν:
  • Ο Μάνος Μεγαλοκονόμος, πρέσβης επί τιμή, πρώην προϊστάμενος της υπηρεσίας σχεδιασμού πολιτικής του υπουργείου Εξωτερικών, του οποίου η εισήγηση είχε τίτλο «Το φαινόμενο της επιτάχυνσης στις διεθνείς εξελίξεις».
  • Ο πρώην πρεσβευτής της Ελλάδας στην Τουρκία και πρώην διοικητής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ), πρέσβης επί τιμή Ιωάννης Κοραντής, του οποίου η εισήγηση είχε τίτλο «Ελληνοτουρκικές Σχέσεις – Ελληνική Θράκη».
  • Ο πληρεξούσιος υπουργός επί τιμή και πρώην πρέσβης της Ελλάδας στην Ουκρανία, Χάρης Δημητρίου. Η εισήγησή του είχε τίτλο «Η ουκρανική κρίση».
  • Τέλος, «Η γενικότερη διεθνής θέση της Ελλάδος», ήταν ο τίτλος της ομιλίας του πρέσβη επί τιμή Κωνσταντίνου Πολίτη.
Ακολούθησαν ερωτήσεις από το κοινό και αναπτύχθηκε ενδιαφέρων διάλογος επί μακρόν...

Θα θέλαμε όμως να αναφερθούμε σε κάτι το οποίο εμείς το θεωρούμε ύψιστη Τιμή και νιώθουμε πραγματικά υπερήφανοι για το γεγονός ότι σε μια σημαντική εκδήλωση που συμμετείχαν πολλοί σημαντικοί και αξιόλογοι άνθρωποι, κορυφαίοι Διπλωμάτες που εκπροσώπησαν τη χώρα μας επάξια σε δύσκολα πόστα αλλά και σε διεθνή Φόρα, ένας εκ των κορυφαίων Διπλωματών μας, ο πρώην Βουλευτής Επικρατείας, πρώην Διοικητής ΕΥΠ (επί μία πενταετία περίπου) και Πρεσβευτής της χώρας μας στη σημαντικότερη των Πρεσβειών μας την Άγκυρα, Πρέσβυς ε.τ. κ. Ιωάννης Κοραντής κατά την διάρκεια της πολύ σημαντικής ομιλίας του έκανε αναφορά στο Ιστολόγιό μας διαβάζοντας απόσπασμα από το άρθρο μας "Project Θράκη"!!!
Ευχαριστούμε τον κ. Πρέσβυ για την μεγάλη αυτή Τιμή που μας έκανε και νιώθουμε πραγματικά υπερήφανοι που τόσο σπουδαίοι άνθρωποι όπως ο κ. Πρέσβυς παρακολουθούν τον ιστοχώρο μας...

Το ιστολόγιό μας παρακολούθησε την εκδήλωση και υποσχόμαστε ότι όταν γίνει η απομαγνητοφώνηση θα σας παραθέσουμε όλες τις πολύ σημαντικές και άκρως ενδιαφέρουσες ομιλίες - παρεμβάσεις των εξεχουσών αυτών προσωπικοτήτων για τα φλέγοντα Εθνικά μας
Θέματα που σήμερα με τα όσα συμβαίνουν στον περίγυρό μας καθίστανται έτι περισσότερο επίκαιρα...
Στη συνέχεια σας παραθέτουμε την ομιλία του Πρέσβυ ε.τ. κ. Ιωάννη Κοραντή που αφορά την Θράκη μας και την οποία θεωρούμε πάρα πολύ σημαντική και άκρως ενδιαφέρουσα!!!"

Ελληνοτουρκικές Σχέσεις – Ελληνική Θράκη, τραγικά λάθη και παραλείψεις
Πριν από ένα περίπου χρόνο, σ’ αυτήν εδώ τη φιλόξενη αίθουσα, ο Διπλωματικός Κύκλος είχε πραγματοποιήσει μια εκδήλωση, αφιερωμένη στα εθνικά θέματα. Είχα αναφερθεί τότε στις σχέσεις Ελλάδος-Τουρκίας, επιχειρώντας να καλύψω όλες τις πτυχές τους. Είχα μιλήσει για τις επεκτατικές βλέψεις της γείτονος, την επιδίωξη της να ανατρέψει την διεθνή έννομη τάξη στο Αιγαίο προβάλλοντας διμερώς και πολυμερώς ανυπόστατους ισχυρισμούς ως προς την κυριαρχία και το καθεστώς νήσων του Αρχιπελάγους μας, με το casus belli, τις παραβάσεις και παραβιάσεις του εναερίου χώρου μας, τις δήθεν αβλαβείς διελεύσεις πολεμικών σκαφών της από τα χωρικά μας ύδατα κοκ. Παράλληλα, είχα αναφερθεί στη Θράκη, στη Θράκη μας, αναλύοντας το πώς η Τουρκία ασκεί εκεί ουσιαστικά συνδιαχείριση υλοποιώντας μια μακρόχρονη πολιτική προβολής της ανύπαρκτης «τουρκικής» μειονότητας, με απώτερο στόχο την απόσπαση της περιοχής αυτής από τον εθνικό κορμό. Άλλωστε ανάλογο ανύπαρκτο μειονοτικό ζήτημα επιδιώκει να εγείρει στη Ρόδο και στην Κω.

Αντίστροφα, είχα αναλύσει τους τρόπους με τους οποίους η χώρα μας επιχειρούσε διαχρονικά να αντιμετωπίσει την τουρκική επιθετικότητα, δηλαδή με διάφορες μορφές διαλόγου, από τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, τις «διερευνητικές συνομιλίες» έως τα Ανώτατα Συντονιστικά Συμβούλια, με πενιχρά αποτελέσματα.

Τηρώντας, αν θέλετε, την ίδια θεματολογική σειρά, θα ήθελα να δούμε και να συζητήσουμε σήμερα κατά πόσον, ένα χρόνο αργότερα, υπήρξαν αλλαγές στην εικόνα των ελληνο-τουρκικών σχέσεων και εάν ναι, προς ποια κατεύθυνση.

Στο γενικότερο πλαίσιο, η ανάληψη της Προεδρίας της Δημοκρατίας από τον κ. Ερντογάν και της Πρωθυπουργίας από τον κ. Νταβούτογλου εκτιμώ ότι προϊονίζονται ακόμη πιο δύσκολες μέρες για τις διμερείς μας σχέσεις. Η κριτική που δέχεται το δίδυμο αυτό για την παταγώδη αποτυχία του δόγματος των μηδενικών προβλημάτων με τις γειτονικές χώρες θα το ωθήσει να είναι ακόμη πιο πιεστικό προς την Ελλάδα για να διατηρηθεί και ενισχυθεί η εικόνα των καλών σχέσεων.
Για τον λόγο αυτό, η Τουρκία επίμονα επιδίωξε την πραγματοποίηση του 3ου Ανωτάτου Συντονιστικού Συμβουλίου που ως φαίνεται θα λάβει χώρα στις 30 Νοεμβρίου. Στο ίδιο πνεύμα, ο ΥΠΕΞ κ. Βενιζέλος και ο τότε ομόλογος του κ. Νταβούτογλου συμφώνησαν, στο περιθώριο της Συνόδου του ΝΑΤΟ στις 25 Ιουνίου, να γίνει μια αξιολόγηση όλων των υφισταμένων ΜΟΕ και να υπάρξει βελτίωση τους ή να αντικατασταθεί με νέο μέτρο ό,τι αξιολογηθεί πως δεν λειτουργεί. Δεν μπορεί παρά να χαιρετίσει κανείς την απόφαση αυτή δεδομένου ότι, όπως είχαμε επισημάνει στο παρελθόν, είναι πρόδηλο πως τα ΜΟΕ ελάχιστα έχουν αποδώσει.

Πλην όμως η συμβολική, και περιορισμένης εμβέλειας απόφαση αυτή δεν αναιρεί την ουσιαστική εικόνα, όπως αυτή προέκυψε από την συνάντηση Σαμαρά-Ερντογάν στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ. Ο Τούρκος Πρόεδρος δεν έδωσε καμία απολύτως εντύπωση ότι η χώρα του προτίθεται να αλλάξει στάση στο Αιγαίο η σε οποιοδήποτε θέμα αφορά τις Ε/Τ σχέσεις.

Kαι αν ακόμη λησμονήσουμε πως τα ελληνικά ΜΜΕ μέσα στον ενθουσιασμό για τα επιτεύγματα του τουρισμού μας το καλοκαίρι αποσιώπησαν τις αλλεπάλληλες παραβιάσεις του πολυθρύλητου μορατόριουμ, είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι μόλις τον παρελθόντα Σεπτέμβριο, και μετά τη συνάντηση Σαμαρά - Ερντογάν –που υπενθυμίζω έλαβε χώρα δύο μέρες πριν την επέτειο των Σεπτεμβριανών- η τουρκική αεροπορία κυριολεκτικά αλώνισε στο Αιγαίο με σωρεία παραβιάσεων του εθνικού εναερίου χώρου –και όχι απλά παραβάσεων του FIR- με το ΓΕΕΘΑ να καταγράφει σε επίσημη ανακοίνωση του σε μία μόνο μέρα, στις 22 Σεπτεμβρίου, 99 παραβιάσεις.
Παράλληλα συνεχίσθηκαν οι «αβλαβείς διελεύσεις», όπως έχουμε βαφτίσει τις προκλητικές βόλτες και επίδειξη σημαίας τουρκικών πολεμικών σκαφών έξω από το Λαύριο και τη Ραφήνα.

Με την μαζική αυτή κλιμάκωση η Άγκυρα στέλνει το σαφές μήνυμα ότι αμφισβητεί συνολικά το Αιγαίο ως ελληνικό εθνικό χώρο, αγνοεί επιδεικτικά τις εκκλήσεις του Έλληνα Πρωθυπουργού για αποφυγή πράξεων που μπορεί να προκαλούν «εξάρσεις» στο Αιγαίο και να προσθέτουν προβλήματα στις ήδη βεβαρυμένες Ε/Τ σχέσεις και επιμένει στη πολιτική της έντασης έναντι μιας Ελλάδας που αρκείται στην επίκληση των κανόνων διεθνούς δικαίου.

Είναι συνεπώς σαφές ότι όσον αφορά το Αιγαίο –διότι για τη Θράκη θα αναφερθώ αργότερα- η Τουρκία δεν έχει μεταβάλλει κατ’ ελάχιστον την επιθετική στάση της και επιδιώκει να πείσει και το ΝΑΤΟ και ευρύτερα τη διεθνή κοινότητα ότι δικαιούται να απαιτεί, όπως το κάνει πολλές δεκαετίες τώρα, τη συνδιοίκηση στο Αιγαίο.
Έγκυροι αναλυτές και σχολιαστές συνεχίζουν να επισημαίνουν ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει με αμηχανία την τουρκική επιθετικότητα χωρίς μια σταθερή, στιβαρή στρατηγική έναντι του βουλιμικού γείτονα μας.

Τι απαιτείται; Να το επαναλάβουμε: Όχι άσκοπες και για το θεαθείναι συναντήσεις κορυφής που αποδεικνύονται άκαρπες και αποπροσανατολίζουν τους φίλους και εταίρους μας ως προς τις πραγματικές προθέσεις της Τουρκίας.
Επίσης να ξεκαθαρίσει η εικόνα με τις λεγόμενες «διερευνητικές συνομιλίες» που έχουν συμπληρώσει 58 γύρους και τείνουν επικίνδυνα προς τη διαπραγμάτευση. Τυχόν απόφαση για συνέχιση του ελληνοτουρκικού διαλόγου προϋποθέτει ότι η Κυβέρνηση θα ενημερώσει λεπτομερώς τη Βουλή για την αναγκαιότητα του, στα πλαίσια ευρείας συζήτησης του όλου φάσματος των διμερών μας σχέσεων.

Δράττομαι δε της ευκαιρίας για να επισημάνω, εκφράζοντας ταυτόχρονα τη λύπη μου, ότι κατά την πρόσφατη συζήτηση για την ψήφο εμπιστοσύνης -που θεωρητικά πρέπει να καλύπτει όλο το φάσμα των κυβερνητικών δράσεων- ουδέν ελέχθη περί εξωτερικής πολιτικής και εθνικών θεμάτων.

Η αδικαιολόγητη εγκατάλειψη της Θράκης
Ένας καλός φίλος, εμφανώς ενοχλημένος, με ρώτησε γιατί τιτλοφόρησα το δεύτερο σκέλος της ομιλίας μου «Ελληνική Θράκη». Χάρηκα που ενοχλήθηκε, διότι προφανώς χτύπησα ευαίσθητη χορδή. Και αυτό ήθελα. «Ελληνική» Θράκη, λοιπόν, διότι Ελληνική είναι σήμερα, αλλά δεν ξέρω, ειλικρινά, μέχρι πότε.
Όπως εύστοχα παρατηρεί το ιστολόγιο της Ξάνθης με το όνομα «Ας μιλήσουμε Επιτέλους», «δυστυχώς είμαστε πολύ κοντά στο να ολοκληρωθούν οι προϋποθέσεις εκείνες που θα μας στερήσουν ως χώρα το αναφαίρετο δικαίωμα να ονομάζουμε τη Θράκη αμιγώς ελληνική και περιοχή υπό πλήρη ελληνική κυριαρχία».
Εάν πάτε στην Αδριανούπολη, θα δείτε στο δρόμο κρατικές πινακίδες, στραμμένες προς την Ελλάδα, που γράφουν Bati Trakya, δηλαδή τουρκιστί Δυτική Θράκη, και όχι Yunanistan, δηλαδή Ελλάδα. Αν αυτό σας λέει κάτι…

Μπορεί να είμαστε πνιγμένοι στην ασφυκτική μέγγενη του μνημονίου, των φόρων, και της σκοτεινής καθημερινότητας μας, αλλά ας μην λησμονούμε τη πραγματικότητα στη Θράκη μας.

Στις ευρωεκλογές του Μαΐου, το αποτέλεσμα ήλθε δυστυχώς να δικαιώσει όλους όσους έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου σε ώτα μη ακουόντων. Σε μια επίδειξη δύναμης της Άγκυρας και του γενικού προξενείου Κομοτηνής, το τουρκόψυχο Κόμμα Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας, δυστυχώς με τη συνεργασία και ελλήνων πολιτικών παραγόντων, έλαβε περίπου 42.500 ψήφους στους νομούς Ροδόπης και Ξάνθης, ερχόμενο πρώτο στους συγκεκριμένους νομούς, αλλά και τρίτο στη περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης.

Με άλλα λόγια στη συντριπτική πλειοψηφία τους, οι μουσουλμάνοι συμπολίτες μας ψήφισαν το ΚΙΕΦ, αγνοώντας τους υποψηφίους ευρωβουλευτές άλλων πολιτικών σχηματισμών. Ψήφισαν δηλαδή για ένα κόμμα που διακινεί ανοικτά ότι η μειονότητα είναι Τουρκική, δηλαδή εθνική, και όχι θρησκευτική όπως προβλέπει η Συνθήκη της Λωζάνης.

Στόχος της Άγκυρας ήταν να κάνει επίδειξη δύναμης και να εγγράψει υποθήκες. Και πέτυχε μια επίδειξη τοπικής δύναμης, δεδομένου ότι σε πανελλήνιο επίπεδο είναι αριθμητικά αδύνατο να υπερβεί το όριο του 3%, επιτρέπει όμως στο κόμμα αυτό να παζαρέψει τις ψήφους του με άλλα ελληνικά κόμματα στις επόμενες εθνικές εκλογές.

Και στο σημείο αυτό είναι μεγάλη η ευθύνη των ελληνικών κομμάτων. Δεν θα ήθελα να αναφερθώ σε συγκεκριμένα πρόσωπα, για να μην θεωρηθεί ότι πολιτικολογώ, πλην όμως είναι γνωστή η προκλητική συμπεριφορά μουσουλμάνων βουλευτών και πολιτευτών άλλων σχηματισμών υπέρ του ΚΙΕΦ. Το πρόγραμμα του ΚΙΕΦ είναι γνωστό: Κατάργηση του νόμου 4115/2013 για τον διορισμό ιμάμηδων για την ελληνόγλωσση διδασκαλία του Κορανίου στα Δημόσια σχολεία –που αποτέλεσε και την πρώτη σημαντική μάχη που έχασε το Προξενείο Κομοτηνής-, αναγνώριση των ψευδομουφτήδων – και εδώ θα επαναλάβω το ερώτημα που έχω θέσει κατ’ επανάληψη, δηλαδή γιατί η Πολιτεία δεν διώκει τους ψευδομουφτήδες τουλάχιστον για αντιποίηση Αρχής όταν μάλιστα η Τουρκία απαγόρευσε την είσοδο στο έδαφός της στους νόμιμους μουφτήδες Διδυμοτείχου και Ξάνθης ως και στους διορισμένους από το ελληνικό Δημόσιο ιεροδιδασκάλους- και τέλος την πλήρη τουρκοποίηση της μειονοτικής εκπαίδευσης.

Στο σημείο αυτό θα ήθελα απλά να σημειώσω ότι μόλις μια μέρα πριν χτυπήσει το πρώτο κουδούνι στο νεοσύστατο γυμνάσιο της Ίμβρου με μόλις επτά μαθητές, η εκεί κοινότητα ενημερώθηκε από τις τουρκικές αρχές ότι το γυμνάσιο δεν θα λειτουργήσει φέτος για «γραφειοκρατικούς λόγους». Τα σχόλια δικά σας.

Τελικά τι εικόνα έχουμε στη Θράκη;
Έχουμε ένα Τουρκικό γενικό Προξενείο Κομοτηνής που στηριζόμενο σε ένα δίκτυο χιλιάδων στελεχών –για να μην χρησιμοποιήσω τον όρο «πρακτόρων»- και με τη διάθεση πολλών εκατομμυρίων υπονομεύει συστηματικά κάθε ενέργεια του Κράτους, και καταδυναστεύει τους μουσουλμάνους.
Έχουμε ένα «Καλλικράτη» που επέτρεψε τη δημιουργία διευρυμένων θυλάκων τουρκόφρονης τοπικής αυτοδιοίκησης.
Έχουμε μια κρατική τουρκική τράπεζα, την Ζιράατ, που χορηγεί εξαιρετικά χαμηλότοκα δάνεια με επιτόκιο 3% σε μουσουλμάνους για αγορά γης, ενώ το αντίστοιχο των ελληνικών τραπεζών είναι 12-14%, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την αλλαγή της ιδιοκτησίας και κατοχής γης στη περιοχή.
Έχουμε μια παράλληλη οικονομία, όπου μουσουλμάνοι έμποροι έχουν προϊόντα μόνο για μουσουλμάνους, όπου ψωνίζουν και χριστιανοί, ενώ σπανιότατα μουσουλμάνοι ψωνίζουν από καταστήματα χριστιανών. Άραγε μ’ αυτά και μ’ αυτά, που είναι το ΣΔΟΕ που κατά τα άλλα κυνηγάει τον κάθε ταλαίπωρο εμποράκο στην υπόλοιπη Ελλάδα;
Έχουμε μια παιδεία που σε όλη την κλίμακα της έχει αλωθεί από την τουρκική γλώσσα, μέχρι σημείου το κόμμα ΚΙΕΦ να ζητάει να επιτραπεί η λειτουργία δίγλωσσων μειονοτικών νηπιαγωγείων.
Έχουμε μια παραπαιδεία με χρηματοδότηση του διαβόητου Φετουλλάχ Γκιουλέν –έστω και αν αυτός σήμερα είναι στα μαχαίρια με την Άγκυρα- υπό την μορφή δήθεν φροντιστηρίων ξένων γλωσσών κλπ.
Αλλά δυστυχώς αν πάμε πίσω στο 1954, επί Κυβέρνησης Παπάγου, και στο όνομα της ελληνο-τουρκικής φιλίας και της σύμπηξης ενός συμπαγούς μπλοκ απέναντι στον σοβιετικό συνασπισμό, ο Γενικός Διοικητής Θράκης Συνταγματάρχης Φεσσόπουλος εκδίδει διαταγή προς τους Δημάρχους και Κοινοτάρχες να αντικαταστήσουν τους όρους «Μουσουλμάνος - μουσουλμανικός» με τους όρους «Τούρκος - τουρκικός» οπουδήποτε γίνεται χρήση αυτών. Προς συμμόρφωση των δυστροπούντων, ο ίδιος επανέρχεται με υπομνηστική διαταγή του ένα χρόνο αργότερα, στις 5 Φεβρουαρίου 1955. Προφανώς, στο όνομα της ελληνοτουρκικής φιλίας, λίγους μήνες αργότερα έχουμε τα Σεπτεμβριανά.

Συνεπώς, απέναντι σε μια μακρόπνοη τουρκική στρατηγική, μείγμα πιέσεων και απειλών, με άφθονη χρηματοδότηση και συνεχή στήριξη των εδώ πρακτόρων της, η Ελλάδα αντιπαρατάσσει μια ανυπαρξία εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού, αποσπασματικές και ασύνδετες ενέργειες με κατά κανόνα μικροκομματικές στοχεύσεις και μια γενικότερη πολιτική που κινείται μεταξύ άγνοιας, αδιαφορίας και ασυναρτησίας.
Και όμως σημειώνονται εξελίξεις: σε μια στροφή της αμερικανικής πολιτικής στη Θράκη, που θεωρώ ενδιαφέρουσα, ιδιαίτερα εάν παγιωθεί, η ετήσια έκθεση του State Department για τα ανθρώπινα δικαιώματα χρησιμοποιεί αυστηρούς τόνους για να περιγράψει την συμπεριφορά των μελών της μειονότητας που καθοδηγούνται από το Προξενείο, σε σημείο που προκάλεσε την έντονη αντίδραση της «Πολιτιστικής Εκπαιδευτικής Εταιρίας της μειονότητας της Δυτικής Θράκης» (ΠΕΚΕΜ) με επιστολή διαμαρτυρίας προς τον εδώ Αμερικανό Πρέσβυ.

Θα μου πείτε: δηλαδή η Θράκη χάθηκε;
Όχι, δεν χάθηκε, αλλά θα χαθεί εάν δεν σταματήσει η σημερινή διολίσθηση που περιέγραψα και αν η Ελλάδα δεν παύσει να αποδέχεται παθητικά τις συνεχείς ανοικτές ή κεκαλυμμένες τουρκικές πολιτικές, οικονομικές και θρησκευτικές παρεμβάσεις.

Η Κύπρος συνεχίζει να βρίσκεται μακριά…;
Δεν θα μπορούσα να ολοκληρώσω την παρέμβαση μου χωρίς μια σύντομη αναφορά στο Κυπριακό, χωρίς να έχω τις εξειδικευμένες γνώσεις που διαθέτουν άλλοι αξιότεροι εμού συνάδελφοι.
Λίγες μόνο παρατηρήσεις:
Το Κυπριακό ήταν, και παραμένει, καταλύτης στην πορεία και προοπτική των Ελληνοτουρκικών σχέσεων. Η γραπτή τοποθέτηση της Άγκυρας που χαρακτήρισε την Κυπριακή Δημοκρατία «νεκρή», η αποστροφή του –Προέδρου πλέον- Ερντογάν στα Κατεχόμενα ότι οι συνομιλίες αφορούν μόνο τη λύση δύο κρατών, «δύο ισότιμων ιδρυτικών κρατών» όπως άλλωστε λίγες μέρες αργότερα τόνισε και στον Έλληνα Πρωθυπουργό, η αναγγελία διενέργειας σεισμικών ερευνών σε περιοχή της Κυπριακής ΑΟΖ από το ερευνητικό σκάφος Barbaros συνοδεία λίγο αργότερα τουρκικής Κορβέτας οδήγησαν τη Λευκωσία στην απόφαση να αποχωρήσει από τις συνομιλίες καταγγέλλοντας την τουρκική προκλητικότητα.
Ανοικτά πλέον η Άγκυρα φέρεται αποφασισμένη να διεκδικήσει την μοιρασιά του υποθαλάσσιου πλούτου της Κύπρου.
Με κάθε κόστος; θα το δούμε. Πάντως οι δημόσιες τοποθετήσεις Ουάσιγκτον και Λονδίνου ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δικαιούται να αναπτύξει τους πόρους της αλλά η μοιρασιά πρέπει να είναι ακριβοδίκαιη ανάμεσα στις δύο κοινότητες δεν συνιστούν, κατά την γνώμη μου, αποθάρρυνση της Τουρκίας. Διότι είναι μεν αλήθεια ότι ο Πρόεδρος Αναστασιάδης έχει αναφερθεί στην προοπτική επιμερισμού των εσόδων και στους Τουρκοκυπρίους, ως κίνητρο για την ταχύτερη επίλυση του Κυπριακού, πλην όμως οι προαναφερθείσες τοποθετήσεις ΗΠΑ και Ηνωμένου Βασιλείου δημιουργούν εύλογα ερωτηματικά ως προς το εάν η «ακριβοδίκαιη μοιρασιά» μπορεί να γίνει και πριν από την επίλυση του Κυπριακού.
Ακριβώς δηλαδή ό,τι θέλει η Άγκυρα.

Απομένει να δούμε ποια μορφή θα λάβει τελικά η προαναγγελθείσα από την Λευκωσία διπλωματική δραστηριοποίησή της και πόσο θα συμπράξει ή θα συμπαραταχθεί η Αθήνα.
Ας συγκρατηθεί στο πλαίσιο αυτό και η ανακοινωθείσα «προσωπική εμπλοκή» του Αμερικανού ΥΠΕΞ Κέρρυ σε «νέα φάση της διαδικασίας συνομιλιών» χωρίς να είναι σαφές πότε και γιατί έληξε η προηγούμενη.

Ας συγκρατήσουμε όμως και τρία ενδιαφέροντα στοιχεία:
1) Η Αίγυπτος μπλόκαρε στα πλαίσια του Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης την αναβάθμιση του ψευδοκράτους, προς μεγίστη οργή των Τούρκων και αποτέλεσμα να μην συμφωνηθεί έκδοση ανακοινωθέντος του ΟΙΔ,
2) Συμφωνήθηκε η πραγματοποίηση τριμερούς συνάντησης υψηλού επιπέδου Ελλάδος-Κύπρου-Αιγύπτου και
3) Μόλις προχθές οι ΥΠΕΞ Βενιζέλος και Κασουλίδης υπέγραψαν συμφωνία για την ενοποίηση των χώρων έρευνας και διάσωσης των δύο χωρών, συνεπώς ενοποιώντας τα δύο FIR, πράγμα που εμμέσως οδηγεί σε ενοποίηση των δύο ΑΟΖ (όταν βεβαίως η ελληνική πλευρά την κηρύξει).

Σχόλιο ιστολογίου
Ας ελπίσουμε ότι οι ιθύνοντες θα λάβουν υπόψη τους όλα αυτά τα πολύ σημαντικά που κατέθεσαν οι σπουδαίοι αυτοί άνθρωποι, όπως κάνουν άλλωστε σε όλες τις σοβαρές χώρες οι εκάστοτε κυβερνώντες και δεν αφήνουν τις τύχες των σοβαρών εθνικών τους θεμάτων στα χέρια και στα κεφάλια άκαπνων και "αδιάβαστων" Golden Boys"...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης κύριος ΑΝΔΡΕΑΣ ἔκανε τίς ἀκόλουθες δηλώσεις:

« Γιὰ μιὰ ἀκόμη φορά, ἡ Ἀλβανία ἔδειξε τὸ ἀληθινὸ πρόσωπό της. Τὴν περασμένη Τρίτη (14.10.2014) τὸ βράδυ, στὸν ἀγῶνα γιὰ τὸ Euro 2016, ποὺ ἔγινε στὸ Βελιγράδι, σημειώθηκαν σοβαρὰ ἐπεισόδια μεταξὺ τῶν ποδοσφαιρικῶν ὁμάδων τῶν δύο χωρῶν. Γιατὶ στὸ 42ο λεπτὸ τοῦ ἀγῶνα, ἕνα μικρὸ τηλεκατευθυνόμενο ἀεροπλάνο ἔκανε τὴν ἐμφάνισή του πάνω ἀπὸ τὸν ἀγωνιστικὸ χῶρο, μεταφέροντας τὴν ἀλβανικὴ σημαία καὶ τὸν χάρτη τῆς «Μεγάλης Ἀλβανίας»!

Ὅμως, πέρα ἀπὸ τὴν σύρραξη ποὺ ἔγινε στὸ σερβικὸ γήπεδο, ἀλβανοὶ ἐθνικιστὲς ἐπετέθηκαν στὸ Ἑλληνόψυχο χωριὸ ΔΕΡΒΙΤΣΑΝΗ. Προερχόμενοι ἀπὸ τὸ γειτονικὸ Λαζαράτι, γνωστὸ ἀπὸ τὶς ἐκτεταμένες φυτεῖες χασίς, ποὺ καλλιεργοῦν καὶ διακινοῦν κυρίως στὴν Ἑλλάδα, καὶ φωνάζοντας συνθήματα ὅπως «θὰ σᾶς κάψουμε, χριστιανοί», προπηλάκισαν πολλοὺς Βορειοηπειρῶτες καὶ ἔκαψαν αὐτοκίνητά τους!

Τὸ χειρότερο, ὅμως, ἦταν ὅτι χιλιάδες ἀλβανοὶ ὑποδέχθηκαν τὴν ὁμάδα τους στὰ Τίρανα μὲ τιμὲς... ἡρώων, ἐνῷ ὁ πρωθυπουργὸς Ἔντι Ράμα συγχάρηκε τοὺς ἀλβανοὺς ποδοσφαιριστές, γιὰ τὴν τιμὴ ποὺ ἔδωσαν στὴν Χώρα τους!

Τὰ ἐθνικιστικὰ σχέδια τῶν Ἀλβανῶν ἀποδείχθηκαν ξεκάθαρα γιὰ μιὰ ἀκόμη φορά, ὅπως φαίνονται καὶ στὰ σχολικὰ βιβλία τῆς Ἱστορίας καὶ Γεωγραφίας, γεγονὸς ποὺ ἐμεῖς πολλὲς φορὲς ἔχουμε καταγγείλει. Μιὰ ἐφημερίδα ἔγραψε:
«νύχτα τρόμου στὴν Βόρειο Ἤπειρο».

Ἐμεῖς, ὅμως, λέμε ὄχι νύχτα τρόμου, ἀλλὰ ἑκατὸ χρόνια ἀλβανικῆς τρομοκρατίας στὴν Ἑλληνικὴ Βόρειο Ἤπειρο.
Καὶ δυστυχῶς, ὅταν ὁ ἀοίδιμος Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΣ πάλευε «μὲ θεοὺς καὶ δαίμονες» γιὰ τὰ δικαιώματα τῶν Βορειοηπειρωτῶν, στὴν Ἑλλάδα ὁ πολιτικὸς καὶ ὁ λεγόμενος πνευματικὸς κόσμος καὶ τὰ ποικίλα συνδικᾶτα καὶ οἱ φοιτητικοὶ σύλλογοι σιωποῦσαν ἐπιδεικτικά.

Εἶναι, ὅμως, καιρὸς νὰ ξυπνήσουμε ὅλοι ἀπὸ τὴν ραθυμία καὶ ἀδιαφορία μας, γιὰ νὰ μή, τυχόν, δοῦμε κάποια μέρα νὰ γίνεται πραγματικότητα τὸ ὄνειρο τῶν μισελλήνων ἀλβανῶν γιὰ τὴν... «Μεγάλη Ἀλβανία», καὶ τὴν Βόρειο Ἤπειρο νὰ ἀποτελῇ μιὰ ἀκόμη ἀλύτρωτη «χαμένη Πατρίδα».

Οἱ εὐθῦνες μας θὰ εἶναι, τότε, τεράστιες καὶ ἀνεξόφλητες ἀπέναντι τοῦ Ἔθνους.
Ἄς ξυπνήσουμε ἀμέσως τώρα, σήμερα. Γιατὶ αὔριο, φοβόμαστε ὅτι θὰ εἶναι πολὺ ἀργά.
Καί, πάντως, ἡ Ἑλλάδα μὲ κανένα τρόπο δὲν πρέπει νὰ συναινέσῃ στὸ νὰ γίνῃ ἡ Ἀλβανία μέλος τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Αναφορές για σφοδρές μάχες μεταξύ κούρδων και ισλαμιστών

Το Ισλαμικό Κράτος έστειλε νέες ενισχύσεις σε οπλισμό και άνδρες στη συριακή πόλη Κομπάνι, στην προσπάθειά του να καταλάβει ολόκληρη την πόλη, της οποίας μέχρι τώρα ελέγχει το 50%, ανακοίνωσε σήμερα το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Οι «ενισχύσεις σε άνδρες, πυρομαχικά και εξοπλισμό» καταφθάνουν από τις επαρχίες του Χαλεπίου και της Ράκας, προπύργιο της σουνιτικής εξτρεμιστικής οργάνωσης στη Συρία.

Στην περιοχή του Κομπάνι μαίνεται εδώ και ένα μήνα μεγάλη επιχείρηση των τζιχαντιστών που επιδιώκουν να θέσουν την πόλη υπό τον πλήρη έλεγχό τους.

Οι τζιχαντιστές προέλασαν στην πόλη στις 6 Σεπτεμβρίου, αλλά μέχρι τώρα ελέγχουν το 50% αυτής, αναφέρει το Παρατηρητήριο.

Το ΙΚ εξαπέλυσε χθες νέα επίθεση εναντίον στον τομέα του συνοριακού φυλακίου βόρεια του Κομπάνι, εκτοξεύοντας 28 βλήματα όλμων, σύμφωνα με τη ΜΚΟ, η οποία ανέφερε επίσης σφοδρές μάχες στη διάρκεια της νύχτας μεταξύ κούρδων ανταρτών των Μονάδων Προστασίας του Λαού (YPG) και του ΙΚ.

Η πληροφορία αυτή επιβεβαιώθηκε από τοπικό κούρδο αξιωματούχο, τον Ιντρίς Νάσεν, που τώρα βρίσκεται στην Τουρκία. "Χθες σημειώθηκαν βομβαρδισμοί στο συνοριακό φυλάκιο του Κομπάνι. Το ΙΚ είχε στόχο το συνοριακό φυλάκιο και τα γύρω κτίρια". Ο αξιωματούχος πρόσθεσε ότι "τη νύχτα, το ΙΚ πραγματοποίησε σφοδρή επίθεση από το ανατολικό Κομπάνι για να φθάσει στο συνοριακό φυλάκιο, αλλά οι YPG απάντησαν δυναμικά" και απώθησαν τους τζιχαντιστές. Μέλη του ΙΚ σκοτώθηκαν και άλλα τραυματίστηκαν, διευκρίνισε.

Ο Νάσεν έκανε λόγο για πέντε αεροπορικές επιδρομές του διεθνούς συνασπισμού τη χθεσινή νύχτα στο ανατολικό, δυτικό και νότιο του Κομπάνι, για την υποστήριξη των κουρδικών χερσαίων δυνάμεων.

Σύμφωνα με το Παρατηρητήριο, αεροσκάφη του διεθνούς συνασπισμού έπληξαν χθες βράδυ θέσεις του ΙΚ στο χωριό 'Αιν-Iσα στην Ράκα.

Δημοσιογράφος του Γαλλικού Πρακτορείου στα τουρκικά σύνορα ανέφερε ότι η κατάσταση ήταν ήρεμη σήμερα το πρωί αν και πυροβολισμοί ακούγονταν στο ανατολικό Κομπάνι.

Πηγή

Σχόλιο ιστολογίου: Την ίδια ώρα ο "σουλτάνος Ερντογάν" έχει κλείσει τα σύνορα της Τουρκίας με την Συρία και απαγορεύει (δια θανατώσεως) στους Κούρδους της Τουρκίας να ενισχύσουν με οπλισμό και μαχητές τους Κούρδους του Κομπάνι που μάχονται κατά των τζιχαντιστών... Αξίζει να σημειωθεί πως η ενέργεια αυτή του τούρκου προέδρου (όπως και ένα πλήθος άλλων ενεργειών του τουρκικού κράτους υπέρ των τζιχαντιστών) εξακολουθούν, αναιτιολόγητα, να παραμένουν ατιμώρητες από την Δύση...

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου